Ustawa z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny.

1.

Przedsiębiorca, który proponuje konsumentowi zawarcie umowy poza lokalem przedsiębiorstwa,

okazuje przed zawarciem umowy dokument potwierdzający prowadzenie działalności gospodarczej

oraz dokument tożsamości. W razie zawierania umów w imieniu przedsiębiorcy zawierający

umowę okazuje ponadto dokument potwierdzający swoje umocowanie.

2.

Przez lokal przedsiębiorstwa rozumie się miejsce przeznaczone do obsługiwania publiczności

i oznaczone zgodnie z przepisami o działalności gospodarczej.

3.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się także do umowy zawartej w wyniku zorganizowanego

poza lokalem przedsiębiorstwa zbierania ofert konsumentów w czasie odwiedzin przedsiębiorcy

lub osoby działającej w jego imieniu w miejscu pracy konsumenta, w jego mieszkaniu

albo w innym miejscu jego prywatnego pobytu.

1.

Konsument, który zawarł umowę poza lokalem przedsiębiorstwa, może od niej odstąpić

bez podania przyczyn, składając stosowne oświadczenie na piśmie, w terminie dziesięciu

dni od zawarcia umowy.

2.

Nie jest dopuszczalne zastrzeżenie, że konsumentowi wolno odstąpić od umowy za zapłatą

oznaczonej sumy (odstępne).

3.

W razie odstąpienia umowa jest uważana za niezawartą, a konsument jest zwolniony z

wszelkich zobowiązań. To, co strony świadczyły, ulega zwrotowi w stanie niezmienionym,

chyba że zmiana była konieczna w granicach zwykłego zarządu. Jeżeli konsument dokonał

jakichkolwiek przedpłat, należą się od nich odsetki ustawowe od daty dokonania przedpłaty.

1.

Kto zawiera z konsumentem umowę poza lokalem przedsiębiorstwa, powinien przed jej

zawarciem poinformować konsumenta na piśmie o prawie odstąpienia od umowy w terminie,

o którym mowa w art. 2 ust. 1, i wręczyć wzór oświadczenia o odstąpieniu, z oznaczeniem

swojego imienia i nazwiska (nazwy) oraz adresem zamieszkania (siedziby); obowiązany

jest także wręczyć konsumentowi pisemne potwierdzenie zawarcia umowy, stwierdzające

jej datę i rodzaj oraz przedmiot świadczenia i cenę.

2.

Konsument, na żądanie przedsiębiorcy, poświadcza na piśmie, że został poinformowany

o prawie odstąpienia i że otrzymał wzór oświadczenia o odstąpieniu od umowy.

Jeżeli konsument nie został poinformowany na piśmie o prawie odstąpienia od umowy,

bieg terminu, o którym mowa w art. 2 ust. 1, nie rozpoczyna się. W takim wypadku konsument

może odstąpić od umowy w terminie dziesięciu dni od uzyskania informacji o prawie

odstąpienia. Konsument nie może jednak z tego powodu odstąpić od umowy po upływie

trzech miesięcy od jej wykonania.

Przepisów o umowach zawieranych z konsumentami poza lokalem przedsiębiorstwa nie stosuje

się do umów

1)

o charakterze ciągłym lub okresowym, zawieranych na podstawie oferty sprzedaży lub

przez odwołanie się do ogłoszeń, reklam, cenników i innych informacji skierowanych

do ogółu albo do poszczególnych osób, jeżeli konsument mógł uprzednio zapoznać się

z treścią otrzymanej oferty lub informacji pod nieobecność drugiej strony umowy, a

zarazem w tej ofercie lub informacji, jak i w umowie zastrzeżono prawo konsumenta

do odstąpienia od umowy w terminie dziesięciu dni od dnia jej zawarcia,

2)

sprzedaży artykułów spożywczych dostarczanych okresowo przez sprzedawcę do miejsca

zamieszkania konsumenta,

3)

powszechnie zawieranych w drobnych bieżących sprawach życia codziennego, o wartości

przedmiotu umowy do równowartości 10 EURO,

4)

o prace budowlane,

5)

dotyczących nieruchomości, z wyłączeniem usług remontowych,

6)

ubezpieczenia, w tym o członkostwo w otwartych funduszach emerytalnych, oraz reasekuracji,

7)

dotyczących papierów wartościowych oraz jednostek uczestnictwa w funduszach powierniczych

i inwestycyjnych (usługi inwestycyjne).

1.

Umowy zawierane z konsumentem bez jednoczesnej obecności obu stron, przy wykorzystaniu

środków porozumiewania się na odległość, w szczególności formularza zamówienia niezaadresowanego

lub zaadresowanego, listu seryjnego, reklamy prasowej z wydrukowanym formularzem zamówienia,

katalogu, telefonu, radia, telewizji, automatycznego urządzenia wywołującego, wizjofonu,

wideotekstu, poczty elektronicznej, telefaksu, są umowami na odległość, jeżeli kontrahentem

konsumenta jest przedsiębiorca, który w taki sposób zorganizował swoją działalność.

2.

Propozycja zawarcia umowy w postaci oferty, zaproszenia do składania ofert lub zamówień

albo do podjęcia rokowań powinna jednoznacznie i w sposób zrozumiały informować o

zamiarze zawarcia umowy przez tego, kto ją składa.

3.

Posłużenie się wizjofonem, telefaksem, pocztą elektroniczną, automatycznym urządzeniem

wywołującym i telefonem w celu złożenia propozycji zawarcia umowy może nastąpić wyłącznie

za uprzednią zgodą konsumenta.

1.

Konsument, który zawarł umowę na odległość, może od niej odstąpić bez podania przyczyn,

składając stosowne oświadczenie na piśmie, w terminie dziesięciu dni ustalonym w sposób

określony w art. 10 ust. 1.

2.

Nie jest dopuszczalne zastrzeżenie, że konsumentowi wolno odstąpić od umowy za zapłatą

oznaczonej sumy (odstępne).

3.

W razie odstąpienia od umowy umowa jest uważana za niezawartą, a konsument jest zwolniony

z wszelkich zobowiązań. To, co strony świadczyły, ulega zwrotowi w stanie niezmienionym,

chyba że zmiana była konieczna w granicach zwykłego zarządu. Jeżeli konsument dokonał

jakichkolwiek przedpłat, należą się od nich odsetki ustawowe od daty dokonania przedpłaty.

