Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców.

Ustawa określa warunki dopuszczalności, zasady udzielania oraz nadzorowania pomocy

publicznej dla przedsiębiorców.

1.

Przepisy ustawy stosuje się do udzielenia pomocy, w wyniku której przedsiębiorca otrzyma

pomoc, której wartość, łącznie z udzieloną pomocą w ciągu kolejnych trzech lat poprzedzających

dzień tego udzielenia, przekracza kwotę będącą równowartością 100 tys. EURO.

2.

W przypadku gdy wartość otrzymanej pomocy, o której mowa w ust. 1, nie przekracza

kwoty będącej równowartością 100 tys. EURO, stosuje się przepisy art. 1-4, art. 35,

36, 37 ust. 1, 4, art. 38.

3.

W przypadku korzystania z pomocy na podstawie różnych tytułów, kwot pomocy spełniających

warunek z ust. 2 nie sumuje się.

4.

Przepisy ustawy stosuje się do pomocy eksportowej i sektorowej, niezależnie od jej

wielkości.

Przepisów ustawy nie stosuje się do pomocy udzielanej

1)

w zakresie tworzenia i rozbudowy infrastruktury technicznej, pod warunkiem że nie

jest przeznaczona dla określonego przedsiębiorcy,

2)

w celu zrekompensowania kosztów utrzymywania mocy produkcyjnych i remontowych niezbędnych

na potrzeby obrony Państwa,

3)

w rolnictwie, łowiectwie, leśnictwie, rybołówstwie i rybactwie, z wyjątkiem przepisów

art. 1-4, art. 35, 36, 37 ust. 1, 4, art. 38.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

pomocy publicznej dla przedsiębiorców, zwanej dalej „pomocą” - należy przez to rozumieć

przysporzenie, bezpośrednio lub pośrednio, przez organy udzielające pomocy korzyści

finansowych określonym przedsiębiorcom, w następstwie którego uprzywilejowuje się

ich w stosunku do konkurentów, przede wszystkim w drodze dokonywania na rzecz lub

za tych przedsiębiorców wydatków ze środków publicznych lub pomniejszania świadczeń

należnych od nich na rzecz sektora finansów publicznych na podstawie odrębnych ustaw

lub innego tytułu prawnego, w szczególności w formie

a)

dotacji oraz ulg podatkowych,

b)

dokapitalizowania przedsiębiorców w sytuacjach lub na warunkach odbiegających od normalnych

praktyk inwestycyjnych, jakie stosują prywatni inwestorzy w gospodarce rynkowej,

c)

pożyczek lub kredytów udzielanych przedsiębiorcom na warunkach korzystniejszych od

oferowanych im na rynku,

d)

poręczeń lub gwarancji udzielanych za zobowiązania przedsiębiorców na warunkach korzystniejszych

od oferowanych na rynku,

e)

zaniechania ustalania zobowiązania podatkowego lub poboru podatku, odroczenia, rozłożenia

na raty podatku lub zaległości podatkowej oraz umorzenia zaległości podatkowej,

f)

umarzania, odraczania lub rozkładania na raty innych niż określone w pkt 1 lit. e)

należnych od przedsiębiorcy świadczeń pieniężnych stanowiących środki publiczne w

rozumieniu przepisów art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych

(Dz. U. Nr 155, poz. 1014, z 1999 r. Nr 38, poz. 360, Nr 49, poz. 485, Nr 70, poz. 778 i Nr 110, poz. 1255 oraz z 2000 r. Nr 6, poz. 69, Nr 12, poz. 136 i Nr 48, poz. 550) oraz odstąpienia od ich ustalania lub poboru,

g)

zbycia lub oddania do korzystania mienia będącego własnością Skarbu Państwa lub jednostek

samorządu terytorialnego i ich związków - na warunkach korzystniejszych od oferowanych

na rynku,

2)

dniu udzielenia pomocy - należy przez to rozumieć dzień przysporzenia, o którym mowa

w pkt 1,

3)

pomocy eksportowej - należy przez to rozumieć wszelką pomoc

a)

uzależnioną bezpośrednio od wielkości eksportu lub

b)

przeznaczoną na tworzenie sieci dystrybucyjnych działających za granicą lub ich funkcjonowanie

lub na bieżące wydatki związane z działalnością eksportową

- z wyłączeniem pokrywania kosztów udziału w targach, badań studialnych lub usług

konsultacyjnych potrzebnych dla wypromowania nowego produktu lub istniejącego produktu

na nowych rynkach,

4)

pomocy regionalnej - należy przez to rozumieć pomoc, której podstawowym warunkiem

udzielenia jest prowadzenie działalności gospodarczej na oznaczonym obszarze,

5)

pomocy sektorowej - należy przez to rozumieć pomoc, której podstawowym warunkiem udzielenia

jest przynależność przedsiębiorcy do określonej grupy wyodrębnionej w oparciu o kryterium

przedmiotu prowadzonej działalności gospodarczej,

6)

pomocy horyzontalnej - należy przez to rozumieć pomoc, której warunki udzielenia nie

są związane z prowadzeniem działalności ani na oznaczonym obszarze, ani w oznaczonym

sektorze,

7)

organach udzielających pomocy - należy przez to rozumieć organy i instytucje, w tym

przedsiębiorcę publicznego, które podejmują decyzje lub udzielają pomocy w innej formie

prawnej,

8)

wielkości pomocy - należy przez to rozumieć kwotę pomocy lub intensywność pomocy mierzoną

stosunkiem kwoty pomocy do nakładów inwestycyjnych w ramach projektu objętego pomocą,

9)

środkach publicznych - należy przez to rozumieć środki, o których mowa w art. 3 ustawy

o finansach publicznych, a ponadto środki Skarbu Państwa powierzone przedsiębiorcy

w celu udzielania pomocy,

10)

monitorowaniu pomocy - należy przez to rozumieć zbieranie, rejestrowanie oraz przetwarzanie

informacji o udzielonej pomocy, a w szczególności o jej rodzajach, formach oraz wielkości,

11)

decyzji - należy przez to rozumieć decyzję administracyjną oraz inne akty z zakresu

administracji publicznej, w tym objęte sądową kontrolą sprawowaną przez Naczelny Sąd

Administracyjny,

12)

opinii organu nadzorującego - należy przez to rozumieć stwierdzenie zgodności lub

niezgodności aktów prawnych, decyzji, umów lub ich projektów z niniejszą ustawą oraz

ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi regulującymi udzielanie pomocy, których stroną

jest Rzeczpospolita Polska,

13)

pracach badawczo-rozwojowych - należy przez to rozumieć

a)

badania podstawowe obejmujące działalność badawczą - eksperymentalną lub teoretyczną

podejmowaną w celu zdobycia nowej wiedzy o zjawiskach i faktach, nie ukierunkowaną

na bezpośrednie zastosowanie w praktyce,

b)

badania przemysłowe obejmujące planowe badania mające na celu pozyskanie nowej wiedzy,

która może być bezpośrednio przydatna do opracowywania nowych albo znaczącego udoskonalenia

istniejących produktów, procesów lub usług,

c)

badania przedkonkurencyjne obejmujące przekształcenie wyników badań przemysłowych

na plany, założenia lub projekty nowych, zmodyfikowanych lub udoskonalonych produktów,

włączając w to wykonanie prototypu nieprzydatnego komercyjnie,

14)

przedsiębiorcy - należy przez to rozumieć przedsiębiorcę w rozumieniu art. 2 ust. 2-3 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej

(Dz. U. Nr 101, poz. 1178),

15)

przedsiębiorcy publicznym - należy przez to rozumieć

a)

przedsiębiorstwo państwowe, jednoosobową spółkę Skarbu Państwa, przedsiębiorstwo komunalne

w rozumieniu ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej

(Dz. U. z 1997 r. Nr 9, poz. 43, Nr 106, poz. 679 i Nr 121, poz. 770 oraz z 1998 r. Nr 106, poz. 668), jednoosobową spółkę jednostek samorządu terytorialnego,

b)

spółkę akcyjną albo spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, w stosunku do których

Skarb Państwa, jednostka samorządu terytorialnego lub przedsiębiorcy, o których mowa

w lit. a), są podmiotami dominującymi w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi

(Dz. U. Nr 118, poz. 754 i Nr 141, poz. 945, z 1998 r. Nr 107, poz. 669 i Nr 113, poz. 715 oraz z 2000 r. Nr 22, poz. 270 i Nr 60, poz. 702 i 703),

c)

innego przedsiębiorcę z udziałem mienia państwowego lub mienia jednostek samorządu

terytorialnego,

16)

małym przedsiębiorcy - należy przez to rozumieć przedsiębiorcę w rozumieniu art. 54

ustawy - Prawo działalności gospodarczej,

17)

średnim przedsiębiorcy - należy przez to rozumieć przedsiębiorcę w rozumieniu art.

55 ustawy - Prawo działalności gospodarczej.

1.

Udzielanie pomocy jest niedopuszczalne, chyba że pomoc ta jest udzielana zgodnie z

warunkami określonymi w niniejszej ustawie oraz ratyfikowanych umowach międzynarodowych

regulujących udzielanie pomocy, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, w szczególności

Układzie Europejskim ustanawiającym stowarzyszenie między Rzecząpospolitą Polską,

z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z drugiej

strony, sporządzonym w Brukseli dnia 16 grudnia 1991 r. (Dz. U. z 1994 r. Nr 11, poz.

38, z 1995 r. Nr 63, poz. 324, z 1997 r. Nr 104, poz. 662 oraz z 1999 r. Nr 30, poz.

288 i Nr 57, poz. 616).

2.

Przepis ust. 1 stosuje się do wszelkich działań organów udzielających pomocy przedsiębiorcom

publicznym, w wyniku których nastąpiło dofinansowanie przez te organy tych przedsiębiorców

na warunkach odbiegających od normalnych praktyk inwestycyjnych.

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, przypadki, w których dofinansowanie

przedsiębiorców publicznych, o którym mowa w ust. 2, uznane będzie za pomoc. Rozporządzenie

określi w szczególności przypadki, w których nabywanie akcji, udziałów lub udzielanie

poręczeń albo gwarancji przedsiębiorcom publicznym przez Skarb Państwa lub organy

jednostek samorządu terytorialnego uznawane będzie za pomoc publiczną w rozumieniu

ustawy.

1.

Dopuszczalna jest pomoc

1)

udzielana w celu naprawienia szkód wyrządzonych przez klęski żywiołowe lub inne nadzwyczajne

zdarzenia,

2)

o charakterze socjalnym dla indywidualnych konsumentów, pod warunkiem że jest ona

przyznana bez dyskryminacji ze względu na pochodzenie towarów.

2.

Dopuszczalna może być również pomoc

1)

udzielana w celu

a)

likwidacji poważnych zakłóceń w gospodarce o charakterze ponadsektorowym,

b)

wsparcia krajowych przedsiębiorców działających w ramach przedsięwzięcia gospodarczego

podejmowanego w interesie europejskim,

c)

promowania kultury, nauki i oświaty oraz ochrony dziedzictwa kulturowego,

2)

stanowiąca rekompensatę dla przedsiębiorcy z tytułu jego udziału w realizacji zadań

publicznych, w tym w szczególności wyrównanie

a)

strat wynikających ze stosowania prawnie ustalonego poziomu cen lub opłat za towary

lub usługi, o ile przy jej udzielaniu nie preferuje się towarów lub usług z uwagi

na ich pochodzenie,

b)

podwyższonych kosztów ponoszonych przez przedsiębiorcę, związanych z rehabilitacją

i zatrudnianiem osób niepełnosprawnych.

1.

Pomoc, która może istotnie ograniczyć lub zniekształcić konkurencję, a także uniemożliwić

lub istotnie utrudnić powstanie konkurencji, jest niedopuszczalna, z wyjątkiem przypadków,

gdy takie ograniczenie, zniekształcenie, uniemożliwienie lub istotne utrudnienie powstania

konkurencji będzie ograniczone w czasie, a pomoc ta jest instrumentem polityki regionalnej

wobec obszarów, o których mowa w art. 12 ust. 1, lub dotyczy przedsiębiorstw wymagających

restrukturyzacji, o których mowa w art. 17 ust. 1.

2.

Przy ocenie przypadków, o których mowa w ust. 1, należy uwzględniać wielkość i częstotliwość

pomocy uzyskanej przez przedsiębiorców z różnych tytułów.

1.

Z zastrzeżeniem ust. 4 pomoc może być udzielana jedynie w celu wspierania nowych inwestycji

lub tworzenia nowych miejsc pracy związanych z daną inwestycją.

2.

