Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o działalności ubezpieczeniowej, ustawy - Prawo bankowe, ustawy o samorządzie powiatowym oraz ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. (DU_2001_1084) | PL

Dz.U. 2001 nr 100 poz. 1084 inForce

Art. 1 Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o działalności ubezpieczeniowej, ustawy - Prawo bankowe, ustawy o samorządzie powiatowym oraz ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Open official source

W ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

(Dz. U. z 2000 r. Nr 101, poz. 1092 oraz z 2001 r. Nr 41, poz. 465 i Nr 81, poz. 877) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Policja realizuje także zadania wynikające z umów i porozumień międzynarodowych, na

zasadach i w zakresie w nich określonych.

”

;

2)

w art. 6

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Terytorialny zasięg działania organów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, odpowiada

zasadniczemu podziałowi administracyjnemu Państwa, z zastrzeżeniem ust. 3-5.

”

,

b)

dodaje się ust. 3-5 w brzmieniu

„

3.

Wyłącza się z terytorialnego zasięgu działania komendanta wojewódzkiego Policji właściwego

dla województwa mazowieckiego obszar

1)

powiatu warszawskiego oraz powiatów: grodziskiego, legionowskiego, otwockiego, piaseczyńskiego,

pruszkowskiego, warszawskiego zachodniego i wołomińskiego,

2)

innych powiatów lub gmin przyłączonych do Warszawskiego Zespołu Miejskiego w trybie

określonym przepisami ustawy o ustroju miasta stołecznego Warszawy - z dniem wejścia

w życie ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o zmianie ustawy o ustroju miasta stołecznego

Warszawy.

4.

Komendant Stołeczny Policji wykonuje na obszarze, o którym mowa w ust. 3, zadania

i kompetencje odpowiadające zadaniom i kompetencjom komendanta wojewódzkiego Policji

w stosunku do komendantów powiatowych w powiatach, o których mowa w ust. 3.

5.

Komenda Stołeczna Policji stanowi aparat pomocniczy Komendanta Stołecznego Policji,

wykonujący swoje zadania na obszarze, o którym mowa w ust. 3.

”

;

3)

w art. 6b dodaje się ust. 6 w brzmieniu

„

6.

Komendanta Stołecznego Policji powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw wewnętrznych

na wniosek Komendanta Głównego Policji złożony za zgodą wojewody mazowieckiego. Do

konkursu na stanowisko Komendanta Stołecznego Policji stosuje się odpowiednio przepisy

dotyczące konkursu na stanowisko komendanta wojewódzkiego Policji.

”

;

4)

w art. 6e w ust. 3 wyraz „przedstawienia” zastępuje się wyrazem „doręczenia”;

5)

w art. 7 w ust. 1

a)

pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

szczegółowe zasady szkolenia strażników gminnych (miejskich),

”

b)

dodaje się pkt 4a w brzmieniu

„

4a)

programy szkoleń zawodowych policjantów,

”

;

6)

art. 8a otrzymuje brzmienie

„

Art. 8a.

1.

Komendant powiatowy (miejski) Policji może tworzyć rewiry dzielnicowych oraz posterunki

Policji na zasadach określonych przez Komendanta Głównego Policji.

2.

Kierownika rewiru oraz kierownika posterunku Policji mianuje i zwalnia ze stanowiska

komendant powiatowy (miejski) Policji, po zasięgnięciu opinii wójta (burmistrza lub

prezydenta miasta), chyba że do wyrażenia opinii w tej sprawie upoważniony został

organ wykonawczy jednostki pomocniczej gminy.

3.

Do zadań kierownika rewiru oraz kierownika posterunku Policji należy w szczególności

1)

rozpoznawanie zagrożeń i przeciwdziałanie przyczynom ich powstawania,

2)

inicjowanie i organizowanie działań społeczności lokalnych mających na celu zapobieganie

popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz innym zjawiskom kryminogennym,

3)

wykonywanie czynności administracyjno-porządkowych oraz innych niecierpiących zwłoki

czynności związanych z zawiadomieniem o przestępstwie i zabezpieczeniem miejsca zdarzenia.

”

;

7)

w art. 10 dodaje się ust. 5 w brzmieniu

„

5.

Komendanci powiatowi (miejscy) Policji są obowiązani udostępniać komisji bezpieczeństwa

i porządku, na żądanie jej przewodniczącego, dokumenty i informacje dotyczące pracy

Policji na terenie powiatu, z wyjątkiem akt personalnych pracowników i funkcjonariuszy,

materiałów operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo-śledczych oraz akt w indywidualnych

sprawach administracyjnych.

”

;

8)

w art. 13

a)

w ust. 4 po wyrazach „w rewirach dzielnicowych” dodaje się wyrazy „i w posterunkach Policji”,

b)

po ust. 4 dodaje się ust. 4a-4c w brzmieniu

„

4a.

Rada powiatu lub rada gminy może przekazać, na warunkach określonych w porozumieniu

zawartym między zarządem powiatu lub gminy a właściwym komendantem powiatowym (miejskim)

Policji, środki finansowe stanowiące dochody własne powiatu lub gminy, dla Policji

z przeznaczeniem na

1)

rekompensatę pieniężną za czas służby przekraczający normę określoną w art. 33 ust.

2,

2)

nagrodę za osiągnięcia w służbie,

dla policjantów właściwych miejscowo komend powiatowych (miejskich) i komisariatów,

którzy realizują zadania z zakresu służby prewencyjnej.

4b.

Porozumienie, o którym mowa w ust. 4a, określa w szczególności

1)

rodzaje ustawowych zadań Policji, finansowanych na podstawie porozumienia

a)

wykonywanych w czasie przekraczającym normę określoną w art. 33 ust. 2,

b)

za wykonywanie których może być przyznana nagroda za osiągnięcia w służbie,

2)

wysokość oraz tryb i terminy przekazywania środków finansowych, o których mowa w ust.

4a,

3)

sposób dokonywania oceny prawidłowości wykonania porozumienia.

4c.

Środki finansowe, o których mowa w ust. 4a, są środkami specjalnymi w rozumieniu ustawy

z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 155, poz. 1014, z 1999

r. Nr 38, poz. 360, Nr 49, poz. 485, Nr 70, poz. 778 i Nr 110, poz. 1255, z 2000 r.

Nr 6, poz. 69, Nr 12, poz. 136, Nr 48, poz. 550, Nr 95, poz. 1041, Nr 119, poz. 1251

i Nr 122, poz. 1315 oraz z 2001 r. Nr 45, poz. 497, Nr 46, poz. 499, Nr 88, poz. 961,

Nr 98, poz. 1070 i Nr 100, poz. 1082).

”

;

9)

w art. 15 w ust. 1 dodaje się pkt 5a w brzmieniu

„

5a)

obserwowania i rejestrowania przy użyciu środków technicznych obrazu zdarzeń w miejscach

publicznych, a w przypadku czynności operacyjno-rozpoznawczych i administracyjno-porządkowych

podejmowanych na podstawie ustawy - także i dźwięku towarzyszącego tym zdarzeniom,

”

;

10)

w art. 16 w ust. 1 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

psy i konie służbowe,

”

;

11)

art. 19-19b otrzymują brzmienie

„

Art. 19.

1.

Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych, podejmowanych przez Policję

w celu zapobieżenia, wykrycia, ustalenia sprawców, a także uzyskania i utrwalenia

dowodów ściganych z oskarżenia publicznego, umyślnych przestępstw

1)

przeciwko życiu, określonych w art. 148-150 Kodeksu karnego,

2)

określonych w art. 134, art. 135 § 1, art. 136 § 1, art. 156 § 1 i 3, art. 163 § 1

i 3, art. 164 § 1, art. 165 § 1 i 3, art. 166, 167, 173 § 1 i 3, art. 189, 204 § 4,

art. 223, 228, 229, 232, 245, 246, 252 § 1-3, art. 253, 258, 269, 280-282, 285 § 1,

art. 286, 296, 299, § 1-6 oraz w art. 310 § 1, 2 i 4 Kodeksu karnego,

3)

przeciwko obrotowi gospodarczemu, określonych w art. 297-306 Kodeksu karnego, powodujących

szkodę majątkową lub skierowanych przeciwko mieniu, jeżeli wysokość szkody lub wartość

mienia przekracza pięćdziesięciokrotną wysokość najniższego wynagrodzenia za pracę

określonego na podstawie odrębnych przepisów,

4)

skarbowych, jeżeli wartość przedmiotu czynu lub uszczuplenie należności publicznoprawnej

przekraczają pięćdziesięciokrotną wysokość najniższego wynagrodzenia za pracę określonego

na podstawie odrębnych przepisów,

5)

nielegalnego wytwarzania, posiadania lub obrotu bronią, amunicją, materiałami wybuchowymi,

środkami odurzającymi lub substancjami psychotropowymi albo ich prekursorami oraz

materiałami jądrowymi i promieniotwórczymi,

6)

określonych w art. 8 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks

karny (Dz. U. Nr 88, poz. 554 i Nr 160, poz. 1083 oraz z 1998 r. Nr 113, poz. 715),

7)

określonych w art. 20 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o pobieraniu i przeszczepianiu

komórek, tkanek i narządów (Dz. U. Nr 138, poz. 682, z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr

104, poz. 661 oraz z 2000 r. Nr 120, poz. 1268),

8)

ściganych na mocy umów i porozumień międzynarodowych,

gdy inne środki okazały się bezskuteczne albo zachodzi wysokie prawdopodobieństwo,

że będą nieskuteczne lub nieprzydatne, sąd okręgowy, na pisemny wniosek Komendanta

Głównego Policji, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego albo

na pisemny wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, złożony po uzyskaniu pisemnej

zgody właściwego miejscowo prokuratora okręgowego, może, w drodze postanowienia, zarządzić

kontrolę operacyjną.

