Ustawa z dnia 20 lipca 2001 r. o kredycie konsumenckim.

Ustawa reguluje zasady i tryb zawierania umów o kredyt konsumencki, zasady ochrony

konsumenta, który zawarł umowę o kredyt konsumencki, oraz obowiązki przedsiębiorcy,

który udzielił kredytu konsumenckiego.

1.

Przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę, na mocy której przedsiębiorca

w zakresie swojej działalności, zwany dalej „kredytodawcą”, udziela lub daje przyrzeczenie

udzielenia konsumentowi kredytu w jakiejkolwiek postaci.

2.

Za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności

1)

umowę pożyczki,

2)

umowę kredytu w rozumieniu przepisów prawa bankowego,

3)

umowę o odroczeniu konsumentowi terminu spełnienia świadczenia pieniężnego,

4)

umowę, na mocy której świadczenie pieniężne konsumenta ma zostać spełnione później

niż świadczenie kredytodawcy,

5)

umowę, na mocy której kredytodawca zobowiązany jest do zaciągnięcia zobowiązania wobec

osoby trzeciej, a konsument - do zwrotu kredytodawcy spełnionego świadczenia,

6)

umowę, na mocy której kredytodawca zobowiązuje się do udzielenia kredytu związanego

z obowiązkiem wniesienia przez konsumenta, w jakiejkolwiek formie, środków pieniężnych

oprocentowanych poniżej stopy rynkowej lub nieoprocentowanych.

3.

Ustawę stosuje się także do umów, na mocy których spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa

w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia swojemu członkowi

kredytu w celu bezpośrednio niezwiązanym z działalnością gospodarczą.

4.

Konsumentem jest osoba fizyczna, która zawiera umowę z przedsiębiorcą w celu bezpośrednio

niezwiązanym z działalnością gospodarczą.

1.

Ustawy nie stosuje się do umów o kredyt konsumencki

1)

o wysokości mniejszej niż 500 zł i większej niż 80 000 zł albo równowartości tych

kwot w innej walucie niż waluta polska,

2)

na mocy których termin spłaty kredytu nie przekracza trzech miesięcy,

3)

na mocy których konsument nie jest zobowiązany do zapłaty oprocentowania ani innych

kosztów związanych z udzieleniem lub spłatą kredytu konsumenckiego.

2.

Ustawy nie stosuje się także do umów o kredyt konsumencki

1)

w postaci nieprzewidzianego w umowie, utrzymującego się za zgodą kredytodawcy przez

okres co najmniej trzech miesięcy, ujemnego salda; do umów tych stosuje się art. 6,

9 i 10,

2)

dotyczących odpłatnego korzystania z rzeczy lub praw, jeżeli umowa nie przewiduje

przejścia własności rzeczy lub praw na konsumenta,

3)

przeznaczony na nabycie nieruchomości lub prawa użytkowania wieczystego, budowę, odbudowę,

rozbudowę, nadbudowę, przebudowę, remont budynku lub lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość

lub na nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego oraz wniesienie

wkładu członkowskiego do spółdzielni mieszkaniowej,

4)

w postaci odroczenia terminu płatności za świadczenie niepieniężne, którego przedmiotem

jest stałe lub sukcesywne dostarczanie energii elektrycznej, ciepła, paliw gazowych,

wody, odprowadzenia nieczystości, wywóz śmieci lub świadczenie innych usług, jeżeli

konsument zobowiązany jest do zapłaty za spełnione świadczenie w ustalonych odstępach

czasu w trakcie trwania umowy.

1.

Umowa o kredyt konsumencki powinna być zawarta na piśmie, chyba że odrębne przepisy

przewidują inną szczególną formę. Kredytodawca obowiązany jest niezwłocznie doręczyć

konsumentowi umowę.

2.