Nowymi inwestycjami, o których mowa w ust. 1, są

1)

inwestycje w środki trwałe związane z utworzeniem nowego przedsiębiorstwa, rozbudową

lub zakupem istniejącego już przedsiębiorstwa, jak również rozpoczęciem w istniejącym

przedsiębiorstwie działalności obejmującej dokonywanie zasadniczych zmian produkcji,

produktu albo procesu produkcyjnego,

2)

inwestycje w wartości niematerialne i prawne poprzez uzyskanie patentów, zakup licencji

oraz nieopatentowanej wiedzy technicznej, technologicznej lub z zakresu organizacji

i zarządzania.

3.

Tworzenie nowych miejsc pracy związanych z daną inwestycją oznacza przyrost netto

miejsc pracy w określonym przedziale czasu w danym przedsiębiorstwie po dokonaniu

inwestycji.

4.

Pomoc nie związana z nowymi inwestycjami lub tworzeniem nowych miejsc pracy jest niedopuszczalna,

chyba że jest to pomoc

1)

doraźna,

2)

restrukturyzacyjna,

3)

dla małych i średnich przedsiębiorców w formie poręczeń spłaty kredytów przeznaczonych

na zakup materiałów i surowców do produkcji,

4)

dotycząca obszarów, o których mowa w art. 12 ust. 1,

5)

o której mowa w art. 6, z wyłączeniem ust. 2 pkt 1 lit. b),

6)

na szkolenia dla potrzeb określonych przedsiębiorców, o których mowa w art. 16 ust.

1 pkt 9.

5.

Warunkiem pomocy, o której mowa w ust. 4, jest jej ograniczenie w czasie oraz stopniowe

zmniejszanie jej wielkości. Warunek ten nie ma zastosowania do pomocy stanowiącej

rekompensatę dla przedsiębiorcy z tytułu jego udziału w realizacji zadań publicznych.

Pomoc może być udzielana pod warunkiem, że zarazem

1)

stanowi, w przypadkach inwestowania lub tworzenia nowych miejsc pracy, uzupełnienie

środków innych niż środki publiczne, angażowanych przez przedsiębiorców,

2)

jej wielkość, czas trwania oraz zakres są proporcjonalne do rangi rozwiązywanego problemu,

przy czym jest ona udzielana w częściach, o ile nie stoi to w sprzeczności z zasadą,

o której mowa w pkt 4,

3)

przynosi korzyści społeczne - po uwzględnieniu kosztów związanych z jej udzieleniem

- większe niż korzyści możliwe do osiągnięcia bez jej udzielenia, przy uwzględnieniu

związanych z tym kosztów,

4)

służy wspieraniu projektów w stopniu, zakresie oraz czasie trwania niezbędnym i wystarczającym

do osiągnięcia celu pomocy,

5)

charakteryzuje się przejrzystością ułatwiającą nadzorowanie, o którym mowa w art.

23.

1.

Organy udzielające pomocy opracowują programy udzielania pomocy.

2.

Programy, o których mowa w ust. 1, zawierają w szczególności

1)

cel udzielenia pomocy, a w przypadku wielości celów określenie

a)

ich wewnętrznej zgodności oraz przyjętych priorytetów,

b)

reguł, na podstawie których wskazuje się cele, z których realizacji zrezygnowano lub

których realizację ograniczono dla osiągnięcia celów wybranych ostatecznie, a które

posłużą przy ocenie alternatywnych kosztów udzielenia pomocy,

2)

analizę możliwości udzielenia pomocy w oparciu o prawdopodobne warunki realizacji

programu oraz ich ocenę w oparciu o przyjęte kryteria, w szczególności z punktu widzenia

ich skuteczności, efektywności oraz czasu realizacji,

3)

sposób monitorowania efektów udzielonej pomocy,

4)

sposób dokonywania oceny udzielonej pomocy oraz uwzględniania jej wyniku w toku dalszych

działań,

5)

ocenę zgodności programu z innymi opracowywanymi lub wdrażanymi programami.

3.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi sposób i zakres ogłaszania o przystąpieniu

do opracowania programów udzielania pomocy oraz ich publikowania z możliwością zróżnicowania

form ogłoszeń i publikacji ze względu na zakres i adresatów tych programów.

4.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi przypadki zwolnienia od obowiązku,

o którym mowa w ust. 1, uwzględniając w szczególności formy pomocy, jej wartość oraz

adresatów.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi sposób przeliczania wielkości pomocy

udzielanej w różnych formach, w tym wymienionych w art. 4 pkt 1, na równą jej wartość

dotacji, w sposób zapewniający porównywalność wartości pomocy udzielanej w różnych

formach.

1.

Dopuszczalna jest pomoc konieczna dla pobudzenia długookresowego rozwoju obszarów

charakteryzujących się poziomem produktu krajowego brutto na jednego mieszkańca niższym

niż 75% średniego poziomu produktu krajowego brutto na jednego mieszkańca we Wspólnotach

Europejskich jako całości, mierzonego jako średnia za okres ostatnich trzech lat,

z zastrzeżeniem art. 45.

2.

Pomoc, o której mowa w ust. 1, jest udzielana, jeżeli zarazem

1)

stanowi element polityki regionalnej,

2)

jest zróżnicowana co do form, wielkości oraz okresu stosowania w zależności od rodzaju

i skali problemów występujących na danym obszarze,

3)

nie przekracza dopuszczalnych maksymalnych wielkości pomocy wyrażonych w kategoriach

kosztów inwestycji lub utworzonych nowych miejsc pracy,

4)

uwzględnia przewidywany lub faktyczny udział poszczególnych sektorów gospodarczych

w przyznawanej pomocy.

1.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi obszary, o których mowa w art. 12

ust. 1, maksymalne wielkości pomocy dla tych obszarów oraz szczegółowe warunki udzielania

pomocy, biorąc pod uwagę poziom bezrobocia, zmiany w jego skali i strukturze, poziom

produktu krajowego brutto, gęstość zaludnienia, uwarunkowania demograficzne, migrację,

strukturę działalności gospodarczej, a w szczególności udział sektorów wymagających

restrukturyzacji, stan infrastruktury oraz poziom inwestycji, określi także rodzaje

kosztów niezbędnych do obliczania wielkości pomocy.

2.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może podwyższyć maksymalne wielkości pomocy,

o których mowa w ust. 1, dla małych i średnich przedsiębiorców, odpowiednio różnicując

te wielkości w zależności od obszaru, na którym pomoc jest udzielana.

