Ustawa z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji.

W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z 1965 r. Nr 15, poz. 113, z 1974 r. Nr 27, poz. 157 i Nr 39, poz. 231, z 1975 r. Nr 45, poz. 234, z 1982 r. Nr 11, poz. 82 i Nr 30, poz. 210, z 1983 r. Nr 5, poz. 33, z 1984 r. Nr 45, poz. 241 i 242, z 1985 r. Nr 20, poz. 86, z 1987 r. Nr 21, poz. 123, z 1988 r. Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 4, poz. 21 i Nr 33, poz. 175, z 1990 r. Nr 14, poz. 88, Nr 34, poz. 198, Nr 53, poz. 306, Nr 55, poz. 318 i Nr 79, poz. 464, z 1991 r. Nr 7, poz. 24, Nr 22, poz. 92 i Nr 115, poz. 496, z 1993 r. Nr 12, poz. 53, z 1994 r. Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 83, poz. 417, z 1996 r. Nr 24, poz. 110, Nr 43, poz. 189, Nr 73, poz. 350 i Nr 149, poz. 703, z 1997 r. Nr 43, poz. 270, Nr 54, poz. 348, Nr 75, poz. 471, Nr 102, poz. 643, Nr 117, poz. 752, Nr 121, poz. 769 i 770, Nr 133, poz. 882, Nr 139, poz. 934, Nr 140, poz. 940 i Nr 141, poz. 944, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz. 757, z 1999 r. Nr 52, poz. 532 oraz z 2000 r. Nr 22, poz. 269 i 271 i Nr 48, poz. 552) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 13 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Sąd rozpoznaje sprawy w procesie, chyba że ustawa stanowi inaczej. W wypadkach przewidzianych

w ustawie sąd rozpoznaje sprawy według przepisów o postępowaniach odrębnych.

”

;

2)

w art. 17

a)

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

o prawa niemajątkowe i łącznie z nimi dochodzone roszczenia majątkowe oprócz spraw

o ustalenie lub zaprzeczenie pochodzenia dziecka, o unieważnienie uznania dziecka

oraz o rozwiązanie przysposobienia,

”

b)

w pkt 4 wyrazy „piętnaście tysięcy złotych” zastępuje się wyrazami „trzydzieści tysięcy złotych”;

3)

po art. 23 dodaje się art. 23

„

Art. 23

W sprawach o roszczenia pracowników dotyczące nawiązania, istnienia lub rozwiązania

stosunku pracy wartość przedmiotu sporu stanowi, przy umowach na czas określony -

suma wynagrodzenia za pracę za okres sporny, lecz nie więcej niż za rok, a przy umowach

na czas nieokreślony - za okres jednego roku.

”

;

4)

w art. 61

a)

w § 1 zdanie drugie otrzymuje brzmienie

„

Minister Sprawiedliwości określa, w drodze rozporządzenia, wykaz tych organizacji.

”

,

b)

§ 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Organizacje społeczne, do których zadań statutowych należy ochrona środowiska, ochrona

konsumentów albo ochrona praw z tytułu wynalazczości, mogą w sprawach z tego zakresu

wstąpić, za zgodą powoda, do postępowania w każdym jego stadium. Minister Sprawiedliwości

określa, w drodze rozporządzenia, wykaz tych organizacji.

”

;

5)

w art. 87

a)

w § 2 skreśla się zdanie drugie,

b)

§ 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

W sprawach o ustalenie ojcostwa i o roszczenia alimentacyjne pełnomocnikiem może być

również przedstawiciel właściwego w sprawach z zakresu pomocy społecznej organu jednostki

samorządu terytorialnego oraz organizacji społecznej, mającej na celu udzielanie pomocy

rodzinie. Minister Sprawiedliwości określa, w drodze rozporządzenia, wykaz tych organizacji

społecznych.

”

;

6)

w art. 125

a)

dotychczasową treść oznacza się jako § 1,

b)

dodaje się § 2-4 w brzmieniu

„

§ 2.

Jeżeli przepis szczególny tak stanowi, pisma procesowe wnosi się na urzędowych formularzach

lub na elektronicznych nośnikach informatycznych.

§ 3.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzory i sposób udostępniania

stronom urzędowych formularzy, o których mowa w § 2, odpowiadających wymaganiom przewidzianym

dla pism procesowych, szczególnym wymaganiom postępowania, w którym mają być stosowane,

oraz zawierających niezbędne pouczenia dla stron co do sposobu ich wypełniania, wnoszenia

i skutków niedostosowania pisma do tych wymagań. Urzędowe formularze powinny być udostępniane

w siedzibach sądów oraz poza sądami, w dogodny dla stron sposób, za niewygórowaną

odpłatnością.

§ 4.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i termin

wprowadzenia techniki informatycznej, warunki, jakim powinny odpowiadać elektroniczne

nośniki informatyczne, na których pisma procesowe mają być wnoszone, tryb odtwarzania

danych na nich zawartych oraz sposób ich przechowywania i zabezpieczania, uwzględniając

stan wyposażenia sądów w odpowiednie środki techniczne i poziom rozwoju technik informatycznych.

”

;

7)

po art. 130 dodaje się art. 130

„

Art. 130

§ 1.

Jeżeli pismo procesowe, które powinno być wniesione na urzędowym formularzu, nie zostało

wniesione na takim formularzu, formularz został nieprawidłowo wypełniony albo nie

może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania innych warunków formalnych,

przewodniczący zwraca stronie pismo bez wzywania do jego poprawienia lub uzupełnienia.

Sprzeciw od wyroku zaocznego, zarzuty od nakazu zapłaty lub sprzeciw od nakazu zapłaty

sąd odrzuca.

§ 2.

Paragraf poprzedzający stosuje się odpowiednio do pism, które powinny być wniesione

na elektronicznych nośnikach informatycznych.

§ 3.

Zarządzenie o zwrocie pisma kierowane do strony nie reprezentowanej przez adwokata

lub radcę prawnego powinno zawierać wskazanie braków, jakimi pismo było dotknięte,

oraz skutków jego zwrotu i ponownego wniesienia.

§ 4.

W terminie tygodniowym od dnia doręczenia zarządzenia o zwrocie pozwu powód może wnieść

go ponownie. Jeżeli pozew nie jest dotknięty brakami, wywołuje skutek od daty pierwotnego

wniesienia. Skutek taki nie następuje w razie kolejnego zwrotu pozwu.

”

;

8)

w art. 131

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Sąd dokonywa doręczeń przez pocztę, komornika, woźnych, a także przez sądową służbę

doręczeniową.

”

,

b)

dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

Minister Sprawiedliwości może, w drodze rozporządzenia, utworzyć sądową służbę doręczeniową,

powołaną do dokonywania doręczeń, o których mowa w § 1, i określić organizację służby

doręczeniowej oraz szczegółowy tryb doręczania przez tę służbę pism sądowych, mając

na względzie zapewnienie skuteczności doręczeń, zachowania wymogów postępowania sądowego,

ochronę praw osób, którym pisma są doręczane, oraz zasady ochrony ich danych osobowych.

”

;

9)

w art. 159 skreśla się § 2;

10)

po art. 187 dodaje się art. 187

„

Art. 187

Jeżeli powód będący usługodawcą lub sprzedawcą dochodzi roszczeń wynikających z umów

o

1)

świadczenie usług pocztowych i telekomunikacyjnych,

2)

przewóz osób i bagażu w komunikacji masowej,

3)

dostarczanie energii elektrycznej, gazu i oleju opałowego,

4)

dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków,

5)

wywóz nieczystości,

6)

dostarczanie energii cieplnej

jest obowiązany wnieść pozew na urzędowym formularzu.

Art. 187

W sprawach, o których mowa w artykule poprzedzającym, pozew wnosi się na elektronicznych

nośnikach informatycznych, jeżeli przepis szczególny tak stanowi.

”

;

11)

skreśla się art. 188;

12)

art. 201 otrzymuje brzmienie

„

Art. 201.

§ 1.

Przewodniczący bada, w jakim trybie sprawa powinna być rozpoznana oraz czy podlega

rozpoznaniu według przepisów o postępowaniu odrębnym, i wydaje odpowiednie zarządzenia.

W wypadkach przewidzianych w ustawie przewodniczący wyznacza posiedzenie niejawne

w celu wydania nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym.

§ 2.

Jeżeli sprawę wszczęto lub prowadzono w trybie niewłaściwym, sąd rozpozna ją w trybie

właściwym lub przekaże właściwemu sądowi do rozpoznania w takim trybie. W wypadku

przekazania stosuje się odpowiednio przepisy § 2 i 3 artykułu poprzedzającego. Każda

jednak strona może żądać powtórzenia czynności sądu dokonanych bez jej udziału.

”

;

13)

w art. 207 po § 2 dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

Stronę reprezentowaną przez adwokata lub radcę prawnego przewodniczący może zobowiązać

do złożenia w wyznaczonym terminie pisma przygotowawczego, w którym strona jest obowiązana

do powołania wszystkich twierdzeń, zarzutów i dowodów pod rygorem utraty prawa powoływania

ich w toku dalszego postępowania.

”

;

14)

art. 342 otrzymuje brzmienie

„

Art. 342.

