Ustawa z dnia 25 lipca 2001 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym.

W celu zapewnienia sprawnej i efektywnej realizacji zadania państwa, polegającego

na podejmowaniu medycznych działań ratowniczych wobec każdej osoby znajdującej się

w stanie nagłego zagrożenia życia lub zdrowia, tworzy się system Państwowe Ratownictwo

Medyczne.

1.

System Państwowe Ratownictwo Medyczne, zwany dalej „systemem”, działający w ramach

systemu gotowości cywilnej i cywilnego zarządzania kryzysowego w czasie pokoju oraz

systemu ochrony zdrowia, obejmuje strukturę organizacyjną oraz zespół przedsięwzięć

mających na celu realizację zadania określonego w art. 1.

2.

System może być wykorzystywany w stanach nadzwyczajnych.

3.

Ustawa określa zasady organizacji i funkcjonowania systemu, a w szczególności

1)

organy administracji publicznej właściwe w zakresie wykonywania zadań systemu oraz

ich zadania w tym zakresie,

2)

jednostki systemu oraz zasady ich włączania do systemu,

3)

zasady finansowania systemu.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

nagłym zagrożeniu życia lub zdrowia - należy przez to rozumieć stan wywołany czynnikiem

zewnętrznym lub przyczyną wewnętrzną prowadzący do szybkiego pogarszania się zdrowia,

którego bezpośrednim następstwem może być zagrożenie życia,

2)

miejscu zdarzenia - należy przez to rozumieć miejsce, w którym nastąpiło zdarzenie

powodujące stan nagłego zagrożenia życia lub zdrowia, i obszar, na który rozciągają

się jego skutki,

3)

pierwszej pomocy - należy przez to rozumieć zespół czynności podejmowanych w celu

ratowania osoby znajdującej się w stanie nagłego zagrożenia życia lub zdrowia, wykonywanych

bez użycia wyrobów medycznych oraz produktów leczniczych przez osoby nieposiadające

uprawnień do podejmowania medycznych działań ratowniczych,

4)

medycznych działaniach ratowniczych - należy przez to rozumieć działania medyczne,

w tym udzielanie świadczeń zdrowotnych, podejmowane przez jednostkę systemu, służące

ratowaniu osoby w stanie nagłego zagrożenia życia lub zdrowia,

5)

kierującym medycznymi działaniami ratowniczymi - należy przez to rozumieć osobę oddziałującą

na podległe jednostki systemu zgodnie z przyjętymi procedurami, o których mowa w ustawie,

w celu wykonania medycznych działań ratowniczych,

6)

lekarzu ratunkowym - należy przez to rozumieć lekarza posiadającego tytuł specjalisty

lub specjalizującego się w dziedzinie medycyny ratunkowej,

7)

pielęgniarce ratunkowej - należy przez to rozumieć pielęgniarkę posiadającą tytuł

specjalisty lub specjalizującą się w dziedzinie pielęgniarstwa ratunkowego,

8)

ratowniku medycznym - należy przez to rozumieć osobę posiadającą kwalifikacje, o których

mowa w ustawie,

9)

ratowniku przedmedycznym - należy przez to rozumieć osobę posiadającą kwalifikacje,

o których mowa w ustawie,

10)

jednostce systemu - należy przez to rozumieć jednostkę uprawnioną do podejmowania

medycznych działań ratowniczych, o której mowa w ustawie,

11)

szpitalnym oddziale ratunkowym - należy przez to rozumieć oddział szpitalny, będący

komórką organizacyjną szpitala, w rozumieniu przepisów o zakładach opieki zdrowotnej,

stanowiący jednostkę systemu, utworzony w celu podejmowania medycznych działań ratowniczych

w warunkach szpitalnych, spełniający kryteria, o których mowa w ustawie,

12)

zespole ratownictwa medycznego - należy przez to rozumieć jednostkę systemu (środek

transportu wraz z personelem) utworzoną w celu podejmowania medycznych działań ratowniczych

w warunkach przedszpitalnych, w skład której wchodzą co najmniej trzy osoby posiadające

kwalifikacje do podejmowania takich działań, w tym co najmniej jedna osoba uprawniona

do prowadzenia środka transportu; jednostka ta jest wyposażona w odpowiedni środek

transportu, a także w środki łączności, niezbędne produkty lecznicze i wyroby medyczne

oraz spełnia inne kryteria, o których mowa w ustawie,

13)

dysponencie jednostki - należy przez to rozumieć samodzielny publiczny zakład opieki

zdrowotnej, w szczególności pogotowie ratunkowe, lub podmiot, który utworzył jednostkę

i zgłasza ją do systemu,

14)

świadczeniu zdrowotnym przedszpitalnym - należy przez to rozumieć świadczenie zdrowotne

w rozumieniu przepisów o zakładach opieki zdrowotnej udzielane w ramach medycznych

działań ratowniczych podejmowanych przez zespół ratownictwa medycznego,

15)

działaniach ratowniczych - należy przez to rozumieć działania ratownicze w rozumieniu

przepisów o ochronie przeciwpożarowej,

16)

ośrodku nauczającym - należy przez to rozumieć szkoły wyższe, ośrodki doskonalenia

zawodowego i inne placówki kształcenia ustawicznego dorosłych, jednostki badawczo-rozwojowe

i inne placówki naukowe, naukowo-badawcze, stowarzyszenia, fundacje oraz inne podmioty

uprawnione do organizowania oświaty dorosłych na podstawie odrębnych przepisów.

W systemie wykonywane są zadania polegające w szczególności na

1)

zapewnieniu możliwości natychmiastowego wezwania pomocy przy użyciu środków łączności,

2)

niezwłocznym przybyciu na miejsce zdarzenia zespołu ratownictwa medycznego,

3)

niezwłocznym podjęciu na miejscu zdarzenia właściwych medycznych działań ratowniczych,

4)

zapewnieniu transportu stosownego do potrzeb,

5)

zapewnieniu niezwłocznego przyjęcia do najbliższego szpitalnego oddziału ratunkowego

lub oddziału szpitalnego, stosownych do rodzaju nagłego zagrożenia życia lub zdrowia.

Kto zauważy osobę lub osoby znajdujące się w stanie nagłego zagrożenia życia lub zdrowia,

obowiązany jest w miarę posiadanych możliwości

1)

do niezwłocznego udzielenia pierwszej pomocy,

2)

do niezwłocznego zawiadomienia centrum powiadamiania ratunkowego.

Kierujący medycznymi działaniami ratowniczymi, a także osoba udzielająca pierwszej

pomocy lub podejmująca medyczne działania ratownicze, może poświęcić dobra osobiste

innej osoby, inne niż życie lub zdrowie, a także dobra majątkowe w zakresie, w jakim

jest to niezbędne dla ratowania życia lub zdrowia osoby w stanie nagłego zagrożenia.

1.

Osobie, która poniosła szkodę na mieniu powstałą w następstwie podjęcia przez nią

medycznych działań ratowniczych lub udzielenia pierwszej pomocy, zwanej dalej „poszkodowanym”,

przysługuje roszczenie o naprawienie tej szkody od Skarbu Państwa, z zastrzeżeniem

art. 12.

2.

Naprawienie szkody, o którym mowa w ust. 1, obejmuje wyrównanie szkody rzeczywistej.

3.

Naprawienie szkody nie przysługuje, jeżeli strata majątkowa powstała wyłącznie z winy

poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą Skarb Państwa nie ponosi odpowiedzialności.

4.

W zakresie nieuregulowanym niniejszą ustawą do naprawienia szkody, o którym mowa w

ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego, z wyłączeniem art. 418.

1.

W sprawie o naprawienie szkody orzeka w drodze decyzji minister właściwy do spraw

zdrowia.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia wydaje decyzję w sprawie o naprawienie szkody niezwłocznie,

nie później jednak niż w terminie trzech miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.

3.

W przypadku wydania decyzji o wypłacie odszkodowania minister właściwy do spraw zdrowia

dokonuje wypłaty w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna.

4.

