Ustawa z dnia 26 lipca 2000 r. o nawozach i nawożeniu.

Ustawa reguluje sprawy w zakresie

1)

wprowadzania do obrotu nawozów i ich stosowania,

2)

zapobiegania zagrożeniom dla ludzi i zwierząt oraz dla środowiska, które mogą powstać

w wyniku przewozu, przechowywania i stosowania nawozów,

3)

agrochemicznej obsługi rolnictwa.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

nawozy - produkty przeznaczone do dostarczania roślinom składników pokarmowych i zwiększania

żyzności gleb,

2)

nawozy mineralne - nawozy uzyskiwane w drodze procesów chemicznych lub przerobu surowców

mineralnych, w tym nawozy wapniowe i wapniowo-magnezowe,

3)

nawozy naturalne - odchody zwierząt, obornik, gnojówkę i gnojowicę, przeznaczone do

rolniczego wykorzystania,

4)

nawozy organiczne - substancje organiczne i ich mieszaniny, w tym komposty zawierające

składniki pokarmowe roślin,

5)

nawozy organiczno-mineralne - mieszaniny nawozów mineralnych i organicznych,

6)

wymagania jakościowe nawozów - zawartość składników nawozowych oraz parametry chemiczne,

fizyczne i fizykochemiczne nawozów określone w zezwoleniu, o którym mowa w art. 5,

albo w załączniku do ustawy,

7)

konfekcjonowanie nawozów - pakowanie nawozów lub ich przepakowywanie,

8)

wprowadzenie do obrotu - oferowanie w celu sprzedaży oraz sprzedaż nawozu wyprodukowanego

w kraju albo przywiezionego z zagranicy.

1.

Do obrotu można wprowadzać

1)

nawozy, w których zanieczyszczenia nie przekraczają dopuszczalnych wartości zanieczyszczeń

a)

odpowiadające typom nawozów mineralnych określonym w załączniku do ustawy,

b)

powstałe ze zmieszania nawozów, o których mowa w lit. a),

2)

nawozy naturalne pochodzące od kur lub zwierząt jednokopytnych, które spełniają wymagania

weterynaryjne określone w odrębnych przepisach.

2.

Nawozy organiczne, organiczno-mineralne oraz mineralne inne niż te, o których mowa

w ust. 1 pkt 1, mogą być wprowadzane do obrotu na podstawie zezwolenia ministra właściwego

do spraw rolnictwa.

3.

Na polski obszar celny mogą być przywożone z zagranicy nawozy mineralne, które można

wprowadzać do obrotu i których okres przydatności do stosowania, licząc od dnia przywozu,

wynosi co najmniej 6 miesięcy, a ponadto spełniają wymagania zawarte w art. 8 ust.

2-5.

4.

Przepis ust. 3 nie dotyczy nawozów przeznaczonych wyłącznie do celów naukowo-badawczych

oraz tranzytu nawozów przez obszar Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Wniosek do ministra właściwego do spraw rolnictwa o wydanie zezwolenia na wprowadzenie

nawozu do obrotu składa producent nawozu lub importer.

2.

Do wniosku należy dołączyć wyniki badań i opinie, o których mowa w ust. 3, oraz projekt

instrukcji stosowania i przechowywania nawozu.

3.

Zezwolenie na wprowadzenie nawozu do obrotu wydaje się po uzyskaniu opinii upoważnionej

jednostki organizacyjnej, wydanej na podstawie przeprowadzonych badań, stwierdzających,

że nawóz

1)

jest przydatny do nawożenia roślin i gleb lub rekultywacji gleb,

2)

po prawidłowym zastosowaniu nie wykazuje bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego

oddziaływania na zdrowie ludzi i zwierząt oraz na środowisko,

3)

spełnia wymagania jakościowe,

4)

nie zawiera zanieczyszczeń powyżej wartości dopuszczalnych.

4.

Producent lub importer nawozu jest obowiązany dostarczyć upoważnionej jednostce organizacyjnej,

przeprowadzającej badania i wydającej opinie, szczegółową dokumentację dotyczącą nawozu.

5.

Koszty badań i koszty związane z wydawaniem opinii, o których mowa w ust. 3, ponosi

producent lub importer nawozu.

6.

Minister właściwy do spraw rolnictwa odmawia wydania zezwolenia na wprowadzenie nawozu

do obrotu, jeżeli nie spełnia on wymagań, o których mowa w ust. 3.

