Ustawa z dnia 2 marca 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks celny oraz ustawy - Kodeks postępowania cywilnego.

W ustawie z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny

(Dz. U. Nr 23, poz. 117, Nr 64, poz. 407, Nr 121, poz. 770, Nr 157, poz. 1026 i Nr 160, poz. 1084, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 160, poz. 1063 oraz z 1999 r. Nr 40, poz. 402 i Nr 72, poz. 802) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 58

a)

w § 1 skreśla się zdanie drugie,

b)

po § 1 dodaje się § 1a i 1b w brzmieniu

„

§ 1a.

Jeżeli cofnięcie towaru, o którym mowa w § 1, jest niemożliwe lub niedopuszczalne,

organ celny może nakazać zniszczenie towaru.

§ 1b.

Jeżeli

1)

umowy międzynarodowe lub przepisy odrębne, o których mowa w § 1, przewidują przepadek

towaru lub

2)

nakaz zniszczenia, o którym mowa w § 1a, nie może być wydany z powodu braku osoby

zobowiązanej w rozumieniu art. 36, lub

3)

zniszczenie towaru jest nieuzasadnione

- sąd, na wniosek organu celnego, orzeka o przepadku towaru na rzecz Skarbu Państwa.

”

;

2)

art. 59 otrzymuje brzmienie

„

Art. 59.

§ 1.

Jeżeli umowy międzynarodowe lub przepisy odrębne uzależniają posiadanie, obrót lub

rozpowszechnianie towarów od spełnienia określonych wymogów, to przywóz lub wywóz

tych towarów może być dokonany pod warunkiem ich spełnienia. W wypadku niespełnienia

tych wymogów organ celny cofa towar za granicę lub na polski obszar celny, chyba że

umowy międzynarodowe lub przepisy odrębne przewidują jego przepadek albo inny sposób

postępowania.

§ 2.

Jeżeli cofnięcie towaru, o którym mowa w § 1, jest niemożliwe lub niedopuszczalne,

organ celny może

1)

dokonać sprzedaży towaru osobie, która zapewnia spełnienie wymogów określonych w §

1 w terminie wyznaczonym przez organ celny albo gdy osoba ta zobowiąże się do dokonania

powrotnego wywozu towaru, albo

2)

nakazać zniszczenie towaru, w wypadku gdy dokonanie sprzedaży towaru będzie niemożliwe

lub znacznie utrudnione.

§ 3.

Jeżeli

1)

umowy międzynarodowe lub przepisy odrębne, o których mowa w § 1, przewidują przepadek

towaru lub

2)

dokonanie sprzedaży towaru jest niemożliwe lub znacznie utrudnione, lub

3)

nakaz zniszczenia, o którym mowa w § 2 pkt 2, nie może być wydany z powodu braku osoby

zobowiązanej w rozumieniu art. 36, lub

4)

zniszczenie towaru jest nieuzasadnione

- sąd, na wniosek organu celnego, orzeka o przepadku towaru na rzecz Skarbu Państwa.

§ 4.

W wypadkach, o których mowa w § 1-3, stosuje się przepis art. 58 § 2.

§ 5.

Przepisów § 1-3 nie stosuje się do towarów niebezpiecznych, szkodliwych dla zdrowia

lub środowiska naturalnego oraz łatwo psujących się. W takich wypadkach przepisy art.

58 stosuje się odpowiednio.

”

;

3)

art. 77 otrzymuje brzmienie

„

Art. 77.

§ 1.

Organ celny podejmuje, z zastrzeżeniem art. 59, niezbędne działania, włącznie ze sprzedażą

towarów, w celu uregulowania sytuacji towarów, które

1)

nie mogły zostać zwolnione ze względu na to, że

a)

ich kontrola nie mogła zostać podjęta lub prowadzona w terminach ustalonych przez

organ celny z przyczyn zależnych od zgłaszającego,

b)

nie przedstawiono dokumentów, od których jest uzależnione objęcie towarów procedurą

celną,

c)

należności celne przywozowe lub celne wywozowe nie zostały uiszczone albo zabezpieczone

w wymaganych terminach,

d)

są przedmiotem zakazów i ograniczeń wynikających ze środków polityki handlowej,

2)

nie zostały podjęte w terminie 30 dni od dnia ich zwolnienia przez organ celny.

