Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 października 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego.

Kodeks postępowania administracyjnego normuje postępowanie

1)

przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach

indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych,

2)

przed innymi organami państwowymi oraz przed innymi podmiotami, gdy są one powołane

z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw określonych w pkt 1,

3)

w sprawach rozstrzygania sporów o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego

i organami administracji rządowej oraz między organami i podmiotami, o których mowa

w pkt 2, a także między tymi organami a sądami,

4)

w sprawach wydawania zaświadczeń.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1987 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

W sprawach, w których do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy decyzje lub postanowienia

nie mogły być zaskarżone do sądu administracyjnego, przepisy działu VI Kodeksu postępowania

administracyjnego stosuje się, jeżeli postępowanie w tych sprawach zostało wszczęte

po wejściu w życie niniejszej ustawy.

Kodeks postępowania administracyjnego normuje ponadto postępowanie w sprawie skarg i wniosków (Dział VIII) przed organami

państwowymi, organami jednostek samorządu terytorialnego oraz przed organami organizacji

społecznych.

Z wyjątkiem przepisów dotyczących spraw wymienionych w art. 196 § 4 Kodeksu postępowania

administracyjnego, tracą moc wszelkie przepisy szczególne ograniczające dopuszczalność

zaskarżenia decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego.

1.

W sprawach z zakresu administracji rządowej należących do właściwości organów jednostek

samorządu terytorialnego, jeżeli ustawa szczególna nie stanowi, że odwołanie od decyzji

przysługuje do wojewody, nie stwierdza się nieważności decyzji organu odwoławczego,

wydanych w okresie od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia wejścia w życie ustawy, z tej

przyczyny, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości wojewody

albo samorządowego kolegium odwoławczego.

2.

Odwołania w sprawach z zakresu administracji rządowej należących do właściwości organów

jednostek samorządu terytorialnego, wszczęte po dniu 1 stycznia 1999 r. i nie zakończone

przez organ wyższego stopnia decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy,

podlegają rozpatrzeniu przez właściwe miejscowo samorządowe kolegium odwoławcze, chyba

że ustawy szczególne stanowią inaczej.

§ 1

Przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do

1)

postępowania w sprawach karnych skarbowych,

2)

spraw uregulowanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. Nr 137, poz. 926 i Nr 160, poz. 1083, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 11, poz. 95 i Nr 92, poz. 1062 oraz z 2000 r. Nr 94, poz. 1037), z wyjątkiem przepisów działów IV, V, VII i VIII.

§ 2.

Przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się również do postępowania w sprawach

1)

(skreślony),

2)

(skreślony),

3)

(skreślony),

4)

należących do właściwości polskich przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych,

o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

§ 3.

Przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się także do postępowania w sprawach wynikających z

1

nadrzędności i podległości organizacyjnej w stosunkach między organami państwowymi

i innymi państwowymi jednostkami organizacyjnymi,

2)

podległości służbowej pracowników organów i jednostek organizacyjnych wymienionych

w pkt 1,

o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

§ 4.

Do postępowania w sprawach wymienionych w § 1, 2 i 3 pkt 2 stosuje się jednak przepisy

działu VIII.

§ 5.

Rada Ministrów w drodze rozporządzenia może rozciągnąć przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w całości lub w części na postępowania w sprawach wymienionych w § 2.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1984 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 27 maja 1990 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Kodeks postępowania administracyjnego nie narusza szczególnych uprawnień wynikających z immunitetu dyplomatycznego i konsularnego

oraz umów i zwyczajów międzynarodowych.

§ 1.

Jeżeli przepis prawa powołuje się ogólnie na przepisy o postępowaniu administracyjnym,

rozumie się przez to przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

§ 2

Ilekroć w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego jest mowa o

1)

kodeksie - rozumie się przez to Kodeks postępowania administracyjnego,

2)

sądzie administracyjnym - rozumie się przez to Naczelny Sąd Administracyjny,

3

organach administracji publicznej - rozumie się przez to ministrów, centralne organy

administracji rządowej, wojewodów, działające w ich lub we własnym imieniu inne terenowe

organy administracji rządowej (zespolonej i niezespolonej), organy jednostek samorządu

terytorialnego oraz organy i podmioty wymienione w art. 1 pkt 2,

4

ministrach - rozumie się przez to Prezesa i wiceprezesa Rady Ministrów pełniących

funkcję ministra kierującego określonym działem administracji rządowej, ministrów

kierujących określonym działem administracji rządowej, przewodniczących komitetów

wchodzących w skład Rady Ministrów, kierowników centralnych urzędów administracji

rządowej podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów

lub właściwego ministra, a także kierowników innych równorzędnych urzędów państwowych

załatwiających sprawy, o których mowa w art. 1 pkt 1 i 4,

5)

organizacjach społecznych - rozumie się przez to organizacje zawodowe, samorządowe,

spółdzielcze i inne organizacje społeczne,

6

organach jednostek samorządu terytorialnego - rozumie się przez to organy gminy, powiatu,

województwa, związków gmin, związków powiatów, wójta, burmistrza (prezydenta miasta),

starostę, marszałka województwa oraz kierowników służb, inspekcji i straży działających

w imieniu wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty lub marszałka województwa,

a ponadto samorządowe kolegia odwoławcze.

Organy administracji publicznej

Ustawa wchodzi w życie z dniem 9 grudnia 1973 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 1989 r.

W toku postępowania organy administracji publicznej

Organy administracji publicznej

Organy administracji publicznej

§ 1.

Organy administracji publicznej

§ 2.

Organy administracji publicznej

§ 3.

Organ administracji publicznej

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1973 r., z wyjątkiem przepisów art. 7, które

wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

Organy administracji publicznej

1.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, tracą moc wszelkie

przepisy dotyczące spraw unormowanych w Kodeksie postępowania administracyjnego.

2.

Pozostają w mocy

1)

art. 2 ust. 2 dekretu z dnia 5 lipca 1946 r. o utworzeniu Głównego Urzędu Kontroli

Prasy, Publikacji i Widowisk (Dz. U. Nr 34, poz. 210, z 1948 r. Nr 36, poz. 257, z

1952 r. Nr 19, poz. 114 i z 1953 r. Nr 49, poz. 239);

2)

art. 74 ust. 2, art. 77 ust. 1, art. 78 ust. 1 i art. 81 ust. 6 dekretu z dnia 6 maja

1953 r. - Prawo górnicze (Dz. U. z 1978 r. Nr 4, poz. 12);

3)

art. 16, 21-23, 26, 34 ust. 3 i art. 43 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach

i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64);

4)

art. 29 ustawy z dnia 17 czerwca 1959 r. o paszportach (Dz. U. z 1967 r. Nr 17, poz.

81 i z 1971 r. Nr 28, poz. 261),

5)

art. 16 § 3 i 4 i art. 19 § 2 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o zwalczaniu alkoholizmu

(Dz. U. Nr 69, poz. 434, z 1969 r. Nr 13, poz. 95 i z 1971 r. Nr 12, poz. 115);

6)

art. 8 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych

(Dz. U. Nr 6, poz. 43);

7)

art. 8 ust. 2 i 3 i art. 10 ust. 2-4 ustawy z dnia 29 marca 1962 r. o zgromadzeniach

(Dz. U. Nr 20, poz. 89 i z 1971 r. Nr 12, poz. 115);

8)

art. 48 pkt 1 ustawy z dnia 29 marca 1962 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 20,

poz. 90 i z 1971 r. Nr 12, poz. 115);

9)

art. 5 ust. 2, art. 15 ust. 2 i 3, art. 18 i 23 ust. 2 ustawy z dnia 29 marca 1963

r. o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 15, poz. 77, z 1974 r. Nr 14, poz. 85 i z 1977 r. Nr

11, poz. 45);

10)

art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. o zatrudnianiu absolwentów szkół wyższych

(Dz. U. Nr 8, poz. 48),

11)

art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o miarach i narzędziach pomiarowych

(Dz. U. Nr 23, poz. 148 i z 1972 r. Nr 11, poz. 83),

12)

art. 6 i 18 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1968 r. o scalaniu i wymianie

gruntów (Dz. U. Nr 3, poz. 13);

13)

art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 1968 r. o zezwoleniach na publiczną działalność

artystyczną, rozrywkową i sportową (Dz. U. Nr 12, poz. 64);

14)

art. 26 ust. 5, art. 30-36, 46 ust. 4, art. 48, 63, 108 ust. 1 i art. 110 ust. 2 ustawy

z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości (Dz. U. Nr 43, poz. 272);

15)

art. 54 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe (Dz. U. Nr 14, poz. 84);

16)

art. 24 ust 1, art. 36 ust. 2, art. 42 ust. 4, art. 62 ust. 2 i 3 i art. 63 ust. 1

ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229);

17)

art. 31 ust. 1 i 2, art. 37, art. 38 ust. 1 i 2, art. 85 ust. 4 i art. 97 ust. 3 ustawy

z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne (Dz. U. Nr 38, poz. 230).

3.

Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o zaskarżaniu decyzji z powodu ich

niezgodności z prawem do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie naruszają przepisów

szczególnych dotyczących rozpoznawania przez sądy powszechne, okręgowe sądy pracy

i ubezpieczeń społecznych oraz przez organy Państwowego Arbitrażu Gospodarczego -

spraw rozstrzyganych w postępowaniu administracyjnym. Przepisy te nie naruszają

1)

art. 26 dekretu z dnia 8 czerwca 1955 r. - Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz. U.

Nr 25, poz. 151, z 1956 r. Nr 41, poz. 189, z 1958 r. Nr 72, poz. 358, z 1962 r. Nr

10, poz. 46, z 1964 r. Nr 9, poz. 60 i Nr 43, poz. 297, z 1971 r. Nr 12, poz. 115

i z 1975 r. Nr 45, poz. 234);

2)

art. 11 ust. 3-5 ustawy z dnia 13 kwietnia 1960 r. o zmianach właściwości w dziedzinie

ubezpieczeń społecznych, rent, zaopatrzeń i opieki społecznej (Dz. U. Nr 20, poz.

