Ustawa z dnia 9 września 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego, ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, ustawy o zamówieniach publicznych oraz ustawy - Prawo bankowe.

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. Nr 88, poz. 553 i Nr 128, poz. 840, z 1999 r. Nr 64, poz. 729 i Nr 83, poz. 931 oraz z 2000 r. Nr 48, poz. 548) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 45 otrzymuje brzmienie

„

Art. 45.

§ 1.

Jeżeli sprawca osiągnął, chociażby pośrednio, korzyść majątkową z popełnienia przestępstwa,

sąd może orzec jej przepadek lub przepadek jej równowartości. Przepadku nie orzeka

się w całości lub w części, jeżeli korzyść lub jej równowartość podlega zwrotowi pokrzywdzonemu

lub innemu podmiotowi.

§ 2.

W razie skazania sprawcy, o którym mowa w art. 65, lub sprawcy, który osiągnął z popełnienia

przestępstwa korzyść majątkową znacznej wartości, sąd orzeka przepadek osiągniętej

korzyści lub jej równowartości. Przepis § 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.

§ 3.

Objęta przepadkiem korzyść majątkowa lub jej równowartość przechodzi na własność Skarbu

Państwa z chwilą uprawomocnienia się wyroku.

”

;

2)

w art. 228 dodaje się § 6 w brzmieniu

„

§ 6.

Karom określonym w § 1-5 podlega odpowiednio także ten, kto w związku z pełnieniem

funkcji publicznej w państwie obcym lub organizacji międzynarodowej przyjmuje korzyść

majątkową lub osobistą, albo jej obietnicę, lub takiej korzyści żąda, albo uzależnia

wykonanie czynności służbowej od jej otrzymania.

”

;

3)

art. 229 otrzymuje brzmienie

„

Art. 229.

§ 1.

Kto udziela lub obiecuje udzielić korzyści majątkowej lub osobistej osobie pełniącej

funkcję publiczną w związku z pełnieniem tej funkcji,

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

§ 2.

W wypadku mniejszej wagi sprawca

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

§ 3.

Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 działa, aby skłonić osobę pełniącą funkcję

publiczną do naruszenia przepisów prawa albo udziela korzyści takiej osobie za naruszenie

przepisów prawa,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

§ 4.

Kto osobie pełniącej funkcję publiczną, w związku z pełnieniem tej funkcji, udziela

lub obiecuje udzielić korzyści majątkowej znacznej wartości,

podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do lat 12.

§ 5.

Karom określonym w § 1-4 podlega odpowiednio także ten, kto udziela lub obiecuje udzielić

korzyści majątkowej lub osobistej osobie pełniącej funkcję publiczną w państwie obcym

lub w organizacji międzynarodowej w związku z pełnieniem tej funkcji.

”

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. Nr 89, poz. 555, z 1999 r. Nr 83, poz. 931 oraz z 2000 r. Nr 50, poz. 580, Nr 62, poz. 717 i Nr 73, poz. 852) rozdział 66 otrzymuje brzmienie

„

Rozdział 66

Przejęcie i przekazanie orzeczeń do wykonania

Art. 608.

§ 1.

W razie prawomocnego skazania obywatela polskiego przez sąd państwa obcego na karę

pozbawienia wolności podlegającą wykonaniu albo prawomocnego orzeczenia wobec obywatela

polskiego środka polegającego na pozbawieniu wolności, Minister Sprawiedliwości może

wystąpić do właściwego organu tego państwa z wnioskiem o przejęcie skazanego albo

osoby, wobec której orzeczono środek, w celu wykonania kary pozbawienia wolności lub

środka w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 2.

W razie prawomocnego skazania przez sąd państwa obcego obywatela polskiego, osoby

mającej miejsce stałego pobytu, posiadającej mienie lub prowadzącej działalność zawodową

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na grzywnę lub w razie prawomocnego orzeczenia

wobec niej zakazu zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu

lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej, zakazu prowadzenia pojazdów,

przepadku albo środka zabezpieczającego nie polegającego na pozbawieniu wolności,

Minister Sprawiedliwości może wystąpić do właściwego organu tego państwa z wnioskiem

o przejęcie orzeczenia do wykonania w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 3.

Przed wystąpieniem z wnioskiem, o którym mowa w § 1 lub 2, Minister Sprawiedliwości

zwraca się do właściwego sądu o wydanie postanowienia w przedmiocie dopuszczalności

przejęcia orzeczenia do wykonania w Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 609.

§ 1.

W razie otrzymania wniosku państwa obcego o wykonanie wobec obywatela polskiego lub

osoby mającej miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej prawomocnie

orzeczonej kary pozbawienia wolności lub środka polegającego na pozbawieniu wolności,

Minister Sprawiedliwości zwraca się do właściwego sądu o wydanie postanowienia w przedmiocie

dopuszczalności przejęcia orzeczenia do wykonania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 2.

W razie otrzymania wniosku państwa obcego o wykonanie wobec obywatela polskiego, osoby

mającej miejsce stałego pobytu, posiadającej mienie lub prowadzącej działalność zawodową

w Rzeczypospolitej Polskiej prawomocnie orzeczonej grzywny, zakazu zajmowania określonego

stanowiska, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności

gospodarczej, zakazu prowadzenia pojazdów, przepadku albo środka zabezpieczającego

nie polegającego na pozbawieniu wolności, Minister Sprawiedliwości zwraca się do właściwego

sądu o wydanie postanowienia w przedmiocie dopuszczalności przejęcia orzeczenia do

wykonania w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 3.

