Ustawa z dnia 20 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o kulturze fizycznej oraz ustawy - Prawo działalności gospodarczej.

W ustawie z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej

(Dz. U. z 2001 r. Nr 81, poz. 889) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 10

a)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Członkiem polskiego związku sportowego mogą być kluby sportowe, o których mowa w art.

6 ust. 2 i art. 7 ust. 1, oraz związki sportowe działające w dziedzinie lub dyscyplinie

sportu, w której funkcjonuje dany polski związek sportowy.

”

,

b)

skreśla się ust. 3;

2)

w art. 22

a)

w ust. 3 w zdaniu pierwszym skreśla się wyraz „wyłącznie”,

b)

po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu

„

4a.

Stypendia sportowe dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie

międzynarodowym lub krajowym mogą być finansowane ze środków budżetu jednostki samorządu

terytorialnego.

”

,

c)

ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu, w drodze rozporządzenia, a

organ jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, określą szczegółowe zasady

i tryb przyznawania, wstrzymywania i cofania oraz wysokość stypendiów sportowych,

o których mowa w ust. 4 i 4a, uwzględniając obowiązki zawodnika pobierającego stypendium,

skutki ich niewykonywania oraz podstawę i sposób ustalania wysokości stypendium.

”

;

3)

art. 28 otrzymuje brzmienie

„

Art. 28.

1.

Zawodnikom, którzy osiągnęli wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym

lub krajowym, mogą być przyznawane wyróżnienia i nagrody ze środków budżetu państwa

i budżetu jednostki samorządu terytorialnego.

2.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu, w drodze rozporządzenia, a

organ jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, określą rodzaje wyróżnień

i wysokości nagród, o których mowa w ust. 1, oraz szczegółowe zasady i tryb ich przyznawania,

uwzględniając osiągnięcia sportowe, za które zawodnicy otrzymują wyróżnienia i nagrody.

”

;

4)

art. 29 otrzymuje brzmienie

„

Art. 29.

1.

Działalność w zakresie sportu profesjonalnego prowadzą sportowe spółki akcyjne i polskie

związki sportowe.

2.

Profesjonalne współzawodnictwo sportowe organizuje właściwy polski związek sportowy

za zgodą Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu.

3.

Uprawnienie, o którym mowa w ust. 2, polski związek sportowy może przekazać, za zgodą

Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu, innemu podmiotowi.

4.

Polski związek sportowy zamierzający organizować profesjonalne współzawodnictwo sportowe

składa do Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu pisemny wniosek o udzielenie zgody,

wraz z programem działalności i projektem budżetu przeznaczonego na finansowanie współzawodnictwa

objętego zgodą, który powinien obejmować okres pierwszego roku organizowania profesjonalnego

współzawodnictwa sportowego.

5.

Wniosek o udzielenie zgody, o której mowa w ust. 2, powinien zawierać

1)

nazwę i adres siedziby polskiego związku sportowego,

2)

określenie dziedziny lub dyscypliny sportu, w jakiej ma być organizowane profesjonalne

współzawodnictwo sportowe,

3)

proponowaną datę rozpoczęcia profesjonalnego współzawodnictwa sportowego,

4)

datę sporządzenia wniosku i podpisy osób uprawnionych do składania oświadczeń woli

w imieniu polskiego związku sportowego,

5)

regulamin profesjonalnego współzawodnictwa sportowego w danej dziedzinie lub dyscyplinie

sportu,

6)

przyjęte przez polski związek sportowy warunki przyznawania licencji dla zawodników

profesjonalnych.

6.

Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu odmawia udzielenia zgody, jeżeli wniosek

dotyczy innej dziedziny lub dyscypliny sportu niż ta, która jest objęta działaniem

polskiego związku sportowego, lub jeżeli polski związek sportowy nie przedłoży dokumentów,

o których mowa w ust. 4.

7.

Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu cofa zgodę, jeżeli objęte zgodą współzawodnictwo

organizowane jest w sposób sprzeczny z przepisami ustawy lub warunkami określonymi

w decyzji udzielającej zgody.

8.

Zgody udziela się na okres 5 lat.

”

;

5)

w art. 36a wyrazy „przystępująca do ligi zawodowej” zastępuje się wyrazami „wstępująca do rozgrywek”;

6)

w art. 39 po ust. 2 dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Statuty właściwych polskich związków sportowych mogą określać formę zapisu na stały

sąd polubowny oraz tryb postępowania odwoławczego od orzeczeń stałych sądów polubownych,

a także środki dyscyplinujące zapewniające ich wykonanie w trybie wewnątrzorganizacyjnym.

”

;

7)

art. 41 otrzymuje brzmienie

„

Art. 41.

1.

Do Trybunału mogą być zaskarżone decyzje dyscyplinarne lub regulaminowe właściwych

organów polskich związków sportowych, których przedmiotem jest

1)

wykluczenie lub skreślenie ze związku, klubu lub innej organizacji sportowej zawodnika,

sędziego, trenera lub działacza sportowego,

2)

dyskwalifikacja dożywotnia lub czasowa osób, o których mowa w pkt 1,

3)

pozbawienie zawodnika lub zespołu sportowego tytułu mistrza kraju albo zdobywcy Pucharu

Polski,

4)

przeniesienie zespołu sportowego do niższej klasy rozgrywek,

5)

zakaz reprezentowania sportu polskiego w zawodach międzynarodowych lub międzynarodowych

rozgrywkach pucharowych.

2.

Prawo zaskarżenia decyzji w sprawach, o których mowa w ust. 1, przysługuje osobie

uprawnionej, jeżeli decyzja ta zostanie wydana w trybie wewnątrzorganizacyjnym, w

którym

1)

nastąpiło naruszenie przepisów prawa, statutów lub regulaminów sportowych,

2)

strona została pozbawiona prawa do obrony.

”

;

8)

w art. 44

a)

ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Zorganizowane zajęcia w zakresie wychowania fizycznego, sportu i rekreacji ruchowej

mogą prowadzić osoby posiadające kwalifikacje zawodowe nauczyciela wychowania fizycznego

lub uprawnienia w tym zakresie określone odrębnymi przepisami.

2.

Kształcenie osób, o których mowa w ust. 1, przez jednostki inne niż szkoły wyższe

wymaga uzyskania zgody Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu.

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Zajęcia, o których mowa w ust. 1, mogą prowadzić także osoby posiadające kwalifikacje

zawodowe trenera lub instruktora, przy czym kształcenie tych osób przez uczelnie inne

niż uczelnie wychowania fizycznego wymaga uzyskania zgody Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej

i Sportu.

”

;

9)

w art. 47 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Dopingiem jest stosowanie przez zawodników zakazanych środków farmakologicznych lub

metod uznanych za dopingowe.

”

W ustawie z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej

(Dz. U. Nr 101, poz. 1178, z 2000 r. Nr 86, poz. 958 i Nr 114, poz. 1193 oraz z 2001 r. Nr 49, poz. 509 i Nr 67, poz. 679) w art. 96 w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany

1)

zdanie wstępne otrzymuje brzmienie

„

Wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie

”

;

2)

w pkt 11 na końcu dodaje się wyrazy „z wyjątkiem działalności w zakresie profesjonalnego współzawodnictwa sportowego,”.

Działające w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, w jednej dyscyplinie lub dziedzinie

sportu, polskie związki sportowe osób niepełnosprawnych zachowują dotychczasowy status

nie dłużej niż do dnia 30 kwietnia 2002 r.

Zakłady kształcenia nauczycieli działające w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy,

kształcące osoby, o których mowa w art. 44 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 1, mają

obowiązek uzyskania zgody Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu do dnia 31 sierpnia

2002 r.