Wyrok zaoczny sąd uzasadnia, gdy powództwo zostało oddalone w całości lub w części,

a powód zażądał uzasadnienia w ciągu tygodnia od doręczenia mu wyroku, albo gdy powód,

który żądania takiego nie zgłosił, wniósł apelację w przepisanym terminie.

”

;

15)

w części pierwszej w księdze pierwszej w tytule VI w dziale IV po art. 353 dodaje

się rozdział 1a w brzmieniu

„

Rozdział 1a

Nakazy zapłaty

Art. 353

Jeżeli przepis szczególny tak stanowi, sąd rozstrzyga sprawę, wydając nakaz zapłaty.

Art. 353

Do nakazów zapłaty stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli kodeks nie

stanowi inaczej.

”

;

16)

art. 354 otrzymuje brzmienie

„

Art. 354.

Jeżeli kodeks nie przewiduje wydania wyroku lub nakazu zapłaty, sąd wydaje postanowienie.

”

;

17)

art. 368 otrzymuje brzmienie

„

Art. 368.

§ 1.

Apelacja powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego, a ponadto

zawierać

1)

oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony

w całości czy w części,

2)

zwięzłe przedstawienie zarzutów,

3)

uzasadnienie zarzutów,

4)

powołanie, w razie potrzeby, nowych faktów i dowodów oraz wykazanie, że ich powołanie

w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji nie było możliwe albo że potrzeba powołania

się na nie wynikła później,

5)

wniosek o zmianę lub o uchylenie wyroku z zaznaczeniem zakresu żądanej zmiany lub

uchylenia.

§ 2.

W sprawach o prawa majątkowe należy oznaczyć wartość przedmiotu zaskarżenia. Wartość

ta może być oznaczona na kwotę wyższą od wartości przedmiotu sporu wskazanej w pozwie

jedynie wtedy, gdy powód rozszerzył powództwo lub sąd orzekł ponad żądanie. Przepisy

art. 19-24 i 25 § 1 stosuje się odpowiednio.

”

;

18)

art. 378 otrzymuje brzmienie

„

Art. 378.

§ 1.

Sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach apelacji; w granicach zaskarżenia

bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania.

§ 2.

W granicach zaskarżenia sąd drugiej instancji może z urzędu rozpoznać sprawę także

na rzecz współuczestników, którzy wyroku nie zaskarżyli, gdy będące przedmiotem zaskarżenia

prawa lub obowiązki są dla nich wspólne. Współuczestników tych należy zawiadomić o

rozprawie; mogą oni składać pisma przygotowawcze.

”

;

19)

w art. 386 § 4 otrzymuje brzmienie

„

§ 4.

Poza wypadkami określonymi w § 2 i 3 sąd drugiej instancji może uchylić zaskarżony

wyrok i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania tylko w razie nierozpoznania przez

sąd pierwszej instancji istoty sprawy albo gdy wydanie wyroku wymaga przeprowadzenia

postępowania dowodowego w całości.

”

;

20)

w art. 390 w § 1 skreśla się wyrazy „w sprawie, w której kasacja nie przysługuje,”;

21)

w art. 391

a)

dotychczasową treść oznacza się jako § 1,

b)

dodaje się § 2 w brzmieniu

„

§ 2.

W razie cofnięcia apelacji sąd drugiej instancji umarza postępowanie apelacyjne i

orzeka o kosztach jak przy cofnięciu pozwu.

”

;

22)

art. 392 otrzymuje brzmienie

„

Art. 392.

Od wydanego przez sąd drugiej instancji wyroku lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia

pozwu albo umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie przysługuje kasacja

do Sądu Najwyższego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

”

;

23)

po art. 392 dodaje się art. 392

„

Art. 392

§ 1.

Kasacja nie przysługuje w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu

zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych, a w sprawach gospodarczych -

niższa niż dwadzieścia tysięcy złotych. Jednakże w sprawach z zakresu ubezpieczeń

społecznych kasacja przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach

o przyznanie i o wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia

społecznego.

§ 2.

Kasacja nie przysługuje także w sprawach

1)

o alimenty, o czynsz najmu lub dzierżawy oraz o naruszenie posiadania,

2)

dotyczących kar porządkowych, świadectwa pracy i roszczeń z tym związanych oraz o

deputaty lub ich ekwiwalent,

3)

rozpoznanych w postępowaniu uproszczonym.

”

;

24)

art. 393 otrzymuje brzmienie

„

Art. 393.

§ 1.

Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, jeżeli

1)

w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne,

2)

nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,

3)

kasacja jest oczywiście bezzasadna.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo

albo gdy zachodzi nieważność postępowania.

”

;

25)

w art. 393

a)

w § 1 wyraz „wniesiona” zastępuje się wyrazem „sporządzona”,

b)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się, gdy stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem

jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych,

a także gdy stroną lub jej przedstawicielem jest adwokat lub radca prawny.

”

;

26)

art. 393

„

Art. 393

§ 1.

Kasacja powinna zawierać

1)

oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone

w całości czy w części,

2)

przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie,

3)

przedstawienie okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie,

4)

wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia

lub zmiany.

§ 2.

Ponadto kasacja powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego,

a w sprawach o prawa majątkowe powinna zawierać oznaczenie wartości przedmiotu zaskarżenia.

”

;

27)

art. 393

„

Art. 393

§ 1.

O odmowie przyjęcia kasacji do rozpoznania orzeka na posiedzeniu niejawnym Sąd Najwyższy

w składzie jednego sędziego.

§ 2.

W tym samym składzie Sąd Najwyższy może także odrzucić kasację, gdy ulegała ona odrzuceniu

przez sąd drugiej instancji, albo zwrócić ją temu sądowi w celu usunięcia dostrzeżonych

braków.

Art. 393

§ 1.

Sąd Najwyższy rozpoznaje kasację w składzie trzech sędziów.

§ 2.

Sąd Najwyższy rozpoznaje na posiedzeniu niejawnym kasację od postanowienia sądu drugiej

instancji w przedmiocie odrzucenia pozwu lub umorzenia postępowania albo jeżeli zachodzi

nieważność postępowania lub gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna. Może także rozpoznać

na posiedzeniu niejawnym kasację opartą tylko na podstawie art. 393

”

;

28)

art. 393

„

Art. 393

§ 1.

Poza wypadkami wymienionymi w artykule poprzedzającym wyznacza się rozprawę.

§ 1

Na rozprawie lub na posiedzeniu wyznaczonym dla rozpoznania zagadnienia prawnego strona

może działać tylko przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis art. 393

§ 2.

Sędzia sprawozdawca przedstawia na rozprawie zwięźle stan sprawy ze szczególnym uwzględnieniem

podstaw i wniosków kasacyjnych.

”

;

29)

art. 393

„

Art. 393

§ 1.

Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach zaskarżenia kasacją oraz jej podstaw;

w granicach zaskarżenia bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

§ 2.

W postępowaniu kasacyjnym nie jest dopuszczalne powołanie nowych faktów i dowodów,

a Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego

orzeczenia.

§ 3.

Skarżący może przytoczyć nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych.

”

;

30)

w art. 393„zaskarżony wyrok” zastępuje się wyrazami „zaskarżone orzeczenie”;

31)

w art. 393„wyrok” zastępuje się użytym w odpowiednim przypadku wyrazem „orzeczenie”;

32)

w art. 393

33)

art. 393

„

Art. 393

Jeżeli podstawa naruszenia prawa materialnego jest uzasadniona, a kasacji nie oparto

także na podstawie naruszenia przepisów postępowania lub podstawa ta okazała się nieuzasadniona,

Sąd Najwyższy może zmienić zaskarżony wyrok i orzec co do istoty sprawy.

Art. 393

Jeżeli pozew ulega odrzuceniu albo istnieje podstawa do umorzenia postępowania, Sąd

Najwyższy uchyla wydane w sprawie wyroki oraz odrzuca pozew lub umarza postępowanie.

”

;

34)

art. 393

„

Art. 393

§ 1.

Zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji

odrzucające kasację.

§ 2.

W sprawach, w których przysługuje kasacja, zażalenie przysługuje także na postanowienie

sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, z wyjątkiem postanowień, o

których mowa w art. 392, a także postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia

na postanowienie sądu pierwszej instancji.

§ 3.

Przepisy art. 393

”

;

35)

skreśla się art. 393

36)

w art. 394 w § 1 w pkt 1 po wyrazach „zwrot pozwu,” dodaje się wyrazy „z wyjątkiem zwrotu pozwu dokonanego na podstawie art. 130;

37)

w art. 397 dodaje się § 11 w brzmieniu

„

§ 1

W postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia sąd drugiej instancji uzasadnia z

urzędu postanowienie kończące to postępowanie.

”

;

38)

w art. 461

a)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych właściwy do rozpoznania sprawy jest sąd,

w którego okręgu ma miejsce zamieszkania strona odwołująca się od decyzji wydanej

przez organ rentowy, chyba że przepis odrębny stanowi inaczej.

”

,

b)

po § 2 dodaje się § 21 w brzmieniu

„

§ 2

W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, w których wniesiono odwołanie od decyzji

Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, wojskowego

organu emerytalnego albo organu emerytalnego właściwego w stosunku do funkcjonariuszy

Służby Więziennej, właściwy jest sąd, w którego okręgu ma siedzibę ten organ.

