Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. o diagnostyce laboratoryjnej.

Ustawa określa zasady i warunki wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej oraz

zasady organizacji i działania samorządu diagnostów laboratoryjnych.

1.

Czynności diagnostyki laboratoryjnej obejmują

1)

badania laboratoryjne, mające na celu określenie właściwości fizycznych, chemicznych

i biologicznych oraz składu płynów ustrojowych, wydzielin, wydalin i tkanek pobranych

dla celów profilaktycznych, diagnostycznych i leczniczych lub sanitarno-epidemiologicznych,

2)

mikrobiologiczne badania laboratoryjne płynów ustrojowych, wydzielin, wydalin i tkanek

pobranych dla celów profilaktycznych, diagnostycznych i leczniczych lub sanitarno-epidemiologicznych,

3)

działania zmierzające do ustalenia zgodności tkankowej.

2.

Za wykonywanie czynności diagnostyki laboratoryjnej uważa się także działalność naukową,

dydaktyczną i polegającą na kierowaniu laboratorium, prowadzoną w dziedzinie diagnostyki

laboratoryjnej przez osobę wpisaną na listę diagnostów laboratoryjnych.

1.

Diagnosta laboratoryjny jest uprawniony do wykonywania zabiegów i czynności polegających

na pobraniu od pacjenta materiału do badań laboratoryjnych.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Diagnostów

Laboratoryjnych, Naczelnej Rady Lekarskiej i Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych,

określi, w drodze rozporządzenia, wykaz zabiegów i czynności, o których mowa w ust.

1.

Tytuł zawodowy „diagnosta laboratoryjny” podlega ochronie prawnej.

1.

Diagności laboratoryjni zorganizowani są na zasadach samorządu zawodowego, zwanego

dalej „samorządem”.

2.

Samorząd jest niezależny w wykonywaniu swoich zadań i podlega wyłącznie przepisom

ustawy.

3.

Jednostką organizacyjną samorządu, posiadającą osobowość prawną, jest Krajowa Izba

Diagnostów Laboratoryjnych, z siedzibą w Warszawie.

4.

Nadzór nad działalnością samorządu sprawuje minister właściwy do spraw zdrowia w zakresie

i formach określonych niniejszą ustawą.

1.

Prawo samodzielnego wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej powstaje z chwilą

dokonania wpisu na listę diagnostów laboratoryjnych i złożenia ślubowania.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Diagnostów

Laboratoryjnych, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz czynności diagnostyki laboratoryjnej,

które mogą być wykonywane bez nadzoru diagnosty laboratoryjnego przez analityków medycznych

nieposiadających ukończonych studiów wyższych i tytułu magistra.

1.

Na listę diagnostów laboratoryjnych wpisuje się osobę fizyczną, która

1)

ukończyła studia wyższe i uzyskała tytuł magistra na kierunkach analityki medycznej,

biologii, biotechnologii, chemii, farmacji, mikrobiologii lub tytuł lekarza,

2)

jest obywatelem polskim,

3)

korzysta z pełni praw publicznych,

4)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych,

5)

wykazuje nienaganną postawę etyczną,

6)

posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu diagnosty laboratoryjnego,

7)

złożyła egzamin na diagnostę laboratoryjnego.

2.

Od wymogu, o którym mowa w ust. 1 pkt 7, są zwolnione osoby będące lekarzami, posiadające

I lub II stopień specjalizacji wchodzącej w zakres diagnostyki laboratoryjnej.

3.

Na listę diagnostów laboratoryjnych wpisuje się diagnostę laboratoryjnego będącego

obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, jeżeli spełnia warunki określone

w ust. 1 pkt 1 i 3-6.

4.

Warunkiem wpisania na listę diagnostów laboratoryjnych osób, o których mowa w ust.

3, jest władanie przez nich językiem polskim w mowie i piśmie, w zakresie koniecznym

do wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” wykaz dyplomów potwierdzających posiadanie

kwalifikacji do wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego przez obywateli państw

członkowskich Unii Europejskiej.

1.

Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych prowadzi listę diagnostów laboratoryjnych

oraz na wniosek zainteresowanego podejmuje w drodze uchwały decyzję o wpisie.

2.

Wpis na listę diagnostów laboratoryjnych obejmuje

1)

numer i datę wpisu,

2)

nazwisko, imię lub imiona, datę urodzenia, numer PESEL,

3)

adres zamieszkania.

3.

Diagnosta laboratoryjny jest obowiązany zawiadomić Krajową Radę Diagnostów Laboratoryjnych

o wszelkich zmianach danych, o których mowa w ust. 2, w terminie 30 dni od dnia zaistnienia

tych zmian.

1.

Uchwała Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych w sprawie wpisu na listę diagnostów

laboratoryjnych powinna być podjęta w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku

i ma charakter decyzji ostatecznej.

2.

Od ostatecznej uchwały Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych odmawiającej wpisu

na listę diagnostów laboratoryjnych, w terminie 3 miesięcy od doręczenia uchwały,

wnioskodawcy służy skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

3.

W przypadku niepodjęcia przez Krajową Radę Diagnostów Laboratoryjnych uchwały w sprawie

wpisu na listę diagnostów laboratoryjnych, wnioskodawcy służy w terminie 3 miesięcy

od upływu terminu, o którym mowa w ust. 1, skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

1.

Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych zawiadamia, w terminie 30 dni od podjęcia

uchwały, ministra właściwego do spraw zdrowia o wpisie na listę diagnostów laboratoryjnych,

jak i o odmowie wpisu.

2.