1.

Umowa o świadczenie ciągłe lub okresowe może być zawarta na czas oznaczony albo nieoznaczony.

2.

Umowę zawartą na czas dłuższy niż rok poczytuje się po upływie tego terminu za zawartą

na czas nieoznaczony.

3.

Jeżeli czas trwania umowy nie jest oznaczony, każda ze stron może ją wypowiedzieć

bez wskazania przyczyn, z zachowaniem terminu miesięcznego, chyba że strony zastrzegły

krótszy termin wypowiedzenia.

1.

Konsument powinien być poinformowany, przy użyciu środka porozumiewania się na odległość,

najpóźniej w chwili złożenia mu propozycji zawarcia umowy, o

1)

imieniu i nazwisku (nazwie), adresie zamieszkania (siedziby) przedsiębiorcy oraz organie,

który zarejestrował działalność gospodarczą przedsiębiorcy, a także numerze, pod którym

przedsiębiorca został zarejestrowany,

2)

istotnych właściwościach świadczenia i jego przedmiotu,

3)

cenie lub wynagrodzeniu obejmujących wszystkie ich składniki, a w szczególności cła

i podatki,

4)

zasadach zapłaty ceny lub wynagrodzenia,

5)

kosztach oraz terminie i sposobie dostawy,

6)

prawie odstąpienia od umowy w terminie dziesięciu dni, ze wskazaniem wyjątków, o których

mowa w art. 10 ust. 3,

7)

kosztach wynikających z korzystania ze środków porozumiewania się na odległość, jeżeli

są one skalkulowane inaczej niż wedle normalnej taryfy,

8)

terminie, w jakim oferta lub informacja o cenie albo wynagrodzeniu mają charakter

wiążący,

9)

minimalnym okresie, na jaki ma być zawarta umowa o świadczenia ciągłe lub okresowe,

10)

miejscu i sposobie składania reklamacji,

11)

prawie wypowiedzenia umowy, o którym mowa w art. 8 ust. 3.

2.

Informacje, o których mowa w ust. 1, powinny być sformułowane jednoznacznie, w sposób

zrozumiały i łatwy do odczytania.

3.

Przedsiębiorca jest obowiązany do potwierdzenia konsumentowi na piśmie informacji,

o których mowa w ust. 1, najpóźniej w momencie rozpoczęcia spełniania świadczenia.

4.

Obowiązek określony w ust. 3 nie dotyczy jednorazowych świadczeń, które same są spełniane

przy użyciu środków porozumiewania się na odległość i za które rachunek wystawia osoba

fizyczna lub prawna, która w ramach swojego przedsiębiorstwa udostępnia co najmniej

jeden środek porozumiewania się na odległość, dostępny dla konsumenta i przedsiębiorcy

(operator środków porozumiewania się), z wyjątkiem jednak informacji, o których mowa

w ust. 1 pkt 1.

1.

Termin dziesięciodniowy, w którym konsument może odstąpić od umowy, liczy się od dnia

wydania rzeczy, a gdy umowa dotyczy świadczenia usługi - od dnia jej zawarcia.

2.

W razie braku potwierdzenia informacji, o których mowa w art. 9 ust. 1, termin, w

którym konsument może odstąpić od umowy, wynosi trzy miesiące i liczy się od dnia

wydania rzeczy, a gdy umowa dotyczy świadczenia usługi - od dnia jej zawarcia. Jeżeli

jednak konsument po rozpoczęciu biegu tego terminu otrzyma potwierdzenie, termin ulega

skróceniu do dziesięciu dni od tej daty.

3.

Jeżeli strony nie umówiły się inaczej, prawo odstąpienia od umowy zawartej na odległość

nie przysługuje konsumentowi w wypadkach

1)

świadczenia usług rozpoczętego, za zgodą konsumenta, przed upływem terminu, o którym

mowa w art. 7 ust. 1,

2)

dotyczących nagrań audialnych i wizualnych oraz zapisanych na nośnikach programów

komputerowych po usunięciu przez konsumenta ich oryginalnego opakowania,

3)

umów dotyczących świadczeń, za które cena lub wynagrodzenie zależy wyłącznie od ruchu

cen na rynku finansowym,

4)

świadczeń o właściwościach określonych przez konsumenta w złożonym przez niego zamówieniu

lub ściśle związanych z jego osobą,

5)

świadczeń, które z uwagi na ich charakter nie mogą zostać zwrócone lub których przedmiot

ulega szybkiemu zepsuciu,

6)

dostarczania prasy,

7)

usług w zakresie gier losowych i zakładów wzajemnych.

1.

Umowa nie może nakładać na konsumenta obowiązku zapłaty ceny lub wynagrodzenia przed

otrzymaniem świadczenia.

2.

Umowa powinna określać miejsce i sposób składania reklamacji, nie powodujące nadmiernych

trudności lub kosztów po stronie konsumenta.

1.

Jeżeli strony nie umówiły się inaczej, przedsiębiorca powinien wykonać umowę zawartą

na odległość najpóźniej w terminie trzydziestu dni po złożeniu przez konsumenta oświadczenia

woli o zawarciu umowy.

2.

Jeżeli przedsiębiorca nie może spełnić świadczenia z tego powodu, że przedmiot świadczenia

nie jest dostępny, powinien niezwłocznie, najpóźniej jednak w terminie trzydziestu

dni od zawarcia umowy, zawiadomić o tym konsumenta i zwrócić całą otrzymaną od niego

sumę pieniężną.

3.

W wypadku gdy przedsiębiorca nie może wykonać zobowiązania z powodu choćby przejściowej

niemożności spełnienia świadczenia o właściwościach zamówionych przez konsumenta,

przedsiębiorca może, jeżeli zawarto takie zastrzeżenie w umowie, zwolnić się z zobowiązania

przez spełnienie świadczenia zastępczego, odpowiadającego tej samej jakości i przeznaczeniu

oraz za tę samą cenę lub wynagrodzenie, informując zarazem konsumenta na piśmie o

jego prawie nieprzyjęcia tego świadczenia i odstąpienia od umowy, ze zwrotem rzeczy

na koszt przedsiębiorcy.

4.

W wypadku, o którym mowa w ust. 3, konsument ma prawo odstąpić od umowy w sposób i

na zasadach określonych w art. 7. Zwrot rzeczy następuje w takim wypadku na koszt

przedsiębiorcy.

1.