Jeżeli orzeczenie, którego wniosek dotyczy, nie jest prawomocne lub osoba objęta wnioskiem

określonym w § 1 nie jest obywatelem polskim lub nie ma na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej miejsca stałego pobytu, Minister Sprawiedliwości zwraca wniosek.

Art. 610.

§ 1.

W razie prawomocnego skazania cudzoziemca przez sąd polski na karę pozbawienia wolności

podlegającą wykonaniu albo prawomocnego orzeczenia wobec niego środka polegającego

na pozbawieniu wolności, Minister Sprawiedliwości może wystąpić do właściwego organu

państwa, którego skazany albo osoba, wobec której orzeczono środek, jest obywatelem,

z wnioskiem o przejęcie go w celu odbycia kary lub wykonania środka.

§ 2.

Przed wystąpieniem z wnioskiem, o którym mowa w § 1, Minister Sprawiedliwości zwraca

się do właściwego sądu o wydanie postanowienia w przedmiocie dopuszczalności przekazania

orzeczenia do wykonania za granicą.

§ 3.

W razie otrzymania wniosku państwa obcego o przejęcie cudzoziemca prawomocnie skazanego

przez sąd polski na karę pozbawienia wolności podlegającą wykonaniu albo wobec którego

prawomocnie orzeczono środek polegający na pozbawieniu wolności, Minister Sprawiedliwości

zwraca się do właściwego sądu o wydanie postanowienia w przedmiocie dopuszczalności

przekazania orzeczenia do wykonania za granicą.

§ 4.

W razie prawomocnego skazania przez sąd polski osoby mającej miejsce stałego pobytu

za granicą albo posiadającej mienie lub prowadzącej działalność zawodową za granicą

na grzywnę lub prawomocnego orzeczenia wobec niej zakazu zajmowania określonego stanowiska,

wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej,

zakazu prowadzenia pojazdów, przepadku albo środka zabezpieczającego nie polegającego

na pozbawieniu wolności, sąd właściwy do wykonania kary lub środka może wystąpić za

pośrednictwem Ministra Sprawiedliwości do właściwego organu państwa, na terytorium

którego skazany lub osoba, wobec której orzeczono środek, stale przebywa, posiada

mienie lub prowadzi działalność, z wnioskiem o wykonanie orzeczenia.

§ 5.

W razie otrzymania wniosku państwa obcego o przejęcie do wykonania prawomocnego skazania

przez sąd polski osoby mającej miejsce stałego pobytu w tym państwie albo posiadającej

mienie lub prowadzącej działalność zawodową w tym państwie na grzywnę lub prawomocnego

orzeczenia wobec niej zakazu zajmowania określonego stanowiska, zakazu wykonywania

określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej, zakazu prowadzenia

pojazdów, przepadku albo środka zabezpieczającego nie polegającego na pozbawieniu

wolności, Minister Sprawiedliwości zwraca się do właściwego sądu o wydanie postanowienia

w przedmiocie dopuszczalności przekazania orzeczenia do wykonania za granicą.

Art. 611.

§ 1.

Właściwy do rozpoznania spraw określonych w art. 608 § 3 w związku z § 1 i art. 609

§ 1 jest sąd okręgowy, w którego okręgu skazany ostatnio stale mieszkał lub czasowo

przebywał.

§ 2.

Właściwy do rozpoznania spraw określonych w art. 608 § 3 w związku z § 2, art. 609

§ 2 i art. 610 § 5 jest sąd rejonowy, w którego okręgu skazany stale mieszkał lub

czasowo przebywał, a jeżeli tego nie ustalono, gdzie znajduje się mienie nadające

się do egzekucji lub też skazany prowadzi działalność objętą zakazem.

§ 3.

Właściwy do rozpoznania spraw określonych w art. 610 § 2 i 3 jest sąd okręgowy, w

którego okręgu wydano orzeczenie, którego wniosek dotyczy.

§ 4.

Jeżeli nie można ustalić właściwości według zasad określonych w § 1, sprawę rozpoznaje

Sąd Okręgowy w Warszawie.

§ 5.

Jeżeli nie można ustalić właściwości według zasad określonych w § 2, sprawę rozpoznaje

sąd właściwy dla dzielnicy Śródmieście gminy Warszawa-Centrum.

Art. 611a.

§ 1.

Sąd rozpoznaje sprawę dopuszczalności przejęcia lub przekazania orzeczenia do wykonania

na posiedzeniu, w którym ma prawo wziąć udział skazany, jeżeli przebywa na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, oraz obrońca skazanego, jeżeli się na nie stawi. Jeżeli

skazany, który nie przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie posiada obrońcy,

prezes sądu właściwego do rozpoznania sprawy może mu wyznaczyć obrońcę z urzędu.

§ 2.

Jeżeli dane zawarte we wniosku są niewystarczające, sąd może zarządzić ich uzupełnienie.

W tym celu sąd może odroczyć rozpoznanie sprawy.

§ 3.

Jeżeli sąd wydał postanowienie o niedopuszczalności przejęcia lub przekazania orzeczenia

do wykonania, przejęcie ani przekazanie nie może nastąpić.

§ 4.