”

;

39)

w art. 465 w § 1 zdanie drugie otrzymuje brzmienie

„

Przepisu art. 393

”

;

40)

w art. 466 wyraz „również” zastępuje się wyrazami „powództwo oraz”;

41)

w art. 479

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Sprawy gospodarcze, w tym rozpoznawane w postępowaniu nakazowym i upominawczym, należą

do właściwości sądów okręgowych, z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość

sądów rejonowych lub sądu antymonopolowego.

”

,

b)

w § 2

-

w pkt 1 wyrazy „nie przekracza piętnastu tysięcy złotych” zastępuje się wyrazami „nie przekracza trzydziestu tysięcy złotych, w tym sprawy rozpoznawane w postępowaniu

nakazowym i upominawczym”,

-

skreśla się pkt 2;

42)

art. 479

„

Art. 479

§ 1.

W pozwie powód jest obowiązany podać wszystkie twierdzenia oraz dowody na ich poparcie

pod rygorem utraty prawa powoływania ich w toku postępowania, chyba że wykaże, iż

ich powołanie w pozwie nie było możliwe albo że potrzeba powołania wynikła później.

§ 2.

Powód powinien dołączyć do pozwu odpis reklamacji lub wezwania do dobrowolnego spełnienia

żądania i oświadczenia co do stanowiska pozwanego w tym przedmiocie oraz informację

lub odpisy pism świadczących o próbie wyjaśnienia spornych kwestii w drodze rokowań.

§ 3.

W razie niezłożenia odpisu wezwania do dobrowolnego spełnienia żądania lub reklamacji,

stosuje się art. 130.

§ 4.

Niezależnie od wyniku sprawy sąd może obciążyć kosztami procesu w całości lub w części

tę stronę, która przez zaniechanie czynności wymienionych w § 1 przyczyniła się do

zbędnego wytoczenia sprawy lub wadliwego określenia jej zakresu.

”

;

43)

w art. 479

„

§ 2.

W odpowiedzi na pozew pozwany jest obowiązany podać wszystkie twierdzenia, zarzuty

oraz dowody na ich poparcie pod rygorem utraty prawa powoływania ich w toku postępowania,

chyba że wykaże, iż ich powołanie w odpowiedzi na pozew nie było możliwe, albo że

potrzeba powołania wynikła później. Art. 479

”

;

44)

w art. 479

„

§ 3.

Do sprzeciwu od wyroku zaocznego przepis art. 479

”

;

45)

skreśla się art. 479

46)

w art. 479„zaskarżonej decyzji” dodaje się wyrazy „i wartości przedmiotu sporu”;

47)

skreśla się art. 480;

48)

skreśla się art. 482 i 483;

49)

w części pierwszej w księdze pierwszej w tytule VII w dziale V w rozdziale 2 dodaje

się art. 484

„

Art. 484

§ 1.

Postępowanie nakazowe należy do właściwości sądów rejonowych i okręgowych.

§ 2.

Sąd rozpoznaje sprawę w postępowaniu nakazowym na pisemny wniosek powoda zgłoszony

w pozwie.

§ 3.

Rozpoznanie sprawy następuje na posiedzeniu niejawnym.

”

;

50)

art. 485 otrzymuje brzmienie

„

Art. 485.

§ 1.

Sąd wydaje nakaz zapłaty, jeżeli powód dochodzi roszczenia pieniężnego albo świadczenia

innych rzeczy zamiennych, a okoliczności uzasadniające dochodzone żądanie są udowodnione

dołączonym do pozwu

1)

dokumentem urzędowym,

2)

zaakceptowanym przez dłużnika rachunkiem,

3)

wezwaniem dłużnika do zapłaty i pisemnym oświadczeniem dłużnika o uznaniu długu,

4)

zaakceptowanym przez dłużnika żądaniem zapłaty, zwróconym przez bank i nie zapłaconym

z powodu braku środków na rachunku bankowym.

§ 2.

Sąd wydaje nakaz zapłaty również przeciwko zobowiązanemu z weksla lub z czeku; jeżeli

przejście na powoda praw z weksla lub z czeku nie wynika bezpośrednio z ich treści,

podstawę wydania nakazu stanowi nadto dokument wykazujący takie przejście.

§ 3.

Sąd może wydać nakaz zapłaty, jeżeli bank dochodzi roszczenia na podstawie wyciągu

z ksiąg bankowych podpisanego przez osoby upoważnione do składania oświadczeń w zakresie

praw i obowiązków majątkowych banku i opatrzonego pieczęcią banku oraz dowodu doręczenia

dłużnikowi pisemnego wezwania do zapłaty.

§ 4.

Dopuszczalne jest dołączenie odpisów dokumentów, o których mowa w § 1, jeżeli ich

zgodność z oryginałem jest poświadczona przez notariusza albo występujących w tej

sprawie adwokata lub radcę prawnego. Jeżeli nie dołączono oryginału weksla lub czeku

albo dokumentów określonych w § 3, przewodniczący wzywa powoda do ich złożenia pod

rygorem zwrotu pozwu na podstawie art. 130.

”

;

51)

art. 486 otrzymuje brzmienie

„

Art. 486.

W razie braku podstaw do wydania nakazu zapłaty przewodniczący wyznacza rozprawę,

chyba że sprawa może być rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

”

;

52)

skreśla się art. 487;

53)

art. 488 otrzymuje brzmienie

„

Art. 488.

§ 1.

Pozew może być wniesiony do sądu właściwości ogólnej albo sądu miejsca wykonania zobowiązania.

§ 2.

Jeżeli pozwano łącznie kilku zobowiązanych z weksla lub z czeku, nakaz może być wydany

przez sąd miejsca płatności lub właściwości ogólnej dla akceptanta albo wystawcy weksla

własnego lub czeku.

”

;

54)

art. 491-496 otrzymują brzmienie

„

Art. 491.

§ 1.

Wydając nakaz zapłaty sąd orzeka, że pozwany ma w ciągu dwóch tygodni od dnia doręczenia

nakazu zaspokoić roszczenie w całości wraz z kosztami albo wnieść w tym terminie zarzuty.

§ 2.

Nakaz zapłaty wydany na podstawie weksla lub czeku może być w formie skróconej umieszczony

na ich odpisie.

§ 3.

Nakaz zapłaty doręcza się stronom; pozwanemu wraz z pozwem i załącznikami.

Art. 492.

§ 1.

Nakaz zapłaty z chwilą wydania stanowi tytuł zabezpieczenia, wykonalny bez nadawania

mu klauzuli wykonalności. Kwota zasądzona nakazem wraz z wymagalnymi odsetkami stanowi

sumę, której złożenie przez dłużnika do depozytu sądowego wystarczy do zabezpieczenia.

Jeżeli nakaz zobowiązuje do wydania rzeczy zamiennych, do zabezpieczenia wystarczy

złożenie sumy równej wartości przedmiotu sporu.

§ 2.

Powód wnosząc o dokonanie zabezpieczenia jest obowiązany wskazać sposób zabezpieczenia.

Sąd na wniosek pozwanego może ograniczyć zabezpieczenie według swego uznania. Przepis

art. 742 oraz przepisy o ograniczeniu zabezpieczenia przeciwko Skarbowi Państwa stosuje

się odpowiednio.

§ 3.

Nakaz zapłaty wydany na podstawie weksla lub czeku staje się natychmiast wykonalny

po upływie terminu do zaspokojenia roszczenia. W razie wniesienia zarzutów sąd może

na wniosek pozwanego wstrzymać wykonanie nakazu. Przepisy o ograniczeniu wykonalności

w sprawach przeciwko Skarbowi Państwa stosuje się odpowiednio.

Art. 493.

§ 1.

Pismo zawierające zarzuty wnosi się do sądu, który wydał nakaz zapłaty. W piśmie pozwany

powinien wskazać, czy zaskarża nakaz w całości czy w części, przedstawić zarzuty,

które pod rygorem ich utraty należy zgłosić przed wdaniem się w spór, oraz pozostałe

zarzuty przeciwko żądaniu pozwu, a także wszystkie okoliczności faktyczne i dowody

na ich potwierdzenie.

§ 2.

Jeżeli pozew wniesiono na urzędowym formularzu, wniesienie zarzutów wymaga również

zachowania tej formy.

§ 3.

Do potrącenia mogą być przedstawione tylko wierzytelności udowodnione dokumentami,

o których mowa w art. 485.

§ 4.

Powództwo wzajemne jest niedopuszczalne.

Art. 494.

§ 1.

Sąd odrzuca zarzuty wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne,

jak również zarzuty, których braków pozwany nie usunął w terminie.

§ 2.

Nakaz zapłaty, przeciwko któremu w całości lub w części nie wniesiono skutecznie zarzutów,

ma skutki prawomocnego wyroku.

Art. 495.

§ 1.

W razie prawidłowego wniesienia zarzutów przewodniczący wyznacza rozprawę i zarządza

doręczenie ich powodowi.

§ 2.

W toku postępowania nie można występować z nowymi roszczeniami zamiast lub obok dotychczasowych.

Jednakże w razie zmiany okoliczności powód może żądać zamiast pierwotnego przedmiotu

sporu jego wartości lub innego przedmiotu, a w sprawach o świadczenie powtarzające

się może nadto rozszerzyć żądanie pozwu o świadczenia za dalsze okresy.

§ 3.