Umowa powinna zawierać następujące dane

1)

imię, nazwisko konsumenta i jego adres oraz imię, nazwisko (nazwę) i adres (siedzibę)

kredytodawcy, a gdy kredytodawcą jest osoba prawna - także określenie organu, który

zarejestrował działalność kredytodawcy, i numer w rejestrze, pod którym kredytodawca

został wpisany,

2)

wysokość kredytu,

3)

zasady i terminy spłaty kredytu,

4)

roczną stopę oprocentowania oraz warunki jej zmiany,

5)

opłaty i prowizje oraz inne koszty związane z udzieleniem kredytu, w tym opłatę za

rozpatrzenie wniosku kredytowego oraz przygotowanie i zawarcie umowy kredytowej, zwaną

dalej „opłatą przygotowawczą”, będące elementem całkowitego kosztu kredytu, oraz warunki

ich zmiany,

6)

informację o całkowitym koszcie kredytu i rzeczywistej rocznej stopie oprocentowania,

o których mowa w art. 7 ust. 1 i 2,

7)

sposób zabezpieczenia, jeżeli umowa je przewiduje, oraz opłaty należne kredytodawcy

z tego tytułu,

8)

informację o pozostałych kosztach, do których zapłaty zobowiązany jest konsument w

związku z zawartą umową,

9)

informację o łącznej kwocie wszystkich kosztów, opłat i prowizji, do których zapłaty

zobowiązany jest konsument,

10)

informację o uprawnieniu i skutkach przedterminowej spłaty kredytu przez konsumenta,

11)

informację o terminie, sposobie i skutkach wykonania uprawnienia do odstąpienia od

umowy przez konsumenta, o którym mowa w art. 11,

12)

informację o skutkach uchybienia postanowieniom dotyczącym zasad i terminu spłaty

kredytu.

3.

Jeżeli nie jest możliwe podanie kosztów, do których poniesienia zobowiązany jest konsument,

należy określić ich szacunkową wysokość oraz okoliczności, od których zależy ich ostateczna

wysokość i obowiązek zapłaty przez konsumenta.

4.

W przypadku umowy, o której mowa w art. 2 ust. 2 pkt 6, kredytodawca obowiązany jest

podać dodatkowo maksymalny okres oczekiwania na kredyt oraz warunki odstąpienia od

umowy wniesienia środków pieniężnych.

1.

Jeżeli kredyt konsumencki przeznaczony jest na nabycie określonej rzeczy lub usługi,

umowa, niezależnie od danych określonych w art. 4, powinna zawierać

1)

opis rzeczy lub usługi,

2)

cenę nabycia rzeczy lub usługi, jeżeli zapłata nastąpiłaby za gotówkę, oraz cenę nabycia

przy wykorzystaniu kredytu,

3)

część ceny, którą konsument jest zobowiązany zapłacić w gotówce,

4)

warunki, od których spełnienia uzależnione jest przejście własności rzeczy sprzedanej

na konsumenta, jeżeli umowa sprzedaży została zawarta z zastrzeżeniem własności,

5)

informację, że kredyt jest dostępny wyłącznie od wskazanego przez sprzedawcę kredytodawcy,

jeżeli pomiędzy podmiotem, z którym konsument zawarł umowę o nabycie rzeczy lub usługi,

a kredytodawcą istnieje umowa, na mocy której kredyt na nabycie rzeczy lub usługi

jest dostępny wyłącznie od tego kredytodawcy.

2.

Przepisy dotyczące umowy o kredyt konsumencki przeznaczony na nabycie określonej rzeczy

lub usługi stosuje się odpowiednio do umowy o kredyt konsumencki przeznaczony na nabycie

określonego prawa.

Jeżeli zadłużenie konsumenta w związku z nieprzewidzianym w umowie przekroczeniem

salda na rachunku bankowym utrzymuje się za zgodą kredytodawcy przez okres co najmniej

3 miesięcy, kredytodawca obowiązany jest poinformować konsumenta pisemnie o rocznej

stopie oprocentowania i innych kosztach kredytu oraz o każdej ich zmianie.

1.