W wypadku określonym w art. 610 § 4 sąd wydaje postanowienie o wystąpieniu z wnioskiem

do organu obcego państwa o przejęcie orzeczenia do wykonania.

§ 5.

Na postanowienie sądu w przedmiocie przejęcia lub przekazania orzeczenia do wykonania

przysługuje zażalenie.

§ 6.

Jeżeli postępowanie dotyczy przejęcia orzeczenia do wykonania, sąd może orzec środek

zapobiegawczy.

Art. 611b.

§ 1.

Przejęcie orzeczenia do wykonania w Rzeczypospolitej Polskiej jest niedopuszczalne,

jeżeli

1)

orzeczenie nie jest prawomocne albo nie podlega wykonaniu,

2)

wykonanie orzeczenia mogłoby naruszać suwerenność, bezpieczeństwo lub porządek prawny

Rzeczypospolitej Polskiej,

3)

skazany na karę pozbawienia wolności lub osoba, wobec której orzeczono środek polegający

na pozbawieniu wolności, nie wyraża zgody na przejęcie,

4)

skazany na grzywnę albo wobec którego orzeczono przepadek, niezamieszkujący na stałe

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie posiada mienia na jej terytorium,

5)

czyn wskazany we wniosku nie stanowi czynu zabronionego według prawa polskiego,

6)

zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 604 § 1 pkt 2, 3 i 5.

§ 2.

Przekazanie orzeczenia do wykonania w państwie obcym jest niedopuszczalne, jeżeli

1)

orzeczenie nie jest prawomocne albo nie podlega wykonaniu,

2)

skazany na karę pozbawienia wolności lub osoba, wobec której orzeczono środek polegający

na pozbawieniu wolności, nie wyraża zgody na przekazanie,

3)

skazany na karę pozbawienia wolności lub osoba, wobec której orzeczono środek polegający

na pozbawieniu wolności, jest osobą określoną w art. 604 § 1 pkt 1,

4)

zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 604 § 1 pkt 3 i 5.

Art. 611c.

§ 1.

Po przejęciu orzeczenia do wykonania sąd określa kwalifikację prawną czynu według

prawa polskiego oraz karę i środek podlegające wykonaniu.

§ 2.

Określając karę lub środek podlegające wykonaniu, sąd stosuje odpowiednio przepis

art. 114 § 4 Kodeksu karnego.

§ 3.

Określając wysokość grzywny, sąd dokonuje przeliczenia wysokości grzywny orzeczonej

kwotowo lub wysokości stawki dziennej, określonych w obcej walucie, według kursu średniego

walut określonego przez Narodowy Bank Polski na dzień wydania orzeczenia w państwie

obcym. Jeżeli grzywnę wymierzono kwotowo, iloraz stawki dziennej i ilości stawek dziennych

nie może przekroczyć kwoty grzywny tak przeliczonej.

§ 4.

Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu. Przepisy art. 352 oraz 611a § 1 i 5 stosuje

się odpowiednio.

Art. 611d.

§ 1.

Jeżeli w toku postępowania zajdą okoliczności uzasadniające wydanie orzeczenia o zabezpieczeniu

majątkowym z uwagi na grożący przepadek przedmiotów albo mienia stanowiącego korzyść

majątkową osiągniętą z popełnienia przestępstwa, a przedmioty te lub składniki tego

mienia znajdują się na terytorium państwa obcego, sąd, a w postępowaniu przygotowawczym

prokurator, może wystąpić za pośrednictwem Ministra Sprawiedliwości do właściwego

organu tego państwa o zabezpieczenie przedmiotów lub mienia zagrożonych przepadkiem.

§ 2.

Jeżeli organ państwa obcego zwróci się o wykonanie prawomocnego orzeczenia o zabezpieczeniu

mienia, gdy mienie podlegające zabezpieczeniu znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, właściwy do wykonania orzeczenia jest sąd rejonowy lub prokurator, w którego

okręgu znajduje się to mienie.

Art. 611e.

Jeżeli skazany prawomocnym wyrokiem albo wobec którego prawomocnie orzeczono środek,

opuści terytorium państwa skazania, udając się na terytorium państwa, którego jest

obywatelem, zanim odbędzie orzeczoną karę albo zanim zostanie wykonany orzeczony wobec

niego środek, przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio. Przepisów art.

611b § 1 pkt 3 oraz § 2 pkt 2 nie stosuje się.

Art. 611f.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do przejęcia lub przekazania

do wykonania orzeczeń o karach pieniężnych.

”

W ustawie z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji

(Dz. U. Nr 47, poz. 211, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 88, poz. 554, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i z 2000 r. Nr 29, poz. 356) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Czynami nieuczciwej konkurencji są w szczególności: wprowadzające w błąd oznaczenie

przedsiębiorstwa, fałszywe lub oszukańcze oznaczenie pochodzenia geograficznego towarów

albo usług, wprowadzające w błąd oznaczenie towarów lub usług, naruszenie tajemnicy

przedsiębiorstwa, nakłanianie do rozwiązania lub niewykonania umowy, naśladownictwo

produktów, pomawianie lub nieuczciwe zachwalanie, utrudnianie dostępu do rynku, przekupstwo

osoby pełniącej funkcję publiczną, a także nieuczciwa lub zakazana reklama.

”

;

2)

po art. 15 dodaje się art. 15a w brzmieniu

„

Art. 15a.