2.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, wydaje sąd okręgowy właściwy miejscowo ze względu

na siedzibę składającego wniosek organu Policji.

3.

W przypadkach niecierpiących zwłoki, jeżeli mogłoby to spowodować utratę informacji

lub zatarcie albo zniszczenie dowodów przestępstwa, Komendant Główny Policji lub komendant

wojewódzki Policji może zarządzić, po uzyskaniu pisemnej zgody właściwego prokuratora,

o którym mowa w ust. 1, kontrolę operacyjną, zwracając się jednocześnie do właściwego

miejscowo sądu okręgowego z wnioskiem o wydanie postanowienia w tej sprawie. W razie

nieudzielenia przez sąd zgody w terminie 5 dni od dnia zarządzenia kontroli operacyjnej,

organ zarządzający wstrzymuje kontrolę operacyjną oraz dokonuje protokolarnego, komisyjnego

zniszczenia materiałów zgromadzonych podczas jej stosowania.

4.

Sąd okręgowy może zezwolić, na pisemny wniosek Komendanta Głównego Policji lub komendanta

wojewódzkiego Policji, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody właściwego prokuratora,

na odstąpienie od zniszczenia materiałów, o których mowa w ust. 3, jeżeli stanowią

one dowód lub wskazują na zamiar popełnienia przestępstwa, dla wykrycia którego na

podstawie przepisów ustawowych może być prowadzona kontrola operacyjna lub czynności

operacyjno-rozpoznawcze.

5.

W przypadku potrzeby zarządzenia kontroli operacyjnej wobec osoby podejrzanej lub

oskarżonego, we wniosku organu Policji, o którym mowa w ust. 1, o zarządzenie kontroli

operacyjnej zamieszcza się informację o toczącym się wobec tej osoby postępowaniu.

6.

Kontrola operacyjna prowadzona jest niejawnie i polega na

1)

kontrolowaniu treści korespondencji,

2)

kontrolowaniu zawartości przesyłek,

3)

stosowaniu środków technicznych umożliwiających uzyskiwanie w sposób niejawny informacji

i dowodów oraz ich utrwalanie, a w szczególności treści rozmów telefonicznych i innych

informacji przekazywanych za pomocą sieci telekomunikacyjnych.

7.

Wniosek organu Policji, o którym mowa w ust. 1, o zarządzenie przez sąd okręgowy kontroli

operacyjnej powinien zawierać w szczególności

1)

numer sprawy i jej kryptonim, jeżeli został jej nadany,

2)

opis przestępstwa z podaniem, w miarę możliwości, jego kwalifikacji prawnej,

3)

okoliczności uzasadniające potrzebę zastosowania kontroli operacyjnej, w tym stwierdzonej

albo prawdopodobnej bezskuteczności lub nieprzydatności innych środków,

4)

dane osoby, wobec której stosowana będzie kontrola operacyjna, ze wskazaniem miejsca

lub sposobu jej stosowania,

5)

cel, czas i rodzaj prowadzonej kontroli operacyjnej, o której mowa w ust. 6.

8.

Kontrolę operacyjną zarządza się na okres nie dłuższy niż 3 miesiące. Sąd okręgowy

może, na pisemny wniosek Komendanta Głównego Policji lub komendanta wojewódzkiego

Policji, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody właściwego prokuratora, na okres nie

dłuższy niż kolejne 3 miesiące, wydać postanowienie o jednorazowym przedłużeniu kontroli

operacyjnej, jeżeli nie ustały przyczyny zarządzenia tej kontroli.

9.

W uzasadnionych przypadkach, gdy podczas stosowania kontroli operacyjnej pojawią się

nowe okoliczności istotne dla zapobieżenia lub wykrycia przestępstwa albo ustalenia

sprawców i uzyskania dowodów przestępstwa, sąd okręgowy, na pisemny wniosek Komendanta

Głównego Policji, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, może

wydać postanowienie o kontroli operacyjnej przez czas oznaczony również po upływie

okresów, o których mowa w ust. 8.

10.

Do wniosków, o których mowa w ust. 3, 4, 8 i 9, stosuje się odpowiednio przepis ust.

7. Sąd przed wydaniem postanowienia, o którym mowa w ust. 3, 4, 8 i 9, może zapoznać

się z materiałami uzasadniającymi wniosek, zgromadzonymi podczas stosowania kontroli

operacyjnej zarządzonej w tej sprawie.

11.

Wnioski, o których mowa w ust. 1, 3-5, 8 i 9, sąd okręgowy rozpoznaje jednoosobowo,

przy czym czynności sądu związane z rozpoznawaniem tych wniosków powinny być realizowane

w warunkach przewidzianych dla przekazywania, przechowywania i udostępniania informacji

niejawnych oraz z odpowiednim zastosowaniem przepisów wydanych na podstawie art. 181

§ 2 Kodeksu postępowania karnego. W posiedzeniu sądu może wziąć udział wyłącznie prokurator

i przedstawiciel organu Policji wnioskującego o zarządzenie kontroli operacyjnej.

12.

Operatorzy prowadzący działalność telekomunikacyjną w sieciach publicznych oraz podmioty

świadczące usługi pocztowe są obowiązani do zapewnienia na własny koszt warunków technicznych

i organizacyjnych umożliwiających prowadzenie przez Policję kontroli operacyjnej.

13.

Kontrola operacyjna powinna być zakończona niezwłocznie po ustaniu przyczyn jej zarządzenia,

najpóźniej jednak z upływem okresu, na który została wprowadzona.

14.

Organ Policji, o którym mowa w ust. 1, informuje właściwego prokuratora o wynikach

kontroli operacyjnej po jej zakończeniu, a na jego żądanie również o przebiegu tej

kontroli.

15.

W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub

mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego, Komendant Główny Policji

lub komendant wojewódzki Policji przekazuje właściwemu prokuratorowi wszystkie materiały

zgromadzone podczas stosowania kontroli operacyjnej, w razie potrzeby z wnioskiem

o wszczęcie postępowania karnego. W postępowaniu przed sądem, w odniesieniu do tych

materiałów, stosuje się odpowiednio przepisy art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu

postępowania karnego.

16.

Osobie, wobec której kontrola operacyjna była stosowana, nie udostępnia się materiałów

zgromadzonych podczas trwania tej kontroli. Przepis nie narusza uprawnień wynikających

z art. 321 Kodeksu postępowania karnego.

17.

Zgromadzone podczas stosowania kontroli operacyjnej materiały niezawierające dowodów

pozwalających na wszczęcie postępowania karnego przechowuje się po zakończeniu kontroli

przez okres 2 miesięcy, a następnie dokonuje się ich protokolarnego, komisyjnego zniszczenia.

Zniszczenie materiałów zarządza organ Policji, który wnioskował o zarządzenie kontroli

operacyjnej.

18.

Trybu, o którym mowa w ust. 1-11, nie stosuje się, jeżeli kontrola operacyjna jest

prowadzona za wyrażoną na piśmie zgodą osoby będącej nadawcą lub odbiorcą przekazu

informacji.

19.

W przypadkach, o których mowa w ust. 18, kontrolę operacyjną zarządza organ Policji

właściwy do prowadzenia czynności operacyjno-rozpoznawczych w danej sprawie.

20.

Na postanowienia sądu w przedmiocie kontroli operacyjnej, o których mowa w ust. 1,

3, 8 i 9, a także na postanowienie sądu w przedmiocie odstąpienia od zniszczenia materiałów

zgromadzonych podczas stosowania kontroli operacyjnej, o którym mowa w ust. 4, przysługuje

zażalenie organowi Policji, który złożył wniosek o wydanie tego postanowienia. Do

zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.

21.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości

oraz ministrem właściwym do spraw łączności, określi, w drodze rozporządzenia, sposób

dokumentowania kontroli operacyjnej oraz przechowywania i przekazywania wniosków i

zarządzeń, a także przechowywania, przekazywania oraz przetwarzania i niszczenia materiałów

uzyskanych podczas stosowania tej kontroli, uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego

charakteru podejmowanych czynności i uzyskanych materiałów oraz wzory stosowanych

druków i rejestrów.

22.

Prokurator Generalny przedstawia corocznie Sejmowi i Senatowi informację o działalności

określonej w ust. 1-21, w tym informacje i dane, o których mowa w art. 20 ust. 3.

Art. 19a.

1.

W sprawach o przestępstwa określone w art. 19 ust. 1 czynności operacyjno-rozpoznawcze

zmierzające do sprawdzenia uzyskanych wcześniej wiarygodnych informacji o przestępstwie

oraz ustalenia sprawców i uzyskania dowodów przestępstwa mogą polegać na dokonaniu

w sposób niejawny nabycia, zbycia lub przejęcia przedmiotów pochodzących z przestępstwa,

ulegających przepadkowi, albo których wytwarzanie, posiadanie, przewożenie lub którymi

obrót są zabronione, a także przyjęciu lub wręczeniu korzyści majątkowej.

2.

Czynności operacyjno-rozpoznawcze, o których mowa w ust. 1, mogą polegać także na

złożeniu propozycji nabycia, zbycia lub przejęcia przedmiotów pochodzących z przestępstwa,

ulegających przepadkowi, albo których wytwarzanie, posiadanie, przewożenie lub którymi

obrót są zabronione, a także przyjęcia lub wręczenia korzyści majątkowej.

3.

Komendant Główny Policji lub komendant wojewódzki Policji może zarządzić, na czas

określony, czynności, o których mowa w ust. 1, po uzyskaniu pisemnej zgody właściwego

miejscowo prokuratora okręgowego, którego bieżąco informuje o wynikach przeprowadzonych

czynności. Prokurator może zarządzić zaniechanie czynności w każdym czasie.