W wypadku odstąpienia od umowy przez konsumenta przedsiębiorca ma obowiązek poświadczyć

na piśmie zwrot świadczenia.

2.

Jeżeli świadczenie konsumenta ma być spełnione z wykorzystaniem kredytu lub pożyczki

udzielonych przez przedsiębiorcę albo gdy umowa przewidywała wykorzystanie kredytu

udzielonego na podstawie porozumienia kredytodawcy z przedsiębiorcą, odstąpienie od

umowy zawartej na odległość jest skuteczne także wobec umowy kredytu lub pożyczki

zawartej przez konsumenta.

Konsument może żądać unieważnienia, na koszt przedsiębiorcy, zapłaty dokonanej kartą

płatniczą w razie niewłaściwego wykorzystania tej karty w wykonaniu umowy zawartej

na odległość. Nie uchyla to obowiązku naprawienia konsumentowi poniesionej przez niego

szkody.

Spełnienie świadczenia niezamówionego przez konsumenta następuje na ryzyko przedsiębiorcy

i nie nakłada na konsumenta żadnych zobowiązań.

1.

Przepisów o umowach zawieranych na odległość nie stosuje się do umów

1)

z wykorzystaniem automatów sprzedających,

2)

z wykorzystaniem innych automatów umieszczonych w miejscach prowadzenia handlu,

3)

dotyczących inwestycji kapitałowych,

4)

ubezpieczenia, w tym o członkostwo w otwartych funduszach emerytalnych, oraz reasekuracji,

5)

związanych z wykonywaniem czynności bankowych oraz takichże czynności dokonywanych

przez spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe,

6)

rent,

7)

dotyczących terminowych operacji finansowych i opcji,

8)

zawartych z operatorami telekomunikacji przy wykorzystaniu publicznych automatów telefonicznych,

9)

dotyczących nieruchomości, z wyjątkiem najmu,

10)

sprzedaży z licytacji.

2.

Przepisów art. 9, 10 i art. 12 ust. 1 nie stosuje się do

1)

sprzedaży artykułów spożywczych dostarczanych okresowo przez sprzedawcę do mieszkania

lub miejsca pracy konsumenta,

2)

świadczenia, w ściśle oznaczonym okresie, usług w zakresie zakwaterowania, transportu,

rozrywek, gastronomii; w wypadku rozrywek na świeżym powietrzu przedsiębiorca może

zastrzec także wyłączenie obowiązku zawiadomienia o niemożności spełnienia świadczenia,

o którym mowa w art. 12 ust. 2, jednak tylko we wskazanych w umowie okolicznościach.

Nie można w drodze umowy wyłączyć lub ograniczyć praw konsumenta określonych w art.

1-16, także w razie dokonania wyboru prawa obcego.

W ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. Nr 16, poz. 93, z 1971 r. Nr 27, poz. 252, z 1976 r. Nr 19, poz. 122, z 1982 r. Nr 11, poz. 81, Nr 19, poz. 147 i Nr 30, poz. 210, z 1984 r. Nr 45, poz. 242, z 1985 r. Nr 22, poz. 99, z 1989 r. Nr 3, poz. 11, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, Nr 55, poz. 321 i Nr 79, poz. 464, z 1991 r. Nr 107, poz. 464 i Nr 115, poz. 496, z 1993 r. Nr 17, poz. 78, z 1994 r. Nr 27, poz. 96, Nr 85, poz. 388 i Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 83, poz. 417, z 1996 r. Nr 114, poz. 542, Nr 139, poz. 646 i Nr 149, poz. 703, z 1997 r. Nr 43, poz. 272, Nr 115, poz. 741, Nr 117, poz. 751 i Nr 157, poz. 1040, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz. 758 oraz z 1999 r. Nr 52, poz. 532) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 384 otrzymuje brzmienie

„

Art. 384.

§ 1.

Ustalony przez jedną ze stron wzorzec umowy, w szczególności ogólne warunki umów,

wzory umów, regulaminy wiążą drugą stronę, jeżeli zostały jej doręczone przy zawarciu

umowy.

§ 2.

W razie gdy posługiwanie się wzorcem jest w stosunkach danego rodzaju zwyczajowo przyjęte,

wiąże on także wtedy, gdy druga strona mogła się z łatwością dowiedzieć o jego treści.

Nie dotyczy to jednak umów zawieranych z udziałem konsumentów, z wyjątkiem umów powszechnie

zawieranych w drobnych, bieżących sprawach życia codziennego.

§ 3.

Za konsumenta uważa się osobę, która zawiera umowę z przedsiębiorcą w celu bezpośrednio

nie związanym z działalnością gospodarczą.

”

;

2)

po art. 384 dodaje się art. 384

„

Art. 384

Wzorzec wydany w czasie trwania stosunku umownego o charakterze ciągłym wiąże drugą

stronę, jeżeli zostały zachowane wymagania określone w art. 384, a strona nie wypowiedziała

umowy w najbliższym terminie wypowiedzenia.

”

;

3)

art. 385 otrzymuje brzmienie

„

Art. 385.

§ 1.

W razie sprzeczności treści umowy z wzorcem umowy strony są związane umową.

§ 2.

Wzorzec umowy powinien być sformułowany jednoznacznie i w sposób zrozumiały. Postanowienia

niejednoznaczne tłumaczy się na korzyść konsumenta.

”

;

4)

art. 385

„

Art. 385

§ 1.

Postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nie uzgodnione indywidualnie nie wiążą

go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami,

rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to

postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie,

jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny.

§ 2.

Jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane

umową w pozostałym zakresie.

§ 3.

Nie uzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument

nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy

przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta.

§ 4.

Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym,

kto się na to powołuje.

Art. 385

Oceny zgodności postanowienia umowy z dobrymi obyczajami dokonuje się według stanu

z chwili zawarcia umowy, biorąc pod uwagę jej treść, okoliczności zawarcia oraz uwzględniając

umowy pozostające w związku z umową obejmującą postanowienie będące przedmiotem oceny.