1.

Pomoc sektorowa jest dopuszczalna, jeżeli

1)

przyspiesza niezbędne zmiany lub rozwój określonych sektorów,

2)

przywraca długookresowe funkcjonowanie określonych sektorów,

3)

łagodzi społeczne i gospodarcze koszty zmian w określonych sektorach w oznaczonym

okresie.

2.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa sektory, w których może być stosowana

pomoc sektorowa, szczegółowe warunki jej dopuszczalności, maksymalne wielkości, uwzględniając

konieczność restrukturyzacji, w szczególności nadwyżkę mocy produkcyjnych, przerost

zatrudnienia, spadek popytu, a także określa obowiązki związane z monitorowaniem.

1.

Dopuszczalna jest pomoc mająca na celu przyspieszenie rozwoju nowych dziedzin działalności

gospodarczej, wzrost poziomu nowoczesności, jakości lub obniżenie kosztów produkcji

w sektorach, w szczególności gdy wspiera prace badawczo-rozwojowe.

2.

Pomoc, o której mowa w ust. 1, nie wspierająca prac badawczo-rozwojowych udzielana

jest w formie pożyczek, kredytów, poręczeń lub gwarancji.

1.

Dopuszczalna jest pomoc horyzontalna, wspierająca

1)

restrukturyzację przedsiębiorstw,

2)

prace badawczo-rozwojowe,

3)

utrzymanie poziomu zatrudnienia lub tworzenie nowych miejsc pracy w przedsiębiorstwach,

4)

rozwój małych i średnich przedsiębiorców,

5)

działania przedsiębiorcy w zakresie ochrony środowiska,

6)

inwestycje energooszczędne w przedsiębiorstwach,

7)

rozwój infrastruktury technicznej przeznaczonej dla określonych przedsiębiorców,

8)

rehabilitację i zatrudnianie osób niepełnosprawnych,

9)

szkolenia dla potrzeb określonych przedsiębiorców bezpośrednio związane z rozwojem

ich przedsiębiorstw.

2.

Wielkość pomocy uzyskanej przez przedsiębiorców z tytułów, o których mowa w ust. 1,

sumuje się z łączną kwotą pomocy otrzymanej przez tych przedsiębiorców z różnych tytułów.

3.

Wielkości pomocy wspierającej inwestycje w prace badawczo-rozwojowe dokonywane przez

małych i średnich przedsiębiorców nie wlicza się do łącznej kwoty otrzymanej przez

nich pomocy.

1.

Pomoc konieczna dla umożliwienia długookresowego rozwoju przedsiębiorstw wymagających

restrukturyzacji dotyczy przedsiębiorców, których przedsiębiorstwa tracą zdolność

do konkurowania na rynku, co wyraża się w szczególności zmniejszeniem obrotów, nadmierną

zdolnością produkcyjną, wzrostem zapasów, spadkiem zyskowności lub ponoszeniem strat,

jak również wzrostem zadłużenia i brakiem możliwości uzyskania bankowych kredytów,

poręczeń lub gwarancji.

2.

Pomoc, o której mowa w ust. 1, udzielana jest jako pomoc doraźna lub restrukturyzacyjna.

3.

Pomocą doraźną jest pomoc, która zarazem

1)

jest docelowo ukierunkowana na restrukturyzację przedsiębiorstwa,

2)

umożliwia odzyskanie płynności finansowej przedsiębiorstwa,

3)

jest ograniczona do pożyczek, kredytów, poręczeń lub gwarancji oraz rozłożenia na

raty lub odroczenia terminu płatności świadczeń pieniężnych stanowiących środki publiczne,

a przy tym nie może obejmować swym zakresem dokonywania wydatków na cele inwestycyjne,

4)

ma jednorazowy charakter oraz jest świadczona przez okres nie przekraczający 6 miesięcy,

poczynając od dnia uzyskania pierwszej części pomocy.

4.

Pomocą restrukturyzacyjną jest pomoc, która zarazem

1)

umożliwia przywrócenie wspomaganemu przedsiębiorstwu długookresowej zdolności do konkurowania

na rynku,

2)

jest oparta na planie restrukturyzacji, z uwzględnieniem programu restrukturyzacji

całego sektora, o ile taki program istnieje,

3)

jest powiązana z przeciwdziałaniem zniekształceniu lub groźbie zniekształcenia konkurencji

na danym rynku, spowodowanych udzieleniem pomocy, w szczególności poprzez zmniejszenie

zdolności produkcyjnych restrukturyzowanego przedsiębiorstwa stosownie do skali otrzymanej

pomocy w sytuacji, gdy istnieją nadmierne zdolności produkcyjne w danym sektorze,

4)

jest proporcjonalna do kosztów związanych z restrukturyzacją przedsiębiorstwa oraz

tych kosztów społecznych, jakich daje się uniknąć dzięki tej pomocy,

5)

jest powiązana z przeprowadzeniem prywatyzacji przedsiębiorstwa w przypadku przedsiębiorców

państwowych lub spółek z wyłącznym udziałem Skarbu Państwa albo przedstawieniem zaakceptowanego

przez organ założycielski lub odpowiednio zgromadzenie akcjonariuszy (wspólników)

programu obejmującego w szczególności restrukturyzację majątkową, finansową oraz organizacyjną

przedsiębiorstwa.

1.

Organy udzielające pomocy wspierającej prace badawczo-rozwojowe

1)

uwzględniają programy ustanawiane przez Wspólnoty Europejskie w zakresie prac badawczo-rozwojowych,

2)

minimalizują ryzyko niepowodzenia poprzez zróżnicowanie kierunków oraz wielkości pomocy,

przy respektowaniu zasady, o której mowa w art. 9 pkt 4,

3)

zapewniają dostępność wyników badań uzyskiwanych dzięki wspomaganym przez te organy

pracom zgodnie z obowiązującymi przepisami,

4)

nie przekraczają maksymalnych wielkości pomocy, o których mowa w ust. 2 lub ust. 3.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, maksymalne wielkości pomocy dla prac,

o których mowa w ust. 1, biorąc pod uwagę koszty tych prac oraz uwzględniając stopień

zbliżenia wspomaganych prac do bezpośrednich zastosowań, z wyłączeniem maksymalnych

wielkości pomocy dla tych prac określonych w odrębnych przepisach.