Całkowity koszt kredytu oznacza wszystkie koszty wraz z odsetkami i innymi opłatami

i prowizjami, które konsument jest zobowiązany zapłacić za kredyt wraz z utraconymi

korzyściami z tytułu wniesienia środków pieniężnych w przypadku kredytu, o którym

mowa w art. 2 ust. 2 pkt 6, z wyjątkiem kosztów

1)

które ponosi konsument w związku z niewykonaniem swoich zobowiązań wynikających z

umowy o kredyt konsumencki,

2)

które w związku z nabyciem rzeczy lub usługi ponosi konsument, niezależnie od tego,

czy nabycie następuje z wykorzystaniem kredytu,

3)

prowadzenia rachunku, z którego realizowane są spłaty, oraz kosztów przelewów i wpłat

na ten rachunek, chyba że konsument nie ma prawa wyboru podmiotu prowadzącego rachunek,

a koszty te przekraczają koszty dla rachunków oszczędnościowych stosowane przez podmiot

prowadzący rachunek,

4)

ustanowienia zabezpieczeń i ubezpieczenia, z wyjątkiem kosztów ubezpieczenia spłaty

kredytu - wraz z oprocentowaniem i pozostałymi kosztami - na wypadek śmierci, inwalidztwa,

choroby lub bezrobocia konsumenta,

5)

wynikających ze zmiany kursów walut.

2.

Wzory obliczenia rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania określa załącznik do ustawy.

3.

Utracone korzyści z tytułu wniesienia środków pieniężnych, w przypadku kredytu, o

którym mowa w art. 2 ust. 2 pkt 6, ustala się jako różnicę pomiędzy oprocentowaniem

rynkowym a stosowanym w tej umowie.

4.

Przez oprocentowanie rynkowe, o którym mowa w ust. 3, należy rozumieć średnie ważone

oprocentowanie w stosunku rocznym rachunków terminowych w złotych osób fizycznych

prowadzących gospodarstwa domowe w wysokości odpowiadającej maksymalnemu okresowi

oczekiwania na kredyt przewidzianemu w umowie, ogłaszane przez Prezesa Narodowego

Banku Polskiego co sześć miesięcy w Dzienniku Urzędowym Narodowego Banku Polskiego.

5.

Jeżeli okres oczekiwania na kredyt, o którym mowa w ust. 4, jest dłuższy niż 36 miesięcy,

za oprocentowanie rynkowe przyjmuje się średnie ważone oprocentowanie w stosunku rocznym

rachunków terminowych, o których mowa w ust. 4, prowadzonych na 36 miesięcy.

1.

Konsument jest uprawniony do spłaty kredytu przed terminem określonym w umowie. Termin

dokonania spłaty powinien odpowiadać terminom wnoszenia rat określonym w umowie.

2.

Jeżeli konsument spłaca kredyt przed terminem, wówczas w przypadku

1)

kredytu oprocentowanego - nie jest zobowiązany do zapłaty oprocentowania za okres

po spłacie kredytu,

2)

kredytu nieoprocentowanego - konsument ma prawo do zmniejszenia zapłaconych kredytodawcy

prowizji i opłat proporcjonalnie do okresu, o który skrócono czas korzystania z kredytu.

3.

Kredytodawca może zastrzec prowizję za wcześniejszą spłatę kredytu konsumenckiego

tylko w umowach dotyczących kredytów walutowych lub kredytów o stałej stopie procentowej

w okresie kredytowania, o ile kwota kredytu jest wyższa niż 5 000 zł.

4.

Kredytodawca obowiązany jest rozliczyć się z konsumentem w terminie 14 dni od dnia

dokonania spłaty kredytu.

1.

Weksel lub czek konsumenta wręczony kredytodawcy w celu spełnienia lub zabezpieczenia

świadczenia wynikającego z umowy o kredyt konsumencki powinien zawierać klauzulę „nie

na zlecenie”.

2.

W razie przyjęcia przez kredytodawcę weksla lub czeku niezawierającego klauzuli „nie

na zlecenie” i przeniesienia takiego weksla lub czeku na inną osobę, kredytodawca

obowiązany jest do naprawienia poniesionej przez konsumenta szkody w związku z zapłatą

na rzecz posiadacza weksla lub czeku.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się również, gdy weksel lub czek znalazł się w posiadaniu innej

osoby wbrew woli kredytodawcy.

1.