”

;

5)

po art. 385

„

Art. 385

W razie wątpliwości uważa się, że niedozwolonymi postanowieniami umownymi są te, które

w szczególności

1)

wyłączają lub ograniczają odpowiedzialność względem konsumenta za szkody na osobie,

2)

wyłączają lub istotnie ograniczają odpowiedzialność względem konsumenta za niewykonanie

lub nienależyte wykonanie zobowiązania,

3)

wyłączają lub istotnie ograniczają potrącenie wierzytelności konsumenta z wierzytelnością

drugiej strony,

4)

przewidują postanowienia, z którymi konsument nie miał możliwości zapoznać się przed

zawarciem umowy,

5)

zezwalają kontrahentowi konsumenta na przeniesienie praw i przekazanie obowiązków

wynikających z umowy bez zgody konsumenta,

6)

uzależniają zawarcie umowy od przyrzeczenia przez konsumenta zawierania w przyszłości

dalszych umów podobnego rodzaju,

7)

uzależniają zawarcie, treść lub wykonanie umowy od zawarcia innej umowy, nie mającej

bezpośredniego związku z umową zawierającą oceniane postanowienie,

8)

uzależniają spełnienie świadczenia od okoliczności zależnych tylko od woli kontrahenta

konsumenta,

9)

przyznają kontrahentowi konsumenta uprawnienia do dokonywania wiążącej interpretacji

umowy,

10)

uprawniają kontrahenta konsumenta do jednostronnej zmiany umowy bez ważnej przyczyny

wskazanej w tej umowie,

11)

przyznają tylko kontrahentowi konsumenta uprawnienie do stwierdzania zgodności świadczenia

z umową,

12)

wyłączają obowiązek zwrotu konsumentowi uiszczonej zapłaty za świadczenie nie spełnione

w całości lub części, jeżeli konsument zrezygnuje z zawarcia umowy lub jej wykonania,

13)

przewidują utratę prawa żądania zwrotu świadczenia konsumenta spełnionego wcześniej

niż świadczenie kontrahenta, gdy strony wypowiadają, rozwiązują lub odstępują od umowy,

14)

pozbawiają wyłącznie konsumenta uprawnienia do rozwiązania umowy, odstąpienia od niej

lub jej wypowiedzenia,

15)

zastrzegają dla kontrahenta konsumenta uprawnienie wypowiedzenia umowy zawartej na

czas nieoznaczony, bez wskazania ważnych przyczyn i stosownego terminu wypowiedzenia,

16)

nakładają wyłącznie na konsumenta obowiązek zapłaty ustalonej sumy na wypadek rezygnacji

z zawarcia lub wykonania umowy,

17)

nakładają na konsumenta, który nie wykonał zobowiązania lub odstąpił od umowy, obowiązek

zapłaty rażąco wygórowanej kary umownej lub odstępnego,

18)

stanowią, że umowa zawarta na czas oznaczony ulega przedłużeniu, o ile konsument,

dla którego zastrzeżono rażąco krótki termin, nie złoży przeciwnego oświadczenia,

19)

przewidują wyłącznie dla kontrahenta konsumenta jednostronne uprawnienie do zmiany,

bez ważnych przyczyn, istotnych cech świadczenia,

20)

przewidują uprawnienie kontrahenta konsumenta do określenia lub podwyższenia ceny

lub wynagrodzenia po zawarciu umowy bez przyznania konsumentowi prawa odstąpienia

od umowy,

21)

uzależniają odpowiedzialność kontrahenta konsumenta od wykonania zobowiązań przez

osoby, za pośrednictwem których kontrahent konsumenta zawiera umowę lub przy których

pomocy wykonuje swoje zobowiązanie, albo uzależniają tę odpowiedzialność od spełnienia

przez konsumenta nadmiernie uciążliwych formalności,

22)

przewidują obowiązek wykonania zobowiązania przez konsumenta mimo niewykonania lub

nienależytego wykonania zobowiązania przez jego kontrahenta,

23)

wyłączają jurysdykcję sądów polskich lub poddają sprawę pod rozstrzygnięcie sądu polubownego

polskiego lub zagranicznego albo innego organu, a także narzucają rozpoznanie sprawy

przez sąd, który wedle ustawy nie jest miejscowo właściwy.

Art. 385

§ 1.

Umowa między przedsiębiorcami stosującymi różne wzorce umów nie obejmuje tych postanowień

wzorców, które są ze sobą sprzeczne.

§ 2.

Umowa nie jest zawarta, gdy po otrzymaniu oferty strona niezwłocznie zawiadomi, że

nie zamierza zawierać umowy na warunkach przewidzianych w § 1.

”

;

6)

po tytule VI księgi trzeciej dodaje się tytuł VI

„

Tytuł VI

Odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny.

Art. 449

§ 1.

Kto wytwarza w zakresie swojej działalności gospodarczej (producent) produkt niebezpieczny,

odpowiada za szkodę wyrządzoną komukolwiek przez ten produkt.

§ 2.

Przez produkt rozumie się rzecz ruchomą, choćby została ona połączona z inną rzeczą.

Za produkt uważa się także zwierzęta i energię elektryczną.

§ 3.

Niebezpieczny jest produkt nie zapewniający bezpieczeństwa, jakiego można oczekiwać,

uwzględniając normalne użycie produktu. O tym, czy produkt jest bezpieczny, decydują

okoliczności z chwili wprowadzenia go do obrotu, a zwłaszcza sposób zaprezentowania

go na rynku oraz podane konsumentowi informacje o właściwościach produktu. Produkt

nie może być uznany za nie zapewniający bezpieczeństwa tylko dlatego, że później wprowadzono

do obrotu podobny produkt ulepszony.

Art. 449

Producent odpowiada za szkodę na mieniu tylko wówczas, gdy rzecz zniszczona lub uszkodzona

należy do rzeczy zwykle przeznaczanych do osobistego użytku i w taki przede wszystkim

sposób korzystał z niej poszkodowany.

Art. 449

§ 1.

Producent nie odpowiada za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny, jeżeli produktu

nie wprowadził do obrotu albo gdy wprowadzenie produktu do obrotu nastąpiło poza zakresem

jego działalności gospodarczej.

§ 2.

Producent nie odpowiada również wtedy, gdy właściwości niebezpieczne produktu ujawniły

się po wprowadzeniu go do obrotu, chyba że wynikały one z przyczyny tkwiącej poprzednio

w produkcie. Nie odpowiada on także wtedy, gdy nie można było przewidzieć niebezpiecznych

właściwości produktu, uwzględniając stan nauki i techniki w chwili wprowadzenia produktu

do obrotu, albo gdy właściwości te wynikały z zastosowania przepisów prawa.