3.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może podwyższyć maksymalne wielkości pomocy,

o których mowa w ust. 2, dla małych i średnich przedsiębiorców realizujących prace

badawczo-rozwojowe samodzielnie lub we współpracy z jednostkami badawczo-rozwojowymi,

placówkami naukowymi Polskiej Akademii Nauk lub szkołami wyższymi, biorąc pod uwagę

koszty tych prac oraz uwzględniając stopień zbliżenia wspomaganych prac do bezpośrednich

zastosowań.

1.

Pomoc udzielana w celu utrzymania poziomu zatrudnienia zarazem

1)

jest udzielana na czas określony,

2)

jest ograniczona do obszarów, o których mowa w art. 12 ust. 1,

3)

spełnia warunki określone dla pomocy doraźnej lub restrukturyzacyjnej.

2.

Pomoc udzielana w celu tworzenia nowych miejsc pracy zarazem

1)

jest udzielana na czas określony,

2)

jest zróżnicowana co do wielkości w zależności od rodzaju obszaru, w rozumieniu art.

12 ust. 1, na którym jest udzielana,

3)

jest uzależniona od zachowania utworzonych miejsc pracy przez czas określony.

3.

Organ udzielający pomocy, o której mowa w ust. 1 i 2, może uzależnić jej udzielenie

od powiązania ze szkoleniami lub przekwalifikowaniem pracowników.

4.

Pomoc w celu tworzenia nowych miejsc pracy dla osób niepełnosprawnych jest udzielana

zgodnie z warunkami określonymi w ust. 2, przy czym jej wielkość może wynosić do 150%

maksymalnej wielkości pomocy określonej dla danego obszaru, na którym przedsiębiorca

prowadzi działalność.

1.

Pomoc dla działań przedsiębiorcy w zakresie ochrony środowiska powinna być udzielana

z zachowaniem maksymalnych wielkości określonych dla obszarów, o których mowa w art.

13.

2.

Jeżeli maksymalne wielkości pomocy, o których mowa w ust. 1, są niższe niż 25% kosztu

inwestycji w przypadku małych i średnich przedsiębiorców oraz 15% w przypadku pozostałych

przedsiębiorców, o ile dotyczy to inwestycji związanych z dostosowaniem urządzeń do

nowych wymagań prawnych z zakresu ochrony środowiska, ulegają one podwyższeniu odpowiednio

do 25% i 15% kosztu inwestycji.

3.

Jeżeli maksymalne wielkości pomocy, o których mowa w ust. 1, są niższe niż 40% kosztu

inwestycji w przypadku małych i średnich przedsiębiorców oraz 30% w przypadku pozostałych

przedsiębiorców, o ile dotyczy to inwestycji w urządzenia pozwalające na istotne obniżenie

zanieczyszczenia środowiska poniżej obowiązujących wymagań prawnych w tym zakresie,

ulegają one podwyższeniu odpowiednio do 40% i 30% kosztu inwestycji.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się do pomocy wspierającej inwestycje energooszczędne w

przedsiębiorstwach.

Pomoc wspierająca rozwój infrastruktury technicznej przeznaczonej dla określonych

przedsiębiorców udzielana jest z zachowaniem maksymalnych wielkości pomocy określonych

zgodnie z przepisami art. 13.

1.

Pomoc wspierającą szkolenia dla potrzeb określonych przedsiębiorców bezpośrednio związane

z rozwojem ich przedsiębiorstw stosuje się w przypadku szkoleń specjalistycznych lub

ogólnych.

2.

Szkolenia specjalistyczne obejmują szkolenia teoretyczne i praktyczne dotyczące bezpośrednio

i wyłącznie obecnego lub przyszłego stanowiska danego pracownika u wspieranego przedsiębiorcy,

związane ze specyfiką działania tego przedsiębiorcy, przez co możliwości wykorzystania

zdobytych kwalifikacji u innych przedsiębiorców albo w innych obszarach działalności

są ograniczone.

3.

Szkolenia ogólne obejmują szkolenia prowadzące do nabycia kwalifikacji, które mogą

być wykorzystane nie tylko u wspieranego przedsiębiorcy, ale także u innych przedsiębiorców

lub w innych obszarach działalności. Obejmują one także zatrudnienie młodocianych

w celu praktycznej nauki zawodu.

4.

Pomoc, o której mowa w ust. 1, udzielana jest z zachowaniem maksymalnych wielkości

pomocy odpowiednio w wysokości

1)

25% kosztów szkolenia dla szkoleń specjalistycznych,

2)

50% kosztów szkolenia dla szkoleń ogólnych.

5.

Maksymalne wielkości pomocy, o których mowa w ust. 4, ulegają podwyższeniu w przypadku

pomocy

1)

dla małych i średnich przedsiębiorców o

a)

10% dla szkoleń specjalistycznych,

b)

20% dla szkoleń ogólnych,

2)

wspierającej szkolenia specjalistyczne lub ogólne o 10% dla obszarów, o których mowa

w art. 12 ust. 1.

1.

Organem nadzorującym jest Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

2.

Do zadań organu nadzorującego należy w szczególności

1)

nadzorowanie pomocy udzielanej przedsiębiorcom,

2)

monitorowanie pomocy,

3)

opracowywanie i przedstawianie Radzie Ministrów sprawozdania zawierającego informacje

o wynikach nadzorowania pomocy udzielonej przedsiębiorcom,

4)

realizacja, na zasadzie wzajemności, zobowiązań międzynarodowych Rzeczypospolitej

Polskiej w zakresie wymiany informacji o pomocy udzielonej przedsiębiorcom,

5)

ocena skuteczności oraz efektywności pomocy udzielonej przedsiębiorcom.

3.

Nadzorowanie pomocy obejmuje

1)

kontrolę zgodności udzielanej pomocy z niniejszą ustawą oraz ratyfikowanymi umowami

międzynarodowymi regulującymi udzielanie pomocy, których stroną jest Rzeczpospolita

Polska,

2)

podejmowanie działań pokontrolnych zgodnie z art. 31-33.

4.

Kontrola, o której mowa w ust. 3 pkt 1, dokonywana będzie zgodnie z art. 63 ust. 2

Układu Europejskiego.

1.

Organy administracji rządowej i samorządowej przedkładają organowi nadzorującemu projekty

aktów normatywnych, które stanowić będą podstawę udzielenia pomocy, w celu wydania

opinii.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do projektów uchwał wydawanych w wykonaniu

art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o gwarantowanych przez Skarb Państwa

ubezpieczeniach kontraktów eksportowych

(Dz. U. Nr 86, poz. 398 i Nr 106, poz. 496 oraz z 1997 r. Nr 28, poz. 154, Nr 79, poz. 484 i Nr 121, poz. 770).