Okoliczności faktyczne, zarzuty i wnioski dowodowe niezgłoszone w pozwie albo w piśmie

zawierającym zarzuty od nakazu zapłaty mogą być rozpoznawane jedynie wtedy, gdy strona

wykaże, że nie mogła z nich skorzystać wcześniej lub gdy potrzeba ich powołania wynikła

później. Powód może powołać nowe fakty i dowody w terminie tygodnia od dnia doręczenia

mu pisma pozwanego zawierającego zarzuty.

§ 4.

Przepisów art. 194-196 i art. 198 nie stosuje się.

Art. 496.

Po przeprowadzeniu rozprawy sąd wydaje wyrok, w którym nakaz zapłaty w całości lub

w części utrzymuje w mocy albo go uchyla i orzeka o żądaniu pozwu, bądź też postanowieniem

pozew odrzuca lub postępowanie umarza.

”

;

55)

w części pierwszej w księdze pierwszej w tytule VII w dziale V w rozdziale 3 dodaje

się art. 497

„

Art. 497

§ 1.

Postępowanie upominawcze należy do właściwości sądów rejonowych i okręgowych.

§ 2.

Sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym.

”

;

56)

art. 498 otrzymuje brzmienie

„

Art. 498.

§ 1.

Sąd wydaje nakaz zapłaty, jeżeli powód dochodzi roszczenia pieniężnego, a w innych

sprawach, jeżeli przepis szczególny tak stanowi.

§ 2.

W razie braku podstaw do wydania nakazu zapłaty przewodniczący wyznacza rozprawę,

chyba że sprawa może być rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

”

;

57)

w art. 499

a)

skreśla się oznaczenie § 1,

b)

skreśla się § 2;

58)

w art. 502 skreśla § 3;

59)

po art. 502 dodaje się art. 502

„

Art. 502

§ 1.

Jeżeli doręczenie nakazu zapłaty nie może nastąpić z przyczyn wskazanych w art. 499

pkt 4, sąd z urzędu uchyla nakaz zapłaty, a przewodniczący wyznacza rozprawę.

§ 2.

Jeżeli po wydaniu nakazu zapłaty okaże się, że pozwany w chwili wniesienia pozwu nie

miał zdolności sądowej, zdolności procesowej albo organu powołanego do jego reprezentowania,

a braki te nie zostały usunięte w wyznaczonym terminie zgodnie z przepisami kodeksu,

sąd z urzędu uchyla nakaz zapłaty i wydaje odpowiednie postanowienie.

”

;

60)

art. 503-505 otrzymuje brzmienie

„

Art. 503.

§ 1.

Pismo zawierające sprzeciw wnosi się do sądu, który wydał nakaz zapłaty. W piśmie

pozwany powinien wskazać, czy zaskarża nakaz w całości czy w części, przedstawić zarzuty,

które pod rygorem ich utraty należy zgłosić przed wdaniem się w spór, a także pozostałe

zarzuty przeciwko żądaniu pozwu oraz wszystkie okoliczności faktyczne i dowody na

ich potwierdzenie.

§ 2.

Jeżeli pozew wniesiono na urzędowym formularzu, wniesienie sprzeciwu wymaga również

zachowania tej formy.

Art. 504.

§ 1.

Sąd odrzuca sprzeciw wniesiony po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalny

albo którego braków pozwany nie usunął w terminie.

§ 2.

Nakaz zapłaty, przeciwko któremu w całości lub w części nie wniesiono skutecznie sprzeciwu,

ma skutki prawomocnego wyroku.

Art. 505.

§ 1.

W razie prawidłowego wniesienia sprzeciwu nakaz zapłaty traci moc, a przewodniczący

wyznacza rozprawę i zarządza doręczenie powodowi sprzeciwu razem z wezwaniem na rozprawę.

§ 2.

Nakaz zapłaty traci moc w części zaskarżonej sprzeciwem. Sprzeciw jednego tylko ze

współpozwanych o to samo roszczenie oraz co do jednego lub niektórych uwzględnionych

roszczeń powoduje utratę mocy nakazu jedynie co do nich.

”

;

61)

w części pierwszej w księdze pierwszej w tytule VII po art. 505 dodaje się dział VI

w brzmieniu

„

Dział VI

Postępowanie uproszczone

Art. 505

Przepisy niniejszego działu stosuje się w następujących sprawach należących do właściwości

sądów rejonowych

1)

o roszczenia wynikające z umów, jeżeli wartość przedmiotu sporu nie przekracza pięciu

tysięcy złotych, a w sprawach o roszczenia wynikające z rękojmi lub gwarancji jakości,

jeżeli wartość przedmiotu umowy nie przekracza tej kwoty,

2)

o zapłatę czynszu najmu lokali mieszkalnych i opłat obciążających najemcę oraz opłat

z tytułu korzystania z lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej bez względu

na wartość przedmiotu sporu.

Art. 505

Pozew, odpowiedź na pozew, sprzeciw od wyroku zaocznego i pismo zawierające wnioski

dowodowe wnoszone w postępowaniu uproszczonym powinny być sporządzone na urzędowych

formularzach.

Art. 505

§ 1.

Jednym pozwem można dochodzić tylko jednego roszczenia. W wypadku połączenia w jednym

pozwie kilku roszczeń przewodniczący zarządzi zwrot pozwu stosując art. 130

§ 2.

Jeżeli powód dochodzi części roszczenia, sprawa podlega rozpoznaniu w postępowaniu

przewidzianym w niniejszym rozdziale tylko wtedy, gdy postępowanie to byłoby właściwe

dla całego roszczenia wynikającego z faktów przytoczonych przez powoda. W przeciwnym

wypadku sprawa rozpoznawana jest z pominięciem przepisów niniejszego rozdziału.

Art. 505

§ 1.

Zmiana powództwa jest niedopuszczalna. Przepisów art. 75-85 oraz art. 194-196 i art.

198 nie stosuje się.

§ 2.

Powództwo wzajemne oraz zarzut potrącenia są dopuszczalne, jeżeli roszczenia nadają

się do rozpoznania w postępowaniu uproszczonym.

Art. 505

§ 1.

Okoliczności faktyczne, zarzuty i wnioski dowodowe nie zgłoszone w pozwie, odpowiedzi

na pozew, na pierwszym posiedzeniu przeznaczonym na rozprawę lub w sprzeciwie od wyroku

zaocznego mogą być rozpoznawane tylko wtedy, gdy strona wykaże, że nie mogła ich powołać

wcześniej lub gdy potrzeba ich powołania wynikła później.

§ 2.

Powód może przytoczyć nowe okoliczności faktyczne i wnioski dowodowe nie później niż

w terminie tygodnia od dnia doręczenia mu pism pozwanego wymienionych w paragrafie

poprzedzającym.

Art. 505

§ 1.

Sąd może dokonywać wezwań stosując odpowiednio przepis art. 472.

§ 2.

Przepisów art. 278-291 nie stosuje się.

§ 3.

Jeżeli sąd uzna, że ścisłe udowodnienie wysokości żądania jest niemożliwe lub nader

utrudnione, może w wyroku zasądzić odpowiednią sumę według swej oceny, opartej na

rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy.

Art. 505

Jeżeli sąd uzna, że sprawa jest szczególnie zawiła lub jej rozstrzygnięcie wymaga

wiadomości specjalnych, w dalszym ciągu rozpoznaje ją z pominięciem przepisów niniejszego

działu.

Art. 505

§ 1.

Wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku strona może zgłosić również do protokołu

bezpośrednio po ogłoszeniu wyroku.

§ 2.

Dla strony, która zrzekła się doręczenia uzasadnienia wyroku, termin do wniesienia

apelacji biegnie od dnia ogłoszenia wyroku.

§ 3.

Strona obecna na posiedzeniu, na którym ogłoszono wyrok, może po jego ogłoszeniu w

oświadczeniu złożonym do protokołu zrzec się prawa do wniesienia apelacji. W razie

zrzeczenia się prawa do wniesienia apelacji przez wszystkich uprawnionych wyrok staje

się prawomocny.

Art. 505

§ 1.

Apelację można oprzeć wyłącznie na zarzutach

1)

nieważności postępowania,

2)

rażącego naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe

zastosowanie,

3)

rażącego naruszenia istotnych przepisów postępowania, jeżeli uchybienia te mogły mieć

wpływ na wynik sprawy.

§ 2.

Po upływie terminu do wniesienia apelacji przytaczanie dalszych zarzutów jest niedopuszczalne.

Art. 505

§ 1.

Sąd rozpoznaje apelację w składzie jednego sędziego.

§ 2.

Sąd może rozpoznać apelację na posiedzeniu niejawnym, chyba że strona w apelacji lub

w odpowiedzi na apelację zażądała przeprowadzenia rozprawy.

§ 3.

Sąd może rozpoznać apelację na posiedzeniu niejawnym także wtedy, gdy podniesione

w apelacji zarzuty są oczywiście bezzasadne.

Art. 505

§ 1.

Sąd drugiej instancji nie przeprowadza postępowania dowodowego z wyjątkiem dowodu

z dokumentu.

§ 2.

Przepisu paragrafu poprzedzającego nie stosuje się, jeżeli apelację oparto na późniejszym

wykryciu okoliczności faktycznych lub środkach dowodowych, z których strona nie mogła

skorzystać przed sądem pierwszej instancji.

