Obwieszczenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Policji.

1

Tworzy się Policję jako umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i

przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i

porządku publicznego.

1a

Nazwa „Policja” przysługuje wyłącznie formacji, o której mowa w ust. 1.

2.

Do podstawowych zadań Policji należą

1

ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi

te dobra,

2

ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach

publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu

drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania,

3

inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw

i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym i współdziałanie w tym zakresie z organami

państwowymi, samorządowymi i organizacjami społecznymi,

4)

wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców,

5

nadzór nad strażami gminnymi (miejskimi) oraz nad specjalistycznymi uzbrojonymi formacjami

ochronnymi w zakresie określonym w odrębnych przepisach,

6)

kontrola przestrzegania przepisów porządkowych i administracyjnych związanych z działalnością

publiczną lub obowiązujących w miejscach publicznych,

7)

współdziałanie z policjami innych państw oraz ich organizacjami międzynarodowymi na

podstawie umów i porozumień międzynarodowych oraz odrębnych przepisów.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Zadania przewidziane dla Policji wykonują w Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej

oraz w stosunku do żołnierzy wojskowe organy porządkowe, w trybie i na zasadach określonych

w odrębnych przepisach.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Wojewoda oraz przewodniczący zarządu gminy lub powiatu sprawujący władzę administracji

ogólnej oraz organy gminy, powiatu i samorządu województwa wykonują zadania w zakresie

ochrony bezpieczeństwa lub porządku publicznego na zasadach określonych w ustawach.

1.

Policja składa się z następujących rodzajów służb: kryminalnej, prewencyjnej oraz

wspomagającej działalność Policji w zakresie organizacyjnym, logistycznym i technicznym.

2.

W skład Policji wchodzi policja sądowa. Szczegółowy zakres zadań i zasady organizacji

policji sądowej określa, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw wewnętrznych

3.

W skład Policji wchodzą również

1)

Wyższa Szkoła Policji, ośrodki szkolenia i szkoły policyjne,

2)

wyodrębnione oddziały prewencji i pododdziały antyterrorystyczne,

3

jednostki badawczo-rozwojowe.

4.

Komendant Główny Policji, za zgodą ministra właściwego do spraw wewnętrznych

Pracownicy na stanowiskach administracyjnych, technicznych i gospodarczych w komendach

i komisariatach Policji, z wyjątkiem stanowisk określonych przez Komendanta Głównego

Policji, są zatrudniani na zasadach określonych w przepisach o pracownikach urzędów

państwowych.

1

Centralnym organem administracji rządowej, właściwym w sprawach ochrony bezpieczeństwa

ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest Komendant Główny

Policji, podległy ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.

2.

Komendant Główny Policji jest przełożonym wszystkich funkcjonariuszy Policji, zwanych

dalej „policjantami”.

3

Komendanta Głównego Policji powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek ministra

właściwego do spraw wewnętrznych

4.

Zastępcę Komendanta Głównego Policji powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw

wewnętrznych

5.

W razie zwolnienia stanowiska Komendanta Głównego Policji, minister właściwy do spraw

wewnętrznych

6.

W razie czasowej niemożności sprawowania funkcji przez Komendanta Głównego Policji,

minister właściwy do spraw wewnętrznych

1.

Organami administracji rządowej na obszarze województwa w sprawach, o których mowa

w art. 5 ust. 1, są

1)

wojewoda przy pomocy komendanta wojewódzkiego Policji działającego w jego imieniu

albo komendant wojewódzki Policji działający w imieniu własnym w sprawach

a)

wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych, dochodzeniowo-śledczych i czynności

z zakresu ścigania wykroczeń,

b)

wydawania indywidualnych aktów administracyjnych, jeżeli ustawy tak stanowią,

2)

komendant powiatowy (miejski) Policji,

3)

komendant komisariatu Policji.

2.

Terytorialny zasięg działania organów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, odpowiada

zasadniczemu podziałowi administracyjnemu Państwa.

1.

W postępowaniu administracyjnym, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji

Policji, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, organem właściwym jest komendant powiatowy

(miejski) Policji.

2.

W postępowaniu administracyjnym w sprawach, o których mowa w ust. 1, organami wyższego

stopnia są

1)

w stosunku do komendanta powiatowego (miejskiego) Policji - komendant wojewódzki Policji,

2)

w stosunku do komendanta wojewódzkiego Policji - Komendant Główny Policji.

1.

Komendanta wojewódzkiego Policji powołuje minister właściwy do spraw wewnętrznych

na wniosek Komendanta Głównego Policji złożony za zgodą wojewody.

2.

Komendant Główny Policji na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji powołuje i odwołuje

I i II zastępcę komendanta wojewódzkiego Policji.

3.

Na stanowisko komendanta wojewódzkiego Policji oraz I i II zastępcy komendanta wojewódzkiego

Policji powołuje się oficerów Policji. Kandydaci na stanowisko komendanta wojewódzkiego

Policji zostają wytypowani w drodze konkursu.

4.

W razie zwolnienia stanowiska komendanta wojewódzkiego Policji, Komendant Główny Policji,

do czasu powołania nowego komendanta, powierza pełnienie obowiązków komendanta wojewódzkiego

Policji, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, jednemu z jego zastępców lub wyznaczonemu

oficerowi.

5.

W razie czasowej niemożności sprawowania funkcji przez komendanta wojewódzkiego Policji,

zakres jego zadań i kompetencji rozciąga się na I zastępcę komendanta wojewódzkiego

Policji.

1.

Komendanta powiatowego (miejskiego) Policji powołuje, z zastrzeżeniem ust. 6 i art.

6h ust. 3, komendant wojewódzki Policji w porozumieniu ze starostą. Przepisu art.

35 ust. 3 pkt 1 ustawy o samorządzie powiatowym nie stosuje się.

2.

Komendant wojewódzki Policji, na wniosek komendanta powiatowego (miejskiego) Policji,

powołuje I i pozostałych zastępców komendanta powiatowego (miejskiego) Policji.

3.

Na stanowisko komendanta powiatowego (miejskiego) Policji i zastępcy komendanta powiatowego

(miejskiego) Policji powołuje się oficerów Policji. Kandydaci na stanowisko komendanta

powiatowego (miejskiego) Policji zostają wytypowani w drodze konkursu.

4.

W razie zwolnienia stanowiska komendanta powiatowego (miejskiego) Policji komendant

wojewódzki Policji, do czasu powołania nowego komendanta, powierza pełnienie obowiązków

komendanta powiatowego (miejskiego) Policji, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy,

jednemu z jego zastępców lub wyznaczonemu oficerowi.

5.

W razie czasowej niemożności sprawowania funkcji przez komendanta powiatowego (miejskiego)

Policji, zakres jego zadań i kompetencji rozciąga się na I zastępcę komendanta powiatowego

(miejskiego) Policji.

6.

W razie braku porozumienia, o którym mowa w ust. 1, komendant wojewódzki Policji,

po upływie 30 dni od dnia przedstawienia kandydatów do uzgodnienia ze starostą, powołuje

na stanowisko komendanta powiatowego (miejskiego) oficera Policji wskazanego przez

wojewodę.

1.

Komendanta komisariatu Policji powołuje komendant powiatowy (miejski) Policji po zasięgnięciu

opinii właściwego terytorialnie wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) lub wójtów.

Opiniowanie to nie dotyczy komendanta komisariatu specjalistycznego.

2.

Zastępców komendanta komisariatu Policji powołuje komendant powiatowy (miejski) Policji

na wniosek komendanta komisariatu Policji.

3.

Na stanowisko komendanta komisariatu Policji i zastępcy komendanta komisariatu Policji

powołuje się oficerów lub aspirantów Policji.

4.

W razie zwolnienia stanowiska komendanta komisariatu Policji, komendant powiatowy

(miejski) Policji, do czasu powołania nowego komendanta, powierza, po zasięgnięciu

opinii wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) lub wójtów, pełnienie obowiązków komendanta

komisariatu Policji, na okres nie dłuższy niż 3 miesiące, jednemu z jego zastępców,

a w razie braku zastępców - innemu policjantowi.

5.

W razie czasowej niemożności sprawowania funkcji przez komendanta komisariatu Policji,

komendant powiatowy (miejski) Policji, do czasu ustania przeszkody w sprawowaniu tej

funkcji przez dotychczasowego komendanta, powierza pełnienie obowiązków komendanta

komisariatu Policji jednemu z jego zastępców, a w razie braku zastępców - innemu policjantowi.

1.

Odwołać ze stanowiska, o którym mowa w art. 6b ust. 1 i 2, w art. 6c ust. 1 i 2 oraz

w art. 6d ust. 1 i 2, może w każdym czasie, niezwłocznie lub w określonym terminie,

organ uprawniony do powołania na to stanowisko, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Odwołanie komendanta wojewódzkiego Policji lub komendanta powiatowego (miejskiego)

wymaga zasięgnięcia opinii

1)

wojewody - jeżeli odwołanie dotyczy komendanta wojewódzkiego Policji,

2)

starosty - jeżeli odwołanie dotyczy komendanta powiatowego (miejskiego) Policji.

3.

W przypadku braku opinii, o której mowa w ust. 2, właściwy organ uprawniony do powołania

na stanowisko komendanta odwołuje odpowiednio komendanta wojewódzkiego Policji lub

komendanta powiatowego (miejskiego) Policji, po upływie 14 dni od dnia przedstawienia

wniosku o wydanie opinii.

4.

Policjanta odwołanego ze stanowiska przenosi się do dyspozycji przełożonego policjanta

uprawnionego do odwołania ze stanowiska, z zastrzeżeniem, że policjanta odwołanego

ze stanowiska komendanta wojewódzkiego Policji przenosi się do dyspozycji Komendanta

Głównego Policji. Policjant przez okres 6 miesięcy ma prawo do uposażenia w wysokości

przysługującej przed odwołaniem.

Komendant wojewódzki Policji oraz komendant powiatowy (miejski) Policji są przełożonymi

policjantów na terenie swojego działania.

Komendant Główny Policji, komendant wojewódzki Policji, komendant powiatowy (miejski)

Policji wykonują swoje zadania przy pomocy podległych im komend, a komendant komisariatu

Policji - przy pomocy komisariatu.

1.

Konkurs na stanowisko komendanta wojewódzkiego Policji i komendanta powiatowego (miejskiego)

Policji ogłasza odpowiednio Komendant Główny Policji i komendant wojewódzki Policji.

2.

Konkurs na stanowisko komendanta wojewódzkiego Policji i komendanta powiatowego (miejskiego)

Policji przeprowadza się, jeżeli do konkursu zgłosiło się co najmniej 3 kandydatów.

W wyniku konkursu wyłania się co najmniej 2 kandydatów.

3.

W przypadku niespełnienia warunków określonych w ust. 2, stanowisko

1)

komendanta wojewódzkiego Policji - obejmuje oficer powołany w trybie art. 6b ust.

1,

2)

komendanta powiatowego (miejskiego) - obejmuje oficer wskazany przez wojewodę i powołany

przez komendanta wojewódzkiego Policji.

4.

Konkurs, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza komisja konkursowa w składzie

1)

jeden przedstawiciel sejmiku województwa, dwóch przedstawicieli Komendanta Głównego

Policji i dwóch przedstawicieli wojewody - jeżeli konkurs dotyczy wyboru kandydata

na stanowisko komendanta wojewódzkiego Policji,

2)

dwóch przedstawicieli komendanta wojewódzkiego Policji, jeden przedstawiciel wojewody

i dwóch przedstawicieli starosty - jeżeli konkurs dotyczy wyboru kandydata na stanowisko

komendanta powiatowego (miejskiego) Policji.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady powoływania komisji konkursowych i regulamin konkursów, o których mowa w ust.

1.

1.

Komendant Główny Policji określa

1

szczegółowe zasady organizacji i zakres działania komend, komisariatów i innych jednostek

organizacyjnych Policji,

2)

metody i formy wykonywania zadań przez poszczególne służby policyjne, w zakresie nie

objętym innymi przepisami wydanymi na podstawie ustawy,

3)

(skreślony),

4

szczegółowe zasady szkolenia policjantów i strażników gminnych (miejskich),

5)

szczegółowe zasady szkolenia zwierząt wykorzystywanych do realizacji zadań Policji,

a także normy ich wyżywienia,

6)

szczegółowe warunki bezpieczeństwa i higieny służby, po konsultacji z Państwową Inspekcją

Pracy.

2.

Komendant wojewódzki Policji określa właściwość terytorialną komisariatów Policji

na terenie swojego działania.

3.

Komendant Główny Policji może tworzyć ośrodki szkolenia i szkoły policyjne oraz określa

ich programy nauczania.

4

Regulaminy komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji ustala

właściwy dla nich komendant Policji w porozumieniu z właściwym przełożonym. Regulamin

komendy wojewódzkiej Policji nie stanowi części regulaminu urzędu wojewódzkiego.

1

Komendant wojewódzki Policji w porozumieniu z Komendantem Głównym Policji tworzy,

w razie potrzeby, komisariat kolejowy, wodny, lotniczy lub inny komisariat specjalistyczny.

Komendanci komisariatów specjalistycznych podlegają właściwemu terytorialnie komendantowi

wojewódzkiemu Policji.