Wyłączenie lub ograniczenie zarzutów przysługujących konsumentowi w razie przelewu

przez kredytodawcę wierzytelności z umowy o kredyt konsumencki jest bezskuteczne.

2.

W razie przejęcia albo przystąpienia przez konsumenta do długu wynikającego z umowy,

na podstawie której został udzielony kredyt konsumencki innej osobie, kredytodawca

obowiązany jest do poinformowania konsumenta na piśmie o warunkach kredytu. Art. 4

ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

1.

Konsument, z zastrzeżeniem ust. 6 i art. 12 ust. 1, może, bez podania przyczyny, odstąpić

od umowy o kredyt konsumencki w terminie 3 dni od dnia zawarcia umowy. Jeżeli umowa

o kredyt konsumencki nie zawierała informacji o uprawnieniu do odstąpienia od umowy,

konsument może odstąpić od umowy w terminie 10 dni od dnia otrzymania pisemnej informacji

o prawie odstąpienia od umowy, nie później jednak niż w terminie 2 miesięcy od dnia

zawarcia umowy.

2.

Kredytodawca obowiązany jest przy zawarciu umowy wręczyć konsumentowi wzór oświadczenia

o odstąpieniu od umowy, z oznaczeniem swojego imienia, nazwiska (nazwy) i adresu zamieszkania

(siedziby).

3.

Termin do odstąpienia od umowy jest zachowany, jeżeli konsument przed jego upływem

złoży pod wskazanym przez kredytodawcę adresem oświadczenie o odstąpieniu od umowy.

W razie spełnienia świadczenia przez kredytodawcę przed upływem terminu do odstąpienia

od umowy odstąpienie staje się skuteczne, jeżeli świadczenie zostanie zwrócone kredytodawcy

łącznie z oświadczeniem o odstąpieniu od umowy, z zastrzeżeniem ust. 4.

4.

Jeżeli spełnienie świadczenia przez kredytodawcę nastąpiło na rzecz podmiotu, od którego

konsument nabył rzecz lub usługę, i między tym podmiotem a kredytodawcą istnieje umowa

regulująca zasady udzielania kredytu konsumenckiego na nabycie rzeczy lub usługi,

konsument może odstąpić od umowy o kredyt konsumencki poprzez złożenie oświadczenia,

o którym mowa w ust. 3. Warunki zwrotu świadczenia kredytodawcy określa umowa zawarta

między podmiotem, od którego konsument nabył rzecz lub usługę, a kredytodawcą.

5.

Przed upływem terminu do odstąpienia od umowy konsument nie jest zobowiązany do spłaty

kredytu ani zapłaty oprocentowania. W razie odstąpienia od umowy kredytodawca obowiązany

jest niezwłocznie zwrócić poniesione przez konsumenta na rzecz kredytodawcy koszty

udzielanego kredytu, z wyjątkiem opłaty przygotowawczej oraz pobranych przez kredytodawcę

opłat związanych z ustanowieniem zabezpieczenia.

6.

Prawo do odstąpienia od umowy nie przysługuje konsumentowi w razie zawarcia umowy

o kredyt konsumencki przeznaczony na nabycie rzeczy lub prawa, których cena zależy

wyłącznie od ruchu cen na rynku finansowym lub giełdowym.

7.

Kredytobiorca jest uprawniony do odstąpienia od umowy, o której mowa w art. 2 ust.

2 pkt 6, przed uzyskaniem kredytu. Za okres utrzymywania wniesionych środków pieniężnych

należy mu się oprocentowanie określone w umowie, nie niższe jednak niż określone na

podstawie art. 7 ust. 4 i 5.

8.

W przypadku odstąpienia od umowy, o której mowa w ust. 7, kredytodawca obowiązany

jest rozliczyć się z konsumentem w terminie 14 dni od dnia odstąpienia od umowy.

1.

Jeżeli kredyt konsumencki przeznaczony był na nabycie określonej rzeczy lub usługi

na podstawie umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa lub na odległość, to odstąpienie

przez konsumenta od tej umowy jest skuteczne także wobec umowy o kredyt konsumencki.

2.

