Obwieszczenie Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ochronie przyrody.

Ustawa określa cele, zasady i formy ochrony przyrody ożywionej i nieożywionej oraz

krajobrazu.

W ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. Nr 111, poz. 724,

z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 113, poz. 715 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136) wprowadza

się następujące zmiany

1)

skreśla się art. 26;

2)

w art. 33

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

«

1.

Uśmiercanie zwierząt może być uzasadnione wyłącznie

1)

potrzebą gospodarczą,

2)

względami humanitarnymi,

3)

koniecznością sanitarną,

4)

nadmierną agresywnością, powodującą bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia lub życia

ludzkiego, a także dla zwierząt hodowlanych lub dziko żyjących,

5)

potrzebami nauki, z zastrzeżeniem przepisów rozdziału 9,

6)

wykonywaniem zadań związanych z ochroną przyrody na obszarach parków narodowych i

rezerwatów przyrody.

»

,

b)

dodaje się ust. 3a w brzmieniu

«

3a.

Gdy bezzwłoczne uśmiercenie zwierzęcia jest niezbędne do realizacji zadań związanych

z ochroną przyrody na obszarze parku narodowego, potrzebę uśmiercenia zwierzęcia stanowiącego

zagrożenie stwierdza w decyzji administracyjnej dyrektor parku narodowego, na którego

obszarze znajduje się to zwierzę. Uprawnionymi do wykonania decyzji są upoważnieni

przez dyrektora parku narodowego pracownicy wchodzący w skład Służby Parków Narodowych.

»

,

c)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

«

4.

W sytuacji, o której mowa w ust. 3 i 3a, dopuszczalne jest użycie broni palnej przez

osobę uprawnioną.

»

;

3)

w art. 36 skreśla się ust. 2-4.

1.

Ochrona przyrody, w rozumieniu ustawy, oznacza zachowanie, właściwe wykorzystanie

oraz odnawianie zasobów przyrody i jej składników, a w szczególności

1)

dziko występujących roślin lub zwierząt,

2)

siedlisk przyrodniczych,

3)

siedlisk gatunków chronionych roślin lub zwierząt,

4)

zwierząt prowadzących wędrowny tryb życia,

5)

roślin lub zwierząt, objętych ochroną na podstawie odrębnych przepisów,

6)

przyrody nieożywionej,

7)

krajobrazu.

2.

Ochrona przyrody ma na celu

1)

utrzymanie procesów ekologicznych i stabilności ekosystemów,

2)

zachowanie różnorodności biologicznej,

3)

zachowanie dziedzictwa geologicznego,

4)

zapewnienie ciągłości istnienia gatunków roślin lub zwierząt wraz z siedliskami poprzez

utrzymywanie lub przywracanie ich do właściwego stanu,

5)

utrzymywanie lub przywracanie do właściwego stanu siedlisk przyrodniczych, a także

innych zasobów przyrody i jej składników,

6)

kształtowanie właściwych postaw człowieka wobec przyrody.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

banku genów - rozumie się przez to ośrodek, gdzie genotypy są przechowywane poza ich

naturalnym środowiskiem, wyposażony w niezbędne budowle i urządzenia,

2)

korytarzu ekologicznym - rozumie się przez to obszar pomiędzy dwoma lub wieloma obszarami

chronionymi, niezabudowany, umożliwiający migracje roślin i zwierząt,

3)

ochronie ścisłej - rozumie się przez to całkowite zaniechanie ingerencji człowieka

w stan ekosystemów i składników przyrody,

4)

ochronie częściowej - rozumie się przez to czynną ochronę ekosystemowi składników

przyrody w celu przywrócenia stanu naturalnego lub ich utrzymania w stanie zbliżonym

do naturalnego,

5)

ochronie krajobrazowej - rozumie się przez to zrównoważony rozwój obszaru oraz zachowanie

cech charakterystycznych krajobrazu,

6)

ogrodzie botanicznym - rozumie się przez to wydzielony, odpowiednio wyposażony, zagospodarowany

i urządzony teren, będący miejscem uprawy roślin różnych stref klimatycznych i środowisk

życia lub roślin określonego rodzaju oraz związanej z tym działalności naukowo-badawczej,

dydaktyczno-wychowawczej, popularyzatorskiej i rekreacyjnej,

7)

ogrodzie zoologicznym - rozumie się przez to odpowiednio urządzony i zagospodarowany

teren wraz z budynkami i budowlami trwale z gruntem związanymi, gdzie zwierzęta należące

do gatunków dziko żyjących przetrzymywane są w celu pokazów publicznych co najmniej

przez siedem dni w roku, z wyjątkiem cyrków i sklepów zoologicznych,

8)

otulinie - rozumie się przez to strefę ochronną wyznaczoną indywidualnie dla określonej

formy ochrony przyrody zabezpieczającą ją przed zagrożeniami zewnętrznymi,

9)

planie ochrony - rozumie się przez to podstawowy dokument opracowywany dla wskazanych

form ochrony przyrody, zawierający opis formy ochrony oraz cele prowadzenia działań

ochronnych, katalog zadań i sposobów ich wykonania,

10)

roślinie - rozumie się przez to wybrany element królestwa roślin lub królestwa grzybów,

11)

siedlisku przyrodniczym - rozumie się przez to obszar lądowy lub wodny, naturalny

lub półnaturalny, wyodrębniony w oparciu o cechy geograficzne, abiotyczne i biotyczne,

12)

siedlisku roślin lub siedlisku zwierząt - rozumie się przez to obszar występowania

gatunków roślin lub zwierząt,

13)

starodrzewiu - rozumie się przez to drzewostan lub pojedyncze drzewa, które przekroczyły

fazę kulminacji przyrostu lub osiągnęły wiek rębności w rozumieniu przepisów o gospodarce

leśnej,

14)

środowisku przyrodniczym - rozumie się przez to krajobrazy wraz z tworami przyrody

nieożywionej, naturalne i przekształcone siedliska przyrodnicze wraz z występującymi

w nich roślinami i zwierzętami,

15)

właściwym stanie siedliska - rozumie się przez to stan, w którym naturalny zasięg

siedliska oraz tereny mieszczące się w obrębie tego zasięgu są stałe lub zwiększają

się, a specyficzna struktura i funkcje konieczne do jego długotrwałego zachowania

istnieją i będą istnieć w dającej się przewidzieć przyszłości oraz stan tworzących

go gatunków roślin lub zwierząt jest właściwy,

16)

właściwym stanie gatunku - rozumie się przez to stan, w którym dane o dynamice liczebności

populacji tego gatunku wskazują, że gatunek utrzymuje się w skali długoterminowej

jako trwały składnik swojego siedliska, zasięg gatunku nie zmniejsza się ani też nie

ulegnie zmniejszeniu w dającej się przewidzieć przyszłości oraz istnieje i będzie

istniało w przyszłości siedlisko wystarczająco duże, aby utrzymać te populacje przez

dłuższy czas,

17)

zagrożeniach zewnętrznych - rozumie się przez to czynniki mogące wywołać zmiany cech

fizycznych, chemicznych lub biologicznych w składnikach chronionej przyrody, wynikające

z działalności człowieka lub z przyczyn naturalnych.

Parki narodowe utworzone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stają się parkami

narodowymi w rozumieniu ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą.

Ochrona przyrody jest obowiązkiem każdego obywatela, organów administracji publicznej,

a także jednostek organizacyjnych oraz osób prawnych i fizycznych prowadzących działalność

wpływającą na przyrodę.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Plany ochrony parków narodowych zatwierdzone przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy obowiązują dyrektorów parków narodowych w zakresie realizacji celów ochrony

przyrody w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 1, do czasu ustanowienia

planów w trybie art. 13a ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 1, lecz nie dłużej niż

w ciągu roku od dnia jej wejścia w życie.

Cele ochrony przyrody są realizowane przez

1)

uwzględnianie wymagań ochrony przyrody w polityce ekologicznej państwa, programach

ochrony środowiska i zrównoważonego rozwoju przyjmowanych przez organy jednostek samorządu

terytorialnego, strategiach rozwoju województw, wojewódzkich i miejscowych planach

zagospodarowania przestrzennego, studiach uwarunkowań i kierunków rozwoju przestrzennego

gmin,

2)

obejmowanie zasobów przyrody i jej składników formami ochrony przewidywanymi ustawą

lub przepisami szczególnymi,

3)

opracowywanie i wykonywanie planów ochrony określonych w ustawie obszarów objętych

ochroną oraz programów ochrony gatunków i ich siedlisk.

Rady naukowe parków narodowych utworzone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

stają się radami parków narodowych.

1

Popularyzowanie ochrony przyrody jest obowiązkiem organów administracji publicznej,

instytucji naukowych i oświatowych, a także publicznych środków masowego przekazu.

2.

Szkoły wszystkich stopni są obowiązane objąć programami nauczania zagadnienia ochrony

przyrody.

1.

Rezerwaty przyrody utworzone do dnia 31 grudnia 1998 r. na podstawie dotychczasowych

przepisów stają się rezerwatami przyrody w rozumieniu art. 1 pkt 20 lit. b) niniejszej

ustawy.

2.

W okresie roku od dnia wejścia w życie ustawy właściwi wojewodowie ogłoszą w dzienniku

urzędowym województwa wykaz rezerwatów przyrody, o których mowa w ust. 1. Rezerwat

przyrody położony na terenie kilku województw wykazuje wojewoda, na którego obszarze

działania znajduje się największa część rezerwatu przyrody, w porozumieniu z właściwymi

wojewodami.

3.

Dla rezerwatów przyrody, dla których nie sporządzono planów ochrony, a utworzonych

przed dniem wejścia w życie ustawy, organ właściwy sporządzi je nie później niż w

ciągu 5 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Organami administracji w zakresie ochrony przyrody są

1)

minister właściwy do spraw środowiska

2)

wojewoda.

3)

(skreślony).

Parki krajobrazowe, obszary chronionego krajobrazu, pomniki przyrody utworzone na

podstawie dotychczasowych przepisów stają się parkami krajobrazowymi, obszarami chronionego

krajobrazu, pomnikami przyrody w rozumieniu niniejszej ustawy.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska

2.

Głównego Konserwatora Przyrody powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek

ministra właściwego do spraw środowiska

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1997 r., z tym że art. 7 wchodzi w życie

po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Pracownicy Służby Parków Narodowych i Służby Parków Krajobrazowych mogą używać umundurowania

oraz przedmiotów uzupełniających mundury i oznak według dotychczasowo obowiązujących

wzorów, do czasu wyczerpania ich zapasów, nie dłużej niż 18 miesięcy od dnia wejścia

w życie ustawy.

1

Wojewoda wykonuje zadania organu administracji rządowej w zakresie ochrony przyrody

przy pomocy wojewódzkiego konserwatora przyrody.

2.

Wojewódzkiego konserwatora przyrody powołuje i odwołuje wojewoda, po zasięgnięciu

opinii wojewódzkiej komisji ochrony przyrody.

W ciągu 18 miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia, o którym mowa w art. 27d

ust. 7 ustawy zmienianej w art. 1, w odniesieniu do roślin lub zwierząt gatunków obcych

rodzimej florze lub faunie, objętych ochroną, posiadacze upraw tych roślin, hodowli

lub chowu tych zwierząt mają obowiązek zgłosić je do zarejestrowania.

Zadania i kompetencje wojewody z zakresu ochrony przyrody na terenie parku narodowego

wykonuje dyrektor tego parku.

Do spraw wszczętych, a niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje

się przepisy dotychczasowe.

Organami opiniodawczo-doradczymi w zakresie ochrony przyrody są

1)

Państwowa Rada Ochrony Przyrody, działająca przy ministrze właściwym do spraw środowiska

2)

wojewódzka komisja ochrony przyrody, działająca przy wojewodzie,

3

rada parku narodowego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1993 r., z tym że art. 10 wchodzi w życie

z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

1 pkt 43, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 1,

zachowują moc do czasu wejścia w życie aktów wykonawczych wydanych na podstawie upoważnień

ustawowych w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w zakresie, w jakim nie są z nią

sprzeczne, jednak nie dłużej niż przez okres 6 miesięcy od dnia jej wejścia w życie.