2

Komendanta komisariatu specjalistycznego Policji powołuje i odwołuje komendant wojewódzki

Policji.

3.

(skreślony).

1.

Komendant powiatowy (miejski) Policji może tworzyć rewiry dzielnicowych na zasadach

określonych przez Komendanta Głównego Policji.

2.

Kierownika rewiru mianuje i zwalnia ze stanowiska komendant powiatowy (miejski) Policji,

po zasięgnięciu opinii wójta (burmistrza lub prezydenta miasta), chyba że do wyrażania

opinii w tej sprawie upoważniony został organ wykonawczy jednostki pomocniczej gminy.

3.

Do zadań kierownika rewiru należy w szczególności

1)

rozpoznawanie zagrożeń i przeciwdziałanie przyczynom ich powstawania,

2)

inicjowanie i organizowanie działań społeczności lokalnych mających na celu zapobieganie

popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz innym zjawiskom kryminogennym,

3)

wykonywanie czynności administracyjno-porządkowych oraz innych nie cierpiących zwłoki

czynności związanych z zawiadomieniem o przestępstwie i zabezpieczeniem miejsca zdarzenia.

Minister Spraw Wewnętrznych zorganizuje policję sądową w okresie 6 miesięcy od dnia

wejścia w życie ustawy.

(skreślony).

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w niniejszej ustawie zachowują

moc przepisy dotychczasowe, jeżeli nie są z nią sprzeczne, nie dłużej jednak niż przez

6 miesięcy.

1

Komendanci Policji składają roczne sprawozdania ze swojej działalności, a także informacje

o stanie porządku i bezpieczeństwa publicznego właściwym wojewodom, starostom, wójtom

(burmistrzom lub prezydentom miast), a także radom powiatu i radom gmin. W razie zagrożenia

bezpieczeństwa publicznego lub niebezpiecznego zakłócenia porządku publicznego, sprawozdania

i informacje składa się tym organom niezwłocznie na każde ich żądanie.

2.

W zakresie wykrywania przestępstw i ścigania ich sprawców sprawozdania i informacje,

o których mowa w ust. 1, mogą być przekazywane wyłącznie sądom i prokuratorom, na

ich żądanie.

3

Rada powiatu (miasta) oraz rada gminy na podstawie sprawozdań i informacji, o których

mowa w ust. 1, może określić, w drodze uchwały, istotne dla wspólnoty samorządowej

zagrożenia bezpieczeństwa i porządku publicznego.

4

Uchwała, o której mowa w ust. 3, nie może dotyczyć wykonania konkretnej czynności

służbowej ani określać sposobu wykonywania zadań przez Policję.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1993 r., z tym że art. 10 wchodzi w życie

z dniem ogłoszenia.

Minister Spraw Wewnętrznych ogłosi w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, w

drodze obwieszczenia, jednolite teksty ustaw

1)

z dnia 6 kwietnia 1990 r. o urzędzie Ministra Spraw Wewnętrznych,

2)

z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji,

3)

z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa,

4)

z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej,

z uwzględnieniem zmian wynikających z niniejszej ustawy i ustaw ogłoszonych przed

dniem wydania tekstu jednolitego.

1.

Przewodniczący zarządu gminy lub powiatu może żądać od właściwego komendanta Policji

przywrócenia stanu zgodnego z porządkiem prawnym lub podjęcia działań zapobiegających

naruszeniu prawa, a także zmierzających do usunięcia zagrożenia bezpieczeństwa i porządku

publicznego.

2.

Żądanie, o którym mowa w ust. 1, nie może dotyczyć czynności operacyjno-rozpoznawczych,

dochodzeniowo-śledczych oraz czynności z zakresu ścigania wykroczeń. Żądanie to nie

może dotyczyć wykonania konkretnej czynności służbowej ani określać sposobu wykonania

zadania przez Policję.

3.

Przewodniczący zarządu gminy lub powiatu ponoszą wyłączną odpowiedzialność za treść

żądania, o którym mowa w ust. 1.

4.

Żądanie, o którym mowa w ust. 1, przekazane ustnie wymaga potwierdzenia na piśmie.

5.

Właściwy komendant Policji niezwłocznie przedkłada sprawę komendantowi Policji wyższego

stopnia, jeżeli nie jest w stanie wykonać żądania, o którym mowa w ust. 1.

6.

Żądanie, o którym mowa w ust. 1, naruszające prawo jest nieważne. O nieważności żądania

stwierdza wojewoda.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określa, w drodze rozporządzenia

1)

uzbrojenie Policji,

2)

umundurowanie, dystynkcje i znaki identyfikacyjne policjantów,

3)

zasady i sposób noszenia umundurowania oraz orderów, odznaczeń, medali i odznak,

4)

normy umundurowania,

5)

wzór i tryb nadawania sztandaru jednostkom organizacyjnym Policji,

6)

wzór odznak policyjnych oraz szczegółowe zasady i tryb ich nadawania policjantom.

2.

Komendant Główny Policji określa zasady naliczeń etatowych w Policji.

1.

Koszty związane z funkcjonowaniem Policji są pokrywane z budżetu państwa, w tym z

dotacji celowej na zadania Policji w powiecie.

2.

Etaty Policji określa ustawa budżetowa.

3.

Gmina, powiat lub samorząd województwa może uczestniczyć w pokrywaniu części kosztów

funkcjonowania Policji.

4.

Na wniosek rady powiatu lub rady gminy liczba etatów Policji w rewirach dzielnicowych

na terenie powiatu lub gminy może ulec zwiększeniu ponad liczbę ustaloną na zasadach

określonych w art. 12 ust. 2, jeżeli organy te zapewnią pokrywanie kosztów utrzymania

etatów Policji przez okres co najmniej 5 lat, na warunkach określonych w porozumieniu

zawartym między organem powiatu lub gminy a właściwym wojewodą i zatwierdzonym przez

Komendanta Głównego Policji.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określą, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki porozumienia,

o którym mowa w ust. 4.

1.

Środki finansowe w wysokości 20% wpływów uzyskanych przez Skarb Państwa tytułem przepadku

rzeczy pochodzących z ujawnionych przez Policję przestępstw przeciwko mieniu, gospodarczych

i skarbowych przeznacza się na usprawnienie funkcjonowania Policji i nagrody dla policjantów,

którzy przyczynili się bezpośrednio do ujawnienia tych przestępstw.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

Dzień 24 lipca ustanawia się Świętem Policji.

1

W granicach swych zadań Policja w celu rozpoznawania, zapobiegania i wykrywania przestępstw

i wykroczeń wykonuje czynności: operacyjno-rozpoznawcze, dochodzeniowo-śledcze i administracyjno-porządkowe.

2.

Policja wykonuje również czynności na polecenie sądu, prokuratora, organów administracji

państwowej i samorządu terytorialnego w zakresie, w jakim obowiązek ten został określony

w odrębnych ustawach.

3

Policjanci w toku wykonywania czynności służbowych mają obowiązek respektowania godności

ludzkiej oraz przestrzegania i ochrony praw człowieka.

4

Policja może, w zakresie koniecznym do wykonywania jej ustawowych zadań, korzystać

z informacji o osobie, uzyskanych przez Urząd Ochrony Państwa i Straż Graniczną w

czasie wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych.

5

Prezes Rady Ministrów określi zakres, warunki i tryb przekazywania Policji informacji

o osobie, uzyskanych przez Urząd Ochrony Państwa i Straż Graniczną w czasie wykonywania

czynności operacyjno-rozpoznawczych.

1.

Pracownicy zatrudnieni w jednostkach wojskowych i innych jednostkach organizacyjnych

podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych mają prawo tworzenia i zrzeszania się w związkach

zawodowych pracowników Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.

2.

Prawo tworzenia i zrzeszania się w związku zawodowym pracowników wojska przysługuje,

przy zachowaniu wymogów obronności, pracownikom zatrudnionym w jednostkach wojskowych

oraz przedsiębiorstwach podległych Ministrowi Obrony Narodowej.

3.

Prawo zrzeszania się w związkach zawodowych nie przysługuje

1)

pracownikom zatrudnionym w jednostkach wojskowych lub innych jednostkach organizacyjnych

podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, do których znajdują zastosowanie ograniczenia

przewidziane w ustawie o pracownikach urzędów państwowych,

2)

pracownikom zatrudnionym w jednostkach wojskowych podległych Ministrowi Obrony Narodowej,

do których znajdują zastosowanie ograniczenia przewidziane w ustawie o pracownikach

urzędów państwowych,

3)

pracownikom zatrudnionym w jednostkach wojskowych określonych przez Ministra Obrony

Narodowej ze względu na szczególny charakter tych jednostek.

1.

Policjanci wykonując czynności, o których mowa w art. 14, mają prawo

1)

legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości,

2)

zatrzymywania osób w trybie i przypadkach określonych w przepisach Kodeksu postępowania karnego i innych ustaw,

2a

zatrzymywania osób pozbawionych wolności, które na podstawie zezwolenia właściwego

organu opuściły areszt śledczy albo zakład karny i w wyznaczonym terminie nie powróciły

do niego,

3)

zatrzymywania osób stwarzających w sposób oczywisty bezpośrednie zagrożenie dla życia

lub zdrowia ludzkiego, a także dla mienia,

4)

przeszukiwania osób i pomieszczeń w trybie i przypadkach określonych w przepisach

Kodeksu postępowania karnego i innych ustaw,

5)

dokonywania kontroli osobistej, a także przeglądania zawartości bagaży i sprawdzania

ładunku w portach i na dworcach oraz w środkach transportu lądowego, powietrznego

i wodnego, w razie istnienia uzasadnionego podejrzenia popełnienia czynu zabronionego

pod groźbą kary,

6

żądania niezbędnej pomocy od instytucji państwowych, organów administracji rządowej

i samorządu terytorialnego oraz jednostek gospodarczych prowadzących działalność w

zakresie użyteczności publicznej; wymienione instytucje, organy i jednostki obowiązane

są, w zakresie swojego działania, do udzielenia tej pomocy, w zakresie obowiązujących

przepisów prawa,

7

zwracania się o niezbędną pomoc do innych jednostek gospodarczych i organizacji społecznych,

jak również zwracania się w nagłych wypadkach do każdej osoby o udzielenie doraźnej

pomocy, w ramach obowiązujących przepisów prawa.

2.

Osobie zatrzymanej na podstawie ust. 1 pkt 3 przysługują uprawnienia przewidziane

dla osoby zatrzymanej w Kodeksu postępowania karnego.

3.

Zatrzymanie osoby może być zastosowane tylko wówczas, gdy inne środki okazały się

bezcelowe lub nieskuteczne.

4.

Osoba zatrzymana, o której mowa w ust. 1 pkt 3, może być okazywana, fotografowana

lub daktyloskopowana tylko wtedy, gdy jej tożsamości nie można ustalić w inny sposób.

5.

Osobę zatrzymaną należy niezwłocznie poddać - w razie uzasadnionej potrzeby - badaniu

lekarskiemu lub udzielić jej pierwszej pomocy medycznej.

6.

Czynności wymienione w ust. 1 powinny być wykonywane w sposób możliwie najmniej naruszający

dobra osobiste osoby, wobec której zostają podjęte.

7.

Na sposób prowadzenia czynności, o których mowa w ust. 1, przysługuje zażalenie do

miejscowo właściwego prokuratora.

8

Szczegółowy tryb działań, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2a, 3 i 5-7, określa w drodze

rozporządzenia Rada Ministrów.

9

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

10

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

1.

W razie niepodporządkowania się wydanym na podstawie prawa poleceniom organów Policji

lub jej funkcjonariuszy, policjanci mogą stosować następujące środki przymusu bezpośredniego

1)

fizyczne, techniczne i chemiczne środki służące do obezwładniania bądź konwojowania

osób oraz do zatrzymywania pojazdów,

2)

pałki służbowe,

3)

wodne środki obezwładniające,

4)

psy służbowe,

5

pociski niepenetracyjne, miotane z broni palnej.

2.

Policjanci mogą stosować jedynie środki przymusu bezpośredniego odpowiadające potrzebom

wynikającym z istniejącej sytuacji i niezbędne do osiągnięcia podporządkowania się

wydanym poleceniom.

3.

(skreślony).

4.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowe przypadki oraz warunki

i sposoby użycia środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w ust. 1.