119, z 1972 r. Nr 11, poz. 81 i z 1974 r. Nr 39, poz. 231 i Nr 47, poz. 280);

3)

art. 37 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. Nr 24, poz. 151 i z 1975 r. Nr 16, poz. 91);

4)

art. 32 ust. 2-4 ustawy z dnia 23 stycznia 1968 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników

kolejowych i ich rodzin (Dz. U. Nr 3, poz. 10, z 1974 r. Nr 21, poz. 116 i Nr 39,

poz. 231 i z 1977 r. Nr 11, poz. 43);

5)

art. 112 i 113 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości (Dz. U. Nr 43,

poz. 272);

6)

art. 38 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne (Dz. U. Nr

38, poz. 230);

7)

art. 37 ustawy z dnia 17 stycznia 1976 r. - Ordynacja wyborcza do Sejmu Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej i rad narodowych (Dz. U. Nr 2, poz. 15).

§ 1.

Organy administracji publicznej

§ 2.

Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być

załatwione niezwłocznie.

1.

Postępowanie administracyjne wszczęte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

i nie zakończone do tego dnia toczy się do zakończenia w danej instancji według przepisów

dotychczasowych.

2.

Roszczenie o odszkodowanie przewidziane w art. 140 i 150(dotyczy to odpowiednio art. 160, 215 i 156 § 1 według numeracji przyjętej w jednolitym

tekście).

§ 1.

Sprawy, w których uczestniczą strony o spornych interesach, mogą być załatwiane w

drodze ugody sporządzonej przed organem administracji publicznej

§ 2.

Organ administracji publicznej

Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o zaskarżaniu do sądu decyzji administracyjnych

z powodu ich niezgodności z prawem stosuje się do decyzji wydanych w sprawach, w których

postępowanie zostało wszczęte po wejściu w życie niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1996 r., z tym że art. 1 pkt 6, 28, 85, 90,

91, 96, 97, 99 i 101-104, art. 4 pkt 2 i 3 oraz art. 13 wchodzą w życie po upływie

14 dni od dnia ogłoszenia.

§ 1.

Sprawy należy załatwiać w formie pisemnej.

§ 2.

Sprawy mogą być załatwiane ustnie, gdy przemawia za tym interes strony, a przepis

prawny nie stoi temu na przeszkodzie. Treść oraz istotne motywy takiego załatwienia

powinny być utrwalone w aktach w formie protokołu lub podpisanej przez stronę adnotacji.

Postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne.

Ustawa wchodzi w życie po upływie dwóch miesięcy od dnia ogłoszenia.

§ 1

Decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne.

Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie

postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach

szczególnych.

§ 2

Decyzje mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego z powodu ich niezgodności z

prawem, na zasadach i w trybie określonych w odrębnych ustawach.

Organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są

1

w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego - samorządowe kolegia odwoławcze,

chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej,

2

w stosunku do wojewodów - właściwi w sprawie ministrowie,

3

w stosunku do organów administracji publicznej innych niż określone w pkt 1 i 2 -

odpowiednie organy nadrzędne lub właściwi ministrowie, a w razie ich braku - organy

państwowe sprawujące nadzór nad ich działalnością,

4)

w stosunku do organów organizacji społecznych - odpowiednie organy wyższego stopnia

tych organizacji, a w razie ich braku - organ państwowy sprawujący nadzór nad ich

działalnością.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1980 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1983 r.

Organami naczelnymi w rozumieniu kodeksu są

1)

w stosunku do organów administracji rządowej, organów jednostek samorządu terytorialnego,

z wyjątkiem samorządowych kolegiów odwoławczych, oraz organów państwowych i samorządowych

jednostek organizacyjnych - Prezes Rady Ministrów lub właściwi ministrowie,

2)

w stosunku do organów państwowych innych niż określone w pkt 1 - odpowiednie organy

o ogólnokrajowym zasięgu działania,

3)

w stosunku do organów organizacji społecznych - naczelne organy tych organizacji,

a w razie braku takiego organu - Prezes Rady Ministrów lub właściwi ministrowie sprawujący

zwierzchni nadzór nad ich działalnością.

Organy administracji publicznej

Właściwość rzeczową organu administracji publicznej

§ 1.

Właściwość miejscową organu administracji publicznej

1)

w sprawach dotyczących nieruchomości - według miejsca jej położenia; jeżeli nieruchomość

położona jest na obszarze właściwości dwóch lub więcej organów, orzekanie należy do

organu, na którego obszarze znajduje się większa część nieruchomości,

2)

w sprawach dotyczących prowadzenia zakładu pracy - według miejsca, w którym zakład

pracy jest, był lub ma być prowadzony,

3)

w innych sprawach - według miejsca zamieszkania (siedziby) w kraju, a w braku zamieszkania

w kraju - według miejsca pobytu strony lub jednej ze stron; jeżeli żadna ze stron

nie ma w kraju zamieszkania (siedziby) lub pobytu - według miejsca ostatniego ich

zamieszkania (siedziby) lub pobytu w kraju.

§ 2.

Jeżeli nie można ustalić właściwości miejscowej w sposób wskazany w § 1, sprawa należy

do organu właściwego dla miejsca, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące wszczęcie

postępowania, albo w razie braku ustalenia takiego miejsca - do organu właściwego

dla obszaru dzielnicy Śródmieście w m.st. Warszawie.

§ 1.

Spory o właściwość rozstrzygają

1

między organami jednostek samorządu terytorialnego, z wyjątkiem przypadków określonych

w pkt 2-4 - wspólny dla nich organ wyższego stopnia, a w razie braku takiego organu

- sąd administracyjny,

2

między kierownikami służb, inspekcji i straży administracji zespolonej tego samego

powiatu, działających w imieniu własnym lub w imieniu starosty - starosta,

3

między organami administracji zespolonej w jednym województwie nie wymienionymi w

pkt 2 - wojewoda,

4

między organami jednostek samorządu terytorialnego w różnych województwach w sprawach

należących do zadań z zakresu administracji rządowej - minister właściwy do spraw

administracji publicznej,

5)

(skreślony),

6

między wojewodami oraz organami administracji zespolonej w różnych województwach -

minister właściwy do spraw administracji publicznej,

7

między wojewodą a organami administracji niezespolonej - minister właściwy do spraw

administracji publicznej po porozumieniu z organem sprawującym nadzór nad organem

pozostającym w sporze z wojewodą,

8

między organami administracji publicznej innymi niż wymienione w pkt 1-4, 6 i 7 -

wspólny dla nich organ wyższego stopnia, a w razie braku takiego organu - minister

właściwy do spraw administracji publicznej,

9

między organami administracji publicznej, gdy jednym z nich jest minister - Prezes

Rady Ministrów.

§ 2

Spory o właściwość między organami samorządu terytorialnego a terenowymi organami

administracji rządowej rozstrzyga sąd administracyjny.

§ 3

Z wnioskiem o rozpatrzenie sporu przez sąd administracyjny może wystąpić

1)

strona,

2)

organ jednostki samorządu terytorialnego lub inny organ administracji publicznej,

pozostające w sporze,

3)

minister właściwy do spraw administracji publicznej,

4)

minister właściwy do spraw sprawiedliwości, Prokurator Generalny,

5)

Rzecznik Praw Obywatelskich.

Do czasu rozstrzygnięcia sporu o właściwość organ administracji publicznej

§ 1.

Pracownik organu administracji publicznej

1)

w której jest stroną albo pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że

wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki,

2)

swego małżonka oraz krewnych i powinowatych do drugiego stopnia,

3)

osoby związanej z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli,

4)

w której był świadkiem lub biegłym albo był lub jest przedstawicielem jednej ze stron,

albo w której przedstawicielem strony jest jedna z osób wymienionych w pkt 2 i 3,

5)

w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji,

6)

z powodu której wszczęto przeciw niemu dochodzenie służbowe, postępowanie dyscyplinarne

lub karne,

7)

w której jedną ze stron jest osoba pozostająca wobec niego w stosunku nadrzędności

służbowej.

§ 2.

Powody wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu trwają także po ustaniu małżeństwa

(§ 1 pkt 2), przysposobienia, opieki lub kurateli (§ 1 pkt 3).

§ 3.

Bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony

albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione

istnienie okoliczności nie wymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do

bezstronności pracownika.

§ 4.

Wyłączony pracownik powinien podejmować tylko czynności nie cierpiące zwłoki ze względu

na interes społeczny lub ważny interes stron.

§ 1.

Organ administracji publicznej

1)

jego kierownika lub osób pozostających z tym kierownikiem w stosunkach określonych

w art. 24 § 1 pkt 2 i 3,

2)

osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia lub

osób pozostających z nim w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3.

§ 2.

Przepis art. 24 § 4 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

W przypadku wyłączenia pracownika (art. 24) jego bezpośredni przełożony wyznacza innego

pracownika do prowadzenia sprawy.

§ 2

W przypadku wyłączenia organu sprawę załatwia

1)

w okolicznościach przewidzianych w art. 25 § 1 pkt 1 - organ wyższego stopnia nad

organem załatwiającym sprawę,

2)

w okolicznościach przewidzianych w art. 25 § 1 pkt 2 - organ wyższego stopnia nad

organem, w którym osoba wymieniona w tym przepisie zajmuje stanowisko kierownicze.

Organ wyższego stopnia może do załatwienia sprawy wyznaczyć inny podległy sobie organ.

W razie gdy osobą wymienioną w art. 25 § 1 pkt 2 jest minister albo prezes samorządowego

kolegium odwoławczego, organ właściwy do załatwienia sprawy wyznacza Prezes Rady Ministrów.

§ 3

Jeżeli wskutek wyłączenia pracowników organu administracji publicznej organ ten stał

się niezdolny do załatwienia sprawy, stosuje się odpowiednio § 2.

§ 1.

Członek organu kolegialnego podlega wyłączeniu w przypadkach określonych w art. 24

§ 1. O wyłączeniu tego członka w przypadkach określonych w art. 24 § 3 postanawia

przewodniczący organu kolegialnego lub organu wyższego stopnia na wniosek strony,

członka organu kolegialnego albo z urzędu.

§ 2.

Jeżeli wskutek wyłączenia członków organu kolegialnego organ ten stał się niezdolny

do podjęcia uchwały z braku wymaganego quorum, stosuje się odpowiednio przepisy art.

26 § 2.

§ 3

Jeżeli samorządowe kolegium odwoławcze wskutek wyłączenia jego członków nie może załatwić

sprawy, minister właściwy do spraw administracji publicznej wyznacza do załatwienia

sprawy inne samorządowe kolegium odwoławcze.