1

Członków Państwowej Rady Ochrony Przyrody na kadencję trwającą 3 lata w liczbie 30

powołuje minister właściwy do spraw środowiska spośród działających na rzecz ochrony

przyrody przedstawicieli

1)

nauki,

2)

praktyki,

3)

organizacji społecznych.

2.

Państwowa Rada Ochrony Przyrody wybiera ze swego grona przewodniczącego i dwóch jego

zastępców oraz uchwala regulamin.

2a

W ramach Państwowej Rady Ochrony Przyrody działają komisje problemowe, do których

minister właściwy do spraw środowiska, na wniosek przewodniczącego Rady, może powołać

także osoby spoza jej składu.

3.

W posiedzeniach Państwowej Rady Ochrony Przyrody bierze udział Główny Konserwator

Przyrody.

4.

Do zadań Państwowej Rady Ochrony Przyrody należy w szczególności

1)

ocena stanu ochrony przyrody i wykorzystania obszarów chronionych do celów naukowych,

2)

opiniowanie projektów aktów prawnych dotyczących ochrony przyrody,

3)

przedstawianie wniosków i opinii w sprawach ochrony przyrody,

4)

opiniowanie programów badawczych w zakresie ochrony przyrody oraz popularyzowanie

ochrony przyrody.

5

Działalność Państwowej Rady Ochrony Przyrody i komisji problemowych jest finansowana

z budżetu Ministerstwa Środowiska.

1

Członków wojewódzkiej komisji ochrony przyrody na kadencję trwającą 3 lata w liczbie

20 powołuje wojewoda spośród działających na rzecz ochrony przyrody przedstawicieli

1)

nauki,

2)

praktyki,

3)

sejmiku wojewódzkiego,

4)

organizacji społecznych,

5)

organizacji gospodarczych.

2.

Wojewódzka komisja ochrony przyrody wybiera ze swego grona przewodniczącego i zastępcę

oraz uchwala regulamin.

3.

W posiedzeniach wojewódzkiej komisji ochrony przyrody bierze udział wojewódzki konserwator

przyrody.

4

Do zadań wojewódzkiej komisji ochrony przyrody należy w szczególności

1)

ocena stanu i potrzeb ochrony przyrody,

2)

przygotowywanie opinii i wniosków z zakresu ochrony przyrody,

3)

opiniowanie projektów aktów prawa miejscowego w zakresie ochrony przyrody wydawanych

przez wojewodę,

4)

opiniowanie projektów inwestycji i programów wpływających na system obszarów chronionych,

w tym regulacji rzek, melioracji bagien i dolin rzecznych.

5.

Działalność wojewódzkiej komisji ochrony przyrody jest finansowana z budżetu wojewody.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Poddanie pod ochronę następuje przez

1)

tworzenie parków narodowych,

2)

uznawanie określonych obszarów za rezerwaty przyrody,

3)

tworzenie parków krajobrazowych,

4)

wyznaczanie obszarów chronionego krajobrazu,

5)

wprowadzanie ochrony gatunkowej roślin i zwierząt,

6)

wprowadzanie ochrony w drodze uznania za

a)

pomniki przyrody,

b)

stanowiska dokumentacyjne,

c)

użytki ekologiczne,

d)

zespoły przyrodniczo-krajobrazowe.

2.

Obszary wymienione w ust. 1 w pkt 1-4 tworzą krajowy system obszarów chronionych.

System ten stanowi układ przestrzenny wzajemnie uzupełniających się form ochrony przyrody,

łączonych korytarzami ekologicznymi.

3.

Poddanie pod ochronę przez tworzenie parków narodowych lub uznawanie za rezerwaty

przyrody obszarów, które stanowią nieruchomości niebędące własnością Skarbu Państwa,

następuje za zgodą właściciela, a przy braku tej zgody - w trybie wywłaszczenia za

odszkodowaniem.

1.

Dla obszarów objętych formami ochrony określonymi w art. 13 ust. 1 pkt 1-3 sporządza

się i realizuje plan ochrony.

2.

Projekt planu ochrony dla określonego obszaru sporządza organ zarządzający albo sprawujący

bezpośredni nadzór nad tym obszarem, w ciągu 5 lat od dnia utworzenia parku narodowego,

rezerwatu przyrody lub parku krajobrazowego.

3.

Projekt planu ochrony podlega zaopiniowaniu przez zainteresowane jednostki samorządu

terytorialnego, w terminie jednego miesiąca od dnia jego przedłożenia. Niezłożenie

opinii w przewidzianym terminie uznaje się za brak uwag do projektu.

4.

Ustalenia zawarte w planie ochrony są wiążące dla miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego i decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

5.

Minister właściwy do spraw środowiska w drodze rozporządzenia ustanawia plan ochrony

dla obszarów objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt

1 i art. 23 ust. 5.

6.

Wojewoda, z zastrzeżeniem ust. 5, w drodze rozporządzenia, ustanawia plan ochrony

dla obszarów objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt

2 i 3.

7.

Ustanowienie planu ochrony zobowiązuje właściwe gminy do sporządzenia miejscowego

planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru objętego planem ochrony lub dokonania

zmian w obowiązującym planie miejscowym, w terminie jednego roku od dnia wejścia w

życie aktu ustanawiającego plan ochrony. Koszt sporządzenia lub zmiany planu miejscowego

obciąża budżet państwa.

8.

Jeżeli rada gminy w przypadku, o którym mowa w ust. 7, nie podejmie w wyznaczonym

terminie uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego, wojewoda wzywa gminę do podjęcia takiej uchwały w terminie nie dłuższym

niż dwa miesiące, a po bezskutecznym upływie tego terminu sporządza plan w formie

aktu prawa miejscowego. Przyjęty w tym trybie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego

wywołuje takie skutki prawne, jak miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony

przez radę gminy.

9.

Postanowienia ust. 6 stosuje się odpowiednio do ustaleń zawartych w aktach powołujących

formy ochrony przyrody określone w art. 13 ust. 1 pkt 4 i 6.

1.

Plany ochrony dla parków narodowych, rezerwatów przyrody oraz parków krajobrazowych

sporządza się na okres 20 lat, z uwzględnieniem

1)

charakterystyki i diagnozy (oceny) stanu przyrody,

2)

identyfikacji i oceny zagrożeń wewnętrznych i zewnętrznych,

3)

charakterystyki i oceny uwarunkowań społecznych i gospodarczych,

4)

analizy skuteczności dotychczasowych sposobów ochrony,

5)

charakterystyki i oceny stanu zagospodarowania przestrzennego.

2.

Plany ochrony dla parku narodowego oraz rezerwatu przyrody zawierają w szczególności

1)

cele ochrony z uwzględnieniem przyrodniczych i społecznych uwarunkowań ich realizacji,

2)

obszary ochrony ścisłej, częściowej i krajobrazowej,

3)

program działań ochronnych na obszarach ochrony ścisłej, częściowej i krajobrazowej,

4)

sposoby eliminacji lub minimalizacji zagrożeń dla przyrody,

5)

obszary i sposoby ich udostępniania dla celów naukowych, dydaktycznych, edukacyjnych,

turystycznych i rekreacyjnych,

6)

ustalenia do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.

3.

Plany ochrony dla parku krajobrazowego zawierają w szczególności

1)

cele ochrony z uwzględnieniem przyrodniczych, społecznych i gospodarczych uwarunkowań

ich realizacji,

2)

obszary działań ochronnych,

3)

zakres prac związanych z ochroną przyrody i kształtowaniem krajobrazu obszarów wymienionych

w pkt 2,

4)

sposoby eliminacji lub minimalizacji zagrożeń dla przyrody,

5)

obszary i sposoby ich udostępniania dla celów naukowych, dydaktycznych, edukacyjnych,

turystycznych i rekreacyjnych oraz dla innych form gospodarowania,

6)

ustalenia do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady sporządzania projektu planu ochrony dla

1)

parku narodowego,

2)

rezerwatu przyrody,

3)

parku krajobrazowego,

uwzględniając formy ochrony przyrody, charakterystykę ekosystemów oraz dopuszczalne

sposoby gospodarczego korzystania z zasobów przyrody w parkach krajobrazowych oraz

kierując się potrzebą ochrony różnorodności biologicznej.

5.

Dla parków narodowych lub rezerwatów przyrody, dla których nie sporządzono planów

ochrony, organ sprawujący bezpośredni nadzór sporządza projekt rocznych zadań ochronnych,

ustanawianych w drodze rozporządzenia przez właściwe organy. Zadania te obejmują

1)

identyfikację i opis zagrożeń wewnętrznych i zewnętrznych oraz sposoby ich eliminacji,

2)

sposoby i zakres prowadzenia ochrony czynnej.

6.

Plany ochrony dla rezerwatów przyrody, o których mowa w art. 23 ust. 3, lub parków

krajobrazowych położonych na terenie dwu lub więcej województw właściwi wojewodowie

ustanawiają, w porozumieniu, w drodze rozporządzeń.

1.

Park narodowy obejmuje obszar chroniony, wyróżniający się szczególnymi wartościami

naukowymi, przyrodniczymi, społecznymi, kulturowymi i wychowawczymi, o powierzchni

nie mniejszej niż 1000 ha, na którym ochronie podlega całość przyrody oraz swoiste

cechy krajobrazu.

2.

Wszelkie działania na terenie parku narodowego podporządkowane są ochronie przyrody

i mają pierwszeństwo przed wszystkimi innymi działaniami.

3.

Nadrzędnym celem parku narodowego jest poznanie, zachowanie całości systemów przyrodniczych

danego terenu, wraz z warunkami ich funkcjonowania, oraz odtwarzanie zniekształconych

i zanikłych ogniw rodzimej przyrody.

4

Na obszarach graniczących z parkiem narodowym wyznacza się otulinę.

5

W otulinie, o której mowa w ust. 4, może być utworzona strefa ochronna zwierząt łownych,

której obszar nie podlega włączeniu w granice obwodów łowieckich.

5a

Minister właściwy do spraw środowiska, w drodze rozporządzenia, ustanawia strefę ochronną

zwierząt łownych, określa obszary wchodzące w jej skład oraz szczegółowe zasady utrzymania

właściwej liczebności i struktury populacji poszczególnych gatunków zwierząt łownych.

Minister właściwy do spraw środowiska, wydając rozporządzenie, będzie kierował się

potrzebą

1)

ochrony zwierząt łownych w parkach narodowych,

2)

stworzenia strefy bezpieczeństwa dla zwierząt łownych wychodzących na żerowiska poza

granice parku narodowego,

3)

utrzymania właściwej liczebności i struktury populacji poszczególnych gatunków zwierząt

łownych na obszarze parku narodowego w celu zachowania równowagi przyrodniczej.

5b

Gospodarowanie zwierzętami łownymi w strefie, o której mowa w ust. 5, należy do zadań

dyrektora parku narodowego.

6

Park narodowy jest udostępniany społeczeństwu na warunkach określonych w planie ochrony.

Warunki udostępniania parku narodowego obejmują w szczególności czas oraz wyznaczone

miejsca, w których możliwe jest przebywanie ludzi.

6a

Za wstęp lub korzystanie z wartości przyrody parku narodowego, jego urządzeń i obiektów

mogą być pobierane opłaty, których stawki ustala dyrektor parku narodowego. Stawka

opłaty za wstęp do parku narodowego nie może przekroczyć 0,75% najniższego wynagrodzenia

za pracę pracowników, określonego na podstawie Kodeksu pracy. Opłaty są przeznaczane na utrzymanie infrastruktury turystycznej i edukacyjnej parku

narodowego oraz inne zadania z zakresu ochrony przyrody.

7

Utworzenie parku narodowego, powiększenie lub zmniejszenie jego obszaru następuje

w drodze rozporządzenia Rady Ministrów, które określa

1)

nazwę parku narodowego,

2)

jego obszar,

3)

otulinę,

4)

nieruchomości Skarbu Państwa nieprzechodzące w trwały zarząd parku narodowego,

5)

zakazy właściwe dla danego parku narodowego wybrane spośród wymienionych w art. 23a.

7a

Likwidacja parku narodowego może nastąpić w drodze rozporządzenia Rady Ministrów,

wyłącznie w razie bezpowrotnej utraty jego wartości przyrodniczych i kulturowych.