3.

Organ nadzorujący wydaje opinię w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania

projektu aktu normatywnego, który stanowić będzie podstawę udzielenia pomocy, a w

przypadku projektu uchwały, o której mowa w ust. 2, w terminie nie dłuższym niż 60

dni od dnia jego otrzymania.

1.

Organ udzielający pomocy, przed wydaniem decyzji lub zawarciem umowy o udzielaniu

przedsiębiorcy pomocy, występuje do organu nadzorującego o wydanie opinii dotyczącej

projektu decyzji lub umowy, jeżeli wartość tej pomocy łącznie z pomocą udzieloną w

okresie trzech kolejnych lat poprzedzających dzień wystąpienia przekracza kwotę będącą

równowartością 1 mln EURO.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do

1)

umów zawieranych przez organy udzielające pomocy z przedsiębiorcami na podstawie decyzji

podlegających nadzorowi w trybie niniejszej ustawy,

2)

uchwał wydawanych w wykonaniu art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy o gwarantowanych przez Skarb

Państwa ubezpieczeniach kontraktów eksportowych oraz umów zawartych na podstawie tych

uchwał.

3.

Organ nadzorujący wydaje opinię w terminie nie dłuższym niż 60 dni od dnia otrzymania

przez ten organ projektu decyzji lub umowy, o których mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem

ust. 4.

4.

W przypadku pomocy udzielanej w formie poręczeń lub gwarancji organ nadzorujący wydaje

opinię w terminie nie dłuższym niż 30 dni.

1.

Organ nadzorujący może przed wydaniem opinii przedstawić organowi udzielającemu pomocy

warunki, po spełnieniu których organ nadzorujący wydaje opinię o zgodności, wyznaczając

mu termin do ustosunkowania się do tych warunków. W przypadku braku odpowiedzi w wyznaczonym

terminie lub negatywnego ustosunkowania się do przedstawionych warunków organ nadzorujący

wydaje opinię o niezgodności.

2.

Terminy do wydania opinii ulegają przedłużeniu o czas wyznaczony organowi udzielającemu

pomocy lub adresatowi zamierzonej pomocy na udzielenie dodatkowych informacji i wyjaśnień

lub ustosunkowanie się do warunków, o których mowa w ust. 1.

3.

Do obliczania terminów do wydania opinii przez organ nadzorujący stosuje się przepisy

Kodeksu postępowania administracyjnego.

4.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi szczegółowy zakres informacji przedkładanych

organowi nadzorującemu w celu wydania opinii o udzielonej pomocy, dotyczących w szczególności

adresatów zamierzonej pomocy, tytułu pomocy, formy, wielkości i czasu trwania, a także

wspieranej inwestycji.

1.

Organ nadzorujący ogłasza w Monitorze Sądowym i Gospodarczym informacje o przedłożeniu

przez organ udzielający pomocy projektu decyzji lub umowy niezwłocznie po ich otrzymaniu.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do pomocy udzielanej na podstawie ustawy o gwarantowanych

przez Skarb Państwa ubezpieczeniach kontraktów eksportowych.

3.

Przedsiębiorca będący adresatem zamierzonej pomocy oraz jego konkurenci mają prawo

wglądu w dokumenty zgromadzone w toku postępowania w sprawie wydania opinii dotyczącej

projektu decyzji lub umowy, sporządzania notatek i odpisów, jak również zgłaszania

uwag w przedmiocie zamierzonego udzielenia pomocy. Uprawnienia te nie dotyczą dokumentów

objętych klauzulą „poufne” lub zawierających informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa.

4.

Organ nadzorujący może zwrócić się do konkurentów przedsiębiorcy, o których mowa w

ust. 3, o dostarczenie we wskazanym czasie dodatkowych informacji i wyjaśnień koniecznych

do wydania opinii.

Pomoc nie może być udzielona do czasu wydania opinii o zgodności lub upływu terminu

do jej wydania, z wyjątkiem przypadku, gdy projekt decyzji lub umowy będącej podstawą

udzielenia pomocy nie podlegał obowiązkowi opiniowania na podstawie art. 25.

1.

W przypadku gdy projekty aktów normatywnych, projekty decyzji lub umów będących podstawą

udzielenia pomocy nie zostały przekazane organowi nadzorującemu w celu wydania opinii

mimo ciążącego na organie udzielającym pomocy obowiązku, organ nadzorujący występuje

do tego organu o przedłożenie aktów normatywnych, decyzji lub umów będących podstawą

udzielenia pomocy wraz z informacjami niezbędnymi do wydania opinii.

2.

W przypadku gdy pomoc została udzielona przed dniem wystąpienia organu nadzorującego,

o którym mowa w ust. 1, terminów do wydania opinii nie stosuje się.

1.

Stanowisko organu nadzorującego wyrażone w opinii podlega ogłoszeniu w Monitorze Sądowym

i Gospodarczym.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do stanowiska dotyczącego pomocy udzielanej na podstawie

ustawy o gwarantowanych przez Skarb Państwa ubezpieczeniach kontraktów eksportowych.

3.

Koszty ogłoszeń w Monitorze Sądowym i Gospodarczym ponosi organ zobowiązany do wystąpienia

o wydanie opinii.

1.

Jeżeli organ nadzorujący uzna, że ustawa będąca podstawą udzielania pomocy jest niezgodna

z Konstytucją lub ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi regulującymi udzielanie

pomocy, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, może zwrócić się do Prezesa Rady

Ministrów z wnioskiem o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie jej

zgodności, w przypadku gdy

1)

projekt ustawy nie podlegał obowiązkowi poddania opiniowaniu przez organ nadzorujący,

2)

projekt ustawy nie został przedstawiony do zaopiniowania, mimo że organ opracowujący

projekt był zobowiązany do wystąpienia o wydanie opinii do organu nadzorującego,

3)

opinia wydana przez organ nadzorujący nie została uwzględniona.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do aktów normatywnych innych niż ustawa.

3.

W przypadku wydania decyzji, na mocy której udzielono pomocy, na podstawie aktu normatywnego,

co do którego zapadło orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o jego niezgodności z Konstytucją,

niniejszą ustawą lub ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi regulującymi udzielanie

pomocy, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, organ udzielający pomocy niezwłocznie

po wejściu w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego stwierdza nieważność tej decyzji.