Wpis na listę diagnostów laboratoryjnych uważa się za dokonany, jeżeli minister właściwy

do spraw zdrowia nie sprzeciwi się wpisowi w terminie 30 dni od daty otrzymania uchwały

wraz z dokumentami stanowiącymi podstawę wpisu. Sprzeciw wymaga uzasadnienia.

3.

Sprzeciw ministra właściwego do spraw zdrowia może być zaskarżony, przez wnioskodawcę

lub Krajową Radę Diagnostów Laboratoryjnych, do Naczelnego Sądu Administracyjnego

w terminie 30 dni od dnia doręczenia sprzeciwu.

1.

Rota ślubowania składanego przez diagnostę laboratoryjnego ma następujące brzmienie

„

Ślubuję uroczyście, że jako diagnosta laboratoryjny będę wykonywał czynności diagnostyki

laboratoryjnej z całą sumiennością i rzetelnością, zgodnie z najlepszą wiedzą, zgodnie

z prawem i prawami pacjenta «Salus aegroti suprema lex» i zasadami etyki zawodowej.

Poznane w związku z wykonywaniem czynności diagnostyki laboratoryjnej fakty i informacje

zachowam w tajemnicy w zakresie określonym przepisami prawa.

”

2.

Ślubowanie może być złożone z dodaniem zdania „Tak mi dopomóż Bóg”.

3.

Ślubowanie odbiera Prezes Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych. Ślubowanie może

być również złożone w formie pisemnej.

1.

Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych skreśla diagnostę laboratoryjnego z listy

diagnostów laboratoryjnych w przypadku

1)

wniosku diagnosty laboratoryjnego,

2)

utraty obywatelstwa polskiego,

3)

ograniczenia zdolności do czynności prawnych,

4)

utraty z mocy wyroku sądowego praw publicznych,

5)

orzeczenia dyscyplinarnego lub wyroku sądowego o pozbawieniu prawa do wykonywania

czynności z zakresu diagnostyki laboratoryjnej,

6)

nieuiszczania składek członkowskich za okres dłuższy niż 12 miesięcy,

7)

śmierci diagnosty laboratoryjnego.

2.

W przypadku uchylenia orzeczenia powodującego utratę prawa do wykonywania czynności

z zakresu diagnostyki laboratoryjnej następuje przywrócenie wpisu na listę diagnostów

laboratoryjnych.

Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych jest uprawniona do kontroli i oceny wykonywania

czynności diagnostyki laboratoryjnej przez diagnostę laboratoryjnego. Kontrolę przeprowadzają

i oceny dokonują wizytatorzy powołani przez Krajową Radę Diagnostów Laboratoryjnych

spośród diagnostów laboratoryjnych.

Diagnosta laboratoryjny, który nieprzerwanie nie wykonywał czynności diagnostyki laboratoryjnej

przez okres dłuższy niż 5 lat, a zamierza podjąć ich wykonywanie, ma obowiązek zawiadomienia

o tym Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych i odbycia przeszkolenia. Tryb i zakres

przeszkolenia ustala Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych.

1.

Jeżeli Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych stwierdzi, że istnieje uzasadnione

podejrzenie niezdolności diagnosty laboratoryjnego do wykonywania czynności diagnostyki

laboratoryjnej lub ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności diagnostyki

laboratoryjnej ze względu na stan zdrowia, powołuje komisję złożoną z lekarzy specjalistów

z odpowiednich dziedzin medycyny. Komisja ta wydaje orzeczenie w przedmiocie niezdolności

diagnosty laboratoryjnego do wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej albo

ogranicza w wykonywaniu ściśle określonych czynności diagnostyki laboratoryjnej.

2.

Diagnosta laboratoryjny ma obowiązek stawienia się przed komisją, o której mowa w

ust. 1, i poddania się niezbędnym badaniom.

3.

Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych, na podstawie orzeczenia komisji, może podjąć

uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej na okres

trwania niezdolności albo o ograniczeniu wykonywania określonych czynności diagnostyki

laboratoryjnej na okres trwania niezdolności. Zainteresowany diagnosta laboratoryjny

jest uprawniony do uczestnictwa w posiedzeniu Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych

w czasie rozpatrywania jego sprawy.

4.

Jeżeli diagnosta laboratoryjny odmawia poddania się badaniu przez komisję lub gdy

Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych na podstawie wyników postępowania wyjaśniającego

uzna, że dalsze wykonywanie czynności diagnostyki laboratoryjnej lub ściśle określonych

czynności diagnostyki laboratoryjnej przez diagnostę laboratoryjnego grozi niebezpieczeństwem

dla pacjentów, Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych podejmuje uchwałę o zawieszeniu

diagnosty laboratoryjnego w prawie wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej

albo o ograniczeniu wykonywania ściśle określonych czynności diagnostyki laboratoryjnej

do czasu zakończenia postępowania.

5.

Diagnosta laboratoryjny, w stosunku do którego podjęto uchwałę, o której mowa w ust.

3 i 4, może wystąpić do Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych o uchylenie uchwały,

jeżeli ustaną przyczyny zawieszenia lub ograniczenia, nie wcześniej jednak niż po

upływie 6 miesięcy od podjęcia uchwały Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych.

6.

W razie podjęcia przez Krajową Radę Diagnostów Laboratoryjnych uchwały, o której mowa

w ust. 3, diagnoście laboratoryjnemu, którego dotyczy uchwała, służy skarga do Naczelnego

Sądu Administracyjnego.

7.

Postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1-5, jest poufne.

