Ustawa z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji.

1.

Ustawa określa zasady nabycia obywatelstwa polskiego w drodze repatriacji, prawa repatrianta,

a także zasady i tryb udzielania pomocy repatriantom i członkom ich rodzin.

2.

Repatriantem jest osoba polskiego pochodzenia, która przybyła do Rzeczypospolitej

Polskiej na podstawie wizy repatriacyjnej z zamiarem osiedlenia się na stałe.

Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o

1)

konsulu - oznacza to konsula w rozumieniu ustawy z dnia 13 lutego 1984 r. o funkcjach konsulów Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. Nr 9, poz. 34, z 1997 r. Nr 114, poz. 739, z 1998 r. Nr 117, poz. 757 oraz z 1999 r. Nr 52, poz. 532),

2)

najbliższej rodzinie repatrianta - oznacza to małżonka repatrianta i niepełnoletniego

pozostającego pod władzą rodzicielską co najmniej jednego z małżonków.

1.

O ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, do postępowania w sprawach uregulowanych

w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Do postępowania w sprawach uregulowanych w ustawie, należących do właściwości konsulów,

stosuje się przepisy o funkcjach konsulów Rzeczypospolitej Polskiej.

Osoba przybywająca do Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy repatriacyjnej nabywa

obywatelstwo polskie z mocy prawa z dniem przekroczenia granicy Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Za osobę polskiego pochodzenia, w rozumieniu niniejszej ustawy, uznaje się osobę deklarującą

narodowość polską i spełniającą łącznie następujące warunki

1)

co najmniej jedno z jej rodziców lub dziadków albo dwoje pradziadków było narodowości

polskiej,

2)

wykaże ona swój związek z polskością, w szczególności przez pielęgnowanie polskiej

mowy, polskich tradycji i zwyczajów.

2.

Za osobę polskiego pochodzenia uznaje się również osobę deklarującą narodowość polską,

która posiadała w przeszłości obywatelstwo polskie lub co najmniej jedno z jej rodziców

lub dziadków albo dwoje pradziadków posiadało obywatelstwo polskie oraz spełniającą

warunek określony w ust. 1 pkt 2.

3.

Warunek określony w ust. 1 pkt 1 uważa się za spełniony, jeżeli co najmniej jedno

z rodziców lub dziadków albo dwoje pradziadków wnioskodawcy potwierdziło swoją przynależność

do Narodu Polskiego przez, w szczególności, pielęgnowanie polskich tradycji i zwyczajów.

4.

Decyzje w sprawach, o których mowa w ust. 1, wydaje konsul.

1.

Dowodami potwierdzającymi polskie pochodzenie mogą być dokumenty, wydane przez polskie

władze państwowe lub kościelne, a także przez władze byłego Związku Socjalistycznych

Republik Radzieckich, dotyczące wnioskodawcy lub jego rodziców, dziadków lub pradziadków,

a w szczególności

1)

polskie dokumenty tożsamości,

2)

akty stanu cywilnego lub ich odpisy albo metryki chrztu poświadczające związek z polskością,

3)

dokumenty potwierdzające odbycie służby wojskowej w Wojsku Polskim, zawierające wpis

informujący o narodowości polskiej,

4)

dokumenty potwierdzające fakt deportacji lub uwięzienia, zawierające wpis informujący

o narodowości polskiej,

5)

dokumenty tożsamości lub inne dokumenty urzędowe zawierające wpis informujący o narodowości

polskiej.

2.

Dowodami potwierdzającymi polskie pochodzenie mogą być również inne dokumenty, a w

szczególności

1)

o rehabilitacji osoby deportowanej, zawierające wpis informujący o jej narodowości

polskiej,

2)

potwierdzające prześladowanie osoby ze względu na jej polskie pochodzenie.

1.

W drodze repatriacji nabywa obywatelstwo polskie również niepełnoletni pozostający

pod władzą rodzicielską repatrianta. Jednakże w przypadku, gdy repatriantem jest tylko

jedno z rodziców, niepełnoletni nabywa obywatelstwo polskie jedynie za zgodą drugiego

z rodziców, wyrażoną w oświadczeniu złożonym przed konsulem.