(skreślony).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1988 r., z tym że art. 18 ust. 2 i art.

27 wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

Stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo

kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe

jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nie posiadające

osobowości prawnej.

§ 1.

Zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych stron ocenia się według przepisów

prawa cywilnego, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

§ 2.

Osoby fizyczne nie posiadające zdolności do czynności prawnych działają przez swych

ustawowych przedstawicieli.

§ 3.

Strony nie będące osobami fizycznymi działają przez swych ustawowych lub statutowych

przedstawicieli.

§ 4.

W sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub

śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy

prawni.

§ 5.

W sprawach dotyczących spadków nie objętych jako strony działają osoby sprawujące

zarząd majątkiem masy spadkowej, a w ich braku - kurator wyznaczony przez sąd na wniosek

organu administracji publicznej

§ 1.

Organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem

1)

wszczęcia postępowania,

2)

dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu,

jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym

interes społeczny.

§ 2.

Organ administracji publicznej

§ 3.

Organizacja społeczna uczestniczy w postępowaniu na prawach strony.

§ 4.

Organ administracji publicznej

§ 5.

Organizacja społeczna, która nie uczestniczy w postępowaniu na prawach strony, może

za zgodą organu administracji publicznej

§ 6.

(skreślony).

Strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego

działania.

§ 1.

Pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych.

§ 2.

Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu.

§ 3

Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa.

Adwokat lub radca prawny może sam uwierzytelnić odpis udzielonego mu pełnomocnictwa.

§ 4.

W sprawach mniejszej wagi organ administracji publicznej

§ 1.

Organ administracji publicznej

§ 2.

W przypadku konieczności podjęcia czynności nie cierpiącej zwłoki organ administracji

publicznej

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

§ 1.

Organy administracji publicznej

§ 2.

Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o

dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w

oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym

toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza

ten organ.

§ 3.

Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później

niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu

dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w

ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.

§ 4.

Organy wyższego stopnia mogą określać rodzaje spraw, które załatwiane są w terminach

krótszych niż określone w § 3.

§ 5.

Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych

w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania

oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od

organu.

§ 1.

O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 organ administracji

publicznej

§ 2.

Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej

§ 1.

Na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art.

36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej

§ 2.

Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin

załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia

sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu

terminów załatwiania spraw w przyszłości.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.

Pracownik organu administracji publicznej

Organ administracji publicznej

§ 1.

Pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi.

§ 2.

Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi.

§ 3.

W sprawie wszczętej na skutek podania złożonego przez dwie lub więcej stron pisma

doręcza się wszystkim stronom, chyba że w podaniu wskazały jedną jako upoważnioną

do odbioru pism.

§ 1.

W toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek

zawiadomić organ administracji publicznej

§ 2.

W razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1 doręczenie pisma pod dotychczasowym

adresem ma skutek prawny.

§ 1.

Pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy.

§ 2.

Pisma mogą być doręczane również w lokalu organu administracji publicznej

§ 3.

W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie

koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie.

W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi,

sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi.

O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie

w skrzynce na korespondencję lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania.

W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 pismo składa

się na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie

o tym umieszcza się w skrzynce na korespondencję lub, gdy to nie jest możliwe, na

drzwiach mieszkania adresata albo biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat

wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w miejscu widocznym na nieruchomości, której

postępowanie dotyczy; w tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego

dnia tego okresu.

Jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich

siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism.

§ 1.

Odbierający pismo potwierdza doręczenie mu pisma swym podpisem ze wskazaniem daty

doręczenia.

§ 2.

Jeżeli odbierający pismo uchyla się od potwierdzenia doręczenia lub nie może tego

uczynić, doręczający sam stwierdza datę doręczenia oraz wskazuje osobę, która odebrała

pismo, i przyczynę braku jej podpisu.

§ 1.

Jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez pocztę lub inny organ

albo w inny sposób, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia

i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy.

§ 2.

W przypadkach, o których mowa w § 1, uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu

odmowy jego przyjęcia przez adresata.

§ 1.

Pisma skierowane do osób nie znanych z miejsca pobytu, dla których sąd nie wyznaczył

przedstawiciela, doręcza się przedstawicielowi ustanowionemu w myśl art. 34.

§ 2.

Pisma kierowane do osób korzystających ze szczególnych uprawnień wynikających z immunitetu

dyplomatycznego lub konsularnego doręcza się w sposób przewidziany w przepisach szczególnych,

w umowach i zwyczajach międzynarodowych.

Strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji

publicznej

§ 1.

Organ administracji publicznej

§ 2.

Organ obowiązany jest dołożyć starań, aby zadośćuczynienie wezwaniu nie było uciążliwe.

§ 3.

W przypadkach, w których osoba wezwana nie może stawić się z powodu choroby, kalectwa

lub innej nie dającej się pokonać przeszkody, organ może dokonać określonej czynności

lub przyjąć wyjaśnienie albo przesłuchać osobę wezwaną w miejscu jej pobytu, jeżeli

pozwalają na to okoliczności, w jakich znajduje się ta osoba.

§ 1.

Do osobistego stawienia się wezwany jest obowiązany tylko w obrębie gminy lub miasta,

w którym zamieszkuje albo przebywa.

§ 2.

Obowiązek osobistego stawiennictwa dotyczy również wezwanego, zamieszkałego lub przebywającego

w sąsiedniej gminie albo mieście.

3.

Roszczenie o odszkodowanie przewidziane w art. 160 i 215 Kodeksu postępowania administracyjnego

służy w przypadkach, gdy uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej

zobowiązania podatkowego bądź stwierdzenie, że decyzja taka wydana została z naruszeniem

przepisu art. 156 § 1, nastąpiło po wejściu w życie niniejszej ustawy.

4.

Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o zaskarżaniu do sądu decyzji administracyjnych

z powodu ich niezgodności z prawem w odniesieniu do decyzji w sprawach zobowiązań

podatkowych stosuje się do decyzji wydanych w sprawach, w których postępowanie wszczęte

zostało po wejściu w życie ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym

oraz o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 4, poz. 8).

Termin do wniesienia skargi do sądu na decyzje, które stały się ostateczne przed wejściem

w życie niniejszej ustawy, biegnie od dnia wejścia jej w życie.

W toku postępowania organ administracji publicznej

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 1975 r., z wyjątkiem art. 34 ust. 7, art.

35 ust. 5, art. 36 i 50, które wchodzą w życie z dniem jej ogłoszenia.

Przepisów art. 51 i 52 nie stosuje się w przypadkach, w których charakter sprawy lub

czynności wymaga dokonania czynności przed organem administracji publicznej

§ 1.

W wezwaniu należy wskazać

1)

nazwę i adres organu wzywającego,

2)

imię i nazwisko wzywanego,

3)

w jakiej sprawie oraz w jakim charakterze i w jakim celu zostaje wezwany,

4)

czy wezwany powinien się stawić osobiście lub przez pełnomocnika, czy też może złożyć

wyjaśnienie lub zeznanie na piśmie,

5)

termin, do którego żądanie powinno być spełnione, albo dzień, godzinę i miejsce stawienia

się wezwanego lub jego pełnomocnika,

6)

skutki prawne niezastosowania się do wezwania.

§ 2.

Wezwanie powinno być zaopatrzone podpisem pracownika organu wzywającego, z podaniem

imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1981 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1982 r.

§ 1.

W sprawach nie cierpiących zwłoki wezwania można dokonać również telegraficznie lub

telefonicznie albo przy użyciu innych środków łączności, z podaniem danych wymienionych

w art. 54.

§ 2.

Wezwanie dokonane w sposób określony w § 1 powoduje skutki prawne tylko wtedy, gdy

nie ma wątpliwości, że dotarło do adresata we właściwej treści i w odpowiednim terminie.

§ 1.

Osobie, która stawiła się na wezwanie, przyznaje się koszty podróży i inne należności

według przepisów o należnościach świadków i biegłych w postępowaniu sądowym. Dotyczy

to również kosztów osobistego stawiennictwa stron, gdy postępowanie zostało wszczęte

z urzędu albo gdy strona została bez swojej winy błędnie wezwana do stawienia się.

§ 2.

Żądanie przyznania należności należy zgłosić organowi administracji publicznej

§ 1.

Jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu

tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego

z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu.

§ 2.

Terminy określone w tygodniach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim tygodniu,

który nazwą odpowiada początkowemu dniowi terminu.

§ 3.

Terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu,

który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu

nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca.

§ 4.

Jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień

terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni.

§ 5

Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem nadano pismo w polskiej placówce

pocztowej albo złożono w polskim urzędzie konsularnym. Termin uważa się za zachowany

również w przypadku, gdy przed jego upływem żołnierz lub członek załogi statku morskiego

złożył je w dowództwie jednostki wojskowej lub kapitanowi statku, a także gdy osoba

pozbawiona wolności złożyła pismo w administracji zakładu karnego.

§ 1.

W razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli

uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.

§ 2.

Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny

uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla

której określony był termin.

§ 3.

Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

8 ust. 2 i 3, art. 9 ust. 3, art. 10, art. 40 i art. 57 ust. 1, które wchodzą w życie

z dniem ogłoszenia.

§ 1.

O przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej

§ 2.

O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie

organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia.

Przed rozpatrzeniem prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia

organ administracji publicznej

§ 1.

Postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu.

§ 2.

Organ administracji publicznej

§ 3.

Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi

administracji publicznej

§ 4.

O wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić

wszystkie osoby będące stronami w sprawie.

W sprawach, w których prawa lub obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego

oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ administracji

publicznej

§ 1

Podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) mogą być wnoszone pisemnie, telegraficznie

lub za pomocą dalekopisu, telefaksu, poczty elektronicznej, a także ustnie do protokołu.

§ 2.

Podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres

i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych.

§ 3.

Podanie wniesione pisemnie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego,

a protokół ponadto przez pracownika, który go sporządził. Gdy podanie wnosi osoba,

która nie może lub nie umie złożyć podpisu, podanie lub protokół podpisuje za nią

inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu.

§ 4.

Organ administracji publicznej

§ 1.

Jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu

na podstawie posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpoznania.

§ 2.

Jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy

wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie

tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

§ 1.