8.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Diagnostów

Laboratoryjnych, określi, w drodze rozporządzenia, tryb powoływania i organizację

komisji, o której mowa w ust. 1, oraz tryb orzekania o niezdolności do wykonywania

czynności diagnostyki laboratoryjnej ze względu na stan zdrowia.

Czynności diagnostyki laboratoryjnej, przeprowadzane przez diagnostę laboratoryjnego,

wykonywane są w laboratorium diagnostycznym, zwanym dalej „laboratorium”.

1.

Laboratorium jest zakładem opieki zdrowotnej w rozumieniu ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej

(Dz. U. Nr 91, poz. 408, z 1992 r. Nr 63, poz. 315, z 1994 r. Nr 121, poz. 591, z 1995 r. Nr 138, poz. 682, z 1996 r. Nr 24, poz. 110, z 1997 r. Nr 104, poz. 661, Nr 121, poz. 769 i Nr 158, poz. 1041, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, Nr 117, poz. 756 i Nr 162, poz. 1115, z 1999 r. Nr 28, poz. 255 i 256 i Nr 84, poz. 935, z 2000 r. Nr 3, poz. 28, Nr 12, poz. 136, Nr 43, poz. 489, Nr 84, poz. 948, Nr 114, poz. 1193 i Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 5, poz. 45 i Nr 88, poz. 961), z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Laboratorium może być także jednostką organizacyjną zakładu opieki zdrowotnej.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Diagnostów

Laboratoryjnych, określa, w drodze rozporządzenia, wymagania, jakim powinno odpowiadać

laboratorium, ze szczególnym uwzględnieniem wymagań fachowych personelu i kierownika

laboratorium, warunków sanitarnych pomieszczeń i urządzeń oraz zasad atestowania aparatury

i sprzętu medycznego.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Diagnostów

Laboratoryjnych, może określić, w drodze rozporządzenia, standardy postępowania diagnostycznego

w laboratoriach, w celu zapewnienia właściwego poziomu i jakości czynności diagnostyki

laboratoryjnej.

Uprawnienia do kierowania laboratorium mają tylko osoby posiadające prawo wykonywania

czynności diagnostyki laboratoryjnej.

1.

Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych prowadzi Ewidencję Laboratoriów Diagnostycznych,

zwaną dalej „Ewidencją”.

2.

Wpis do Ewidencji dokonywany jest na wniosek podmiotu, który utworzył zakład opieki

zdrowotnej.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera

1)

pełną i skróconą nazwę zakładu opieki zdrowotnej prowadzonego w formie laboratorium

lub którego jednostką organizacyjną jest laboratorium,

2)

nazwę (firmę), formę organizacyjno-prawną, siedzibę, adres podmiotu, który utworzył

lub prowadzi zakład opieki zdrowotnej, o którym mowa w pkt 1.

4.

Wpis w Ewidencji zawiera dane, o których mowa w ust. 3.

Podmiot, który utworzył lub zlikwidował laboratorium w trybie przepisów ustawy o zakładach

opieki zdrowotnej, w terminie 14 dni od daty odpowiedniego wpisu do rejestru zakładów

opieki zdrowotnej, składa wniosek o wpis lub wykreślenie z Ewidencji.

Diagnosta laboratoryjny jest obowiązany do postępowania zgodnego ze wskazaniami wiedzy

zawodowej, z zasadami etyki zawodowej oraz z należytą starannością.

Diagnosta laboratoryjny może przeprowadzić zabiegi i czynności diagnostyki laboratoryjnej

po wyrażeniu zgody przez pacjenta, z zastrzeżeniem art. 23, 24 i 25.

1.

Jeżeli pacjent jest niepełnoletni lub niezdolny do świadomego wyrażenia zgody, wymagana

jest zgoda jego przedstawiciela ustawowego, a gdy pacjent nie ma przedstawiciela ustawowego

lub porozumienie się z nim jest niemożliwe - zgoda sądu opiekuńczego.

2.

W przypadku osoby, o której mowa w ust. 1, zgodę na przeprowadzenie zabiegów i czynności

może wyrazić także opiekun faktyczny.

3.

W przypadku osoby ubezwłasnowolnionej zgodę wyraża przedstawiciel ustawowy tej osoby.

Jeżeli osoba taka jest w stanie z rozeznaniem wypowiedzieć opinię w sprawie badania,

konieczne jest ponadto uzyskanie zgody tej osoby.

4.

Jeżeli pacjent ukończył 16 lat, wymagana jest także jego zgoda.

5.

Jeżeli jednak niepełnoletni, który ukończył 16 lat, osoba ubezwłasnowolniona albo

pacjent chory psychicznie lub upośledzony umysłowo, lecz dysponujący dostatecznym

rozeznaniem, sprzeciwia się zabiegowi i czynnościom diagnostyki laboratoryjnej, poza

zgodą jego przedstawiciela ustawowego lub opiekuna faktycznego albo w przypadku niewyrażenia

przez nich zgody wymagana jest zgoda sądu opiekuńczego.

6.

Sądem opiekuńczym właściwym miejscowo dla udzielenia zgody na wykonywanie zabiegów

i czynności diagnostyki laboratoryjnej jest sąd, w którego okręgu zabiegi te i czynności

mają być wykonane.

Zgoda osób, o których mowa w art. 22 i 23, może być wyrażona ustnie albo nawet przez

takie ich zachowanie, które w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje na wolę poddania

się proponowanym przez diagnostę laboratoryjnego zabiegom i czynnościom.

Zgoda osób, o których mowa w art. 22 i 23, nie jest wymagana w przypadku wykonywania

przez diagnostę laboratoryjnego czynności i zabiegów przeprowadzanych na zlecenie

lekarskie.

