Ustawa z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim.

Przepisy ustawy dotyczą ochrony języka polskiego i używania go w działalności publicznej

oraz w obrocie prawnym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Ustawa nie narusza

1)

przepisów ustaw o stosunku państwa do kościołów i innych związków wyznaniowych, w

szczególności dotyczących uprawiania kultu i praktyk religijnych,

2)

praw mniejszości narodowych i grup etnicznych.

1.

Ochrona języka polskiego polega w szczególności na

1)

dbaniu o poprawne używanie języka i doskonaleniu sprawności językowej jego użytkowników

oraz na stwarzaniu warunków do właściwego rozwoju języka jako narzędzia międzyludzkiej

komunikacji,

2)

przeciwdziałaniu jego wulgaryzacji,

3)

szerzeniu wiedzy o nim i jego roli w kulturze,

4)

upowszechnianiu szacunku dla regionalizmów i gwar, a także przeciwdziałaniu ich zanikowi,

5)

promocji języka polskiego w świecie,

6)

wspieraniu nauczania języka polskiego w kraju i za granicą.

2.

Do ochrony języka polskiego są obowiązane wszystkie organy władzy publicznej oraz

instytucje i organizacje uczestniczące w życiu publicznym.

3.

Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania określa, w drodze rozporządzenia,

zasady prowadzenia egzaminów państwowych z języka polskiego dla cudzoziemców ubiegających

się o urzędowe poświadczenie jego znajomości.

Język polski jest językiem urzędowym

1)

konstytucyjnych organów państwa,

2)

organów jednostek samorządu terytorialnego i podległych im instytucji w zakresie,

w jakim wykonują zadania publiczne,

3)

terenowych organów administracji publicznej,

4)

instytucji powołanych do realizacji określonych zadań publicznych,

5)

organów, instytucji i urzędów podległych organom wymienionym w pkt 1 i pkt 3, powołanych

w celu realizacji zadań tych organów, a także organów państwowych osób prawnych w

zakresie, w jakim wykonują zadania publiczne,

6)

organów samorządu innego niż samorząd terytorialny oraz organów organizacji społecznych,

zawodowych, spółdzielczych i innych podmiotów wykonujących zadania publiczne.

1.

Podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują

wszelkich czynności urzędowych w języku polskim, chyba że przepisy szczególne stanowią

inaczej.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do oświadczeń składanych organom, o których

mowa w art. 4.

Umowy międzynarodowe zawierane przez Rzeczpospolitą Polską powinny mieć polską wersję

językową, stanowiącą podstawę wykładni, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej.

1.

Języka polskiego używa się w obrocie prawnym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

pomiędzy podmiotami polskimi oraz gdy jedną ze stron jest podmiot polski. Dotyczy

to w szczególności nazewnictwa towarów i usług, ofert, reklamy, instrukcji obsługi,

informacji o właściwościach towarów i usług, warunków gwarancji, faktur, rachunków

i pokwitowań.

2.

Podmiotem polskim w rozumieniu ustawy jest

1)

osoba fizyczna mająca miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

2)

osoba prawna lub jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej

- prowadząca działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Posługiwanie się w obrocie prawnym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wyłącznie

obcojęzycznymi określeniami, z wyjątkiem nazw własnych, jest zakazane.

4.

Obcojęzyczne opisy towarów i usług oraz obcojęzyczne oferty i reklamy wprowadzane

do obrotu prawnego, o którym mowa w ust. 1, muszą jednocześnie mieć polską wersję

językową.

5.

Kontrolę wykonywania obowiązków, o których mowa w ust. 1, 3 i 4, sprawuje Inspekcja

Handlowa oraz Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

1.

Jeżeli stroną umowy, której wykonanie ma nastąpić na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

jest podmiot polski, umowę sporządza się w języku polskim.

2.

Umowa sporządzona w języku polskim może mieć wersję lub wersje obcojęzyczne. Jeżeli

strony nie postanowiły inaczej, podstawą wykładni takiej umowy jest jej wersja polskojęzyczna.

3.

Do umów zawartych z naruszeniem ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio art. 74 § 1 zdanie pierwsze oraz art. 74 § 2 Kodeksu

cywilnego; umowa sporządzona w języku obcym nie stanowi uprawdopodobnienia faktu dokonania

czynności prawnej, o którym mowa w art. 74 § 2 Kodeksu cywilnego.

Język polski jest językiem nauczania oraz językiem egzaminów i prac dyplomowych w

szkołach publicznych i niepublicznych wszystkich typów, w państwowych i niepaństwowych

szkołach wyższych oraz w placówkach oświatowych i innych instytucjach edukacyjnych,

chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej.