1

Jeżeli środki przymusu bezpośredniego, wymienione w art. 16 ust. 1, okazały się niewystarczające

lub ich użycie, ze względu na okoliczności danego zdarzenia, nie jest możliwe, policjant

ma prawo użycia broni palnej wyłącznie

1)

w celu odparcia bezpośredniego i bezprawnego zamachu na życie, zdrowie lub wolność

policjanta lub innej osoby oraz w celu przeciwdziałania czynnościom zmierzającym bezpośrednio

do takiego zamachu,

2)

przeciwko osobie nie podporządkowującej się wezwaniu do natychmiastowego porzucenia

broni lub innego niebezpiecznego narzędzia, którego użycie zagrozić może życiu, zdrowiu

lub wolności policjanta albo innej osoby,

3)

przeciwko osobie, która usiłuje bezprawnie, przemocą odebrać broń palną policjantowi

lub innej osobie uprawnionej do posiadania broni palnej,

4)

w celu odparcia niebezpiecznego bezpośredniego, gwałtownego zamachu na obiekty i urządzenia

ważne dla bezpieczeństwa lub obronności państwa, na siedziby naczelnych organów władzy,

naczelnych i centralnych organów administracji państwowej albo wymiaru sprawiedliwości,

na obiekty gospodarki lub kultury narodowej oraz na przedstawicielstwa dyplomatyczne

i urzędy konsularne państw obcych albo organizacji międzynarodowych, a także na obiekty

dozorowane przez uzbrojoną formację ochronną utworzoną na podstawie odrębnych przepisów,

5)

w celu odparcia zamachu na mienie, stwarzającego jednocześnie bezpośrednie zagrożenie

dla życia, zdrowia lub wolności człowieka,

6)

w bezpośrednim pościgu za osobą, wobec której użycie broni było dopuszczalne w przypadkach

określonych w pkt 1-3 i 5, albo za osobą, wobec której istnieje uzasadnione podejrzenie

popełnienia zabójstwa, zamachu terrorystycznego, uprowadzenia osoby w celu wymuszenia

okupu lub określonego zachowania, rozboju, kradzieży rozbójniczej, wymuszenia rozbójniczego,

umyślnego ciężkiego uszkodzenia ciała, zgwałcenia, podpalenia lub umyślnego sprowadzenia

w inny sposób niebezpieczeństwa powszechnego dla życia albo zdrowia,

7)

w celu ujęcia osoby, o której mowa w pkt 6, jeśli schroniła się ona w miejscu trudno

dostępnym, a z okoliczności towarzyszących wynika, że może użyć broni palnej lub innego

niebezpiecznego narzędzia, którego użycie zagrozić może życiu lub zdrowiu,

8)

w celu odparcia gwałtownego, bezpośredniego i bezprawnego zamachu na konwój ochraniający

osoby, dokumenty zawierające wiadomości stanowiące tajemnicę państwową, pieniądze

albo inne przedmioty wartościowe,

9)

w celu ujęcia lub udaremnienia ucieczki osoby zatrzymanej, tymczasowo aresztowanej

lub odbywającej karę pozbawienia wolności, jeśli

a)

ucieczka osoby pozbawionej wolności stwarza zagrożenie dla życia albo zdrowia ludzkiego,

b)

istnieje uzasadnione podejrzenie, że osoba pozbawiona wolności może użyć broni palnej,

materiałów wybuchowych lub niebezpiecznego narzędzia,

c)

pozbawienie wolności nastąpiło w związku z uzasadnionym podejrzeniem lub stwierdzeniem

popełnienia przestępstw, o których mowa w pkt 6.

2.

W działaniach oddziałów i pododdziałów zwartych Policji użycie broni palnej może nastąpić

tylko na rozkaz ich dowódcy.

3.

Użycie broni palnej powinno następować w sposób wyrządzający możliwie najmniejszą

szkodę osobie, przeciwko której użyto broni, i nie może zmierzać do pozbawienia jej

życia, a także narażać na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia innych osób.

4.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowo warunki i sposób postępowania

przy użyciu broni palnej, a także zasady użycia broni palnej przez jednostki wymienione

w ust. 2.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1998 r.

1.

W razie zagrożenia bezpieczeństwa publicznego lub niebezpiecznego zakłócenia porządku

publicznego, zwłaszcza poprzez sprowadzenie

1)

niebezpieczeństwa powszechnego dla życia, zdrowia lub wolności obywateli,

2)

bezpośredniego zagrożenia dla mienia w znacznych rozmiarach,

3

bezpośredniego zagrożenia obiektów lub urządzeń, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt

4,

Prezes Rady Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych

2.

W przypadkach nie cierpiących zwłoki decyzję, o której mowa w ust. 1, podejmuje minister

właściwy do spraw wewnętrznych

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, gdy użycie uzbrojonych oddziałów i pododdziałów

Policji okaże się niewystarczające, mogą być użyte do pomocy, na podstawie decyzji

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, wydanej na wniosek Prezesa Rady Ministrów, oddziały

i pododdziały Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowe zasady i warunki użycia

uzbrojonych oddziałów i pododdziałów wymienionych w ust. 1 i 3.

1.

W razie klęski żywiołowej lub nadzwyczajnego zagrożenia środowiska, gdy siły Policji

są niewystarczające do wykonania ich zadań w zakresie ochrony bezpieczeństwa i porządku

publicznego, Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych

2.

W wypadku, o którym mowa w ust. 1, żołnierzom Żandarmerii Wojskowej przysługują, w

zakresie niezbędnym do wykonania ich zadań, wobec wszystkich osób, uprawnienia policjantów,

określone w art. 15-17. Korzystanie z tych uprawnień następuje na zasadach i w trybie

określonym dla policjantów.

1.

Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych, w zakresie nie objętym przepisami

Kodeksu postępowania karnego, podejmowanych przez Policję w celu zapobieżenia lub wykrycia przestępstw umyślnych,

ściganych z oskarżenia publicznego

1)

przeciwko życiu,

2)

spowodowania ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia,

3)

pozbawienia człowieka wolności w celu wymuszenia okupu lub zachowania określonego

w art. 211Kodeksu karnego,

4)

przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu, określonych w art. 136 § 1, art. 138 § 1 i art. 140 § 1Kodeksu karnego, a także przygotowania do przestępstw określonych w tych przepisach,

5)

nielegalnego wytwarzania, posiadania lub obrotu bronią, amunicją, materiałami wybuchowymi,

środkami odurzającymi lub psychotropowymi oraz materiałami jądrowymi i promieniotwórczymi,

6)

gospodarczych, powodujących znaczną szkodę majątkową, przeciwko mieniu znacznej wartości

lub skarbowych, polegających na uszczupleniu podatku lub innej należności Skarbu Państwa

w znacznej wartości,

7)

przyjmowania lub wręczania korzyści majątkowej w wielkich rozmiarach w związku z pełnioną

funkcją publiczną lub związaną ze szczególną odpowiedzialnością,

8)

podrabiania, przerabiania pieniędzy i papierów wartościowych oraz puszczania ich w

obieg,

9)

określonych w art. 276Kodeksu karnego,

10)

ściganych na mocy umów i porozumień międzynarodowych

- minister właściwy do spraw wewnętrznych

2.

W przypadkach nie cierpiących zwłoki, gdy mogłoby to spowodować utratę informacji

lub zatarcie dowodów przestępstwa, minister właściwy do spraw wewnętrznych

3.

W razie niewyrażenia przez Prokuratora Generalnego w ciągu 24 godzin zgody, o której

mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw wewnętrznych

4.

Czynności określone w ust. 1 i 2 mogą być podjęte tylko wówczas, gdy inne środki okazały

się bezskuteczne albo zachodzi wysokie prawdopodobieństwo, że będą nieskuteczne lub

nieprzydatne do wykrycia przestępstwa, ujawnienia jego sprawców i ujawnienia oraz

zabezpieczenia dowodów.

5.

W przypadku potwierdzenia informacji o przestępstwie określonym w ust. 1, minister

właściwy do spraw wewnętrznych

6.

Materiały uzyskane w wyniku czynności, o których mowa w ust. 1, które nie stanowią

informacji potwierdzających zaistnienie przestępstwa, podlegają niezwłocznemu, protokolarnemu,

komisyjnemu zniszczeniu.

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

1.

W sprawach o przestępstwa umyślne

1

przeciwko życiu, spowodowania ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju

zdrowia oraz pozbawienia człowieka wolności w celu wymuszenia okupu lub zachowania

określonego w art. 211Kodeksu karnego,

2)

przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu, określone w art. 136 § 1, art. 138 § 1 i art. 140 § 1Kodeksu karnego, a także przygotowania do przestępstw określonych w tych przepisach,

3)

nielegalnego wytwarzania, posiadania lub obrotu bronią, amunicją, materiałami wybuchowymi,

środkami odurzającymi lub psychotropowymi oraz materiałami jądrowymi i promieniotwórczymi,

4)

gospodarcze, powodujące znaczną szkodę majątkową, przeciwko mieniu znacznej wartości

lub skarbowe, polegające na uszczupleniu podatku lub innej należności Skarbu Państwa

w znacznej wartości,

5)

przyjmowania lub wręczania korzyści majątkowej w wielkich rozmiarach w związku z pełnioną

funkcją publiczną lub związaną ze szczególną odpowiedzialnością,

6)

podrabiania, przerabiania pieniędzy i papierów wartościowych oraz puszczania ich w

obieg,

7)

określone w art. 276Kodeksu karnego

- czynności operacyjno-rozpoznawcze zmierzające do sprawdzenia uzyskanych wcześniej,

wiarygodnych informacji o przestępstwie oraz wykrycia sprawców i uzyskania dowodów

mogą polegać na dokonaniu w sposób niejawny nabycia lub przejęcia przedmiotów pochodzących

z przestępstwa, ulegających przepadkowi, albo których wytwarzanie, posiadanie, przewożenie

lub którymi obrót są zabronione, a także przyjęciu lub wręczeniu korzyści majątkowej.

2

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

3.

W czasie wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1, mogą być stosowane kontrola

korespondencji i środki techniczne na zasadach określonych w art. 19.

4.

Czynności określone w ust. 1 nie mogą polegać na kierowaniu działaniami wyczerpującymi

znamiona czynu zabronionego ustawą. W odniesieniu do czynów dotyczących przyjęcie

lub wręczenia korzyści majątkowej nie mogą również polegać na nakłanianiu do udzielenia

lub przyjęcia takiej korzyści.

5.

Przepisy art. 19 ust. 2-6 stosuje się odpowiednio.

6.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

1.

Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych, podejmowanych w celu udokumentowania

przestępstw określonych w art. 19 ust. 1 pkt 5, 6, 8 i 10 albo w celu ustalenia tożsamości

osób uczestniczących w tych przestępstwach lub przejęcia przedmiotów przestępstwa,

minister właściwy do spraw wewnętrznych

2.

O wydanym w trybie ust. 1 zarządzeniu należy niezwłocznie poinformować Prokuratora

Generalnego, którego także informuje się o przebiegu i wynikach podjętych czynności.

Prokurator Generalny może nakazać zaniechanie tych czynności.

3.

Stosownie do zarządzenia, o którym mowa w ust. 1, organy i instytucje państwowe są

obowiązane dopuścić do dalszego przewozu przesyłki zawierające przedmioty przestępstwa

w stanie nienaruszonym lub po ich usunięciu, albo zastąpieniu w całości lub w części.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

1

Policja, z zachowaniem ograniczeń wynikających z art. 19, może uzyskiwać informacje,

w tym także tajnie i poufnie, gromadzić je, sprawdzać oraz przetwarzać.

2

Policja może pobierać, gromadzić i wykorzystywać w celach wykrywczych i identyfikacyjnych

odciski linii papilarnych, zdjęcia oraz inne dane o osobach podejrzanych o popełnienie

przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego, a także o osobach o nie

ustalonej tożsamości lub usiłujących ukryć swoją tożsamość.

3

Komendant Główny Policji określa sposób prowadzenia zbiorów danych identyfikacyjnych,

o których mowa w ust. 2.

1.

W związku z wykonywaniem zadań wymienionych w art. 1 ust. 2 Policja zapewnia ochronę

form i metod realizacji zadań, informacji oraz własnych obiektów i danych identyfikujących

policjantów.

2.

Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych policjanci mogą posługiwać się

dokumentami, które uniemożliwiają ustalenie danych identyfikujących policjanta oraz

środków, którymi posługuje się przy wykonywaniu zadań służbowych.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach przepis ust. 2 może mieć zastosowanie do osób,

o których mowa w art. 22 ust. 1.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

Udzielenie informacji o szczegółowych formach, zasadach i organizacji czynności operacyjno-rozpoznawczych,

a także o prowadzonych czynnościach oraz o stosowanych środkach i metodach ich realizacji

może nastąpić wyłącznie w przypadku, gdy istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia

przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego w związku z wykonywaniem tych czynności.

W takim przypadku udzielenie informacji następuje w trybie określonym w art. 7austawy o urzędzie Ministra Spraw Wewnętrznych

1.

Dane identyfikujące abonenta sieci telekomunikacyjnej lub zakończenia sieci, między

którymi wykonano połączenie, oraz dane dotyczące uzyskania lub próby uzyskania połączenia

między określonymi zakończeniami sieci, a także okoliczności i rodzaj wykonywanego

połączenia, mogą być ujawnione Policji oraz przetwarzane przez Policję - wyłącznie

w celu zapobiegania lub wykrywania przestępstw.

2.

Ujawnienie danych, o których mowa w ust. 1, następuje na

1)

pisemny wniosek Komendanta Głównego Policji lub komendanta wojewódzkiego Policji,

2)

ustne żądanie policjanta posiadającego pisemne upoważnienie osób, o których mowa w

pkt 1.

3.

O ujawnieniu danych w przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 2, operator sieci telekomunikacyjnej

informuje właściwego miejscowo komendanta wojewódzkiego Policji.

4.

Operatorzy sieci telekomunikacyjnych są obowiązani udostępnić dane, o których mowa

w ust. 1, policjantom wskazanym we wniosku organu Policji.

5.

Ujawnienie danych, o których mowa w ust. 1, może nastąpić za pomocą sieci telekomunikacyjnej.

6.