Art. 449

Domniemywa się, że produkt niebezpieczny, który spowodował szkodę, został wytworzony

i wprowadzony do obrotu w zakresie działalności gospodarczej producenta.

Art. 449

§ 1.

Wytwórca materiału, surowca albo części składowej produktu odpowiada tak jak producent,

chyba że wyłączną przyczyną szkody była wadliwa konstrukcja produktu lub wskazówki

producenta.

§ 2.

Kto przez umieszczenie na produkcie swojej nazwy, znaku towarowego lub innego oznaczenia

odróżniającego podaje się za producenta, odpowiada jak producent. Tak samo odpowiada

ten, kto produkt pochodzenia zagranicznego wprowadza do obrotu krajowego w zakresie

swojej działalności gospodarczej (importer).

§ 3.

Producent oraz osoby wymienione w paragrafach poprzedzających odpowiadają solidarnie.

§ 4.

Jeżeli nie wiadomo, kto jest producentem lub osobą określoną w § 2, odpowiada ten,

kto w zakresie swojej działalności gospodarczej zbył produkt niebezpieczny, chyba

że w ciągu miesiąca od daty zawiadomienia o szkodzie wskaże poszkodowanemu osobę i

adres producenta lub osoby określonej w § 2 zdanie pierwsze, a w wypadku towaru importowanego

- osobę i adres importera.

§ 5.

Jeżeli zbywca produktu nie może wskazać producenta ani osób określonych w § 4, zwalnia

go od odpowiedzialności wskazanie osoby, od której sam nabył produkt.

Art. 449

Jeżeli za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny odpowiada także osoba trzecia,

odpowiedzialność tej osoby i osób wymienionych w artykułach poprzedzających jest solidarna.

Przepisy art. 441 § 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

Art. 449

§ 1.

Odszkodowanie za szkodę na mieniu nie obejmuje uszkodzenia samego produktu ani korzyści,

jakie poszkodowany mógłby osiągnąć w związku z jego używaniem.

§ 2.

Odszkodowanie na podstawie art. 449

Art. 449

Roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej przez produkt niebezpieczny ulega przedawnieniu

z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i osobie

obowiązanej do jej naprawienia. Jednak w każdym wypadku roszczenie przedawnia się

z upływem lat dziesięciu od wprowadzenia produktu do obrotu.

Art. 449

Odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny nie można wyłączyć

ani ograniczyć.

Art. 449

Przepisy o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny nie

wyłączają odpowiedzialności za szkody na zasadach ogólnych, za szkody wynikłe z niewykonania

lub nienależytego wykonania zobowiązania oraz odpowiedzialności z tytułu rękojmi za

wady i gwarancji jakości.

Art. 449

Nie można w drodze umowy wyłączyć lub ograniczyć odpowiedzialności określonej w przepisach

niniejszego tytułu, także w razie dokonania wyboru prawa obcego.

”

;

7)

po art. 555 dodaje się art. 555

„

Art. 555

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi szczegółowe warunki zawierania i

wykonywania umów sprzedaży między przedsiębiorcami a konsumentami, mając na uwadze

ochronę interesów konsumentów przed działaniami przedsiębiorców sprzecznymi z dobrymi

obyczajami.

”

W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z 1965 r. Nr 15, poz. 113, z 1974 r. Nr 27, poz. 157 i Nr 39, poz. 231, z 1975 r. Nr 45, poz. 234, z 1982 r. Nr 11, poz. 82 i Nr 30, poz. 210, z 1983 r. Nr 5, poz. 33, z 1984 r. Nr 45, poz. 241 i 242, z 1985 r. Nr 20, poz. 86, z 1987 r. Nr 21, poz. 123, z 1988 r. Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 4, poz. 21 i Nr 33, poz. 175, z 1990 r. Nr 14, poz. 88, Nr 34, poz. 198, Nr 53, poz. 306, Nr 55, poz. 318 i Nr 79, poz. 464, z 1991 r. Nr 7, poz. 24, Nr 22, poz. 92 i Nr 115, poz. 496, z 1993 r. Nr 12, poz. 53, z 1994 r. Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 83, poz. 417, z 1996 r. Nr 24, poz. 110, Nr 43, poz. 189, Nr 73, poz. 350 i Nr 149, poz. 703, z 1997 r. Nr 43, poz. 270, Nr 54, poz. 348, Nr 75, poz. 471, Nr 102, poz. 643, Nr 117, poz. 752, Nr 121, poz. 769 i 770, Nr 133, poz. 882, Nr 139, poz. 934, Nr 140, poz. 940 i Nr 141, poz. 944, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz. 757, z 1999 r. Nr 52, poz. 532 oraz z 2000 r. Nr 22, poz. 269) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 111 w § 1 w pkt 6 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 7 w brzmieniu

„

7)

strona wnosząca o uznanie postanowień umownych za niedozwolone.

”

;

2)

w art. 479

„

4)

przeciwko przedsiębiorcom o uznanie postanowień umownych za niedozwolone.

”

;

3)

po rozdziale 2 działu IVa tytułu VII księgi pierwszej części pierwszej dodaje się

rozdział 3 w brzmieniu

„

Rozdział 3

Postępowanie w sprawach o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone

Art. 479

Sprawy o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone należą do właściwości Sądu

Okręgowego w Warszawie - sądu antymonopolowego.

Art. 479

W sprawach rozpoznawanych według przepisów niniejszego rozdziału art. 479

Art. 479

Powództwo w sprawach rozpoznawanych według przepisów niniejszego rozdziału może wytoczyć

każdy, kto według oferty pozwanego mógłby zawrzeć z nim umowę zawierającą postanowienie,

którego uznania za niedozwolone żąda się pozwem. Powództwo może wytoczyć także organizacja

społeczna, do której zadań statutowych należy ochrona interesów konsumentów, powiatowy

(miejski) rzecznik konsumentów oraz Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

Art. 479

Z żądaniem uznania postanowienia wzorca umowy za niedozwolone można wystąpić również

wtedy, gdy pozwany zaniechał jego stosowania, jeżeli od tego zaniechania nie minęło

sześć miesięcy.

Art. 479

Zaniechanie przez pozwanego, po wytoczeniu powództwa, stosowania zaskarżonego postanowienia

wzorca umownego nie ma wpływu na bieg postępowania.

Art. 479

W sprawach o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone sąd nie może wydać wyroku

tylko na podstawie uznania powództwa. Niedopuszczalne jest też zawarcie ugody.