2.

Niepełnoletni pozostający pod opieką nabywa obywatelstwo polskie w drodze repatriacji,

jeżeli dokona jej za zgodą opiekuna wyrażoną w oświadczeniu złożonym przed konsulem.

3.

Nabycie obywatelstwa polskiego na podstawie ust. 1 i 2 przez niepełnoletniego, który

ukończył 16 lat, może nastąpić jedynie za jego zgodą.

Wiza repatriacyjna nie może być wydana osobie, która

1)

utraciła obywatelstwo polskie nabyte w drodze repatriacji na podstawie niniejszej

ustawy lub

2)

repatriowała się z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej na podstawie umów repatriacyjnych zawartych w latach 1944-1957 przez Rzeczpospolitą

Polską albo przez Polską Rzeczpospolitą Ludową z Białoruską Socjalistyczną Republiką

Radziecką, Ukraińską Socjalistyczną Republiką Radziecką, Litewską Socjalistyczną Republiką

Radziecką i Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich do jednego z państw będących

stroną tych umów, lub

3)

w czasie pobytu poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej działała na szkodę podstawowych

interesów Rzeczypospolitej Polskiej, lub

4)

uczestniczyła lub uczestniczy w łamaniu praw człowieka.

1.

Wiza repatriacyjna może być wydana osobie polskiego pochodzenia, która przed dniem

wejścia w życie ustawy zamieszkiwała na stałe na terytorium obecnej Republiki Armenii,

Republiki Azerbejdżańskiej, Republiki Gruzji, Republiki Kazachstanu, Republiki Kyrgyskiej,

Republiki Tadżykistanu, Republiki Turkmenistanu, Republiki Uzbekistanu albo azjatyckiej

części Federacji Rosyjskiej.

2.

Wiza repatriacyjna może być również wydana dziecku osoby, o której mowa w ust. 1.

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, inne państwa lub inne części

Federacji Rosyjskiej niż wymienione w art. 9, których obywatele polskiego pochodzenia

mogą ubiegać się o wydanie wizy repatriacyjnej, w szczególności w których osoby polskiego

pochodzenia są dyskryminowane ze względów religijnych, narodowościowych lub politycznych.

1.

Osobie, która nie posiada zapewnionego w Rzeczypospolitej Polskiej lokalu mieszkalnego

i utrzymania, a spełnia pozostałe warunki do uzyskania wizy repatriacyjnej, konsul

wydaje decyzję o przyrzeczeniu wydania wizy repatriacyjnej.

2.

Decyzję, o której mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw zagranicznych może uchylić

w terminie 10 lat od jej wydania, jeżeli

1)

osoba polskiego pochodzenia zostanie w tym okresie skazana w Rzeczypospolitej Polskiej

prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne na karę co najmniej roku pozbawienia

wolności lub

2)

osoba polskiego pochodzenia zostanie w tym okresie skazana poza granicami Rzeczypospolitej

Polskiej prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne, będące zbrodnią w rozumieniu

prawa polskiego, na karę co najmniej roku pozbawienia wolności, lub

3)

dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały

się fałszywe, lub

4)

decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, lub

5)

wyjdą na jaw dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu

wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję.

3.

Minister właściwy do spraw zagranicznych uchyla decyzję o przyrzeczeniu wydania wizy

repatriacyjnej nie później niż w terminie 10 lat od jej wydania, jeżeli ustali istnienie

podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji, określonych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Konsul wydaje wizę repatriacyjną po przedstawieniu dowodu potwierdzającego posiadanie

lub zapewnienie lokalu mieszkalnego i źródeł utrzymania w Rzeczypospolitej Polskiej,

zwanych dalej „warunkami do osiedlenia się”.

2.