1.

Wykonywanie zabiegów i czynności diagnostyki laboratoryjnej bez zgody pacjenta jest

dopuszczalne, jeżeli konieczne jest niezwłoczne przeprowadzenie badań diagnostycznych,

a ze względu na stan zdrowia lub wiek pacjent ten nie może wyrazić zgody, a nie ma

możliwości porozumienia się z jego przedstawicielem ustawowym lub opiekunem faktycznym.

2.

Decyzję o podjęciu zabiegów i czynności diagnostyki laboratoryjnej w okolicznościach,

o których mowa w ust. 1, diagnosta laboratoryjny podejmuje na pisemne zlecenie lekarza

leczącego pacjenta, odnotowane w dokumentacji medycznej pacjenta.

Diagnosta laboratoryjny bierze udział w postępowaniu diagnostycznym, profilaktycznym

i monitorowaniu terapii. O ostatecznym zestawie zleconych badań decyduje prowadzący

terapię lekarz.

1.

Diagnosta laboratoryjny ma prawo odmówić wykonania zlecenia lekarskiego, jeżeli wykonanie

tego zlecenia może zagrozić życiu lub zdrowiu pacjenta, chyba że po zwróceniu lekarzowi

uwagi na wspomniane niebezpieczeństwo ten ostatni ponowi zlecenie na piśmie.

2.

Odmowę wykonania zlecenia diagnosta laboratoryjny uzasadnia na piśmie oraz powiadamia

o tym fakcie niezwłocznie swojego bezpośredniego przełożonego.

1.

Diagnosta laboratoryjny jest obowiązany do zachowania tajemnicy zawodowej.

2.

Od zachowania tajemnicy zawodowej diagnosta laboratoryjny jest zwolniony

1)

w stosunku do osoby, pod której opieką medyczną znajduje się pacjent,

2)

w stosunku do samego pacjenta, a gdy jest on niepełnoletni lub ubezwłasnowolniony

- w stosunku do jego przedstawiciela ustawowego lub opiekuna faktycznego,

3)

gdy badanie diagnostyczne zostało przeprowadzone na żądanie uprawnionych na podstawie

odrębnych ustaw organów lub instytucji; wówczas diagnosta laboratoryjny jest obowiązany

poinformować o wynikach badań wyłącznie te organy lub instytucje,

4)

gdy jest to niezbędne do praktycznej nauki zawodów medycznych,

5)

gdy jest to niezbędne dla celów naukowych,

6)

w przypadkach gdy przewidują to przepisy szczególne.

3.

Ujawnianie tajemnicy poza przypadkami, o których mowa w ust. 2 pkt l i 2, może nastąpić

wyłącznie w niezbędnym zakresie.

1.

Diagnosta laboratoryjny ma prawo i obowiązek pogłębiania i aktualizowania wiedzy i

umiejętności zawodowych, w tym w szczególności ma prawo do uzyskiwania specjalizacji

zawodowej.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Diagnostów

Laboratoryjnych, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz, tryb i zasady uzyskiwania

specjalizacji przez diagnostów laboratoryjnych.

Celem egzaminu na diagnostę laboratoryjnego, zwanego dalej „egzaminem”, jest sprawdzenie,

czy kandydat na diagnostę laboratoryjnego jest należycie przygotowany do samodzielnego

wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej, a przede wszystkim, czy poza znajomością

wiedzy teoretycznej posiada umiejętność praktycznego jej stosowania.

1.

Do egzaminu jest dopuszczona osoba, która spełnia wymogi, o których mowa w art. 7

ust. 1 pkt 1-4 i 6, oraz złożyła wniosek o dopuszczenie do egzaminu.

2.

Wniosek o dopuszczenie do egzaminu zawiera

1)

nazwisko, imię lub imiona, datę urodzenia,

2)

adres zamieszkania,

3)

życiorys,

4)

odpis dyplomu ukończenia wyższych studiów.

3.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, można dołączyć dokumenty potwierdzające posiadane

dodatkowe kwalifikacje.

1.

Egzamin organizuje, przeprowadza oraz komisję egzaminacyjną powołuje Krajowa Rada

Diagnostów Laboratoryjnych.

2.

W komisji egzaminacyjnej przeprowadzającej egzamin uczestniczy przedstawiciel ministra

właściwego do spraw zdrowia.

1.

Krajową Izbę Diagnostów Laboratoryjnych tworzą zamieszkali na terenie kraju diagności

laboratoryjni.

2.

Przynależność diagnostów laboratoryjnych do samorządu jest obowiązkowa.

Do zadań samorządu należy w szczególności

1)

sprawowanie nadzoru nad należytym wykonywaniem czynności diagnostyki laboratoryjnej,

2)

reprezentowanie diagnostów laboratoryjnych oraz ochrona ich interesów zawodowych,

3)

działanie na rzecz stałego podnoszenia kwalifikacji zawodowych przez diagnostów laboratoryjnych,

4)

udział w ustalaniu standardów i zasad oceny pracy w diagnostyce laboratoryjnej,

5)

integrowanie środowiska diagnostów laboratoryjnych,

6)

prowadzenie badań w zakresie ochrony zdrowia.

1.

Organami samorządu są

1)

Krajowy Zjazd Diagnostów Laboratoryjnych,

2)

Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych,

3)

Komisja Rewizyjna,

4)

Wyższy Sąd Dyscyplinarny,

5)

Sąd Dyscyplinarny.

2.

Członkami organów samorządu mogą być tylko diagności laboratoryjni.

1.

Kadencja organów samorządu trwa 4 lata, jednak organy są obowiązane działać do czasu

ukonstytuowania się nowo wybranych organów.