Art. 479

§ 1.

W razie uwzględnienia powództwa sąd w sentencji wyroku przytacza treść postanowień

wzorca umowy uznanych za niedozwolone i zakazuje ich wykorzystywania.

§ 2.

Od wyroku sądu drugiej instancji przysługuje kasacja do Sądu Najwyższego.

Art. 479

Wyrok prawomocny ma skutek wobec osób trzecich od chwili wpisania uznanego za niedozwolone

postanowienia wzorca umowy do rejestru, o którym mowa w art. 479

Art. 479

§ 1.

Sąd zarządza publikację prawomocnego wyroku w Monitorze Sądowym i Gospodarczym.

§ 2.

Koszty opublikowania wyroku, o którym mowa w § 1, są zaliczane do kosztów procesu.

Art. 479

§ 1.

Odpis prawomocnego wyroku uwzględniającego powództwo sąd przesyła Prezesowi Urzędu

Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

§ 2.

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów prowadzi, na podstawie wyroków, o

których mowa w § 1, rejestr postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone.

§ 3.

Rejestr, o którym mowa w § 2, jest jawny.

§ 4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wzór rejestru postanowień wzorców

umowy uznanych za niedozwolone.

”

W ustawie z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń

(Dz. U. Nr 12, poz. 114, z 1981 r. Nr 24, poz. 124, z 1982 r. Nr 16, poz. 125, z 1983 r. Nr 6, poz. 35 i Nr 44, poz. 203, z 1984 r. Nr 54, poz. 275, z 1985 r. Nr 14, poz. 60 i Nr 23, poz. 100, z 1986 r. Nr 39, poz. 193, z 1988 r. Nr 20, poz. 135 i Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 34, poz. 180, z 1990 r. Nr 51, poz. 297, Nr 72, poz. 422 i Nr 86, poz. 504, z 1991 r. Nr 75, poz. 332 i Nr 91, poz. 408, z 1992 r. Nr 24, poz. 101, z 1994 r. Nr 123, poz. 600, z 1995 r. Nr 6, poz. 29, Nr 60, poz. 310 i Nr 95, poz. 475, z 1997 r. Nr 54, poz. 349, Nr 60, poz. 369, Nr 85, poz. 539, Nr 98, poz. 602, Nr 104, poz. 661, Nr 106, poz. 667, Nr 111, poz. 724, Nr 123, poz. 779, Nr 133, poz. 884 i Nr 141, poz. 942, z 1998 r. Nr 113, poz. 717 oraz z 1999 r. Nr 83, poz. 931 i Nr 101, poz. 1178) po art. 138 dodaje się art. 138a i art. 138b w brzmieniu

„

Art. 138a.

§ 1.

Kto, zawierając umowę poza lokalem przedsiębiorstwa, nie okazuje konsumentowi dokumentu

potwierdzającego prowadzenie działalności gospodarczej oraz dokumentu tożsamości,

podlega karze grzywny.

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto zawierając umowę w cudzym imieniu poza lokalem przedsiębiorstwa,

nie okazuje ponadto dokumentu potwierdzającego swoje umocowanie.

Art. 138b.

§ 1.

Kto, będąc zobowiązany na mocy orzeczenia sądu do zaniechania wykorzystywania lub

do odwołania zalecenia stosowania ogólnych warunków umów albo wzoru umowy, nie stosuje

się do tego obowiązku, zawierając w umowie niedozwolone postanowienia umowne, podlega

karze grzywny.

§ 2.

Jeżeli orzeczenie sądu, o którym mowa w § 1, dotyczy przedsiębiorcy nie będącego osobą

fizyczną, odpowiedzialność przewidzianą w § 1 ponosi osoba kierująca przedsiębiorstwem

lub osoba upoważniona do zawierania umów z konsumentami.

”

Przepisy art. 1-17 oraz art. 18 pkt 1-5 stosuje się do umów zawartych i nie wykonanych

w dniu wejścia w życie ustawy.

Przepisów Kodeksu cywilnego o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny nie stosuje

się, jeżeli produkt został wprowadzony do obrotu krajowego przed dniem wejścia w życie

ustawy.

Do czasu wydania rozporządzenia, o którym mowa w art. 18 pkt 7, zachowuje moc rozporządzenie

wydane na podstawie art. 384 Kodeksu cywilnego, nie dłużej jednak niż przez 2 lata.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

§ 1.

Kto, zawierając umowę poza lokalem przedsiębiorstwa, nie okazuje konsumentowi dokumentu

potwierdzającego prowadzenie działalności gospodarczej oraz dokumentu tożsamości,

podlega karze grzywny.

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto zawierając umowę w cudzym imieniu poza lokalem przedsiębiorstwa,

nie okazuje ponadto dokumentu potwierdzającego swoje umocowanie.

§ 1.

Kto, będąc zobowiązany na mocy orzeczenia sądu do zaniechania wykorzystywania lub

do odwołania zalecenia stosowania ogólnych warunków umów albo wzoru umowy, nie stosuje

się do tego obowiązku, zawierając w umowie niedozwolone postanowienia umowne, podlega

karze grzywny.

§ 2.

Jeżeli orzeczenie sądu, o którym mowa w § 1, dotyczy przedsiębiorcy nie będącego osobą

fizyczną, odpowiedzialność przewidzianą w § 1 ponosi osoba kierująca przedsiębiorstwem

lub osoba upoważniona do zawierania umów z konsumentami.

§ 1.

Ustalony przez jedną ze stron wzorzec umowy, w szczególności ogólne warunki umów,

wzory umów, regulaminy wiążą drugą stronę, jeżeli zostały jej doręczone przy zawarciu

umowy.

§ 2.

W razie gdy posługiwanie się wzorcem jest w stosunkach danego rodzaju zwyczajowo przyjęte,

wiąże on także wtedy, gdy druga strona mogła się z łatwością dowiedzieć o jego treści.

Nie dotyczy to jednak umów zawieranych z udziałem konsumentów, z wyjątkiem umów powszechnie

zawieranych w drobnych, bieżących sprawach życia codziennego.

§ 3.

Za konsumenta uważa się osobę, która zawiera umowę z przedsiębiorcą w celu bezpośrednio

nie związanym z działalnością gospodarczą.

Wzorzec wydany w czasie trwania stosunku umownego o charakterze ciągłym wiąże drugą

stronę, jeżeli zostały zachowane wymagania określone w art. 384, a strona nie wypowiedziała

umowy w najbliższym terminie wypowiedzenia.