Dowodem potwierdzającym zapewnienie warunków do osiedlenia się jest

1)

uchwała rady gminy, zawierająca zobowiązanie zapewnienia warunków do osiedlenia się

przez okres nie krótszy niż 12 miesięcy,

2)

oświadczenie osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej

osobowości prawnej, sporządzone w formie aktu notarialnego, zawierające zobowiązanie

zapewnienia warunków do osiedlenia się przez okres nie krótszy niż 12 miesięcy, z

zastrzeżeniem ust. 5.

3.

Uchwała oraz oświadczenie, o których mowa w ust. 2, powinny zawierać w szczególności

wskazanie lokalu mieszkalnego, formę udostępnienia tego lokalu, wskazanie źródeł uzyskiwania

lub zapewnienia dochodu.

4.

Dowód potwierdzający źródła utrzymania nie jest wymagany od osób, którym przysługują

uprawnienia emerytalne lub rentowe w rozumieniu przepisów emerytalnych i rentowych

Rzeczypospolitej Polskiej.

5.

Oświadczenie osoby fizycznej, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, zawierające zobowiązanie

do zapewnienia warunków do osiedlenia się może dotyczyć wyłącznie wstępnych, zstępnych

lub rodzeństwa tej osoby.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie w sprawach o wydanie wizy repatriacyjnej stosuje

się przepisy ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. Nr 114, poz. 739 oraz z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 162, poz. 1126).

1.

Minister właściwy do spraw zagranicznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb postępowania

w sprawach o wydanie wizy repatriacyjnej, a także wzór wniosku o wydanie wizy repatriacyjnej

oraz dokumenty wymagane do jej wydania.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien obejmować dane małżonka wnioskodawcy, jeżeli

jest osobą polskiego pochodzenia, oraz niepełnoletniego pozostającego pod władzą rodzicielską

wnioskodawcy, jeżeli zamierzają osiedlić się wspólnie z wnioskodawcą na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Jeżeli małżonek wnioskodawcy nie jest osobą polskiego pochodzenia i zamierza osiedlić

się wspólnie z wnioskodawcą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wniosku, o

którym mowa w art. 14 ust. 1, dołącza się wniosek tego małżonka o wydanie zezwolenia

na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Małżonkowi repatrianta niebędącemu osobą polskiego pochodzenia udziela się zezwolenia

na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach,

jak dla małżonka obywatela polskiego, określonych w ustawie o cudzoziemcach, z zastrzeżeniem

ust. 4.

3.

W przypadku braku zgody, o której mowa w art. 7, do niepełnoletniego pozostającego

pod władzą rodzicielską repatrianta lub niepełnoletniego pozostającego pod władzą

rodzicielską małżonka repatrianta stosuje się odpowiednio ust. 1 i 2.

4.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 2, wydaje lub odmawia jego wydania minister właściwy

do spraw wewnętrznych.

1.

Za repatrianta może być również uznana osoba, która spełnia łącznie następujące warunki

1)

jest polskiego pochodzenia,

2)

przed dniem wejścia w życie ustawy zamieszkiwała na stałe na terytorium, o którym

mowa w art. 9,

3)

nie zachodzą co do niej okoliczności, o których mowa w art. 8,

4)

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na zamieszkanie

na czas oznaczony, udzielonego w związku z pobieraniem nauki w szkole wyższej jako

stypendyście strony polskiej na podstawie przepisów o podejmowaniu i odbywaniu studiów

przez osoby niebędące obywatelami polskimi,

5)

złoży wniosek do wojewody w terminie 12 miesięcy od ukończenia szkoły wyższej.

2.

Organem właściwym do wydania decyzji o uznaniu za repatrianta osoby, o której mowa

w ust. 1, jest wojewoda.

3.

Osoba, o której mowa w ust. 1, nabywa obywatelstwo polskie z dniem, w którym decyzja

o uznaniu za repatrianta stała się ostateczna.

4.