Czynem nieuczciwej konkurencji polegającym na przekupstwie osoby pełniącej funkcję

publiczną jest określone w art. 229 Kodeksu karnego zachowanie osoby fizycznej

1)

będącej przedsiębiorcą,

2)

działającej na rzecz przedsiębiorcy w ramach uprawnienia do jego reprezentowania albo

podejmowania w jego imieniu decyzji lub wykonywania nad nim kontroli,

3)

działającej na rzecz przedsiębiorcy, za zgodą osoby, o której mowa w pkt 2.

”

;

3)

w art. 19 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Przepis ust. 1 nie ma zastosowania do czynów nieuczciwej konkurencji określonych w

art. 5-7, art. 11, 14 oraz w art. 15a, a w przypadku organizacji, o których mowa w

ust. 1 pkt 1, także do czynów określonych w art. 12.

”

;

4)

po art. 22 dodaje się rozdział 3a w brzmieniu

„

Rozdział 3a

Odpowiedzialność przedsiębiorców za przekupstwo osoby pełniącej funkcję publiczną

Art. 22a.

1.

Za czyny nieuczciwej konkurencji, o których mowa w art. 15a pkt 2-3, przedsiębiorca

nie będący osobą fizyczną ponosi odpowiedzialność według przepisów niniejszego rozdziału.

2.

Postępowanie w sprawach odpowiedzialności, o której mowa w ust. 1, prowadzi Prezes

Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

Art. 22b.

1.

W razie skazania za przestępstwo z art. 229 Kodeksu karnego popełnione przez osobę,

o której mowa w art. 15a pkt 2-3, sąd przesyła odpis prawomocnego wyroku wraz z odpisem

akt sprawy Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

2.

Jeżeli postępowanie karne o przestępstwo z art. 229 Kodeksu karnego przeciwko osobie,

o której mowa w art. 15a pkt 2-3, nie może się toczyć z powodu okoliczności wyłączających

ściganie, wymienionych w art. 17 § 1 pkt 5, 6 i 8-10 Kodeksu postępowania karnego,

sąd albo prokurator, umarzając postępowanie, przesyła odpis prawomocnego orzeczenia

wraz z odpisem akt sprawy Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

Art. 22c.

1.

Po otrzymaniu odpisu orzeczeń, o których mowa w art. 22b, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji

i Konsumentów wszczyna postępowanie w sprawie odpowiedzialności, przeciwko przedsiębiorcy

nie będącemu osobą fizyczną, za czyn nieuczciwej konkurencji polegający na przekupstwie

osoby pełniącej funkcję publiczną.

2.

Postępowanie, o którym mowa w ust. 1, toczy się według przepisów Kodeksu postępowania

administracyjnego, chyba że ustawa stanowi inaczej.

3.

Ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia

przestępstwa wiążą Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w postępowaniu,

o którym mowa w ust. 1.

Art. 22d.

1.

W razie stwierdzenia, że został popełniony czyn nieuczciwej konkurencji polegający

na przekupstwie osoby pełniącej funkcję publiczną przez osobę, o której mowa w art.

15a pkt 2-3, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wydaje decyzję o nałożeniu

na przedsiębiorcę nie będącego osobą fizyczną kary pieniężnej płatnej do budżetu państwa,

w wysokości do 10% przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych,

uzyskanego w roku podatkowym poprzedzającym dzień wydania decyzji.

2.

Kara pieniężna nie może być wymierzona, jeżeli od czasu popełnienia czynu nieuczciwej

konkurencji upłynęło 10 lat.

3.

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów może nadać decyzji, o której mowa

w ust. 1, rygor natychmiastowej wykonalności.

4.

Od decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, o której mowa w ust.

1, przedsiębiorcy służy odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie - sądu antymonopolowego,

w terminie 2 tygodni od doręczenia decyzji.

5.

Postępowanie przed sądem toczy się według przepisów działu IVa tytuł VII Kodeksu postępowania

cywilnego o postępowaniu w sprawach gospodarczych z zakresu przeciwdziałania praktykom

monopolistycznym.

6.

Kara pieniężna, o której mowa w ust. 1, płatna jest z dochodu ukaranego przedsiębiorcy

po opodatkowaniu lub z innej formy nadwyżki przychodów nad wydatkami, pomniejszonej

o podatki.

Art. 22e.

W postępowaniu przeciwko przedsiębiorcy w sprawie odpowiedzialności za czyn nieuczciwej

konkurencji polegający na przekupstwie osoby pełniącej funkcję publiczną Prezes Urzędu

Ochrony Konkurencji i Konsumentów może zwrócić się do właściwego organu państwa obcego

o udzielenie pomocy prawnej.

Art. 22f.

1.

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów udziela pomocy prawnej organom państw

obcych, w postępowaniu prowadzonym przeciwko osobie prawnej, w celu ustalenia odpowiedzialności

lub nałożenia na nią sankcji za przekupstwo osoby pełniącej funkcje publiczne.

2.

Pomoc prawna, o której mowa w ust. 1, udzielana jest na wniosek organu państwa obcego

i obejmuje niezbędne czynności podejmowane w postępowaniu administracyjnym, w szczególności

doręczanie pism, przesłuchanie świadków i biegłych, wzywanie osób do osobistego stawiennictwa,

udostępnianie akt i dokumentów oraz udzielanie informacji o prawie polskim.

3.