Art. 505

§ 1.

Jeżeli sąd drugiej instancji stwierdzi, że zachodzi rażące naruszenie prawa materialnego,

a zgromadzone dowody nie dają wystarczających podstaw do zmiany wyroku, uchyla zaskarżony

wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania.

§ 2.

Uchylając zaskarżony wyrok sąd drugiej instancji może przekazać sprawę do rozpoznania

z wyłączeniem przepisów o postępowaniu uproszczonym także wówczas, gdy sprawa stosownie

do art. 505

Art. 505

§ 1.

Sąd drugiej instancji uzasadnia z urzędu jedynie wyrok uchylający zaskarżony wyrok

i przekazujący sprawę sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Uzasadnienie

wyroku sporządza się także na wniosek strony zgłoszony w terminie tygodniowym od dnia

jego ogłoszenia lub doręczenia wyroku stronie, jeżeli nie byt ogłoszony.

§ 2.

Jeżeli sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, uzasadnienie

wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem

przepisów prawa.

”

;

62)

art. 518 otrzymuje brzmienie

„

Art. 518.

Od postanowień sądu pierwszej instancji orzekających co do istoty sprawy przysługuje

apelacja. Na inne postanowienia sądu pierwszej instancji, w wypadkach wskazanych w

ustawie, przysługuje zażalenie.

”

;

63)

w art. 518

„

§ 5.

Skargę wniesioną po upływie terminu sąd odrzuca.

”

;

64)

art. 519

„

Art. 519

§ 1.

Od wydanego przez sąd drugiej instancji postanowienia co do istoty sprawy oraz od

postanowienia w przedmiocie odrzucenia wniosku i umorzenia postępowania kończących

postępowanie w sprawie - w sprawach z zakresu prawa osobowego, rzeczowego i spadkowego

- przysługuje kasacja do Sądu Najwyższego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

§ 2.

W sprawach z zakresu prawa rodzinnego, opiekuńczego i kurateli kasacja przysługuje

tylko w sprawach o przysposobienie oraz o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności

majątkowej między małżonkami, chyba że wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa

niż pięćdziesiąt tysięcy złotych.

§ 3.

W postępowaniu rejestrowym kasacja przysługuje jedynie od postanowień sądu drugiej

instancji w przedmiocie wpisu lub wykreślenia z rejestru podmiotu podlegającego rejestracji.

§ 4.

Kasacja nie przysługuje w sprawach dotyczących

1)

przepadku rzeczy,

2)

zarządu związanego ze współwłasnością lub użytkowaniem,

3)

zabezpieczenia spadku i spisu inwentarza, wyjawienia przedmiotów spadkowych, zarządu

spadku nieobjętego oraz zwolnienia wykonawcy testamentu,

4)

zniesienia współwłasności i działu spadku, jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest

niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych.

”

;

65)

art. 594 otrzymuje brzmienie

„

Art. 594.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości

określi, w drodze rozporządzenia, zasady i tryb składania przez opiekunów gotówki

w instytucji bankowej, uwzględniając zabezpieczenie interesów osób pozostających pod

opieką oraz kompetencje sądu opiekuńczego określone w art. 593.

”

;

66)

w art. 765

a)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Sposób udzielania pomocy komornikowi przy wykonywaniu czynności egzekucyjnych, przypadki,

w których należy udzielić komornikowi pomocy, sposób postępowania, tryb występowania

o udzielenie pomocy, sposób jej realizacji, a także sposób dokumentowania wykonywanych

czynności i rozliczania ich kosztów, określa, w drodze rozporządzenia

1)

minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości

- w przypadku udzielania pomocy przez Policję lub Straż Graniczną,

2)

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości - w przypadku

udzielania pomocy przez Żandarmerię Wojskową lub wojskowe organy porządkowe,

3)

Prezes Rady Ministrów w przypadku udzielania pomocy przez Urząd Ochrony Państwa

”

,

b)

dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w § 2, należy uwzględnić gwarancję bezpieczeństwa

komornika i uczestników postępowania, poszanowania godności osób biorących udział

w czynnościach egzekucyjnych, odpowiednie terminy wyznaczania czynności i występowania

o udzielenie pomocy, objęcie dokumentacją przebiegu czynności i udziału w nich funkcjonariuszy

udzielających pomocy oraz wskazanie organów, na których rachunek przekazywane są należności

zaliczane do kosztów egzekucji.

”

;

67)

art. 811 otrzymuje brzmienie

„

Art. 811.

§ 1.

W obrębie budynków wojskowych i zajmowanych przez Policję, Straż Graniczną lub Urząd

Ochrony Państwa oraz na okrętach wojennych można dokonywać czynności egzekucyjnych

tylko po uprzednim zawiadomieniu właściwego komendanta i w asyście wyznaczonego organu

wojskowego, organu Policji lub przedstawiciela Urzędu Ochrony Państwa.

§ 2.

Sposób asystowania przy wykonywaniu czynności egzekucyjnych, uwzględniając w szczególności

przypadki i miejsca, w których wymagana jest asysta organów, sposób postępowania przy

wykonywaniu asysty, tryb powiadamiania właściwych organów, wymagane dokumenty, sposób

dokumentowania wykonywanych czynności i rozliczania ich kosztów określa, w drodze

rozporządzenia

1)

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości - w przypadku

wykonywania asysty przez Żandarmerię Wojskową lub wojskowe organy porządkowe,

2)

minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości

- w przypadku wykonywania asysty przez Policję lub Straż Graniczną,

3)

Prezes Rady Ministrów w przypadku wykonywania asysty przez Urząd Ochrony Państwa.

§ 3.

Do wydania rozporządzenia, o którym mowa w § 2, stosuje się art. 765 § 3.

”

;

68)

w art. 893

„

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw łączności oraz Ministrem Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia,

tryb zawiadamiania placówek banków, urzędów pocztowo-telekomunikacyjnych i innych

placówek, uwzględniając dane zawarte w zawiadomieniu.

”

;

69)

w art. 918 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia wykazu

osób, na które jest nałożony obowiązek złożenia przyrzeczenia wyjawienia, w tym dane

zamieszczone w wykazie.

”

;

70)

w art. 1148 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Od postanowienia sądu okręgowego przysługuje apelacja, a od postanowienia sądu apelacyjnego

- kasacja; można także żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym

postanowieniem.

”

W ustawie z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

(Dz. U. Nr 24, poz. 110, z 1982 r. Nr 31, poz. 215, z 1991 r. Nr 22, poz. 93, z 1994 r. Nr 79, poz. 362, z 1996 r. Nr 34, poz. 146 i Nr 43, poz. 189, z 1997 r. Nr 41, poz. 255 i Nr 106, poz. 678 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136) w art. 36 w ust. 1 po pkt 2 dodaje się pkt 3 w brzmieniu

„

3)

połowę uiszczonego wpisu od kasacji nieprzyjętej przez Sąd Najwyższy do rozpoznania.

”

W ustawie z dnia 6 grudnia 1996 r. o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów

(Dz. U. Nr 149, poz. 703, z 1997 r. Nr 121, poz. 769 i z 1998 r. Nr 106, poz. 668) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 12 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, tryb dokonywania

adnotacji, o której mowa w ust. 1.

”

;

2)

w art. 39 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Wniosek nieopłacony podlega zwróceniu.

”

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji

(Dz. U. Nr 133, poz. 882 i z 1999 r. Nr 110, poz. 1255) art. 69 otrzymuje brzmienie

„

Art. 69.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe przepisy o biurowości i ewidencji operacji finansowych

kancelarii komorniczych. W rozporządzeniu należy uwzględnić potrzeby szczegółowej

ewidencji spraw prowadzonych w kancelarii, uwidocznienia przebiegu czynności, zapewnienia

przejrzystości wpisów oraz odzwierciedlenia wszystkich operacji finansowych dokonywanych

przez komornika, a także stwarzania możliwości kontroli poprawności dokonywanych operacji

finansowych.

”

1.

W sprawach wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się, do czasu zakończenia

postępowania w danej instancji, dotychczasowe przepisy o właściwości sądów i postępowaniach

odrębnych.

2.

Do złożenia i rozpoznania środków zaskarżenia od orzeczeń wydanych przed dniem wejścia

w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2000 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 6 lit. b), pkt 7 i pkt 61 w zakresie art. 505, które wchodzą w życie z dniem 1 października 2000 r.

W sprawach o roszczenia pracowników dotyczące nawiązania, istnienia lub rozwiązania

stosunku pracy wartość przedmiotu sporu stanowi, przy umowach na czas określony -

suma wynagrodzenia za pracę za okres sporny, lecz nie więcej niż za rok, a przy umowach

na czas nieokreślony - za okres jednego roku.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe przepisy o biurowości i ewidencji operacji finansowych

kancelarii komorniczych. W rozporządzeniu należy uwzględnić potrzeby szczegółowej

ewidencji spraw prowadzonych w kancelarii, uwidocznienia przebiegu czynności, zapewnienia

przejrzystości wpisów oraz odzwierciedlenia wszystkich operacji finansowych dokonywanych

przez komornika, a także stwarzania możliwości kontroli poprawności dokonywanych operacji

finansowych.

§ 1.