Jeżeli organ administracji publicznej

§ 2.

Podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa

się za wniesione z zachowaniem terminu.

§ 1.

Jeżeli podanie dotyczy kilku spraw podlegających załatwianiu przez różne organy, organ

administracji publicznej

§ 2.

Odrębne podanie złożone zgodnie z zawiadomieniem, o którym mowa w § 1, w terminie

czternastu dni od daty doręczenia zawiadomienia uważa się za złożone w dniu wniesienia

pierwszego podania.

§ 3.

Jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić

na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest

sąd, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu z odpowiednim pouczeniem.

§ 1.

Organ administracji publicznej

§ 2.

W szczególności sporządza się protokół

1)

przyjęcia wniesionego ustnie podania,

2)

przesłuchania strony, świadka i biegłego,

3)

oględzin i ekspertyz dokonywanych przy udziale przedstawiciela organu administracji

publicznej

4)

rozprawy,

5)

ustnego ogłoszenia decyzji i postanowienia.

§ 1.

Protokół sporządza się tak, aby z niego wynikało, kto, kiedy, gdzie i jakich czynności

dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku

tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby.

§ 2.

Protokół odczytuje się wszystkim osobom obecnym, biorącym udział w czynności urzędowej,

które powinny następnie protokół podpisać. Odmowę lub brak podpisu którejkolwiek osoby

należy omówić w protokole.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

§ 1.

Protokół przesłuchania powinien być odczytany i przedstawiony do podpisu osobie zeznającej

niezwłocznie po złożeniu zeznania.

§ 2.

W protokołach przesłuchania osoby, która złożyła zeznanie w języku obcym, należy podać

w przekładzie na język polski treść złożonego zeznania oraz wskazać osobę i adres

tłumacza, który dokonał przekładu; tłumacz ten powinien podpisać protokół przesłuchania.

Organ administracji publicznej

Skreśleń i poprawek w protokole należy tak dokonywać, aby wyrazy skreślone i poprawione

były czytelne. Skreślenia i poprawki powinny być stwierdzone w protokole przed jego

podpisaniem.

Czynności organu administracji publicznej

§ 1.

W każdym stadium postępowania organ administracji publicznej

§ 2.

Strona może żądać uwierzytelnienia sporządzonych przez siebie odpisów z akt sprawy

lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione

ważnym interesem strony.

§ 1.

Przepisu art. 73 nie stosuje się do akt sprawy, objętych ochroną tajemnicy państwowej,

a także do innych akt, które organ administracji publicznej

§ 2.

Odmowa umożliwienia stronie przeglądania akt sprawy, sporządzania z nich notatek i

odpisów, uwierzytelnienia takich odpisów lub wydania uwierzytelnionych odpisów następuje

w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.

§ 1

Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy,

a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania

świadków, opinie biegłych oraz oględziny.

§ 2

Jeżeli przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu

prawnego w drodze zaświadczenia właściwego organu administracji, organ administracji

publicznej

§ 1.

Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy

państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo

stwierdzone.

§ 2

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzanych przez organy

jednostek organizacyjnych lub podmioty, w zakresie poruczonych im z mocy prawa lub

porozumienia spraw wymienionych w art. 1 pkt 1 i 4.

§ 3.

Przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści

dokumentów wymienionych w tych przepisach.

§ 1.

Organ administracji publicznej

§ 2.

Organ może w każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub uchylić swoje postanowienie

dotyczące przeprowadzenia dowodu.

§ 3.

Organ przeprowadzający postępowanie na wezwanie organu właściwego do załatwienia sprawy

(art. 52) może z urzędu lub na wniosek strony przesłuchać również nowych świadków

i biegłych na okoliczności będące przedmiotem tego postępowania.

§ 4.

Fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu. Fakty

znane organowi z urzędu należy zakomunikować stronie.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1995 r.

§ 1.

Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem

dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy.

§ 2.

Organ administracji publicznej

§ 1.

Strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków,

biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem.

§ 2.

Strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom,

biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia.

Organ administracji publicznej

Okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność

wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności,

o których mowa w art. 10 § 2.

Świadkami nie mogą być

1)

osoby niezdolne do spostrzegania lub komunikowania swych spostrzeżeń,

2)

osoby obowiązane do zachowania tajemnicy państwowej i służbowej na okoliczności objęte

tajemnicą, jeżeli nie zostały w trybie określonym obowiązującymi przepisami zwolnione

od obowiązku zachowania tej tajemnicy,

3)

duchowni co do faktów objętych tajemnicą spowiedzi.

§ 1.

Nikt nie ma prawa odmówić zeznań w charakterze świadka, z wyjątkiem małżonka strony,

wstępnych, zstępnych i rodzeństwa strony oraz jej powinowatych pierwszego stopnia,

jak również osób pozostających ze stroną w stosunku przysposobienia, opieki lub kurateli.

Prawo odmowy zeznań trwa także po ustaniu małżeństwa, przysposobienia, opieki lub

kurateli.

§ 2.

Świadek może odmówić odpowiedzi na pytania, gdy odpowiedź mogłaby narazić jego lub

jego bliskich wymienionych w § 1 na odpowiedzialność karną, hańbę lub bezpośrednią

szkodę majątkową albo spowodować naruszenie obowiązku zachowania prawnie chronionej

tajemnicy zawodowej.

§ 3.

Przed odebraniem zeznania organ administracji publicznej

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1997 r., z wyjątkiem art. 3, art. 7, art.

9, art. 10, art. 20, art. 24, art. 32, art. 34, art. 37, art. 45-47, art. 50, art.

66, art. 73 ust. 1, 2 i 4, art. 74, art. 76, art. 79, art. 80 i art. 82, które wchodzą

w życie z dniem 1 października 1996 r., oraz art. 41, który wchodzi w życie z dniem

wejścia w życie ustawy konstytucyjnej z dnia 21 czerwca 1996 r. o zmianie ustawy konstytucyjnej

z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą

i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym (Dz. U. Nr

106, poz. 488).

§ 1.

Gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej

§ 2.

Biegły podlega wyłączeniu na zasadach i w trybie określonym w art. 24. Poza tym do

biegłych stosuje się przepisy dotyczące przesłuchania świadków.

§ 1.

Organ administracji publicznej

§ 2.

Jeżeli przedmiot oględzin znajduje się u osób trzecich, osoby te są obowiązane na

wezwanie organu do okazania przedmiotu oględzin.

Jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały nie wyjaśnione

fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej

Organ kolegialny, właściwy do wydania decyzji w sprawie, może zlecić przeprowadzenie

postępowania dowodowego lub jego części jednemu ze swych członków lub pracowników,

jeżeli szczególne przepisy temu się nie sprzeciwiają.

§ 1

Kto, będąc obowiązany do osobistego stawienia się (art. 51), mimo prawidłowego wezwania

nie stawił się bez uzasadnionej przyczyny jako świadek lub biegły albo bezzasadnie

odmówił złożenia zeznania, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin albo udziału

w innej czynności urzędowej, może być ukarany przez organ przeprowadzający dowód grzywną

do 50 zł, a w razie ponownego niezastosowania się do wezwania - grzywną do 200 zł.

Na postanowienie o ukaraniu grzywną służy zażalenie.

§ 2.

Organ, który nałożył karę grzywny, może na wniosek ukaranego, złożony w ciągu siedmiu

dni od daty otrzymania zawiadomienia o ukaraniu, uznać za usprawiedliwioną nieobecność

lub odmowę zeznania, wydania opinii albo okazania przedmiotu oględzin i zwolnić od

kary grzywny. Na odmowę zwolnienia od kary służy zażalenie.

§ 3.

Ukaranie grzywną nie wyklucza możności zastosowania do opornego świadka środków przymusu,

przewidzianych w przepisach szczególnych.

W razie uchybienia przez żołnierza w czynnej służbie wojskowej obowiązkom, o których

mowa w art. 88 § 1, organ przeprowadzający dowód, zamiast wymierzyć żołnierzowi karę

grzywny, występuje do dowódcy jednostki wojskowej, w której żołnierz ten pełni służbę,

z wnioskiem o pociągnięcie go do odpowiedzialności dyscyplinarnej.

§ 1.

Organ administracji publicznej

§ 2.

Organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów

stron oraz gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub

biegłych albo w drodze oględzin.

§ 1.

Organ administracji publicznej

§ 2.

W szczególności organ wzywa

1)

strony do złożenia przed rozprawą wyjaśnień, dokumentów i innych dowodów i do stawienia

się na rozprawę osobiście lub przez przedstawicieli albo pełnomocników,

2)

świadków i biegłych do stawienia się na rozprawę.

§ 3

Ponadto organ zawiadamia o rozprawie państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne,

organizacje społeczne, a także inne osoby, jeżeli ich udział w rozprawie jest uzasadniony

ze względu na jej przedmiot. W tym przypadku organ wzywa je do wzięcia udziału w rozprawie

albo do złożenia przed rozprawą oświadczenia i dowodów dla jego poparcia.

§ 1.

W wezwaniu na rozprawę określa się termin, miejsce i przedmiot rozprawy.

§ 2

Stronom, świadkom, biegłym oraz państwowym i samorządowym jednostkom organizacyjnym,

organizacjom i innym osobom, wezwanym do udziału w rozprawie (art. 90 § 3), doręcza

się wezwanie na piśmie.

§ 3.

Jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że oprócz wezwanych stron, uczestniczących w postępowaniu,

mogą być jeszcze w sprawie inne strony, nie znane organowi administracji publicznej

Termin rozprawy powinien być tak wyznaczony, aby doręczenie wezwań oraz ogłoszenie

o rozprawie nastąpiły przynajmniej na siedem dni przed rozprawą.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 17 października 1997 r., z wyjątkiem przepisów art.

5 ust. 1 oraz art. 88 ust. 2 i 3, które wchodzą w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia.

Rozprawą kieruje wyznaczony do przeprowadzenia rozprawy pracownik tego organu administracji

publicznej

§ 1.

Nieobecność na rozprawie stron należycie wezwanych na rozprawę nie stanowi przeszkody

do jej przeprowadzenia.

§ 2.

Kierujący rozprawą odroczy ją, jeżeli stwierdzi poważne nieprawidłowości w wezwaniu

stron na rozprawę, jeżeli niestawienie się strony zostało spowodowane przeszkodą trudną

do przezwyciężenia, a także z innej ważnej przyczyny.