Do postępowania o udzielenie pomocy prawnej, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy

działu I i II Kodeksu postępowania administracyjnego.

4.

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów może odmówić udzielenia pomocy prawnej

organowi państwa obcego, jeżeli

1)

żądana czynność byłaby sprzeczna z podstawowymi zasadami porządku prawnego w Rzeczypospolitej

Polskiej lub naruszała jej suwerenność,

2)

między Rzecząpospolitą Polską a państwem, z którego wniosek pochodzi, nie została

zawarta umowa przewidująca taką pomoc, a państwo to nie zapewnia wzajemności.

Art. 22g.

Przepisów art. 22f nie stosuje się do wniosków prokuratorów i sądów państw obcych,

o których mowa w art. 588 § 1 Kodeksu postępowania karnego.

”

W ustawie z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych

(Dz. U. z 1998 r. Nr 119, poz. 773, z 1999 r. Nr 45, poz. 437 i z 2000 r. Nr 12, poz. 136) w art. 19 w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany

1)

w pkt 4 po wyrazach „zamówienia publicznego” dodaje się przecinek oraz wyrazy „przestępstwo przekupstwa”;

2)

w pkt 5 po wyrazach „zamówienia publicznego” dodaje się przecinek i wyrazy „przestępstwo przekupstwa” oraz kropkę zastępuje się przecinkiem;

3)

po pkt 5 dodaje się pkt 6 w brzmieniu

„

6)

przedsiębiorców, na których w ciągu ostatnich trzech lat została nałożona kara pieniężna,

o której mowa w przepisach o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, za czyn nieuczciwej

konkurencji polegający na przekupstwie osoby pełniącej funkcję publiczną.

”

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. Nr 140, poz. 939, z 1998 r. Nr 160, poz. 1063 i Nr 162, poz. 1118 oraz z 1999 r. Nr 11, poz. 95 i Nr 40, poz. 399) w art. 105 w ust. 1 w pkt 2 w lit. b) po wyrazach „lub karnym skarbowym” dodaje się wyrazy „albo w związku z wykonaniem wniosku o udzielenie pomocy prawnej, pochodzącego od państwa

obcego, które na mocy ratyfikowanej umowy międzynarodowej wiążącej Rzeczpospolitą

Polską ma prawo występować o udzielenie informacji objętych tajemnicą bankową”.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Czynem nieuczciwej konkurencji polegającym na przekupstwie osoby pełniącej funkcję

publiczną jest określone w art. 229 Kodeksu karnego zachowanie osoby fizycznej

1)

będącej przedsiębiorcą,

2)

działającej na rzecz przedsiębiorcy w ramach uprawnienia do jego reprezentowania albo

podejmowania w jego imieniu decyzji lub wykonywania nad nim kontroli,

3)

działającej na rzecz przedsiębiorcy, za zgodą osoby, o której mowa w pkt 2.

1.

Za czyny nieuczciwej konkurencji, o których mowa w art. 15a pkt 2-3, przedsiębiorca

nie będący osobą fizyczną ponosi odpowiedzialność według przepisów niniejszego rozdziału.

2.

Postępowanie w sprawach odpowiedzialności, o której mowa w ust. 1, prowadzi Prezes

Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

1.

W razie skazania za przestępstwo z art. 229 Kodeksu karnego popełnione przez osobę,

o której mowa w art. 15a pkt 2-3, sąd przesyła odpis prawomocnego wyroku wraz z odpisem

akt sprawy Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

2.

Jeżeli postępowanie karne o przestępstwo z art. 229 Kodeksu karnego przeciwko osobie,

o której mowa w art. 15a pkt 2-3, nie może się toczyć z powodu okoliczności wyłączających

ściganie, wymienionych w art. 17 § 1 pkt 5, 6 i 8-10 Kodeksu postępowania karnego,

sąd albo prokurator, umarzając postępowanie, przesyła odpis prawomocnego orzeczenia

wraz z odpisem akt sprawy Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

1.

Po otrzymaniu odpisu orzeczeń, o których mowa w art. 22b, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji

i Konsumentów wszczyna postępowanie w sprawie odpowiedzialności, przeciwko przedsiębiorcy

nie będącemu osobą fizyczną, za czyn nieuczciwej konkurencji polegający na przekupstwie

osoby pełniącej funkcję publiczną.

2.

Postępowanie, o którym mowa w ust. 1, toczy się według przepisów Kodeksu postępowania

administracyjnego, chyba że ustawa stanowi inaczej.

3.

Ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia

przestępstwa wiążą Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w postępowaniu,

o którym mowa w ust. 1.

1.

W razie stwierdzenia, że został popełniony czyn nieuczciwej konkurencji polegający

na przekupstwie osoby pełniącej funkcję publiczną przez osobę, o której mowa w art.

15a pkt 2-3, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wydaje decyzję o nałożeniu

na przedsiębiorcę nie będącego osobą fizyczną kary pieniężnej płatnej do budżetu państwa,

w wysokości do 10% przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych,

uzyskanego w roku podatkowym poprzedzającym dzień wydania decyzji.

2.

Kara pieniężna nie może być wymierzona, jeżeli od czasu popełnienia czynu nieuczciwej

konkurencji upłynęło 10 lat.

3.

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów może nadać decyzji, o której mowa

w ust. 1, rygor natychmiastowej wykonalności.

4.

Od decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, o której mowa w ust.