§ 2.

Jeżeli postępowanie, o którym mowa w § 1, nie doprowadziło do uregulowania sytuacji

towarów, sąd, na wniosek organu celnego, orzeka o przepadku towarów na rzecz Skarbu

Państwa.

”

;

4)

w art. 190 w § 5 w pkt 1 po wyrazach „pkt 16” dodaje się przecinek oraz wyrazy „pkt 18”;

5)

art. 268 otrzymuje brzmienie

„

Art. 268.

§ 1.

Osoby zamieszkałe lub przebywające za granicą, nie mające adresu w Polsce, jeżeli

nie ustanowiły pełnomocnika w Polsce, mają obowiązek wskazania w Polsce pełnomocnika

do doręczeń, przy pierwszej czynności dokonanej przed organem celnym. Ustanowienie

pełnomocnika lub wskazanie pełnomocnika do doręczeń jest skuteczne także w postępowaniu,

o którym mowa w art. 274

§ 2.

W razie zaniedbania obowiązku, o którym mowa w § 1, stosuje się odpowiednio art. 267.

§ 3.

W wypadku zatrzymania towaru organ celny poucza osobę, której towar zatrzymano, o

obowiązku wskazania w Polsce pełnomocnika do doręczeń oraz o skutkach niedopełnienia

tego obowiązku, co potwierdza się pisemnym protokołem.

”

;

6)

po art. 274 dodaje się art. 274

„

Art. 274

§ 1.

W wypadkach, o których mowa w art. 38, art. 53 § 1, art. 59 § 2 pkt 1 i art. 77 §

1, sprzedaż towaru następuje w trybie i na zasadach określonych w przepisach o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

§ 2.

Sprzedaż towaru, z zastrzeżeniem § 3, jest równoznaczna z dopuszczeniem towaru do

obrotu, chyba że towar został sprzedany pod warunkiem dokonania powrotnego wywozu.

§ 3.

Jeżeli sprzedaż jest dokonywana pod warunkiem nadania przeznaczenia celnego określonego

przez organ celny, to obowiązki związane z nadaniem przeznaczenia celnego, wynikające

z przepisów prawa celnego, powstają z chwilą wydania towarów nabywcy.

Art. 274

Do postępowania w sprawie przepadku towaru stosuje się przepisy Kodeksu postępowania

cywilnego.

”

W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z 1965 r. Nr 15, poz. 113, z 1974 r. Nr 27, poz. 157 i Nr 39, poz. 231, z 1975 r. Nr 45, poz. 234, z 1982 r. Nr 11, poz. 82 i Nr 30, poz. 210, z 1983 r. Nr 5, poz. 33, z 1984 r. Nr 45, poz. 241 i 242, z 1985 r. Nr 20, poz. 86, z 1987 r. Nr 21, poz. 123, z 1988 r. Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 4, poz. 21 i Nr 33, poz. 175, z 1990 r. Nr 14, poz. 88, Nr 34, poz. 198, Nr 53, poz. 306, Nr 55, poz. 318 i Nr 79, poz. 464, z 1991 r. Nr 7, poz. 24, Nr 22, poz. 92 i Nr 115, poz. 496, z 1993 r. Nr 12, poz. 53, z 1994 r. Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 83, poz. 417, z 1996 r. Nr 24, poz. 110, Nr 43, poz. 189, Nr 73, poz. 350 i Nr 149, poz. 703, z 1997 r. Nr 43, poz. 270, Nr 54, poz. 348, Nr 75, poz. 471, Nr 102, poz. 643, Nr 117, poz. 752, Nr 121, poz. 769 i 770, Nr 133, poz. 882, Nr 139, poz. 934, Nr 140, poz. 940 i Nr 141, poz. 944, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz. 757 oraz z 1999 r. Nr 52, poz. 532) w części pierwszej w księdze drugiej w tytule II w dziale III po art. 610 dodaje

się rozdział 2a w brzmieniu

„

Rozdział 2a

Przepadek rzeczy

Art. 610

§ 1.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się w sprawach o przepadek rzeczy będących

towarami, które na podstawie przepisów prawa celnego podlegają przepadkowi.

