Obwieszczenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o obywatelstwie polskim.

W dniu wejścia w życie niniejszej ustawy obywatelami polskimi są osoby, które posiadają

obywatelstwo polskie na podstawie dotychczasowych przepisów.

Obywatel polski w myśl prawa polskiego nie może być równocześnie uznawany za obywatela

innego państwa.

1.

Zawarcie związku małżeńskiego przez obywatela polskiego z osobą, nie będącą obywatelem

polskim, nie powoduje zmian w obywatelstwie małżonków.

2.

Zmiana obywatelstwa jednego z małżonków nie pociąga za sobą zmiany obywatelstwa drugiego

małżonka.

Dziecko nabywa przez urodzenie obywatelstwo polskie, gdy

1)

oboje rodzice są obywatelami polskimi albo

2)

jedno z rodziców jest obywatelem polskim, a drugie jest nieznane bądź nieokreślone

jest jego obywatelstwo lub nie posiada żadnego obywatelstwa.

Dziecko urodzone lub znalezione w Polsce nabywa obywatelstwo polskie, gdy oboje rodzice

są nieznani bądź nieokreślone jest ich obywatelstwo lub nie posiadają żadnego obywatelstwa.

1.

Dziecko rodziców, z których jedno jest obywatelem polskim, drugie zaś obywatelem innego

państwa, nabywa przez urodzenie obywatelstwo polskie. Jednakże rodzice w oświadczeniu

złożonym zgodnie przed właściwym organem w ciągu trzech miesięcy od dnia urodzenia

się dziecka mogą wybrać dla niego obywatelstwo państwa obcego, którego obywatelem

jest jedno z rodziców, jeżeli według prawa tego państwa dziecko nabywa jego obywatelstwo.

2.

W braku porozumienia między rodzicami każde z nich może zwrócić się w ciągu trzech

miesięcy od dnia urodzenia się dziecka o rozstrzygnięcie do sądu.

3.

Dziecko, które nabyło obywatelstwo obce zgodnie z ust. 1 lub 2, nabywa obywatelstwo

polskie, jeżeli po ukończeniu szesnastu lat, a przed upływem sześciu miesięcy od dnia

osiągnięcia pełnoletności złoży odpowiednie oświadczenie przed właściwym organem i

organ ten wyda decyzję o przyjęciu oświadczenia.

1.

Zmiany w ustaleniu osoby albo obywatelstwa jednego lub obojga rodziców podlegają uwzględnieniu

przy określeniu obywatelstwa dziecka, jeżeli nastąpiły przed upływem roku od dnia

urodzenia się dziecka. Trzymiesięczny termin określony w art. 6 ust. 1 i 2 liczy się

od dnia, w którym zmiana została ustalona.

2.

Zmiany w ustaleniu osoby ojca, wynikające z orzeczenia sądu wydanego na skutek powództwa

o zaprzeczenie ojcostwa lub o unieważnienie uznania, podlegają uwzględnieniu przy

określeniu obywatelstwa dziecka, chyba że osiągnęło ono już pełnoletność. Jeżeli dziecko

ukończyło szesnaście lat, zmiana obywatelstwa może nastąpić jedynie za jego zgodą.

1

Cudzoziemcowi można na jego wniosek nadać obywatelstwo polskie, jeżeli zamieszkuje

w Polsce na podstawie zezwolenia na osiedlenie się, co najmniej pięć lat.

2.

W przypadkach szczególnie uzasadnionych można cudzoziemcowi nadać na jego wniosek

obywatelstwo polskie, chociażby nie odpowiadał on warunkom określonym w ust. 1.

3.

Nadanie obywatelstwa polskiego może być uzależnione od złożenia dowodu utraty lub

zwolnienia z obywatelstwa obcego.

4.

Nadanie obywatelstwa polskiego obojgu rodzicom rozciąga się na dzieci pozostające

pod ich władzą rodzicielską.

5.

Nadanie obywatelstwa polskiego tylko jednemu z rodziców rozciąga się na dzieci, jeżeli

1)

pozostają wyłącznie pod jego władzą rodzicielską albo

2)

drugie z rodziców jest obywatelem polskim lub

3)

drugie z rodziców wyraziło zgodę przed właściwym organem na nabycie przez dziecko

obywatelstwa polskiego.

6.

Dzieciom pozostającym pod opieką obywatelstwo polskie może być nadane jedynie za zgodą

opiekuna wyrażoną w odpowiednim oświadczeniu złożonym przed właściwym organem po uprzednim

zadośćuczynieniu wymogom właściwego prawa obcego.