W przeciwnym przypadku organ nadzorujący występuje ze skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego

na bezczynność organu udzielającego pomocy.

4.

W przypadku zawarcia umowy, na mocy której udzielono pomocy, na podstawie aktu normatywnego,

co do którego zapadło orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o jego niezgodności z Konstytucją,

niniejszą ustawą lub ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi regulującymi udzielanie

pomocy, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, organ udzielający pomocy występuje

do sądu właściwego ze względu na siedzibę tego organu o stwierdzenie nieważności tej

umowy.

5.

Obowiązek zwrotu otrzymanej pomocy powstaje po upływie 3 miesięcy od dnia uprawomocnienia

się wyroku.

6.

Decyzja stwierdzająca nieważność decyzji, o której mowa w ust. 3, wywołuje skutki

prawne po upływie 3 miesięcy od dnia jej uprawomocnienia się.

7.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach organ udzielający pomocy może, na wniosek

przedsiębiorcy zobowiązanego do zwrotu otrzymanej pomocy, rozłożyć na raty jej zwrot

wraz z odsetkami za zwłokę.

1.

W przypadku gdy decyzja, na mocy której udzielono pomocy, jest sprzeczna z niniejszą

ustawą lub ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi regulującymi udzielanie pomocy,

których stroną jest Rzeczpospolita Polska, lub ma na celu ich obejście, organ nadzorujący

występuje do właściwego organu o stwierdzenie nieważności tej decyzji.

2.

W przypadku gdy umowa, na mocy której udzielono pomocy, jest sprzeczna z niniejszą

ustawą lub ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi regulującymi udzielanie pomocy,

których stroną jest Rzeczpospolita Polska, lub ma na celu ich obejście, organ nadzorujący

występuje do sądu właściwego ze względu na siedzibę tego organu o stwierdzenie nieważności

tej umowy.

3.

W terminie 3 miesięcy od dnia uprawomocnienia się wyroku sądu stwierdzającego nieważność

umowy, o której mowa w ust. 2, powstaje obowiązek zwrotu otrzymanej pomocy wraz z

odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia powstania obowiązku zwrotu pomocy.

4.

W terminie 3 miesięcy od dnia uprawomocnienia się decyzji stwierdzającej nieważność

decyzji, o której mowa w ust. 1, powstaje obowiązek zwrotu otrzymanej pomocy wraz

z odsetkami za zwłokę liczonymi od dnia powstania obowiązku zwrotu pomocy.

1.

W przypadku stwierdzenia przez organ udzielający pomocy, że udzielona pomoc jest wykorzystywana

niezgodnie z przeznaczeniem, nakazuje on, w drodze decyzji, zwrot w całości lub w

odpowiedniej części uzyskanej pomocy. Przepisy art. 32 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

2.

W przypadku stwierdzenia przez organ nadzorujący, że pomoc jest wykorzystywana niezgodnie

z przeznaczeniem, zwraca się on do organu udzielającego pomocy o wydanie decyzji,

o której mowa w ust. 1.

1.

Kwota stanowiąca zwrot pomocy wraz z odsetkami, o której mowa w art. 31 ust. 5, art.

32 ust. 3 i 4 oraz art. 33, podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie przepisów o

postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

2.

Do czasu zwrotu kwoty stanowiącej równowartość pomocy wraz z odsetkami, o których

mowa w ust. 1, przedsiębiorcy zobowiązanemu do jej zwrotu pomoc nie może zostać ponownie

udzielona.

1.

Organy udzielające pomocy zobowiązane są do badania jej skuteczności oraz efektywności.

2.

Organy, o których mowa w ust. 1, zobowiązane są, z zastrzeżeniem ust. 3, do przedkładania

organowi nadzorującemu, ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych oraz ministrowi

właściwemu do spraw gospodarki w terminie 30 dni od zakończenia każdego kwartału kalendarzowego

i w terminie 60 dni od zakończenia roku kalendarzowego sprawozdań dotyczących udzielonej

pomocy, zawierających w szczególności informacje o rodzajach, formach i wielkości

udzielonej pomocy oraz jej przeznaczeniu.

3.

Urzędy i izby skarbowe przekazują informacje o udzielonej pomocy za pośrednictwem

ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

4.

Organy udzielające pomocy zobowiązane są do przekazywania, na wniosek organu nadzorującego,

ministra właściwego do spraw finansów publicznych lub ministra właściwego do spraw

gospodarki, informacji dotyczących pomocy udzielonej przedsiębiorcom w zakresie i

terminie wskazanym we wniosku.

5.

Organy udzielające pomocy zobowiązane są do przekazywania ministrowi właściwemu do

spraw finansów publicznych informacji dotyczących zaległości w regulowaniu należności

i zobowiązań przedsiębiorców wobec Skarbu Państwa w terminie 60 dni od zakończenia

każdego kwartału kalendarzowego i w terminie 60 dni od zakończenia roku kalendarzowego.

1.

Organ nadzorujący na podstawie sprawozdań oraz informacji, o których mowa w art. 35

ust. 2 i 4, prowadzi rejestr udzielanej pomocy i opracowuje roczne sprawozdanie dotyczące

pomocy udzielanej w Polsce.

2.

W celu realizacji zobowiązań międzynarodowych Rzeczypospolitej Polskiej organ nadzorujący

przekazuje roczne sprawozdanie i dostarcza informacji na temat poszczególnych indywidualnych

przypadków pomocy.

3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych przedstawia Radzie Ministrów zbiorczą

informację o zaległościach w regulowaniu należności i zobowiązań przedsiębiorców wobec

Skarbu Państwa.

4.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, zakres obowiązków informacyjnych

będących podstawą sporządzania sprawozdań dotyczących udzielonej pomocy i informacji

o zaległościach w regulowaniu należności i zobowiązań przedsiębiorców wobec Skarbu

Państwa, uwzględniając w szczególności nazwę i siedzibę organu udzielającego pomocy,

podstawę prawną, wielkość oraz przeznaczenie pomocy.

1.

Przedsiębiorcy ubiegający się o pomoc zobowiązani są do przedłożenia organowi udzielającemu

pomocy informacji dotyczącej pomocy udzielonej im w okresie trzech kolejnych lat poprzedzających

dzień złożenia wniosku o udzielenie pomocy.

2.