Do postępowania w sprawach, o których mowa w ust. 1-3, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania

wysokości odszkodowań, o których mowa w ust. 3, uwzględniając w szczególności kryteria

oceny wartości szkody poniesionej w następstwie podjęcia medycznych działań ratowniczych

lub udzielenia pierwszej pomocy.

1.

Poszkodowany niezadowolony z decyzji w sprawie o naprawienie szkody, w terminie 30

dni od dnia jej doręczenia, może wnieść powództwo do sądu powszechnego.

2.

Wniesienie powództwa, o którym mowa w ust. 1, nie wstrzymuje wykonania decyzji.

1.

Roszczenie o naprawienie szkody ulega przedawnieniu z upływem roku od dnia, w którym

poszkodowany dowiedział się o stracie majątkowej. Jednakże w każdym przypadku roszczenie

przedawnia się z upływem trzech lat od dnia podjęcia medycznych działań ratowniczych

lub udzielenia pierwszej pomocy.

2.

Roszczenie o naprawienie szkody przechodzi na następców prawnych poszkodowanego.

1.

W przypadku uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia bądź śmierci

1)

kierującego medycznymi działaniami ratowniczymi - chyba że odszkodowanie przysługuje

mu na podstawie przepisów szczególnych lub umowy cywilnoprawnej - w związku z kierowaniem

medycznymi działaniami ratowniczymi, lub

2)

osoby udzielającej pierwszej pomocy - w związku z jej udzieleniem

przysługuje roszczenie o odszkodowanie, o którym mowa w art. 444 lub 446 Kodeksu cywilnego.

2.

Odszkodowanie nie przysługuje od Skarbu Państwa, jeżeli uszkodzenie ciała lub rozstrój

zdrowia bądź śmierć osoby, o której mowa w ust. 1, nastąpiły z winy tej osoby.

1.

Odpowiedzialność za szkody wyrządzone przez osoby uprawnione do podejmowania medycznych

działań ratowniczych przy wykonywaniu tych działań ponosi dysponent jednostki.

2.

Dysponent jednostki jest obowiązany do zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności

cywilnej za szkody, o których mowa w ust. 1.

3.

Brak ważnej umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, o której mowa w ust. 2,

jest równoznaczny z wypowiedzeniem umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych w ramach

systemu.

4.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii samorządów zawodów medycznych oraz Polskiej

Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia, sposób spełnienia obowiązku ubezpieczenia,

o którym mowa w ust. 2, w tym w szczególności termin powstania obowiązku zawarcia

umowy ubezpieczenia oraz minimalne sumy gwarancyjne. Minister właściwy do spraw instytucji

finansowych, wydając rozporządzenie, uwzględnia konieczność zapewnienia gwarancji

spełnienia obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia.

Osoba podejmująca medyczne działania ratownicze oraz osoba udzielająca pierwszej pomocy

korzystają z ochrony przewidzianej w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy publicznych.

1.

Organami administracji publicznej właściwymi w zakresie wykonywania zadań systemu

są

1)

minister właściwy do spraw zdrowia,

2)

wojewoda,

3)

starosta.

2.

Organy, o których mowa w ust. 1, organizują system oraz zapewniają jego nieprzerwaną

gotowość, odpowiednio na obszarze kraju, województwa i powiatu.

1.

Do zadań ministra właściwego do spraw zdrowia w zakresie wykonywania zadań systemu

należy w szczególności

1)

sprawowanie nadzoru nad funkcjonowaniem systemu,

2)

uzgadnianie i zatwierdzanie wojewódzkich planów zabezpieczenia medycznych działań

ratowniczych oraz wojewódzkich programów w zakresie ratownictwa medycznego,

3)

przygotowywanie i aktualizacja przynajmniej raz w roku krajowego planu zabezpieczenia

medycznych działań ratowniczych,

4)

organizacja transportu medycznego z zagranicy obywateli polskich nieposiadających

uprawnień do leczenia poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, wymagających transportu

ze względu na stan zagrożenia życia, oraz finansowanie tego transportu wyłącznie w

granicach Rzeczypospolitej Polskiej, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej,

5)

finansowanie działalności lotniczych służb ratowniczych w zakresie medycznych działań

ratowniczych,

6)

prowadzenie rejestru jednostek lotniczych służb ratowniczych i lotniczych grup poszukiwawczo-ratowniczych,

włączonych do systemu,

7)

monitorowanie zagrożeń dla życia lub zdrowia na obszarze kraju,

8)

inicjowanie programów badawczych i prac naukowych z zakresu medycyny ratunkowej i

ratownictwa medycznego,

9)

wspieranie inicjatyw społecznych w zakresie pogłębiania wiedzy o medycynie ratunkowej

i ratownictwie medycznym,

10)

współpraca z organami właściwymi w zakresie ratownictwa medycznego innych państw oraz

z organizacjami międzynarodowymi,

11)

udział w finansowaniu kosztów inwestycyjnych związanych z systemem.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia ma prawo żądania od wojewodów i starostów niezbędnych

informacji i danych, dotyczących organizacji i funkcjonowania systemu odpowiednio

na obszarze województwa lub powiatu.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki

organizacji i finansowania transportu obywateli polskich, o których mowa w ust. 1

pkt 4, uwzględniając w szczególności wykorzystywane środki transportu.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia uzgadnia krajowy plan zabezpieczenia medycznych

działań ratowniczych w części dotyczącej działania systemu na obszarze przygranicznym

z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych.

1.

Do zadań wojewody w zakresie wykonywania zadań systemu należy w szczególności

1)

określanie liczby i rozmieszczenia centrów powiadamiania ratunkowego, szpitalnych

oddziałów ratunkowych oraz zespołów ratownictwa medycznego,

2)

przeprowadzanie konkursu ofert na świadczenie usług z zakresu świadczeń zdrowotnych

przedszpitalnych,

3)

zawieranie umów o udzielanie świadczeń zdrowotnych przedszpitalnych z dysponentami

jednostek (zespołów ratownictwa medycznego) i finansowanie działalności zespołów ratownictwa

medycznego, z zastrzeżeniem art. 34 ust. 2 i 3,

4)

sprawowanie nadzoru nad funkcjonowaniem systemu na obszarze województwa,

5)

prowadzenie rejestru jednostek systemu, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 11,

6)

prowadzenie rejestru ośrodków nauczających prowadzących kształcenie dyspozytorów medycznych,

rejestru ośrodków nauczających prowadzących kursy doskonalenia zawodowego, rejestru

ośrodków nauczających prowadzących szkolenia w celu uzyskania kwalifikacji ratownika

przedmedycznego, o których mowa w ustawie,

7)

uzgadnianie i zatwierdzanie rocznych powiatowych planów zabezpieczenia medycznych

działań ratowniczych,

8)

przygotowywanie i aktualizacja przynajmniej raz w roku wojewódzkiego planu zabezpieczenia

medycznych działań ratowniczych i wojewódzkiego programu w zakresie ratownictwa medycznego

oraz przedstawianie ich ministrowi właściwemu do spraw zdrowia,

9)

określenie szczegółowych zadań z zakresu wykonywania zadań systemu dla jednostek systemu,

których obszar działania obejmuje obszar województwa,

10)

przesyłanie ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, na jego żądanie, informacji i

danych, dotyczących organizacji i funkcjonowania systemu na obszarze województwa,

11)

monitorowanie zagrożeń dla życia lub zdrowia na obszarze województwa,

12)

wspieranie inicjatyw społecznych w zakresie pogłębiania wiedzy o ratownictwie medycznym.

2.

Wojewoda ma prawo żądania od starostów niezbędnych informacji i danych, dotyczących

organizacji i funkcjonowania systemu na obszarze powiatu.

1.