Decyzja o uznaniu za repatrianta osoby, o której mowa w ust. 1, powoduje, że przy

ustalaniu prawa tej osoby do świadczeń emerytalnych i rentowych oraz ich wysokości

w Rzeczypospolitej Polskiej okresy zatrudnienia za granicą uwzględnia się jako okresy

składkowe.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

tryb postępowania w sprawach, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 41 ust. 1 i 2, wzór

wniosku o uznanie za repatrianta oraz wymagane dokumenty.

1.

Repatriantowi oraz przybywającym z nim do Rzeczypospolitej Polskiej członkom najbliższej

rodziny repatrianta, pozostającym we wspólnym gospodarstwie domowym, udziela się jednorazowo

pomocy ze środków budżetu państwa na

1)

pokrycie kosztów przejazdu od najbliższej jego miejscu zamieszkania za granicą stacji

kolejowej do miejsca osiedlenia się w Rzeczypospolitej Polskiej, w wysokości ceny

biletu kolejowego drugiej klasy oraz równowartości ceny jednego biletu kolejowego

drugiej klasy na pokrycie kosztów przewozu mienia,

2)

zagospodarowanie i bieżące utrzymanie, w wysokości dwukrotnego przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, zwanego dalej „przeciętnym miesięcznym

wynagrodzeniem”, w kwartale poprzedzającym dzień przyznania pomocy, na każdego członka

rodziny,

3)

pokrycie kosztów związanych z podjęciem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nauki

przez niepełnoletniego, podlegającego obowiązkowi szkolnemu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty

(Dz. U. z 1996 r. Nr 67, poz. 329 i Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 28, poz. 153 i Nr 141, poz. 943, z 1998 r. Nr 117, poz. 759 i Nr 162, poz. 1126 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 19, poz. 239, Nr 48, poz. 550 i Nr 104, poz. 1104), w wysokości przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia na każde dziecko.

2.

Repatriantowi, który przybył do Rzeczypospolitej Polskiej z terenów azjatyckich byłego

Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich i poniósł koszty związane z remontem

lub adaptacją lokalu mieszkalnego w miejscu osiedlenia się na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, udziela się pomocy ze środków budżetu państwa na częściowe pokrycie poniesionych

kosztów.

3.

Repatriantowi, który przybył do Rzeczypospolitej Polskiej z terenów innych niż określone

w ust. 2, może być udzielona pomoc ze środków budżetu państwa na częściowe pokrycie

kosztów związanych z remontem lub adaptacją lokalu mieszkalnego w miejscu osiedlenia

się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, poniesionych przez repatrianta, jeżeli

repatriant znajduje się w szczególnie trudnej sytuacji materialnej.

4.

Pomoc, o której mowa w ust. 2 i 3, stanowi zwrot udokumentowanych i uzasadnionych

kosztów. Kwota udzielonej pomocy nie może przekroczyć wysokości kwoty stanowiącej

równowartość iloczynu 200% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia oraz liczby członków

najbliższej rodziny repatrianta pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym.

5.

Pomoc, o której mowa w ust. 1, przyznaje oraz ustala jej wysokość, w drodze decyzji,

minister właściwy do spraw wewnętrznych.

6.

Pomoc, o której mowa w ust. 2, przyznaje oraz ustala jej wysokość, w drodze decyzji,

starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej.

7.

Pomoc, o której mowa w ust. 3, przyznaje oraz ustala jej wysokość albo odmawia jej

przyznania, w drodze decyzji, starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji

rządowej.

8.

Wypłaty kwoty stanowiącej równowartość pomocy, o której mowa w ust. 1, 2 i 3, dokonuje

starosta.

9.

Konsul może przyznać i wypłacić kwotę stanowiącą równowartość pomocy, o której mowa

w ust. 1 pkt 1, jeżeli osoba, której wydano wizę repatriacyjną, nie posiada wystarczających

środków na pokrycie kosztów podróży do Rzeczypospolitej Polskiej.

10.

Organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach, o których mowa w ust. 6 i 7, jest wojewoda.

1.