4.

Czynności, o których mowa w ust. 1, zarządza się na okres nie dłuższy niż 3 miesiące.

Komendant Główny Policji lub komendant wojewódzki Policji może, po uzyskaniu pisemnej

zgody właściwego prokuratora, jednorazowo przedłużyć stosowanie czynności, na okres

nie dłuższy niż kolejne 3 miesiące, jeżeli nie ustały przyczyny ich zarządzenia.

5.

W uzasadnionych przypadkach, gdy podczas stosowania czynności, o których mowa w ust.

1, pojawią się nowe okoliczności istotne dla sprawdzenia uzyskanych wcześniej, wiarygodnych

informacji o przestępstwie oraz ustalenia sprawców i uzyskania dowodów przestępstwa,

Komendant Główny Policji lub komendant wojewódzki Policji może, po uzyskaniu pisemnej

zgody właściwego prokuratora, zarządzić kontynuowanie czynności przez czas oznaczony

również po upływie okresów, o których mowa w ust. 4.

6.

Czynności, o których mowa w ust. 1, mogą być niejawnie rejestrowane za pomocą urządzeń

służących do rejestracji obrazu lub dźwięku.

7.

W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub

mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego Komendant Główny Policji

lub komendant wojewódzki Policji przekazuje prokuratorowi okręgowemu wszystkie materiały

zgromadzone podczas stosowania czynności, o których mowa w ust. 1, w razie potrzeby

z wnioskiem o wszczęcie postępowania karnego. W postępowaniu przed sądem, w odniesieniu

do tych materiałów, stosuje się odpowiednio przepisy art. 393 § 1 zdanie pierwsze

Kodeksu postępowania karnego.

8.

Zgromadzone podczas stosowania czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, materiały niezawierające

dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego przechowuje się po zakończeniu

kontroli przez okres 2 miesięcy, a następnie dokonuje się ich protokolarnego, komisyjnego

zniszczenia. Zniszczenie materiałów zarządza organ Policji, który wnioskował o zarządzenie

kontroli operacyjnej.

9.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości,

określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzania i dokumentowania czynności,

o których mowa w ust. 1, a także przekazywania, przetwarzania i niszczenia materiałów

uzyskanych podczas stosowania tych czynności, uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego

charakteru podejmowanych czynności i uzyskanych materiałów oraz wzory stosowanych

druków i rejestrów.

Art. 19b.

1.

W celu udokumentowania przestępstw, o których mowa w art. 19 ust. 1, albo ustalenia

tożsamości osób uczestniczących w tych przestępstwach lub przejęcia przedmiotów przestępstwa

Komendant Główny Policji lub komendant wojewódzki Policji może zarządzić niejawne

nadzorowanie wytwarzania, przemieszczania, przechowywania i obrotu przedmiotami przestępstwa,

jeżeli nie stworzy to zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego.

2.

O zarządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zawiadamia się niezwłocznie prokuratora okręgowego

właściwego miejscowo ze względu na siedzibę zarządzającego dokonanie czynności organu

Policji. Prokurator może nakazać zaniechanie czynności w każdym czasie.

3.

Organ Policji, o którym mowa w ust. 1, bieżąco informuje prokuratora okręgowego o

wynikach przeprowadzonych czynności.

4.

Stosownie do zarządzenia, o którym mowa w ust. 1, organy i instytucje publiczne oraz

przedsiębiorcy są obowiązani dopuścić do dalszego przewozu przesyłki zawierające przedmioty

przestępstwa w stanie nienaruszonym lub po ich usunięciu albo zastąpieniu w całości

lub w części.

5.

W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub

mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego Komendant Główny Policji

lub komendant wojewódzki Policji przekazuje prokuratorowi okręgowemu wszystkie materiały

zgromadzone podczas stosowania czynności, o których mowa w ust. 1, w razie potrzeby

z wnioskiem o wszczęcie postępowania karnego. W postępowaniu przed sądem, w odniesieniu

do tych materiałów, stosuje się przepisy art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania

karnego.

6.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości,

określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzania i dokumentowania czynności,

o których mowa w ust. 1, uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego charakteru

podejmowanych czynności i uzyskanych materiałów oraz wzory stosowanych druków i rejestrów.

”

;

12)

art. 20 otrzymuje brzmienie

„

Art. 20.

1.

Policja, z zachowaniem ograniczeń wynikających z art. 19, może uzyskiwać informacje,

w tym także niejawnie, gromadzić je, sprawdzać oraz przetwarzać.

2.

Policja może pobierać, przetwarzać i wykorzystywać w celach wykrywczych i identyfikacyjnych

informacje, w tym dane osobowe o osobach podejrzanych o popełnienie przestępstw ściganych

z oskarżenia publicznego, nieletnich dopuszczających się czynów zabronionych przez

ustawę jako przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego, osobach o nieustalonej

tożsamości lub usiłujących ukryć swą tożsamość oraz o osobach poszukiwanych, także

bez ich wiedzy i zgody, a w szczególności

1)

dane osobowe, o których mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o

ochronie danych osobowych (Dz. U. Nr 133, poz. 883, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr

50, poz. 580 i Nr 116, poz. 1216 oraz z 2001 r. Nr 42, poz. 474 i Nr 49, poz. 509),

z tym że dane dotyczące kodu genetycznego, wyłącznie o niekodujących regionach genomu,

2)

odciski linii papilarnych,

3)

zdjęcia i opisy wizerunku,

4)

cechy i znaki szczególne, pseudonimy,

5)

informacje o

a)

miejscu zamieszkania lub pobytu,

b)

wykształceniu, zawodzie, miejscu i stanowisku pracy,

c)

dokumentach tożsamości, którymi się posługują,

d)

sposobie działania sprawcy, jego środowisku i kontaktach,

e)

sposobie zachowania się sprawców wobec osób pokrzywdzonych.

3.

Jeżeli jest to konieczne dla skutecznego zapobieżenia przestępstwom określonym w art.

19 ust. 1 lub ich wykrycia albo ustalenia sprawców i uzyskania dowodów, Policja może

korzystać z informacji dotyczących umów ubezpieczenia, a w szczególności z przetwarzanych

przez zakłady ubezpieczeń danych podmiotów, w tym osób, które zawarły umowę ubezpieczenia,

a także przetwarzanych przez banki informacji stanowiących tajemnicę bankową.

4.

Informacje i dane, o których mowa w ust. 3, oraz informacje związane z przekazywaniem

tych informacji i danych podlegają ochronie przewidzianej w przepisach o ochronie

informacji niejawnych i mogą być udostępniane jedynie policjantom prowadzącym czynności

w danej sprawie i ich przełożonym, uprawnionym do sprawowania nadzoru nad prowadzonymi

przez nich w tej sprawie czynnościami operacyjno-rozpoznawczymi. Akta zawierające

te informacje i dane udostępnia się ponadto wyłącznie sądom i prokuratorom, jeżeli

następuje to w celu ścigania karnego.

5.

Informacje i dane, o których mowa w ust. 3, udostępnia się na podstawie postanowienia

wydanego na pisemny wniosek Komendanta Głównego Policji albo komendanta wojewódzkiego

Policji przez sąd okręgowy właściwy miejscowo ze względu na siedzibę wnioskującego

organu.

6.

Wniosek, o którym mowa w ust. 5, powinien zawierać

1)

numer sprawy i jej kryptonim, jeżeli został ustalony,

2)

opis przestępstwa z podaniem, w miarę możliwości, jego kwalifikacji prawnej,

3)

okoliczności uzasadniające potrzebę udostępnienia informacji i danych,

4)

wskazanie podmiotu, którego informacje i dane dotyczą,

5)

podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji i danych,

6)

rodzaj i zakres informacji i danych.

7.

Po rozpatrzeniu wniosku sąd, w drodze postanowienia, wyraża zgodę na udostępnienie

informacji i danych wskazanego podmiotu, określając ich rodzaj i zakres, podmiot zobowiązany

do ich udostępnienia oraz organ Policji uprawniony do zwrócenia się o przekazanie

informacji i danych albo odmawia udzielenia zgody na udostępnienie informacji i danych.

Przepis art. 19 ust. 11 stosuje się odpowiednio.

8.

Na postanowienie sądu, o którym mowa w ust. 7, przysługuje zażalenie organowi Policji,

wnioskującemu o wydanie postanowienia.

9.

Uprawniony przez sąd organ Policji pisemnie informuje podmiot zobowiązany do udostępnienia

informacji i danych o rodzaju i zakresie informacji i danych, które mają być udostępnione,

podmiocie, którego informacje i dane dotyczą, oraz o osobie policjanta upoważnionego

do ich odbioru.

10.

W terminie do 90 dni od dnia przekazania informacji i danych, o których mowa w ust.

3, Policja, z zastrzeżeniem ust. 11 i 12, informuje podmiot, o którym mowa w ust.

6 pkt 4, o postanowieniu sądu wyrażającym zgodę na udostępnienie informacji i danych.

11.

Sąd, który wydał postanowienie o udostępnieniu informacji i danych, na wniosek Komendanta

Głównego Policji, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, może

zawiesić, w drodze postanowienia, na czas oznaczony, z możliwością dalszego przedłużania,

obowiązek, o którym mowa w ust. 10, jeżeli zostanie uprawdopodobnione, że poinformowanie

podmiotu, o którym mowa w ust. 6 pkt 4, może zaszkodzić wynikom podjętych czynności

operacyjno-rozpoznawczych. Przepis art. 19 ust. 11 stosuje się odpowiednio.

12.

Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 10 lub 11, zostało wszczęte postępowanie przygotowawcze,

podmiot wskazany w ust. 6 pkt 4 jest powiadamiany o postanowieniu sądu o udostępnieniu

informacji i danych przez prokuratora lub, na jego polecenie, przez Policję przed

zamknięciem postępowania przygotowawczego albo niezwłocznie po jego umorzeniu.

13.

Jeżeli informacje i dane, o których mowa w ust. 3, nie dostarczyły podstaw do wszczęcia

postępowania przygotowawczego, organ wnioskujący o wydanie postanowienia pisemnie

zawiadamia o tym podmiot, który informacje i dane przekazał.

14.

Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za szkody wyrządzone naruszeniem przepisów ust.

4 na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym.

15.

Policja w celu zapobieżenia lub wykrycia przestępstw oraz identyfikacji osób może

uzyskiwać, gromadzić i przetwarzać informacje, w tym również dane osobowe ze zbiorów

prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów przez organy władzy publicznej, a w

szczególności z Krajowego Rejestru Karnego oraz Powszechnego Elektronicznego Systemu

Ewidencji Ludności. Administratorzy danych gromadzonych w tych rejestrach są obowiązani

do nieodpłatnego ich udostępniania.

16.

Organy władzy publicznej prowadzące rejestry, o których mowa w ust. 15, mogą, w drodze

decyzji, wyrazić zgodę na udostępnianie za pomocą urządzeń telekomunikacyjnych informacji

zgromadzonych w rejestrach jednostkom organizacyjnym Policji, bez konieczności składania

pisemnych wniosków, jeżeli jednostki te

1)

posiadają urządzenia umożliwiające odnotowanie w systemie, kto, kiedy, w jakim celu

oraz jakie dane uzyskał,

2)

posiadają zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie

danych niezgodnie z celem ich uzyskania,

3)

jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem wykonywania zadań albo prowadzonej działalności.

17.

Dane osobowe zebrane w celu wykrycia przestępstwa przechowuje się przez okres, w którym

są one niezbędne dla realizacji ustawowych zadań wykonywanych przez Policję. Organy

Policji dokonują weryfikacji tych danych nie rzadziej niż co 10 lat od dnia uzyskania

informacji, usuwając dane zbędne.

18.

Dane osobowe ujawniające pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy polityczne, przekonania

religijne lub filozoficzne, przynależność wyznaniową, partyjną lub związkową oraz

dane o stanie zdrowia, nałogach lub życiu seksualnym osób podejrzanych o popełnienie

przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego, które nie zostały skazane za te przestępstwa,

podlegają komisyjnemu i protokolarnemu zniszczeniu niezwłocznie po uprawomocnieniu

się stosownego orzeczenia.

19.

Komendant Główny Policji, po zasięgnięciu opinii Generalnego Inspektora Ochrony Danych

Osobowych, określi, w drodze zarządzenia, sposób i warunki pobierania, przetwarzania

i wykorzystywania informacji, o których mowa w ust. 2, oraz sposób zakładania i prowadzenia

zbiorów tych informacji, rodzaje służb policyjnych uprawnionych do korzystania z tych

zbiorów, przełożonych właściwych w tych sprawach oraz wzory dokumentów obowiązujących

przy przetwarzaniu danych, uwzględniając przepisy o ochronie informacji niejawnych.

”

;

13)

w art. 20a

a)

dodaje się ust. 3a i 3b w brzmieniu

„

3a.

Nie popełnia przestępstwa

1)

kto poleca sporządzenie lub kieruje sporządzeniem dokumentów, o których mowa w ust.

2 i 3,

2)

kto sporządza dokumenty, o których mowa w ust. 2 i 3,

3)

kto udziela pomocy w sporządzeniu dokumentów, o których mowa w ust. 2 i 3,

4)

policjant lub osoba wymieniona w ust. 3, jeżeli dokumentami, o których mowa w ust.

2 i 3, posługują się przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych.

3b.

Organy administracji rządowej i organy samorządu terytorialnego obowiązane są do udzielania

Policji, w granicach swojej właściwości, niezbędnej pomocy w zakresie wydawania i

zabezpieczania dokumentów, o których mowa w ust. 2 i 3.

”

,

b)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady i tryb wydawania, posługiwania się, a także przechowywania dokumentów, o których

mowa w ust. 2 i 3, uwzględniając rodzaje dokumentów i cel, w jakim są wydawane, organy

i osoby uprawnione do wydawania, posługiwania się i przechowywania dokumentów, czas,

na jaki wydawane są dokumenty, czynności zapewniające ochronę dokumentów oraz ich

sposób przechowywania i ewidencji.

”

;

14)

w art. 20b w ostatnim zdaniu wyrazy „w art. 7a ustawy o urzędzie Ministra Spraw Wewnętrznych” zastępuje się wyrazami „w art. 9 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o niektórych uprawnieniach pracowników urzędu

obsługującego ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz funkcjonariuszy i pracowników

urzędów nadzorowanych przez tego ministra (Dz. U. Nr 106, poz. 491, z 1997 r. Nr 70,

poz. 443 i Nr 141, poz. 943 oraz z 1998 r. Nr 131, poz. 860)”;

15)

w art. 22

a)

w ust. 1a i 1b wyrazy „w art. 7a ustawy o urzędzie Ministra Spraw Wewnętrznych” zastępuje się wyrazami „w art. 9 ustawy, o której mowa w art. 20b”,

b)

w ust. 2 skreśla się wyrazy „wypłacane z funduszu operacyjnego”,

c)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Koszty podejmowanych przez Policję czynności operacyjno-rozpoznawczych, w zakresie

których ze względu na ochronę, o której mowa w art. 20a ust. 1-3, nie mogą być stosowane

przepisy o finansach publicznych i rachunkowości, a także wynagrodzenia osób wymienionych

w ust. 1, pokrywane są z tworzonego na ten cel funduszu operacyjnego.

”

,

d)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze zarządzenia, zasady tworzenia

i gospodarowania funduszem operacyjnym.

”

;

16)

w art. 28 po ust. 1 dodaje się ust. 1a-1c w brzmieniu

„

1a.

Mianowanie, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić

1)

na okres służby przygotowawczej lub kandydackiej,

2)

na okres służby kontraktowej,

3)

na stałe.

1b.

Mianowanie w służbie kontraktowej może nastąpić po zawarciu umowy, zwanej dalej «kontraktem»,

zawartej pomiędzy osobą, która zgłosiła się do tej służby, a przełożonym wymienionym

w art. 32 ust. 1.

1c.

Kontrakt zawiera się na okres od 3 do 5 lat. Zawarcie kontraktu z tą samą osobą może

nastąpić najwyżej dwukrotnie.

”

;

17)

po art. 28 dodaje się art. 28a w brzmieniu

„

Art. 28a.

1.

Mianowanie w służbie kontraktowej może nastąpić na stanowisko podstawowe, jeżeli osoba

mianowana ma wykształcenie średnie i odbyła w Policji przeszkolenie podstawowe lub

ukończyła służbę kandydacką i zobowiąże się do uzupełnienia przeszkolenia podstawowego

w terminie określonym w kontrakcie.

2.

Osoba nieposiadająca średniego wykształcenia może być mianowana na stanowisko, o którym

mowa w ust. 1, jeżeli postępowanie kwalifikacyjne wykaże posiadanie przez tę osobę

szczególnych predyspozycji do służby w Policji.

3.

Dla policjanta w służbie kontraktowej początkowe 12 miesięcy służby w ramach pierwszego

kontraktu jest okresem próbnym.

4.

Policjant lub przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1, mogą oświadczyć na piśmie,

najpóźniej na jeden miesiąc przed upływem okresu próbnego, o zamiarze rozwiązania

stosunku służbowego. W takim przypadku z dniem upływu okresu próbnego policjanta zwalnia

się ze służby.

5.

W przypadku niezłożenia oświadczeń, o których mowa w ust. 4, policjant pełni nadal

służbę kontraktową bez odrębnego mianowania.

6.

Najpóźniej na 6 miesięcy przed upływem okresu, na jaki został zawarty kontrakt, policjant

lub przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1, mogą wystąpić z wnioskiem o zawarcie

kolejnego kontraktu. W przypadku zawarcia kolejnego kontraktu policjant pełni nadal

służbę kontraktową.

”

;

18)

art. 33 i 34 otrzymują brzmienie

„

Art. 33.

1.

Czas pełnienia służby policjanta jest określony wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem

prawa do wypoczynku.

2.

Zadania służbowe policjanta powinny być ustalone w sposób pozwalający na ich wykonanie

w ramach 40-godzinnego tygodnia służby, w 3-miesięcznym okresie rozliczeniowym.

3.

W zamian za czas służby przekraczający normę określoną w ust. 2 policjantowi udziela

się czasu wolnego od służby w tym samym wymiarze, z wyjątkiem przypadku, o którym

mowa w art. 112 ust. 3, albo może mu być przyznana rekompensata pieniężna, o której

mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1.

4.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się do policjanta uprawnionego do dodatku funkcyjnego.

5.

Liczba godzin służby przekraczających normę określoną w ust. 2, za którą przyznano

rekompensatę pieniężną, o której mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1, nie może przekraczać

1/4 tygodniowego wymiaru czasu służby policjanta w 3-miesięcznym okresie rozliczeniowym.

6.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, rozkład

czasu służby, uwzględniając tygodniowy oraz dzienny wymiar czasu służby, przypadki

przedłużenia czasu służby ponad ustaloną normę, a także wprowadzenie dla policjantów

zmianowego rozkładu czasu służby. Nadto rozporządzenie powinno określić sposób pełnienia

przez policjantów dyżurów domowych, jak też warunki i tryb udzielania policjantom

czasu wolnego od służby lub przyznawania rekompensaty pieniężnej, o której mowa w

art. 13 ust. 4a pkt 1, a ponadto grupy policjantów zwolnionych z pełnienia służby

w porze nocnej, niedziele i święta.