Do zadań starosty w zakresie wykonywania zadań systemu należy w szczególności

1)

zarządzanie systemem na obszarze powiatu,

2)

organizacja i finansowanie bieżącej działalności centrum powiadamiania ratunkowego,

3)

przygotowywanie i aktualizacja przynajmniej raz w roku powiatowego planu zabezpieczenia

medycznych działań ratowniczych oraz przedstawianie go wojewodzie,

4)

przygotowywanie planu działań ratowniczych,

5)

współdziałanie z organami gmin leżących na obszarze powiatu i starostami powiatów

sąsiadujących w celu zawarcia porozumień i powierzania zadań w zakresie ratownictwa

medycznego,

6)

przesyłanie ministrowi właściwemu do spraw zdrowia lub wojewodzie informacji i danych,

dotyczących organizacji i funkcjonowania systemu na obszarze powiatu, odpowiednio

na żądanie ministra właściwego do spraw zdrowia lub wojewody,

7)

rozpoznawanie i monitorowanie zagrożeń dla życia lub zdrowia na obszarze powiatu,

8)

zapewnienie i finansowanie kształcenia dyspozytorów medycznych,

9)

wspieranie inicjatyw społecznych w zakresie pogłębiania wiedzy o ratownictwie medycznym.

2.

Wykonywanie zadań i kompetencji z zakresu ratownictwa medycznego starosta może powierzyć

powoływanemu i odwoływanemu przez siebie pełnomocnikowi do spraw ratownictwa medycznego.

3.

Starosta wykonuje zadania określone w ust. 1 jako zadania z zakresu administracji

rządowej.

W przypadku wystąpienia nagłego zagrożenia życia lub zdrowia o skali przekraczającej

możliwości organizacyjne starosty, wojewoda koordynuje funkcjonowanie systemu na obszarze

województwa. W szczególności, w celu podjęcia, przeprowadzenia i zapewnienia kierowania

medycznymi działaniami ratowniczymi, wydaje polecenia starostom.

1.

Zadanie określone w art. 17 ust. 1 pkt 1 starosta wykonuje przy pomocy centrum powiadamiania

ratunkowego.

2.

Centrum powiadamiania ratunkowego jest zintegrowanym stanowiskiem dyspozytorskim usytuowanym

w strukturze powiatowej administracji zespolonej, działającym w ramach powiatowego

centrum ratownictwa i reagowania kryzysowego.

3.

Na podstawie porozumienia między właściwymi powiatami centrum powiadamiania ratunkowego

może obejmować zasięgiem działania obszar powiatu lub powiatów sąsiadujących, z zastrzeżeniem

ust. 5. W powiecie, objętym na podstawie porozumienia zasięgiem działania centrum

powiadamiania ratunkowego z innego powiatu, nie tworzy się centrum powiadamiania ratunkowego.

4.

Porozumienie, o którym mowa w ust. 3, wymaga dla swej ważności zatwierdzenia przez

wojewodę.

5.

Obszar działania centrum powiadamiania ratunkowego nie może wykraczać poza granice

województwa, z zastrzeżeniem art. 20 ust. 2.

1.

Do zadań centrum powiadamiania ratunkowego należy w szczególności

1)

przyjmowanie powiadomień o stanach nagłego zagrożenia życia lub zdrowia, ustalanie

priorytetów i niezwłoczne dysponowanie jednostek systemu, z uwzględnieniem ust. 2,

2)

przekazywanie niezbędnych informacji osobom udzielającym pierwszej pomocy, w szczególności

przed przybyciem zespołu ratownictwa medycznego na miejsce zdarzenia,

3)

przekazywanie kierującemu działaniami ratowniczymi niezbędnych informacji ułatwiających

podejmowanie rozstrzygnięć na miejscu zdarzenia,

4)

przekazywanie niezbędnych informacji o stanach zagrożenia życia lub zdrowia innym

jednostkom wykonującym zadania w zakresie ratownictwa medycznego,

5)

koordynacja medycznych działań ratowniczych podejmowanych przez poszczególne jednostki

systemu, a także działań podejmowanych przez inne jednostki uczestniczące w działaniach

ratowniczych, w szczególności przez jednostki współdziałające z systemem, o których

mowa w art. 32 ust. 1, oraz inne jednostki wykonujące zadania w zakresie ratownictwa

medycznego,

6)

monitorowanie i analiza działań ratowniczych.

2.

W razie konieczności użycia dodatkowych jednostek systemu, rozlokowanych poza obszarem

działania centrum powiadamiania ratunkowego, dyspozytor medyczny tego centrum zwraca

się do dyspozytora medycznego centrum powiadamiania ratunkowego działającego na sąsiednim

obszarze o wydanie dyspozycji wyjazdu albo wylotu na miejsce zdarzenia zespołu ratownictwa

medycznego lub o przyjęcie osoby znajdującej się w stanie nagłego zagrożenia życia

lub zdrowia do szpitalnego oddziału ratunkowego.

3.

W sytuacji, o której mowa w ust. 2, dyspozytor wydaje dyspozycję wyjazdu albo wylotu

na miejsce zdarzenia lub przyjęcia osoby do szpitalnego oddziału ratunkowego. Dyspozytor

może odmówić wydania dyspozycji, o której mowa w ust. 2, wyłącznie w sytuacji, gdy

jednostka systemu nie ma możliwości wykonania w danej chwili określonego zadania.

4.

Wydanie dyspozycji wyjazdu albo wylotu zespołu ratownictwa medycznego w przypadku

określonym w ust. 2 nie rodzi roszczeń finansowych.

1.

Centrum powiadamiania ratunkowego działa z zachowaniem standardów, o których mowa

w ust. 2.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia oraz ministrem właściwym do spraw łączności określi, w drodze rozporządzenia

1)

standardy postępowania centrum powiadamiania ratunkowego,

2)

standardy techniczne pomieszczeń centrum powiadamiania ratunkowego,

3)

standardy w zakresie wyposażenia centrów powiadamiania ratunkowego, w szczególności

w sprzęt telekomunikacyjny,

uwzględniając procedury przyjęcia zgłoszenia o zdarzeniu i priorytety zgłoszeń, procedury

kierowania jednostek systemu i innych jednostek, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt

5, oraz koordynowania ich działań, procedury postępowania w sytuacjach kryzysowych

i przekraczających możliwości organizacyjne centrum, a także system ewidencjonowania

i monitorowania zgłoszeń, system baz danych dotyczących potencjału ratowniczego oraz

potencjalnych zagrożeń na obszarze działania właściwego centrum powiadamiania ratunkowego

oraz względy zabezpieczenia odpowiednich warunków pracy.

3.

W centrum powiadamiania ratunkowego stały dyżur pełni dyspozytor medyczny. W gotowości

do pracy w zakresie koordynacji medycznych działań ratowniczych pozostaje lekarz koordynator

medyczny.

4.

Dyspozytor medyczny i lekarz koordynator medyczny spełnia wymagania, o których mowa

w ust. 5.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

wymagania w zakresie kwalifikacji zawodowych osób pełniących funkcje dyspozytora medycznego

i lekarza koordynatora medycznego, uwzględniając wykształcenie medyczne, staż pracy

w ratownictwie oraz wymagane kursy specjalistyczne,

2)

tryb pełnienia funkcji przez dyspozytora medycznego i lekarza koordynatora medycznego

oraz odpłatności z tego tytułu, uwzględniając zatrudnienie na podstawie umowy o pracę

lub na podstawie umowy cywilnoprawnej.

1.

Wojewódzki program w zakresie ratownictwa medycznego stanowi dokument zawierający

założenia i wytyczne dotyczące rozwoju, organizacji i infrastruktury systemu.

2.

Powiatowy, wojewódzki i krajowy plan zabezpieczenia medycznych działań ratowniczych

stanowią dokumenty, ustalające sposoby kierowania oraz zasady współdziałania, a także

procedury podejmowania działań zmierzających do ograniczenia czynników wywołujących

stany nagłego zagrożenia życia lub zdrowia oraz do ograniczenia następstw tych stanów.

3.

Plany, o których mowa w ust. 2, obejmują w szczególności

1)

charakterystykę potencjalnych zagrożeń dla życia lub zdrowia występujących na danym

obszarze,

2)

rozmieszczenie w terenie jednostek systemu oraz centrów powiadamiania ratunkowego,

z zastrzeżeniem ust. 4,

3)

przydział zadań dla podmiotów wymienionych w pkt 2,

4)

sposób koordynowania działań jednostek systemu i innych jednostek wykonujących zadania

w zakresie ratownictwa medycznego lub pomocy doraźnej, określonych w planie,

5)

kalkulację kosztów działalności zespołów ratownictwa medycznego i centrów powiadamiania

ratunkowego.