Materiały uzyskane w wyniku czynności podjętych na podstawie ust. 2, które zawierają

informacje mające znaczenie dla postępowania karnego, Policja przekazuje właściwemu

miejscowo i rzeczowo prokuratorowi.

7.

Materiały uzyskane w wyniku czynności podjętych na podstawie ust. 2, które nie zawierają

informacji mających znaczenie dla postępowania karnego, podlegają niezwłocznemu komisyjnemu

i protokolarnemu zniszczeniu.

1

Udzielanie informacji o osobie, uzyskanych w czasie wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych

oraz w trybie, o którym mowa w art. 14 ust. 4, dozwolone jest wyłącznie na żądanie

sądu lub prokuratora, a wykorzystanie tych informacji może nastąpić tylko w celu ścigania

karnego.

2

Zakaz określony w ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli ustawa nakłada obowiązek udzielenia

takich informacji określonemu organowi albo obowiązek taki wynika z umów lub porozumień

międzynarodowych, a także w przypadkach, gdy zatajenie takiej informacji prowadziłoby

do zagrożenia życia lub zdrowia innych osób.

1

Policja przy wykonywaniu swych zadań może korzystać z pomocy osób nie będących policjantami.

Zabronione jest ujawnianie danych o osobie udzielającej pomocy Policji, w zakresie

czynności operacyjno-rozpoznawczych.

1a

Ujawnienie danych o osobie, o której mowa w ust. 1, może nastąpić jedynie w przypadkach

i trybie określonym w art. 7a ustawy o urzędzie Ministra Spraw Wewnętrznych

1b

Dane o osobie, o której mowa w ust. 1, mogą być ujawnione na żądanie prokuratora,

także w razie uzasadnionego podejrzenia popełnienia przez tę osobę przestępstwa ściganego

z oskarżenia publicznego w związku z wykonywaniem czynności operacyjno-rozpoznawczych;

ujawnienie tych danych następuje w trybie określonym w art. 7a ustawy o urzędzie Ministra Spraw Wewnętrznych

2

Za udzielenie pomocy, o której mowa w ust. 1, osobom nie będącym policjantami może

być przyznane wynagrodzenie wypłacane z funduszu operacyjnego.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

4.

Jeżeli w czasie korzystania i w związku z korzystaniem przez Policję z pomocy osób,

o których mowa w ust. 1, osoby te utraciły życie lub poniosły uszczerbek na zdrowiu

albo szkodę w mieniu, odszkodowanie przysługuje na zasadach i w trybie określonych

w rozporządzeniu ministra właściwego do spraw wewnętrznych

Jednostki pływające Policji podnoszą jako banderę flagę państwową z godłem Rzeczypospolitej

Polskiej, określoną w odrębnych przepisach.

1.

W czasie wykonywania zadań określonych w ustawie jednostki pływające Policji podnoszą,

niezależnie od bandery, flagę Policji.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1995 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisu

art. 6 ust. 2 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1992 r.

1

Służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, nie karany,

korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej średnie wykształcenie

oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych

szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować.

2

Komendant wojewódzki Policji może wyrazić zgodę na przyjęcie do służby w oddziałach

prewencji Policji kandydata, który nie ma wykształcenia średniego, jeżeli w toku postępowania

kwalifikacyjnego stwierdzono, że kandydat wykazuje szczególne predyspozycje do służby

w Policji.

3

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego w stosunku do osób ubiegających się

o przyjęcie do służby w Policji, w tym w stosunku do osób, o których mowa w ust. 2.

1.

Zdolność fizyczną i psychiczną do służby ustalają komisje lekarskie podległe ministrowi

właściwemu do spraw wewnętrznych

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

1.

Przed podjęciem służby policjant składa ślubowanie według następującej roty

„

Ja, obywatel Rzeczypospolitej Polskiej, świadom podejmowanych obowiązków policjanta,

ślubuję: służyć wiernie Narodowi, chronić ustanowiony Konstytucją Rzeczypospolitej

Polskiej porządek prawny, strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli, nawet z

narażeniem życia. Wykonując powierzone mi zadania, ślubuję pilnie przestrzegać prawa,

dochować wierności konstytucyjnym organom Rzeczypospolitej Polskiej, przestrzegać

dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych. Ślubuję strzec

tajemnicy państwowej i służbowej, a także honoru, godności i dobrego imienia służby

oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej.

”

2.

Ceremoniał składania ślubowania określa minister właściwy do spraw wewnętrznych

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

19, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.

1.

Stosunek służbowy policjanta powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego

zgłoszenia się do służby.

2.

Początek służby liczy się od dnia określonego w rozkazie o mianowaniu funkcjonariusza

Policji.

3.

Mianowanie może nastąpić po odbyciu zasadniczej służby wojskowej albo po przeniesieniu

do rezerwy.

4.

Warunku określonego w ust. 3 nie stosuje się do kobiet, policjantów w służbie kandydackiej,

a także do osób rozpoczynających naukę lub przeszkolenie zawodowe w szkołach resortu

spraw wewnętrznych.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

1.

Osobę zgłaszającą się do podjęcia służby w Policji mianuje się policjantem w służbie

przygotowawczej, na okres 3 lat.

2.

Po upływie okresu służby przygotowawczej policjant zostaje mianowany na stałe.

3

W szczególnie uzasadnionych przypadkach przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1,

z wyłączeniem komendanta powiatowego (miejskiego) Policji, może skrócić okres służby

przygotowawczej policjanta albo zwolnić go od odbywania tej służby.

4.

W razie przerwy w wykonywaniu przez policjanta obowiązków służbowych, trwającej dłużej

niż 3 miesiące, przełożony może przedłużyć okres jego służby przygotowawczej.

1.

Poborowego skierowanego do służby w oddziałach prewencji Policji mianuje się policjantem

w służbie kandydackiej na okres równy okresowi zasadniczej służby wojskowej.

2.

Policjant w służbie kandydackiej pełni służbę w systemie skoszarowanym.

3.

Policjanci w służbie kandydackiej wykonują jedynie czynności administracyjno-porządkowe.

4.

Okres służby kandydackiej zalicza się do okresu służby przygotowawczej, jeżeli przerwa

pomiędzy służbą kandydacką a podjęciem służby przygotowawczej nie przekracza 3 miesięcy.

1.

Osobom, które stosownie do przepisów o powszechnym obowiązku obrony odbywają ćwiczenia

w jednostkach organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych

2.

Zakres uprawnień i obowiązków osób, o których mowa w ust. 1, wynikających ze stosunku

służby określą odrębne przepisy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.

1

Do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych

stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy

i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych.

2

Od decyzji, o których mowa w ust. 1, policjantowi służy odwołanie do wyższego przełożonego.

3.

Jeżeli decyzję, o której mowa w ust. 1, ustawa zastrzega dla Komendanta Głównego Policji,

od decyzji takiej służy odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych

1.

Czas pełnienia służby policjanta jest określony wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem

prawa do wypoczynku.

2.

Rozkład czasu służby określa Komendant Główny Policji.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określa, w drodze rozporządzenia, wymagania

w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać

policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych.

1.

Policjant podlega okresowemu opiniowaniu służbowemu.

2.

Policjant zapoznaje się z opinią służbową w ciągu 14 dni od jej sporządzenia; może

on w terminie 14 dni od zapoznania się z opinią wnieść odwołanie do wyższego przełożonego.

3.

Zasady okresowego opiniowania policjantów oraz tryb wnoszenia i rozpatrywania odwołań

od opinii służbowych określa Komendant Główny Policji.

1.

Policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia

służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę.

2

Do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są: Komendant Główny Policji na

obszarze całego państwa, komendant wojewódzki Policji na obszarze właściwego województwa,

komendant powiatowy (miejski) Policji na obszarze właściwego powiatu (miasta). Jeżeli

przeniesienie między województwami następuje w związku z porozumieniem zainteresowanych

przełożonych i policjanta, przeniesienia dokonuje komendant wojewódzki Policji, właściwy

dla województwa, w którym policjant ma pełnić służbę.

3.

Czas delegacji nie może przekraczać 6 miesięcy. Komendant Główny Policji w wyjątkowych

przypadkach może przedłużyć czas delegacji do 12 miesięcy.

4

Komendant Główny Policji może oddelegować policjanta, za jego zgodą, do pełnienia

zadań służbowych poza Policją na czas określony. Warunki i tryb oddelegowania, przyznawania

uposażenia oraz innych świadczeń przysługujących policjantowi w czasie oddelegowania,

określa minister właściwy do spraw wewnętrznych

Policjantowi można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku w

tej samej miejscowości na czas nie przekraczający 12 miesięcy; w takim przypadku uposażenie

policjanta nie może być obniżone.

1.

Policjanta przenosi się na niższe stanowisko służbowe w razie wymierzenia kary dyscyplinarnej

wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

2.

Policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadkach

1)

orzeczenia trwałej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku przez

komisję lekarską, jeżeli nie ma możliwości mianowania go na stanowisko równorzędne,

2)

nieprzydatności na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie

służby przygotowawczej,

3)

niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku, stwierdzonego

w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi upłynęło

co najmniej 6 miesięcy,

4

likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami

organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko.

3.

Policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe również na jego prośbę.

4.

Policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn

określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

1.

Policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu

postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne z oskarżenia publicznego - na

czas nie dłuższy niż 3 miesiące.

2.

Policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu

postępowania karnego w sprawie o przestępstwo nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego,

postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania

lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące.

3

W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych

można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

Policjant może być skierowany z urzędu lub na jego prośbę do komisji lekarskiej podległej

ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r., z wyjątkiem art. 39 ust. 1, 3 i

4, który wchodzi w życie z dniem następującym po upływie kadencji rad gmin wybranych

w dniu 19 czerwca 1994 r.

1.

Policjanta zwalnia się ze służby w przypadkach

1)

orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską,

2)

nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej,

3)

wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby,

4)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego,

5

utraty obywatelstwa polskiego lub nabycia obywatelstwa innego państwa.

2.

Policjanta można zwolnić ze służby w przypadkach

1)

niewywiązywania się z obowiązków służbowych w okresie odbywania służby stałej, stwierdzonego

w 2 kolejnych opiniach, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy,

2)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo inne niż określone w ust. 1 pkt

4,

3)

powołania do innej służby państwowej, a także objęcia funkcji z wyboru w organach

samorządu terytorialnego lub stowarzyszeniach,

4)

nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej,

5)

gdy wymaga tego ważny interes służby,

6

likwidacji jednostki Policji lub jej reorganizacji połączonej ze zmniejszeniem obsady

etatowej, jeżeli przeniesienie policjanta do innej jednostki lub na niższe stanowisko

służbowe nie jest możliwe,

7

upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby.

3

Policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia

przez niego wystąpienia ze służby.

4

W przypadkach określonych w ust. 2 pkt 6 zwolnienie następuje po upływie 6 miesięcy,

a w przypadku służby przygotowawczej, po upływie 3 miesięcy od dnia podjęcia decyzji

o likwidacji jednostki Policji lub jej reorganizacji.

1.

Uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z

powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne.

2.

Jeżeli zwolniony policjant w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosi gotowości

niezwłocznego jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art.

41 ust. 3.

3.

Jeżeli po przywróceniu do służby okaże się, że mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego

podjęcia służby policjant nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu

zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia, stosunek służbowy ulega

rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, chyba że zaistnieje inna podstawa zwolnienia.

4.

Prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby

zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby.

5.

Policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą

świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem,

nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Takie samo

świadczenie przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3.

6.

W zakresie innych praw niż określone w ust. 1-5, wynikających ze stosunku służbowego,

okres, za który przyznano świadczenie pieniężne, traktuje się za równorzędny ze służbą.

Okresu pozostawania poza służbą, za który przyznano świadczenie pieniężne, nie uważa

się za przerwę w służbie, której skutkiem byłaby utrata uprawnień uzależnionych od

nieprzerwanej służby.

1

Zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 38 ust. 4 oraz art. 41 ust. 1 pkt

1 i 2 oraz ust. 2 pkt 1 i 4 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania

służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby.

2.

(skreślony).

3.

Zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 może nastąpić po

zasięgnięciu opinii związku zawodowego Policji.

1

Policjanta-kobiety nie można w okresie ciąży i w czasie urlopu macierzyńskiego zwolnić

ze służby, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 41 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz ust.

2 pkt 2, 3, 5 i 6.

2

W razie zwolnienia kobiety-policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5

i 6, przysługuje jej uposażenie do końca urlopu macierzyńskiego.

Policjantowi-kobiecie zwolnionej na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 6 w czasie urlopu

wychowawczego przysługują do końca okresu, na który ten urlop został udzielony

1)

świadczenie pieniężne, wypłacane na zasadach obowiązujących przy wypłacaniu zasiłku

wychowawczego,

2)

inne uprawnienia przewidziane dla pracownic zwalnianych z pracy w czasie urlopu wychowawczego

z przyczyn dotyczących zakładu pracy.

1.

Zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 dokonuje właściwy komendant

wojewódzki Policji.

2.

Pozostawienie w służbie policjanta, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 2, wymaga zgody

właściwego komendanta wojewódzkiego Policji.

3.