Osobie, której wydano decyzję o przyrzeczeniu wydania wizy repatriacyjnej, a okoliczności

pobytu na terytorium, o którym mowa w art. 9, uniemożliwiły tej osobie poznanie języka

polskiego, konsul może zapewnić pokrycie kosztów uczestnictwa w kursie nauki języka

polskiego.

2.

Repatriantowi i przybyłym z nim do Rzeczypospolitej Polskiej członkom najbliższej

rodziny repatrianta może być udzielona pomoc przez zapewnienie uczestniczenia w bezpłatnych

kursach języka polskiego i adaptacji w społeczeństwie polskim.

3.

Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania oraz minister właściwy do spraw szkolnictwa

wyższego organizują lub mogą zlecić organizację kursów, o których mowa w ust. 1 i

2, organizacji społecznej posiadającej znaczący dorobek w zakresie pomocy repatriantom.

4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje kursów języka polskiego i

adaptacyjnych oraz sposób ich organizacji, uwzględniając w szczególności stopień znajomości

języka polskiego i wiek uczestnika kursu, możliwość zapewnienia bezpłatnego zakwaterowania,

wyżywienia i zwrotu kosztów dojazdu uczestnikom kursów, o których mowa w ust. 1 i

2, oraz potrzebę przygotowania dzieci do podjęcia nauki w szkole.

1.

Pomoc, o której mowa w art. 17 ust. 1, powinna być wypłacona w terminie 60 dni od

dnia nabycia przez repatrianta obywatelstwa polskiego.

2.

Pomoc, o której mowa w art. 17 ust. 2, oraz zwrot kosztów, o którym mowa w art. 22,

mogą być udzielone w terminie 24 miesięcy od dnia nabycia przez repatrianta obywatelstwa

polskiego.

Formy, wysokość i tryb przyznawania pomocy dla repatrianta i członków najbliższej

rodziny repatrianta przez jednostki samorządu terytorialnego określają organy stanowiące

tych jednostek.

1.

Gminie, która zapewni lokal mieszkalny repatriantowi i członkom najbliższej rodziny

repatrianta, udziela się dotacji celowej z budżetu państwa na podstawie porozumienia

zawartego z właściwym wojewodą. Dotacja celowa nie może być niższa od kwoty określonej

w art. 17 ust. 4, zaś wysokość dotacji powinna być proporcjonalnie zwiększona w zależności

od wysokości nakładów poniesionych przez gminę na zapewnienie lokalu mieszkalnego.

2.

Dotacji udziela się tym gminom, których organy nie określiły imiennie repatriantów,

którym zapewniły lokal mieszkalny z zasobów komunalnych i zobowiązały się do zawarcia

umowy najmu tego lokalu mieszkalnego na czas nieokreślony.

3.

Wniosek o przyznanie dotacji gmina składa do właściwego wojewody.

4.

Porozumienie, o którym mowa w ust. 1, powinno określać

1)

szczegółowy opis udzielonej repatriantowi i członkom najbliższej rodziny repatrianta

pomocy mieszkaniowej,

2)

dotację celową należną gminie zapewniającej lokal mieszkalny i tryb płatności,

3)

tryb kontroli podejmowanych przez gminę działań,

4)

sposób rozliczenia udzielonej dotacji celowej i zasady zwrotu niewykorzystanej albo

wykorzystanej niezgodnie z celem dotacji lub jej części.

Gminie, która udzieliła repatriantowi pomocy poprzez pokrycie kosztów związanych z

remontem lub adaptacją lokalu mieszkalnego w miejscu osiedlenia się na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, właściwy wojewoda, na wniosek tej gminy, dokonuje zwrotu

kosztów udzielonej pomocy w wysokości i na zasadach określonych w art. 17 ust. 4.

1.

W celu zapewnienia repatriantowi źródła utrzymania i w celu jego aktywizacji zawodowej

gmina może refundować pracodawcy część kosztów poniesionych na

1)

wynagrodzenia, nagrody i składki na ubezpieczenia społeczne,

2)

wyposażenie stanowiska pracy,

3)

szkolenie zawodowe repatrianta.