Jeżeli pismo procesowe, które powinno być wniesione na urzędowym formularzu, nie zostało

wniesione na takim formularzu, formularz został nieprawidłowo wypełniony albo nie

może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania innych warunków formalnych,

przewodniczący zwraca stronie pismo bez wzywania do jego poprawienia lub uzupełnienia.

Sprzeciw od wyroku zaocznego, zarzuty od nakazu zapłaty lub sprzeciw od nakazu zapłaty

sąd odrzuca.

§ 2.

Paragraf poprzedzający stosuje się odpowiednio do pism, które powinny być wniesione

na elektronicznych nośnikach informatycznych.

§ 3.

Zarządzenie o zwrocie pisma kierowane do strony nie reprezentowanej przez adwokata

lub radcę prawnego powinno zawierać wskazanie braków, jakimi pismo było dotknięte,

oraz skutków jego zwrotu i ponownego wniesienia.

§ 4.

W terminie tygodniowym od dnia doręczenia zarządzenia o zwrocie pozwu powód może wnieść

go ponownie. Jeżeli pozew nie jest dotknięty brakami, wywołuje skutek od daty pierwotnego

wniesienia. Skutek taki nie następuje w razie kolejnego zwrotu pozwu.

Jeżeli powód będący usługodawcą lub sprzedawcą dochodzi roszczeń wynikających z umów

o

1)

świadczenie usług pocztowych i telekomunikacyjnych,

2)

przewóz osób i bagażu w komunikacji masowej,

3)

dostarczanie energii elektrycznej, gazu i oleju opałowego,

4)

dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków,

5)

wywóz nieczystości,

6)

dostarczanie energii cieplnej

jest obowiązany wnieść pozew na urzędowym formularzu.

W sprawach, o których mowa w artykule poprzedzającym, pozew wnosi się na elektronicznych

nośnikach informatycznych, jeżeli przepis szczególny tak stanowi.

§ 1.

Przewodniczący bada, w jakim trybie sprawa powinna być rozpoznana oraz czy podlega

rozpoznaniu według przepisów o postępowaniu odrębnym, i wydaje odpowiednie zarządzenia.

W wypadkach przewidzianych w ustawie przewodniczący wyznacza posiedzenie niejawne

w celu wydania nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym.

§ 2.

Jeżeli sprawę wszczęto lub prowadzono w trybie niewłaściwym, sąd rozpozna ją w trybie

właściwym lub przekaże właściwemu sądowi do rozpoznania w takim trybie. W wypadku

przekazania stosuje się odpowiednio przepisy § 2 i 3 artykułu poprzedzającego. Każda

jednak strona może żądać powtórzenia czynności sądu dokonanych bez jej udziału.

Wyrok zaoczny sąd uzasadnia, gdy powództwo zostało oddalone w całości lub w części,

a powód zażądał uzasadnienia w ciągu tygodnia od doręczenia mu wyroku, albo gdy powód,

który żądania takiego nie zgłosił, wniósł apelację w przepisanym terminie.

Jeżeli przepis szczególny tak stanowi, sąd rozstrzyga sprawę, wydając nakaz zapłaty.

Do nakazów zapłaty stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli kodeks nie

stanowi inaczej.

Jeżeli kodeks nie przewiduje wydania wyroku lub nakazu zapłaty, sąd wydaje postanowienie.

§ 1.

Apelacja powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego, a ponadto

zawierać

1)

oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony

w całości czy w części,

2)

zwięzłe przedstawienie zarzutów,

3)

uzasadnienie zarzutów,

4)

powołanie, w razie potrzeby, nowych faktów i dowodów oraz wykazanie, że ich powołanie

w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji nie było możliwe albo że potrzeba powołania

się na nie wynikła później,

5)

wniosek o zmianę lub o uchylenie wyroku z zaznaczeniem zakresu żądanej zmiany lub

uchylenia.

§ 2.

W sprawach o prawa majątkowe należy oznaczyć wartość przedmiotu zaskarżenia. Wartość

ta może być oznaczona na kwotę wyższą od wartości przedmiotu sporu wskazanej w pozwie

jedynie wtedy, gdy powód rozszerzył powództwo lub sąd orzekł ponad żądanie. Przepisy

art. 19-24 i 25 § 1 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach apelacji; w granicach zaskarżenia

bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania.

§ 2.

W granicach zaskarżenia sąd drugiej instancji może z urzędu rozpoznać sprawę także

na rzecz współuczestników, którzy wyroku nie zaskarżyli, gdy będące przedmiotem zaskarżenia

prawa lub obowiązki są dla nich wspólne. Współuczestników tych należy zawiadomić o

rozprawie; mogą oni składać pisma przygotowawcze.

Od wydanego przez sąd drugiej instancji wyroku lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia

pozwu albo umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie przysługuje kasacja

do Sądu Najwyższego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

§ 1.

Kasacja nie przysługuje w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu

zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych, a w sprawach gospodarczych -

niższa niż dwadzieścia tysięcy złotych. Jednakże w sprawach z zakresu ubezpieczeń

społecznych kasacja przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach

o przyznanie i o wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia

społecznego.

§ 2.

Kasacja nie przysługuje także w sprawach

1)

o alimenty, o czynsz najmu lub dzierżawy oraz o naruszenie posiadania,

2)

dotyczących kar porządkowych, świadectwa pracy i roszczeń z tym związanych oraz o

deputaty lub ich ekwiwalent,

3)

rozpoznanych w postępowaniu uproszczonym.

§ 1.

Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, jeżeli

1)

w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne,

2)

nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,

3)

kasacja jest oczywiście bezzasadna.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo

albo gdy zachodzi nieważność postępowania.

§ 1.

Kasacja powinna zawierać

1)

oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone

w całości czy w części,

2)

przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie,

3)

przedstawienie okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie,

4)

wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia

lub zmiany.

§ 2.

Ponadto kasacja powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego,

a w sprawach o prawa majątkowe powinna zawierać oznaczenie wartości przedmiotu zaskarżenia.

§ 1.

O odmowie przyjęcia kasacji do rozpoznania orzeka na posiedzeniu niejawnym Sąd Najwyższy

w składzie jednego sędziego.

§ 2.

W tym samym składzie Sąd Najwyższy może także odrzucić kasację, gdy ulegała ona odrzuceniu

przez sąd drugiej instancji, albo zwrócić ją temu sądowi w celu usunięcia dostrzeżonych

braków.

§ 1.

Sąd Najwyższy rozpoznaje kasację w składzie trzech sędziów.

§ 2.

Sąd Najwyższy rozpoznaje na posiedzeniu niejawnym kasację od postanowienia sądu drugiej

instancji w przedmiocie odrzucenia pozwu lub umorzenia postępowania albo jeżeli zachodzi

nieważność postępowania lub gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna. Może także rozpoznać

na posiedzeniu niejawnym kasację opartą tylko na podstawie art. 393

§ 1.

Poza wypadkami wymienionymi w artykule poprzedzającym wyznacza się rozprawę.

§ 1

Na rozprawie lub na posiedzeniu wyznaczonym dla rozpoznania zagadnienia prawnego strona

może działać tylko przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis art. 393

§ 2.

Sędzia sprawozdawca przedstawia na rozprawie zwięźle stan sprawy ze szczególnym uwzględnieniem

podstaw i wniosków kasacyjnych.

§ 1.

Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach zaskarżenia kasacją oraz jej podstaw;

w granicach zaskarżenia bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

§ 2.

W postępowaniu kasacyjnym nie jest dopuszczalne powołanie nowych faktów i dowodów,

a Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego

orzeczenia.

§ 3.

Skarżący może przytoczyć nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych.

Jeżeli podstawa naruszenia prawa materialnego jest uzasadniona, a kasacji nie oparto

także na podstawie naruszenia przepisów postępowania lub podstawa ta okazała się nieuzasadniona,

Sąd Najwyższy może zmienić zaskarżony wyrok i orzec co do istoty sprawy.

Jeżeli pozew ulega odrzuceniu albo istnieje podstawa do umorzenia postępowania, Sąd

Najwyższy uchyla wydane w sprawie wyroki oraz odrzuca pozew lub umarza postępowanie.

§ 1.

Zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji

odrzucające kasację.

§ 2.

W sprawach, w których przysługuje kasacja, zażalenie przysługuje także na postanowienie

sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, z wyjątkiem postanowień, o

których mowa w art. 392, a także postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia

na postanowienie sądu pierwszej instancji.

§ 3.

Przepisy art. 393

§ 1.

W pozwie powód jest obowiązany podać wszystkie twierdzenia oraz dowody na ich poparcie

pod rygorem utraty prawa powoływania ich w toku postępowania, chyba że wykaże, iż

ich powołanie w pozwie nie było możliwe albo że potrzeba powołania wynikła później.

§ 2.

Powód powinien dołączyć do pozwu odpis reklamacji lub wezwania do dobrowolnego spełnienia

żądania i oświadczenia co do stanowiska pozwanego w tym przedmiocie oraz informację

lub odpisy pism świadczących o próbie wyjaśnienia spornych kwestii w drodze rokowań.

§ 3.

W razie niezłożenia odpisu wezwania do dobrowolnego spełnienia żądania lub reklamacji,

stosuje się art. 130.

§ 4.