Szkoły wyższe działające w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, kształcące trenerów

i instruktorów, mają obowiązek uzyskania zgody Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i

Sportu do dnia 31 sierpnia 2002 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Zawodnikom, którzy osiągnęli wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym

lub krajowym, mogą być przyznawane wyróżnienia i nagrody ze środków budżetu państwa

i budżetu jednostki samorządu terytorialnego.

2.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu, w drodze rozporządzenia, a

organ jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, określą rodzaje wyróżnień

i wysokości nagród, o których mowa w ust. 1, oraz szczegółowe zasady i tryb ich przyznawania,

uwzględniając osiągnięcia sportowe, za które zawodnicy otrzymują wyróżnienia i nagrody.

1.

Działalność w zakresie sportu profesjonalnego prowadzą sportowe spółki akcyjne i polskie

związki sportowe.

2.

Profesjonalne współzawodnictwo sportowe organizuje właściwy polski związek sportowy

za zgodą Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu.

3.

Uprawnienie, o którym mowa w ust. 2, polski związek sportowy może przekazać, za zgodą

Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu, innemu podmiotowi.

4.

Polski związek sportowy zamierzający organizować profesjonalne współzawodnictwo sportowe

składa do Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu pisemny wniosek o udzielenie zgody,

wraz z programem działalności i projektem budżetu przeznaczonego na finansowanie współzawodnictwa

objętego zgodą, który powinien obejmować okres pierwszego roku organizowania profesjonalnego

współzawodnictwa sportowego.

5.

Wniosek o udzielenie zgody, o której mowa w ust. 2, powinien zawierać

1)

nazwę i adres siedziby polskiego związku sportowego,

2)

określenie dziedziny lub dyscypliny sportu, w jakiej ma być organizowane profesjonalne

współzawodnictwo sportowe,

3)

proponowaną datę rozpoczęcia profesjonalnego współzawodnictwa sportowego,

4)

datę sporządzenia wniosku i podpisy osób uprawnionych do składania oświadczeń woli

w imieniu polskiego związku sportowego,

5)

regulamin profesjonalnego współzawodnictwa sportowego w danej dziedzinie lub dyscyplinie

sportu,

6)

przyjęte przez polski związek sportowy warunki przyznawania licencji dla zawodników

profesjonalnych.

6.

Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu odmawia udzielenia zgody, jeżeli wniosek

dotyczy innej dziedziny lub dyscypliny sportu niż ta, która jest objęta działaniem

polskiego związku sportowego, lub jeżeli polski związek sportowy nie przedłoży dokumentów,

o których mowa w ust. 4.

7.

Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu cofa zgodę, jeżeli objęte zgodą współzawodnictwo

organizowane jest w sposób sprzeczny z przepisami ustawy lub warunkami określonymi

w decyzji udzielającej zgody.

8.

Zgody udziela się na okres 5 lat.

1.

Do Trybunału mogą być zaskarżone decyzje dyscyplinarne lub regulaminowe właściwych

organów polskich związków sportowych, których przedmiotem jest

1)

wykluczenie lub skreślenie ze związku, klubu lub innej organizacji sportowej zawodnika,

sędziego, trenera lub działacza sportowego,

2)

dyskwalifikacja dożywotnia lub czasowa osób, o których mowa w pkt 1,

3)

pozbawienie zawodnika lub zespołu sportowego tytułu mistrza kraju albo zdobywcy Pucharu

Polski,

4)

przeniesienie zespołu sportowego do niższej klasy rozgrywek,

5)

zakaz reprezentowania sportu polskiego w zawodach międzynarodowych lub międzynarodowych

rozgrywkach pucharowych.

2.

Prawo zaskarżenia decyzji w sprawach, o których mowa w ust. 1, przysługuje osobie

uprawnionej, jeżeli decyzja ta zostanie wydana w trybie wewnątrzorganizacyjnym, w

którym

1)

nastąpiło naruszenie przepisów prawa, statutów lub regulaminów sportowych,

2)

strona została pozbawiona prawa do obrony.