W przypadku odstąpienia od umowy, o którym mowa w ust. 1, kredytodawca obowiązany

jest zwrócić poniesione przez konsumenta koszty zgodnie z trybem określonym w art.

11 ust. 5.

1.

W razie odstąpienia przez konsumenta od umowy, na podstawie której nabył on rzecz

lub usługę, z powodu niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, odstąpienie

od tej umowy jest skuteczne także wobec umowy o kredyt konsumencki, jeżeli pomiędzy

podmiotem, z którym konsument zawarł umowę o nabycie rzeczy lub usługi, a kredytodawcą

istnieje umowa, na mocy której kredyt na nabycie rzeczy lub usługi jest dostępny wyłącznie

od tego kredytodawcy.

2.

Jeżeli podmiot, z którym konsument zawarł umowę o nabycie rzeczy lub usługi, udzielił

kredytu we własnym imieniu, wówczas odstąpienie od umowy sprzedaży jest skuteczne

również wobec umowy o kredyt konsumencki; ust. 3 stosuje się odpowiednio.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, kredytodawca obowiązany jest zwrócić poniesione

przez konsumenta koszty zgodnie z trybem określonym w art. 11 ust. 5.

4.

Jeżeli pomiędzy podmiotem, z którym konsument zawarł umowę o nabycie rzeczy lub usługi,

a kredytodawcą istnieje umowa, o której mowa w ust. 1, kredytodawca jest obowiązany

względem konsumenta wykonać obowiązki wynikające z przepisów o rękojmi za wady, gdyby

spełniający świadczenie ich nie wykonał.

5.

Jeżeli z powodu nienależytego wykonania zobowiązania nastąpiło obniżenie ceny rzeczy

lub usługi nabytej z wykorzystaniem kredytu konsumenckiego, konsument jest zwolniony

z obowiązku spłaty kredytu w części odpowiadającej kwocie, o którą nastąpiło obniżenie

ceny.

W razie zwłoki konsumenta z zapłatą dwóch pełnych rat kredytu, kredytodawca może wypowiedzieć

umowę po uprzednim wezwaniu konsumenta, w trybie określonym w umowie kredytowej, do

zapłaty zaległych rat w terminie nie krótszym niż 7 dni od otrzymania wezwania pod

rygorem wypowiedzenia umowy. Termin wypowiedzenia umowy nie może być krótszy niż 30

dni.

1.

W przypadku naruszenia postanowień art. 4-7 treść zawartej umowy o kredyt konsumencki

ulega zmianie w ten sposób, że konsument obowiązany jest do zwrotu kredytu bez oprocentowania

i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy, z zastrzeżeniem ust. 3, w terminie

i w sposób ustalony w umowie. Jeżeli umowa nie określa sposobu spłaty kredytu, konsument

obowiązany jest do jego zwrotu w równych ratach, płatnych co miesiąc od dnia zawarcia

umowy. Jeżeli umowa nie przewiduje terminu spłaty kredytu, konsument obowiązany jest

do jego zwrotu w terminie pięciu lat.

2.

W przypadku naruszenia postanowienia art. 10 ust. 2 przepis ust. 1 stosuje się także

do stosunku prawnego powstałego na skutek przystąpienia do długu albo przejęcia długu.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, konsument jest zobowiązany do poniesienia

przewidzianych w umowie kosztów ustanowienia zabezpieczenia i ubezpieczenia kredytu.

W ogłoszeniach i reklamach dotyczących kredytu konsumenckiego zawierających warunki

udzielenia kredytu kredytodawca lub podmiot pośredniczący w zawarciu umowy obowiązani

są podawać rzeczywistą roczną stopę oprocentowania, wyliczoną od całkowitego kosztu

kredytu.

Postanowienia umowne nie mogą wyłączać ani ograniczać uprawnień konsumenta przewidzianych

w ustawie, także w razie dokonania wyboru prawa obcego. W takich przypadkach stosuje

się przepisy ustawy.

Do umów objętych przepisami ustawy nie stosuje się przepisów rozdziału I działu IV tytułu XI księgi trzeciej Kodeksu

cywilnego.