Niezależnie od wyniku sprawy sąd może obciążyć kosztami procesu w całości lub w części

tę stronę, która przez zaniechanie czynności wymienionych w § 1 przyczyniła się do

zbędnego wytoczenia sprawy lub wadliwego określenia jej zakresu.

§ 1.

Postępowanie nakazowe należy do właściwości sądów rejonowych i okręgowych.

§ 2.

Sąd rozpoznaje sprawę w postępowaniu nakazowym na pisemny wniosek powoda zgłoszony

w pozwie.

§ 3.

Rozpoznanie sprawy następuje na posiedzeniu niejawnym.

§ 1.

Sąd wydaje nakaz zapłaty, jeżeli powód dochodzi roszczenia pieniężnego albo świadczenia

innych rzeczy zamiennych, a okoliczności uzasadniające dochodzone żądanie są udowodnione

dołączonym do pozwu

1)

dokumentem urzędowym,

2)

zaakceptowanym przez dłużnika rachunkiem,

3)

wezwaniem dłużnika do zapłaty i pisemnym oświadczeniem dłużnika o uznaniu długu,

4)

zaakceptowanym przez dłużnika żądaniem zapłaty, zwróconym przez bank i nie zapłaconym

z powodu braku środków na rachunku bankowym.

§ 2.

Sąd wydaje nakaz zapłaty również przeciwko zobowiązanemu z weksla lub z czeku; jeżeli

przejście na powoda praw z weksla lub z czeku nie wynika bezpośrednio z ich treści,

podstawę wydania nakazu stanowi nadto dokument wykazujący takie przejście.

§ 3.

Sąd może wydać nakaz zapłaty, jeżeli bank dochodzi roszczenia na podstawie wyciągu

z ksiąg bankowych podpisanego przez osoby upoważnione do składania oświadczeń w zakresie

praw i obowiązków majątkowych banku i opatrzonego pieczęcią banku oraz dowodu doręczenia

dłużnikowi pisemnego wezwania do zapłaty.

§ 4.

Dopuszczalne jest dołączenie odpisów dokumentów, o których mowa w § 1, jeżeli ich

zgodność z oryginałem jest poświadczona przez notariusza albo występujących w tej

sprawie adwokata lub radcę prawnego. Jeżeli nie dołączono oryginału weksla lub czeku

albo dokumentów określonych w § 3, przewodniczący wzywa powoda do ich złożenia pod

rygorem zwrotu pozwu na podstawie art. 130.

W razie braku podstaw do wydania nakazu zapłaty przewodniczący wyznacza rozprawę,

chyba że sprawa może być rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

§ 1.

Pozew może być wniesiony do sądu właściwości ogólnej albo sądu miejsca wykonania zobowiązania.

§ 2.

Jeżeli pozwano łącznie kilku zobowiązanych z weksla lub z czeku, nakaz może być wydany

przez sąd miejsca płatności lub właściwości ogólnej dla akceptanta albo wystawcy weksla

własnego lub czeku.

§ 1.

Wydając nakaz zapłaty sąd orzeka, że pozwany ma w ciągu dwóch tygodni od dnia doręczenia

nakazu zaspokoić roszczenie w całości wraz z kosztami albo wnieść w tym terminie zarzuty.

§ 2.

Nakaz zapłaty wydany na podstawie weksla lub czeku może być w formie skróconej umieszczony

na ich odpisie.

§ 3.

Nakaz zapłaty doręcza się stronom; pozwanemu wraz z pozwem i załącznikami.

§ 1.

Nakaz zapłaty z chwilą wydania stanowi tytuł zabezpieczenia, wykonalny bez nadawania

mu klauzuli wykonalności. Kwota zasądzona nakazem wraz z wymagalnymi odsetkami stanowi

sumę, której złożenie przez dłużnika do depozytu sądowego wystarczy do zabezpieczenia.

Jeżeli nakaz zobowiązuje do wydania rzeczy zamiennych, do zabezpieczenia wystarczy

złożenie sumy równej wartości przedmiotu sporu.

§ 2.

Powód wnosząc o dokonanie zabezpieczenia jest obowiązany wskazać sposób zabezpieczenia.

Sąd na wniosek pozwanego może ograniczyć zabezpieczenie według swego uznania. Przepis

art. 742 oraz przepisy o ograniczeniu zabezpieczenia przeciwko Skarbowi Państwa stosuje

się odpowiednio.

§ 3.

Nakaz zapłaty wydany na podstawie weksla lub czeku staje się natychmiast wykonalny

po upływie terminu do zaspokojenia roszczenia. W razie wniesienia zarzutów sąd może

na wniosek pozwanego wstrzymać wykonanie nakazu. Przepisy o ograniczeniu wykonalności

w sprawach przeciwko Skarbowi Państwa stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Pismo zawierające zarzuty wnosi się do sądu, który wydał nakaz zapłaty. W piśmie pozwany

powinien wskazać, czy zaskarża nakaz w całości czy w części, przedstawić zarzuty,

które pod rygorem ich utraty należy zgłosić przed wdaniem się w spór, oraz pozostałe

zarzuty przeciwko żądaniu pozwu, a także wszystkie okoliczności faktyczne i dowody

na ich potwierdzenie.

§ 2.

Jeżeli pozew wniesiono na urzędowym formularzu, wniesienie zarzutów wymaga również

zachowania tej formy.

§ 3.

Do potrącenia mogą być przedstawione tylko wierzytelności udowodnione dokumentami,

o których mowa w art. 485.

§ 4.

Powództwo wzajemne jest niedopuszczalne.

§ 1.

Sąd odrzuca zarzuty wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne,

jak również zarzuty, których braków pozwany nie usunął w terminie.

§ 2.

Nakaz zapłaty, przeciwko któremu w całości lub w części nie wniesiono skutecznie zarzutów,

ma skutki prawomocnego wyroku.

§ 1.

W razie prawidłowego wniesienia zarzutów przewodniczący wyznacza rozprawę i zarządza

doręczenie ich powodowi.

§ 2.

W toku postępowania nie można występować z nowymi roszczeniami zamiast lub obok dotychczasowych.

Jednakże w razie zmiany okoliczności powód może żądać zamiast pierwotnego przedmiotu

sporu jego wartości lub innego przedmiotu, a w sprawach o świadczenie powtarzające

się może nadto rozszerzyć żądanie pozwu o świadczenia za dalsze okresy.

§ 3.

Okoliczności faktyczne, zarzuty i wnioski dowodowe niezgłoszone w pozwie albo w piśmie

zawierającym zarzuty od nakazu zapłaty mogą być rozpoznawane jedynie wtedy, gdy strona

wykaże, że nie mogła z nich skorzystać wcześniej lub gdy potrzeba ich powołania wynikła

później. Powód może powołać nowe fakty i dowody w terminie tygodnia od dnia doręczenia

mu pisma pozwanego zawierającego zarzuty.

§ 4.

Przepisów art. 194-196 i art. 198 nie stosuje się.

Po przeprowadzeniu rozprawy sąd wydaje wyrok, w którym nakaz zapłaty w całości lub

w części utrzymuje w mocy albo go uchyla i orzeka o żądaniu pozwu, bądź też postanowieniem

pozew odrzuca lub postępowanie umarza.

§ 1.

Postępowanie upominawcze należy do właściwości sądów rejonowych i okręgowych.

§ 2.

Sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym.

§ 1.

Sąd wydaje nakaz zapłaty, jeżeli powód dochodzi roszczenia pieniężnego, a w innych

sprawach, jeżeli przepis szczególny tak stanowi.

§ 2.

W razie braku podstaw do wydania nakazu zapłaty przewodniczący wyznacza rozprawę,

chyba że sprawa może być rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

§ 1.

Jeżeli doręczenie nakazu zapłaty nie może nastąpić z przyczyn wskazanych w art. 499

pkt 4, sąd z urzędu uchyla nakaz zapłaty, a przewodniczący wyznacza rozprawę.

§ 2.

Jeżeli po wydaniu nakazu zapłaty okaże się, że pozwany w chwili wniesienia pozwu nie

miał zdolności sądowej, zdolności procesowej albo organu powołanego do jego reprezentowania,

a braki te nie zostały usunięte w wyznaczonym terminie zgodnie z przepisami kodeksu,

sąd z urzędu uchyla nakaz zapłaty i wydaje odpowiednie postanowienie.

§ 1.

Pismo zawierające sprzeciw wnosi się do sądu, który wydał nakaz zapłaty. W piśmie

pozwany powinien wskazać, czy zaskarża nakaz w całości czy w części, przedstawić zarzuty,

które pod rygorem ich utraty należy zgłosić przed wdaniem się w spór, a także pozostałe

zarzuty przeciwko żądaniu pozwu oraz wszystkie okoliczności faktyczne i dowody na

ich potwierdzenie.

§ 2.

Jeżeli pozew wniesiono na urzędowym formularzu, wniesienie sprzeciwu wymaga również

zachowania tej formy.

§ 1.

Sąd odrzuca sprzeciw wniesiony po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalny

albo którego braków pozwany nie usunął w terminie.

§ 2.

Nakaz zapłaty, przeciwko któremu w całości lub w części nie wniesiono skutecznie sprzeciwu,

ma skutki prawomocnego wyroku.

§ 1.

W razie prawidłowego wniesienia sprzeciwu nakaz zapłaty traci moc, a przewodniczący

wyznacza rozprawę i zarządza doręczenie powodowi sprzeciwu razem z wezwaniem na rozprawę.