7.

Nadanie lub rozciągnięcie nadania obywatelstwa polskiego na dzieci, które ukończyły

szesnaście lat, następuje jedynie za ich zgodą.

1

Może być uznana za obywatela polskiego osoba o nieokreślonym obywatelstwie lub nie

posiadająca żadnego obywatelstwa, jeżeli zamieszkuje w Polsce na podstawie zezwolenia

na osiedlenie się, co najmniej pięć lat.

2.

Uznanie za obywatela polskiego następuje na wniosek osoby zainteresowanej.

3.

Uznanie za obywatela polskiego rozciąga się na dzieci uznanego, jeżeli zamieszkują

w Polsce.

4.

Przepisy art. 8 ust. 4-7 stosuje się odpowiednio.

1

Cudzoziemiec, któremu udzielono zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej i który pozostaje co najmniej 3 lata w związku małżeńskim z osobą posiadającą

obywatelstwo polskie, nabywa obywatelstwo polskie, jeżeli w terminie określonym w

ust. 1a złoży odpowiednie oświadczenie przed właściwym organem i organ ten wyda decyzję

o przyjęciu oświadczenia.

1a

Termin do złożenia oświadczenia woli, o którym mowa w ust. 1, wynosi 6 miesięcy od

dnia uzyskania przez cudzoziemca zezwolenia na osiedlenie się albo 3 lata i 6 miesięcy

od dnia zawarcia związku małżeńskiego z osobą posiadającą obywatelstwo polskie.

2.

Przyjęcie oświadczenia może być uzależnione od złożenia dowodu utraty lub zwolnienia

z obywatelstwa obcego.

1

Osoba, która utraciła obywatelstwo polskie przez nabycie obywatelstwa obcego wskutek

zawarcia małżeństwa z cudzoziemcem lub w związku z zawarciem takiego małżeństwa, odzyskuje

obywatelstwo polskie, jeżeli po ustaniu tego małżeństwa lub jego unieważnieniu złoży

odpowiednie oświadczenie przed właściwym organem i organ ten wyda decyzję o przyjęciu

oświadczenia.

2.

Przyjęcie oświadczenia może być uzależnione od złożenia dowodu utraty lub zwolnienia

z obywatelstwa obcego.

1.

Osoby przybywające do Polski jako repatrianci nabywają obywatelstwo polskie z mocy

prawa.

2

Repatriantem jest osoba, która przybyła do Polski na podstawie wizy repatriacyjnej.

Tryb i zasady udzielania wizy repatriacyjnej określają przepisy ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. Nr 114, poz. 739, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 162, poz. 1126).

3.

Przez repatriację nabywają obywatelstwo polskie również dzieci repatriantów, pozostające

pod ich władzą rodzicielską. Jednakże w przypadku, gdy repatriantem jest tylko jedno

z rodziców, dziecko nabywa obywatelstwo polskie jedynie za zgodą drugiego z rodziców

wyrażoną w odpowiednim oświadczeniu złożonym przed właściwym organem polskim.

4.

Dzieci pozostające pod opieką nabywają obywatelstwo polskie przez repatriację, jeżeli

dokonały jej za zgodą opiekuna wyrażoną w odpowiednim oświadczeniu złożonym przed

właściwym organem polskim.

5.

Nabycie obywatelstwa polskiego w myśl ust. 3 i 4 przez dziecko, które ukończyło szesnaście

lat, może nastąpić jedynie za jego zgodą.

6.

Osoba, która utraciła obywatelstwo polskie nabyte przez repatriację, nie może w tym

trybie nabyć go ponownie.

1

Obywatel polski traci obywatelstwo polskie na swój wniosek po uzyskaniu zgody Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego.

2

Zgoda na zrzeczenie się obywatelstwa udzielona rodzicom rozciąga się na dzieci pozostające

pod ich władzą rodzicielską.

3

Zgoda na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego udzielona jednemu z rodziców rozciąga

się na dzieci pozostające pod jego władzą rodzicielską, gdy drugiemu z rodziców nie

przysługuje władza rodzicielska lub nie jest on obywatelem polskim albo gdy jest obywatelem

polskim i wyrazi przed właściwym organem zgodę na utratę obywatelstwa polskiego przez

dzieci.

4.

W przypadku gdy drugie z rodziców jest obywatelem polskim i sprzeciwia się rozciągnięciu

na dzieci zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego udzielonej pierwszemu z rodziców

lub gdy porozumienie napotyka trudne do przezwyciężenia przeszkody, każde z rodziców

może zwrócić się o rozstrzygnięcie do sądu.