W zezwoleniu na wprowadzenie nawozu do obrotu określa się

1)

nazwę nawozu i jego producenta lub importera oraz symbol Polskiej Klasyfikacji Wyrobów

i Usług, a w wypadku nawozów pochodzących z importu - również kod Polskiej Scalonej

Nomenklatury Towarowej Handlu Zagranicznego (PCN),

2)

wymagania jakościowe,

3)

treść instrukcji stosowania i przechowywania nawozu sporządzoną w języku polskim.

1.

Zezwolenie na wprowadzenie nawozu do obrotu wydaje się na czas nieokreślony.

2.

Zezwolenie na wprowadzenie nawozu do obrotu podlega cofnięciu w razie nieprzestrzegania

wymagań jakościowych określonych w zezwoleniu lub ujawnienia szkodliwego oddziaływania

nawozu na zdrowie ludzi i zwierząt oraz na środowisko.

3.

W razie cofnięcia zezwolenia na wprowadzenie nawozu do obrotu producent lub importer

nawozu jest obowiązany wycofać nawóz z obrotu w terminie 3 miesięcy od dnia, w którym

decyzja o cofnięciu zezwolenia stała się ostateczna.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, w drodze obwieszczenia, ogłasza, do dnia 30

czerwca każdego roku, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”

wykaz nawozów, które można wprowadzać do obrotu na podstawie zezwoleń, o których mowa

w art. 3 ust. 2; w obwieszczeniu wyszczególnia się nazwę nawozu i jego producenta

lub importera, symbol Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług oraz kod Polskiej Scalonej

Nomenklatury Towarowej Handlu Zagranicznego (PCN), w wypadku nawozów pochodzących

z importu.

1.

Konfekcjonowanie nawozów może odbywać się tylko za pisemną zgodą producenta lub importera

nawozu i po uzgodnieniu z nim rodzaju opakowań.

2.

Na każdym opakowaniu lub etykiecie dołączonej do nawozu wprowadzanego do obrotu, a

w przypadku nawozów luzem - w zbiorze dokumentów towarzyszących, należy zamieścić

w szczególności

1)

informację dotyczącą identyfikacji nawozu, obejmującą

a)

typ nawozu, zgodnie z załącznikiem do ustawy, lub numer zezwolenia, o którym mowa

w art. 3 ust. 2,

b)

dane o zawartości składników nawozowych,

c)

dane dotyczące formy składników nawozowych i ich rozpuszczalności,

d)

nazwę handlową nawozu, w przypadku jej nadania,

e)

nazwę producenta lub importera nawozu i adres jego siedziby lub miejsce zamieszkania,

2)

informację o masie nawozu netto lub jego objętości,

3)

instrukcję stosowania i przechowywania nawozu,

4)

informację o okresie przydatności nawozu do stosowania.

3.

Informacje, o których mowa w ust. 2, sporządza się w języku polskim i wykonuje w sposób

zapewniający ich trwałość i czytelność oraz umieszcza się w widocznym miejscu, przy

czym informację określoną w pkt 1 li t. d) oraz instrukcję, o której mowa w pkt 3,

należy wyraźnie wyodrębnić od innych informacji.

4.

Etykietę dołączoną do nawozu włącza się w system zamknięcia opakowań.

5.

W przypadku nawozów luzem jeden egzemplarz dokumentów towarzyszących, zawierający

informacje, o których mowa w ust. 2, dołącza się do nawozu w sposób umożliwiający

dostęp do tych informacji.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw

zdrowia, środowiska oraz gospodarki, w drodze rozporządzenia, określi

1)

jednostki organizacyjne upoważnione do przeprowadzania badań i wydawania opinii, o

których mowa w art. 4 ust. 3, posiadające odpowiedni potencjał badawczy,

2)

szczegółowy zakres badań nawozów oraz wymagania dotyczące opinii, o których mowa w

art. 4 ust. 3, umożliwiających stwierdzenie spełnienia warunków niezbędnych do wydania

zezwolenia na wprowadzenie nawozu do obrotu,

3)

szczegółowy zakres dokumentacji dotyczącej nawozów, niezbędnej do przeprowadzenia

badań i wydania opinii,

4)

wymagania dotyczące treści instrukcji stosowania i przechowywania nawozów, niezbędnej

do bezpiecznego ich stosowania,

5)

dopuszczalne rodzaje zanieczyszczeń i ich wartości, które nie stanowią zagrożenia

dla zdrowia ludzi i zwierząt oraz dla środowiska.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw

rolnictwa, środowiska oraz zdrowia, w drodze rozporządzenia, określi

1)

szczegółowy sposób zamieszczania informacji dotyczącej identyfikacji nawozów, o której

mowa w art. 8 ust. 2 pkt 1, oraz sposób pakowania nawozów umożliwiający ochronę ich

jakości i zapobieganie niekorzystnemu wpływowi nawozu na zdrowie ludzi i zwierząt

oraz na środowisko,

2)

dopuszczalne tolerancje zawartości składników nawozowych, wynikające ze zmienności

parametrów produkcji,

3)

sposób pobierania próbek i metody badań nawozów mineralnych na potrzeby kontroli jakości,

zapewniające odzwierciedlenie parametrów fizycznych, fizykochemicznych i chemicznych

nawozów oraz wartości zanieczyszczeń.