W pozostałych przypadkach decyzje w sprawach, o których mowa w art. 37-41, podejmuje

przełożony wymieniony w art. 32 ust. 1.

1.

Policjant zwolniony ze służby otrzymuje niezwłocznie świadectwo służby oraz na swój

wniosek opinię o służbie.

2.

Policjant może żądać sprostowania świadectwa służby oraz odwołać się do wyższego przełożonego

od opinii o służbie w terminie 7 dni od dnia otrzymania opinii.

3.

Szczegółowe dane, które należy podać w świadectwie służby oraz w opinii o służbie,

a także tryb wydawania i prostowania świadectw służby oraz odwoływania się od opinii

o służbie, określa minister właściwy do spraw wewnętrznych

Komendant Główny Policji określa, w drodze zarządzenia, zasady prowadzenia przez przełożonych

dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem służbowym policjantów oraz sposób

prowadzenia akt osobowych.

1

Ustanawia się korpusy Policji i stopnie policyjne w następującym porządku

1)

w korpusie oficerów Policji

a)

generalny inspektor Policji,

b)

nadinspektor Policji,

c)

inspektor Policji,

d)

młodszy inspektor Policji,

e)

podinspektor Policji,

f)

nadkomisarz Policji,

g)

komisarz Policji,

h)

podkomisarz Policji,

2)

w korpusie aspirantów Policji

a)

aspirant sztabowy Policji,

b)

starszy aspirant Policji,

c)

aspirant Policji,

d)

młodszy aspirant Policji,

3)

w korpusie podoficerów Policji

a)

sierżant sztabowy Policji,

b)

starszy sierżant Policji,

c)

sierżant Policji,

4)

w korpusie szeregowych Policji

a)

starszy posterunkowy,

b)

posterunkowy.

2.

(skreślony).

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

1.

Na stopień posterunkowego oraz starszego posterunkowego mianuje komendant powiatowy

(miejski) Policji. Na stopień posterunkowego mianuje się z dniem mianowania na stanowisko

służbowe.

2.

Na stopnie podoficerskie oraz na stopnie w korpusie aspirantów mianuje komendant wojewódzki

Policji.

3.

Na pierwszy stopień oficerski, z zastrzeżeniem art. 56 ust. 3, oraz na stopnie generalnego

inspektora Policji i nadinspektora Policji mianuje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej

na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Na pozostałe stopnie oficerskie

mianuje Komendant Główny Policji.

Podoficerem lub aspirantem Policji może być mianowana osoba, która spełnia warunki

określone w art. 25, a nadto ukończyła szkołę podoficerską lub szkołę aspirantów Policji

albo złożyła egzamin podoficerski bądź aspirancki.

1.

Na pierwszy stopień oficerski może być mianowana osoba, która spełnia warunki określone

w art. 25, a nadto posiada wykształcenie wyższe i odbyła przeszkolenie zawodowe.

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach na pierwszy stopień oficerski może być mianowany

policjant, który nie posiada wykształcenia wyższego, ale wykazuje się co najmniej

5-letnim stażem służby i złożył egzamin oficerski.

(skreślony).

1

Mianowanie na kolejny wyższy stopień następuje stosownie do zajmowanego stanowiska

służbowego oraz w zależności od opinii służbowej. Nadanie tego stopnia nie może jednak

nastąpić wcześniej niż po przesłużeniu w dotychczasowym stopniu

-

posterunkowego - 1 roku,

-

starszego posterunkowego - 1 roku,

-

sierżanta - 2 lat,

-

starszego sierżanta - 2 lat,

-

sierżanta sztabowego - 2 lat,

-

młodszego aspiranta - 3 lat,

-

aspiranta - 3 lat,

-

starszego aspiranta - 2 lat,

-

aspiranta sztabowego - 4 lat,

-

podkomisarza - 3 lat,

-

komisarza - 4 lat,

-

nadkomisarza - 4 lat,

-

podinspektora - 3 lat,

-

młodszego inspektora - 4 lat,

-

inspektora - 4 lat.

2.

(skreślony).

3

W szczególnie uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw wewnętrznych

1.

Stopnie określone w art. 47 są dożywotnie.

2.

Policjanci zwolnieni ze służby mogą używać posiadanych stopni, o których mowa w art.

47, z dodaniem określenia „w stanie spoczynku”.

3.

Utrata stopnia wymienionego w art. 47 następuje w razie

1)

utraty obywatelstwa polskiego lub

2)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę dodatkową pozbawienia praw publicznych

albo

3)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności za przestępstwo popełnione

z niskich pobudek.

1.

O obniżeniu stopnia decyduje przełożony właściwy do mianowania na ten stopień.

2

O pozbawieniu stopnia oficerskiego decyduje Komendant Główny Policji.

3.

O obniżeniu stopnia lub pozbawieniu stopni generalnego inspektora i nadinspektora

Policji decyduje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek ministra właściwego

do spraw wewnętrznych

1.

Policjantowi przywraca się stopień w razie uchylenia

1)

prawomocnego skazania na karę dodatkową pozbawienia praw publicznych lub

2)

prawomocnego skazania na karę pozbawienia wolności za przestępstwo popełnione z niskich

pobudek albo

3)

decyzji, na podstawie której nastąpiło pozbawienie stopnia, albo

4)

kary dyscyplinarnej obniżenia stopnia.

2

Decyzję o przywróceniu stopnia oficerskiego podejmuje Komendant Główny Policji. W

pozostałych przypadkach decyzję o przywróceniu stopnia podejmuje przełożony właściwy

do mianowania na ten stopień.

1.

Osobę przyjmowaną do służby i posiadającą stopień wojskowy mianuje się na odpowiedni

stopień policyjny.

2.

Mianowanie, o którym mowa w ust. 1, może być uzależnione od obowiązku odbycia przeszkolenia

zawodowego.

3

Przy przyjmowaniu do służby osoby posiadającej stopień wojskowy podporucznika na odpowiedni

pierwszy stopień oficerski mianuje Komendant Główny Policji.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

1.

Policjant jest obowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania.

2.

Policjant obowiązany jest odmówić wykonania rozkazu lub polecenia przełożonego, a

także polecenia prokuratora, organu administracji państwowej lub samorządu terytorialnego,

jeśli wykonanie rozkazu lub polecenia łączyłoby się z popełnieniem przestępstwa.

3.

O odmowie wykonania rozkazu lub polecenia, o których mowa w ust. 2, policjant powinien

zameldować Komendantowi Głównemu Policji z pominięciem drogi służbowej.

1.

Przełożony policjanta nie będącego w stanie wykonać polecenia sądu lub prokuratora

w wyznaczonym terminie lub zakresie, o którym mowa w art. 14 ust. 2, jest obowiązany

wystąpić z wnioskiem o przedłużenie terminu, zmianę lub uchylenie polecenia.

2.

W przypadku nie usprawiedliwionego niewykonania polecenia w wyznaczonym terminie lub

zakresie, na żądanie sądu lub prokuratora przełożony policjanta wszczyna przeciwko

niemu postępowanie dyscyplinarne. O wyniku tego postępowania zawiadamia się odpowiednio

sąd lub prokuratora.

1.

Policjant w czasie służby jest obowiązany do noszenia przepisowego munduru i wyposażenia.

2.

Komendant Główny Policji określa przypadki, w których policjant w czasie wykonywania

obowiązków służbowych nie ma obowiązku noszenia munduru.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 1995 r., z tym że przepisy art. 13 ust. 3-8

wchodzą w życie z dniem 1 marca 1996 r.

1.

W przypadkach przewidzianych w art. 60 ust. 2 policjant, wykonując czynności dochodzeniowo-śledcze,

a także czynności określone w art. 14 ust. 2 i art. 15 ust. 1 pkt 2-4, obowiązany

jest okazać legitymację służbową w taki sposób, aby zainteresowany miał możliwość

odczytać i zanotować numer i organ, który wydał legitymację, oraz nazwisko policjanta.

2.

Przy wykonywaniu innych czynności administracyjno-porządkowych nie umundurowany policjant

obowiązany jest na żądanie obywatela okazać legitymację służbową lub znak identyfikacyjny

w sposób określony w ust. 1.

1.

Policjant nie może bez zezwolenia przełożonego podjąć zajęcia zarobkowego poza służbą.

2.

Policjant obowiązany jest do złożenia, na polecenie przełożonego, oświadczenia o stanie

majątkowym.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady i tryb udzielania zezwolenia na podjęcie zajęcia zarobkowego, składania oświadczenia

o stanie majątkowym oraz właściwość przełożonych w tych sprawach.

1.

Policjant nie może być członkiem partii politycznej.

2.

Z chwilą przyjęcia policjanta do służby ustaje jego dotychczasowe członkostwo w partii

politycznej.

3.

Policjant jest obowiązany poinformować przełożonego o przynależności do stowarzyszeń

krajowych działających poza służbą.

4

Przynależność do organizacji lub stowarzyszeń zagranicznych albo międzynarodowych

wymaga zezwolenia Komendanta Głównego Policji lub upoważnionego przez niego przełożonego.

Policjant obowiązany jest powiadomić swego bezpośredniego przełożonego o planowanym

wyjeździe zagranicznym na więcej niż 3 dni.

(skreślony).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

art. 41, art. 44 ust. 3 i art. 48, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 1995 r.

Policjant w związku z pełnieniem obowiązków służbowych korzysta z ochrony przewidzianej

w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy publicznych.

1.

Policjanci mogą zrzeszać się w związku zawodowym Policji.

2.

Przepisy ustawy o związkach zawodowych stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem że

w Policji może działać tylko jeden związek zawodowy i związek ten nie ma prawa do

strajku.

3.

Szczegółowe zasady współdziałania związku zawodowego Policji z ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych

Policjant, który w związku ze służbą doznał uszczerbku na zdrowiu lub poniósł szkodę

w mieniu, otrzymuje odszkodowanie w trybie i na zasadach określonych w odrębnej ustawie.

W razie śmierci policjanta w związku ze służbą, odszkodowanie otrzymują pozostali

po nim członkowie rodziny.

1.

Policjant po 15 latach służby nabywa prawo do emerytury policyjnej.

2.

Policjant, który stał się inwalidą, jest uprawniony do policyjnej renty inwalidzkiej.

3.

Członkowie rodzin po zmarłych policjantach są uprawnieni do policyjnej renty rodzinnej.

4

Zasady przyznawania świadczeń określonych w ust. 1-3 normują przepisy o zaopatrzeniu

emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej

Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.

1.

Policjant otrzymuje bezpłatne umundurowanie.

2.

Wysokość i warunki przyznawania równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie

określa minister właściwy do spraw wewnętrznych

1.

Jednostki i komórki organizacyjne Policji oraz policjanci otrzymują wyposażenie niezbędne

do wykonywania czynności służbowych.

2.

Normy wyposażenia, o którym mowa w ust. 1, szczegółowe zasady jego przyznawania i

użytkowania określa Komendant Główny Policji.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

1.

Policjantowi i członkom jego rodziny przysługuje prawo przejazdu na koszt urzędu obsługującego

ministra właściwego do spraw wewnętrznych

2.

W razie niewykorzystania przysługującego przejazdu, osoba uprawniona otrzymuje zryczałtowany

równoważnik pieniężny na warunkach określonych przez ministra właściwego do spraw

wewnętrznych

3

Zwrot kosztów przejazdu lub zryczałtowany równoważnik pieniężny, o których mowa w

ust. 1 i 2, nie przysługują policjantowi w roku kalendarzowym, w którym wykupiono

uprawnienia do bezpłatnych przejazdów państwowymi środkami komunikacji, na podstawie

odrębnych przepisów.

4

Osobom, o których mowa w ust. 1, mogą być przyznawane także inne świadczenia socjalne

i bytowe, których rodzaj i zakres ustala minister właściwy do spraw wewnętrznych

(skreślony).

1.

Policjantowi i członkom jego rodziny przysługuje prawo do bezpłatnych świadczeń służby

zdrowia resortu spraw wewnętrznych na zasadach określonych przez Ministra Spraw Wewnętrznych.

2.

Policjant i członkowie jego rodziny mogą również korzystać z bezpłatnych świadczeń

leczniczych zakładów społecznej służby zdrowia w zakresie i na warunkach określonych

w drodze rozporządzenia przez Ministrów Zdrowia i Opieki Społecznej oraz Spraw Wewnętrznych

lub świadczeń leczniczych innych zakładów służby zdrowia na warunkach określonych

przez Ministra Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami.

3

Świadczenia, o których mowa w ust. 1 i 2, przysługują również osobom uprawnionym do

zaopatrzenia emerytalnego na zasadach określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym

funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży

Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.

4

Zaopatrzenie w leki bezpłatnie, za opłatą ryczałtową lub za częściową odpłatnością

oraz zaopatrzenie w artykuły sanitarne określa odrębna ustawa.

(pominięty).

1.

Policjantowi, który nabył prawo do policyjnej renty z tytułu inwalidztwa nie pozostającego

w związku ze służbą, oraz uprawnionym członkom jego rodziny, a także osobom uprawnionym

do renty rodzinnej po funkcjonariuszu, którego śmierć nie pozostaje w związku ze służbą,

przysługuje prawo do bezpłatnych świadczeń leczniczych społecznej służby zdrowia.