7b

Utworzenie, powiększenie, zmniejszenie lub likwidacja parku narodowego może nastąpić

tylko po uzgodnieniu z właściwymi miejscowo organami zainteresowanych jednostek samorządu

terytorialnego, na których obszarze działania planuje się powyższe zmiany, oraz po

zaopiniowaniu, w terminie jednego miesiąca od dnia przedłożenia tych zmian, przez

zainteresowane organizacje pozarządowe. Niezłożenie opinii w przewidzianym terminie

uznaje się za brak uwag.

8

Minister właściwy do spraw środowiska nadaje statut parku narodowego w drodze rozporządzenia,

kierując się zasadami ochrony przyrody na obszarze parku.

9

Projekty miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej parku

narodowego i jego otuliny wymagają uzgodnienia z dyrektorem parku narodowego.

10

Nieruchomości Skarbu Państwa, z zastrzeżeniem ust. 7 pkt 4 i ust. 10a, położone w

granicach parku narodowego, zostają oddane w trwały zarząd parku narodowego, na zasadach

określonych w przepisach o gospodarce nieruchomościami.

10a

Administrowanie obszarami morskimi, wchodzącymi w skład parku narodowego, regulują

odrębne przepisy.

11.

Zmiana sposobu wykorzystania gruntu lub nieruchomości położonej w granicach parku

narodowego wymaga zgody dyrektora parku narodowego. Dyrektorowi parku narodowego przysługuje

prawo pierwszeństwa przy przejęciu w zarządlub zakupie tej nieruchomości na rzecz parku narodowego.

12.

Plany zagospodarowania przestrzennego dotyczące obszarów, w których skład wchodzi

park narodowy wraz z otuliną, wymagają uzgodnienia z dyrektorem parku narodowego.

13

W parkach narodowych oraz w rezerwatach przyrody grunty objęte ochroną ścisłą, częściową

lub krajobrazową, budynki i budowle trwale z gruntem związane, służące bezpośrednio

osiąganiu celów z zakresu ochrony przyrody, są zwolnione z podatków i opłat określonych

w innych ustawach, z wyjątkiem podatku leśnego obliczanego według zasad określonych

dla lasów ochronnych oraz podatku rolnego od gruntów rolnych obliczanego według zasad

określonych w odrębnych ustawach.

13a

Z tytułu zwolnienia z podatków i opłat, o których mowa w ust. 13, jednostkom samorządu

terytorialnego przysługuje z budżetu państwa zwrot utraconych dochodów.

Park narodowy jest państwową jednostką budżetową.

1.

Parkiem narodowym zarządza dyrektor parku narodowego.

2

Dyrektora parku narodowego powołuje minister właściwy do spraw środowiska po zasięgnięciu

opinii Państwowej Rady Ochrony Przyrody w ciągu 14 dni od dnia wystąpienia o opinię.

2a

Minister właściwy do spraw środowiska odwołuje dyrektora parku narodowego po wyrażeniu

opinii przez Państwową Radę Ochrony Przyrody w ciągu 14 dni od dnia wystąpienia o

opinię, z wyjątkiem przypadków odwołania z przyczyn, o których mowa w art. 52 Kodeksu pracy.

3.

Dyrektor parku narodowego reprezentuje Skarb Państwa w obrocie cywilnoprawnym w zakresie

zarządzanego mienia i realizuje zadania określone w statucie, o którym mowa w art.

14 ust. 8.

4

Przy dyrektorze parku narodowego działa rada parku jako organ opiniodawczy i doradczy

dyrektora parku narodowego.

4a

Minister właściwy do spraw środowiska, w drodze zarządzenia, powołuje radę parku narodowego

spośród działających na rzecz ochrony przyrody przedstawicieli

1)

nauki,

2)

praktyki,

3)

właściwego terytorialnie samorządu gminnego,

4)

organizacji społecznych,

5)

organizacji gospodarczych

na trzyletnią kadencję, określając jej skład i zakres działania.

5

Dyrektor parku narodowego wydaje, na podstawie odrębnych przepisów, decyzje administracyjne

w sprawach ochrony przyrody na terenie parku narodowego.

6.

Dyrektor parku narodowego ma prawo

1

wnoszenia i popierania aktu oskarżenia w postępowaniu uproszczonym w sprawach o przestępstwa z art. 290 i

291 Kodeksu karnego, jeżeli przedmiotem przestępstwa jest drewno z parku narodowego,

2)

prowadzenia postępowania w sprawach o wykroczenia oraz udziału w rozprawach przed

kolegiami do spraw wykroczeń w charakterze oskarżyciela publicznego i wnoszenia odwołań

od postanowień i orzeczeń tych kolegiów w sprawach zwalczania wykroczeń w zakresie

ochrony przyrody.

7.

Do wykonywania czynności, o których mowa w ust. 6, dyrektor parku narodowego może

upoważnić funkcjonariusza Straży Parku.

8

Do dyrektora parku narodowego należą odpowiednio zadania i kompetencje określone w

art. 5 ust. 2-4, art. 9 ust. 1 i 2, art. 10, art. 13 ust. 1 pkt 1-3, art. 13a, art.

14a ust. 1 i 2, art. 26 ust. 3 i 4, art. 30 ust. 1 pkt 10 i ust. 3 pkt 1 oraz art.

35 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach

(Dz. U. z 2000 r. Nr 56, poz. 679, Nr 86, poz. 958 i Nr 120, poz. 1268).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 22, który

wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.

1.

W parkach narodowych tworzy się Służbę Parków Narodowych. Do Służby Parków Narodowych

zalicza się pracowników zajmujących się zarządzaniem parkami narodowymi, wykonywaniem

ochrony przyrody, prowadzeniem gospodarki rezerwatowej, wykonywaniem badań naukowych

i działalnością dydaktyczną, a także ochroną mienia parków narodowych oraz zwalczaniem

przestępstw i wykroczeń w zakresie ochrony przyrody.

2.

Pracownicy parków narodowych stanowiący Służbę Parków Narodowych mają prawo do

1)

bezpłatnego umundurowania,

2)

bezpłatnego mieszkania, jeżeli stanowisko oraz charakter pracy związane są z koniecznością

zamieszkania w miejscu jej wykonywania,

3)

(skreślony).

2a

Bezpłatne mieszkanie, o którym mowa w ust. 2, przysługuje pracownikom zatrudnionym

na stanowiskach

1)

dyrektora parku,

2)

zastępcy dyrektora parku,

3)

głównego księgowego,

4)

głównego specjalisty do spraw ochrony przyrody,

5)

głównego specjalisty do spraw dydaktyki,

6)

głównego specjalisty do spraw udostępniania parku,

7)

nadleśniczego,

8)

konserwatora obrębu ochronnego,

9)

leśniczego,

10)

konserwatora obwodu ochronnego,

11)

podleśniczego,

12)

starszego strażnika,

13)

strażnika,

14)

kierownika ośrodka hodowli zwierząt,

15)

kierownika szkółki,

16)

komendanta Straży Parku,

17)

zastępcy komendanta Straży Parku,

18)

dowódcy grupy terenowej Straży Parku,

19)

starszego strażnika Straży Parku, 20) strażnika Straży Parku.

2b

Przez bezpłatne mieszkanie należy rozumieć przydzielony przez park narodowy lokal

mieszkalny w budynku wielomieszkaniowym lub wolno stojącym, o powierzchni nie mniejszej

niż 50 m

2c

W przypadku

1)

braku możliwości dostarczenia mieszkania przez park narodowy uprawnionemu pracownikowi,

2)

posiadania przez uprawnionego pracownika lokalu mieszkalnego, który stanowi jego własność,

wypłaca się ekwiwalent za niewykorzystywanie bezpłatnego mieszkania.

2d

Ekwiwalent, o którym mowa w ust. 2c, wypłaca się w wysokości średniej stawki czynszu

w stosunkach wolnego najmu w danej miejscowości przy przysługującej maksymalnej powierzchni

normatywnej dla liczby osób pozostających z pracownikiem we wspólnym gospodarstwie

domowym, jednak nie więcej niż za 70 m

2e

Dla potrzeb obliczenia i wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystywanie bezpłatnego mieszkania

ustala się, z zastrzeżeniem ust. 2d, następujące wielkości normatywnej powierzchni

użytkowej w przeliczeniu na liczbę osób pozostających z pracownikiem we wspólnym gospodarstwie

domowym

1)

35 m

2)

40 m

3)

45 m

4)

55 m

5)

65 m

6)

70 m

2f

Normy powierzchni użytkowej podwyższa się o 10 m

2g

W przypadku zbiegu uprawnień do bezpłatnego mieszkania dwu i więcej osób prowadzących

wspólne gospodarstwo domowe, zapewnia się tylko jeden lokal, o którym mowa w ust.

2b, albo wypłaca tylko jeden ekwiwalent.

2h

Minister właściwy do spraw środowiska określa, w drodze rozporządzenia

1)

tryb i szczegółowe zasady obliczania oraz tryb i terminy wypłacania ekwiwalentu za

niewykorzystywanie bezpłatnego mieszkania, uwzględniając specyfikę parków narodowych

oraz warunki lokalne,

2)

tryb przydzielania i zwalniania mieszkań pracownikom zatrudnionym na stanowiskach,

o których mowa w art. 17 ust. 2a, kierując się potrzebą zapewnienia prawidłowego funkcjonowania

Służby Parków Narodowych.

3.

Służba Parków Narodowych przy wykonywaniu czynności służbowych ma obowiązek noszenia

munduru i korzysta z ochrony prawnej przewidzianej w przepisach prawa karnego dla

funkcjonariuszy publicznych.

1.

W parkach narodowych ochronę mienia, zwalczanie przestępstw i wykroczeń w zakresie

ochrony przyrody wykonują funkcjonariusze Straży Parku, zaliczani do Służby Parków

Narodowych.

2.

Funkcjonariusz Straży Parku przy wykonywaniu zadań określonych w ust. 1 ma prawo do

1)

legitymowania osób podejrzanych o popełnienie przestępstwa lub wykroczenia, jak również

świadków przestępstwa lub wykroczenia w celu ustalenia ich tożsamości,

2)

nakładania i ściągania grzywny w drodze mandatów karnych za wykroczenia przeciwko

przepisom z zakresu ochrony przyrody,

3)

zatrzymywania i dokonywania kontroli środków transportu w celu sprawdzenia ich ładunku

oraz przeglądania zawartości bagaży w razie zaistnienia uzasadnionego podejrzenia

popełnienia czynu zabronionego pod groźbą kary,

4

przeszukiwania pomieszczeń i innych miejsc w przypadkach uzasadnionego podejrzenia

o popełnienie przestępstwa lub wykroczenia,

5

zabezpieczenia jako dowodów rzeczowych, za pokwitowaniem, przedmiotów pochodzących

z przestępstwa lub wykroczenia, a także narzędzi i środków służących do ich popełnienia,

6)

kontroli i zatrzymania za pokwitowaniem dokumentów w zakresie legalności posiadania

tworów przyrody i obrotu nimi, pochodzących z obszaru parku narodowego, zarówno na

jego terenie, jak też poza jego granicami, w tym w punktach przerobu,

7)

kontroli podmiotów prowadzących działalność gospodarczą na terenie parku w zakresie

przestrzegania przepisów wynikających z niniejszej ustawy i przepisów wydanych na

jej podstawie, a także w strefie ochronnej w zakresie działalności mającej ujemny

wpływ na przyrodę parku narodowego,

8

noszenia broni palnej długiej lub krótkiej, broni gazowej, ręcznego miotacza gazu,

pałki służbowej, kajdanek, posługiwania się psem służbowym.

2a

Przy wykonywaniu czynności, o których mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy

Kodeksu postępowania karnego lub przepisy Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

3

Funkcjonariusz Straży Parku może stosować środki przymusu bezpośredniego, polegające

na użyciu siły fizycznej, broni gazowej lub ręcznego miotacza gazu, pałki służbowej,

kajdanek, prowadnic dla nieletnich, psa służbowego wobec osób uniemożliwiających wykonywanie

przez niego zadań określonych w ustawie.

4.

Zastosowanie przez funkcjonariusza Straży Parku środka przymusu bezpośredniego powinno

odpowiadać potrzebom wynikającym z istniejącej sytuacji i zmierzać do podporządkowania

się osoby wydanym poleceniom.

5.