Przedsiębiorcy korzystający z pomocy są zobowiązani do składania organowi nadzorującemu

okresowych sprawozdań dotyczących otrzymanej pomocy.

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, przedsiębiorców zobowiązanych do

składania organowi nadzorującemu sprawozdań dotyczących otrzymanej pomocy, zakres

obowiązków sprawozdawczych, okresy sprawozdawcze, termin składania sprawozdań, wzór

formularza będącego podstawą składania sprawozdań, o których mowa w ust. 2, oraz zakres

informacji pozwalających na ocenę skuteczności i efektywności tej pomocy, jak również

wpływu pomocy na konkurencję.

4.

Przedsiębiorcy korzystający z pomocy zobowiązani są do udzielania, na żądanie organu

nadzorującego, informacji dotyczących otrzymanej pomocy w zakresie i terminie wskazanym

w żądaniu. Termin ten nie może być krótszy niż 30 dni od dnia doręczenia żądania.

1.

Informacje i materiały dotyczące indywidualnych przedsiębiorców, o których mowa w

art. 37 ust. 1, 2 i 4, z wyjątkiem wielkości pomocy otrzymanej przez poszczególnych

przedsiębiorców oraz jej przeznaczenia, objęte są tajemnicą służbową.

2.

Nie stanowi naruszenia tajemnicy, o której mowa w ust. 1, przekazywanie na zasadzie

wzajemności informacji dotyczących poszczególnych indywidualnych przypadków pomocy

w wykonaniu zobowiązań międzynarodowych Rzeczypospolitej Polskiej.

Organ nadzorujący, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych,

do końca października każdego roku składa Radzie Ministrów sprawozdanie zawierające

wyniki nadzorowania pomocy w roku poprzednim, a w szczególności dane dotyczące wielkości,

form i przeznaczenia pomocy, oraz ocenę jej skuteczności i efektywności, a także skutków

udzielonej pomocy w sferze konkurencji.

Sprawozdanie, o którym mowa w art. 39, Rada Ministrów przedkłada Sejmowi do końca

roku kalendarzowego.

1.

Kto wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 37 ust. 1, 2 i 4, nie składa sprawozdań

dotyczących otrzymanej pomocy albo nie udziela informacji, przekazuje informacje niezgodne

ze stanem faktycznym lub po upływie wyznaczonego terminu, podlega karze grzywny.

2.

Orzekanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie określonym w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia.

W ustawie z dnia 24 lutego 1990 r. o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie

interesów konsumentów

(Dz. U. z 1999 r. Nr 52, poz. 547 oraz z 2000 r. Nr 31, poz. 381) w art. 19 w ust. 1 po pkt 5 dodaje się pkt 5a w brzmieniu

„

5a)

nadzorowanie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom,

”

.

W ustawie z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli

(Dz. U. z 1995 r. Nr 13, poz. 59, z 1996 r. Nr 64, poz. 315 i Nr 89, poz. 402, z 1997 r. Nr 28, poz. 153, Nr 79, poz. 484, Nr 96, poz. 589, Nr 121, poz. 770 i Nr 133, poz. 883 oraz z 1998 r. Nr 148, poz. 966, Nr 155, poz. 1016 i Nr 162, poz. 1116 i 1126) w art. 2 w ust. 3 dodaje się pkt 5a w brzmieniu

„

5a)

udzielają lub korzystają z pomocy podlegającej przepisom ustawy z dnia 30 czerwca

2000 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców

(Dz. U. Nr 60, poz. 704),

”

.

W ustawie z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym

(Dz. U. Nr 74, poz. 368 i Nr 104, poz. 515, z 1997 r. Nr 75, poz. 471, Nr 106, poz. 679, Nr 114, poz. 739, Nr 144, poz. 971, z 1998 r. Nr 162, poz. 1126, z 1999 r. Nr 75, poz. 853 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 5 i Nr 48, poz. 552) w art. 33 dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Uprawnionym do wniesienia skargi jest również organ nadzorujący na podstawie art.

31 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu

pomocy publicznej dla przedsiębiorców (Dz. U. Nr 60, poz. 704).

”

Dla potrzeb niniejszej ustawy dane o produkcie krajowym brutto na jednego mieszkańca

na określonym obszarze, o którym mowa w art. 12 ust. 1, obliczane będą w pierwszych

latach obowiązywania ustawy odpowiednio

1)

w okresie do dnia 31 października 2001 r. - w wysokości produktu krajowego brutto

za rok 1998 - według odpowiednich układów terytorialnych utworzonych dnia 1 stycznia

1999 r.,

2)

w okresie od dnia 1 listopada 2001 r. do dnia 31 października 2002 r. - jako średnia

z danych o produkcie krajowym brutto, według odpowiednich układów terytorialnych utworzonych

dnia 1 stycznia 1999 r., za lata 1998-1999,

3)

w okresie od dnia 1 listopada 2002 r. do dnia 31 października 2003 r. - jako średnia

z danych o produkcie krajowym brutto, według odpowiednich układów terytorialnych utworzonych

dnia 1 stycznia 1999 r., z lat 1998-2000.

Postępowanie w przedmiocie udzielenia pomocy, rozpoczęte przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy, toczy się według przepisów obowiązujących w dniu wszczęcia tego

postępowania.

1.

W terminie 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy organy udzielające pomocy zobowiązane

są do dostosowania przepisów aktów prawnych, na mocy których udzielana jest pomoc,

do przepisów niniejszej ustawy.

2.

Udzielenie pomocy do czasu dostosowania przepisów aktów prawnych do przepisów niniejszej

ustawy nie może być niezgodne z niniejszą ustawą pod rygorem stwierdzenia jej nieważności

na podstawie art. 32.

3.

Jeżeli podstawą prawną udzielenia pomocy jest akt normatywny objęty zakresem właściwości

Trybunału Konstytucyjnego i akt ten w opinii organu nadzorującego jest niezgodny z

niniejszą ustawą lub ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi regulującymi udzielanie

pomocy, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz ponadto upłynął termin, o

którym mowa w ust. 1, organ nadzorujący zwraca się do Prezesa Rady Ministrów z wnioskiem

o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie zgodności tego aktu z niniejszą

ustawą lub z ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi regulującymi udzielanie pomocy.

4.

W przypadku stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności aktu, o którym

mowa w ust. 3, przepisy art. 31 ust. 3-7 stosuje się odpowiednio.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.