§ 1.

Na rozprawie strony mogą składać wyjaśnienia, zgłaszać żądania, propozycje i zarzuty

oraz przedstawiać dowody na ich poparcie. Ponadto strony mogą wypowiadać się co do

wyników postępowania dowodowego.

§ 2.

Kierujący rozprawą może uchylić zadawane świadkom, biegłym i stronom pytania, jeżeli

nie mają one istotnego znaczenia dla sprawy. Jednakże na żądanie strony należy zamieścić

w protokole osnowę treści uchylonego pytania.

Za niewłaściwe zachowanie się w czasie rozprawy strony, świadkowie, biegli i inne

osoby uczestniczące w rozprawie mogą być, po uprzednim ostrzeżeniu, wydalone z miejsca

rozprawy przez kierującego rozprawą oraz ukarane grzywną do 100 zł. Na postanowienie

o ukaraniu grzywną służy zażalenie.

§ 1.

Organ administracji publicznej

1)

w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej

strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których

mowa w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art.

105),

2)

w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony,

3)

w razie utraty przez stronę lub przez jej ustawowego przedstawiciela zdolności do

czynności prawnych,

4)

gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia

wstępnego przez inny organ lub sąd.

§ 2.

Gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, organ administracji

publicznej

§ 1.

Organ administracji publicznej

§ 2.

Jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróci

się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane.

Organ administracji publicznej

§ 1.

Organ administracji publicznej

§ 2.

Jeżeli zawieszenie postępowania z przyczyny określonej w art. 97 § 1 pkt 4 mogłoby

spowodować niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważną szkodę dla

interesu społecznego, organ administracji publicznej

§ 3.

Przepis § 2 stosuje się także wówczas, gdy strona mimo wezwania (§ 1) nie wystąpiła

o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego albo gdy zawieszenie postępowania mogłoby

spowodować niepowetowaną szkodę dla strony. W tym ostatnim przypadku organ może uzależnić

załatwienie sprawy od złożenia przez stronę stosownego zabezpieczenia.

§ 1.

O postanowieniu w sprawie zawieszenia postępowania organ administracji publicznej

§ 2.

W przypadku zawieszenia postępowania na żądanie strony lub jednej ze stron (art. 98

§ 1) organ pouczy je o treści przepisu art. 98 § 2.

§ 3.

Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie.

W czasie zawieszenia postępowania organ administracji publicznej

Zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie.

§ 1.

Organ administracji publicznej

§ 2.

Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób

kończą sprawę w danej instancji.

§ 1.

Gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji

publicznej

§ 2.

Organ administracji publicznej

§ 1.

Jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ

(wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje

się po zajęciu stanowiska przez ten organ.

§ 2.

Organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia

o tym stronę.

§ 3.

Organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, obowiązany jest przedstawić je

niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia mu

żądania, chyba że przepis prawa przewiduje inny termin.

§ 4.

Organ obowiązany do zajęcia stanowiska może w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie

wyjaśniające.

§ 5.

Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy

stronie zażalenie.

§ 6.

W przypadku niezajęcia stanowiska w terminie określonym w § 3 stosuje się odpowiednio

przepisy art. 36-38.

§ 1.

Decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej

§ 2.

Przepisy szczególne mogą określać także inne składniki, które powinna zawierać decyzja.

§ 3.

Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów,

które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z

powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie

prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

§ 4.

Można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony;

nie dotyczy to jednak decyzji rozstrzygających sporne interesy stron oraz decyzji

wydanych na skutek odwołania.

§ 5

Organ może odstąpić od uzasadnienia decyzji również w przypadkach, w których z dotychczasowych

przepisów ustawowych wynikała możliwość zaniechania lub ograniczenia uzasadnienia

ze względu na interes bezpieczeństwa Państwa lub porządek publiczny.

§ 1.

Decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności,

gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia

gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes

społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W tym ostatnim przypadku organ administracji

publicznej

§ 2.

Rygor natychmiastowej wykonalności może być nadany decyzji również po jej wydaniu.

W tym przypadku organ wydaje postanowienie, na które służy stronie zażalenie.

§ 1.

Decyzję doręcza się stronom na piśmie.

§ 2.

W przypadkach wymienionych w art. 14 § 2 decyzja może być stronom ogłoszona ustnie.

Organ administracji publicznej

§ 1.

Strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać

jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku

do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo

sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach.

§ 2.

W przypadkach określonych w § 1 termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa

lub skargi biegnie od dnia doręczenia jej odpowiedzi.

Błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu

powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która

zastosowała się do tego pouczenia.

§ 1.

Organ administracji publicznej

§ 2.

Organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego

lub strony wątpliwości co do treści decyzji.

§ 3.

Na postanowienie w sprawie sprostowania i wyjaśnienia służy zażalenie.

W sprawie, w której toczy się postępowanie przed organem administracji publicznej

Ugoda może być zawarta przed organem administracji publicznej

§ 1.

Organ administracji publicznej

§ 2.

W przypadku zawiadomienia przez jedną ze stron o odstąpieniu od zamiaru zawarcia ugody

lub niedotrzymania przez strony terminu wyznaczonego w myśl § 1, organ administracji

publicznej

§ 1.

Ugodę sporządza się w formie pisemnej. Powinna ona zawierać: oznaczenie organu przed

którym została zawarta, datę sporządzenia, oznaczenie stron, przedmiot i treść ugody,

wzmiankę o jej odczytaniu i przyjęciu, podpisy stron oraz podpis pracownika organu

administracji publicznej

§ 2.

Organ administracji publicznej

§ 1.

Ugoda wymaga zatwierdzenia przez organ administracji publicznej

§ 2.

Jeżeli ugoda dotyczy kwestii, których rozstrzygnięcie wymaga zajęcia stanowiska przez

inny organ, stosuje się odpowiednio przepis art. 106.

§ 3.

Organ administracji publicznej

§ 1.

Zatwierdzenie bądź odmowa zatwierdzenia ugody następuje w drodze postanowienia, na

które służy zażalenie; postanowienie w tej sprawie powinno być wydane w ciągu siedmiu

dni od dnia zawarcia ugody.

§ 2.

W przypadku gdy ugoda zawarta została w toku postępowania odwoławczego, z dniem, w

którym stało się ostateczne postanowienie zatwierdzające ugodę, traci moc decyzja

organu pierwszej instancji, o czym zamieszcza się wzmiankę w tym postanowieniu.

§ 3.

Łącznie z postanowieniem zatwierdzającym ugodę doręcza się stronom odpis ugody.

§ 1.

Ugoda staje się wykonalna z dniem, w którym postanowienie o jej zatwierdzeniu stało

się ostateczne.

§ 2.

Organ administracji publicznej

Zatwierdzona ugoda wywiera takie same skutki, jak decyzja wydana w toku postępowania

administracyjnego.

W sprawach nie uregulowanych w niniejszym rozdziale do ugody i postanowienia w sprawie

jej zatwierdzenia lub odmowy zatwierdzenia stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące

decyzji.

§ 1.

W toku postępowania organ administracji publicznej

§ 2.

Postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz

nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej.

§ 1

Postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego

wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu,

powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy

na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz podpis z podaniem imienia

i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania.

§ 2.

Postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie

zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia

na postanowienie.

§ 1.

Postanowienia, od których służy stronom zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego,

doręcza się na piśmie.

§ 2.

W przypadkach wymienionych w art. 14 § 2 postanowienia mogą być stronom ogłaszane

ustnie.

§ 3.

Postanowienie, które może być zaskarżone do sądu administracyjnego, doręcza się stronie

wraz z pouczeniem o dopuszczalności wniesienia skargi oraz uzasadnieniem faktycznym

i prawnym.

Do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 107 § 2-5 oraz art. 109-113,

a do postanowień, od których przysługuje zażalenie - również art. 145-152 oraz art.

156-159, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 149 § 3, 151 § 1, 157 § 1

i 158, wydaje się postanowienie.

§ 1.

Od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji.

§ 2.

Właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej

§ 3

Od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze

nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego

organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio

przepisy dotyczące odwołań od decyzji.

§ 4.

(skreślony).

Odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika,

że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Przepisy szczególne mogą ustalać

inne wymogi co do treści odwołania.

§ 1.

Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który

wydał decyzję.

§ 2.

Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie,

a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie.

§ 3.

Przepisy szczególne mogą przewidywać inne terminy do wniesienia odwołania.

§ 1.

Przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu.

§ 2.

Wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji.

§ 3.

Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się w przypadkach, gdy

1)

decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności (art. 108),

2)

decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy.

§ 4.

Ponadto decyzja podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania, gdy

jest zgodna z żądaniem wszystkich stron.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1998 r.

O wniesieniu odwołania organ administracji publicznej

§ 1.

Jeżeli odwołanie wniosły wszystkie strony, a organ administracji publicznej

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się także w przypadku, gdy odwołanie wniosła jedna ze stron, a

pozostałe strony wyraziły zgodę na uchylenie lub zmianę decyzji zgodnie z żądaniem

odwołania.

§ 3.

Od nowej decyzji służy stronom odwołanie.

Organ administracji publicznej

Organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz

uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Organ odwoławczy może w uzasadnionych przypadkach wstrzymać natychmiastowe wykonanie

decyzji.

Organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie

w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego

postępowania organowi, który wydał decyzję.

Strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Organ

odwoławczy nie uwzględni jednak cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania

w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny.

§ 1.

Organ odwoławczy wydaje decyzję, w której

1)

utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo

2)

uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty

sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji, albo

3)

umarza postępowanie odwoławcze.

§ 2.

Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego

rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego

przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując

sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym

rozpatrzeniu sprawy.

§ 3

W sprawach należących do właściwości organów jednostek samorządu terytorialnego organ

odwoławczy uprawniony jest do wydania decyzji uchylającej i rozstrzygającej sprawę

co do istoty jedynie w przypadku, gdy przepisy prawa nie pozostawiają sposobu jej

rozstrzygnięcia uznaniu organu samorządowego. W pozostałych przypadkach organ odwoławczy,

uwzględniając odwołanie, ogranicza się do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania

sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba

że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny.