2.

Formy aktywizacji zawodowej, o których mowa w ust. 1, są realizowane na podstawie

umowy zawartej pomiędzy zarządem gminy a pracodawcą.

3.

Formy aktywizacji zawodowej, o których mowa w ust. 1, mogą być realizowane w okresie

nie dłuższym niż 5 lat od dnia nabycia przez repatrianta obywatelstwa polskiego, przy

czym co najmniej jedna z tych form powinna być realizowana w pierwszym roku od dnia

nabycia obywatelstwa polskiego.

Zarząd gminy może dokonywać, przez okres do 24 miesięcy, zwrotu poniesionych przez

pracodawcę kosztów wynagrodzenia, nagród oraz składek na ubezpieczenia społeczne z

tytułu zatrudnienia repatrianta w pełnym wymiarze czasu pracy, pod warunkiem jego

zatrudnienia przez co najmniej 48 miesięcy.

Zarząd gminy może zwrócić poniesione przez pracodawcę koszty na wyposażenie stanowiska

pracy dla repatrianta, pod warunkiem jego zatrudnienia przez co najmniej 48 miesięcy.

1.

Jeżeli repatriant nie posiada jakichkolwiek kwalifikacji lub posiada kwalifikacje,

na które brak jest ofert na lokalnym rynku pracy, może być przeszkolony przez pracodawcę

w celu podniesienia lub zmiany jego kwalifikacji.

2.

Pracodawca otrzymuje zwrot kosztów szkolenia, w wysokości do trzykrotnego przeciętnego

miesięcznego wynagrodzenia, pod warunkiem zatrudnienia przeszkolonego repatrianta

przez co najmniej 24 miesiące.

Wobec repatrianta mogą być stosowane jedna lub kilka form aktywizacji zawodowej, o

których mowa w art. 23 ust. 1, jednak łączna kwota wydatkowana z tych tytułów nie

może przekroczyć dwudziestokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia.

1.

Formy aktywizacji zawodowej, o których mowa w art. 23 ust. 1, finansowane są w formie

dotacji celowej ze środków wyodrębnionych na ten cel w budżetach wojewodów.

2.

Środki, o których mowa w ust. 1, pochodzą z rezerwy celowej budżetu państwa „Pomoc

dla repatriantów”.

3.

Gminy organizujące aktywizację zawodową repatriantów mogą ubiegać się o środki na

ten cel, składając wnioski do właściwego wojewody.

4.

Zadania gminy w zakresie aktywizacji zawodowej repatriantów są zadaniami z zakresu

administracji rządowej.

5.

Organy zatrudnienia udzielają gminom wszechstronnej pomocy w organizacji aktywizacji

zawodowej repatriantów.

1.

W celu umożliwienia kandydatom na repatriantów poszukiwań właściwych warunków do osiedlenia

się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tworzy się ewidencję lokali mieszkalnych

i źródeł utrzymania dla repatriantów.

2.

Ewidencja obejmuje dane zawarte w uchwałach i oświadczeniach, o których mowa w art.

12 ust. 2, niewskazujących imiennie osoby mogącej ubiegać się o wydanie wizy repatriacyjnej.

3.

Ewidencję prowadzi minister właściwy do spraw wewnętrznych.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych prowadzi ewidencję osób ubiegających się o

wydanie wizy repatriacyjnej i członków ich rodzin, które nie posiadają w Rzeczypospolitej

Polskiej zapewnionego lokalu mieszkalnego lub źródła utrzymania.

2.

Ewidencja zawiera następujące dane osób ubiegających się o wydanie wizy repatriacyjnej

i członków ich rodzin objętych wnioskiem o wydanie wizy repatriacyjnej

1)

imię i nazwisko,

2)

miejsce zamieszkania za granicą i miejsce zamierzonego osiedlenia się w Rzeczypospolitej

Polskiej,

3)

narodowość i pochodzenie etniczne,

4)

obywatelstwo,

5)

zawód, wykształcenie, kwalifikacje zawodowe,

6)

oczekiwania co do zapewnienia warunków na osiedlenie się,

7)

prześladowania polityczne i narodowościowe,

8)

stan zdrowia.