1.

Stosować można tylko nawozy, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, oraz nawozy

naturalne.

2.

Nawozy należy stosować w sposób, który nie powoduje zagrożeń dla zdrowia ludzi i zwierząt

oraz dla środowiska.

3.

Dawka nawozu naturalnego, zastosowana w ciągu roku, nie może zawierać więcej niż 170

kg azotu (N) w czystym składniku na 1 ha użytków rolnych.

Do stosowania nawozów mineralnych może być użyty sprzęt agrolotniczy, jeżeli

1)

sprzęt ten jest wyposażony w specjalne, służące do tego celu, urządzenia,

2)

prędkość wiatru nie przekracza 3 m/s, a wilgotność względna powietrza wynosi co najmniej

60%,

3)

powierzchnia upraw, na której stosuje się nawozy, wynosi co najmniej 30 ha i jest

umiejscowiona w odległości co najmniej 500 m od dróg publicznych, budynków i obiektów

inwentarskich, pasiek, upraw zielarskich, ogrodów działkowych, rezerwatów przyrody,

parków narodowych, obszarów ochrony uzdrowiskowej oraz innych obiektów i obszarów

chronionych na podstawie odrębnych przepisów, w stosunku do których obowiązuje zakaz

stosowania środków chemicznych.

Zabrania się stosowania nawozów

1)

na glebach zalanych wodą oraz przykrytych śniegiem lub zamarzniętych do głębokości

30 cm,

2)

naturalnych w postaci płynnej oraz azotowych na glebach bez okrywy roślinnej, położonych

na stokach o nachyleniu większym niż 10%,

3)

naturalnych w postaci płynnej podczas wegetacji roślin przeznaczonych do bezpośredniego

spożycia przez ludzi.

1.

Prace polegające na świadczeniu usług w zakresie stosowania nawozów mogą być wykonywane

wyłącznie przez osoby posiadające świadectwo ukończenia szkolenia w tym zakresie;

nie dotyczy to absolwentów szkół rolniczych.

2.

Szkolenie, o którym mowa w ust. 1, prowadzą jednostki organizacyjne upoważnione przez

ministra właściwego do spraw rolnictwa.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw

środowiska oraz zdrowia, w drodze rozporządzenia, określi

1)

szczegółowy sposób stosowania nawozów, który nie powoduje zagrożeń dla zdrowia ludzi

i zwierząt oraz dla środowiska,

2)

jednostki organizacyjne upoważnione do prowadzenia szkoleń z zakresu stosowania nawozów,

dysponujące odpowiednim potencjałem technicznym i kadrą posiadającą wiedzę w tym zakresie.

1.

Nawozy w postaci stałej, przewożone luzem, powinny być zabezpieczone w sposób, który

uniemożliwia ich rozsypywanie się, pylenie i zamoknięcie.

2.

Nawozy w postaci płynnej powinny być przewożone w zamkniętych opakowaniach lub w cysternach.

1.

Nawozy mineralne, organiczne i organiczno-mineralne w postaci stałej należy przechowywać

w opakowaniach jednostkowych, zgodnie z instrukcją stosowania i przechowywania.

2.

Nawozy, o których mowa w ust. 1, mogą być również przechowywane luzem w pryzmach formowanych

na utwardzonym i nieprzepuszczalnym podłożu, po ich przykryciu materiałem wodoszczelnym,

zgodnie z instrukcją stosowania i przechowywania.

3.

Przepis ust. 2 nie dotyczy saletry amonowej i nawozów zawierających azotan amonowy

w ilości, która odpowiada zawartości azotu całkowitego powyżej 28%.

4.

Nawozy w postaci płynnej należy przechowywać w zamkniętych opakowaniach lub w szczelnych,

przystosowanych do tego celu zbiornikach.

1.