W sprawach nie uregulowanych w art. 136-139 w postępowaniu przed organami odwoławczymi

mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji.

§ 1.

Na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak

stanowi.

§ 2.

Zażalenia wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie,

a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie.

Postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu

od decyzji.

Wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia, jednakże organ administracji

publicznej

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 1962 r.

W sprawach nie uregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie

przepisy dotyczące odwołań.

§ 1.

W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli

1)

dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały

się fałszywe,

2)

decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,

3

decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej

4)

strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,

5)

wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące

w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję,

6)

decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,

7)

zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie

od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2),

8)

decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało

następnie uchylone lub zmienione.

§ 2.

Z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed

stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub

innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste,

a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia

lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego.

§ 3.

Z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 można wznowić postępowanie także w przypadku,

gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu

czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa.

§ 1.

Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny

orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z

ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja.

§ 2.

W sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca

od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.

§ 1

Uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić,

jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn

określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a, jeżeli od dnia doręczenia lub

ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat.

§ 2.

Nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania

mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania

z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a następuje tylko na żądanie

strony.

§ 1.

Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej

§ 2.

Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art.

145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

§ 1.

Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia.

§ 2.

Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania

co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

§ 3.

Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji.

§ 1.

Organem administracji publicznej

§ 2.

Jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działalność organu wymienionego w §

1, o wznowieniu postępowania rozstrzyga organ wyższego stopnia, który równocześnie

wyznacza organ właściwy w sprawach wymienionych w art. 149 § 2.

§ 3

Przepis § 2 nie dotyczy przypadków, gdy decyzję w ostatniej instancji wydał minister,

a w sprawach należących do zadań jednostek samorządu terytorialnego - samorządowe

kolegium odwoławcze.

§ 1.

Organ administracji publicznej

1

odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia

na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, albo

2

uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na

podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie

sprawy.

§ 2.

W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek

okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej

§ 1.

Organ administracji publicznej

§ 2

Na postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji służy stronie zażalenie,

chyba że postanowienie wydał minister lub samorządowe kolegium odwoławcze.

§ 1.

Stronie, która poniosła szkodę na skutek wydania decyzji z naruszeniem przepisu art.

145 § 1 albo uchylenia takiej decyzji w wyniku wznowienia postępowania, służy roszczenie

o odszkodowanie w zakresie i na zasadach określonych w przepisach Kodeksu cywilnego.

§ 2.

Dochodzenie odszkodowania następuje w postępowaniu przed sądem powszechnym.

§ 1.

Decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym

czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej

§ 2.

W przypadkach wymienionych w § 1 właściwy organ wydaje decyzję w sprawie uchylenia

lub zmiany dotychczasowej decyzji.

§ 3

W sprawach należących do zadań własnych jednostek samorządu terytorialnego do zmiany

lub uchylenia decyzji, o której mowa w § 1 oraz w art. 155, właściwe są organy tych

jednostek.

Decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za

zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej

§ 1.

Organ administracji publicznej

1)

wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości,

2)

wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa,

3)

dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,

4)

została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie,

5)

była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały,

6)

w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą,

7)

zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

§ 2.

Nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i

7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy

decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne.

§ 1

Właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156

jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe

kolegium odwoławcze - ten organ.

§ 2.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony

lub z urzędu.

§ 3.

Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji.

§ 1.

Rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje w drodze decyzji.

§ 2.

Jeżeli nie można stwierdzi nieważności decyzji na skutek okoliczności, o których mowa

w art. 156 § 2, organ administracji publicznej

§ 1.

Organ administracji publicznej

§ 2.

Na postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji służy stronie zażalenie.

§ 1.

Stronie, która poniosła szkodę na skutek wydania decyzji z naruszeniem przepisu art.

156 § 1 albo stwierdzenia nieważności takiej decyzji, służy roszczenie o odszkodowanie

za poniesioną rzeczywistą szkodę, chyba że ponosi ona winę za powstanie okoliczności

wymienionych w tym przepisie.

§ 2.

Do odszkodowania stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego, z wyłączeniem art. 418 tego kodeksu.

§ 3.

Odszkodowanie przysługuje od organu, który wydał decyzję z naruszeniem przepisu art.

156 § 1, chyba że winę za powstanie okoliczności wymienionych w tym przepisie ponosi

inna strona postępowania dotyczącego tej decyzji; w tym ostatnim przypadku roszczenie

o odszkodowanie służy w stosunku do strony winnej powstania tych okoliczności.

§ 4.

O odszkodowaniu przysługującym od organu wymienionego w § 1 orzeka organ administracji

publicznej

§ 5.

Strona niezadowolona z przyznanego jej odszkodowania przez organ administracji publicznej

§ 6.

Roszczenie o odszkodowanie przedawnia się z upływem trzech lat od dnia, w którym stała

się ostateczna decyzja stwierdzająca nieważność decyzji wydanej z naruszeniem przepisu

art. 156 § 1 albo decyzja, w której organ stwierdził, w myśl art. 158 § 2, że zaskarżona

decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 156 § 1.

§ 1

Minister może uchylić lub zmienić w niezbędnym zakresie każdą decyzję ostateczną,

jeżeli w inny sposób nie można usunąć stanu zagrażającego życiu lub zdrowiu ludzkiemu

albo zapobiec poważnym szkodom dla gospodarki narodowej lub dla ważnych interesów

Państwa.

§ 2

Uprawnienia określone w § 1 w stosunku do decyzji wydanych przez organy jednostek

samorządu terytorialnego w sprawach należących do zadań z zakresu administracji rządowej

przysługują również wojewodzie.

§ 3.

Stronie, która poniosła szkodę na skutek uchylenia lub zmiany decyzji, służy roszczenie

o odszkodowanie za poniesioną rzeczywistą szkodę od organu, który uchylił lub zmienił

tę decyzję; organ ten, w drodze decyzji, orzeka również o odszkodowaniu.

§ 4.

Roszczenie o odszkodowanie przedawnia się z upływem trzech lat od dnia, w którym stała

się ostateczna decyzja uchylająca lub zmieniająca decyzję.

§ 5.

Do odszkodowania tego stosuje się odpowiednio przepisy art. 160 § 2 i 5.

§ 1.

Organ administracji publicznej

1)

stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis

prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony,

2)

została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona

nie dopełniła tego warunku.

§ 2.

Organ administracji publicznej

§ 3.

Organ stwierdza wygaśnięcie decyzji lub uchyla decyzję na podstawie przepisów § 1

i 2 w drodze decyzji.

Organ administracji publicznej

(skreślone).

§ 1.

W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych stosuje się przepisy kodeksu, chyba że

przepisy dotyczące ubezpieczeń ustalają odmienne zasady postępowania w tych sprawach.

§ 2.

Przez sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych rozumie się sprawy wynikające z przepisów

o ubezpieczeniach społecznych, o zaopatrzeniach emerytalnych i rentowych, o funduszu

alimentacyjnym, a także sprawy wynikające z przepisów o innych świadczeniach wypłacanych

z funduszów przeznaczonych na ubezpieczenia społeczne.

Organy odwoławcze właściwe w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych określają

przepisy odrębne; do postępowania przed tymi organami stosuje się odpowiednio przepis

art. 180 § 1.

Prokuratorowi służy prawo zwrócenia się do właściwego organu administracji publicznej

§ 1.

Prokuratorowi służy prawo udziału w każdym stadium postępowania w celu zapewnienia,

aby postępowanie i rozstrzygnięcie sprawy było zgodne z prawem.

§ 2.

Organ administracji publicznej

§ 1.

Prokuratorowi służy prawo wniesienia sprzeciwu od decyzji ostatecznej, jeżeli przepisy

kodeksu lub przepisy szczególne przewidują wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności

decyzji albo jej uchylenie lub zmianę.

§ 2.

Prokurator wnosi sprzeciw do organu właściwego do wznowienia postępowania, stwierdzenia

nieważności decyzji albo jej uchylenia lub zmiany.

§ 3

Sprzeciw od decyzji wydanej przez ministra wnosi Prokurator Generalny.

§ 4.

Jeżeli podstawą sprzeciwu jest naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 4, wniesienie

sprzeciwu wymaga zgody strony.

§ 1.

Sprzeciw prokuratora powinien być rozpatrzony i załatwiony w terminie trzydziestu

dni od daty jego wniesienia.

§ 2.

W razie niezałatwienia sprzeciwu w terminie określonym w § 1 mają odpowiednie zastosowanie

przepisy art. 36-38.

W przypadku wniesienia sprzeciwu przez prokuratora właściwy organ administracji publicznej

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 17 czerwca 1984 r.

W przypadku wniesienia przez prokuratora sprzeciwu organ administracji publicznej

Prokuratorowi, który bierze udział w postępowaniu w przypadkach określonych w art.

182-184, służą prawa strony.

Prokurator, który wniósł skargę na decyzję organu administracji publicznej

§ 1.

Spory o właściwość między organami administracji publicznej

§ 2.

W przypadku powstania sporu przepis art. 23 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Kolegium Kompetencyjne tworzy trzech sędziów Sądu Najwyższego oraz przedstawiciele

ministra właściwego do spraw sprawiedliwości

§ 2.

Kolegium działa pod przewodnictwem sędziego.

§ 3.

Sędziów do Kolegium Kompetencyjnego, w tym sędziego przewodniczącego, wyznacza Pierwszy

Prezes Sądu Najwyższego każdorazowo po wniesieniu sprawy. Ministrowie wymienieni w

§ 1 wyznaczają swoich przedstawicieli do Kolegium w terminie siedmiu dni od dnia zawiadomienia

ich przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego o wniesieniu sprawy.

§ 1.

Z wnioskiem o rozpatrzenie sporu mogą występować

1)

zainteresowany organ administracji publicznej lub sąd - gdy uznają się równocześnie

za właściwe do załatwienia sprawy (spór pozytywny),

2)

strona - gdy w sprawie za niewłaściwy uznaje się zarówno organ administracji publicznej,

jak i sąd (spór negatywny),

3)

minister właściwy do spraw sprawiedliwości,

4)

Prokurator Generalny.

§ 2.