2.

Tę samą funkcję w organach samorządu można pełnić nie dłużej niż przez 2 następujące

po sobie kadencje.

1.

Wybory do organów samorządu odbywają się w głosowaniu tajnym.

2.

Czynne i bierne prawo wyborcze przysługuje wszystkim członkom samorządu, z wyjątkiem

osób ukaranych karą, o której mowa w art. 58 ust. 1 pkt 3.

Uchwały organów samorządu są podejmowane większością głosów, w obecności co najmniej

połowy członków danego organu.

Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych przedstawia corocznie informację o funkcjonowaniu

samorządu Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia może zaskarżyć do Sądu Najwyższego sprzeczną z

prawem uchwałę organu samorządu w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia tej uchwały.

Sąd Najwyższy utrzymuje zaskarżoną uchwałę w mocy lub ją uchyla.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia może zwrócić się do Krajowego Zjazdu Diagnostów

Laboratoryjnych lub Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych o podjęcie uchwały w

sprawie należącej do właściwości samorządu. Uchwała Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych

powinna być podjęta w terminie 3 miesięcy, a uchwała Krajowego Zjazdu Diagnostów Laboratoryjnych

na najbliższym Zjeździe.

Najwyższym organem samorządu jest Krajowy Zjazd Diagnostów Laboratoryjnych, zwany

dalej „Krajowym Zjazdem”.

1.

W Krajowym Zjeździe biorą udział delegaci wybrani przez zgromadzenia wojewódzkie diagnostów

laboratoryjnych, zwane dalej „zgromadzeniami wojewódzkimi”, oraz z głosem doradczym,

nie będący delegatami, członkowie ustępujących organów samorządu.

2.

W zgromadzeniu wojewódzkim uczestniczą diagności laboratoryjni zamieszkali na terenie

danego województwa.

3.

Jeżeli liczba diagnostów laboratoryjnych w danym województwie przekracza 300 osób,

wyboru delegatów na Krajowy Zjazd dokonują zebrania rejonowe zgromadzenia wojewódzkiego.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych dokonuje

podziału na rejony w danym województwie.

5.

Zasady przeprowadzania wyborów delegatów na Krajowy Zjazd oraz liczbę tych delegatów

z poszczególnych województw określa Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych.

6.

Krajowy Zjazd zwołuje Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych.

Do Krajowego Zjazdu należy

1)

wybór Prezesa Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych, zwanego dalej „Prezesem Krajowej

Rady”,

2)

wybór Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych, Komisji Rewizyjnej, Sądu Dyscyplinarnego,

Wyższego Sądu Dyscyplinarnego oraz Rzecznika Dyscyplinarnego i jego zastępców,

3)

uchwalanie wytycznych działania samorządu i jego organów,

4)

określenie zasad przeprowadzania wyborów do organów samorządu, liczby członków tych

organów oraz trybu ich odwoływania, a także zasad podejmowania uchwał przez organy

samorządu,

5)

rozpatrywanie i zatwierdzanie sprawozdań Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych,

Komisji Rewizyjnej, Sądu Dyscyplinarnego, Wyższego Sądu Dyscyplinarnego i Rzecznika

Dyscyplinarnego,

6)

kodyfikowanie zasad etyki diagnostów laboratoryjnych,

7)

ustalanie podstawowych zasad gospodarki finansowej samorządu.

1.

Nadzwyczajny Krajowy Zjazd Diagnostów Laboratoryjnych zwołuje Krajowa Rada Diagnostów

Laboratoryjnych

1)

z własnej inicjatywy,

2)

na wniosek prezydium Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych,

3)

na wniosek Komisji Rewizyjnej,

4)

na wniosek co najmniej 500 diagnostów laboratoryjnych.

2.

Nadzwyczajny Krajowy Zjazd Diagnostów Laboratoryjnych powinien być zwołany w terminie

3 miesięcy od dnia wpływu wniosku o jego zwołanie i obraduje nad sprawami, dla których

został zwołany.

1.

Krajową Radę Diagnostów Laboratoryjnych, zwaną dalej „Krajową Radą”, stanowią Prezes

Krajowej Rady i członkowie wybrani przez Krajowy Zjazd.

2.

Prezydium Krajowej Rady stanowią Prezes Krajowej Rady i wybrani przez Krajową Radę

wiceprezesi, sekretarz, skarbnik i członkowie.

3.

Prezydium Krajowej Rady jest organem wykonawczym Krajowej Rady i zdaje jej sprawę

ze swojej działalności.

Do zakresu działania Krajowej Rady należy

1)

reprezentowanie samorządu wobec organów państwowych i samorządowych, sądów, kas chorych,

instytucji i organizacji,

2)

wykonywanie uchwał Krajowego Zjazdu,

3)

udzielanie opinii o projektach aktów prawnych oraz przedstawianie wniosków dotyczących

unormowań prawnych z zakresu ochrony zdrowia,

4)

opiniowanie programu studiów wyższych i studiów podyplomowych z zakresu diagnostyki

laboratoryjnej,

5)

uchwalanie budżetu Krajowej Rady i zatwierdzanie sprawozdań z jego wykonania oraz

rozpatrywanie wniosków Komisji Rewizyjnej,

6)

wybór Prezesa Krajowej Rady oraz Rzecznika Dyscyplinarnego, jeżeli ich mandat wygasł

w okresie pomiędzy Krajowymi Zjazdami,

7)

wybór przewodniczącego Zespołu Wizytatorów, jego zastępcy i członków,

8)

koordynowanie doskonalenia zawodowego diagnostów laboratoryjnych,

9)

uchwalanie regulaminów

a)

działalności samorządu i jego organów,

b)

zakresu i zasad działania wizytatorów,

c)

składania egzaminu na diagnostę laboratoryjnego,

d)

prowadzenia listy diagnostów laboratoryjnych,

e)

prowadzenia Ewidencji,

10)

ustalanie zasad gospodarki finansowej samorządu,

11)

określanie wysokości składki członkowskiej i zasad jej podziału oraz wysokości opłat

związanych z decyzją w sprawie wpisu na listę diagnostów laboratoryjnych oraz opłat

manipulacyjnych,

12)

wykonywanie innych zadań określonych w ustawie oraz przepisach odrębnych.