1, przedsiębiorcy służy odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie - sądu antymonopolowego,

w terminie 2 tygodni od doręczenia decyzji.

5.

Postępowanie przed sądem toczy się według przepisów działu IVa tytuł VII Kodeksu postępowania

cywilnego o postępowaniu w sprawach gospodarczych z zakresu przeciwdziałania praktykom

monopolistycznym.

6.

Kara pieniężna, o której mowa w ust. 1, płatna jest z dochodu ukaranego przedsiębiorcy

po opodatkowaniu lub z innej formy nadwyżki przychodów nad wydatkami, pomniejszonej

o podatki.

W postępowaniu przeciwko przedsiębiorcy w sprawie odpowiedzialności za czyn nieuczciwej

konkurencji polegający na przekupstwie osoby pełniącej funkcję publiczną Prezes Urzędu

Ochrony Konkurencji i Konsumentów może zwrócić się do właściwego organu państwa obcego

o udzielenie pomocy prawnej.

1.

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów udziela pomocy prawnej organom państw

obcych, w postępowaniu prowadzonym przeciwko osobie prawnej, w celu ustalenia odpowiedzialności

lub nałożenia na nią sankcji za przekupstwo osoby pełniącej funkcje publiczne.

2.

Pomoc prawna, o której mowa w ust. 1, udzielana jest na wniosek organu państwa obcego

i obejmuje niezbędne czynności podejmowane w postępowaniu administracyjnym, w szczególności

doręczanie pism, przesłuchanie świadków i biegłych, wzywanie osób do osobistego stawiennictwa,

udostępnianie akt i dokumentów oraz udzielanie informacji o prawie polskim.

3.

Do postępowania o udzielenie pomocy prawnej, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy

działu I i II Kodeksu postępowania administracyjnego.

4.

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów może odmówić udzielenia pomocy prawnej

organowi państwa obcego, jeżeli

1)

żądana czynność byłaby sprzeczna z podstawowymi zasadami porządku prawnego w Rzeczypospolitej

Polskiej lub naruszała jej suwerenność,

2)

między Rzecząpospolitą Polską a państwem, z którego wniosek pochodzi, nie została

zawarta umowa przewidująca taką pomoc, a państwo to nie zapewnia wzajemności.

Przepisów art. 22f nie stosuje się do wniosków prokuratorów i sądów państw obcych,

o których mowa w art. 588 § 1 Kodeksu postępowania karnego.

§ 1.

Jeżeli sprawca osiągnął, chociażby pośrednio, korzyść majątkową z popełnienia przestępstwa,

sąd może orzec jej przepadek lub przepadek jej równowartości. Przepadku nie orzeka

się w całości lub w części, jeżeli korzyść lub jej równowartość podlega zwrotowi pokrzywdzonemu

lub innemu podmiotowi.

§ 2.

W razie skazania sprawcy, o którym mowa w art. 65, lub sprawcy, który osiągnął z popełnienia

przestępstwa korzyść majątkową znacznej wartości, sąd orzeka przepadek osiągniętej

korzyści lub jej równowartości. Przepis § 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.

§ 3.

Objęta przepadkiem korzyść majątkowa lub jej równowartość przechodzi na własność Skarbu

Państwa z chwilą uprawomocnienia się wyroku.

§ 1.

Kto udziela lub obiecuje udzielić korzyści majątkowej lub osobistej osobie pełniącej

funkcję publiczną w związku z pełnieniem tej funkcji,

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

§ 2.

W wypadku mniejszej wagi sprawca

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

§ 3.

Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 działa, aby skłonić osobę pełniącą funkcję

publiczną do naruszenia przepisów prawa albo udziela korzyści takiej osobie za naruszenie

przepisów prawa,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

§ 4.

Kto osobie pełniącej funkcję publiczną, w związku z pełnieniem tej funkcji, udziela

lub obiecuje udzielić korzyści majątkowej znacznej wartości,

podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do lat 12.

§ 5.

Karom określonym w § 1-4 podlega odpowiednio także ten, kto udziela lub obiecuje udzielić

korzyści majątkowej lub osobistej osobie pełniącej funkcję publiczną w państwie obcym

lub w organizacji międzynarodowej w związku z pełnieniem tej funkcji.

§ 1.

W razie prawomocnego skazania obywatela polskiego przez sąd państwa obcego na karę

pozbawienia wolności podlegającą wykonaniu albo prawomocnego orzeczenia wobec obywatela

polskiego środka polegającego na pozbawieniu wolności, Minister Sprawiedliwości może

wystąpić do właściwego organu tego państwa z wnioskiem o przejęcie skazanego albo

osoby, wobec której orzeczono środek, w celu wykonania kary pozbawienia wolności lub

środka w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 2.

W razie prawomocnego skazania przez sąd państwa obcego obywatela polskiego, osoby

mającej miejsce stałego pobytu, posiadającej mienie lub prowadzącej działalność zawodową

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na grzywnę lub w razie prawomocnego orzeczenia

wobec niej zakazu zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu

lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej, zakazu prowadzenia pojazdów,

przepadku albo środka zabezpieczającego nie polegającego na pozbawieniu wolności,

Minister Sprawiedliwości może wystąpić do właściwego organu tego państwa z wnioskiem

o przejęcie orzeczenia do wykonania w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 3.