2

Zaopatrzenie w leki bezpłatnie, za opłatą ryczałtową lub za częściową odpłatnością

oraz zaopatrzenie w artykuły sanitarne określa odrębna ustawa.

3

Policjantowi zwolnionemu ze służby, który nie nabył uprawnień do zaopatrzenia emerytalnego

określonego w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu

Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej

oraz ich rodzin, a także członkom jego rodziny przysługuje prawo do świadczeń leczniczych

zakładów społecznych służby zdrowia w zakresie i na warunkach przewidzianych dla pracowników,

z którymi stosunek pracy został rozwiązany.

(pominięty).

1.

Za członków rodziny policjanta uprawnionych do świadczeń przewidzianych w art. 73,

7576

2.

Za dzieci uważa się dzieci własne, dzieci małżonka, dzieci przysposobione i dzieci

przyjęte na wychowanie, które

1)

nie przekroczyły 18 roku życia, a w razie uczęszczania do szkoły - 24 lat albo 25

lat, jeżeli odbywają studia w szkole wyższej, a ukończenie 24 lat przypada na ostatni

lub przedostatni rok studiów, albo

2)

stały się inwalidami I lub II grupy przed osiągnięciem wieku określonego w pkt 1.

Okres służby policjanta traktuje się jako pracę w szczególnym charakterze w rozumieniu

przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin

Policjantowi-kobiecie przysługują szczególne uprawnienia przewidziane dla pracownic

według przepisów prawa pracy, jeśli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej.

1.

Policjantowi, który podjął pracę w ciągu roku od dnia zwolnienia ze służby, a jeżeli

pełnił służbę przygotowawczą - w ciągu 3 miesięcy od tego dnia, okres służby wlicza

się do okresu zatrudnienia w zakresie wszelkich uprawnień wynikających z prawa pracy.

2.

Przepis ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli przepisy prawa pracy przewidują, że upływ

okresów, o których mowa w ust. 1, nie stanowi przeszkody do korzystania przez pracownika

z określonych świadczeń.

3.

Jeżeli policjant nie może podjąć zatrudnienia w czasie określonym w ust. 1 ze względu

na chorobę powodującą niezdolność do pracy lub inwalidztwo, zachowuje uprawnienia

określone w ust. 1 w razie podjęcia zatrudnienia w ciągu 3 miesięcy od dnia ustania

niezdolności do pracy lub inwalidztwa.

4.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do policjantów zwolnionych ze służby w razie

skazania prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarania karą dyscyplinarną wydalenia ze służby.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

2.

Sposób pełnienia służby policjantów określają zarządzenia, regulaminy i rozkazy Komendanta

Głównego Policji.

1.

Policjantom przysługuje prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego w wymiarze

30 dni kalendarzowych.

2.

Policjant uzyskuje prawo do pierwszego urlopu po roku służby.

1.

Policjanta można odwołać z urlopu wypoczynkowego z ważnych względów służbowych, a

także wstrzymać udzielenie mu urlopu w całości lub w części. Termin urlopu może być

także przesunięty na wniosek policjanta, umotywowany ważnymi względami.

2.

Policjantowi odwołanemu z urlopu przysługuje zwrot kosztów przejazdu spowodowanych

odwołaniem, według norm ustalonych w przepisach o należnościach służbowych w przypadkach

przeniesienia lub delegowania, jak również innych kosztów, które określa minister

właściwy do spraw wewnętrznych

3.

Odwołanie policjanta z urlopu ze względów służbowych wymaga zgody przełożonego.

4.

Policjantowi, który nie wykorzystał urlopu w danym roku kalendarzowym, urlopu tego

należy udzielić w ciągu pierwszych 3 miesięcy następnego roku.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1997 r., z wyjątkiem art. 3, art. 7, art.

9, art. 10, art. 20, art. 24, art. 32, art. 34, art. 37, art. 45-47, art. 50, art.

66, art. 73 ust. 1, 2 i 4, art. 74, art. 76, art. 79, art. 80 i art. 82, które wchodzą

w życie z dniem 1 października 1996 r., oraz art. 41, który wchodzi w życie z dniem

wejścia w życie ustawy konstytucyjnej z dnia 21 czerwca 1996 r. o zmianie ustawy konstytucyjnej

z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą

i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym (Dz. U. Nr

106, poz. 488).

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

Policjantowi można udzielić płatnego urlopu zdrowotnego lub okolicznościowego, a także

urlopu bezpłatnego z ważnych przyczyn.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

Policjantowi, który wzorowo wykonuje obowiązki, przejawia inicjatywę w służbie i doskonali

kwalifikacje zawodowe, mogą być udzielane wyróżnienia

1)

pochwała,

2)

pochwała w rozkazie,

3)

nagroda pieniężna lub rzeczowa,

4)

krótkoterminowy urlop,

5)

przyznanie odznaki resortowej,

6)

przedstawienie do odznaczenia państwowego,

7)

przedterminowe mianowanie na wyższy stopień policyjny,

8)

mianowanie na wyższe stanowisko służbowe.

1.

Policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości,

w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków

rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych.

2.

Policjant w służbie przygotowawczej może otrzymać tymczasową kwaterę.

Członkami rodziny policjanta, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego,

są pozostający z policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym

1)

małżonek,

2

dzieci (własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny

zastępczej) pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez

nie 25 lat życia,

3)

rodzice policjanta i jego małżonka będący na jego wyłącznym utrzymaniu lub jeżeli

ze względu na wiek albo inwalidztwo, albo inne okoliczności są niezdolni do wykonywania

zatrudnienia; za rodziców uważa się również ojczyma i macochę oraz osoby przysposabiające.

1

Na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra

właściwego do spraw wewnętrznych

2

Właściciele domów jednorodzinnych, domów mieszkalno-pensjonatowych i lokali mieszkalnych

stanowiących odrębne nieruchomości mają prawo do zamieszkania w swych domach i lokalach

opróżnionych w całości lub części.

3

Właścicielowi domu wielomieszkaniowego przysługuje prawo zamieszkania w opróżnionym

lokalu mieszkalnym w tym domu.

4

W razie opróżnienia samodzielnego lokalu w domu, o którym mowa w ust. 2 i 3, oraz

lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, właścicielowi przysługuje prawo

oddania go w najem bądź bezpłatne używanie.

5

Jeżeli w terminie 3 miesięcy właściciel nie skorzysta bez uzasadnionych przyczyn z

prawa, o którym mowa w ust. 4, minister właściwy do spraw wewnętrznych

1.

Policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego,

z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów

odrębnych.

2

Szczegółowe zasady przyznawania i zwracania równoważnika, o którym mowa w ust. 1,

oraz jego wysokość określa minister właściwy do spraw wewnętrznych

1.

Policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego

rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości

pobliskiej.

2

Wysokość oraz szczegółowe zasady przyznawania i zwracania równoważnika pieniężnego,

o którym mowa w ust. 1, określa minister właściwy do spraw wewnętrznych

1

Policjantowi, który zajmuje lokal mieszkalny w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia

służby, przysługuje zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby w wysokości

ceny biletów za przejazd koleją lub autobusem.

2

Zwrot kosztów, o których mowa w ust. 1, nie przysługuje w roku kalendarzowym, w którym

wykupiono uprawnienia do bezpłatnych przejazdów państwowymi środkami komunikacji,

na podstawie odrębnych przepisów.

1

Policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej

o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni

mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną

nieruchomość.

2

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

Lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi

1

w razie skorzystania z pomocy finansowej, o której mowa w art. 94,

2)

posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej

lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej

albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy,

3)

którego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom określony w pkt 2,

4)

w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego

lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo dom, o którym mowa w pkt

2, z wyjątkiem przypadków określonych na podstawie art. 96 ust. 3.

1.

Policjantowi przeniesionemu do służby w innej miejscowości, który w poprzednim miejscu

pełnienia służby posiada lokal mieszkalny, dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy,

może być przydzielony lokal mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej w nowym

miejscu pełnienia służby, jeżeli

1)

zwolni zajmowany lokal mieszkalny lub dom,

2)

zwróci pomoc finansową przyznaną

a)

na wkład mieszkaniowy lub wkład budowlany w wysokości zwaloryzowanej przez spółdzielnię,

b)

na spłatę innych należności - w wysokości przyznanej.

2

Policjantowi, który skorzystał z pomocy finansowej, może być przydzielony lokal mieszkalny

na podstawie decyzji administracyjnej, jeżeli zwolni zajmowany lokal mieszkalny lub

dom, o którym mowa w ust. 1, oraz zwróci pomoc finansową na zasadach określonych w

tym przepisie.

3.

Tryb przydzielania lokalu mieszkalnego w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2,

szczegółowe zasady zwracania udzielonej pomocy finansowej oraz zasady zwalniania zajmowanych

lokali mieszkalnych lub domów określonych w ust. 1 ustala minister właściwy do spraw

wewnętrznych

4

Policjantowi przeniesionemu z urzędu do służby w innej miejscowości, który w poprzednim

miejscu pełnienia służby nie zwolnił zajmowanego lokalu mieszkalnego lub domu, o którym

mowa w ust. 1, można przydzielić tymczasową kwaterę według przysługujących norm, bez

uwzględnienia zamieszkałych z nim członków rodziny. Koszty zakwaterowania pokrywane

są ze środków budżetowych Policji, nie dłużej niż przez 2 lata od dnia przydzielenia

tymczasowej kwatery.

5

Policjant delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości otrzymuje

tymczasową kwaterę. Koszty zakwaterowania pokrywa się ze środków budżetu Policji.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r.

1

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

2

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

3.

Dodatkowe normy zaludnienia określone na podstawie ust. 1, związane z zajmowanym stanowiskiem

służbowym lub posiadanym stopniem, stosuje się również przy przydziałach policjantom

innych lokali mieszkalnych niż wymienione w art. 90.

4

W sprawach spornych, wynikających ze stosunku najmu lokali, o których mowa w ust.

2, rozstrzygają sądy powszechne.

5

Przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 91,

92 i 94, następuje w formie decyzji administracyjnej.

Policjant zwolniony ze służby, który nie posiada prawa do lokalu mieszkalnego na warunkach

określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu

Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej

oraz ich rodzin, zachowuje prawo do przydzielonego lokalu mieszkalnego według norm

powszechnie obowiązujących lub może być przeniesiony do zamiennego lokalu mieszkalnego.

1.

Prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe.

2

Z tytułu służby policjant otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne

określone w ustawie.

3

Przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość

ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa.

4

Wielokrotność kwoty bazowej, o której mowa w ust. 3, określa Rada Ministrów w drodze

rozporządzenia.

Uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

1.

Policjant przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia

zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym

stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do policjantów przeniesionych na niższe stanowisko

służbowe na podstawie art. 38 ust. 1 lub ust. 2 pkt 2 i 3 oraz policjantów przeniesionych

na własną prośbę.

1.

Policjanci otrzymują następujące dodatki do uposażenia

1)

dodatek za stopień,

2)

dodatek służbowy,

3)

dodatki uzasadnione szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami albo miejscem

pełnienia służby,

4)

(skreślony).

2.

Dodatkami do uposażenia o charakterze stałym są dodatki ustalone w stawkach miesięcznych.

3.

Szczegółowe zasady otrzymywania dodatków do uposażenia, o których mowa w ust. 1, oraz

ich wysokość określa minister właściwy do spraw wewnętrznych

Uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne miesięcznie

z góry. Minister właściwy do spraw wewnętrznych

1.

Zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę.

2.

Jeżeli prawo do uposażenia powstało lub zmiana uposażenia nastąpiła w ciągu miesiąca,

uposażenie na czas do końca miesiąca oblicza się w wysokości 1/30 części miesięcznego

uposażenia za każdy dzień, gdy przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

3.

Prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie

policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego

prawa.

1.

Roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych

ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.

2.

Organ właściwy do rozpatrywania roszczeń może nie uwzględnić przedawnienia, jeżeli

opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami.

3.

Bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i innych świadczeń oraz należności

pieniężnych przerywa

1)

każda czynność przed kierownikiem jednostki organizacyjnej podległej ministrowi właściwemu

do spraw wewnętrznych

2)

uznanie roszczenia.

1.

Policjantowi przysługują następujące świadczenia pieniężne

1)

zasiłek na zagospodarowanie,

2)

nagrody oraz zapomogi,

3)

nagrody jubileuszowe,

4

dodatkowe wynagrodzenie za wykonywanie zleconych zadań wykraczających poza obowiązki

służbowe,

5)

należności za podróże służbowe i przeniesienia,

6)

świadczenia związane ze zwolnieniem ze służby.

2.

W razie śmierci policjanta lub członka jego rodziny, przysługują

1)

zasiłek pogrzebowy,

2)

odprawa pośmiertna.

1

Policjantowi, w związku z mianowaniem na stałe, przysługuje zasiłek na zagospodarowanie

w wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze

stałym, należnymi w dniu mianowania na stałe.

2

Zasiłek, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje policjantowi pełniącemu służbę w

Policji po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej lub innej służby, w czasie której

otrzymał taki zasiłek.

1.

Policjantowi mogą być przyznawane nagrody roczne, nagrody uznaniowe i zapomogi na

warunkach określonych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych

2.