Do zakresu działania Komisji Rewizyjnej należy kontrola działalności finansowej i

gospodarczej Krajowej Rady.

1.

Sąd Dyscyplinarny rozpatruje sprawy dyscyplinarne diagnostów laboratoryjnych, wniesione

przez Rzecznika Dyscyplinarnego, oraz sprawuje sądownictwo polubowne.

2.

Od orzeczeń Sądu Dyscyplinarnego służy odwołanie do Wyższego Sądu Dyscyplinarnego.

Wyższy Sąd Dyscyplinarny

1)

uchwala regulaminy wewnętrzne Sądu Dyscyplinarnego i Wyższego Sądu Dyscyplinarnego,

2)

rozpatruje odwołania od orzeczeń Sądu Dyscyplinarnego.

Rzecznik Dyscyplinarny przygotowuje postępowanie dyscyplinarne i wykonuje czynności

oskarżyciela przed Sądem Dyscyplinarnym i Wyższym Sądem Dyscyplinarnym.

1.

Pracodawca nie może, bez zgody Krajowej Rady, wypowiedzieć lub rozwiązać umowy o pracę

ani wypowiedzieć warunków pracy i płacy diagnoście laboratoryjnemu pełniącemu funkcję

z wyboru w organach samorządu, w czasie jej pełnienia oraz w okresie jednego roku

po ustaniu kadencji.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadkach określonych w art. 40, 41.

Samorząd może prowadzić działalność gospodarczą.

Działalność samorządu jest finansowana

1)

ze składek członkowskich i opłat związanych z postępowaniem w sprawie wpisu na listę

diagnostów laboratoryjnych,

2)

z dochodów z innych źródeł, a w szczególności z dotacji, subwencji, darowizn i spadków,

3)

z działalności gospodarczej.

Nieopłacone w terminie składki członkowskie i koszty postępowania w przedmiocie odpowiedzialności

dyscyplinarnej podlegają egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji.

1.

Diagności laboratoryjni podlegają odpowiedzialności dyscyplinarnej za zawinione, nienależyte

wykonywanie czynności diagnostyki laboratoryjnej oraz za czyny sprzeczne z zasadami

etyki zawodowej lub przepisami dotyczącymi wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej.

2.

Od odpowiedzialności dyscyplinarnej wyłączone są czyny naruszające przepisy o odpowiedzialności

porządkowej pracowników, określone w Kodeksie pracy.

1.

Postępowanie dyscyplinarne o ten sam czyn toczy się niezależnie od postępowania karnego

lub postępowania dyscyplinarnego wszczętego w jednostce organizacyjnej, w której przepisy

szczególne przewidują takie postępowanie. Postępowanie dyscyplinarne może być jednak

zawieszone do czasu ukończenia postępowania karnego.

2.

Postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się, a wszczęte umarza, jeżeli zaszła okoliczność,

która według Kodeksu postępowania karnego wyłącza ściganie.

1.

Karami dyscyplinarnymi są

1)

upomnienie,

2)

nagana,

3)

zawieszenie prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego na okres od 12 miesięcy

do 5 lat,

4)

pozbawienie prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego.

2.

W przypadku prawomocnego ukarania karą, o której mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, stosunek

pracy diagnosty laboratoryjnego wygasa z mocy prawa. Wygaśnięcie to pociąga za sobą

skutki, jakie przepisy prawa wiążą z rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia

z winy pracownika.

3.

Kara pozbawienia prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego oznacza skreślenie

z listy diagnostów laboratoryjnych.

4.

Od orzeczenia dyscyplinarnego, wydanego przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny, orzekającego

karę, o której mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, ukaranemu przysługuje prawo wniesienia kasacji

do Sądu Najwyższego, w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia wraz z uzasadnieniem.

1.

Diagnosta laboratoryjny, wobec którego Sąd Dyscyplinarny orzekł w pierwszej instancji

karę, o której mowa w art. 58 ust. 1 pkt 3 i 4, może być tymczasowo zawieszony w czynnościach

zawodowych. Postanowienie o tymczasowym zawieszeniu w czynnościach zawodowych wydaje

Sąd Dyscyplinarny z urzędu lub na wniosek Rzecznika Dyscyplinarnego.

2.

Postanowienie Sądu Dyscyplinarnego o tymczasowym zawieszeniu w czynnościach zawodowych

jest natychmiast wykonalne. Jeżeli okres tymczasowego zawieszenia w czynnościach zawodowych

trwa dłużej niż 3 miesiące, Wyższy Sąd Dyscyplinarny bada z urzędu zasadność zawieszenia

i wydaje postanowienie w sprawie.

3.

Za okres tymczasowego zawieszenia w czynnościach zawodowych diagnosta laboratoryjny

zachowuje prawo do dotychczasowego wynagrodzenia oraz do innych świadczeń ze stosunku

pracy. Pracodawca może w tym czasie powierzyć diagnoście laboratoryjnemu wykonywanie

innej pracy.