Nawozy naturalne w postaci stałej powinny być przechowywane w pomieszczeniach inwentarskich

lub na nieprzepuszczalnych płytach, zabezpieczonych przed przenikaniem wycieku do

gruntu oraz posiadających instalację odprowadzającą wyciek do szczelnych zbiorników.

2.

Nawóz naturalny w postaci płynnej należy przechowywać wyłącznie w szczelnych zbiornikach

o pojemności umożliwiającej gromadzenie co najmniej 4-miesięcznej produkcji tego nawozu.

1.

Zadania związane z agrochemiczną obsługą rolnictwa realizuje Stacja Chemiczno-Rolnicza,

zwana dalej „Stacją”, podległa ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa.

2.

Stacja jest jednostką budżetową.

3.

Zadania Stacji w terenie realizują jej oddziały.

4.

Stacją kieruje dyrektor powoływany i odwoływany przez ministra właściwego do spraw

rolnictwa.

1.

Do zadań Stacji należy w szczególności

1)

wykonywanie analiz gleb, roślin, płodów rolnych i leśnych,

2)

doradztwo w sprawach nawożenia,

3)

wykonywanie badań i ocena jakości nawozów,

4)

wykonywanie ekspertyz i wydawanie opinii dotyczących prawidłowego zastosowania nawozów,

5)

prowadzenie działalności szkoleniowej i informacyjnej w zakresie, o którym mowa w

pkt 1-4.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa może powierzyć Stacji wykonywanie innych zadań

z zakresu stosowania nawozów, ochrony środowiska oraz badania jakości płodów rolnych

i leśnych.

1.

Kto wprowadził do obrotu nawozy niezgodnie z warunkami określonymi w art. 3, jest

obowiązany do wycofania ich z obrotu na własny koszt oraz do wniesienia na rachunek

urzędu skarbowego, właściwego ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania wprowadzającego

do obrotu, opłaty sankcyjnej stanowiącej 100% kwoty należnej za sprzedane nawozy.

2.

Właściwy ze względu na siedzibę lub adres zamieszkania wprowadzającego do obrotu nawozy

wojewódzki inspektor skupu i przetwórstwa artykułów rolnych stwierdza, w drodze decyzji,

wprowadzenie nawozu do obrotu niezgodnie z warunkami określonymi w art. 3 oraz określa

termin jego wycofania z obrotu, ilość sprzedanego nawozu oraz wysokość opłaty sankcyjnej,

o której mowa w ust. 1.

Opłata sankcyjna, o której mowa w art. 21, stanowi dochód budżetu państwa. Do opłaty

sankcyjnej stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. Nr 137, poz. 926 i Nr 160, poz. 1083, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 oraz z 1999 r. Nr 11, poz. 95 i Nr 92, poz. 1062).

1.

Wojewódzki inspektor skupu i przetwórstwa artykułów rolnych przekazuje właściwemu

urzędowi skarbowemu decyzję, o której mowa w art. 21 ust. 2, która stała się ostateczna.

2.

W razie niespełnienia obowiązku wniesienia opłaty sankcyjnej wynikającego z decyzji,

o której mowa w art. 21 ust. 1, właściwy urząd skarbowy zawiadamia o tym wojewódzkiego

inspektora skupu i przetwórstwa artykułów rolnych, który wystawia tytuł wykonawczy,

stanowiący podstawę do przymusowego ściągnięcia tej opłaty w trybie przepisów o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

1.

Kto

1)

konfekcjonuje nawozy bez zgody producenta lub importera i nie uzgadnia z nim rodzaju

opakowań,

2)

na opakowaniu nawozu lub etykiecie, a w przypadku nawozów luzem - w dokumentach towarzyszących,

nie zamieszcza w widocznym miejscu sporządzonych w języku polskim, w sposób zapewniający

trwałość i czytelność informacji dotyczących identyfikacji nawozu, jego masy lub objętości,

instrukcji stosowania i przechowywania, okresu przydatności do stosowania oraz nie

włącza w system zamknięcia opakowań etykiet dołączonych do nawozu,

3)

wprowadza do obrotu nawozy niespełniające wymagań jakościowych,

4)

wprowadza do obrotu nawozy, w których zanieczyszczenia przekraczają dopuszczalne wartości

zanieczyszczeń,

5)

stosuje nawozy w sposób niezgodny z obowiązującymi warunkami i zasadami, powodując

zagrożenie dla zdrowia ludzi i zwierząt lub dla środowiska,

6)

wykonuje prace polegające na świadczeniu usług w zakresie stosowania nawozów, nie

posiadając uprawnień w tym zakresie,

7)

przewozi lub przechowuje nawozy w sposób niezgodny z obowiązującymi w tym zakresie

zasadami, powodując zagrożenie dla zdrowia ludzi i zwierząt lub dla środowiska,

8)

nie wycofa nawozu wprowadzonego do obrotu wbrew obowiązkowi określonemu w art. 6 ust.