Art. 34.

1.

Mianowanie lub powołanie na stanowisko służbowe uzależnione jest od posiadanego przez

policjanta wykształcenia, kwalifikacji zawodowych, a także stażu służby w Policji.

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach Komendant Główny Policji może wyrazić zgodę

na mianowanie na stanowisko służbowe policjanta w służbie przygotowawczej, przed uzyskaniem

przez niego kwalifikacji zawodowych oraz stażu służby wymaganych na tym stanowisku,

przy spełnieniu wymagań w zakresie wykształcenia. Kwalifikacje zawodowe policjant

zobowiązany jest uzyskać przed mianowaniem na stałe.

3.

Warunkiem uzyskania kwalifikacji zawodowych jest ukończenie przez policjanta

1)

szkolenia zawodowego podstawowego,

2)

szkolenia zawodowego specjalistycznego,

3)

szkolenia zawodowego dla absolwentów szkół wyższych,

4)

Wyższej Szkoły Policji.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wymagania w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim

powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach

służbowych, uwzględniając jako równoznaczne ze spełnieniem warunku uzyskania kwalifikacji

zawodowych ukończenie przeszkolenia na stopień policyjny lub zdanie egzaminu na stopień

policyjny,

2)

szczegółowe warunki odbywania szkoleń zawodowych w Policji, uwzględniając rodzaje

szkoleń zawodowych, formy, warunki i tryb ich odbywania, a także organizację i sposób

prowadzenia szkoleń oraz nadzór nad ich realizacją.

”

;

19)

w art. 41

a)

w ust. 1

-

w pkt 5 wyraz „utraty” zastępuje się wyrazami „zrzeczenia się”,

-

w pkt 5 na końcu kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 6 i 7 w brzmieniu

„

6)

upływu okresu służby określonego w kontrakcie, jeżeli nie nastąpi zawarcie kolejnego

kontraktu lub mianowanie na stałe,

7)

upływu okresu próbnego służby kontraktowej, jeżeli policjant lub przełożony skorzystał

z uprawnienia określonego w art. 28a ust. 4.

”

,

b)

w ust. 2 w pkt 1 po wyrazach „służby stałej” dodaje się wyrazy „lub służby kontraktowej”,

c)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a i 3b w brzmieniu

„

3a.

W przypadku wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec policjanta, o którym mowa

w ust. 3, zwalnia się go ze służby po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego, nie

później jednak niż w terminie 12 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia wystąpienia

ze służby, z zastrzeżeniem ust. 3b.

3b.

Jeżeli postępowanie dyscyplinarne zakończyło się wymierzeniem kary dyscyplinarnej,

policjanta zwalnia się ze służby po wykonaniu tej kary.

”

;

20)

w art. 48 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Na stopień posterunkowego oraz starszego posterunkowego mianuje przełożony wymieniony

w art. 32 ust. 1. Na stopień posterunkowego mianuje się z dniem mianowania na stanowisko

służbowe.

2.

Na stopnie w korpusie podoficerów Policji oraz na stopnie w korpusie aspirantów Policji

mianuje przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1, z wyjątkiem komendanta powiatowego

(miejskiego) Policji.

”

;

21)

art. 49 i 50 otrzymują brzmienie

„

Art. 49.

1.

Podoficerem Policji może być mianowany policjant, który spełnia warunki określone

w art. 25 ust. 1 lub 2, ukończył szkolenie podstawowe oraz złożył egzamin podoficerski.

2.

Aspirantem Policji może być mianowany policjant, który spełnia warunki określone w

art. 25 ust. 1, ukończył szkolenie specjalistyczne oraz złożył egzamin aspirancki.

Art. 50.

Na pierwszy stopień oficerski może być mianowany policjant, który spełnia warunki

określone w art. 25 ust. 1 i ukończył Wyższą Szkołę Policji lub spełnia warunki określone

w art. 25 ust. 1, posiada wykształcenie wyższe, ukończył szkolenie dla absolwentów

szkół wyższych oraz złożył egzamin oficerski.

”

;

22)

w art. 56 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Mianowanie, o którym mowa w ust. 1, uzależnione jest od ukończenia szkolenia zawodowego

wymienionego w art. 34 ust. 3.

”

;

23)

art. 57 otrzymuje brzmienie

„

Art. 57.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady i tryb składania egzaminów oraz mianowania policjantów na stopnie policyjne,

uwzględniając jednostki organizacyjne Policji właściwe do przeprowadzania egzaminów

na stopnie policyjne, terminy mianowania na stopnie policyjne oraz warunki, od których

uzależnione jest mianowanie na stopień policyjny.

”

;

24)

art. 82 otrzymuje brzmienie

„

Art. 82.

1.

Policjantowi przysługuje prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego w wymiarze

26 dni roboczych.

2.

Policjant uzyskuje prawo do pierwszego urlopu z upływem 6 miesięcy służby w wymiarze

połowy urlopu przysługującego po roku służby.

3.

Prawo do urlopu w pełnym wymiarze policjant nabywa z upływem roku służby. Do tego

urlopu wlicza się urlop, o którym mowa w ust. 2.

”

;

25)

art. 84 otrzymuje brzmienie

„

Art. 84.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić

płatne urlopy dodatkowe w wymiarze do 13 dni roboczych rocznie dla policjantów, którzy

pełnią służbę w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia albo

osiągnęli określony wiek lub staż służby, albo gdy jest to uzasadnione szczególnymi

właściwościami służby.

”

;

26)

w art. 88 dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu

„

3.

Policjant traci prawo do lokalu mieszkalnego w razie dyscyplinarnego wydalenia ze

służby.

4.

Miejscowością pobliską, o której mowa w ust. 1, jest miejscowość, z której czas dojazdu

do miejsca pełnienia służby i z powrotem środkami publicznego transportu zbiorowego,

zgodnie z rozkładem jazdy, łącznie z przesiadkami, nie przekracza w obie strony dwóch

godzin, licząc od stacji (przystanku) położonej najbliżej miejsca zamieszkania do

stacji (przystanku) położonej najbliżej miejsca pełnienia służby bez uwzględnienia

czasu dojazdu do i od stacji (przystanku) w obrębie miejscowości, z której policjant

dojeżdża, oraz miejscowości, w której wykonuje obowiązki służbowe.

”

;

27)

w art. 95 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2-4 w brzmieniu

„

2.

Decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ust. 1, wydaje

się, jeżeli policjant

1)

podnajmuje albo oddaje do bezpłatnego używania przydzielony lokal lub jego część,

2)

używa lokal mieszkalny w sposób sprzeczny z umową najmu lub niezgodnie z przeznaczeniem,

zaniedbuje obowiązki, dopuszczając do powstania szkód, albo niszczy urządzenia przeznaczone

do wspólnego korzystania przez mieszkańców,

3)

wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, czyniąc uciążliwym

korzystanie z innych lokali,

4)

jest w zwłoce z zapłatą czynszu lub opłat za świadczenia związane z eksploatacją lokalu

przez okres co najmniej dwóch pełnych okresów płatności, pomimo uprzedzania na piśmie

o zamiarze wydania decyzji o opróżnieniu lokalu i wyznaczenia dodatkowego, miesięcznego

terminu zapłaty zaległych i bieżących należności,

5)

otrzymał pomoc finansową, o której mowa w art. 94 ust. 1,

6)

został przeniesiony do pełnienia służby w innej miejscowości i przydzielono mu w tej

lub pobliskiej miejscowości następny lokal mieszkalny,

7)

nie zwolnił, w terminie określonym odrębnymi przepisami, wcześniej przydzielonego

lokalu mieszkalnego,

8)

zrzekł się uprawnień do zajmowanego lokalu mieszkalnego.

3.

Decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także

1)

jeżeli policjantowi lub jego małżonkowi przysługuje tytuł prawny do innego lokalu

mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ust. 1; w takim przypadku osobom tym przysługuje

prawo wyboru jednego z zajmowanych lokali,

2)

gdy policjant zwolniony ze służby lub pozostali po policjancie członkowie rodziny

zajmują lokal mieszkalny położony w budynku przeznaczonym na cele służbowe lub na

terenie obiektu zamkniętego, a osobom tym przydzielono lokal mieszkalny w tej samej

lub pobliskiej miejscowości, o powierzchni odpowiadającej przysługującym normom zaludnienia,

3)

w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ust. 1, przez

policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego.

4.

Decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się w stosunku do wszystkich osób zamieszkałych

w tym lokalu.

”

;

28)

w art. 97 w ust. 5 wyrazy „o których mowa w art. 91, 92 i 94” zastępuje się wyrazami „o których mowa w art. 91, 92, 94 i 95 ust. 2-4”;

29)

art. 101 i 102 otrzymują brzmienie

„

Art. 101.

1.

Wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania

jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość

uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając grupy zaszeregowania i odpowiadające

im stawki uposażenia, zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup i

odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia,

a także sposób ustalania jego wzrostu z tytułu wysługi lat.

Art. 102.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego,

uwzględniając rodzaje okresów służby, pracy i innych okresów podlegających zaliczeniu

do wysługi, sposób jej dokumentowania oraz tryb postępowania w tych sprawach.

”

;

30)

art. 104 i 105 otrzymują brzmienie

„

Art. 104.

1.

Policjantowi przysługuje dodatek za stopień w wysokości uzależnionej od posiadanego

stopnia policyjnego.

2.

Policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym

przysługuje dodatek funkcyjny.