§ 2.

Nakaz zapłaty traci moc w części zaskarżonej sprzeciwem. Sprzeciw jednego tylko ze

współpozwanych o to samo roszczenie oraz co do jednego lub niektórych uwzględnionych

roszczeń powoduje utratę mocy nakazu jedynie co do nich.

§ 1.

Apelację można oprzeć wyłącznie na zarzutach

1)

nieważności postępowania,

2)

rażącego naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe

zastosowanie,

3)

rażącego naruszenia istotnych przepisów postępowania, jeżeli uchybienia te mogły mieć

wpływ na wynik sprawy.

§ 2.

Po upływie terminu do wniesienia apelacji przytaczanie dalszych zarzutów jest niedopuszczalne.

§ 1.

Sąd rozpoznaje apelację w składzie jednego sędziego.

§ 2.

Sąd może rozpoznać apelację na posiedzeniu niejawnym, chyba że strona w apelacji lub

w odpowiedzi na apelację zażądała przeprowadzenia rozprawy.

§ 3.

Sąd może rozpoznać apelację na posiedzeniu niejawnym także wtedy, gdy podniesione

w apelacji zarzuty są oczywiście bezzasadne.

§ 1.

Sąd drugiej instancji nie przeprowadza postępowania dowodowego z wyjątkiem dowodu

z dokumentu.

§ 2.

Przepisu paragrafu poprzedzającego nie stosuje się, jeżeli apelację oparto na późniejszym

wykryciu okoliczności faktycznych lub środkach dowodowych, z których strona nie mogła

skorzystać przed sądem pierwszej instancji.

§ 1.

Jeżeli sąd drugiej instancji stwierdzi, że zachodzi rażące naruszenie prawa materialnego,

a zgromadzone dowody nie dają wystarczających podstaw do zmiany wyroku, uchyla zaskarżony

wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania.

§ 2.

Uchylając zaskarżony wyrok sąd drugiej instancji może przekazać sprawę do rozpoznania

z wyłączeniem przepisów o postępowaniu uproszczonym także wówczas, gdy sprawa stosownie

do art. 505

§ 1.

Sąd drugiej instancji uzasadnia z urzędu jedynie wyrok uchylający zaskarżony wyrok

i przekazujący sprawę sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Uzasadnienie

wyroku sporządza się także na wniosek strony zgłoszony w terminie tygodniowym od dnia

jego ogłoszenia lub doręczenia wyroku stronie, jeżeli nie byt ogłoszony.

§ 2.

Jeżeli sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, uzasadnienie

wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem

przepisów prawa.

Przepisy niniejszego działu stosuje się w następujących sprawach należących do właściwości

sądów rejonowych

1)

o roszczenia wynikające z umów, jeżeli wartość przedmiotu sporu nie przekracza pięciu

tysięcy złotych, a w sprawach o roszczenia wynikające z rękojmi lub gwarancji jakości,

jeżeli wartość przedmiotu umowy nie przekracza tej kwoty,

2)

o zapłatę czynszu najmu lokali mieszkalnych i opłat obciążających najemcę oraz opłat

z tytułu korzystania z lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej bez względu

na wartość przedmiotu sporu.

Pozew, odpowiedź na pozew, sprzeciw od wyroku zaocznego i pismo zawierające wnioski

dowodowe wnoszone w postępowaniu uproszczonym powinny być sporządzone na urzędowych

formularzach.

§ 1.

Jednym pozwem można dochodzić tylko jednego roszczenia. W wypadku połączenia w jednym

pozwie kilku roszczeń przewodniczący zarządzi zwrot pozwu stosując art. 130

§ 2.

Jeżeli powód dochodzi części roszczenia, sprawa podlega rozpoznaniu w postępowaniu

przewidzianym w niniejszym rozdziale tylko wtedy, gdy postępowanie to byłoby właściwe

dla całego roszczenia wynikającego z faktów przytoczonych przez powoda. W przeciwnym

wypadku sprawa rozpoznawana jest z pominięciem przepisów niniejszego rozdziału.

§ 1.

Zmiana powództwa jest niedopuszczalna. Przepisów art. 75-85 oraz art. 194-196 i art.

198 nie stosuje się.

§ 2.

Powództwo wzajemne oraz zarzut potrącenia są dopuszczalne, jeżeli roszczenia nadają

się do rozpoznania w postępowaniu uproszczonym.

§ 1.

Okoliczności faktyczne, zarzuty i wnioski dowodowe nie zgłoszone w pozwie, odpowiedzi

na pozew, na pierwszym posiedzeniu przeznaczonym na rozprawę lub w sprzeciwie od wyroku

zaocznego mogą być rozpoznawane tylko wtedy, gdy strona wykaże, że nie mogła ich powołać

wcześniej lub gdy potrzeba ich powołania wynikła później.

§ 2.

Powód może przytoczyć nowe okoliczności faktyczne i wnioski dowodowe nie później niż

w terminie tygodnia od dnia doręczenia mu pism pozwanego wymienionych w paragrafie

poprzedzającym.

§ 1.

Sąd może dokonywać wezwań stosując odpowiednio przepis art. 472.

§ 2.

Przepisów art. 278-291 nie stosuje się.

§ 3.

Jeżeli sąd uzna, że ścisłe udowodnienie wysokości żądania jest niemożliwe lub nader

utrudnione, może w wyroku zasądzić odpowiednią sumę według swej oceny, opartej na

rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy.

Jeżeli sąd uzna, że sprawa jest szczególnie zawiła lub jej rozstrzygnięcie wymaga

wiadomości specjalnych, w dalszym ciągu rozpoznaje ją z pominięciem przepisów niniejszego

działu.

§ 1.

Wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku strona może zgłosić również do protokołu

bezpośrednio po ogłoszeniu wyroku.

§ 2.

Dla strony, która zrzekła się doręczenia uzasadnienia wyroku, termin do wniesienia

apelacji biegnie od dnia ogłoszenia wyroku.

§ 3.

Strona obecna na posiedzeniu, na którym ogłoszono wyrok, może po jego ogłoszeniu w

oświadczeniu złożonym do protokołu zrzec się prawa do wniesienia apelacji. W razie

zrzeczenia się prawa do wniesienia apelacji przez wszystkich uprawnionych wyrok staje

się prawomocny.

Od postanowień sądu pierwszej instancji orzekających co do istoty sprawy przysługuje

apelacja. Na inne postanowienia sądu pierwszej instancji, w wypadkach wskazanych w

ustawie, przysługuje zażalenie.

§ 1.

Od wydanego przez sąd drugiej instancji postanowienia co do istoty sprawy oraz od

postanowienia w przedmiocie odrzucenia wniosku i umorzenia postępowania kończących

postępowanie w sprawie - w sprawach z zakresu prawa osobowego, rzeczowego i spadkowego

- przysługuje kasacja do Sądu Najwyższego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

§ 2.

W sprawach z zakresu prawa rodzinnego, opiekuńczego i kurateli kasacja przysługuje

tylko w sprawach o przysposobienie oraz o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności

majątkowej między małżonkami, chyba że wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa

niż pięćdziesiąt tysięcy złotych.

§ 3.

W postępowaniu rejestrowym kasacja przysługuje jedynie od postanowień sądu drugiej

instancji w przedmiocie wpisu lub wykreślenia z rejestru podmiotu podlegającego rejestracji.

§ 4.

Kasacja nie przysługuje w sprawach dotyczących

1)

przepadku rzeczy,

2)

zarządu związanego ze współwłasnością lub użytkowaniem,

3)

zabezpieczenia spadku i spisu inwentarza, wyjawienia przedmiotów spadkowych, zarządu

spadku nieobjętego oraz zwolnienia wykonawcy testamentu,

4)

zniesienia współwłasności i działu spadku, jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest

niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości

określi, w drodze rozporządzenia, zasady i tryb składania przez opiekunów gotówki

w instytucji bankowej, uwzględniając zabezpieczenie interesów osób pozostających pod

opieką oraz kompetencje sądu opiekuńczego określone w art. 593.

§ 1.

W obrębie budynków wojskowych i zajmowanych przez Policję, Straż Graniczną lub Urząd

Ochrony Państwa oraz na okrętach wojennych można dokonywać czynności egzekucyjnych

tylko po uprzednim zawiadomieniu właściwego komendanta i w asyście wyznaczonego organu

wojskowego, organu Policji lub przedstawiciela Urzędu Ochrony Państwa.

§ 2.

Sposób asystowania przy wykonywaniu czynności egzekucyjnych, uwzględniając w szczególności

przypadki i miejsca, w których wymagana jest asysta organów, sposób postępowania przy

wykonywaniu asysty, tryb powiadamiania właściwych organów, wymagane dokumenty, sposób

dokumentowania wykonywanych czynności i rozliczania ich kosztów określa, w drodze

rozporządzenia

1)

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości - w przypadku

wykonywania asysty przez Żandarmerię Wojskową lub wojskowe organy porządkowe,

2)

minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości

- w przypadku wykonywania asysty przez Policję lub Straż Graniczną,

3)

Prezes Rady Ministrów w przypadku wykonywania asysty przez Urząd Ochrony Państwa.

§ 3.

Do wydania rozporządzenia, o którym mowa w § 2, stosuje się art. 765 § 3.