Jeżeli zastosowanie środków przymusu bezpośredniego wymienionych w ust. 3 okaże się

niewystarczające, funkcjonariusz Straży Parku ma prawo użycia broni palnej w następujących

przypadkach

1)

w celu odparcia bezpośredniego, bezprawnego zamachu na życie jego lub innej osoby,

2)

przeciwko osobie, która wezwana do natychmiastowego porzucenia broni lub innego niebezpiecznego

narzędzia nie zastosuje się do tego wezwania, a jej zachowanie wskazuje na bezpośredni

zamiar ich użycia przeciwko strażnikowi lub innej osobie,

3)

przeciwko osobie, która usiłuje przemocą odebrać broń.

6.

Użycie broni palnej powinno następować w sposób wyrządzający możliwie najmniejszą

szkodę osobie, przeciwko której użyto broni, i nie może zmierzać do pozbawienia jej

życia, a także narażać na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia innych osób.

7.

Do wykonywania przez funkcjonariusza Straży Parku czynności, o których mowa w ust.

2 pkt 1 i 3, a także do użycia przez niego środków przymusu, o których mowa w ust.

3-6, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o Policji.

8.

Funkcjonariuszowi Straży Parku wykonującemu obowiązki służbowe w granicach parku narodowego

przysługują uprawnienia określone odrębnymi przepisami odnoszącymi się do

1

Państwowej Straży Łowieckiej - w zakresie zwalczania kłusownictwa,

2)

Państwowej Straży Rybackiej - w zakresie kontroli legalności dokonywania połowu.

9.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady

1)

funkcjonowania Straży Parku,

2)

współpracy Policji ze Strażami Parku oraz sprawowania nadzoru przez Policję nad tymi

Strażami,

3)

przydziału, ewidencjonowania i przechowywania broni i amunicji oraz ręcznych miotaczy

gazu w parku narodowym.

Uprawnienia i obowiązki funkcjonariusza Straży Parku, o których mowa w art. 18, przysługują

dyrektorowi parku narodowego, jego zastępcom, nadleśniczemu, konserwatorowi obrębu

ochronnego, leśniczemu, konserwatorowi obwodu ochronnego, podleśniczemu, starszemu

strażnikowi i strażnikowi, wchodzącym w skład Służby Parków Narodowych.

Minister właściwy do spraw środowiska, w drodze rozporządzenia, określi dla Służby

Parków Narodowych

1)

stanowiska oraz wymagania kwalifikacyjne, jakie powinni spełniać pracownicy zatrudnieni

na poszczególnych stanowiskach, z uwzględnieniem wykształcenia oraz stażu pracy,

2)

wzory umundurowania dla osób uprawnionych do ich noszenia oraz oznak służbowych dla

poszczególnych stanowisk, w tym: wzory umundurowania wyjściowego i polowego na odpowiednie

pory roku, wzory przedmiotów uzupełniających mundury, kolor, wzór orła umieszczonego

na czapkach służbowych dla pracowników zatrudnionych na określonych stanowiskach,

okres ich użytkowania, kierując się potrzebą rozróżnienia cech szczególnych umundurowania

pracowników zatrudnionych na poszczególnych stanowiskach, w tym funkcjonariuszy Straży

Parku Narodowego.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska

2

Dyrektora Krajowego Zarządu Parków Narodowych powołuje minister właściwy do spraw

środowiska po zasięgnięciu opinii Państwowej Rady Ochrony Przyrody w ciągu 14 dni

od dnia wystąpienia o opinię.

2a

Minister właściwy do spraw środowiska odwołuje dyrektora Krajowego Zarządu Parków

Narodowych po wyrażeniu opinii przez Państwową Radę Ochrony Przyrody w ciągu 14 dni

od dnia wystąpienia o opinię, z wyjątkiem przypadków odwołania z przyczyn, o których

mowa w art. 52 Kodeksu pracy.

3.

Do zadań Krajowego Zarządu Parków Narodowych należy w szczególności

1

zatwierdzanie planów finansowych oraz sporządzanie sprawozdań zbiorczych z działalności

parków narodowych,

2)

koordynowanie działalności naukowej i dydaktycznej parków narodowych,

3)

udzielanie niezbędnej pomocy parkom narodowym w sprawach wymagających decyzji władz

centralnych oraz współpracy z zagranicą,

4)

kontrola parków narodowych w zakresie ich działalności,

5)

wykonywanie funkcji dysponenta środków budżetowych przeznaczonych dla parków narodowych.

4.

Koszty działalności Krajowego Zarządu Parków Narodowych pokrywane są z budżetu państwa,

z działu dotyczącego parków narodowych.

Parki narodowe i Krajowy Zarząd Parków Narodowych używają pieczęci okrągłych z wizerunkiem

orła ustalonym dla godła Rzeczypospolitej Polskiej oraz nazwą jednostki organizacyjnej

w otoku.

1

Rezerwat przyrody jest obszarem obejmującym zachowane w stanie naturalnym lub mało

zmienionym ekosystemy, w tym siedliska przyrodnicze, a także określone gatunki roślin

i zwierząt, elementy przyrody nieożywionej, mające istotną wartość ze względów naukowych,

przyrodniczych, kulturowych bądź krajobrazowych.

2.

Wokół rezerwatu przyrody może być utworzona otulina, zabezpieczająca jego obszar przed

szkodliwym oddziaływaniem czynników zewnętrznych.

3

Wojewoda, w drodze rozporządzenia, uznaje za rezerwat przyrody obszar, o którym mowa

w ust. 1, określając jego nazwę, położenie, szczególne cele ochrony, zakazy właściwe

dla danego rezerwatu wybrane spośród wymienionych w art. 23a ust. 1, oraz może wyznaczyć

otulinę, a także organ sprawujący bezpośrednio nadzór nad rezerwatem.

3a

Wojewoda po zasięgnięciu opinii wojewódzkiej komisji ochrony przyrody w uzgodnieniu

z ministrem właściwym do spraw środowiska może znieść ochronę rezerwatową.

4.

(skreślony).

5

Jeżeli obowiązek utworzenia rezerwatu wynika z zobowiązań międzynarodowych, a wojewoda

takiego rezerwatu nie uznał, minister właściwy do spraw środowiska może uznać, w drodze

rozporządzenia, za rezerwat przyrody obszar, w granicach którego znajdują się siedliska

przyrodnicze, gatunki roślin i zwierząt uznane za ginące lub zagrożone wyginięciem,

jak również elementy przyrody nieożywionej mającej istotną wartość ze względów naukowych,

przyrodniczych, kulturowych lub krajobrazowych. Rozporządzenie określa nazwę, położenie,

szczególne cechy ochrony, zakazy właściwe dla danego rezerwatu przyrody wybrane spośród

wymienionych w art. 23a ust. 1 oraz organ sprawujący bezpośrednio nadzór nad rezerwatem.

6.

(skreślony).

7

Wojewoda, w drodze rozporządzenia, może wprowadzić opłaty za wstęp na obszar rezerwatu

przyrody lub za korzystanie z wartości jego przyrody, kierując się potrzebą utrzymania

infrastruktury turystycznej i edukacyjnej w tym rezerwacie przyrody.

1.

W parku narodowym oraz rezerwacie przyrody zabrania się

1)

polowania, wędkowania, rybołówstwa, chwytania dziko żyjących zwierząt, płoszenia ich

i zabijania, zbierania poroży zwierzyny płowej, niszczenia nor i legowisk zwierzęcych

oraz gniazd ptasich i wybierania z nich jaj,

2)

pozyskiwania, niszczenia lub uszkadzania drzew i innych roślin,

3)

wysypywania, zakopywania i wylewania odpadów lub innych nieczystości, innego zanieczyszczania

wód, gleby oraz powietrza,

4)

dokonywania zmian przedmiotów ochrony i obszarów objętych ochroną,

5)

używania, użytkowania, uszkadzania oraz zanieczyszczania przedmiotów oraz obszarów

objętych ochroną,

6)

zmiany stosunków wodnych, regulacji rzek i potoków, jeżeli służą one innym celom niż

ochrona przyrody,

7)

wydobywania skał, minerałów, w tym torfu i bursztynu,

8)

niszczenia gleby lub zmiany sposobu jej użytkowania,

9)

palenia ognisk, wyrobów tytoniowych, używania źródeł światła o otwartym płomieniu

poza miejscami wyznaczonymi,

10)

prowadzenia działalności wytwórczej, handlowej, a także rolniczej, hodowlanej lub

chowu zwierząt,

11)

zbioru poza miejscami wyznaczonymi dziko rosnących roślin, grzybów oraz ich części,

12)

ruchu pieszego, rowerowego, narciarskiego, jazdy konnej wierzchem poza szlakami do

tego wyznaczonymi,

13)

wprowadzania psów bez smyczy i kagańca,

14)

wspinaczki, eksploracji jaskiń lub zbiorników wodnych poza miejscami do tego wyznaczonymi,

15)

ruchu pojazdów poza drogami publicznymi i innymi drogami do tego wyznaczonymi,

16)

umieszczania tablic, napisów, ogłoszeń reklamowych i innych znaków niezwiązanych z

ochroną przyrody, z wyjątkiem znaków drogowych i innych związanych z ochroną porządku

i bezpieczeństwa publicznego, na przedmiotach lub obszarach objętych ochroną,

17)

sprzedaży i spożywania napojów alkoholowych poza miejscami do tego wyznaczonymi,

18)

zakłócania ciszy,

19)

używania łodzi motorowych, uprawiania sportów wodnych i motorowych, pływania, żeglowania

poza akwenami lub szlakami do tego wyznaczonymi,

20)

używania motolotni, lotni i spadolotni,

21)

wykonywania lotów cywilnymi statkami powietrznymi poniżej 2000 metrów wysokości względnej,

z wyjątkiem lotów patrolowych i interwencyjnych Lasów Państwowych, Państwowej Straży

Pożarnej, administracji morskiej oraz związanych z ochroną bezpieczeństwa publicznego

lub ochroną granicy państwowej,

22)

wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu,

23)

biwakowania poza miejscami wyznaczonymi,

24)

prowadzenia badań naukowych w parku narodowym bez zgody dyrektora parku, a w rezerwacie

przyrody - bez zgody właściwego organu uznającego obszar za rezerwat przyrody,

25)

wprowadzania gatunków roślin lub zwierząt poza ich naturalne miejsca występowania,

26)

wprowadzania organizmów zmodyfikowanych genetycznie.

2.

Zakazy, o których mowa w ust. 1, nie dotyczą

1)

wykonywania zabiegów wynikających z planu ochrony lub rocznych zadań ochronnych, a

także w przypadku konieczności likwidacji nagłych zagrożeń, czynności nieujętych w

planie ochrony lub rocznych zadaniach ochronnych za zgodą organu ustanawiającego plan

ochrony lub roczne zadania ochronne,

2)

prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem publicznym,

zapobieganiem lub likwidacją skutków klęski żywiołowej,

3)

wykonywania zadań z zakresu obronności kraju w przypadku zagrożenia bezpieczeństwa

państwa,

4)

obszarów objętych ochroną krajobrazową w trakcie ich gospodarczego wykorzystywania

przez jednostki organizacyjne, osoby prawne lub fizyczne oraz wykonywania prawa własności,

zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego.

3.

Zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 21, w stosunku do rezerwatu przyrody utworzonego

na podstawie art. 23 ust. 3, wojewoda może wprowadzić po uzgodnieniu z ministrem właściwym

do spraw transportu.

4.

Zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 10, nie dotyczy prowadzenia działalności na obszarze

objętym ochroną krajobrazową, określonej w planie ochrony.

1.

Przepisy wykonawcze wydane przed dniem wejścia w życie ustawy na podstawie upoważnień

zawartych w ustawach wymienionych w art. 1-4, 6,8,9, 18, 20 i 22, które zostały zmienione

niniejszą ustawą, zachowują moc do czasu wydania przepisów na podstawie upoważnień

w brzmieniu określonym niniejszą ustawą.

1.

Park krajobrazowy jest obszarem chronionym ze względu na wartości przyrodnicze, historyczne

i kulturowe, a celem jego utworzenia jest zachowanie, popularyzacja i upowszechnianie

tych wartości w warunkach zrównoważonego rozwoju.

2.

Grunty rolne, leśne i inne nieruchomości znajdujące się w granicach parku krajobrazowego

pozostawia się w gospodarczym wykorzystaniu.