W ustawie z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń

(Dz. U. Nr 12, poz. 114, z 1981 r. Nr 24, poz. 124, z 1982 r. Nr 16, poz. 125, z 1983 r. Nr 6, poz. 35 i Nr 44, poz. 203, z 1984 r. Nr 54, poz. 275, z 1985 r. Nr 14, poz. 60 i Nr 23, poz. 100, z 1986 r. Nr 39, poz. 193, z 1988 r. Nr 20, poz. 135 i Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 34, poz. 180, z 1990 r. Nr 51, poz. 297, Nr 72, poz. 422 i Nr 86, poz. 504, z 1991 r. Nr 75, poz. 332 i Nr 91, poz. 408, z 1992 r. Nr 24, poz. 101, z 1994 r. Nr 123, poz. 600, z 1995 r. Nr 6, poz. 29, Nr 60, poz. 310 i Nr 95, poz. 475, z 1997 r. Nr 54, poz. 349, Nr 60, poz. 369, Nr 85, poz. 539, Nr 98, poz. 602, Nr 104, poz. 661, Nr 106, poz. 677, Nr 111, poz. 724, Nr 123, poz. 779, Nr 133, poz. 884 i Nr 141, poz. 942, z 1998 r. Nr 113, poz. 717, z 1999 r. Nr 83, poz. 931 i Nr 101, poz. 1178 oraz z 2000 r. Nr 22, poz. 271, Nr 73, poz. 852, Nr 74, poz. 855 i Nr 117, poz. 1228) po art. 138b dodaje się art. 138c w brzmieniu

„

Art. 138c.

§ 1.

Kto w zakresie działalności swojego przedsiębiorstwa zawiera z konsumentem umowę o

kredyt konsumencki z rażącym naruszeniem wymagań dotyczących treści umowy albo z pominięciem

obowiązku doręczenia jej dokumentu, podlega karze grzywny.

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto w ogłoszeniach i reklamach dotyczących kredytu konsumenckiego,

określając warunki udzielenia kredytu, nie podaje rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania.

§ 3.

Kto przyjmuje od konsumenta weksel lub czek niezawierający klauzuli «nie na zlecenie»

w celu spełnienia lub zabezpieczenia świadczenia wynikającego z umowy o kredyt konsumencki,

podlega karze grzywny.

§ 4.

Jeżeli przedsiębiorcą jest podmiot niebędący osobą fizyczną, odpowiedzialność przewidzianą

w przepisach § 1-3 ponosi osoba kierująca przedsiębiorstwem lub osoba upoważniona

do zawierania umów z konsumentami.

”

W ustawie z dnia 14 grudnia 1995 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych

(Dz. U. z 1996 r. Nr 1, poz. 2, z 1999 r. Nr 101, poz. 1178 i z 2001 r. Nr 8, poz. 64) w art. 29 dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Do umów o kredyt konsumencki zawieranych przez kasy stosuje się przepisy ustawy z

dnia 20 lipca 2001 r. o kredycie konsumenckim (Dz. U. Nr 100, poz. 1081).

”

Do umów zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.

§ 1.

Kto w zakresie działalności swojego przedsiębiorstwa zawiera z konsumentem umowę o

kredyt konsumencki z rażącym naruszeniem wymagań dotyczących treści umowy albo z pominięciem

obowiązku doręczenia jej dokumentu, podlega karze grzywny.

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto w ogłoszeniach i reklamach dotyczących kredytu konsumenckiego,

określając warunki udzielenia kredytu, nie podaje rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania.

§ 3.

Kto przyjmuje od konsumenta weksel lub czek niezawierający klauzuli «nie na zlecenie»

w celu spełnienia lub zabezpieczenia świadczenia wynikającego z umowy o kredyt konsumencki,

podlega karze grzywny.

§ 4.

Jeżeli przedsiębiorcą jest podmiot niebędący osobą fizyczną, odpowiedzialność przewidzianą

w przepisach § 1-3 ponosi osoba kierująca przedsiębiorstwem lub osoba upoważniona

do zawierania umów z konsumentami.