3.

Na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 policjant za należyte wykonywanie obowiązków

służbowych może otrzymywać dodatek służbowy.

4.

Niezależnie od dodatków, o których mowa w ust. 1-3, policjantowi mogą być przyznawane

dodatki do uposażenia uzasadnione szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami

lub miejscem pełnienia służby.

5.

Dodatkami do uposażenia o charakterze stałym są dodatki ustalone w stawkach miesięcznych.

6.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość

dodatków do uposażenia, o których mowa w ust. 1-4, uwzględniając ich rodzaj i charakter,

przesłanki przyznawania lub podwyższania na stałe lub na czas określony, warunki obniżania

lub cofania oraz stanowiska uprawniające do dodatku funkcyjnego.

Art. 105.

1.

Uposażenie i inne świadczenia oraz należności pieniężne są płatne bezpośrednio do

rąk policjanta, z zastrzeżeniem ust. 5.

2.

Uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne miesięcznie

z góry w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca, z zastrzeżeniem ust. 3 i 5.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych może określić, w drodze rozporządzenia, inne

terminy płatności dodatków do uposażenia o charakterze stałym, uwzględniając, które

z nich są płatne miesięcznie z dołu.

4.

Terminy wypłaty innych świadczeń i należności pieniężnych oraz dodatków do uposażenia,

niewymienionych w ust. 2, określają przepisy w sprawie warunków ich otrzymywania.

5.

Uposażenie i inne świadczenia oraz należności pieniężne mogą być wypłacane w formie

bezgotówkowej, na warunkach ustalonych w pisemnym porozumieniu między płatnikiem i

policjantem, nie wcześniej jednak niż w terminach, o których mowa w ust. 2-4.

”

;

31)

w art. 108 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Policjanci mogą otrzymywać nagrody za osiągnięcia w służbie, ze środków finansowych,

o których mowa w art. 13 ust. 4a.

”

;

32)

art. 114 otrzymuje brzmienie

„

Art. 114.

1.

Policjant zwalniany ze służby otrzymuje, z zastrzeżeniem ust. 2-4

1)

odprawę,

2)

ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za

niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 33 ust. 3,

3)

zwrot kosztów przejazdu policjanta i członków jego rodziny oraz przewozu urządzenia

domowego do nowego miejsca zamieszkania w kraju, w zakresie i na zasadach obowiązujących

przy przeniesieniach z urzędu.

2.

Świadczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 3, przysługują policjantowi, jeżeli w dniu

zwolnienia ze służby spełniał warunki do uzyskania świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego.

3.

Policjant zwalniany na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 otrzymuje 50% odprawy oraz ekwiwalent

pieniężny za urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe niewykorzystane w latach poprzedzających

rok zwolnienia ze służby.

4.

Policjantowi zwalnianemu ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt

2 Komendant Główny Policji lub upoważniony przez niego przełożony może w przypadkach

szczególnie uzasadnionych potrzeb rodziny policjanta przyznać nie więcej niż 50% odprawy.

”

;

33)

po art. 115 dodaje się art. 115a w brzmieniu

„

Art. 115a.

Ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego

oraz za każde rozpoczęte 8 godzin niewykorzystanego czasu wolnego przysługującego

na podstawie art. 33 ust. 3 ustala się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia

zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym

stanowisku służbowym.

”

;

34)

w art. 116 w ust. 1 wyrazy „w art. 114 ust. 1 pkt 2-4” zastępuje się wyrazami „w art. 114 ust. 1 pkt 2 i 3”;

35)

po art. 122 dodaje się art. 122a w brzmieniu

„

Art. 122a.

Do policjanta delegowanego do pełnienia funkcji oficera łącznikowego w polskich przedstawicielstwach

dyplomatycznych w zakresie prawa do uposażenia oraz innych świadczeń i należności

pieniężnych stosuje się wyłącznie przepisy dotyczące pracowników polskich przedstawicielstw

dyplomatycznych.

”

;

36)

art. 127 otrzymuje brzmienie

„

Art. 127.

1.

Z uposażenia policjanta mogą być dokonywane potrącenia w granicach i na zasadach określonych

w przepisach prawa pracy oraz w innych przepisach szczególnych stosowanych do wynagrodzeń

za pracę, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej.

2.

Przez uposażenie, o którym mowa w ust. 1, należy rozumieć uposażenie wymienione w

art. 100, odprawę z tytułu zwolnienia ze służby oraz świadczenia wymienione w art.

112 i 117, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Odprawa z tytułu zwolnienia ze służby podlega egzekucji wyłącznie na zaspokojenie

zaległych świadczeń alimentacyjnych, z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z ust.

1.

”

;

37)

w art. 129 wyrazy „art. 104 ust. 3, art. 105” zastępuje się wyrazami „art. 104 ust. 6, art. 105 ust. 3”;

38)

w art. 131

a)

dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1,

b)

dodaje się ust. 2 w brzmieniu

„

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do policjantów w służbie kontraktowej.

”

;

39)

w art. 139

a)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu

„

1a.

Od orzeczenia przełożonego o wymierzeniu kary dyscyplinarnej policjantowi służy odwołanie

do wyższego przełożonego.

1b.

Jeżeli orzeczenie o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydał Komendant Główny Policji,

odwołanie nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z orzeczenia może zwrócić

się do Komendanta Głównego Policji z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku

tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od orzeczeń.

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Na orzeczenie kończące postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje skarga

do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

”

;

40)

art. 141 otrzymuje brzmienie

„

Art. 141.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółową

organizację sądów honorowych, ich właściwość oraz zasady i tryb postępowania, a także

rodzaje stosowanych przez sądy honorowe środków wychowawczych, uwzględniając organizację

i właściwość sądów honorowych, szczegółowe zasady postępowania przed sądami honorowymi,

sposób rozstrzygania sporów o właściwość sądów honorowych, wybory członków tych sądów,

określenie uczestników postępowania i ich prawa procesowe, tryb postępowania przed

sądami honorowymi I i II instancji, sposób wykonywania orzeczeń oraz gromadzenia akt

spraw.

”

;

41)

art. 144a otrzymuje brzmienie

„

Art. 144a.

Nie popełnia przestępstwa, kto, będąc do tego uprawnionym, wykonuje czynności określone

w art. 19a ust. 1 i 2, a także kto wykonuje czynności określone w art. 19b ust. 1.

”

;

42)

po rozdziale 10 dodaje się rozdział 10a w brzmieniu

„

Rozdział 10a

Kontyngenty policyjne wydzielone do realizacji zadań poza granicami państwa

Art. 145a.

1.

Policjant może zostać delegowany do pełnienia służby poza granicami państwa w celu

realizacji zadań określonych w art. 1 ust. 2 pkt 7 i ust. 3, w kontyngencie policyjnym

wydzielonym do udziału w

1)

misji pokojowej,

2)

akcji zapobiegania aktom terroryzmu lub ich skutkom,

3)

akcji ratowniczej i poszukiwawczej lub humanitarnej,

4)

szkoleniu i ćwiczeniach policyjnych,

5)

przedsięwzięciach reprezentacyjnych.

2.

Delegowanie do pełnienia służby poza granicami państwa oraz przedłużanie czasu delegowania

w przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 1 i 2 następuje za pisemną zgodą policjanta.

Art. 145b.

1.

O utworzeniu i likwidacji kontyngentu policyjnego postanawia

1)

Rada Ministrów - uchwałą, w przypadku, o którym mowa w art. 145a ust. 1 pkt 1,

2)

minister właściwy do spraw wewnętrznych - zarządzeniem, w przypadkach, o których mowa

w art. 145a ust. 1 pkt 2 i 3,

3)

Komendant Główny Policji - decyzją, w przypadkach, o których mowa w art. 145a ust.

1 pkt 4 i 5.

2.

W uchwale, zarządzeniu lub decyzji, o których mowa w ust. 1, określa się w szczególności

1)

nazwę kontyngentu, jego liczebność oraz czas pozostawania poza granicami państwa,

2)

cel skierowania kontyngentu, zakres jego zadań oraz obszar działania,

3)

system kierowania i dowodzenia kontyngentem oraz organ organizacji międzynarodowej,

któremu kontyngent zostanie podporządkowany na czas operacji,

4)

organy administracji rządowej odpowiedzialne za współpracę z kierowniczymi organami

właściwej organizacji międzynarodowej w zakresie kierowania działalnością kontyngentu

wykonującego zadania poza granicami państwa,

5)

uzbrojenie i wyposażenie kontyngentu w środki i sprzęt specjalny,

6)

trasy i czas przemieszczania się kontyngentu w przypadku tranzytu.

Art. 145c.

1.

W skład kontyngentu policyjnego mogą wchodzić pracownicy Policji, z zastrzeżeniem

ust. 2.

2.

W celu zapewnienia obsady niektórych stanowisk w kontyngencie policyjnym przez osoby

posiadające specjalistyczne kwalifikacje można zatrudniać pracowników na zasadach

określonych w przepisach Kodeksu pracy.

Art. 145d.

1.

Policjanci i pracownicy Policji wchodzący w skład kontyngentu policyjnego podlegają

na terytorium państwa obcego przepisom dyscyplinarnym i porządkowym obowiązującym

w Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przestrzegać prawa państwa przyjmującego

oraz wiążące Rzeczpospolitą Polską prawo międzynarodowe.

Art. 145e.

1.

Policjant w czasie delegowania do pełnienia służby w kontyngencie policyjnym poza

granicami państwa otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia i inne należności

pieniężne przysługujące na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym - z uwzględnieniem

powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności

lub ich wysokość.

2.