3.

Wokół parku krajobrazowego może być utworzona otulina.

4.

Utworzenie parku krajobrazowego następuje, w drodze rozporządzenia wojewody, po uzgodnieniu

z właściwymi miejscowo organami zainteresowanych jednostek samorządu terytorialnego.

5.

Wojewoda określa w rozporządzeniu nazwę parku krajobrazowego, obszar parku i otuliny,

jeżeli została utworzona, oraz wybiera właściwe dla danego parku krajobrazowego zakazy

spośród wymienionych w art. 26a ust. 1, kierując się potrzebą ochrony przyrody.

1.

Działalność parków krajobrazowych koordynuje minister właściwy do spraw środowiska.

2.

Parkiem krajobrazowym kieruje dyrektor parku krajobrazowego.

3.

Dyrektora parku krajobrazowego powołuje wojewoda po zasięgnięciu opinii wojewódzkiej

komisji ochrony przyrody.

4.

Wojewoda odwołuje dyrektora parku krajobrazowego, po wyrażeniu opinii przez wojewódzką

komisję ochrony przyrody, w ciągu 14 dni od dnia wystąpienia o opinię, z wyjątkiem

przypadków odwołania z przyczyn, o których mowa w art. 52 Kodeksu pracy.

5.

Dyrektora parku krajobrazowego, położonego na terenie kilku województw, powołuje minister

właściwy do spraw środowiska w uzgodnieniu z wojewodami po zasięgnięciu opinii właściwych

wojewódzkich komisji ochrony przyrody.

6.

Minister właściwy do spraw środowiska w uzgodnieniu z wojewodami odwołuje dyrektora

parku krajobrazowego, o którym mowa w ust. 5, po wyrażeniu opinii przez wojewódzkie

komisje ochrony przyrody, w ciągu 14 dni od dnia wystąpienia o opinię, z wyjątkiem

przypadków odwołania z przyczyn, o których mowa w art. 52 Kodeksu pracy.

7.

Do zadań dyrektora parku krajobrazowego należy w szczególności

1)

ochrona przyrody zgodnie z rozporządzeniem o utworzeniu parku krajobrazowego,

2)

organizacja działalności naukowej, dydaktycznej, turystycznej oraz rekreacyjnej na

terenie parku krajobrazowego i jego otuliny,

3)

wydawanie z upoważnienia wojewody decyzji administracyjnych w zakresie ochrony przyrody

na terenie parku krajobrazowego i jego otuliny,

4)

współdziałanie w zakresie ochrony przyrody z jednostkami organizacyjnymi, osobami

prawnymi i fizycznymi.

8.

W celu zarządzania parkami krajobrazowymi mogą być tworzone zespoły parków krajobrazowych.

9.

Do dyrektora zespołu parków krajobrazowych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące

dyrektora parku krajobrazowego.

10.

Na terenie zarządzanym przez Lasy Państwowe, znajdującym się w granicach parku krajobrazowego,

zadania w zakresie ochrony przyrody wykonuje samodzielnie miejscowy nadleśniczy, zgodnie

z planem ochrony parku krajobrazowego, uwzględnionym w planie urządzania lasu.

1.

Przy dyrektorze parku krajobrazowego działa rada parku jako organ opiniodawczo-doradczy.

2.

Radę parku powołuje właściwy wojewoda spośród działających na rzecz ochrony przyrody

przedstawicieli

1)

nauki,

2)

praktyki,

3)

właściwego terytorialnie samorządu gminnego,

4)

organizacji społecznych,

5)

organizacji gospodarczych

na trzyletnią kadencję, określając jej skład i zakres działania.

3.

Radę parku dla parku położonego na terenie kilku województw powołuje wojewoda, na

którego obszarze działania znajduje się największa część parku, w porozumieniu z pozostałymi

wojewodami.

4.

Do rady parku zespołu parków krajobrazowych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące

rady parku krajobrazowego.

1.

Tworzy się Służbę Parków Krajobrazowych.

2.

Pracownicy zaliczeni do Służby Parków Krajobrazowych mają prawo do bezpłatnego umundurowania.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska, w drodze rozporządzenia, określi dla Służby

Parków Krajobrazowych

1)

stanowiska i wymagania kwalifikacyjne na poszczególne stanowiska, z uwzględnieniem

wykształcenia oraz stażu pracy,

2)

wzory umundurowania dla osób uprawnionych do ich noszenia oraz oznak służbowych dla

poszczególnych stanowisk, w tym: wzory umundurowania wyjściowego i polowego na odpowiednie

pory roku, wzory przedmiotów uzupełniających mundury, kolor, wzór orła umieszczonego

na czapkach służbowych dla pracowników zatrudnionych na określonych stanowiskach,

okres ich użytkowania, kierując się potrzebą rozróżnienia cech szczególnych umundurowania

pracowników zatrudnionych na określonych stanowiskach.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

(skreślony).

1.

Obszar chronionego krajobrazu jest terenem chronionym ze względu na

1)

wyróżniające się krajobrazowe tereny o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe w

szczególności ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z masową turystyką

i wypoczynkiem, lub

2)

istniejące albo odtwarzane korytarze ekologiczne.

2.

Celem tworzenia obszarów chronionego krajobrazu może być w szczególności zapewnienie

powiązania terenów poddanych ochronie w system obszarów chronionych, o którym mowa

w art. 13 ust. 2.

1.

W parku krajobrazowym oraz na obszarze chronionego krajobrazu zabrania się

1)

lokalizowania nowych obiektów i instalowania nowych urządzeń, inwestycji szkodliwych

dla środowiska oraz inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska lub trwale naruszyć

walory krajobrazowe, lokalizacji budownictwa letniskowego poza miejscami wyznaczonymi

w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego,

2)

utrzymywania otwartych rowów i zbiorników ściekowych,

3)

dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli służą innym celom niż ochrona przyrody

i zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych oraz gospodarki rybackiej,

4)

likwidowania małych zbiorników wodnych, starorzeczy oraz obszarów wodno-błotnych,

5)

wylewania gnojowicy, z wyjątkiem nawożenia własnych gruntów rolnych,

6)

lokalizacji ośrodków chowu, hodowli - posługujących się metodą bezściółkową,

7)

organizowania rajdów motorowych i samochodowych oraz pokazów lotów akrobacyjnych,

8)

umieszczania tablic reklamowych poza obszarami zabudowanymi,

9)

likwidowania zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych,

10)

umyślnego zabijania dziko żyjących zwierząt, niszczenia nor, legowisk zwierzęcych,

tarlisk i złożonej ikry, ptasich gniazd oraz wybierania jaj,

11)

wypalania roślinności i pozostałości roślinnych, wydobywania skał, minerałów, torfu

oraz niszczenia gleby,

12)

wysypywania, zakopywania i wylewania odpadów lub innych nieczystości, poza miejscami

do tego wyznaczonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego,

13)

zanieczyszczania wód, gleby oraz powietrza, ponad wielkości określone na podstawie

odrębnych przepisów,

14)

wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem obiektów

związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym lub przeciwpowodziowym,

15)

używania łodzi motorowych na otwartych zbiornikach wodnych.

2.

Zakazy, o których mowa w ust. 1, nie dotyczą zadań realizowanych na rzecz obronności

i bezpieczeństwa państwa, w przypadkach zagrożenia bezpieczeństwa państwa.

3.

Zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nie dotyczy inwestycji realizujących cele publiczne.

4.

Zakaz określony w ust. 1 pkt 10 i 15 nie dotyczy gospodarki łowieckiej lub rybackiej

prowadzonej w oparciu o odrębne przepisy oraz racjonalnej gospodarki rolnej i leśnej.

Ochrona gatunkowa roślin i zwierząt ma na celu zabezpieczenie dziko występujących

roślin lub zwierząt oraz ich siedlisk, a w szczególności gatunków rzadko występujących,

endemicznych, podatnych na zagrożenia i zagrożonych wyginięciem oraz objętych ochroną

na podstawie umów międzynarodowych, jak też zachowanie różnorodności gatunkowej i

genetycznej.

1.

W stosunku do rodzimych dziko występujących roślin objętych ochroną gatunkową zabrania

się

1)

pozyskiwania, umyślnego niszczenia lub uszkadzania,

2)

umyślnego niszczenia ich siedlisk,

3)

zbioru, przetrzymywania, posiadania, preparowania, przetwarzania roślin oraz ich części,

4)

dokonywania zmian stosunków wodnych, stosowania środków chemicznych, niszczenia ściółki

leśnej, gleby w pobliżu stanowisk roślin chronionych,

5)

zbywania, nabywania, oferowania do sprzedaży, darowizny,

6)

wwożenia i wywożenia poza granicę państwa żywych, martwych, przetworzonych, spreparowanych

w całości albo ich części oraz produktów pochodnych.

2.

Zakazy, o których mowa w ust. 1, nie dotyczą

1)

wykonywania czynności związanych z prowadzeniem racjonalnej gospodarki człowieka,

a w szczególności: rolnej, leśnej lub rybackiej,

2)

zbioru grzybów gatunków objętych ochroną częściową w celach konsumpcyjnych,

3)

usuwania roślin niszczących materiały lub budynki,

4)

zwalczania roślin zagrażających zdrowiu lub życiu ludzi lub zwierząt,

5)

pozyskiwania roślin objętych ochroną częściową, ich części lub produktów pochodnych,

jeżeli zainteresowane podmioty uzgodniły z wojewodą miejsca pozyskiwania, ich ilości

oraz terminy,

6)

przetrzymywania, zbywania, nabywania, oferowania do sprzedaży, wymiany, darowizny,

a także wywożenia poza granicę państwa, żywych, martwych, przetworzonych, spreparowanych

w całości albo ich części i produktów pochodnych roślin, o których mowa w pkt 5.

1.

W stosunku do rodzimych dziko występujących zwierząt objętych ochroną gatunkową zabrania

się

1)

umyślnego zabijania, okaleczania, chwytania, pozyskiwania, przetrzymywania, a także

posiadania żywych, martwych, w całości lub ich części,

2)

płoszenia, niepokojenia, fotografowania, filmowania, obserwacji z odległości powodującej

zaniepokojenie zwierząt, w tym w czasie snu zimowego lub w okresie rozrodu i wychowu

młodych, bez zezwolenia wojewody,

3)

umyślnego niszczenia ich siedlisk,

4)

preparowania martwych, w tym znalezionych, zwierząt lub ich części, bez zezwolenia

wojewody,

5)

przetrzymywania spreparowanych zwierząt lub ich części, bez zezwolenia wojewody,

6)

umyślnego niszczenia ich gniazd, tarlisk, nor, legowisk, żeremi oraz jaj, ikry, postaci

młodocianych i form rozwojowych,

7)

wybierania, posiadania i przetrzymywania jaj oraz wydmuszek,

8)

przemieszczania z miejsc regularnego przebywania na inne miejsca, w tym także urodzonych

i hodowanych w niewoli, na stanowiska naturalne,

9)

zbywania, nabywania, oferowania do sprzedaży, wymiany, darowizny, a także wwożenia

i wywożenia poza granice państwa żywych, martwych, spreparowanych w całości albo ich

części oraz produktów pochodnych,

10)

niszczenia mrowisk w lasach.

2.

Zakazy, o których mowa w ust. 1, nie dotyczą

1)

usuwania w okresie od dnia 1 września do końca lutego gniazd ze skrzynek lęgowych

dla ptaków,

2)

usuwania od dnia 1 września do końca lutego gniazd ptasich z budynków, obiektów inżynieryjnych

i terenów zieleni, jeżeli wymagają tego względy bezpieczeństwa lub sanitarne,

3)

filmowania, fotografowania zwierząt w obrębie zabudowań i w miejscach ogólnodostępnych,

4)

chwytania na terenach zabudowanych, przez uprawnione podmioty, zabłąkanych zwierząt

i przemieszczania ich do miejsc regularnego przebywania,

5)

chwytania zwierząt rannych i osłabionych, w celu udzielenia im pomocy weterynaryjnej

i przemieszczenia do ośrodka rehabilitacji,

6)

wykonywania czynności związanych z prowadzeniem racjonalnej gospodarki człowieka,

a w szczególności rolnej, leśnej lub rybackiej,

7)

pozyskiwania zwierząt gatunków objętych ochroną częściową, ich części lub produktów

pochodnych, jeżeli zainteresowane podmioty uzgodniły z wojewodą miejsca pozyskiwania,

ich ilości oraz terminy,

8)

przetrzymywania, zbywania, nabywania, oferowania do sprzedaży, wymiany, darowizny,

a także wywożenia poza granicę państwa żywych, martwych, spreparowanych w całości

albo ich części i produktów pochodnych zwierząt, o których mowa w pkt 7.