Przed wystąpieniem z wnioskiem, o którym mowa w § 1 lub 2, Minister Sprawiedliwości

zwraca się do właściwego sądu o wydanie postanowienia w przedmiocie dopuszczalności

przejęcia orzeczenia do wykonania w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 1.

W razie otrzymania wniosku państwa obcego o wykonanie wobec obywatela polskiego lub

osoby mającej miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej prawomocnie

orzeczonej kary pozbawienia wolności lub środka polegającego na pozbawieniu wolności,

Minister Sprawiedliwości zwraca się do właściwego sądu o wydanie postanowienia w przedmiocie

dopuszczalności przejęcia orzeczenia do wykonania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 2.

W razie otrzymania wniosku państwa obcego o wykonanie wobec obywatela polskiego, osoby

mającej miejsce stałego pobytu, posiadającej mienie lub prowadzącej działalność zawodową

w Rzeczypospolitej Polskiej prawomocnie orzeczonej grzywny, zakazu zajmowania określonego

stanowiska, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności

gospodarczej, zakazu prowadzenia pojazdów, przepadku albo środka zabezpieczającego

nie polegającego na pozbawieniu wolności, Minister Sprawiedliwości zwraca się do właściwego

sądu o wydanie postanowienia w przedmiocie dopuszczalności przejęcia orzeczenia do

wykonania w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 3.

Jeżeli orzeczenie, którego wniosek dotyczy, nie jest prawomocne lub osoba objęta wnioskiem

określonym w § 1 nie jest obywatelem polskim lub nie ma na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej miejsca stałego pobytu, Minister Sprawiedliwości zwraca wniosek.

§ 1.

W razie prawomocnego skazania cudzoziemca przez sąd polski na karę pozbawienia wolności

podlegającą wykonaniu albo prawomocnego orzeczenia wobec niego środka polegającego

na pozbawieniu wolności, Minister Sprawiedliwości może wystąpić do właściwego organu

państwa, którego skazany albo osoba, wobec której orzeczono środek, jest obywatelem,

z wnioskiem o przejęcie go w celu odbycia kary lub wykonania środka.

§ 2.

Przed wystąpieniem z wnioskiem, o którym mowa w § 1, Minister Sprawiedliwości zwraca

się do właściwego sądu o wydanie postanowienia w przedmiocie dopuszczalności przekazania

orzeczenia do wykonania za granicą.

§ 3.

W razie otrzymania wniosku państwa obcego o przejęcie cudzoziemca prawomocnie skazanego

przez sąd polski na karę pozbawienia wolności podlegającą wykonaniu albo wobec którego

prawomocnie orzeczono środek polegający na pozbawieniu wolności, Minister Sprawiedliwości

zwraca się do właściwego sądu o wydanie postanowienia w przedmiocie dopuszczalności

przekazania orzeczenia do wykonania za granicą.

§ 4.

W razie prawomocnego skazania przez sąd polski osoby mającej miejsce stałego pobytu

za granicą albo posiadającej mienie lub prowadzącej działalność zawodową za granicą

na grzywnę lub prawomocnego orzeczenia wobec niej zakazu zajmowania określonego stanowiska,

wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej,

zakazu prowadzenia pojazdów, przepadku albo środka zabezpieczającego nie polegającego

na pozbawieniu wolności, sąd właściwy do wykonania kary lub środka może wystąpić za

pośrednictwem Ministra Sprawiedliwości do właściwego organu państwa, na terytorium

którego skazany lub osoba, wobec której orzeczono środek, stale przebywa, posiada

mienie lub prowadzi działalność, z wnioskiem o wykonanie orzeczenia.

§ 5.

W razie otrzymania wniosku państwa obcego o przejęcie do wykonania prawomocnego skazania

przez sąd polski osoby mającej miejsce stałego pobytu w tym państwie albo posiadającej

mienie lub prowadzącej działalność zawodową w tym państwie na grzywnę lub prawomocnego

orzeczenia wobec niej zakazu zajmowania określonego stanowiska, zakazu wykonywania

określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej, zakazu prowadzenia

pojazdów, przepadku albo środka zabezpieczającego nie polegającego na pozbawieniu

wolności, Minister Sprawiedliwości zwraca się do właściwego sądu o wydanie postanowienia

w przedmiocie dopuszczalności przekazania orzeczenia do wykonania za granicą.

§ 1.

Właściwy do rozpoznania spraw określonych w art. 608 § 3 w związku z § 1 i art. 609

§ 1 jest sąd okręgowy, w którego okręgu skazany ostatnio stale mieszkał lub czasowo

przebywał.

§ 2.

Właściwy do rozpoznania spraw określonych w art. 608 § 3 w związku z § 2, art. 609

§ 2 i art. 610 § 5 jest sąd rejonowy, w którego okręgu skazany stale mieszkał lub

czasowo przebywał, a jeżeli tego nie ustalono, gdzie znajduje się mienie nadające

się do egzekucji lub też skazany prowadzi działalność objętą zakazem.

§ 3.

Właściwy do rozpoznania spraw określonych w art. 610 § 2 i 3 jest sąd okręgowy, w

którego okręgu wydano orzeczenie, którego wniosek dotyczy.

§ 4.

Jeżeli nie można ustalić właściwości według zasad określonych w § 1, sprawę rozpoznaje

Sąd Okręgowy w Warszawie.

§ 5.