1.

Do orzekania w sprawach dyscyplinarnych powołane są następujące sądy

1)

Sąd Dyscyplinarny orzekający w sprawach, o których mowa w art. 49 ust. 1 i art. 59

ust. 1,

2)

Wyższy Sąd Dyscyplinarny orzekający w sprawach, o których mowa w art. 50 pkt 2 i art.

59 ust. 2,

3)

Sąd Najwyższy orzekający w sprawach, o których mowa w art. 58 ust. 4.

2.

Członkowie Sądu Dyscyplinarnego i Wyższego Sądu Dyscyplinarnego orzekają na podstawie

swojego przekonania opartego na swobodnej ocenie całokształtu dowodów z uwzględnieniem

okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego.

Oskarżycielem w postępowaniu dyscyplinarnym przed Sądem Dyscyplinarnym i Wyższym Sądem

Dyscyplinarnym jest Rzecznik Dyscyplinarny. Postępowanie dyscyplinarne wszczyna się

na wniosek Rzecznika Dyscyplinarnego.

1.

Nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego

1)

jeżeli od chwili popełnienia przewinienia upłynęły 3 lata,

2)

po upływie 6 miesięcy od powzięcia wiadomości przez Rzecznika Dyscyplinarnego o popełnieniu

przewinienia.

2.

Jeżeli jednak czyn zawiera znamiona przestępstwa, przedawnienie dyscyplinarne nie

następuje wcześniej niż przedawnienie przewidziane w przepisach karnych.

3.

Przedawnienie dyscyplinarne przerywa każda czynność Rzecznika Dyscyplinarnego w sprawie.

Obwiniony diagnosta laboratoryjny może ustanowić obrońcę spośród osób posiadających

pełną zdolność do czynności prawnych.

W razie śmierci obwinionego diagnosty laboratoryjnego przed ukończeniem postępowania

dyscyplinarnego toczy się ono nadal, jeżeli tego zażąda małżonek obwinionego, jego

krewny w linii prostej, brat lub siostra w terminie 2 miesięcy od dnia zgonu obwinionego.

1.

W przypadku uniewinnienia lub umorzenia postępowania w wyniku kasacji lub wznowienia

postępowania, diagnoście laboratoryjnemu przysługuje roszczenie w stosunku do Krajowej

Izby Diagnostów Laboratoryjnych za szkodę pozostającą w związku przyczynowym z prowadzonym

postępowaniem lub wydanym orzeczeniem.

2.

Roszczenie o odszkodowanie wygasa w razie niezgłoszenia wniosku w terminie 12 miesięcy

od daty uprawomocnienia się orzeczenia, o którym mowa w ust. 1.

3.

W sprawach roszczeń o odszkodowanie orzeka sąd powszechny.

Na wniosek diagnosty laboratoryjnego orzeczenie o uniewinnieniu lub umorzeniu postępowania

w jego sprawie, z zakresu odpowiedzialności dyscyplinarnej, podlega opublikowaniu

w organie prasowym samorządu.

1.

Krajowa Rada prowadzi Rejestr Ukaranych Diagnostów Laboratoryjnych, zwany dalej „Rejestrem

Ukaranych”.

2.

Usunięcie wzmianki o orzeczeniu dyscyplinarnym z Rejestru Ukaranych następuje z urzędu

po upływie

1)

3 lat od uprawomocnienia się orzeczenia dyscyplinarnego orzekającego karę upomnienia

lub nagany,

2)

5 lat od upływu okresu zawieszenia prawa do wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego.

3.

Nie usuwa się wzmianki o karze pozbawienia prawa do wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego.

1.

Sąd Najwyższy rozpoznaje kasację wniesioną od prawomocnego orzeczenia przez ministra

właściwego do spraw zdrowia lub Prezesa Krajowej Rady z powodu rażącego naruszenia

przepisów prawa lub oczywistej niesłuszności orzeczenia.

2.

Kasacja na niekorzyść obwinionego może być wniesiona w ciągu 6 miesięcy od daty uprawomocnienia

się orzeczenia dyscyplinarnego.

1.

Sąd Dyscyplinarny w sporach dotyczących wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego,

za pisemną zgodą stron, może rozpatrywać jako sąd polubowny spory między diagnostami

laboratoryjnymi oraz między diagnostami laboratoryjnymi i innymi pracownikami ochrony

zdrowia lub innymi osobami i instytucjami ochrony zdrowia, jeżeli spory te dotyczą

wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, Sąd Dyscyplinarny stosuje odpowiednio przepisy

Kodeksu postępowania cywilnego.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości, po

zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych, określa, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe zasady i tryb postępowania dyscyplinarnego w stosunku do diagnostów laboratoryjnych

ze szczególnym uwzględnieniem składu, trybu powoływania i właściwości sądów dyscyplinarnych,

trybu postępowania wyjaśniającego, postępowania dyscyplinarnego w pierwszej instancji

oraz postępowania odwoławczego, a także zasad wykonania orzeczeń oraz obciążenia kosztami

postępowania.

1.

Kto bez uprawnień wykonuje czynności diagnostyki laboratoryjnej,

podlega karze grzywny.

2.

Jeżeli sprawca czynu, o którym mowa w ust. 1, działa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej

albo wprowadza w błąd co do posiadania takiego uprawnienia,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

3.

Postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, toczy się według przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

W ustawie z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej

(Dz. U. Nr 91, poz. 408, z 1992 r. Nr 63, poz. 315, z 1994 r. Nr 121, poz. 591, z 1995 r. Nr 138, poz. 682, z 1996 r. Nr 24, poz. 110, z 1997 r. Nr 104, poz. 661, Nr 121, poz. 769 i Nr 158, poz. 1041, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, Nr 117, poz. 756 i Nr 162, poz. 1115, z 1999 r. Nr 28, poz. 255 i 256 i Nr 84, poz. 935, z 2000 r. Nr 3, poz. 28, Nr 12, poz. 136, Nr 43, poz. 489, Nr 84, poz. 948, Nr 114, poz. 1193 i Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 5, poz. 45 i Nr 88, poz. 961) w art. 2 w ust. 1 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

laboratorium diagnostyczne,

”

.

1.

Osoby, które w dniu wejścia w życie ustawy spełniają łącznie następujące warunki

1)

ukończyły studia wyższe,

2)

spełniają wymogi, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2-6,

3)

udzielają lub udzielały świadczeń zdrowotnych związanych z badaniem diagnostycznym,

w tym z analityką medyczną, w rozumieniu ustawy o zakładach opieki zdrowotnej,

4)

wykonują lub wykonywały świadczenia zdrowotne, o których mowa w pkt 3, w wyodrębnionych

organizacyjnie jednostkach utworzonych i utrzymywanych w celu udzielania świadczeń

zdrowotnych i promocji zdrowia

- stają się diagnostami laboratoryjnymi w rozumieniu tej ustawy, z zastrzeżeniem ust.

2.

2.

Jeżeli osoba ubiegająca się o wpis na listę diagnostów laboratoryjnych w trybie, o

którym mowa w ust. 1, w dniu wejścia w życie ustawy, nie wykonywała świadczeń zdrowotnych,

o których mowa w ust. 1 pkt 3, od ponad 2 lat, licząc od dnia wejścia w życie ustawy,

osoba ta musi udokumentować, że wykonywała te świadczenia nieprzerwanie przez okres

5 lat i nie nabyła uprawnień emerytalnych.

Osoby, które do dnia wejścia w życie ustawy spełniły warunki, o których mowa w art.

73, mogą ubiegać się, w ciągu 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy, o wpis na listę

diagnostów laboratoryjnych.

Osoby, które w dniu wejścia w życie ustawy są obwinione o popełnienie wykroczenia

zawodowego w rozumieniu dotychczasowych przepisów, a postępowanie w zakresie odpowiedzialności

zawodowej w tej sprawie nie zostało zakończone, nie mogą ubiegać się o wpis na listę

diagnostów laboratoryjnych do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia w tej sprawie.

Czyny diagnostów laboratoryjnych popełnione przed wejściem w życie ustawy, które stanowią

wykroczenie zawodowe, a postępowanie w zakresie odpowiedzialności zawodowej w tej

sprawie, do dnia wejścia w życie ustawy, nie zostało wszczęte, podlegają rozpoznaniu

w trybie postępowania dyscyplinarnego, o którym mowa w ustawie.

Czynności diagnostyki laboratoryjnej mogą być wykonywane samodzielnie przez osoby

niewpisane na listę diagnostów laboratoryjnych przez okres 2 lat od dnia wejścia w

życie ustawy.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Ogólnopolskiego Komitetu

Organizacyjnego Samorządu Diagnostów Laboratoryjnych, powoła Komitet Organizacyjny

pierwszego Krajowego Zjazdu Diagnostów Laboratoryjnych, zwany dalej „Komitetem”.

2.

Zadaniem Komitetu jest

1)

rozpoznawanie wniosków o wpis i dokonywanie wpisów na listę diagnostów laboratoryjnych,

2)

zorganizowanie i zwołanie pierwszych zgromadzeń wojewódzkich oraz w przypadku, o którym

mowa w art. 43 ust. 3, dokonanie podziału na rejony i zorganizowanie oraz zwołanie

pierwszych zebrań rejonowych zgromadzenia wojewódzkiego,

3)

opracowanie projektu regulaminu wyboru delegatów na pierwszy Krajowy Zjazd oraz opracowanie

projektu regulaminu pierwszego Krajowego Zjazdu.

3.

Zgromadzenia wojewódzkie i zebrania rejonowe zgromadzenia wojewódzkiego są zwoływane

najwcześniej w terminie 4 miesięcy, a najpóźniej w terminie 6 miesięcy od dnia rozpoczęcia

wpisów na listę diagnostów laboratoryjnych.

4.

W zgromadzeniach i zebraniach, o których mowa w ust. 3, uczestniczą diagności laboratoryjni

wpisani na listę diagnostów laboratoryjnych najpóźniej na 7 dni przed rozpoczęciem

zgromadzenia wojewódzkiego lub zebrania rejonowego zgromadzenia wojewódzkiego.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia zwołuje pierwszy Krajowy Zjazd w terminie nieprzekraczającym

60 dni od dnia zamknięcia ostatniego zgromadzenia wojewódzkiego lub zebrania rejonowego

zgromadzenia wojewódzkiego.

2.

Z dniem ukonstytuowania się pierwszego Krajowego Zjazdu organy samorządu przejmują

wszystkie swoje kompetencje, o których mowa w ustawie. Przepis art. 43 stosuje się

odpowiednio.

Przepisów ustawy z dnia 18 lipca 1950 r. o odpowiedzialności zawodowej fachowych pracowników

służby zdrowia

(Dz. U. Nr 36, poz. 332, z 1989 r. Nr 30, poz. 158, z 1991 r. Nr 41, poz. 178 i 179) nie stosuje się do osób wpisanych na listę diagnostów laboratoryjnych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.