4.

Rozmieszczenie w terenie szpitalnych oddziałów ratunkowych w wojewódzkim planie zabezpieczenia

medycznych działań ratowniczych ustala wojewoda po uzyskaniu opinii właściwej kasy

chorych.

5.

W przypadku współdziałania w celu utworzenia wspólnego centrum powiadamiania ratunkowego

na podstawie porozumienia, o którym mowa w art. 19 ust. 3, plan, o którym mowa w art.

17 ust. 1 pkt 3, tworzy się dla wszystkich powiatów objętych zasięgiem działania wspólnego

centrum powiadamiania ratunkowego.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych

określi, w drodze rozporządzenia, tryb tworzenia powiatowych, wojewódzkich oraz krajowych

rocznych planów zabezpieczenia medycznych działań ratowniczych, uwzględniając strukturę

i rodzaj zagrożeń na danym obszarze, strukturę geograficzną danego obszaru oraz strukturę

demograficzną populacji, jak również rodzaj i strukturę posiadanego potencjału ratowniczego

na danym obszarze i optymalny model systemu dla danego obszaru.

7.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe elementy planów działań ratowniczych,

uwzględniając sposób współdziałania jednostek systemu z innymi jednostkami i służbami

uczestniczącymi w medycznej akcji ratowniczej, w szczególności z jednostkami krajowego

systemu ratowniczo-gaśniczego i Policji, oraz zasady funkcjonowania systemu w przypadku

zdarzeń masowych.

1.

Jednostkami systemu są

1)

szpitalne oddziały ratunkowe,

2)

zespoły ratownictwa medycznego,

włączone do systemu na podstawie art. 24.

2.

W szpitalnych oddziałach ratunkowych oraz zespołach ratownictwa medycznego udziela

się świadczeń zdrowotnych w ramach podejmowanych medycznych działań ratowniczych.

3.

Jednostki systemu stosują odpowiednie do postawionych zadań medyczne procedury ratownicze

oraz posiadają wyposażenie pozwalające na realizację tych zadań.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe zadania szpitalnych oddziałów ratunkowych,

2)

szczegółowe zadania zespołów ratownictwa medycznego,

uwzględniając wiedzę i praktykę w zakresie zarządzania i systemów informacyjnych w

ochronie zdrowia,

3)

szczegółowe wymagania dotyczące lokalizacji w strukturze szpitala oraz warunków technicznych

i budowlanych, jakim powinien odpowiadać szpitalny oddział ratunkowy,

4)

strukturę organizacyjną szpitalnego oddziału ratunkowego,

uwzględniając względy zabezpieczenia sprawności prowadzenia medycznych działań ratowniczych,

5)

standardy medycznych procedur ratowniczych, uwzględniając aktualny stan wiedzy medycznej,

obejmujący w szczególności osiągnięcia w zakresie medycyny ratunkowej na świecie i

dorobek innych państw w zakresie określenia standardów medycznych procedur ratowniczych,

6)

rodzaje zespołów ratownictwa medycznego oraz niezbędne wymagania w zakresie ich składu

osobowego i wyposażenia, uwzględniając niezbędne kwalifikacje i liczbę osób wchodzących

w skład zespołów ratownictwa medycznego oraz minimalne wymagania techniczne i niezbędne

wyposażenie środków transportu zespołów ratownictwa medycznego,

7)

dodatkowe wymagania w zakresie wyposażenia szpitalnych oddziałów ratunkowych, uwzględniając

wymagania dotyczące warunków technicznych i budowlanych, jakim powinien odpowiadać

szpitalny oddział ratunkowy, strukturę organizacyjną szpitalnego oddziału ratunkowego

oraz minimalne wyposażenie szpitalnego oddziału ratunkowego w wyroby medyczne.

1.

Do systemu mogą być włączone szpitalne oddziały ratunkowe i zespoły ratownictwa medycznego,

których lokalizacja jest zgodna z wojewódzkim planem zabezpieczenia medycznych działań

ratowniczych, spełniające wymagania, o których mowa w art. 23 ust. 4, oraz zdolne

do

1)

wykonywania medycznych działań ratowniczych w ramach systemu,

2)

zachowania spójności i ciągłości procedur ratowniczych,

3)

zachowania podległości w ramach systemu,

4)

koordynacji medycznych działań ratowniczych, podejmowanych wspólnie z innymi jednostkami

systemu, poprzez zapewnienie odpowiedniego standardu procedur ratowniczych i wyposażenia,

5)

właściwego dokumentowania przeprowadzonych medycznych działań ratowniczych,

6)

przestrzegania zasady dyspozycyjności.

2.

Włączenie do systemu jednostki, o której mowa w ust. 1, odmowa włączenia, wyłączenie

jednostki z systemu oraz odmowa wyłączenia następuje w drodze decyzji właściwego wojewody,

z zastrzeżeniem ust. 3 i 4. Wojewoda podejmuje decyzję o włączeniu jednostki do systemu

na podstawie wojewódzkiego planu zabezpieczenia medycznych działań ratowniczych w

części określającej liczbę i lokalizację jednostek systemu.

3.

Włączenie do systemu jednostek lotniczych służb ratowniczych, odmowa włączenia, wyłączenie

jednostki z systemu oraz odmowa wyłączenia następuje w drodze decyzji ministra właściwego

do spraw zdrowia.

4.

Włączenie do systemu jako zespołów ratownictwa medycznego lotniczych grup poszukiwawczo-ratowniczych

podległych Ministrowi Obrony Narodowej następuje w drodze porozumienia ministra właściwego

do spraw zdrowia z Ministrem Obrony Narodowej.

5.

Jednostki, o których mowa w ust. 3 i 4, muszą spełniać wymagania określone dla zespołów

ratownictwa medycznego, o których mowa w ustawie.

6.

Włączenie jednostki do systemu następuje na wniosek dysponenta jednostki ubiegającej

się o włączenie do systemu, z tym że włączenie zespołu ratownictwa medycznego do systemu

następuje po przeprowadzeniu konkursu ofert. Konkursu nie przeprowadza się w stosunku

do lotniczych grup poszukiwawczo-ratowniczych, o których mowa w ust. 4.

7.

Konkurs przeprowadza organ uprawniony do wydania decyzji o włączeniu jednostki do

systemu.

8.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, tryb składania

ofert przez zespoły ratownictwa medycznego, sposób przeprowadzania konkursu oraz zgłaszania

i rozpatrywania skarg i protestów związanych z tymi czynnościami, uwzględniając wymagania

zabezpieczenia równości jednostek ubiegających się o włączenie do systemu.

9.

Wyłączenie jednostki z systemu może nastąpić na wniosek dysponenta jednostki lub z

urzędu. Wojewoda albo minister właściwy do spraw zdrowia podejmuje z urzędu decyzję

o wyłączeniu jednostki z systemu, jeżeli jednostka nie spełnia wymagań, o których

mowa w art. 12 ust. 2, art. 23 ust. 4 lub art. 25, bądź utraciła zdolności określone

w ust. 1.

10.

Rejestr jednostek systemu prowadzi wojewoda, z zastrzeżeniem ust. 11.

11.

Rejestr włączonych do systemu jednostek lotniczych służb ratowniczych oraz lotniczych

grup poszukiwawczo-ratowniczych prowadzi minister właściwy do spraw zdrowia.

12.

Rejestry, o których mowa w ust. 10 i 11, są jawne i dostępne do wglądu dla osób trzecich.

13.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, dane objęte rejestrami,

o których mowa w ust. 10 i 11, wzory rejestrów, tryb dokonywania wpisów i zmian w

rejestrze oraz wykreśleń z rejestru, uwzględniając w szczególności kwalifikacje personelu,

standardy wyposażenia oraz dane dotyczące obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności

cywilnej.