§ 1.

W razie sprzeczności treści umowy z wzorcem umowy strony są związane umową.

§ 2.

Wzorzec umowy powinien być sformułowany jednoznacznie i w sposób zrozumiały. Postanowienia

niejednoznaczne tłumaczy się na korzyść konsumenta.

§ 1.

Postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nie uzgodnione indywidualnie nie wiążą

go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami,

rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to

postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie,

jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny.

§ 2.

Jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane

umową w pozostałym zakresie.

§ 3.

Nie uzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument

nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy

przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta.

§ 4.

Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym,

kto się na to powołuje.

Oceny zgodności postanowienia umowy z dobrymi obyczajami dokonuje się według stanu

z chwili zawarcia umowy, biorąc pod uwagę jej treść, okoliczności zawarcia oraz uwzględniając

umowy pozostające w związku z umową obejmującą postanowienie będące przedmiotem oceny.

W razie wątpliwości uważa się, że niedozwolonymi postanowieniami umownymi są te, które

w szczególności

1)

wyłączają lub ograniczają odpowiedzialność względem konsumenta za szkody na osobie,

2)

wyłączają lub istotnie ograniczają odpowiedzialność względem konsumenta za niewykonanie

lub nienależyte wykonanie zobowiązania,

3)

wyłączają lub istotnie ograniczają potrącenie wierzytelności konsumenta z wierzytelnością

drugiej strony,

4)

przewidują postanowienia, z którymi konsument nie miał możliwości zapoznać się przed

zawarciem umowy,

5)

zezwalają kontrahentowi konsumenta na przeniesienie praw i przekazanie obowiązków

wynikających z umowy bez zgody konsumenta,

6)

uzależniają zawarcie umowy od przyrzeczenia przez konsumenta zawierania w przyszłości

dalszych umów podobnego rodzaju,

7)

uzależniają zawarcie, treść lub wykonanie umowy od zawarcia innej umowy, nie mającej

bezpośredniego związku z umową zawierającą oceniane postanowienie,

8)

uzależniają spełnienie świadczenia od okoliczności zależnych tylko od woli kontrahenta

konsumenta,

9)

przyznają kontrahentowi konsumenta uprawnienia do dokonywania wiążącej interpretacji

umowy,

10)

uprawniają kontrahenta konsumenta do jednostronnej zmiany umowy bez ważnej przyczyny

wskazanej w tej umowie,

11)

przyznają tylko kontrahentowi konsumenta uprawnienie do stwierdzania zgodności świadczenia

z umową,

12)

wyłączają obowiązek zwrotu konsumentowi uiszczonej zapłaty za świadczenie nie spełnione

w całości lub części, jeżeli konsument zrezygnuje z zawarcia umowy lub jej wykonania,

13)

przewidują utratę prawa żądania zwrotu świadczenia konsumenta spełnionego wcześniej

niż świadczenie kontrahenta, gdy strony wypowiadają, rozwiązują lub odstępują od umowy,

14)

pozbawiają wyłącznie konsumenta uprawnienia do rozwiązania umowy, odstąpienia od niej

lub jej wypowiedzenia,

15)

zastrzegają dla kontrahenta konsumenta uprawnienie wypowiedzenia umowy zawartej na

czas nieoznaczony, bez wskazania ważnych przyczyn i stosownego terminu wypowiedzenia,

16)

nakładają wyłącznie na konsumenta obowiązek zapłaty ustalonej sumy na wypadek rezygnacji

z zawarcia lub wykonania umowy,

17)

nakładają na konsumenta, który nie wykonał zobowiązania lub odstąpił od umowy, obowiązek

zapłaty rażąco wygórowanej kary umownej lub odstępnego,

18)

stanowią, że umowa zawarta na czas oznaczony ulega przedłużeniu, o ile konsument,

dla którego zastrzeżono rażąco krótki termin, nie złoży przeciwnego oświadczenia,

19)

przewidują wyłącznie dla kontrahenta konsumenta jednostronne uprawnienie do zmiany,

bez ważnych przyczyn, istotnych cech świadczenia,

20)

przewidują uprawnienie kontrahenta konsumenta do określenia lub podwyższenia ceny

lub wynagrodzenia po zawarciu umowy bez przyznania konsumentowi prawa odstąpienia

od umowy,

21)

uzależniają odpowiedzialność kontrahenta konsumenta od wykonania zobowiązań przez

osoby, za pośrednictwem których kontrahent konsumenta zawiera umowę lub przy których

pomocy wykonuje swoje zobowiązanie, albo uzależniają tę odpowiedzialność od spełnienia

przez konsumenta nadmiernie uciążliwych formalności,

22)

przewidują obowiązek wykonania zobowiązania przez konsumenta mimo niewykonania lub

nienależytego wykonania zobowiązania przez jego kontrahenta,

23)

wyłączają jurysdykcję sądów polskich lub poddają sprawę pod rozstrzygnięcie sądu polubownego

polskiego lub zagranicznego albo innego organu, a także narzucają rozpoznanie sprawy

przez sąd, który wedle ustawy nie jest miejscowo właściwy.

§ 1.

Umowa między przedsiębiorcami stosującymi różne wzorce umów nie obejmuje tych postanowień

wzorców, które są ze sobą sprzeczne.

§ 2.

Umowa nie jest zawarta, gdy po otrzymaniu oferty strona niezwłocznie zawiadomi, że

nie zamierza zawierać umowy na warunkach przewidzianych w § 1.

§ 1.

Kto wytwarza w zakresie swojej działalności gospodarczej (producent) produkt niebezpieczny,

odpowiada za szkodę wyrządzoną komukolwiek przez ten produkt.

§ 2.

Przez produkt rozumie się rzecz ruchomą, choćby została ona połączona z inną rzeczą.

Za produkt uważa się także zwierzęta i energię elektryczną.

§ 3.

Niebezpieczny jest produkt nie zapewniający bezpieczeństwa, jakiego można oczekiwać,

uwzględniając normalne użycie produktu. O tym, czy produkt jest bezpieczny, decydują

okoliczności z chwili wprowadzenia go do obrotu, a zwłaszcza sposób zaprezentowania

go na rynku oraz podane konsumentowi informacje o właściwościach produktu. Produkt

nie może być uznany za nie zapewniający bezpieczeństwa tylko dlatego, że później wprowadzono

do obrotu podobny produkt ulepszony.