Wysokość funduszu na nagrody i zapomogi policjantów określa minister właściwy do spraw

wewnętrznych

1.

Policjantowi przysługują nagrody jubileuszowe w wysokości

po 20 latach służby - 75%,

po 25 latach służby - 100%,

po 30 latach służby - 150%,

po 35 latach służby - 200%,

po 40 latach służby - 300%

miesięcznego uposażenia zasadniczego, wraz z dodatkami o charakterze stałym.

2.

Okresy wliczane do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej,

oraz zasady jej obliczania i wypłacania określa minister właściwy do spraw wewnętrznych

1

Za wykonywanie zleconych zadań wykraczających poza obowiązki służbowe policjant otrzymuje

dodatkowe wynagrodzenie na warunkach określonych przez ministra właściwego do spraw

wewnętrznych

2.

Wynagrodzenie za dokonane przez policjantów wynalazki, udoskonalenia techniczne i

usprawnienia normują odrębne przepisy.

W razie przeniesienia do pełnienia służby do innej miejscowości albo delegowania do

czasowego pełnienia służby, policjantowi przysługują należności za podróże służbowe

i przeniesienia w wysokości i na warunkach określonych przez ministra właściwego do

spraw wewnętrznych

1

Policjant zwolniony ze służby na podstawie art. 38 ust. 4 i art. 41 ust. 1 pkt 1 i

2 oraz ust. 2 pkt 1 i 3-6 oraz ust. 3 otrzymuje

1)

odprawę,

2)

ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy nie wykorzystany w roku zwolnienia ze służby

oraz za urlopy zaległe,

3)

zryczałtowany ekwiwalent pieniężny za nie wykorzystany w danym roku przejazd, ze środków

urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw wewnętrznych

4)

zwrot kosztów przejazdu do obranego miejsca zamieszkania dla siebie, małżonka i dla

dzieci pozostających na jego utrzymaniu oraz zwrot kosztów przewozu urządzenia domowego

według zasad obowiązujących przy przeniesieniach służbowych,

5

nie wykorzystane w danym roku świadczenia pieniężne przysługujące stosownie do przepisów

wydanych na podstawie art. 73 ust. 4.

2.

Policjant zwolniony na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 otrzymuje 50% odprawy oraz ekwiwalent

pieniężny za urlopy wypoczynkowe nie wykorzystane w latach poprzedzających rok zwolnienia

ze służby.

3

Komendant Główny Policji lub upoważniony przez niego przełożony może w przypadkach

zasługujących na szczególne uwzględnienie przyznać, z uwagi na uzasadnione potrzeby

rodziny policjanta, odprawę w wysokości nie przekraczającej 50% w razie zwolnienia

go ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt 2.

1.

Wysokość odprawy dla policjanta w służbie stałej równa się wysokości trzymiesięcznego

uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio

zajmowanym stanowisku służbowym. Odprawa ulega zwiększeniu o 20% uposażenia zasadniczego

wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy dalszy pełny rok wysługi ponad 5 lat

nieprzerwanej służby aż do wysokości sześciomiesięcznego zasadniczego uposażenia wraz

z dodatkami o charakterze stałym. Okres służby przekraczający 6 miesięcy liczy się

jako pełny rok.

2.

Przy ustalaniu wysokości odprawy uwzględnia się również okresy nieprzerwanej zawodowej

służby wojskowej, jeżeli bezpośrednio po zwolnieniu z tej służby żołnierz został przyjęty

do służby w Policji i nie otrzymał odprawy z tytułu poprzednio pełnionej służby.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w przypadku podjęcia służby w Policji po zwolnieniu

ze służby w innych służbach, w których przysługują świadczenia tego rodzaju.

4.

Wysokość odprawy dla policjanta w służbie przygotowawczej równa się wysokości jednomiesięcznego

uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnymi na ostatnio

zajmowanym stanowisku służbowym.

1.

W razie śmierci policjanta, pozostałej po nim rodzinie przysługuje odprawa pośmiertna

w takiej wysokości, w jakiej przysługiwałaby temu policjantowi odprawa, gdyby był

zwolniony ze służby, oraz świadczenia określone w art. 114 ust. 1 pkt 2-4.

2.

Świadczenia, o których mowa w ust. 1, przysługują małżonkowi policjanta, który pozostawał

z nim we wspólności małżeńskiej, a w dalszej kolejności dzieciom oraz rodzicom, jeżeli

w dniu śmierci policjanta spełniali warunki do uzyskania renty rodzinnej na podstawie

przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji oraz ich rodzin

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się także do zaginionych policjantów. Zaginięcie policjanta

oraz związek tego zaginięcia ze służbą stwierdza minister właściwy do spraw wewnętrznych

1

Policjantowi w służbie stałej, zwolnionemu ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt

1 oraz ust. 2 pkt 4, wypłaca się co miesiąc przez okres roku po zwolnieniu ze służby

świadczenie pieniężne w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami

o charakterze stałym, pobieranymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

2.

Policjantowi uprawnionemu do świadczenia określonego w ust. 1, który nabył prawo do

zaopatrzenia emerytalnego, przysługuje prawo wyboru jednego z tych świadczeń.

3

Policjantowi zwolnionemu ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 6, który z

powodu nadal trwającej choroby nie może podjąć zatrudnienia, wypłaca się co miesiąc

świadczenie pieniężne określone w ust. 1 przez okres choroby, nie dłużej jednak niż

przez okres 3 miesięcy, chyba że wcześniej komisja lekarska wyda orzeczenie o inwalidztwie

stanowiące podstawę do ustalenia prawa do renty inwalidzkiej.

Odprawa, o której mowa w art. 114, oraz świadczenia określone w art. 117 nie przysługują

policjantowi, który bezpośrednio po zwolnieniu ze służby został przyjęty do zawodowej

służby wojskowej lub do innej służby, w której przysługuje prawo do takich świadczeń.

1.

W razie śmierci policjanta, niezależnie od odprawy pośmiertnej, o której mowa w art.

116, przysługuje zasiłek pogrzebowy w wysokości

1)

trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi

na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, jeżeli koszty pogrzebu ponosi małżonek,

dzieci, wnuki, rodzeństwo lub rodzice,

2)

kosztów rzeczywiście poniesionych, najwyżej jednak do wysokości określonej w pkt 1,

jeżeli koszty pogrzebu ponosi inna osoba.

2.

Jeżeli śmierć policjanta nastąpiła na skutek wypadku pozostającego w związku ze służbą,

koszty pogrzebu pokrywa się ze środków urzędu obsługującego ministra właściwego do

spraw wewnętrznych

3.

W razie pokrycia kosztów pogrzebu policjanta ze środków urzędu obsługującego ministra

właściwego do spraw wewnętrznych

1.

W razie śmierci członka rodziny, policjantowi przysługuje zasiłek pogrzebowy w wysokości

1)

dwumiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi

na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym - jeżeli koszty pogrzebu ponosi policjant,

2)

kosztów rzeczywiście poniesionych, najwyżej jednak do wysokości określonej w pkt 1

- jeżeli koszty pogrzebu ponosi inna osoba.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

3.

W razie zbiegu uprawnień do zasiłku pogrzebowego określonego w ust. 1 z uprawnieniami

do zasiłku pogrzebowego na podstawie przepisów odrębnych, policjantowi przysługuje

wyższy zasiłek, a jeżeli pobrał zasiłek niższy - odpowiednie wyrównanie.

1.

W razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania

bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia

o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku

służbowym - z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo

do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

1.

Policjant skierowany do szkoły lub na przeszkolenie albo na studia w kraju otrzymuje

uposażenie oraz inne należności pieniężne w wysokości i na warunkach określonych przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

1.

W razie pobierania przez policjanta wynagrodzenia przewidzianego w przepisach o wynagrodzeniu

osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, policjantowi oraz członkom jego

rodziny przysługują świadczenia i należności pieniężne z tytułu służby, określone

w niniejszej ustawie, z wyjątkiem należności, o których mowa w art. 72.

2.

Świadczenia i należności pieniężne określone w ust. 1 wypłaca się w wysokości ustalonej,

z uwzględnieniem wynagrodzenia należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku

służbowym lub według stawki obowiązującej w dniu zwolnienia ze służby albo w dniu

jego śmierci.

1

Policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu

płatności 50% ostatnio należnego uposażenia.

2

Po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia

w czynnościach służbowych, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne

podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym

wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby.

1

Policjantowi tymczasowo aresztowanemu zawiesza się od najbliższego terminu płatności

50% ostatnio należnego uposażenia.

2.

W razie umorzenia postępowania karnego lub uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu,

policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki tego uposażenia,

wprowadzone w okresie zawieszenia, choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po

zwolnieniu policjanta ze służby, z zastrzeżeniem przepisu ust. 3.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się w przypadku, gdy postępowanie karne umorzono z powodu

przedawnienia lub amnestii, a także w razie warunkowego umorzenia postępowania karnego.

1.

Policjantowi, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia służby albo pozostaje poza

nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się uposażenie od najbliższego terminu płatności.

Jeżeli policjant pobrał już za czas nie usprawiedliwionej nieobecności uposażenie,

potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie.

2.

W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną, wypłaca się policjantowi zawieszone

uposażenie; w przypadku nieobecności nie usprawiedliwionej policjant traci za każdy

dzień nieobecności 1/30 część uposażenia miesięcznego.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie zawinionej niemożności pełnienia

przez policjanta obowiązków służbowych.

4.

Policjantowi, który rozpoczyna urlop bezpłatny w ciągu miesiąca kalendarzowego, przysługuje

uposażenie w wysokości 1/30 uposażenia miesięcznego za każdy dzień poprzedzający dzień

rozpoczęcia urlopu bezpłatnego. Jeżeli policjant pobrał już uposażenie za czas urlopu

bezpłatnego, potrąca się mu odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie.

1.

Z uposażenia policjantów mogą być dokonywane potrącenia na podstawie sądowych i administracyjnych

tytułów wykonawczych oraz na podstawie przepisów szczególnych - na zasadach określonych

w przepisach o egzekucji sądowej lub postępowaniu egzekucyjnym w administracji albo

w innych przepisach szczególnych, jeżeli dalsze przepisy niniejszej ustawy nie stanowią

inaczej.

2

Przez uposażenie, o którym mowa w ust. 1, rozumie się uposażenie zasadnicze, dodatki

do uposażenia, odprawę wymienioną w art. 114 oraz świadczenia określone w art. 112

i 117.

3.

(skreślony).

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych

Przepisu art. 127 ust. 1 i 2 nie stosuje się do zaliczek pobieranych do rozliczenia,

a w szczególności na koszty podróży służbowej, delegacji i przeniesienia. Należności

te potrąca się z uposażenia w pełnej wysokości, niezależnie od potrąceń z innych tytułów.

Uprawnienia przewidziane w art. 12, art. 101 ust. 2, art. 102, art. 104 ust. 3, art.

105, art. 110 ust. 1, art. 112 ust. 1, art. 113 i art. 120 ust. 2 minister właściwy

do spraw wewnętrznych

(skreślony).

Przepisy rozdziałów 7-9 niniejszej ustawy dotyczące policjantów w służbie przygotowawczej

stosuje się również do policjantów w służbie kandydackiej, z wyjątkiem przepisów art.

88 ust. 2 i art. 115 ust. 4.

Policjant ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną za popełnione przestępstwa i wykroczenia

- niezależnie od odpowiedzialności karnej.

1.

Policjant podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie dyscypliny służbowej

oraz w innych przypadkach określonych w ustawie.

2.

Jeżeli postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte na wniosek sądu lub prokuratora,

organ wnioskujący ma być poinformowany o wyniku tego postępowania.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio, gdy sąd nakazał wymierzenie kary dyscyplinarnej

policjantowi, nie określając jednak jej rodzaju.

1.

Policjantowi mogą być wymierzane kary dyscyplinarne

1)

upomnienie,

2)

nagana,

3)

surowa nagana,

4)

nagana z ostrzeżeniem,

5)

ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku,

6)

wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe,

7)

obniżenie stopnia,

8)

(skreślony),

9)

ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby,

10)

wydalenie ze służby.

2.

Niezależnie od kar wymienionych w ust. 1 można ponadto wymierzyć karę zakazu prowadzenia

pojazdów mechanicznych i innych pojazdów na okres od 6 miesięcy do 3 lat. Karę tę

wymierza się tylko za czyn polegający na naruszeniu przepisów o ruchu drogowym, podlegający

orzecznictwu kolegium do spraw wykroczeń, za który odrębna ustawa przewiduje orzeczenie

takiej kary.

3.

W stosunku do policjanta w służbie kandydackiej oprócz kar wymienionych w ust. 1 można

stosować ponadto następujące kary dyscyplinarne

1)

zakaz opuszczania miejsca zakwaterowania,

2)

areszt do 14 dni.

4.

W uzasadnionych przypadkach można łączyć karę wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe

oraz karę wydalenia ze służby z karą obniżenia stopnia, a w sprawach o wykroczenia

w ruchu drogowym - z zakazem prowadzenia pojazdów mechanicznych i innych pojazdów.

1.

Nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego po upływie 90 dni od dnia otrzymania

przez przełożonego, o którym mowa w art. 139, wiadomości o popełnieniu przewinienia

lub naruszeniu dyscypliny służbowej.