5

Zgoda na zrzeczenie się obywatelstwa rozciąga się na dzieci, które ukończyły szesnaście

lat, jedynie za ich zgodą.

(skreślony).

(skreślony).

1.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej nadaje obywatelstwo polskie i wyraża zgodę na

zrzeczenie się obywatelstwa polskiego.

2.

Podania do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie obywatelstwa polskiego oraz

o wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego osoby zamieszkałe w Polsce

wnoszą za pośrednictwem starosty, a zamieszkałe za granicą - za pośrednictwem konsula

Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Decyzję w sprawie uznania za obywatela polskiego wydaje wojewoda, o ile przepisy innych

ustaw nie stanowią inaczej.

2.

Decyzje w sprawach określonych w art. 6 ust. 3 oraz w art. 10 i 11 wydają

1)

właściwy miejscowo starosta - w stosunku do osób zamieszkałych w Polsce,

2)

konsul Rzeczypospolitej Polskiej - w stosunku do osób zamieszkałych za granicą.

3.

Oświadczenie o wyborze obywatelstwa obcego, o którym mowa w art. 6 ust. 1, i o wyrażeniu

zgody na nabycie obywatelstwa polskiego, o którym mowa w art. 8 ust. 5 pkt 3 i ust.

6 oraz w art. 12 ust. 3 i 4, a także o wyrażeniu zgody na utratę przez dzieci obywatelstwa

polskiego, o którym mowa w art. 13 ust. 3, przyjmuje

1)

właściwy miejscowo starosta - od osób zamieszkałych w Polsce,

2)

konsul Rzeczypospolitej Polskiej - od osób zamieszkałych za granicą.

4.

Posiadanie i utratę obywatelstwa polskiego stwierdza wojewoda. Odmowa stwierdzenia

posiadania obywatelstwa polskiego lub jego utraty następuje w drodze decyzji administracyjnej.

5.

W sprawach, o których mowa w art. 6 ust. 2 i w art. 13 ust. 4, przekazanych do rozstrzygnięcia

sądowi, orzeka sąd polski. Rzeczowo właściwym jest sąd rejonowy, działający jako władza

opiekuńcza. Miejscową właściwość sądu określa się według miejsca zamieszkania dziecka

w Polsce, a jeżeli nie ma ono miejsca zamieszkania w Polsce - według miejsca jego

pobytu w Polsce. W razie braku tych podstaw właściwym jest Sąd Rejonowy dla m.st.

Warszawy.

1.

O właściwości miejscowej wojewody - w sprawach określonych w art. 17 ust. 4 - stanowią

kolejno: miejsce zamieszkania osoby, której postępowanie ma dotyczyć, miejsce jej

pobytu, miejsce jej ostatniego zamieszkania lub pobytu. W razie braku tych podstaw,

właściwy jest wojewoda warszawski.

2.

O właściwości miejscowej starosty w sprawach określonych w art. 16 ust. 2 oraz w art.

17 w ust. 2 pkt 1 i w ust. 3 pkt 1 stanowią kolejno: miejsce zamieszkania osoby, której

postępowanie ma dotyczyć, miejsce jej pobytu, miejsce jej ostatniego zamieszkania

lub pobytu. W razie braku tych podstaw właściwy jest Prezydent m.st. Warszawy jako

organ wykonawczy gminy Warszawa-Centrum

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

tryb postępowania w sprawach o nadanie lub wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa

polskiego oraz wzory zaświadczeń i wniosków.

Określone w ustawie zadania i kompetencje starosty są zadaniami z zakresu administracji

rządowej.

Osoby, które nabyły obywatelstwo polskie na podstawie art. 2a i 3 ust. 2 ustawy z dnia 20 stycznia 1920 r. o obywatelstwie Państwa Polskiego

(Dz. U. Nr 7, poz. 44 z późniejszymi zmianami), nie są obywatelami polskimi, jeżeli posiadają obywatelstwo państwa obcego i zamieszkują

za granicą.

Traci moc ustawa z dnia 8 stycznia 1951 r. o obywatelstwie polskim

(Dz. U. Nr 4, poz. 25).

Ustawa wchodzi w życie po upływie sześciu miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 85 ust. 1, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia,

2)

art. 69-75 oraz art. 85 ust. 7, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt

2, art. 139 pkt 1 i 10, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, i art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23,

art. 48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10 i 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit.

a), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.