Minister właściwy do spraw zdrowia i właściwy wojewoda podejmują działania organizacyjne

zmierzające do zapewnienia od dnia 1 stycznia 2004 r. następujących parametrów czasu

przybycia na miejsce zdarzenia dla zespołu ratownictwa medycznego od chwili przyjęcia

zgłoszenia przez dyspozytora medycznego centrum powiadamiania ratunkowego

1)

mediana czasu dojazdu - w skali każdego miesiąca - jest nie większa niż 8 minut w

aglomeracji miejskiej i 15 minut poza aglomeracją miejską,

2)

trzeci kwartyl czasu dojazdu - w skali każdego miesiąca - jest nie większy niż 12

minut w aglomeracji miejskiej i 20 minut poza aglomeracją miejską,

3)

maksymalny czas dojazdu nie może być dłuższy niż 20 minut w aglomeracji miejskiej

i 30 minut poza aglomeracją miejską,

przy czym przyjmuje się, że 0,5% przypadków o najdłuższych czasach dojazdu w skali

każdego miesiąca nie bierze udziału w naliczaniu parametrów określonych w pkt 1-3,

z dodatkowym zastrzeżeniem, że przypadki te nie podlegają kumulacji pomiędzy miesiącami.

1.

Kierowanie medycznymi działaniami ratowniczymi rozpoczyna się z chwilą zawiadomienia

centrum powiadamiania ratunkowego.

2.

Medycznymi działaniami ratowniczymi kieruje lekarz ratunkowy zespołu ratownictwa medycznego,

który przybył pierwszy na miejsce zdarzenia.

3.

Do czasu przybycia na miejsce zdarzenia lekarza ratunkowego, o którym mowa w ust.

2, dyspozytor medyczny centrum powiadamiania ratunkowego może wyznaczyć jako kierującego

medycznymi działaniami ratowniczymi innego lekarza ratunkowego, niż określony w ust.

2, a w szczególnie uzasadnionym przypadku innego lekarza, niebędącego lekarzem ratunkowym,

w szczególności lekarza, który przybył pierwszy na miejsce zdarzenia.

4.

Do czasu przybycia na miejsce zdarzenia zespołu ratownictwa medycznego lub do czasu

wyznaczenia osoby, o której mowa w ust. 3, kierującym medycznymi działaniami ratowniczymi

jest dyspozytor medyczny centrum powiadamiania ratunkowego.

5.

Podczas zdarzeń, w których prowadzone są także działania w zakresie gaszenia pożarów,

ratownictwa chemicznego, ekologicznego lub technicznego, kierowanie jest prowadzone

przez kierującego działaniem ratowniczym w rozumieniu przepisów o ochronie przeciwpożarowej

i krajowym systemie ratowniczo-gaśniczym.

6.

W sytuacjach, o których mowa w ust. 5, lekarz ratunkowy koordynuje medyczne działania

ratownicze i wspomaga kierującego działaniem ratowniczym.

1.

Jednostki systemu obowiązane są prowadzić dokumentację medycznych działań ratowniczych,

będącą dokumentacją medyczną w rozumieniu art. 18 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej

(Dz. U. Nr 91, poz. 408, z 1992 r. Nr 63, poz. 315, z 1994 r. Nr 121, poz. 591, z 1995 r. Nr 138, poz. 682, z 1996 r. Nr 24, poz. 110, z 1997 r. Nr 104, poz. 661, Nr 121, poz. 769 i Nr 158, poz. 1041, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, Nr 117, poz. 756 i Nr 162, poz. 1115, z 1999 r. Nr 28, poz. 255 i 256 i Nr 84, poz. 935, z 2000 r. Nr 3, poz. 28, Nr 12, poz. 136, Nr 43, poz. 489, Nr 84, poz. 948, Nr 114, poz. 1193 i Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 5, poz. 45, Nr 88, poz. 961, Nr 100, poz. 1083 i Nr 111, poz. 1193), z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

dodatkowe dane, jakie powinny znaleźć się w dokumentacji medycznych działań ratowniczych,

uwzględniając dane i wymagania wynikające ze szczególnych warunków organizacyjnych

procesu podejmowania medycznych działań ratowniczych, a w szczególności określenie

lokalizacji zdarzenia powodującego stan nagłego zagrożenia życia lub zdrowia, wskazanie

centrum powiadamiania ratunkowego, które przyjęło zgłoszenie, wskazanie jednostek

systemu podejmujących medyczne działania ratownicze na wezwanie centrum powiadamiania

ratunkowego, określenie czasu przyjęcia zgłoszenia przez centrum powiadamiania ratunkowego,

przybycia zespołu ratownictwa medycznego na miejsce zdarzenia i przyjęcia pacjenta

do szpitalnego oddziału ratunkowego,

2)

szczególne wymagania w zakresie sposobu prowadzenia, udostępniania i przechowywania

dokumentacji medycznych działań ratowniczych, uwzględniając sposób prowadzenia dokumentacji

działań zespołów ratownictwa medycznego, szpitalnych oddziałów ratunkowych i centrów

powiadamiania ratunkowego.

1.

Do realizacji zadań systemu wykorzystuje się w szczególności publiczną sieć telekomunikacyjną.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych

oraz ministrem właściwym do spraw łączności określi, w drodze rozporządzenia, organizację

systemu łączności na potrzeby systemu, a w szczególności

1)

procedury łączności pomiędzy miejscem zdarzenia a centrum powiadamiania ratunkowego,

2)

procedury łączności wewnątrz systemu,

3)

procedury łączności pomiędzy systemem i świadczeniodawcami usług medycznych,

4)

organizację systemu kierowania połączeń inicjowanych za pomocą numerów alarmowych

do właściwych terytorialnie centrów powiadamiania ratunkowego,

uwzględniając zadania operatora systemu łączności oraz system łączności przywoławczej

przewodowej i bezprzewodowej, łączności wewnątrzsystemowej i łączności zewnętrznej

oraz standardy istniejące w państwach członkowskich Unii Europejskiej.

1.

Świadczenia zdrowotne w razie wypadku, urazu, porodu, nagłego zachorowania lub nagłego

pogorszenia stanu zdrowia powodujących zagrożenia życia są udzielane w szczególności

przez jednostki systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne na zasadach określonych w ustawie

z dnia 25 lipca 2001 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. Nr 113, poz. 1207).

2.

Pogotowie ratunkowe może udzielać świadczeń zdrowotnych, o których mowa w ust. 1,

w szczególności w ramach systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne.

1.

W przypadku powstania nagłego zagrożenia życia lub zdrowia w pomieszczeniach misji

dyplomatycznej, urzędu konsularnego lub instytucji międzynarodowej, korzystającej

z immunitetu dyplomatycznego lub konsularnego, prowadzenie medycznych działań ratowniczych

przez jednostkę systemu jest dopuszczalne po uprzednim uzyskaniu zgody odpowiednio

szefa misji dyplomatycznej, kierownika urzędu konsularnego lub kierownika instytucji

międzynarodowej.

2.

W przypadku powstania nagłego zagrożenia życia lub zdrowia na terenach zamkniętych

w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, prowadzenie medycznych działań ratowniczych

przez jednostkę systemu jest dopuszczalne po uprzednim uzyskaniu zgody osoby upoważnionej.

1.

Medyczne działania ratownicze w jednostkach systemu podejmują

1)

lekarz ratunkowy,

2)

pielęgniarka ratunkowa,

3)

ratownik medyczny.

2.

Tryb nabywania kwalifikacji lekarza ratunkowego oraz pielęgniarki ratunkowej określają

przepisy o zawodzie lekarza oraz przepisy o zawodach pielęgniarki i położnej.

3.

Zawód ratownika medycznego może wykonywać osoba, która

1)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych oraz

2)

uzyskała w kraju dyplom ukończenia wyższych studiów zawodowych w zakresie ratownictwa

medycznego bądź uzyskała za granicą dyplom uznany w kraju za równorzędny lub

3)

uzyskała tytuł ratownika medycznego na dotychczas obowiązujących zasadach w policealnych

szkołach medycznych przed 30 września 2006 r.

- w zakresie, o którym mowa w ust. 7.

4.

Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, minimalne wymagania programowe

wyższych studiów zawodowych dla kierunków kształcących ratowników medycznych oraz

zakres wiedzy niezbędnej dla przygotowania zawodowego ratowników medycznych.

5.