Przepisy o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny nie

wyłączają odpowiedzialności za szkody na zasadach ogólnych, za szkody wynikłe z niewykonania

lub nienależytego wykonania zobowiązania oraz odpowiedzialności z tytułu rękojmi za

wady i gwarancji jakości.

Nie można w drodze umowy wyłączyć lub ograniczyć odpowiedzialności określonej w przepisach

niniejszego tytułu, także w razie dokonania wyboru prawa obcego.

Producent odpowiada za szkodę na mieniu tylko wówczas, gdy rzecz zniszczona lub uszkodzona

należy do rzeczy zwykle przeznaczanych do osobistego użytku i w taki przede wszystkim

sposób korzystał z niej poszkodowany.

§ 1.

Producent nie odpowiada za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny, jeżeli produktu

nie wprowadził do obrotu albo gdy wprowadzenie produktu do obrotu nastąpiło poza zakresem

jego działalności gospodarczej.

§ 2.

Producent nie odpowiada również wtedy, gdy właściwości niebezpieczne produktu ujawniły

się po wprowadzeniu go do obrotu, chyba że wynikały one z przyczyny tkwiącej poprzednio

w produkcie. Nie odpowiada on także wtedy, gdy nie można było przewidzieć niebezpiecznych

właściwości produktu, uwzględniając stan nauki i techniki w chwili wprowadzenia produktu

do obrotu, albo gdy właściwości te wynikały z zastosowania przepisów prawa.

Domniemywa się, że produkt niebezpieczny, który spowodował szkodę, został wytworzony

i wprowadzony do obrotu w zakresie działalności gospodarczej producenta.

§ 1.

Wytwórca materiału, surowca albo części składowej produktu odpowiada tak jak producent,

chyba że wyłączną przyczyną szkody była wadliwa konstrukcja produktu lub wskazówki

producenta.

§ 2.

Kto przez umieszczenie na produkcie swojej nazwy, znaku towarowego lub innego oznaczenia

odróżniającego podaje się za producenta, odpowiada jak producent. Tak samo odpowiada

ten, kto produkt pochodzenia zagranicznego wprowadza do obrotu krajowego w zakresie

swojej działalności gospodarczej (importer).

§ 3.

Producent oraz osoby wymienione w paragrafach poprzedzających odpowiadają solidarnie.

§ 4.

Jeżeli nie wiadomo, kto jest producentem lub osobą określoną w § 2, odpowiada ten,

kto w zakresie swojej działalności gospodarczej zbył produkt niebezpieczny, chyba

że w ciągu miesiąca od daty zawiadomienia o szkodzie wskaże poszkodowanemu osobę i

adres producenta lub osoby określonej w § 2 zdanie pierwsze, a w wypadku towaru importowanego

- osobę i adres importera.

§ 5.

Jeżeli zbywca produktu nie może wskazać producenta ani osób określonych w § 4, zwalnia

go od odpowiedzialności wskazanie osoby, od której sam nabył produkt.

Jeżeli za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny odpowiada także osoba trzecia,

odpowiedzialność tej osoby i osób wymienionych w artykułach poprzedzających jest solidarna.

Przepisy art. 441 § 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Odszkodowanie za szkodę na mieniu nie obejmuje uszkodzenia samego produktu ani korzyści,

jakie poszkodowany mógłby osiągnąć w związku z jego używaniem.

§ 2.

Odszkodowanie na podstawie art. 449

Roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej przez produkt niebezpieczny ulega przedawnieniu

z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i osobie

obowiązanej do jej naprawienia. Jednak w każdym wypadku roszczenie przedawnia się

z upływem lat dziesięciu od wprowadzenia produktu do obrotu.

Odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny nie można wyłączyć

ani ograniczyć.

Sprawy o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone należą do właściwości Sądu

Okręgowego w Warszawie - sądu antymonopolowego.

§ 1.

Odpis prawomocnego wyroku uwzględniającego powództwo sąd przesyła Prezesowi Urzędu

Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

§ 2.

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów prowadzi, na podstawie wyroków, o

których mowa w § 1, rejestr postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone.

§ 3.

Rejestr, o którym mowa w § 2, jest jawny.

§ 4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wzór rejestru postanowień wzorców

umowy uznanych za niedozwolone.

W sprawach rozpoznawanych według przepisów niniejszego rozdziału art. 479

Powództwo w sprawach rozpoznawanych według przepisów niniejszego rozdziału może wytoczyć

każdy, kto według oferty pozwanego mógłby zawrzeć z nim umowę zawierającą postanowienie,

którego uznania za niedozwolone żąda się pozwem. Powództwo może wytoczyć także organizacja

społeczna, do której zadań statutowych należy ochrona interesów konsumentów, powiatowy

(miejski) rzecznik konsumentów oraz Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

Z żądaniem uznania postanowienia wzorca umowy za niedozwolone można wystąpić również

wtedy, gdy pozwany zaniechał jego stosowania, jeżeli od tego zaniechania nie minęło

sześć miesięcy.

Zaniechanie przez pozwanego, po wytoczeniu powództwa, stosowania zaskarżonego postanowienia

wzorca umownego nie ma wpływu na bieg postępowania.

W sprawach o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone sąd nie może wydać wyroku

tylko na podstawie uznania powództwa. Niedopuszczalne jest też zawarcie ugody.

§ 1.

W razie uwzględnienia powództwa sąd w sentencji wyroku przytacza treść postanowień

wzorca umowy uznanych za niedozwolone i zakazuje ich wykorzystywania.

§ 2.

Od wyroku sądu drugiej instancji przysługuje kasacja do Sądu Najwyższego.

Wyrok prawomocny ma skutek wobec osób trzecich od chwili wpisania uznanego za niedozwolone

postanowienia wzorca umowy do rejestru, o którym mowa w art. 479

§ 1.

Sąd zarządza publikację prawomocnego wyroku w Monitorze Sądowym i Gospodarczym.

§ 2.

Koszty opublikowania wyroku, o którym mowa w § 1, są zaliczane do kosztów procesu.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi szczegółowe warunki zawierania i

wykonywania umów sprzedaży między przedsiębiorcami a konsumentami, mając na uwadze

ochronę interesów konsumentów przed działaniami przedsiębiorców sprzecznymi z dobrymi

obyczajami.