§ 2.

W sprawach, o których mowa w § 1, właściwy jest sąd miejsca zajęcia lub zatrzymania

rzeczy będących towarami przez organ celny.

Art. 610

§ 1.

Postępowanie wszczyna się na wniosek organu celnego. Do wniosku dołącza się protokół

z pouczenia o obowiązku wskazania w Polsce pełnomocnika do doręczeń oraz o skutkach

niedopełnienia tego obowiązku, jeżeli protokół taki został sporządzony.

§ 2.

Organ celny może domagać się w jednym wniosku orzeczenia przepadku rzeczy będących

towarami zajętymi lub zatrzymanymi w tych samych okolicznościach faktycznych, jeżeli

ponadto sąd jest właściwy dla każdej sprawy.

Art. 610

Uczestnikowi zamieszkałemu za granicą, który w postępowaniu w sprawach celnych nie

ustanowił pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego w Polsce, ani nie wskazał

w Polsce pełnomocnika do doręczeń, przeznaczone dla niego pisma sądowe pozostawia

się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. W razie ustanowienia pełnomocnika do prowadzenia

sprawy zamieszkałego w Polsce, który nie może być pełnomocnikiem procesowym, jego

ustanowienie uważa się za wskazanie pełnomocnika do doręczeń.

Art. 610

Wyznaczenie rozprawy zależy od uznania sądu.

Art. 610

Do wykonania orzeczenia o przepadku towaru jest obowiązany organ celny, który złożył

wniosek o orzeczenie przepadku. Wykonanie orzeczenia następuje w trybie i na zasadach

określonych w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

”

W sprawach dotyczących przepadku towarów, wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną,

stosuje się przepisy niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

1 pkt 4, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

§ 1.

Jeżeli umowy międzynarodowe lub przepisy odrębne uzależniają posiadanie, obrót lub

rozpowszechnianie towarów od spełnienia określonych wymogów, to przywóz lub wywóz

tych towarów może być dokonany pod warunkiem ich spełnienia. W wypadku niespełnienia

tych wymogów organ celny cofa towar za granicę lub na polski obszar celny, chyba że

umowy międzynarodowe lub przepisy odrębne przewidują jego przepadek albo inny sposób

postępowania.

§ 2.

Jeżeli cofnięcie towaru, o którym mowa w § 1, jest niemożliwe lub niedopuszczalne,

organ celny może

1)

dokonać sprzedaży towaru osobie, która zapewnia spełnienie wymogów określonych w §

1 w terminie wyznaczonym przez organ celny albo gdy osoba ta zobowiąże się do dokonania

powrotnego wywozu towaru, albo

2)

nakazać zniszczenie towaru, w wypadku gdy dokonanie sprzedaży towaru będzie niemożliwe

lub znacznie utrudnione.

§ 3.

Jeżeli

1)

umowy międzynarodowe lub przepisy odrębne, o których mowa w § 1, przewidują przepadek

towaru lub

2)

dokonanie sprzedaży towaru jest niemożliwe lub znacznie utrudnione, lub

3)

nakaz zniszczenia, o którym mowa w § 2 pkt 2, nie może być wydany z powodu braku osoby

zobowiązanej w rozumieniu art. 36, lub

4)

zniszczenie towaru jest nieuzasadnione

- sąd, na wniosek organu celnego, orzeka o przepadku towaru na rzecz Skarbu Państwa.

§ 4.

W wypadkach, o których mowa w § 1-3, stosuje się przepis art. 58 § 2.

§ 5.

Przepisów § 1-3 nie stosuje się do towarów niebezpiecznych, szkodliwych dla zdrowia

lub środowiska naturalnego oraz łatwo psujących się. W takich wypadkach przepisy art.