Osoby, o których mowa w ust. 1, są obowiązane do stałego aktualizowania swojej wiedzy

zawodowej nie rzadziej niż raz na cztery lata, w formie kursów doskonalenia zawodowego,

potwierdzonych dyplomem lub świadectwem ukończenia, organizowanych przez ośrodki nauczające

lub przez pracodawcę we współpracy z ośrodkami nauczającymi.

6.

W przypadku gdy osoby, o których mowa w ust. 1, są pracownikami, zapewnienie wykonywania

obowiązku określonego w ust. 5 jest obowiązkiem pracodawcy.

7.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, zakres medycznych

działań ratunkowych, które mogą być podejmowane przez ratownika medycznego, samodzielnie

lub pod nadzorem lekarza ratunkowego, uwzględniając minimalne wymagania programowe

wyższych studiów zawodowych dla ratowników medycznych oraz aktualny stan wiedzy w

zakresie medycyny ratunkowej.

1.

Jednostki systemu używają oznaczenia systemu.

2.

Oznaczenie systemu może być używane wyłącznie do oznaczenia osób wykonujących medyczne

działania ratownicze oraz jednostek systemu i centrów powiadamiania ratunkowego.

3.

Wzór graficzny systemu identyfikacji Państwowego Ratownictwa Medycznego, będącego

oznaczeniem systemu, stanowi załącznik do ustawy.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, sposób oznakowania

kierującego medycznymi działaniami ratowniczymi, osób wykonujących medyczne działania

ratownicze oraz jednostek systemu i centrów powiadamiania ratunkowego, uwzględniając

zapewnienie możliwości rozpoznania rodzaju funkcji i zadań wykonywanych w systemie

przez oznaczone osoby i jednostki.

1.

Jednostki systemu biorące udział w medycznych działaniach ratowniczych współdziałają

z

1)

jednostkami krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego i Policji - na zasadach określonych

w przepisach o ochronie przeciwpożarowej dotyczących krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego

oraz w przepisach o Policji,

2)

z pododdziałami Sił Zbrojnych - na zasadach określonych w odrębnych przepisach,

3)

organizacjami społecznymi i stowarzyszeniami, w szczególności z Górskim Ochotniczym

Pogotowiem Ratunkowym, Tatrzańskim Ochotniczym Pogotowiem Ratunkowym, Wodnym Ochotniczym

Pogotowiem Ratunkowym, z Polskim Czerwonym Krzyżem oraz z ochotniczymi strażami pożarnymi

- na zasadach określonych w umowie zawartej między organem administracji publicznej,

o którym mowa w art. 14 ust. 1, i organizacją społeczną lub stowarzyszeniem

- z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

W ramach współdziałania, o którym mowa w ust. 1, osoby uprawnione do podejmowania

medycznych działań ratowniczych w jednostkach systemu współpracują z osobami, będącymi

pracownikami albo funkcjonariuszami jednostek, o których mowa w ust. 1 pkt 1, lub

członkami organizacji społecznych i stowarzyszeń, o których mowa w ust. 1 pkt 3, które

posiadają kwalifikacje ratownika przedmedycznego lub kwalifikacje osób uprawnionych

do podejmowania medycznych działań ratowniczych w rozumieniu ustawy.

3.

Jednostki biorące udział w działaniach ratowniczych w transporcie morskim, lotniczym

oraz górnictwie podlegają odrębnym przepisom.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, programy

1)

kursów doskonalenia zawodowego, o których mowa w art. 30 ust. 5,

2)

szkolenia w celu uzyskania kwalifikacji ratownika przedmedycznego,

3)

kursu pierwszej pomocy,

uwzględniając aktualny stan wiedzy w zakresie medycyny ratunkowej.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, ramowy program

kształcenia dyspozytorów medycznych, uwzględniając procedury dotyczące przyjęcia zgłoszenia

o zdarzeniu, priorytety zgłoszeń, dysponowanie środkami, koordynację działań jednostek

systemu i innych jednostek, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 5, postępowanie w

sytuacjach kryzysowych i przekraczających możliwości organizacyjne centrum, gromadzenie

i ewidencjonowanie danych oraz prowadzenie dokumentacji centrum powiadamiania ratunkowego,

a także znajomość topografii obszaru i znajomość sprzętu.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, kryteria kwalifikacji

ośrodków nauczających, prowadzących

1)

kursy doskonalenia zawodowego, o których mowa w art. 30 ust. 5,

2)

kształcenie dyspozytorów medycznych,

3)

szkolenia w celu uzyskania kwalifikacji ratownika przedmedycznego,

uwzględniając wymagania w zakresie zaplecza dydaktycznego i sprzętowego.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, kwalifikacje,

jakie powinna posiadać osoba przeprowadzająca kurs pierwszej pomocy, uwzględniając

wykształcenie medyczne oraz ukończone kursy lub szkolenia.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia podaje do publicznej wiadomości w drodze obwieszczenia

ogłaszanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” listę

ośrodków nauczających, o których mowa w ust. 3.

1.

Świadczenia zdrowotne przedszpitalne są finansowane z budżetu państwa z części pozostającej

w dyspozycji właściwego wojewody, na podstawie umów zawieranych z dysponentami jednostek

(zespołów ratownictwa medycznego), z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Świadczenia te są finansowane

w formie zryczałtowanej stawki dobowej.

2.

Świadczenia zdrowotne przedszpitalne udzielane przez jednostki lotniczych służb ratowniczych

są finansowane z budżetu państwa z części pozostającej w dyspozycji ministra właściwego

do spraw zdrowia, na podstawie umów zawieranych z dysponentami jednostek.

3.

Świadczenia zdrowotne przedszpitalne udzielane przez lotnicze grupy poszukiwawczo-ratownicze

są finansowane z budżetu państwa z części pozostającej w dyspozycji Ministra Obrony

Narodowej.

4.

Koszt udzielenia świadczenia zdrowotnego w ramach medycznych działań ratowniczych,

z wyjątkiem świadczeń zdrowotnych udzielanych osobom nieobjętym powszechnym ubezpieczeniem

zdrowotnym oraz kosztów transportu i udzielania świadczeń zdrowotnych na miejscu zdarzenia

i w środku transportu, ponosi właściwa kasa chorych.

5.

Podstawę do planowania środków w budżecie państwa na świadczenia zdrowotne przedszpitalne

stanowią

1)

wojewódzkie plany zabezpieczenia medycznych działań ratowniczych, w części określającej

liczbę i lokalizację zespołów ratownictwa medycznego,

2)

krajowy plan zabezpieczenia medycznych działań ratowniczych w stosunku do świadczeń

zdrowotnych przedszpitalnych udzielanych przez jednostki lotniczych służb ratowniczych

- z uwzględnieniem wielkości środków, które dysponenci jednostek (zespołów ratownictwa

medycznego) uzyskują z kas chorych na podstawie ust. 10.

6.

Organy uprawnione do wydawania decyzji o włączeniu zespołów ratownictwa medycznego

do systemu zawierają umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych przedszpitalnych z dysponentami

jednostek systemu (zespołów ratownictwa medycznego), które spełniają wymagania, o

których mowa w ustawie i w przepisach odrębnych. Umów o udzielanie świadczeń zdrowotnych

przedszpitalnych nie zawiera się z lotniczymi grupami poszukiwawczo-ratowniczymi.

7.

Umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych przedszpitalnych, o których mowa w ust. 6,

powinny określać w szczególności

1)

rodzaj i zakres udzielanych świadczeń,

2)

zasady rozliczeń z dysponentami jednostek,

3)

maksymalną kwotę zobowiązania budżetu państwa wobec dysponenta jednostki,

4)

zasady kontroli jakości, zasadności i dostępności świadczeń oraz realizacji umów,

5)

zasady rozpatrywania kwestii spornych, zażaleń, przeprowadzania i udokumentowania

postępowania kontrolnego oraz wydawania wniosków pokontrolnych,

6)

sposób informowania odpowiednio wojewody albo ministra właściwego do spraw zdrowia

o wielkości środków uzyskiwanych z kas chorych na podstawie ust. 10.

8.