Policjantowi, o którym mowa w ust. 1, mogą być przyznawane dodatki do uposażenia,

świadczenia z tytułu podróży i przejazdów oraz inne należności pieniężne związane

z delegowaniem, wypłacane w walucie polskiej lub obcej.

Art. 145f.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki otrzymywania, rodzaj waluty oraz wysokość dodatków, świadczeń i należności,

o których mowa w art. 145e ust. 2, uwzględniając ich rodzaje i zakres przyznawania

z uwagi na występujące zagrożenia, uciążliwość lub miejsce pełnienia służby oraz sprawowaną

przez policjanta funkcję,

2)

uprawnienia i obowiązki policjantów delegowanych do pełnienia służby poza granicami

państwa, z uwzględnieniem warunków i trybu delegowania policjantów, przypadków ich

odwoływania przed wyznaczonym terminem oraz przedłużania czasu delegowania, a także

przełożonych właściwych w tych sprawach,

3)

szczegółowe zasady zatrudniania w kontyngentach policyjnych pracowników, o których

mowa w art. 145c, i ich wynagradzania, z uwzględnieniem postanowień zawartych w przepisach

prawa pracy oraz specyfiki związanej z wykonywaniem pracy w kontyngencie policyjnym

realizującym zadania poza granicami państwa, a w szczególności prawa do dodatku zagranicznego,

świadczeń z tytułu podróży i przejazdów oraz innych należności pieniężnych związanych

z delegowaniem, a także świadczeń odszkodowawczych wynikających z odrębnych ustaw,

4)

warunki otrzymywania przez policjantów i pracowników, o których mowa w art. 145c,

bezpłatnych świadczeń zdrowotnych, zaopatrzenia w leki i artykuły sanitarne,

5)

szczegółowe zasady i tryb finansowania i działania kontyngentu policyjnego, w tym

jego wyposażenia i przewozu, z uwzględnieniem przepisów o finansach publicznych.

Art. 145g.

1.

Wydatki związane z udziałem kontyngentów policyjnych poza granicami państwa finansowane

są z budżetu państwa, w części ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

2.

Jeżeli środki finansowe na ten cel nie zostały uwzględnione w budżecie ministra właściwego

do spraw wewnętrznych i administracji, zapewnia je Rada Ministrów.

”

Dz.U. 2001 nr 100 poz. 1084 inForce

Art. 2 Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o działalności ubezpieczeniowej, ustawy - Prawo bankowe, ustawy o samorządzie powiatowym oraz ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Open official source

W ustawie z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej

(Dz. U. z 1996 r. Nr 11, poz. 62, z 1997 r. Nr 43, poz. 272, Nr 88, poz. 554, Nr 107, poz. 685, Nr 121, poz. 769 i 770 i Nr 139, poz. 934, z 1998 r. Nr 155, poz. 1015, z 1999 r. Nr 49, poz. 483, Nr 101, poz. 1178 i Nr 110, poz. 1255, z 2000 r. Nr 43, poz. 483, Nr 48, poz. 552, Nr 70, poz. 819, Nr 114, poz. 1193 i Nr 116, poz. 1216 oraz z 2001 r. Nr 37, poz. 424 i Nr 88, poz. 961) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 9 w ust. 2 po pkt 6 dodaje się pkt 6a w brzmieniu

„

6a)

Policji, jeżeli jest to konieczne dla skutecznego zapobieżenia przestępstw, ich wykrycia

albo ustalenia sprawców i uzyskania dowodów, na zasadach i w trybie określonych w

art. 20 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2000 r. Nr 101, poz.

1092 oraz z 2001 r. Nr 41, poz. 465, Nr 81, poz. 877 i Nr 100, poz. 1084),

”

;

2)

po art. 9 dodaje się art. 9a w brzmieniu

„

Art. 9a.

1.

Zakład ubezpieczeń i osoby w nim zatrudnione oraz osoby, za pośrednictwem których

zakład wykonuje czynności ubezpieczeniowe, są zobowiązane zachować tajemnicę, która

obejmuje wszystkie wiadomości dotyczące udzielania Policji danych, na zasadach określonych

w art. 20 ust. 4-10 ustawy wymienionej w art. 9 ust. 2 pkt 6a.

2.

Zachowanie tajemnicy, o której mowa w ust. 1, obowiązuje również wobec strony umowy

ubezpieczenia oraz osób trzecich.

”

Dz.U. 2001 nr 100 poz. 1084 inForce

Art. 3 Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o działalności ubezpieczeniowej, ustawy - Prawo bankowe, ustawy o samorządzie powiatowym oraz ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Open official source

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. Nr 140, poz. 939, z 1998 r. Nr 160, poz. 1063 i Nr 162, poz. 1118, z 1999 r. Nr 11, poz. 95 i Nr 40, poz. 399, z 2000 r. Nr 93, poz. 1027, Nr 94, poz. 1037, Nr 114, poz. 1191, Nr 116, poz. 1216, Nr 119, poz. 1252 i Nr 122, poz. 1316 oraz z 2001 r. Nr 8, poz. 64) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 104

a)

w ust. 1 w pkt 2 na końcu kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 3 w brzmieniu

„

3)

dotyczące udzielania Policji informacji na zasadach określonych w art. 20 ust. 4-10

ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2000 r. Nr 101, poz. 1092 oraz

z 2001 r. Nr 41, poz. 465, Nr 81, poz. 877 i Nr 100, poz. 1084) oraz dotyczące zawiadomienia,

o którym mowa w art. 20 ust. 13 tej ustawy.

”

,

b)

dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Bank i osoby w nim zatrudnione oraz osoby, za pośrednictwem których bank wykonuje

czynności bankowe, obowiązuje zachowanie tajemnicy wobec strony umowy oraz osób trzecich

w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 3.

”

;

2)

w art. 105 w ust. 1 w pkt 2 dodaje się lit. l) w brzmieniu

„

l)

Policji, jeżeli jest to konieczne dla skutecznego zapobieżenia przestępstw, ich wykrycia

albo ustalenia sprawców i uzyskania dowodów, na zasadach i w trybie określonych w

art. 20 ustawy wymienionej w art. 104 ust. 1 pkt 3.

”

Dz.U. 2001 nr 100 poz. 1084 inForce

Art. 4 Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o działalności ubezpieczeniowej, ustawy - Prawo bankowe, ustawy o samorządzie powiatowym oraz ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Open official source

W ustawie z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym

(Dz. U. Nr 91, poz. 578 i Nr 155, poz. 1014, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 26, poz. 306, Nr 48, poz. 552, Nr 62, poz. 718, Nr 88, poz. 985, Nr 91, poz. 1009 i Nr 95, poz. 1041 oraz z 2001 r. Nr 45, poz. 497 i Nr 89, poz. 971) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 12 po pkt 9c dodaje się pkt 9d w brzmieniu

„

9d)

uchwalanie powiatowego programu zapobiegania przestępczości oraz ochrony bezpieczeństwa

obywateli i porządku publicznego,

”

;

2)

po art. 38 dodaje się art. 38a-38c w brzmieniu

„

Art. 38a.

1.

W celu realizacji zadań starosty w zakresie zwierzchnictwa nad powiatowymi służbami,

inspekcjami i strażami oraz zadań określonych w ustawach w zakresie porządku publicznego

i bezpieczeństwa obywateli, tworzy się komisję bezpieczeństwa i porządku, zwaną dalej

«komisją».

2.

Do zadań komisji należy

1)

ocena zagrożeń porządku publicznego i bezpieczeństwa obywateli na terenie powiatu,

2)

opiniowanie pracy Policji i innych powiatowych służb, inspekcji i straży, a także

jednostek organizacyjnych wykonujących na terenie powiatu zadania z zakresu porządku

publicznego i bezpieczeństwa obywateli,

3)

przygotowywanie projektu powiatowego programu zapobiegania przestępczości oraz porządku

publicznego i bezpieczeństwa obywateli,

4)

opiniowanie projektów innych programów współdziałania Policji i innych powiatowych

służb, inspekcji i straży oraz jednostek organizacyjnych wykonujących na terenie powiatu

zadania z zakresu porządku publicznego i bezpieczeństwa obywateli,

5)

opiniowanie projektu budżetu powiatu - w zakresie, o którym mowa w pkt 1,

6)

opiniowanie projektów aktów prawa miejscowego i innych dokumentów w sprawach związanych

z wykonywaniem zadań, o których mowa w pkt 1, 2 i 4,

7)

opiniowanie, zleconych przez starostę, innych niż wymienione w pkt 2 i pkt 4-6 zagadnień

dotyczących porządku publicznego i bezpieczeństwa obywateli.

3.

Prezydent miasta na prawach powiatu i starosta powiatu graniczącego z takim miastem

mogą utworzyć, w drodze porozumienia, wspólną komisję dla miasta na prawach powiatu

oraz powiatu graniczącego z takim miastem. W takim przypadku prezydent miasta i starosta

współprzewodniczą komisji.

4.

Porozumienie, o którym mowa w ust. 3, określa w szczególności

1)

tryb powoływania członków komisji, o których mowa w ust. 5 pkt 2-4,

2)

zasady pokrywania kosztów działania komisji oraz zwrotu członkom komisji i osobom

powołanym do udziału w jej pracach wydatków rzeczywiście poniesionych w związku z

udziałem w pracach komisji,

3)

zasady obsługi administracyjno-biurowej komisji.

5.

W skład komisji wchodzi

1)

starosta jako przewodniczący komisji,

2)

dwóch radnych delegowanych przez radę powiatu,

3)

trzy osoby powołane przez starostę spośród osób wyróżniających się wiedzą o problemach

będących przedmiotem prac komisji oraz cieszących się wśród miejscowej społeczności

osobistym autorytetem i zaufaniem publicznym, w szczególności przedstawicieli samorządów

gminnych, organizacji pozarządowych, pracowników oświaty, a także instytucji zajmujących

się zwalczaniem zjawisk patologii społecznych i zapobieganiem bezrobociu,

4)

dwóch przedstawicieli delegowanych przez komendanta powiatowego (miejskiego) Policji,

6.