2.

Nie można wymierzyć policjantowi kary dyscyplinarnej po upływie 1 roku od dnia popełnienia

czynu, o którym mowa w ust. 1.

3

W przypadku gdy czyn, o którym mowa w ust. 1, stanowi jednocześnie przestępstwo, przedawnienie

karalności dyscyplinarnej następuje dopiero z upływem okresu przedawnienia karalności

przestępstwa.

1.

Za wykroczenia podlegające rozpoznaniu w trybie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, policjant ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną, jeżeli dalsze przepisy nie stanowią

inaczej.

2.

Organy powołane do orzekania w sprawach o wykroczenia, a także inne zainteresowane

organy lub instytucje, kierują wnioski o ukaranie policjanta do właściwego komendanta

wojewódzkiego Policji.

3.

Za wykroczenia, za które stosownie do przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia lub innych przepisów szczególnych właściwe organy określone w tych przepisach mogą

nakładać grzywny w drodze mandatu karnego, policjanci podlegają odpowiedzialności

w trybie postępowania mandatowego. Kary grzywny w drodze mandatu karnego wymierzają

policjantom te organy.

4.

W razie odmowy lub nieuiszczenia w terminie grzywny wymierzonej w drodze mandatu karnego,

organ upoważniony do jej nałożenia kieruje wniosek o ukaranie policjanta do właściwego

komendanta wojewódzkiego Policji.

5.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1 i 4, dotyczący komendantów wojewódzkich Policji i

ich zastępców lub policjantów pełniących służbę w Komendzie Głównej Policji kierowany

jest do Komendanta Głównego Policji.

W przypadkach określonych w art. 136 ukaranie dyscyplinarne nie może nastąpić po upływie

terminu przedawnienia określonego dla danego wykroczenia w Kodeksie wykroczeń.

1.

Za czyny, za które w myśl odrębnych przepisów właściwe organy są uprawnione do nakładania

kar porządkowych, policjanci ponoszą wyłącznie odpowiedzialność dyscyplinarną.

2.

Odpowiedzialności dyscyplinarnej podlegają również policjanci w przypadkach, gdy właściwe

organy są uprawnione do stosowania grzywny w celu przymuszenia.

3.

O pociągnięcie policjanta do odpowiedzialności dyscyplinarnej występują organy, o

których mowa w ust. 1 i 2, do właściwego komendanta wojewódzkiego Policji. Przepis

art. 136 ust. 5 stosuje się odpowiednio.

1

Udzielanie wyróżnień oraz wymierzanie kar dyscyplinarnych należy do właściwych przełożonych,

z zastrzeżeniem przypadków określonych w art. 54 ust. 3.

2.

Szczegółowe zasady i tryb udzielania wyróżnień, przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych,

wymierzania w nich kar i ich wykonywania, odwoływania się od wymierzanych kar, a także

właściwość przełożonych w tych sprawach określa minister właściwy do spraw wewnętrznych

1.

Sądy honorowe są właściwe w sprawach o nieprzestrzeganie przez policjanta zasad etyki

zawodowej, a zwłaszcza honoru, godności i dobrego imienia służby.

2.

Sądy honorowe nie są właściwe w sprawach, o których mowa w ust. 1, jeżeli czyn popełniony

przez policjanta daje podstawę do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego albo stanowi

wykroczenie lub przestępstwo.

3.

Sądy honorowe orzekają na mocy przekonania opartego na swobodnej ocenie dowodów.

4.

Przy orzekaniu członkowie sądów honorowych są niezawiśli.

5.

Sądy honorowe są wybieralne.

6.

Sądy honorowe mogą orzekać środki wychowawcze wobec policjantów.

Szczegółową organizację sądów honorowych, ich właściwość oraz zasady i tryb postępowania,

a także rodzaje stosowanych przez sądy honorowe środków wychowawczych określa Komendant

Główny Policji, w porozumieniu ze związkiem zawodowym funkcjonariuszy Policji.

Przepisy art. 115 § 18 oraz art. 318 i 344 Kodeksu karnego mają odpowiednie zastosowanie do funkcjonariuszy Policji.

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

Nie popełnia przestępstwa, kto wykonuje czynności określone w art. 19a ust. 1, jeżeli

zostały zachowane warunki określone w art. 19a ust. 4, a także kto wykonuje czynności

określone w art. 19b ust. 1.

(uchylony).

2.

Dokumenty, mienie oraz etaty pozostające dotychczas w dyspozycji Milicji Obywatelskiej

Minister Spraw Wewnętrznych przekaże nowo utworzonym organom centralnym zgodnie z

ich kompetencjami.

3.

W województwach, w których rozdzielenie pomiędzy Policję i Urząd Ochrony Państwa mienia

ruchomego i mienia nieruchomego, o którym mowa w ust. 2, łączyłoby się ze szczególnie

wysokimi kosztami lub trudnościami technicznymi, mienie to przejmują jednostki Policji,

zapewniając na okres nie przekraczający jednego roku świadczenie usług na rzecz Urzędu

Ochrony Państwa.

4.

Minister Spraw Wewnętrznych, w drodze rozporządzenia, określi zasady stopniowego przekazywania

kompetencji i mienia, o których mowa w ust. 2, do jednostek Policji i Urzędu Ochrony

Państwa.

1.

Z chwilą utworzenia Policji Milicja Obywatelska zostaje rozwiązana.

2.

-4. (pominięte).

1.

Minister Spraw Wewnętrznych zorganizuje Policję w ciągu 3 miesięcy od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy.

2.

Z chwilą zorganizowania Policji likwidacji ulegają urzędy spraw wewnętrznych.

1.

Działające dotychczas w wojewódzkich urzędach spraw wewnętrznych wydziały paszportów,

do czasu przekazania spraw paszportowych do właściwości wojewodów, funkcjonują przy

komendach wojewódzkich Policji pod bezpośrednim nadzorem Ministra Spraw Wewnętrznych.

2.

Uprawnienia do wydawania decyzji w sprawach paszportowych, przewidziane w ustawie

z dnia 17 czerwca 1959 r. o paszportach (Dz. U. z 1967 r. Nr 17, poz. 81, z 1971 r.

Nr 28, poz. 261, z 1983 r. Nr 66, poz. 298 i z 1984 r. Nr 31, poz. 172) dla organów

podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, do czasu przekazania spraw paszportowych

wojewodom przysługują kierownikom wydziałów paszportów.

3.

Komendanci wojewódzcy Policji zapewnią obsługę finansową, lokalową i materiałową tych

jednostek. Wydatki w tego tytułu są refundowane ze środków Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.

(pominięty).

3.

Minister Spraw Wewnętrznych, w ciągu trzech miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy, nada odpowiednie stopnie policyjne policjantom, którzy do tego czasu zachowują

dotychczasowe stopnie Milicji Obywatelskiej.

1.

Z chwilą rozwiązania Milicji Obywatelskiej jej funkcjonariusze stają się policjantami.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do tych funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej, którzy

do dnia 31 lipca 1989 r. byli funkcjonariuszami Służby Bezpieczeństwa.

3.

(pominięty).

2.

Minister Spraw Wewnętrznych może funkcjonariuszowi o szczególnych kwalifikacjach,

zajmującemu stanowisko w służbie zdrowia podległej Ministrowi Spraw Wewnętrznych,

przedłużyć okres stosowania przepisów o Policji w zakresie stosunku służbowego i wynikających

z niego praw i obowiązków oraz przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy

Policji oraz ich rodzin na czas nie przekraczający dnia 31 grudnia 1991 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt

2, art. 139 pkt 1 i 10, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, i art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23,

art. 48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10 i 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit.

a), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.

1.

Dotychczasowi funkcjonariusze Milicji Obywatelskiej lub Służby Bezpieczeństwa, którzy

podejmą służbę w Policji albo zostaną zatrudnieni w jednostkach organizacyjnych podległych

Ministrowi Spraw Wewnętrznych, zachowują odpowiednio ciągłość służby lub zatrudnienia.

2.

(pominięty).

2.

Funkcjonariusze, o których mowa w ust. 1, nabywają prawo do dodatku wyrównawczego,

o którym mowa w ustawie z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania

z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie

niektórych ustaw (Dz. U. z 1990 r. Nr 4, poz. 19 i Nr 10, poz. 59).

3.

Wydatki z tytułu wypłaty zwolnionym funkcjonariuszom dodatków wyrównawczych są pokrywane

ze środków Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z wyjątkiem przepisów

1)

art. 131 pkt 3 i 4, art. 136 ust. 2, art. 141 oraz art. 144, które wchodzą w życie

z dniem ogłoszenia ustawy,

2)

art. 109 ust. 2-9, art. 112 ust. 1-4 i 8, art. 113, art. 131 pkt 2 lit. b), pkt 8

lit. a), pkt 9 i 12, art. 136 ust. 1 i 3, art. 137 oraz art. 139, które wchodzą w

życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia ustawy,

3)

art. 9, art. 25 ust. 1, art. 32 oraz art. 112 ust. 5-7, które wchodzą w życie z dniem

1 stycznia 2002 r.,

4)

art. 59 ust. 1, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.

1.

Funkcjonariusze zwolnieni ze służby w Milicji Obywatelskiej, którzy nie podejmą służby

lub pracy w jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych,

zachowują uprawnienia przewidziane dla funkcjonariuszy zwolnionych ze służby na podstawie

art. 41 ust. 2 pkt 5, chyba że nabyli uprawnienia do zwolnienia ze służby na korzystniejszych

warunkach.

2.

(pominięty).

3.

(pominięty).

Z chwilą wejścia w życie niniejszej ustawy ustaje członkostwo w partiach politycznych

tych policjantów, którzy do takich organizacji dotąd należeli.

Ilekroć w przepisach prawa jest mowa o „Milicji Obywatelskiej” i „funkcjonariuszach

Milicji Obywatelskiej”, należy przez to rozumieć „Policję” i „policjantów”.

W ustawie z dnia 8 października 1982 r. o związkach zawodowych (Dz. U. z 1985 r. Nr

54, poz. 277, z 1988 r. Nr 11, poz. 84 i z 1989 r. Nr 20, poz. 105) wprowadza się

następujące zmiany

1)

w art. 13 wyrazy «oraz funkcjonariuszom Milicji Obywatelskiej» zastępuje się wyrazami

«oraz funkcjonariuszom Urzędu Ochrony Państwa»,

2)

art. 14 skreśla się,

3)

art. 15 otrzymuje brzmienie

«

Art. 15.

1.

Pracownicy zatrudnieni w jednostkach wojskowych i innych jednostkach organizacyjnych

podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych mają prawo tworzenia i zrzeszania się w związkach

zawodowych pracowników Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.

2.

Prawo tworzenia i zrzeszania się w związku zawodowym pracowników wojska przysługuje,

przy zachowaniu wymogów obronności, pracownikom zatrudnionym w jednostkach wojskowych

oraz przedsiębiorstwach podległych Ministrowi Obrony Narodowej.

3.

Prawo zrzeszania się w związkach zawodowych nie przysługuje

1)

pracownikom zatrudnionym w jednostkach wojskowych lub innych jednostkach organizacyjnych

podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, do których znajdują zastosowanie ograniczenia

przewidziane w ustawie o pracownikach urzędów państwowych,

2)

pracownikom zatrudnionym w jednostkach wojskowych podległych Ministrowi Obrony Narodowej,

do których znajdują zastosowanie ograniczenia przewidziane w ustawie o pracownikach

urzędów państwowych,

3)

pracownikom zatrudnionym w jednostkach wojskowych określonych przez Ministra Obrony

Narodowej ze względu na szczególny charakter tych jednostek.

»

(pominięte).

W ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej (Dz. U. z 1988 r. Nr 30, poz. 207 oraz z 1989 r. Nr 20, poz. 104, Nr 29, poz.

154 i Nr 34, poz. 178) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 65 dodaje się ust. 4 w brzmieniu

«

4.

Skierowanie do służby w formacjach uzbrojonych nie wchodzących w skład Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej może nastąpić tylko za zgodą poborowego.

»

,

2)

w art. 181 w ust. 2 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu

«

Osobom nie zatrudnionym w jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Spraw

Wewnętrznych nadanie przydziału organizacyjno-mobilizacyjnego do tych jednostek następuje

wyłącznie za zgodą tych osób.

»

Minister Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej przeprowadzi

w terminie do dnia 31 grudnia 1990 r. weryfikację dotychczasowych przydziałów organizacyjno-mobilizacyjnych

do jednostek podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, z zachowaniem wymogu określonego

w art. 181 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 155.

3.

Przepisy art. 75 obowiązują do czasu odmiennego uregulowania zasad organizacji, funkcjonowania

i finansowania służby zdrowia.

1.

Traci moc ustawa z dnia 31 lipca 1985 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i Milicji

Obywatelskiej Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej

(Dz. U. Nr 38, poz. 181 oraz z 1989 r. Nr 34, poz. 180 i Nr 35, poz. 192), w części dotyczącej Milicji Obywatelskiej.

2.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie pozostają w mocy

przepisy dotychczasowe, jeśli nie są sprzeczne z niniejszą ustawą, nie dłużej jednak

niż 1 rok.

3.

(pominięty).

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 167 i 168, które

wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.