Przy zawieraniu umów odpowiednio wojewoda albo minister właściwy do spraw zdrowia

uwzględnia wielkość środków uzyskanych z kas chorych w roku ubiegłym na postawie ust.

10.

9.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

górny i dolny limit zryczałtowanej stawki dobowej w zależności od rodzaju zespołu

ratownictwa medycznego, uwzględniając koszty eksploatacyjne środka transportu, wynagrodzenie

personelu, koszty amortyzacji środka transportu i wyrobów medycznych,

2)

algorytm określenia zryczałtowanej stawki dobowej, uwzględniając gęstość zaludnienia

na obszarze działania zespołu ratownictwa medycznego, ilość świadczeń zdrowotnych

udzielanych w ramach podejmowanych przez zespół ratownictwa medycznego medycznych

działań ratowniczych w poprzednim roku budżetowym oraz średnią odległość pokonywaną

przez zespół ratownictwa medycznego w ramach jednego wyjazdu albo lotu w poprzednim

roku budżetowym.

10.

Jeżeli przyczyną wezwania zespołu ratownictwa medycznego nie był stan nagłego zagrożenia

życia lub zdrowia zakończony hospitalizacją lub diagnostyką w szpitalu, a pacjentowi

udzielono jedynie świadczeń zdrowotnych w miejscu zdarzenia, właściwa kasa chorych

ponosi na rzecz dysponenta jednostki koszt udzielania świadczeń zdrowotnych i przejazdu

albo przelotu zespołu na miejsce zdarzenia.

11.

Jeżeli na miejscu zdarzenia lub w czasie transportu przez zespół ratownictwa medycznego

nastąpił zgon pacjenta, koszt udzielonych świadczeń zdrowotnych ponosi budżet państwa

w ramach zryczałtowanej stawki dobowej, o której mowa w ust. 1.

12.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów

określi, w drodze rozporządzenia, sposób rozliczeń między dysponentem jednostki i

kasą chorych w przypadkach, o których mowa w ust. 10, uwzględniając czas trwania interwencji,

rodzaj zespołu ratownictwa medycznego oraz zakres udzielanych świadczeń zdrowotnych.

13.

Świadczenia zdrowotne udzielane w szpitalu i świadczenia zdrowotne poszpitalne dla

osób objętych powszechnym ubezpieczeniem zdrowotnym, udzielane w ramach medycznych

działań ratowniczych i po wykonaniu medycznych działań ratowniczych, są finansowane

na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym

(Dz. U. Nr 28, poz. 153 i Nr 75, poz. 468, z 1998 r. Nr 117, poz. 756, Nr 137, poz. 887, Nr 144, poz. 929 i Nr 162, poz. 1116, z 1999 r. Nr 45, poz. 439, Nr 49, poz. 483, Nr 63, poz. 700, Nr 70, poz. 777, Nr 72, poz. 802, Nr 109, poz. 1236 i Nr 110, poz. 1255 i 1256, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 18, poz. 230, Nr 95, poz. 1041 i Nr 122, poz. 1311 i 1324 oraz z 2001 r. Nr 8, poz. 64, Nr 52, poz. 539, Nr 88, poz. 961 i Nr 97, poz. 1050).

14.

Leczenie szpitalne i świadczenia zdrowotne poszpitalne dla osób nieobjętych powszechnym

ubezpieczeniem zdrowotnym są finansowane na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia, inni właściwi ministrowie oraz jednostki samorządu

terytorialnego zapewniają finansowanie nakładów inwestycyjnych pozwalających na utworzenie

i modernizację

1)

zespołów ratownictwa medycznego - w liczbie właściwej dla spełnienia wymagań określonych

w art. 25, poprzez udział w finansowaniu zakupów i modernizacji środków transportu

oraz ich niezbędnego wyposażenia,

2)

szpitalnych oddziałów ratunkowych - w liczbie nie mniejszej niż jeden szpitalny oddział

ratunkowy na 100-300 tys. mieszkańców, poprzez udział w finansowaniu wyposażenia w

standardowe wyroby medyczne,

3)

centrów powiadamiania ratunkowego w części pozwalającej na wykonywanie zadań określonych

w art. 20 ust. 1, poprzez udział w finansowaniu wyposażenia w sprzęt komputerowy i

środki łączności.

2.

Finansowanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, dokonywane jest także na podstawie

programów wieloletnich ustanawianych przez Radę Ministrów na zasadach określonych

w przepisach o finansach publicznych, dotyczących rozwoju ratownictwa medycznego,

w formie dotacji celowej z budżetu państwa na rzecz właściwego dysponenta jednostki.

1.

Zadania wojewody określone w art. 16 ust. 1 są finansowane z części budżetu państwa,

pozostającej w dyspozycji właściwego wojewody.

2.

Podstawę do planowania środków na finansowanie działalności bieżącej centrów powiadamiania

ratunkowego stanowią powiatowe i wojewódzkie plany zabezpieczenia medycznych działań

ratowniczych.

W ustawie z dnia 18 lipca 1950 r. o odpowiedzialności zawodowej fachowych pracowników

służby zdrowia

(Dz. U. Nr 36, poz. 332) w art. 1 w ust. 1 po wyrazie „położnych” dodaje się wyrazy „, ratowników medycznych”.

W ustawie z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej

(Dz. U. Nr 81, poz. 351, z 1994 r. Nr 27, poz. 96 i Nr 89, poz. 414, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 111, poz. 725 i Nr 121, poz. 770, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 162, poz. 1126 oraz z 2000 r. Nr 120, poz. 1268) w art. 14

a)

w ust. 1 w pkt 5 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 6 w brzmieniu

„

6)

współpracę z systemem Państwowe Ratownictwo Medyczne.

”

,

b)

w ust. 2 w pkt 8 po wyrazie „organizacji” dodaje się wyrazy „centrów powiadamiania ratunkowego i”.

W ustawie z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej

(Dz. U. Nr 91, poz. 408, z 1992 r. Nr 63, poz. 315, z 1994 r. Nr 121, poz. 591, z 1995 r. Nr 138, poz. 682, z 1996 r. Nr 24, poz. 110, z 1997 r. Nr 104, poz. 661, Nr 121, poz. 769 i Nr 158, poz. 1041, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, Nr 117, poz. 756 i Nr 162, poz. 1115, z 1999 r. Nr 28, poz. 255 i 256 i Nr 84, poz. 935, z 2000 r. Nr 3, poz. 28, Nr 12, poz. 136, Nr 43, poz. 489, Nr 84, poz. 948, Nr 114, poz. 1193 i Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 5, poz. 45, Nr 88, poz. 961, Nr 100, poz. 1083 i Nr 111, poz. 1193) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 28 otrzymuje brzmienie

„

Art. 28.

1.

Świadczenia zdrowotne w razie wypadku, urazu, porodu, nagłego zachorowania lub nagłego

pogorszenia stanu zdrowia powodujących zagrożenia życia są udzielane w szczególności

przez jednostki systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne na zasadach określonych w ustawie

z dnia 25 lipca 2001 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. Nr 113, poz. 1207).

2.

Pogotowie ratunkowe może udzielać świadczeń zdrowotnych, o których mowa w ust. 1,

w szczególności w ramach systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne.

”

,

2)

art. 54 otrzymuje brzmienie

„

Art. 54.

1.

Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej może uzyskiwać środki finansowe

1)

z odpłatnych świadczeń zdrowotnych udzielanych na podstawie umowy, chyba że przepisy

odrębne stanowią inaczej,

2)

na realizację programów zdrowotnych i programu Zintegrowane Ratownictwo Medyczne,

w tym na niezbędne do ich wykonania wydatki inwestycyjne lub zakup specjalistycznych

wyrobów medycznych, na podstawie umowy i w zakresie w niej określonym,

3)

z wydzielonej działalności gospodarczej innej niż wymieniona w pkt 1 i 2, jeżeli statut

zakładu przewiduje prowadzenie takiej działalności,

4)

z darowizn, zapisów, spadków oraz ofiarności publicznej, także pochodzenia zagranicznego,

z zastrzeżeniem art. 42.

2.

Zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, mogą być finansowane ze środków publicznych

pozostających w dyspozycji ministra właściwego do spraw zdrowia, organu, który utworzył

zakład, oraz jednostki samorządu terytorialnego lub innych podmiotów, uprawnionych

na podstawie odrębnych przepisów.

3.

Wyboru realizatora programu zdrowotnego dokonuje się w drodze konkursu ofert, przeprowadzanego

przez dysponenta środków publicznych.

4.

O przeprowadzeniu konkursu ofert, o którym mowa w ust. 3, dysponent środków publicznych

ogłasza w swojej siedzibie co najmniej na 30 dni przed wyznaczonym upływem terminu

składania ofert.

5.

W ogłoszeniu, o którym mowa w ust. 4, określa się w szczególności

1)

przedmiot konkursu ofert,

2)

wymagania stawiane oferentom, niezbędne do realizacji programu zdrowotnego,

3)

termin i miejsce składania ofert.

6.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie do trybu przeprowadzenia konkursu ofert i zawarcia

umów o realizację programu zdrowotnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego

dotyczące przetargu pisemnego.

7.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki

przekazywania samodzielnym publicznym zakładom opieki zdrowotnej środków publicznych

na realizację zadań, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, a także sposób rozliczania

tych środków oraz sprawowania kontroli nad prawidłowością ich wykorzystania, z uwzględnieniem

sporządzania przez zakład planu rzeczowo-finansowego zadania, rodzaju wydatków, jakie

mogą być finansowane, oraz istotnych elementów umowy o realizację zadania.

8.

Do warunków i trybu przekazywania środków publicznych, o których mowa w ust. 2, przez

dysponentów tych środków nie mają zastosowania przepisy o zamówieniach publicznych.

”

W ustawie z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodzie lekarza

(Dz. U. z 1997 r. Nr 28, poz. 152 i Nr 88, poz. 554, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 162, poz. 1115, z 1999 r. Nr 60, poz. 636 i Nr 64, poz. 729, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 60, poz. 698, Nr 94, poz. 1037 i Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 89, poz. 969) w art. 50

1)

w ust. 3 po wyrazach „z zastrzeżeniem” dodaje się wyrazy „ust. 5d oraz”,

2)

dodaje się ust. 5d w brzmieniu

„

5d.

Wykonywanie funkcji lekarza koordynatora medycznego, w rozumieniu ustawy z dnia 25

lipca 2001 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. Nr 113, poz. 1207), na podstawie

umowy o pracę lub na podstawie umowy cywilnoprawnej nie jest równoznaczne z indywidualną

praktyką lekarską lub indywidualną specjalistyczną praktyką lekarską.

”

W ustawie z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej

(Dz. U. z 1999 r. Nr 82, poz. 928, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 43, poz. 489, Nr 48, poz. 550, Nr 62, poz. 718, Nr 70, poz. 816, Nr 73, poz. 852, Nr 109, poz. 1158 i Nr 122, poz. 1314 i 1321 oraz z 2001 r. Nr 3, poz. 18, Nr 5, poz. 43 i 44, Nr 42, poz. 475, Nr 63, poz. 634, Nr 73, poz. 761, Nr 76, poz. 811, Nr 87, poz. 954 i Nr 102, poz. 1116) w art. 33 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Dział zdrowie obejmuje sprawy

1)

ochrony zdrowia i zasad organizacji opieki zdrowotnej,

2)

nadzoru nad produktami leczniczymi i wyrobami medycznymi,

3)

organizacji i nadzoru nad systemem Państwowe Ratownictwo Medyczne,

4)

zawodów medycznych,

5)

warunków sanitarnych oraz nadzoru sanitarnego,

6)

lecznictwa uzdrowiskowego,

7)

koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w zakresie rzeczowych świadczeń leczniczych.

”

Ilekroć w obowiązujących przepisach jest mowa o kursie pierwszej pomocy, należy przez

to rozumieć szkolenie z zakresu podejmowania czynności, o których mowa w art. 3 pkt

3.

1.

Do dnia 31 grudnia 2009 r. osobami uprawnionymi do podejmowania medycznych działań

ratowniczych w jednostkach systemu są

1)

lekarze ratunkowi, lekarze odbywający specjalizację w dziedzinie medycyny ratunkowej,

lekarze posiadający specjalizację I lub II stopnia w dziedzinie anestezjologii, chirurgii,

interny i pediatrii,

2)

pielęgniarki ratunkowe, pielęgniarki odbywające specjalizację w pielęgniarstwie ratunkowym,

pielęgniarki specjalistki z anestezjologii, chirurgii, interny, pediatrii oraz pielęgniarki

posiadające co najmniej 3-letni staż pracy w tych specjalnościach,

3)

ratownicy medyczni, spełniający wymagania określone w art. 30.

2.

Od dnia 1 stycznia 2004 r. nie przeprowadza się naboru do policealnych szkół dla ratowników

medycznych.

1.

Szpitalne oddziały ratunkowe oraz zespoły ratownictwa medycznego istniejące w dniu

wejścia w życie ustawy i spełniające wymagania w niej określone, po złożeniu wniosku

przez dysponenta jednostki, stają się jednostkami systemu i uzyskują wpis do rejestru

tych jednostek, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy lotniczych grup poszukiwawczo-ratowniczych.

3.

Centra powiadamiania ratunkowego spełniające wymagania określone w ustawie z dniem

wejścia w życie ustawy stają się centrami powiadamiania ratunkowego w rozumieniu ustawy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z tym że art. 34 ust. 5 w części

dotyczącej uwzględnienia wielkości środków, które dysponenci jednostek i zespołów

ratownictwa medycznego uzyskują z kas chorych, wchodzi w życie z dniem 1 stycznia

2003 r.

1.

Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej może uzyskiwać środki finansowe

1)

z odpłatnych świadczeń zdrowotnych udzielanych na podstawie umowy, chyba że przepisy

odrębne stanowią inaczej,

2)

na realizację programów zdrowotnych i programu Zintegrowane Ratownictwo Medyczne,

w tym na niezbędne do ich wykonania wydatki inwestycyjne lub zakup specjalistycznych

wyrobów medycznych, na podstawie umowy i w zakresie w niej określonym,

3)

z wydzielonej działalności gospodarczej innej niż wymieniona w pkt 1 i 2, jeżeli statut

zakładu przewiduje prowadzenie takiej działalności,

4)

z darowizn, zapisów, spadków oraz ofiarności publicznej, także pochodzenia zagranicznego,

z zastrzeżeniem art. 42.

2.

Zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, mogą być finansowane ze środków publicznych

pozostających w dyspozycji ministra właściwego do spraw zdrowia, organu, który utworzył

zakład, oraz jednostki samorządu terytorialnego lub innych podmiotów, uprawnionych

na podstawie odrębnych przepisów.

3.

Wyboru realizatora programu zdrowotnego dokonuje się w drodze konkursu ofert, przeprowadzanego

przez dysponenta środków publicznych.

4.

O przeprowadzeniu konkursu ofert, o którym mowa w ust. 3, dysponent środków publicznych

ogłasza w swojej siedzibie co najmniej na 30 dni przed wyznaczonym upływem terminu

składania ofert.

5.

W ogłoszeniu, o którym mowa w ust. 4, określa się w szczególności

1)

przedmiot konkursu ofert,

2)

wymagania stawiane oferentom, niezbędne do realizacji programu zdrowotnego,

3)

termin i miejsce składania ofert.

6.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie do trybu przeprowadzenia konkursu ofert i zawarcia

umów o realizację programu zdrowotnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego

dotyczące przetargu pisemnego.

7.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki

przekazywania samodzielnym publicznym zakładom opieki zdrowotnej środków publicznych

na realizację zadań, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, a także sposób rozliczania

tych środków oraz sprawowania kontroli nad prawidłowością ich wykorzystania, z uwzględnieniem

sporządzania przez zakład planu rzeczowo-finansowego zadania, rodzaju wydatków, jakie

mogą być finansowane, oraz istotnych elementów umowy o realizację zadania.

8.

Do warunków i trybu przekazywania środków publicznych, o których mowa w ust. 2, przez

dysponentów tych środków nie mają zastosowania przepisy o zamówieniach publicznych.