58 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Organ celny podejmuje, z zastrzeżeniem art. 59, niezbędne działania, włącznie ze sprzedażą

towarów, w celu uregulowania sytuacji towarów, które

1)

nie mogły zostać zwolnione ze względu na to, że

a)

ich kontrola nie mogła zostać podjęta lub prowadzona w terminach ustalonych przez

organ celny z przyczyn zależnych od zgłaszającego,

b)

nie przedstawiono dokumentów, od których jest uzależnione objęcie towarów procedurą

celną,

c)

należności celne przywozowe lub celne wywozowe nie zostały uiszczone albo zabezpieczone

w wymaganych terminach,

d)

są przedmiotem zakazów i ograniczeń wynikających ze środków polityki handlowej,

2)

nie zostały podjęte w terminie 30 dni od dnia ich zwolnienia przez organ celny.

§ 2.

Jeżeli postępowanie, o którym mowa w § 1, nie doprowadziło do uregulowania sytuacji

towarów, sąd, na wniosek organu celnego, orzeka o przepadku towarów na rzecz Skarbu

Państwa.

§ 1.

Osoby zamieszkałe lub przebywające za granicą, nie mające adresu w Polsce, jeżeli

nie ustanowiły pełnomocnika w Polsce, mają obowiązek wskazania w Polsce pełnomocnika

do doręczeń, przy pierwszej czynności dokonanej przed organem celnym. Ustanowienie

pełnomocnika lub wskazanie pełnomocnika do doręczeń jest skuteczne także w postępowaniu,

o którym mowa w art. 274

§ 2.

W razie zaniedbania obowiązku, o którym mowa w § 1, stosuje się odpowiednio art. 267.

§ 3.

W wypadku zatrzymania towaru organ celny poucza osobę, której towar zatrzymano, o

obowiązku wskazania w Polsce pełnomocnika do doręczeń oraz o skutkach niedopełnienia

tego obowiązku, co potwierdza się pisemnym protokołem.

§ 1.

W wypadkach, o których mowa w art. 38, art. 53 § 1, art. 59 § 2 pkt 1 i art. 77 §

1, sprzedaż towaru następuje w trybie i na zasadach określonych w przepisach o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

§ 2.

Sprzedaż towaru, z zastrzeżeniem § 3, jest równoznaczna z dopuszczeniem towaru do

obrotu, chyba że towar został sprzedany pod warunkiem dokonania powrotnego wywozu.

§ 3.

Jeżeli sprzedaż jest dokonywana pod warunkiem nadania przeznaczenia celnego określonego

przez organ celny, to obowiązki związane z nadaniem przeznaczenia celnego, wynikające

z przepisów prawa celnego, powstają z chwilą wydania towarów nabywcy.

Do postępowania w sprawie przepadku towaru stosuje się przepisy Kodeksu postępowania

cywilnego.

§ 1.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się w sprawach o przepadek rzeczy będących

towarami, które na podstawie przepisów prawa celnego podlegają przepadkowi.

§ 2.

W sprawach, o których mowa w § 1, właściwy jest sąd miejsca zajęcia lub zatrzymania

rzeczy będących towarami przez organ celny.

§ 1.

Postępowanie wszczyna się na wniosek organu celnego. Do wniosku dołącza się protokół

z pouczenia o obowiązku wskazania w Polsce pełnomocnika do doręczeń oraz o skutkach

niedopełnienia tego obowiązku, jeżeli protokół taki został sporządzony.

§ 2.

Organ celny może domagać się w jednym wniosku orzeczenia przepadku rzeczy będących

towarami zajętymi lub zatrzymanymi w tych samych okolicznościach faktycznych, jeżeli

ponadto sąd jest właściwy dla każdej sprawy.

Uczestnikowi zamieszkałemu za granicą, który w postępowaniu w sprawach celnych nie

ustanowił pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego w Polsce, ani nie wskazał

w Polsce pełnomocnika do doręczeń, przeznaczone dla niego pisma sądowe pozostawia

się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. W razie ustanowienia pełnomocnika do prowadzenia

sprawy zamieszkałego w Polsce, który nie może być pełnomocnikiem procesowym, jego

ustanowienie uważa się za wskazanie pełnomocnika do doręczeń.

Wyznaczenie rozprawy zależy od uznania sądu.

Do wykonania orzeczenia o przepadku towaru jest obowiązany organ celny, który złożył

wniosek o orzeczenie przepadku. Wykonanie orzeczenia następuje w trybie i na zasadach

określonych w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.