3, art. 21 ust. 1 i art. 29 ust. 2 i 3

- podlega karze grzywny.

2.

W sprawach o czyny określone w ust. 1 orzeka się na podstawie przepisów o postępowaniu

w sprawach o wykroczenia.

W ustawie z dnia 30 czerwca 1970 r. o Inspekcji Skupu i Przetwórstwa Artykułów Rolnych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 23, poz. 293) w art. 4 w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany

1)

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

wstępu na grunty oraz do pomieszczeń przeznaczonych na skup, przetwórstwo i składowanie

towarów, a także do środków transportowych przeznaczonych do transportu towarów, zwierząt

rzeźnych i drobiu;

”

2)

pkt 7 otrzymuje brzmienie

„

7)

nieodpłatnego pobierania prób gleb, roślin i towarów;

”

.

W ustawie z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne

(Dz. U. Nr 38, poz. 230, z 1980 r. Nr 3, poz. 6, z 1983 r. Nr 44, poz. 201, z 1989 r. Nr 26, poz. 139 i Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 198 i Nr 39, poz. 222, z 1991 r. Nr 32, poz. 131 i Nr 77, poz. 335, z 1993 r. Nr 40, poz. 183, z 1994 r. Nr 27, poz. 96, z 1995 r. Nr 47, poz. 243, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 47, poz. 299, Nr 88, poz. 554 i Nr 133, poz. 885, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136) w art. 18 w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

ściekach - rozumie się przez to wprowadzane do wód lub do ziemi substancje i energie,

które ze względu na swój skład lub stan mogą zanieczyszczać wody, z wyjątkiem gnojówki

i gnojowicy przeznaczonych do rolniczego wykorzystania w sposób i na zasadach określonych

w przepisach o nawozach i nawożeniu; przez ścieki rozumie się także wody zanieczyszczone

wprowadzone do urządzeń kanalizacyjnych,

”

.

W ustawie z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji

(Dz. U. Nr 55, poz. 250, z 1994 r. Nr 27, poz. 96, z 1997 r. Nr 104, poz. 661 i Nr 121, poz. 770, z 1999 r. Nr 70, poz. 776 oraz z 2000 r. Nr 43, poz. 489) w art. 13 w ust. 5 dodaje się pkt 8 w brzmieniu

„

8)

nawozów w rozumieniu przepisów o nawozach i nawożeniu.

”

W ustawie z dnia 27 czerwca 1997 r. o odpadach

(Dz. U. Nr 96, poz. 592, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 113, poz. 715, z 1999 r. Nr 101, poz. 1178 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 22, poz. 272) w art. 2 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Przepisy ustawy nie naruszają przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne

i górnicze (Dz. U. Nr 27, poz. 96, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 88, poz.

554, Nr 111, poz. 726 i Nr 133, poz. 885 oraz z 1998 r. Nr 106, poz. 668) oraz ustawy

z dnia 26 lipca 2000 r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. Nr 89, poz. 991).

”

1.

Producenci lub importerzy nawozów, których nie można wprowadzać do obrotu, a które

znajdują się w obrocie w dniu wejścia w życie ustawy, są obowiązani, w terminie roku

od dnia wejścia w życie ustawy, wystąpić z wnioskiem o wydanie zezwolenia ministra

właściwego do spraw rolnictwa na wprowadzenie tych nawozów do obrotu.

2.

Nawozy, których nie można wprowadzać do obrotu i co do których nie wystąpiono z wnioskiem

wymienionym w ust. 1, mogą pozostawać w obrocie nie dłużej niż przez rok od dnia wejścia

w życie ustawy; po upływie tego terminu obowiązek wycofania tych nawozów z obrotu

ciąży na producencie lub importerze nawozu.

3.

Jeżeli po złożeniu wniosku, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw rolnictwa

odmówi wydania zezwolenia na wprowadzenie nawozu do obrotu, nawóz ten powinien być

wycofany z obrotu przez producenta lub importera w terminie 6 miesięcy od dnia, w

którym decyzja o odmowie wydania zezwolenia stała się ostateczna.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 14 ust. 1, który wchodzi w życie po upływie roku od dnia ogłoszenia,

2)

art. 18, który wchodzi w życie po upływie 8 lat od dnia ogłoszenia.