Wniosek o rozpatrzenie sporu kieruje się do Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego. O

wpłynięciu wniosku Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego zawiadamia

1)

ministrów wymienionych w art. 191 § 1,

2)

Prokuratora Generalnego.

§ 1

W rozprawie dotyczącej rozpatrzenia sporu o właściwość między organem administracji

publicznej a sądem bierze udział przedstawiciel organu administracji publicznej, którego

spór dotyczy, strona postępowania administracyjnego oraz przedstawiciel Prokuratora

Generalnego.

§ 2.

Osobom, o których mowa w § 1, służy prawo składania wyjaśnień i zgłaszania wniosków.

§ 3.

Nieobecność którejkolwiek z osób wymienionych w § 1 nie wstrzymuje rozprawy.

Rozstrzygnięcia Kolegium Kompetencyjnego nie podlegają zaskarżeniu.

§ 1.

Tracą moc dotychczasowe przepisy w sprawach uregulowanych w niniejszym kodeksie.

§ 2.

W szczególności traci moc rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca

1928 r. o postępowaniu administracyjnym (Dz. U. Nr 36, poz. 341 z późniejszymi zmianami).

W postępowaniu przed Kolegium Kompetencyjnym w zakresie nie uregulowanym w niniejszym

dziale stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego.

Kodeks wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1961 r.

§ 1.

Organ administracji publicznej

§ 2.

Zaświadczenie wydaje się, jeżeli

1)

urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa,

2

osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu

określonych faktów lub stanu prawnego.

§ 3

Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie

siedmiu dni.

§ 1.

W przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej

§ 2.

Organ administracji publicznej

Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą

się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.

§ 1

Organ administracji publicznej

§ 2

Organ administracji publicznej

§ 1.

Zagwarantowane każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo składania petycji, skarg i wniosków do organów państwowych, organów jednostek

samorządu terytorialnego, organów samorządowych jednostek organizacyjnych oraz do

organizacji i instytucji społecznych realizowane jest na zasadach określonych przepisami

niniejszego działu.

§ 2.

Petycje, skargi i wnioski mogą być składane do organizacji i instytucji społecznych

w związku z wykonywanymi przez nie zadaniami zleconymi z zakresu administracji publicznej.

§ 3.

Petycje, skargi i wnioski można składać w interesie publicznym, własnym lub innej

osoby za jej zgodą

O tym, czy pismo jest skargą albo wnioskiem, decyduje treść pisma, a nie jego forma

zewnętrzna.

§ 1

Organy państwowe, organy samorządu terytorialnego i inne organy samorządowe oraz organy

organizacji społecznych - rozpatrują oraz załatwiają skargi i wnioski w ramach swojej

właściwości.

§ 2

Pracownik organu państwowego, pracownik samorządowy oraz organu organizacji społecznej,

winny niewłaściwego i nieterminowego załatwiania skarg i wniosków, podlega odpowiedzialności

porządkowej lub dyscyplinarnej albo innej odpowiedzialności przewidzianej w przepisach

prawa.

Ilekroć w przepisach mniejszego działu jest mowa o organach państwowych - rozumie

się przez to także organy przedsiębiorstw państwowych i innych państwowych jednostek

organizacyjnych.

§ 1.

Nikt nie może być narażony na jakikolwiek uszczerbek lub zarzut z powodu złożenia

skargi lub wniosku albo z powodu dostarczenia materiału do publikacji o znamionach

skargi lub wniosku, jeżeli działał w granicach prawem dozwolonych.

§ 2

Organy państwowe, organy jednostek samorządu terytorialnego i inne organy samorządowe

oraz organy organizacji społecznych są obowiązane przeciwdziałać hamowaniu krytyki

i innym działaniom ograniczającym prawo do składania skarg i wniosków lub dostarczania

informacji - do publikacji - o znamionach skargi lub wniosku.

Rada Ministrów wyda, w drodze rozporządzenia, przepisy o organizacji przyjmowania

i rozpatrywania skarg i wniosków.

Przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie

zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności

lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw.

Skargi składa się do organów właściwych do ich rozpatrzenia.

Jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrywania

skarg, jest organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności

1)

rady gminy, rady powiatu i sejmiku województwa - wojewoda, a w zakresie spraw finansowych

- regionalna izba obrachunkowa,

2)

organów wykonawczych jednostek samorządu terytorialnego w sprawach należących do zadań

zleconych z zakresu administracji rządowej - wojewoda,

3)

zarządu gminy oraz wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) i kierowników gminnych

jednostek organizacyjnych, z wyjątkiem spraw określonych w pkt 2 - rada gminy,

4)

zarządu powiatu oraz starosty, a także kierowników powiatowych służb, inspekcji, straży

i innych jednostek organizacyjnych, z wyjątkiem spraw określonych w pkt 2 - rada powiatu,

5)

zarządu i marszałka województwa, z wyjątkiem spraw określonych w pkt 2 - sejmik województwa,

6)

wojewody w sprawach podlegających rozpatrzeniu według kodeksu - właściwy minister,

a w innych sprawach - Prezes Rady Ministrów,

7)

innego organu administracji rządowej, organu przedsiębiorstwa państwowego lub innej

państwowej jednostki organizacyjnej - organ wyższego stopnia lub sprawujący bezpośredni

nadzór,

8)

ministra - Prezes Rady Ministrów,

9)

organu centralnego i jego kierownika - organ, któremu podlega.

Do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań i działalności organizacji społecznej właściwy

jest organ bezpośrednio wyższego stopnia tej organizacji, a w stosunku do organu naczelnego

organizacji - Prezes Rady Ministrów lub właściwi ministrowie sprawujący nadzór nad

działalnością tej organizacji.

Jeżeli organ, który otrzymał skargę, nie jest właściwy do jej rozpatrzenia, obowiązany

jest niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni przekazać ją właściwemu

organowi, zawiadamiając równocześnie o tym skarżącego, albo wskazać mu właściwy organ.

§ 1.

Organ właściwy do rozpatrzenia skargi może ją przekazać do załatwienia organowi niższego

stopnia, o ile skarga nie zawiera zarzutów dotyczących działalności tego organu.

§ 2.

Skargę na pracownika można przekazać do załatwienia również jego przełożonemu służbowemu,

z obowiązkiem zawiadomienia organu właściwego do rozpatrzenia skargi o sposobie jej

załatwienia.

§ 3.

O przekazaniu skargi zawiadamia się równocześnie skarżącego.

Skarga w sprawie indywidualnej, która nie była i nie jest przedmiotem postępowania

administracyjnego, powoduje wszczęcie postępowania, jeżeli została złożona przez stronę.

Jeżeli skarga taka pochodzi od innej osoby, może spowodować wszczęcie postępowania

administracyjnego z urzędu, chyba że przepisy wymagają do wszczęcia postępowania żądania

strony.

W sprawie, w której toczy się postępowanie administracyjne

1)

skarga złożona przez stronę podlega rozpatrzeniu w toku postępowania, zgodnie z przepisami

kodeksu,

2)

skarga pochodząca od innych osób stanowi materiał, który organ prowadzący postępowanie

powinien rozpatrzyć z urzędu.

§ 1.

Skargę w sprawie, w której w toku postępowania administracyjnego została wydana decyzja

ostateczna, uważa się zależnie od jej treści za żądanie wznowienia postępowania lub

za żądanie stwierdzenia nieważności decyzji albo jej uchylenia lub zmiany z urzędu.

§ 2.

W przypadkach określonych w § 1 żądanie zostanie uwzględnione, gdy zachodzą przewidziane

w kodeksie warunki do wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji albo

jej uchylenia lub zmiany.

W przypadkach określonych w art. 233 i 234 organem właściwym do rozpatrzenia skargi

jest organ uprawniony do wszczęcia postępowania lub organ, przed którym toczy się

postępowanie, a w przypadkach określonych w art. 235 - organ właściwy do wznowienia

postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji albo do jej uchylenia lub zmiany.

§ 1.

Organ właściwy do załatwienia skargi powinien załatwić skargę bez zbędnej zwłoki,

nie później jednak niż w ciągu miesiąca.

§ 2

Posłowie na Sejm, senatorowie i radni, którzy wnieśli skargę we własnym imieniu albo

przekazali do załatwienia skargę innej osoby, powinni być zawiadomieni o sposobie

załatwienia skargi, a gdy jej załatwienie wymaga zebrania dowodów, informacji lub

wyjaśnień - także o stanie rozpatrzenia skargi, najpóźniej w terminie czternastu dni

od dnia jej wniesienia albo przekazania.

§ 3.

O sposobie załatwienia skargi zawiadamia się skarżącego.

§ 4.

W razie niezałatwienia skargi w terminie określonym w § 1 stosuje się przepisy art.

36-38.

§ 1.

Zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi powinno zawierać: oznaczenie organu, od

którego pochodzi, wskazanie, w jaki sposób skarga została załatwiona, oraz podpis

z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby upoważnionej do załatwienia

skargi. Zawiadomienie o odmownym załatwianiu skargi powinno zawierać ponadto uzasadnienie

faktyczne i prawne.

§ 2.

W zawiadomieniu, o którym mowa w § 1, w jednostkach organizacyjnych resortu obrony

narodowej można pominąć imię i nazwisko osoby upoważnionej do załatwienia skargi.

§ 1.

W przypadku gdy skarga, w wyniku jej rozpatrzenia, uznana została za bezzasadną i

jej bezzasadność wykazano w odpowiedzi na skargę, a skarżący ponowił skargę bez wskazania

nowych okoliczności - organ właściwy do jej rozpatrzenia może, w odpowiedzi na tę

skargę, podtrzymać swoje poprzednie stanowisko.

§ 2.

O załatwieniu w sposób określony w § 1 skargi wniesionej ponownie organ załatwiający

tę skargę zawiadamia organ wyższego stopnia; nie dotyczy to skarg załatwianych przez

organy naczelne.

Gdy skarga dotyczy sprawy, która nie podlega rozpatrzeniu według przepisów kodeksu

(art. 3 § 1 i 2) albo nie należy do właściwości organów administracji publicznej

Przedmiotem wniosku mogą być w szczególności sprawy ulepszenia organizacji, wzmocnienia

praworządności, usprawnienia pracy i zapobiegania nadużyciom, ochrony własności, lepszego

zaspokajania potrzeb ludności.

§ 1.