W pracach komisji uczestniczy także prokurator wskazany przez właściwego prokuratora

okręgowego.

7.

Starosta może powołać do udziału w pracach komisji funkcjonariuszy i pracowników innych

niż Policja powiatowych służb, inspekcji i straży oraz pracowników innych organów

administracji publicznej wykonujących zadania z zakresu porządku publicznego i bezpieczeństwa

obywateli na terenie powiatu.

8.

Funkcjonariusze i pracownicy, o których mowa w ust. 7, uczestniczą w pracach komisji

z głosem doradczym.

9.

Kadencja komisji trwa 3 lata.

10.

Odwołanie członka komisji przed upływem kadencji przez organ, który go powołał lub

delegował, jest możliwe jedynie z ważnych powodów, które podaje się na piśmie. Członkostwo

w komisji radnego delegowanego przez radę powiatu ustaje zawsze z wygaśnięciem jego

mandatu.

11.

W przypadku śmierci, odwołania lub rezygnacji członka komisji przed upływem kadencji,

organ, który go powołał lub delegował, powołuje lub deleguje nowego członka komisji

na okres pozostały do upływu kadencji poprzedniego członka.

Art. 38b.

1.

Przewodniczący komisji, w celu wykonania zadań komisji, może żądać od Policji oraz

innych powiatowych służb, inspekcji i straży, a także od powiatowych i gminnych jednostek

organizacyjnych wykonujących zadania z zakresu porządku publicznego i bezpieczeństwa

obywateli, dokumentów i informacji o ich pracy, z wyjątkiem akt personalnych pracowników

i funkcjonariuszy, materiałów operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo-śledczych

oraz akt w indywidualnych sprawach administracyjnych.

2.

Komisja przy wykonywaniu swoich zadań może współpracować z samorządami gmin z terenu

powiatu, a także ze stowarzyszeniami, fundacjami, kościołami i związkami wyznaniowymi

oraz innymi organizacjami i instytucjami.

3.

Nie później niż do końca stycznia następnego roku kalendarzowego starosta składa radzie

powiatu sprawozdanie z działalności komisji za rok ubiegły. Sprawozdanie starosty

ogłasza się w wojewódzkim dzienniku urzędowym.

Art. 38c.

1.

Koszty działania komisji pokrywa się ze środków własnych budżetu powiatu. Rada powiatu

określi zasady zwrotu członkom komisji i osobom powołanym do udziału w jej pracach

wydatków rzeczywiście poniesionych w związku z udziałem w pracach komisji, stosując

odpowiednio przepisy o zwrocie kosztów podróży służbowych dla radnych powiatu.

2.

Obsługę administracyjno-biurową komisji zapewnia starostwo.

”

Dz.U. 2001 nr 100 poz. 1084 inForce

Art. 5 Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o działalności ubezpieczeniowej, ustawy - Prawo bankowe, ustawy o samorządzie powiatowym oraz ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Open official source

W ustawie z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące

administrację publiczną

(Dz. U. Nr 133, poz. 872 i Nr 162, poz. 1126, z 2000 r. Nr 6, poz. 70, Nr 12, poz. 136, Nr 17, poz. 228, Nr 19, poz. 239, Nr 52, poz. 632, Nr 95, poz. 1041 i Nr 122, poz. 1312 oraz z 2001 r. Nr 45, poz. 497) w art. 32 wprowadza się następujące zmiany

1)

użyte w ust. 1 i 2 oraz dwukrotnie w ust. 5 wyrazy „powiatu warszawskiego” zastępuje się wyrazami „, o którym mowa w art. 1 w pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie

ustawy o Policji, ustawy o działalności ubezpieczeniowej, ustawy - Prawo bankowe,

ustawy o samorządzie powiatowym oraz ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące

administrację publiczną (Dz. U. Nr 100, poz. 1084)”;

2)

w ust. 8 wyrazy „rady powiatu” zastępuje się wyrazami „Zgromadzenia Warszawskiego Zespołu Miejskiego”;

3)

dodaje się ust. 12 w brzmieniu

„

12.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze rozporządzenia, może przekazać określone

zadania i kompetencje z zakresu właściwości komendanta powiatowego Policji komendantom

poszczególnych komisariatów Policji na obszarze miasta stołecznego Warszawy. Jeżeli

kompetencje te dotyczą spraw z zakresu postępowania administracyjnego, właściwym organem

wyższego stopnia w stosunku do komendanta komisariatu jest Komendant Stołeczny Policji.

”

Dz.U. 2001 nr 100 poz. 1084 inForce

Art. 6 Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o działalności ubezpieczeniowej, ustawy - Prawo bankowe, ustawy o samorządzie powiatowym oraz ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Open official source

Rady powiatu i komendanci powiatowi (miejscy) Policji delegują, a starostowie powołają

członków komisji bezpieczeństwa i porządku, nie później niż w terminie 3 miesięcy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. W tym samym terminie właściwy prokurator

okręgowy wskaże prokuratora uczestniczącego w pracach komisji.

Dz.U. 2001 nr 100 poz. 1084 inForce

Art. 7 Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o działalności ubezpieczeniowej, ustawy - Prawo bankowe, ustawy o samorządzie powiatowym oraz ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Open official source

Z dniem wejścia w życie ustawy dotychczasowy dodatek służbowy otrzymywany przez policjantów

pełniących służbę lub obowiązki na stanowiskach kierowniczych lub samodzielnych staje

się z mocy prawa dodatkiem funkcyjnym.

Dz.U. 2001 nr 100 poz. 1084 inForce

Art. 8 Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o działalności ubezpieczeniowej, ustawy - Prawo bankowe, ustawy o samorządzie powiatowym oraz ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Open official source

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy niewykorzystany przez policjanta urlop wypoczynkowy

lub dodatkowy przysługujący w dniach kalendarzowych przelicza się na urlop w dniach

roboczych przy zastosowaniu mnożnika wynikającego z relacji 26 dni roboczych do 30

dni kalendarzowych.

2.

Przy przeliczaniu wymiaru urlopu w sposób określony w ust. 1 niepełny dzień zaokrągla

się w górę do pełnego dnia.

Dz.U. 2001 nr 100 poz. 1084 inForce

Art. 8a Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o działalności ubezpieczeniowej, ustawy - Prawo bankowe, ustawy o samorządzie powiatowym oraz ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Open official source

1.

Komendant powiatowy (miejski) Policji może tworzyć rewiry dzielnicowych oraz posterunki

Policji na zasadach określonych przez Komendanta Głównego Policji.

2.

Kierownika rewiru oraz kierownika posterunku Policji mianuje i zwalnia ze stanowiska

komendant powiatowy (miejski) Policji, po zasięgnięciu opinii wójta (burmistrza lub

prezydenta miasta), chyba że do wyrażenia opinii w tej sprawie upoważniony został

organ wykonawczy jednostki pomocniczej gminy.

3.

Do zadań kierownika rewiru oraz kierownika posterunku Policji należy w szczególności

1)

rozpoznawanie zagrożeń i przeciwdziałanie przyczynom ich powstawania,

2)

inicjowanie i organizowanie działań społeczności lokalnych mających na celu zapobieganie

popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz innym zjawiskom kryminogennym,

3)

wykonywanie czynności administracyjno-porządkowych oraz innych niecierpiących zwłoki

czynności związanych z zawiadomieniem o przestępstwie i zabezpieczeniem miejsca zdarzenia.

Dz.U. 2001 nr 100 poz. 1084 inForce

Art. 9 Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o działalności ubezpieczeniowej, ustawy - Prawo bankowe, ustawy o samorządzie powiatowym oraz ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Open official source

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie zachowują moc przepisy

dotychczasowe, o ile nie są sprzeczne z przepisami ustawy.

Dz.U. 2001 nr 100 poz. 1084 inForce

Art. 9a Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o działalności ubezpieczeniowej, ustawy - Prawo bankowe, ustawy o samorządzie powiatowym oraz ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Open official source

1.

Zakład ubezpieczeń i osoby w nim zatrudnione oraz osoby, za pośrednictwem których

zakład wykonuje czynności ubezpieczeniowe, są zobowiązane zachować tajemnicę, która

obejmuje wszystkie wiadomości dotyczące udzielania Policji danych, na zasadach określonych

w art. 20 ust. 4-10 ustawy wymienionej w art. 9 ust. 2 pkt 6a.

2.

Zachowanie tajemnicy, o której mowa w ust. 1, obowiązuje również wobec strony umowy

ubezpieczenia oraz osób trzecich.

Dz.U. 2001 nr 100 poz. 1084 inForce

Art. 10 Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o działalności ubezpieczeniowej, ustawy - Prawo bankowe, ustawy o samorządzie powiatowym oraz ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Open official source

Jednolity tekst ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji zostanie ogłoszony w terminie 4 miesięcy od dnia ogłoszenia niniejszej ustawy.

Dz.U. 2001 nr 100 poz. 1084 inForce

Art. 11 Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o działalności ubezpieczeniowej, ustawy - Prawo bankowe, ustawy o samorządzie powiatowym oraz ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Open official source

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

11 i 12 w zakresie dotyczącym art. 20 ust. 1 oraz ust. 3-14, które wchodzą w życie

po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Dz.U. 2001 nr 100 poz. 1084 inForce

Art. 19 Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o działalności ubezpieczeniowej, ustawy - Prawo bankowe, ustawy o samorządzie powiatowym oraz ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Open official source