3.

W stosunku do miejsc rozrodu i regularnego przebywania zwierząt gatunków chronionych,

dla których wojewoda ustala granice tych miejsc, zabrania się dokonywania zmian polegających

na wycinaniu drzew lub krzewów, prowadzeniu robót melioracyjnych, wznoszeniu obiektów,

urządzeń i instalacji oraz prowadzeniu prac mających wpływ na ochronę miejsc rozrodu

i regularnego przebywania tych zwierząt, a także zabrania się przebywania ludzi, bez

zgody wojewody.

1.

Organy ochrony przyrody podejmują działania w celu ratowania gatunków zagrożonych

wyginięciem.

2.

Jeżeli zmiany w środowisku zagrażają roślinom lub zwierzętom gatunków chronionych,

wojewoda jest obowiązany, po zasięgnięciu opinii wojewódzkiej komisji ochrony przyrody,

podjąć stosowne działania w celu zapewnienia trwałego zachowania danego gatunku i

jego siedliska bądź zapobieżenia szkodom lub ich ograniczenia.

3.

Wojewoda ustala i likwiduje granice miejsc rozrodu i regularnego przebywania zwierząt

gatunków chronionych, wymienionych w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 5 pkt 2,

oraz prowadzi wykaz tych miejsc.

4.

Wojewoda, w drodze rozporządzenia, może wprowadzić na terenie województwa, na czas

określony, ochronę gatunków roślin lub zwierząt nieobjętych ochroną, o której mowa

w ust. 5, a także właściwe dla nich zakazy wybrane spośród wymienionych w art. 27a

ust. 1 oraz art. 27b ust. 1, a także odstępstwa od zakazów wybrane spośród wymienionych

w art. 27a ust. 2 oraz art. 27b ust. 2.

5.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

rolnictwa, w drodze rozporządzeń, określi

1)

listę gatunków roślin rodzimych dziko występujących objętych ochroną gatunkową ścisłą

i częściową oraz zakazy właściwe dla tych gatunków, wybrane spośród wymienionych w

art. 27a ust. 1, a także odstępstwa od zakazów wybrane spośród wymienionych w art.

27a ust. 2,

2)

listę gatunków zwierząt rodzimych dziko występujących objętych ochroną gatunkową ścisłą

i częściową, w tym gatunków, dla których ustala się granice miejsc rozrodu i regularnego

przebywania oraz terminy ochrony tych miejsc, wyróżniając strefę ochrony ścisłej i

częściowej, zakazy dla danych gatunków, wybrane spośród wymienionych w art. 27b ust.

1, a także odstępstwa od zakazów wybrane spośród wymienionych w art. 27b ust. 2.

6.

Minister właściwy do spraw środowiska, wydając rozporządzenia, o których mowa w ust.

5, będzie kierował się potrzebą ochrony roślin lub zwierząt gatunków rzadko występujących,

zagrożonych wyginięciem lub wrażliwych na zmiany środowiska przyrodniczego, ich siedlisk,

w tym miejsc rozrodu i regularnego przebywania zwierząt.

7.

Minister właściwy do spraw środowiska może zezwolić wyjątkowo na pozyskanie roślin

i zwierząt chronionych oraz inne czynności podlegające ograniczeniu, zakazom lub nakazom.

1.

Zabrania się przewożenia przez granicę państwa roślin lub zwierząt, ich części i produktów

pochodnych, podlegających ograniczeniom na podstawie umów międzynarodowych, których

Rzeczpospolita Polska jest stroną, bez zezwolenia ministra właściwego do spraw środowiska.

2.

Zakaz, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy tranzytu, o ile przepisy umowy międzynarodowej

nie stanowią inaczej.

3.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, jest wydawane po spełnieniu warunków wynikających

z postanowień umów międzynarodowych, których Rzeczpospolita Polska jest stroną, oraz

odrębnych przepisów.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska odmawia wydania zezwolenia pomimo spełnienia

warunków, o których mowa w ust. 3, w przypadku gdy

1)

importer, eksporter lub reeksporter, wskazany we wniosku o wydanie zezwolenia, został

skazany prawomocnym wyrokiem sądu za naruszenie przepisów umowy międzynarodowej, o

której mowa w ust. 1, przepisów o ochronie przyrody lub o ochronie zwierząt - w okresie

przed upływem 3 lat od dnia uprawomocnienia się wyroku,

2)

wydanie zezwolenia, na warunkach wskazanych we wniosku o jego wydanie, naruszałoby

inne przepisy krajowe albo przepisy drugiego państwa uczestniczącego w obrocie,

3)

właściwy organ ustanowiony na mocy postanowień umowy międzynarodowej, o której mowa

w ust. 1, wprowadził czasowe ograniczenia międzynarodowego obrotu określonymi roślinami

lub zwierzętami, ich częściami lub produktami pochodnymi - w okresie obowiązywania

tych ograniczeń albo

4)

we wniosku o wydanie zezwolenia podano informacje niezgodne ze stanem faktycznym.

5.

Minister właściwy do spraw środowiska cofa wydane zezwolenie, o którym mowa w ust.

1, jeżeli

1)

po wydaniu zezwolenia zostaną ujawnione okoliczności, o których mowa w ust. 4, uzasadniające

odmowę wydania zezwolenia,

2)

właściwy organ ustanowiony na mocy postanowień umowy międzynarodowej, o której mowa

w ust. 1, złożył uzasadniony wniosek o cofnięcie zezwolenia,

3)

organ kontrolujący złożył wniosek o cofnięcie zezwolenia, które zostało użyte niezgodnie

z warunkami w nim zawartymi.

6.

Zezwolenie zawiera warunki określające jego ważność.

7.

Minister właściwy do spraw środowiska, w drodze rozporządzenia, określi

1)

listę roślin i zwierząt, o których mowa w ust. 1, oraz ich status ochronny odpowiadający

ograniczeniom określonym umowami międzynarodowymi, których Rzeczpospolita Polska jest

stroną,

2)

warunki i tryb wydawania zezwolenia, o którym mowa w ust. 1,

3)

wzór wniosku o wydanie zezwolenia oraz spis dokumentów, które należy dołączyć do wniosku,

4)

wzory zezwoleń,

5)

tryb postępowania z wydanymi zezwoleniami.

1.

Przetrzymywanie roślin i zwierząt, o których mowa w art. 27d ust. 1, oraz ich uprawa

i hodowla wymaga wpisania do rejestru.

2.

Rejestry, o których mowa w ust. 1, prowadzi starosta właściwy ze względu na miejsce

przetrzymywania roślin lub zwierząt oraz prowadzenia upraw i hodowli. Rejestr powinien

zawierać

1)

liczbę porządkową,

2)

datę dokonania wpisu lub wykreślenia z niego,

3)

imię, nazwisko i adres posiadacza lub przetrzymującego,

4)

adres miejsca przetrzymywania, prowadzenia uprawy lub hodowli,

5)

wielkość powierzchni zajętych pod uprawę lub liczbę zwierząt,

6)

nazwę gatunku w języku łacińskim i polskim, jeżeli polska nazwa istnieje,

7)

opis oznakowania, jeżeli istnieje,

8)

cel posiadania lub przetrzymywania,

9)

numer i datę wydania zezwolenia na wwóz do kraju lub zezwolenia na pozyskanie,

10)

numer i datę dokumentu wydanego przez urzędowego lekarza weterynarii, potwierdzającego

urodzenie zwierzęcia w hodowli.

3.

Obowiązek rejestrowania lub wykreślania z rejestru powstaje z chwilą wejścia w posiadanie

lub wyzbycia się rośliny lub zwierzęcia, wwozu do kraju lub wywozu za granicę, a także

powstania zmiany w danych rejestrowych. Wniosek o dokonanie stosownego wpisu lub skreślenia

z rejestru powinien być złożony właściwemu staroście w terminie 14 dni, licząc od

dnia powstania obowiązku.

4.

Za dokonanie wpisu oraz wydanie wypisu z rejestru pobierana jest opłata skarbowa.

5.

Minister właściwy do spraw środowiska może, w drodze rozporządzenia, określić warunki

znakowania określonych roślin i zwierząt objętych ochroną, rozpoznawalnych części

tych roślin lub zwierząt albo opakowań zawierających produkty pochodne z nich otrzymane.

6.

Minister właściwy do spraw środowiska, wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust.

5, będzie kierował się potrzebą przeciwdziałania nielegalnemu obrotowi chronionych

roślin i zwierząt, rozpoznawalnych ich części i produktów pochodnych.

Pomnikami przyrody są pojedyncze twory przyrody żywej i nieożywionej lub ich skupienia

o szczególnej wartości naukowej, kulturowej, historyczno-pamiątkowej i krajobrazowej

oraz odznaczające się indywidualnymi cechami, wyróżniającymi je wśród innych tworów,

w szczególności sędziwe i okazałych rozmiarów drzewa i krzewy gatunków rodzimych lub

obcych, źródła, wodospady, wywierzyska, skałki, jary, głazy narzutowe, jaskinie.

Stanowiskami dokumentacyjnymi przyrody nieożywionej są niewyodrębniające się na powierzchni

lub możliwe do udostępnienia, ważne pod względem naukowym i dydaktycznym miejsca występowania

formacji geologicznych, nagromadzeń skamieniałości lub tworów mineralnych oraz fragmenty

eksploatowanych i nieczynnych wyrobisk powierzchniowych i podziemnych.

1

Użytkami ekologicznymi są zasługujące na ochronę pozostałości ekosystemów, mających

znaczenie dla zachowania unikatowych zasobów genowych i typów środowisk, jak: naturalne

zbiorniki wodne, śródpolne i śródleśne „oczka wodne”, kępy drzew i krzewów, bagna,

torfowiska, wydmy, płaty nieużytkowanej roślinności, starorzecza, wychodnie skalne,

skarpy, kamieńce oraz stanowiska rzadkich lub chronionych gatunków roślin i zwierząt,

w tym miejsca ich sezonowego przebywania lub rozrodu.

2.

Użytki ekologiczne uwzględnia się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego

i uwidacznia w ewidencji gruntów.

Zespół przyrodniczo-krajobrazowy wyznacza się w celu ochrony wyjątkowo cennych fragmentów

krajobrazu naturalnego i kulturowego, dla zachowania jego wartości estetycznych.

W stosunku do form ochrony przyrody, o których mowa w art. 28-31, zabrania się

1)

niszczenia, uszkadzania lub przekształcania obiektu,

2)

wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem obiektów

związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym lub przeciwpowodziowym,

3)

uszkadzania i zanieczyszczania gleby,

4)

wysypywania, zakopywania i wylewania odpadów lub innych nieczystości,

5)

zaśmiecania obiektu i terenu wokół niego,

6)

dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli służą innym celom niż ochrona przyrody

i zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych oraz gospodarki rybackiej,

7)

likwidowania małych zbiorników wodnych, starorzeczy oraz obszarów wodno-błotnych,

8)

wylewania gnojowicy, z wyjątkiem nawożenia własnych gruntów rolnych,

9)

lokalizacji budownictwa letniskowego poza miejscami wyznaczonymi w miejscowym planie

zagospodarowania przestrzennego,

10)

budowy budynków, budowli, obiektów małej architektury i tymczasowych obiektów budowlanych

mogących mieć negatywny wpływ na obiekt chroniony bądź spowodować degradację krajobrazu.

Wprowadzenie form ochrony przyrody, o których mowa w art. 26 i 28-31, następuje, w

drodze rozporządzenia wojewody, które określa nazwę obszaru lub obiektu, jego położenie,

w miarę potrzeb otulinę oraz zakazy dla nich właściwe wybrane spośród wymienionych

w art. 26a ust. 1 i art. 31a.