Wnioski składa się do organów właściwych ze względu na przedmiot wniosku.

§ 2.

Wnioski w sprawach dotyczących zadań organizacji społecznych składa się do organów

tych organizacji.

Jeżeli organ, który otrzymał wniosek, nie jest właściwy do jego rozpatrzenia, obowiązany

jest w ciągu siedmiu dni przekazać go właściwemu organowi. O przekazaniu wniosku zawiadamia

się równocześnie wnioskodawcę.

§ 1.

W sprawie terminu załatwiania wniosków stosuje się przepis art. 237 § 1.

§ 2.

O sposobie załatwienia wniosku zawiadamia się równocześnie wnioskodawcę.

W razie niemożności załatwienia wniosku w terminie określonym w art. 244 właściwy

organ obowiązany jest w tym terminie zawiadomić wnioskodawcę o czynnościach podjętych

w celu rozpatrzenia wniosku oraz o przewidywanym terminie załatwienia wniosku.

§ 1.

Wnioskodawcy niezadowolonemu ze sposobu załatwienia wniosku służy prawo wniesienia

skargi w trybie określonym w rozdziale 2 niniejszego działu.

§ 2.

Wnioskodawcy służy prawo wniesienia skargi w przypadku niezałatwienia wniosku w terminie

określonym w art. 244 albo wskazanym w zawiadomieniu (art. 245).

Do wniosków stosuje się odpowiednio przepisy art. 230, 237 § 2 i art. 238.

§ 1

Skargi i wnioski przekazane przez redakcje prasowe, radiowe i telewizyjne do organów

właściwych w myśl art. 228-230 i 242 podlegają rozpatrzeniu i załatwieniu w trybie

określonym w przepisach rozdziałów 2 i 3 niniejszego działu.

§ 2

Właściwy organ zawiadamia w przepisanym terminie o sposobie załatwienia skargi lub

wniosku albo o ich przekazaniu innemu organowi w celu załatwienia również redakcję,

jeżeli zażądała takiego zawiadomienia.

Przepis art. 248 stosuje się odpowiednio do skarg i wniosków przekazanych przez organizacje

społeczne do organów właściwych w myśl art. 228-230 oraz art. 242.

(skreślony).

Przepisy art. 237 § 4 oraz art. 245 i 246 stosuje się odpowiednio do redakcji prasowej,

która opublikowała i przesłała do właściwego organu administracji publicznej

(skreślony).

§ 1

Organy państwowe, organy samorządu terytorialnego i inne organy samorządowe oraz organy

organizacji społecznych obowiązane są przyjmować obywateli w sprawach skarg i wniosków

w ustalonych przez siebie dniach i godzinach.

§ 2.

Kierownicy organów wymienionych w § 1 lub wyznaczeni przez nich zastępcy obowiązani

są przyjmować obywateli w sprawach skarg i wniosków co najmniej raz w tygodniu.

§ 3.

Dni i godziny przyjęć powinny być dostosowane do potrzeb ludności, przy czym przynajmniej

raz w tygodniu przyjęcia powinny się odbywać w ustalonym dniu po godzinach pracy.

§ 4.

Informacja o dniach i godzinach przyjęć powinna być wywieszona na widocznym miejscu

w siedzibie danej jednostki organizacyjnej oraz w podporządkowanych jej jednostkach

organizacyjnych.

§ 5

Prezes Rady Ministrów lub właściwy minister oraz naczelny organ organizacji społecznej

mogą ustalać sposób, dni i godziny przyjmowania obywateli w sprawach skarg i wniosków

przez podporządkowane im organy i jednostki organizacyjne.

Skargi i wnioski składane i przekazywane do organów państwowych, organów samorządu

terytorialnego i innych organów samorządowych i organów organizacji społecznych oraz

związane z nimi pisma i inne dokumenty rejestruje się i przechowuje w sposób ułatwiający

kontrolę przebiegu i terminów załatwiania poszczególnych skarg i wniosków.

(skreślony).

Pracownik, który otrzymał skargę dotyczącą jego działalności, obowiązany jest przekazać

ją niezwłocznie swojemu przełożonemu służbowemu.

Zwierzchni nadzór nad przyjmowaniem i załatwianiem skarg i wniosków składanych do

sądów sprawuje Krajowa Rada Sądownictwa, a do innych organów i jednostek organizacyjnych

- Prezes Rady Ministrów.

§ 1.

Nadzór i kontrolę nad przyjmowaniem i załatwianiem skarg i wniosków sprawują

1)

ministrowie - gdy chodzi o skargi załatwiane przez ministerstwa i inne jednostki organizacyjne

bezpośrednio podległe ministrowi,

2

właściwi rzeczowo ministrowie we współdziałaniu z ministrem właściwym do spraw administracji

publicznej - gdy chodzi o skargi załatwiane przez organy administracji rządowej,

3

terenowe organy administracji rządowej - gdy chodzi o skargi załatwiane przez jednostki

organizacyjne nadzorowane przez te organy,

4)

organy wyższego stopnia oraz właściwe organy naczelne - gdy chodzi o skargi załatwiane

przez pozostałe organy państwowe i organy państwowych jednostek organizacyjnych,

5

Prezes Rady Ministrów i wojewodowie - gdy chodzi o skargi załatwiane przez organy

jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządowe jednostki organizacyjne.

§ 2

Nadzór i kontrolę nad przyjmowaniem i załatwianiem skarg i wniosków w organach organizacji

społecznych sprawują statutowe organy nadzorcze tych organizacji oraz organy wyższego

stopnia, zaś w organach naczelnych tych organizacji - organ administracji rządowej

sprawujący nadzór nad działalnością danej organizacji.

§ 1.

Organy, o których mowa w art. 258, dokonują okresowo ocen przyjmowania i załatwiania

skarg i wniosków przez organy i jednostki organizacyjne poddane ich nadzorowi.

§ 2

Wojewodowie dokonują okresowo ocen sposobu przyjmowania i załatwiania skarg i wniosków

przez wszystkie organy administracji publicznej

§ 3.

W wyniku przeprowadzonych kontroli oraz ocen organy wymienione w § 1 i 2 obowiązane

są podejmować środki zmierzające do usunięcia przyczyn skarg oraz do pełnego wykorzystania

wniosków dla polepszenia działalności poszczególnych organów i innych państwowych

jednostek organizacyjnych oraz organizacji społecznych.

(skreślony).

§ 1.

Jeżeli strona nie wpłaciła należności tytułem opłat i kosztów postępowania, które

zgodnie z przepisami powinny być uiszczone z góry, organ administracji publicznej

§ 2.

Jeżeli w wyznaczonym terminie należności nie zostaną uiszczone, podanie podlega zwrotowi

lub czynność uzależniona od opłaty zostanie zaniechana.

§ 3.

Na postanowienie w sprawie zwrotu podania służy zażalenie.

§ 4.

Organ powinien jednak załatwić podanie mimo nieuiszczenia należności

1)

jeżeli za niezwłocznym załatwieniem przemawiają względy społeczne lub wzgląd na ważny

interes strony,

2)

jeżeli wniesienie podania stanowi czynność, dla której jest ustanowiony termin zawity,

3)

jeżeli podanie wniosła osoba zamieszkała za granicą.

§ 1.

Stronę obciążają te koszty postępowania, które

1)

wynikły z winy strony,

2)

zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego

obowiązku organów prowadzących postępowanie.

§ 2.

W uzasadnionych przypadkach organ administracji publicznej

§ 1.

Do kosztów postępowania zalicza się koszty podróży i inne należności świadków i biegłych

oraz stron w przypadkach przewidzianych w art. 56, a także koszty spowodowane oględzinami

na miejscu, jak również koszty doręczenia stronom pism urzędowych.

§ 2.

Organ administracji publicznej

§ 1.

Jednocześnie z wydaniem decyzji organ administracji publicznej

§ 2.

Na postanowienie w sprawie kosztów postępowania osobie zobowiązanej do ich poniesienia

służy zażalenie.

Wszelkie nie uiszczone w terminie opłaty i koszty postępowania oraz inne należności

wynikłe z tego postępowania podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o egzekucji administracyjnej

świadczeń pieniężnych.

Pracownik organu administracji publicznej

W razie niewątpliwej niemożności poniesienia przez stronę opłat, kosztów i należności

związanych z tokiem postępowania organ administracji publicznej

(skreślony).

Organ administracji publicznej

Decyzje określone w innych przepisach prawnych jako prawomocne uważa się za ostateczne,

chyba że z przepisów tych wynika, iż dotyczą one takiej decyzji, która została utrzymana

w mocy w postępowaniu sądowym bądź też nie została zaskarżona w tym postępowaniu z

powodu upływu terminu do wniesienia skargi.

§ 3.

Wnioski w sprawach, o których mowa w § 2, złożone przed dniem 1 stycznia 1998 r.,

rozpatrywane są na podstawie dotychczasowych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Odwołania od decyzji wydanych na podstawie przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych,

wniesione przed dniem 1 stycznia 1998 r., podlegają rozpatrzeniu na podstawie przepisów

tej ustawy oraz dotychczasowych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Wnioski o uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej, na podstawie której strona nabyła

prawo, wniesione przed dniem 1 stycznia 1998 r., podlegają rozpatrzeniu w trybie i

na zasadach przewidzianych w art. 155 i art. 177 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Żądanie uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej określającej

wysokość zaległości podatkowej, wniesione przed dniem 1 stycznia 1998 r., podlega

rozpatrzeniu na zasadach przewidzianych w dotychczasowych przepisach Kodeksu postępowania

administracyjnego.

§ 2.

Pozostają w mocy, do czasu zastąpienia ich nowymi przepisami, nie dłużej jednak niż

przez 2 lata od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy wykonawcze wydane

na podstawie

1)

ustawy o zobowiązaniach podatkowych,

2)

art. 164 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r., z tym że przepisy art. 22 § 6,

art. 28 § 3, art. 46 § 3, art. 48 § 3, art. 56 § 3, art. 58, art. 67 § 3, art. 79

§ 3, art. 82 § 3, art. 83, art. 84 § 2, art. 87 § 5, art. 119, art. 196 § 4, art.

283 § 3, art. 303, art. 314 pkt 2 i 3, art. 316 pkt 1 oraz art. 328 wchodzą w życie

z dniem ogłoszenia.