1.

Dane z ewidencji, o której mowa w art. 29, udostępniane są za pośrednictwem konsula

Rzeczypospolitej Polskiej osobom, którym wydano decyzję o przyrzeczeniu wydania wizy

repatriacyjnej, w kolejności złożenia kompletnych wniosków o wydanie wizy repatriacyjnej,

z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Dane, o których mowa w ust. 1, powinny być udostępniane w pierwszej kolejności osobom

deportowanym i prześladowanym z przyczyn narodowościowych lub politycznych, których

wiek i zły stan zdrowia uzasadnia szybką repatriację do Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Akceptacja warunków do osiedlenia się przez osobę, której udostępniono z ewidencji

dane o tych warunkach, oznacza spełnienie wymogu, o którym mowa w art. 12 ust. 1.

Konsul prowadzi rejestr złożonych wniosków i decyzji wydanych w sprawach

1)

o wydanie wizy repatriacyjnej,

2)

o wydanie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych prowadzi centralny rejestr wniosków, decyzji

i postanowień wydanych w sprawach

1)

o wydanie wizy repatriacyjnej,

2)

o wydanie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej,

3)

o udzielenie pomocy repatriantom ze środków budżetu państwa.

Dane zawarte w rejestrach i ewidencjach mogą być przetwarzane i udostępniane za pośrednictwem

urządzeń teleinformatycznych.

Bez zgody osób objętych wnioskami, o których mowa w art. 32 i art. 33, mogą być, w

postępowaniach określonych w ustawie, przetwarzane dane dotyczące

1)

obywatelstwa,

2)

narodowości i pochodzenia etnicznego,

3)

zawodu, wykształcenia i kwalifikacji zawodowych,

4)

oczekiwań co do zapewnienia warunków na osiedlenie się,

5)

prześladowań politycznych i narodowościowych,

6)

stanu zdrowia.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zagranicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wzory ewidencji i rejestrów, o których

mowa w art. 29, art. 30, art. 32, art. 33, i sposób przetwarzania danych zawartych

w tych ewidencjach i rejestrach.

Środki finansowe na realizację zadań określonych w ustawie, finansowanych z budżetu

państwa, pochodzą z rezerwy celowej budżetu państwa i pozostają w dyspozycji właściwych

ministrów i kierowników urzędów centralnych.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb postępowania w sprawach

1)

podziału rezerwy celowej budżetu państwa pozostającej w dyspozycji właściwych ministrów

i kierowników urzędów centralnych na budżety wojewodów, uwzględniając liczbę złożonych

zapewnień warunków do osiedlenia się repatriantom,

2)

udzielania dotacji gminie na realizację aktywizacji zawodowej repatriantów,

3)

udzielania dotacji gminie, która zapewniła repatriantom lokal mieszkalny z zasobów

komunalnych,

4)

przekazywania staroście z budżetu wojewody środków finansowych na pokrycie wydatków

związanych z udzieleniem repatriantom pomocy,

5)

zwrotu gminie, przez wojewodę, kosztów poniesionych na pokrycie remontów lub adaptacji

lokali mieszkalnych,

6)

wzory wniosków o udzielenie gminie dotacji określonych w pkt 2 i 3.

W ustawie z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu

(Dz. U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128, Nr 28, poz. 153, Nr 41, poz. 255, Nr 63, poz. 403, Nr 93, poz. 569, Nr 107, poz. 692, Nr 121, poz. 770 i Nr 123, poz. 776, z 1998 r. Nr 66, poz. 431, Nr 106, poz. 668, Nr 108, poz. 684, Nr 137, poz. 887, Nr 162, poz. 1112, 1118i 1126, z 1999 r. Nr 60, poz. 636 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 31, poz. 384, Nr 48, poz. 550 i Nr 70, poz. 820) w art. 23 w ust. 1 w pkt 2 w lit. g) kropkę na końcu zastępuje się przecinkiem oraz

dodaje się lit. h) w brzmieniu

„

h)

był zatrudniony za granicą i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant.