1

Park narodowy, rezerwat przyrody, park krajobrazowy i stanowisko dokumentacyjne przyrody

nieożywionej mogą uzyskać status o znaczeniu międzynarodowym, określony odpowiednimi

konwencjami międzynarodowymi lub uchwałami organizacji międzynarodowych.

2.

W drodze porozumienia z sąsiednimi państwami mogą być wyznaczane przygraniczne obszary

cenne przyrodniczo, w celu ich wspólnej ochrony.

1

Rada gminy może wprowadzić formy ochrony przyrody, o których mowa w art. 13 ust. 1

pkt 4 i 6, jeżeli wojewoda nie wprowadził tych form.

2.

Dla obszarów i zespołów, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 4 i w art. 13 ust. 1

pkt 6 lit. d), poddawanych ochronie przez radę gminy, miejscowy plan zagospodarowania

przestrzennego sporządza się obowiązkowo.

1.

Określenie obszarów poddanych ochronie, o których mowa w rozdziale 3, ustalenie otulin

oraz zasad zagospodarowania tych obszarów następuje stosownie do krajowej strategii

ochrony i umiarkowanego użytkowania różnorodności biologicznej oraz wynikającego z

niej planu działań.

2.

Krajową strategię ochrony i umiarkowanego użytkowania różnorodności biologicznej,

wraz z programem działania, sporządza minister właściwy do spraw środowiska, a zatwierdza

Rada Ministrów.

1.

Siedliska przyrodnicze poddaje się pod ochronę w drodze ustanowienia przez właściwy

organ formy ochrony przyrody wybranej spośród wymienionych w art. 13 ust. 1 pkt 1-4

oraz 6.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje siedlisk

przyrodniczych podlegających ochronie, kierując się potrzebą ochrony siedlisk przyrodniczych

zagrożonych zanikiem, mających ograniczony zasięg terytorialny wynikający z właściwości

przyrodniczych charakterystycznych dla regionu przyrodniczo-klimatycznego, a także

potrzebą zachowania różnorodności biologicznej.

1.

Zabrania się budowy lub rozbudowy obiektów i urządzeń w parku narodowym i rezerwacie

przyrody, z wyjątkiem obiektów i urządzeń służących celom parku lub rezerwatu oraz

związanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego i leśnego.

1a

Budowa obiektów i urządzeń służących celom parku narodowego lub rezerwatu przyrody

oraz związanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego i leśnego jest dopuszczalna, jeżeli

ich lokalizacja, wielkość lub architektura nie spowoduje degradacji przyrody lub krajobrazu.

2.

Wydawanie przewidzianych odrębnymi przepisami pozwoleń na budowę lub rozbudowę obiektów

i urządzeń na obszarach, o których mowa w ust. 1, wymaga uzgodnienia z wojewodą.

1.

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji realizującej

cel publiczny na obszarze parku krajobrazowego lub obszarze chronionego krajobrazu

wymaga uzgodnienia z właściwym wojewodą i sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko.

2.

Wojewoda wyraża zgodę, o której mowa w ust. 1, jeżeli

1)

z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że realizacja nie wpłynie negatywnie na

cel ochrony danego obszaru, a w szczególności inwestycja ta nie naruszy spójności

krajowego systemu obszarów chronionych, albo

2)

z oceny oddziaływania na środowisko wynika, iż inwestycja ta wpłynie negatywnie na

cel ochrony danego obszaru lub naruszy spójność krajowego systemu obszarów chronionych,

ale jednocześnie przy braku rozwiązań alternatywnych możliwe jest uzupełnienie lub

taka zmiana systemu obszarów chronionych, która zapewni jego spójność.

3.

Jeżeli decyzja, o której mowa w ust. 1, dotyczy celu publicznego związanego z

1)

ochroną życia lub zdrowia ludzkiego,

2)

bezpieczeństwem publicznym,

3)

ochroną przyrody,

nie ma zastosowania warunek zawarty w ust. 2 pkt 2.

4.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta informuje ministra właściwego do spraw środowiska

o wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1.

(skreślony).

Wojewoda może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić na okres sześciu miesięcy ograniczenia

i zakazy, o których mowa w art. 23a ust. 1, art. 26a ust. 1 i art. 31a, albo nakazać

wykonanie określonych prac lub urządzeń w stosunku do obiektu lub obszaru o stwierdzonych

wartościach przyrodniczych lub krajobrazowych, przewidzianego do objęcia ochroną,

a któremu zagraża zmiana lub zniszczenie.

1

Minister właściwy do spraw środowiska prowadzi rejestr parków narodowych i rezerwatów

przyrody, o których mowa w art. 23 ust. 5.

2

Wojewoda prowadzi dokumentację stanu przyrody, a w szczególności cennych ze względów

naukowych lub rzadkość występowania tworów przyrody, obszarów przyrodniczych i innych

składników przyrody oraz rejestr rezerwatów przyrody, parków krajobrazowych i obszarów

chronionego krajobrazu.

3

Starosta wykonując zadanie z zakresu administracji rządowej prowadzi rejestr pomników

przyrody, stanowisk dokumentacyjnych, użytków ekologicznych oraz zespołów przyrodniczo-krajobrazowych.

4

Rejestry, dla poszczególnych form ochrony przyrody, o których mowa w ust. 1-3, powinny

zawierać

1)

liczbę porządkową,

2)

nazwę, jeżeli istnieje, i formę ochrony przyrody,

3)

datę utworzenia formy ochrony przyrody,

4)

położenie geograficzne i administracyjne formy ochrony przyrody (obręb ewidencyjny,

gmina, powiat, województwo),

5)

powierzchnię z wyszczególnieniem formy własności i rodzajów gruntów,

6)

krótki opis przedmiotu lub obiektu poddanego pod ochronę,

7)

miejsce i datę ogłoszenia aktu o uznaniu lub utworzeniu szczególnej formy ochrony

przyrody,

8)

informację, czy dana forma ochrony podlega ochronie w zakresie międzynarodowego prawa

ochrony przyrody.

1.

Organy ochrony przyrody, o których mowa w art. 6, przy wykonywaniu ochrony przyrody

mogą korzystać z opinii biegłych w zakresie ochrony przyrody.

2

Biegłym w zakresie ochrony przyrody uprawnienia są nadawane w trybie określonym przepisami

ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska.

1.

Gospodarka zasobami dziko występujących roślin i zwierząt powinna zapewniać ich trwałość

i optymalną liczebność, przy zachowaniu w możliwie największym stopniu różnorodności

genetycznej.

2.

Realizacja zadań, o których mowa w ust. 1, następuje w szczególności przez

1)

ochronę, utrzymanie i racjonalne zagospodarowanie naturalnych zbiorowisk roślinnych,

a przede wszystkim lasów, torfowisk, bagien, muraw, solnisk, wydm i brzegów wód oraz

naturalnych stanowisk roślin i zwierząt,

2)

rozmnażanie i rozprzestrzenianie ginących gatunków roślin i zwierząt, ochronę i odtwarzanie

stanowisk zwierząt rzadkich oraz ochronę tras migracyjnych zwierząt.

3

W parkach narodowych lub rezerwatach przyrody oraz w odniesieniu do gatunków chronionych

roślin lub zwierząt stosuje się ochronę ścisłą lub ochronę częściową.

4

W parkach narodowych lub rezerwatach przyrody, w których część gruntów pozostawiona

jest w gospodarczym wykorzystaniu, na gruntach tych stosuje się ochronę krajobrazową.

1.

Zabrania się wprowadzania do środowiska przyrodniczego zwierząt lub roślin, a także

ich form rozwojowych, obcych rodzimej faunie i florze.

2.

Zabrania się przemieszczania w środowisku przyrodniczym zwierząt lub roślin, a także

ich form rozwojowych, obcych rodzimej faunie i florze.

3.

Zakazy, októrych mowa w ust. 1 i 2, dotyczą także roślin lub zwierząt wprowadzonych do środowiska

przyrodniczego przed dniem wejścia w życie ustawy.

4.

Odstępstwa od zakazów, o których mowa w ust. 1 i 2, wymagają zezwolenia ministra właściwego

do spraw środowiska wydanego w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa,

po zaopiniowaniu przez Państwową Radę Ochrony Przyrody.

5.

Zakazy, o których mowa w ust. 1 i 2, nie mają zastosowania do gatunków ryb, na których

wprowadzanie i przemieszczanie wymagane jest zezwolenie ministra właściwego do spraw

rolnictwa, wydawane na podstawie art. 3 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym

(Dz. U. z 1999 r. Nr 66, poz. 750, z 2000 r. Nr 120, poz. 1268 i z 2001 r. Nr 81, poz. 875).

Gospodarka zasobami przyrody nieożywionej powinna być prowadzona w sposób zapewniający

ochronę innych zasobów, oszczędne użytkowanie przestrzeni oraz zachowanie jej szczególnie

cennych tworów naturalnych, jak przede wszystkim profile geologiczne i glebowe, jaskinie,

turnie, skałki, głazy narzutowe, naturalne zbiorniki wodne, źródła i wodospady, glebowe

powierzchnie wzorcowe.

Zmiana przeznaczenia terenów, na których znajduje się starodrzew, może być dokonana

jedynie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, po uzyskaniu zgody starosty

wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej.

Zabrania się wypalania roślinności na łąkach, pastwiskach, nieużytkach, rowach, pasach

przydrożnych, szlakach kolejowych lub w strefie oczeretów i trzcin.

1.

Gatunki roślin i zwierząt zagrożonych wyginięciem w stanie naturalnym, utrzymywane

w ogrodach zoologicznych, botanicznych lub bankach genów podlegają ochronie w celu

zachowania różnorodności biologicznej.

2.

Ogrody botaniczne, zoologiczne oraz tereny przewidziane w planie zagospodarowania

przestrzennego na rozbudowę istniejących lub budowę nowych ogrodów podlegają ochronie

niezbędnej do zapewnienia ich prawidłowej działalności i rozwoju.

3.

Ochrona, o której mowa w ust. 2, polega na zakazie

1)

wznoszenia na terenie ogrodu botanicznego lub zoologicznego obiektów budowlanych i

urządzeń niezwiązanych z ich działalnością,

2)

ograniczania obszaru ogrodu botanicznego lub zoologicznego na rzecz działalności niezwiązanej

z ich rolą i przeznaczeniem,

3)

zmiany na terenie ogrodu botanicznego lub zoologicznego albo w ich otoczeniu stosunków

wodnych, zwłaszcza obniżenia wód gruntowych,

4)

zanieczyszczania na terenie ogrodu botanicznego lub zoologicznego albo w ich otoczeniu

powierzchni ziemi, wód i powietrza,

5)

wznoszenia w sąsiedztwie ogrodu botanicznego lub zoologicznego obiektów budowlanych

lub urządzeń przeznaczonych do prowadzenia działalności produkcyjnej lub usługowej

wpływającej szkodliwie na warunki przyrodnicze niezbędne do prawidłowego funkcjonowania

ogrodów.

4.

Ogrody botaniczne i zoologiczne funkcjonują w oparciu o sporządzane co 5 lat programy

działalności i rozwoju uzgadniane z wójtem, burmistrzem lub prezydentem miasta i zatwierdzane

przez ministra właściwego do spraw środowiska.

5.

Zasady korzystania z ogrodów botanicznych i zoologicznych określają, w drodze regulaminu,

ich zarządy.

6.

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego

oraz w swojej działalności uwzględniają potrzeby funkcjonowania i rozwoju istniejących

lub planowanych do utworzenia ogrodów botanicznych i zoologicznych oraz zapewniają

ich ochronę.

7.

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta przed wydaniem decyzji w sprawie ustalenia warunków

zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji przewidzianej do realizacji w pobliżu

ogrodu botanicznego lub zoologicznego informuje o przygotowywanym przedsięwzięciu

zarząd ogrodu, który w terminie jednego miesiąca może zgłosić swoje zastrzeżenia i

wnioski.

8.

Przepis ust. 7 stosuje się odpowiednio przy rozpatrywaniu wniosku o wyrażenie zgody

na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego, znajdującego się w pobliżu ogrodu

botanicznego lub zoologicznego, jeżeli zmiana ta mogłaby mieć wpływ na funkcjonowanie

ogrodu.

9.