Jeżeli nie można ustalić właściwości według zasad określonych w § 2, sprawę rozpoznaje

sąd właściwy dla dzielnicy Śródmieście gminy Warszawa-Centrum.

§ 1.

Sąd rozpoznaje sprawę dopuszczalności przejęcia lub przekazania orzeczenia do wykonania

na posiedzeniu, w którym ma prawo wziąć udział skazany, jeżeli przebywa na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, oraz obrońca skazanego, jeżeli się na nie stawi. Jeżeli

skazany, który nie przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie posiada obrońcy,

prezes sądu właściwego do rozpoznania sprawy może mu wyznaczyć obrońcę z urzędu.

§ 2.

Jeżeli dane zawarte we wniosku są niewystarczające, sąd może zarządzić ich uzupełnienie.

W tym celu sąd może odroczyć rozpoznanie sprawy.

§ 3.

Jeżeli sąd wydał postanowienie o niedopuszczalności przejęcia lub przekazania orzeczenia

do wykonania, przejęcie ani przekazanie nie może nastąpić.

§ 4.

W wypadku określonym w art. 610 § 4 sąd wydaje postanowienie o wystąpieniu z wnioskiem

do organu obcego państwa o przejęcie orzeczenia do wykonania.

§ 5.

Na postanowienie sądu w przedmiocie przejęcia lub przekazania orzeczenia do wykonania

przysługuje zażalenie.

§ 6.

Jeżeli postępowanie dotyczy przejęcia orzeczenia do wykonania, sąd może orzec środek

zapobiegawczy.

§ 1.

Przejęcie orzeczenia do wykonania w Rzeczypospolitej Polskiej jest niedopuszczalne,

jeżeli

1)

orzeczenie nie jest prawomocne albo nie podlega wykonaniu,

2)

wykonanie orzeczenia mogłoby naruszać suwerenność, bezpieczeństwo lub porządek prawny

Rzeczypospolitej Polskiej,

3)

skazany na karę pozbawienia wolności lub osoba, wobec której orzeczono środek polegający

na pozbawieniu wolności, nie wyraża zgody na przejęcie,

4)

skazany na grzywnę albo wobec którego orzeczono przepadek, niezamieszkujący na stałe

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie posiada mienia na jej terytorium,

5)

czyn wskazany we wniosku nie stanowi czynu zabronionego według prawa polskiego,

6)

zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 604 § 1 pkt 2, 3 i 5.

§ 2.

Przekazanie orzeczenia do wykonania w państwie obcym jest niedopuszczalne, jeżeli

1)

orzeczenie nie jest prawomocne albo nie podlega wykonaniu,

2)

skazany na karę pozbawienia wolności lub osoba, wobec której orzeczono środek polegający

na pozbawieniu wolności, nie wyraża zgody na przekazanie,

3)

skazany na karę pozbawienia wolności lub osoba, wobec której orzeczono środek polegający

na pozbawieniu wolności, jest osobą określoną w art. 604 § 1 pkt 1,

4)

zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 604 § 1 pkt 3 i 5.

§ 1.

Po przejęciu orzeczenia do wykonania sąd określa kwalifikację prawną czynu według

prawa polskiego oraz karę i środek podlegające wykonaniu.

§ 2.

Określając karę lub środek podlegające wykonaniu, sąd stosuje odpowiednio przepis

art. 114 § 4 Kodeksu karnego.

§ 3.

Określając wysokość grzywny, sąd dokonuje przeliczenia wysokości grzywny orzeczonej

kwotowo lub wysokości stawki dziennej, określonych w obcej walucie, według kursu średniego

walut określonego przez Narodowy Bank Polski na dzień wydania orzeczenia w państwie

obcym. Jeżeli grzywnę wymierzono kwotowo, iloraz stawki dziennej i ilości stawek dziennych

nie może przekroczyć kwoty grzywny tak przeliczonej.

§ 4.

Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu. Przepisy art. 352 oraz 611a § 1 i 5 stosuje

się odpowiednio.

§ 1.

Jeżeli w toku postępowania zajdą okoliczności uzasadniające wydanie orzeczenia o zabezpieczeniu

majątkowym z uwagi na grożący przepadek przedmiotów albo mienia stanowiącego korzyść

majątkową osiągniętą z popełnienia przestępstwa, a przedmioty te lub składniki tego

mienia znajdują się na terytorium państwa obcego, sąd, a w postępowaniu przygotowawczym

prokurator, może wystąpić za pośrednictwem Ministra Sprawiedliwości do właściwego

organu tego państwa o zabezpieczenie przedmiotów lub mienia zagrożonych przepadkiem.

§ 2.

Jeżeli organ państwa obcego zwróci się o wykonanie prawomocnego orzeczenia o zabezpieczeniu

mienia, gdy mienie podlegające zabezpieczeniu znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, właściwy do wykonania orzeczenia jest sąd rejonowy lub prokurator, w którego

okręgu znajduje się to mienie.

Jeżeli skazany prawomocnym wyrokiem albo wobec którego prawomocnie orzeczono środek,

opuści terytorium państwa skazania, udając się na terytorium państwa, którego jest

obywatelem, zanim odbędzie orzeczoną karę albo zanim zostanie wykonany orzeczony wobec

niego środek, przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio. Przepisów art.

611b § 1 pkt 3 oraz § 2 pkt 2 nie stosuje się.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do przejęcia lub przekazania

do wykonania orzeczeń o karach pieniężnych.