”

W ustawie z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. Nr 114, poz. 739 oraz z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 162, poz. 1126) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 10

a)

w ust. 1 skreśla się wyrazy „narodowości polskiej lub”,

b)

w ust. 3 skreśla się wyrazy „, z wyjątkiem środków niezbędnych do przyjazdu na miejsce osiedlenia się”,

c)

skreśla się ust. 4;

2)

skreśla się art. 97;

3)

w art. 102 skreśla się wyrazy „repatriacji oraz”.

1.

Osoba, która przed dniem wejścia w życie ustawy nabyła obywatelstwo polskie na podstawie

przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim

(Dz. U. z 2000 r. Nr 28, poz. 353), może być uznana za repatrianta, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki

1)

złoży w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy wniosek o uznanie za repatrianta

do wojewody właściwego ze względu na miejsce zamieszkania,

2)

była w dniu uzyskania zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej obywatelem Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich lub jednego z państw

powstałych po jego rozpadzie,

3)

jest polskiego pochodzenia.

2.

Za repatrianta może być również uznana osoba spełniająca łącznie następujące warunki

1)

złoży w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy wniosek o uznanie za repatrianta

do wojewody właściwego ze względu na miejsce zamieszkania,

2)

jest polskiego pochodzenia,

3)

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na osiedlenie

się,

4)

do 1991 r. zamieszkiwała na stałe, przez co najmniej 5 lat, na terytorium, o którym

mowa w art. 9,

5)

nie zachodzą co do niej okoliczności, o których mowa w art. 8 ustawy.

3.

Do nabycia obywatelstwa polskiego przez niepełnoletniego pozostającego pod władzą

rodzicielską osoby uznanej za repatrianta na podstawie ust. 2, stosuje się przepisy

art. 7.

4.

Przepisy art. 16 ust. 2-4 stosuje się odpowiednio.

1.

Rada Ministrów w terminie 60 dni od dnia ogłoszenia ustawy ustanowi Pełnomocnika Rządu

do Spraw Repatriacji, zwanego dalej „Pełnomocnikiem”.

2.

Do Pełnomocnika stosuje się przepisy art. 10 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o organizacji i trybie pracy Rady

Ministrów oraz o zakresie działania ministrów

(Dz. U. z 1999 r. Nr 82, poz. 929).

3.

Pełnomocnik podejmuje działania konieczne dla realizacji przepisów ustawy, ze szczególnym

uwzględnieniem repatriacji z azjatyckich terenów byłego Związku Socjalistycznych Republik

Radzieckich.

1.

Gminom, które zapewniły repatriantom przybyłym do Rzeczypospolitej Polskiej, w okresie

od 15.05.1996 r. do dnia wejścia w życie niniejszego przepisu, lokal mieszkalny z

zasobów komunalnych, udziela się w 2000 i 2001 r. dotacji z rezerwy celowej budżetu

państwa „Pomoc dla repatriantów” w wysokości kwoty stanowiącej równowartość iloczynu

200% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w kwartale poprzedzającym dzień złożenia

wniosku o udzielenie dotacji oraz liczby członków najbliższej rodziny repatrianta

pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym, nie mniej jednak niż 600% tego wynagrodzenia.

2.

Dotacji, o której mowa w ust. 1, udziela właściwy wojewoda na wniosek gminy.

1.

Postępowania o wydanie wizy repatriacyjnej wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia

w życie ustawy toczą się według przepisów dotychczasowych.

2.

Postępowania w sprawie udzielania pomocy wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia

w życie ustawy toczą się według przepisów dotychczasowych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z wyjątkiem art. 43, który wchodzi

w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.