Chów i hodowla zwierząt w ogrodach zoologicznych prowadzona jest przy zachowaniu warunków

określonych odrębnymi przepisami, w tym w szczególności: ustawą z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu

zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Inspekcji Weterynaryjnej

(Dz. U. z 1999 r. Nr 66, poz. 752 i z 2001 r. Nr 29, poz. 320) i ustawą z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt

(Dz. U. Nr 111, poz. 724, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 113, poz. 715, z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i z 2001 r. Nr 3, poz. 21).

10.

Minister właściwy do spraw środowiska, w drodze rozporządzenia, określi szczegółowe

warunki dla chowu i hodowli poszczególnych grup zwierząt, biorąc pod uwagę ich wymagania,

w tym w szczególności

1)

niezbędne wyposażenie w budowle i urządzenia techniczne miejsc przebywania przedstawicieli

poszczególnych gatunków lub grup zwierząt,

2)

minimalne warunki przestrzenne dla utrzymywania poszczególnych gatunków lub grup zwierząt,

3)

warunki niezbędne dla prowadzenia reprodukcji poszczególnych gatunków lub grup zwierząt,

4)

warunki, jakie muszą być spełnione dla zapewnienia bezpieczeństwa zwierząt i ludzi.

11.

Przeniesienie z ogrodu botanicznego, zoologicznego lub banku genów do stanu naturalnego

roślin lub zwierząt gatunków zagrożonych wyginięciem następuje za zgodą ministra właściwego

do spraw środowiska.

Starosta, wykonując zadanie z zakresu administracji rządowej, sprawuje kontrolę nad

przestrzeganiem przepisów o ochronie przyrody w trakcie gospodarczego wykorzystywania

zasobów i poszczególnych składników przyrody przez jednostki organizacyjne oraz osoby

prawne i fizyczne. W tym zakresie przysługuje mu prawo wstępu na nieruchomość, przeprowadzania

badań i obserwacji, żądania wyjaśnień i przeglądania dokumentacji.

Działalność statutowa organizacji społecznych, mających na celu ochronę przyrody,

na obszarach parków narodowych lub parków krajobrazowych, wymaga uzgodnienia z dyrektorami

tych parków, na obszarach nadleśnictw - z właściwymi nadleśniczymi, a na pozostałych

terenach objętych formami ochrony przyrody - z właściwymi wojewódzkimi konserwatorami

przyrody.

1.

Osoby fizyczne zainteresowane ochroną przyrody mogą uzyskać uprawnienia społecznych

opiekunów przyrody.

2

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, nadaje starosta.

3.

Społecznym opiekunem przyrody może być każdy obywatel Rzeczypospolitej Polskiej, który

wyraził zgodę na objęcie tej funkcji, posiada pełną zdolność do czynności prawnych,

nie był karany za przestępstwa oraz posiada znajomość przepisów prawnych.

4.

Społeczni opiekunowie przyrody mogą działać indywidualnie lub w zespole, zwanym kołem

opiekunów przyrody.

5.

Społeczny opiekun przyrody przy wykonywaniu swoich obowiązków jest uprawniony do pouczania

osób naruszających przepisy o ochronie przyrody.

6

Do działalności społecznych opiekunów przyrody na obszarach objętych formami ochrony

przyrody stosuje się odpowiednio przepis art. 48.

1.

(skreślony).

2

Na obrzeżach chronionych kompleksów przyrodniczych oraz w pobliżu chronionych tworów

przyrody należy umieszczać tablice obwieszczające o ograniczeniach i zakazach, wprowadzonych

w myśl przepisów rozdziału 3, lub inne oznakowania informujące o poddaniu pod ochronę.

2a

Minister właściwy do spraw środowiska, w drodze rozporządzenia, określi wzory tablic,

uwzględniając potrzebę ujednolicenia wzoru tablic na terenie kraju, określając kształt

i ich wielkość, materiał, z jakiego zostaną wykonane, tło tablic, wielkość i kolor

liter oraz miejsca umieszczania tablic.

3.

W przypadku przebiegu trasy komunikacyjnej przez park narodowy zasady ruchu oraz wyznaczenie

miejsc parkingowych wymaga uzgodnienia z dyrektorem parku narodowego.

W przypadku poddania pod ochronę całości lub części przedmiotu, dla którego istnieje

księga wieczysta, na wniosek wojewody lub dyrektora parku ujawnia się w niej poddanie

przedmiotu pod ochronę. Gdy dalsza ochrona stanie się bezprzedmiotowa, odnośny wpis

skreśla się.

1.

Skarb Państwa odpowiada za szkody wyrządzone przez żubry, niedźwiedzie i bobry. Odpowiedzialność

nie obejmuje utraconych korzyści.

2.

W sprawach o naprawienie szkód, o których mowa w ust. 1, orzekają sądy powszechne.

Wypłaty odszkodowań dokonuje wojewoda właściwy ze względu na miejsce wyrządzenia szkody.

3.

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, inne gatunki zwierząt chronionych

wyrządzających szkody, za które odpowiada Skarb Państwa.

4

Szkody powodowane przez zwierzęta zaliczane do gatunków łownych, występujące w parkach

narodowych, strefach ochrony zwierząt oraz w rezerwatach przyrody, szacuje się oraz

dokonuje się wypłaty odszkodowań według zasad określonych w ustawie z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie

(Dz. U. Nr 147, poz. 713, z 1997 r. Nr 14, poz. 72, Nr 60, poz. 369, Nr 88, poz. 554, Nr 110, poz. 715 i Nr 133, poz. 884, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 40, poz. 401, z 2000 r. Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 81, poz. 875).

5

Szacowanie szkód w strefie ochronnej zwierząt łownych, wyrządzanych przez zwierzynę,

należy do zadań Służby Parku Narodowego, a w rezerwatach - do organu sprawującego

nadzór nad rezerwatem.

6

Odszkodowania za szkody spowodowane przez zwierzynę w strefie ochronnej zwierząt łownych

pokrywane są ze środków parku narodowego, a za szkody spowodowane w rezerwatach przyrody

- ze środków budżetowych wojewody.

Obiekty i urządzenia zbudowane wbrew wprowadzonym zakazom albo bez uzyskania wymaganej

zgody organu ochrony przyrody lub niezgodnie z warunkami uzgodnienia podlegają przymusowej

rozbiórce w trybie przepisów prawa budowlanego.

1.

Kto niszczy, poważnie uszkadza lub istotnie zmniejsza wartość przyrodniczą chronionego

terenu, chronionego obiektu przyrodniczego albo wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi

dopuszcza do zniszczenia, poważnego uszkodzenia lub istotnego zmniejszenia ich wartości

przyrodniczej, podlega karze pozbawienia wolności do lat 2, ograniczenia wolności

albo grzywny.

2.

Jeżeli sprawca działa nieumyślnie, podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny.

3

Przy wymierzaniu kary za przestępstwa, o których mowa w ust. 1, orzeka się nawiązkę

w wysokości od 500 do 50 000 złotych na rzecz właściwego wojewódzkiego funduszu ochrony

środowiska i gospodarki wodnej.

(pominięte).

1.

Kto na terenie objętym ochroną przyrody wbrew przepisom na nim obowiązującym pozyskuje,

niszczy lub uszkadza rośliny, zabija zwierzęta i powoduje przez to poważną szkodę

przyrodniczą, podlega karze pozbawienia wolności do lat 2, ograniczenia wolności lub

grzywny.

2.

Tej samej karze podlega, kto pozyskuje, uszkadza lub niszczy rośliny, zabija zwierzęta

pozostające pod ochroną gatunkową i powoduje przez to poważną szkodę przyrodniczą.

3

przy wymierzaniu kary za przestępstwa, o których mowa w ust. 1 lub 2, orzeka się nawiązkę

w wysokości od 500 do 50 000 złotych na rzecz właściwego wojewódzkiego funduszu ochrony

środowiska i gospodarki wodnej.

1.

Kto na obszarze objętym ochroną przyrody albo w otulinie takiego obszaru wznosi lub

powiększa istniejący obiekt budowlany albo prowadzi działalność gospodarczą wbrew

zakazom lub ograniczeniom obowiązującym na tych terenach, podlega karze pozbawienia

wolności do lat 2, ograniczenia wolności albo grzywny.

2.

Jeżeli sprawca działa nieumyślnie, podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny.

3

Przy wymierzaniu kary za przestępstwa, o których mowa w ust. 1, orzeka się nawiązkę

w wysokości od 2 500 do 250 000 złotych na rzecz właściwego wojewódzkiego funduszu

ochrony środowiska i gospodarki wodnej.

1.

Kto zabija lub łowi chronione gatunki fauny bez wymaganego zezwolenia, podlega karze

pozbawienia wolności do lat 3.

2

Przy wymierzaniu kary za przestępstwa, o których mowa w ust. 1, orzeka się nawiązkę

w wysokości od 500 do 250 000 złotych na rzecz właściwego wojewódzkiego funduszu ochrony

środowiska i gospodarki wodnej.

1

Kto narusza zakazy lub ograniczenia, obowiązujące na obszarach chronionych oraz w

stosunku do roślin, zwierząt objętych ochroną gatunkową ustanowioną przez właściwy

organ oraz w stosunku do siedlisk przyrodniczych, podlega karze aresztu lub grzywny.

2.

W razie popełnienia wykroczenia określonego w ust. 1, orzeka się

1)

przepadek narzędzi i przedmiotów służących do popełnienia wykroczenia oraz przedmiotów

uzyskanych za pomocą wykroczenia,

2

obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego, a jeśli obowiązek taki byłby niewykonalny,

nawiązkę do wysokości pięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego brutto,

ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego za kwartał poprzedzający

kwartał, w którym nastąpiło wykroczenie, na rzecz właściwego wojewódzkiego funduszu

ochrony środowiska i gospodarki wodnej,

3

przepadek albo odesłanie rośliny lub zwierzęcia do państwa eksportującego na koszt

właściciela.

3

Zwierzęta lub rośliny, ich części oraz produkty pochodne, wobec których orzeczono

przepadek, podlegają przekazaniu podmiotowi uprawnionemu do ich posiadania, wskazanemu

przez wojewodę właściwego ze względu na miejsce popełnienia wykroczenia. W przypadku

gatunków zwierząt lub roślin obcych rodzimej faunie i florze podmiot uprawniony do

ich posiadania wskazuje minister właściwy do spraw środowiska.

Kto wypala roślinność na łąkach, pastwiskach, nieużytkach, rowach, pasach przydrożnych,

szlakach kolejowych, w strefie oczeretów lub trzcin, podlega karze aresztu albo grzywny.

W ustawie z dnia 20 grudnia 1989 r. o utworzeniu urzędu Ministra Ochrony Środowiska,

Zasobów Naturalnych i Leśnictwa (Dz. U. Nr 73, poz. 433 i z 1991 r. Nr 101, poz. 444)

w art. 5 na końcu zdania kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje wyrazy: «a w zakresie

ochrony przyrody przy pomocy Głównego Konserwatora Przyrody.»

(pominięty).

W ustawie z dnia 17 maja 1990 r. o podziale zadań i kompetencji określonych w ustawach

szczególnych pomiędzy organy gminy a organy administracji rządowej oraz o zmianie

niektórych ustaw (Dz. U. Nr 34, poz. 198, Nr 43, poz. 253 i Nr 87, poz. 506 oraz z

1991 r. Nr 95, poz. 425 i Nr 107, poz. 464) w art. 1 pkt 2 skreśla się.

(pominięty).

1.

W ciągu roku od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy

1)

nieruchomości będące własnością Skarbu Państwa, a znajdujące się w granicach parków

narodowych, przejmą w zarząd dyrektorzy parków,

2)

obsługę ruchu turystycznego na obszarze parków narodowych przejmą dyrektorzy parków.

2.

Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa może określić odstępstwa

od spraw, o których mowa w ust. 1.

Traci moc ustawa z dnia 7 kwietnia 1949 r. o ochronie przyrody

(Dz. U. Nr 25, poz. 180, z 1987 r. Nr 33, poz. 180 i z 1990 r. Nr 34, poz. 198).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 60 dni od dnia ogłoszenia.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych do niniejszej ustawy zachowują moc przepisy

dotychczasowe, jeżeli nie są sprzeczne z tą ustawą.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1995 r.

Ustawa wchodzi wżycie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt

2, art. 139 pkt 1 i 10, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, i art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23,

art. 48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10 i 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit.

a), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.