1.

Napisy i informacje w urzędach i instytucjach użyteczności publicznej, a także przeznaczone

do odbioru publicznego oraz w środkach transportu publicznego sporządza się w języku

polskim.

2.

Nazwom i tekstom w języku polskim mogą towarzyszyć wersje w przekładzie na język obcy

w wypadkach i granicach określonych w rozporządzeniu ministra właściwego do spraw

administracji publicznej.

Przepisy art. 5-7 oraz art. 9 i art. 10 nie dotyczą

1)

nazw własnych,

2)

obcojęzycznych dzienników, czasopism, książek oraz programów komputerowych, z wyjątkiem

ich opisów i instrukcji,

3)

działalności dydaktycznej i naukowej szkół wyższych, szkół i klas z obcym językiem

wykładowym lub dwujęzycznych, nauczycielskich kolegiów języków obcych, a także nauczania

innych przedmiotów, jeżeli jest to zgodne z przepisami szczególnymi,

4)

twórczości naukowej i artystycznej,

5)

zwyczajowo stosowanej terminologii naukowej i technicznej,

6)

znaków towarowych, nazw handlowych oraz oznaczeń pochodzenia towarów i usług.

1.

Instytucją opiniodawczo-doradczą w sprawach używania języka polskiego jest Rada Języka

Polskiego, zwana dalej „Radą”, działająca jako komitet problemowy w rozumieniu art. 34 ustawy z dnia 25 kwietnia 1997 r. o Polskiej Akademii Nauk

(Dz. U. Nr 75, poz. 469 i Nr 141, poz. 943 oraz z 1999 r. Nr 49, poz. 484).

2.

Nie rzadziej niż co dwa lata Rada przedstawia Sejmowi i Senatowi sprawozdanie o stanie

ochrony języka polskiego w rozumieniu art. 3.

1.

Rada, na wniosek ministra właściwego do spraw kultury, ministra właściwego do spraw

oświaty i wychowania, Prezesa Polskiej Akademii Nauk lub z własnej inicjatywy wyraża,

w drodze uchwały, opinie o używaniu języka polskiego w działalności publicznej i obrocie

prawnym oraz ustala zasady ortografii i interpunkcji języka polskiego.

2.

Towarzystwa naukowe, stowarzyszenia twórców i szkoły wyższe mogą zwracać się do Rady

w sprawach używania języka polskiego.

1.

Każdy organ, o którym mowa w art. 4, może zasięgnąć opinii Rady w wypadku wystąpienia

w toku czynności urzędowych istotnych wątpliwości dotyczących użycia języka polskiego.

2.

Producent, importer oraz dystrybutor towaru lub usługi, dla których w języku polskim

brak jest odpowiedniej nazwy, może wystąpić z wnioskiem do Rady o udzielenie opinii

co do odpowiedniej formy językowej dla oznaczenia tego towaru lub usługi.

1.

Kto w obrocie prawnym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stosuje wyłącznie obcojęzyczne

nazewnictwo towarów i usług, ofert, reklam, instrukcji obsługi, informacji o właściwościach

towarów i usług, warunków gwarancji, faktur, rachunków i pokwitowań, z pominięciem

polskiej wersji językowej,

podlega karze grzywny.

2.

W razie ukarania za wykroczenia, o których mowa w ust. 1, można orzec nawiązkę nie

wyższą niż 100 000 złotych z przeznaczeniem na Fundusz Promocji Twórczości, ustanowiony

na podstawie art. 111 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych

(Dz. U. Nr 24, poz. 83 i Nr 43, poz. 170 oraz z 1997 r. Nr 43, poz. 272 i Nr 88, poz. 554).

W ustawie z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe

(Dz. U. Nr 5, poz. 24, z 1988 r. Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 34, poz. 187, z 1990 r. Nr 29, poz. 173, z 1991 r. Nr 100, poz. 442, z 1996 r. Nr 114, poz. 542 oraz z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 121, poz. 770) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 12 w ust. 1 w pkt 2 kropkę na końcu zastępuje się przecinkiem oraz dodaje pkt

3 w brzmieniu

„

3)

dbać o poprawność języka i unikać używania wulgaryzmów.

”

;

2)

w art. 25 w ust. 4 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu

„

Jest również obowiązany do dbania o poprawność języka materiałów prasowych oraz przeciwdziałania

jego wulgaryzacji.

”

W ustawie z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji

(Dz. U. z 1993 r. Nr 7, poz. 34, z 1995 r. Nr 66, poz. 335 i Nr 142, poz. 701, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 oraz z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 121, poz. 770) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 18 dodaje się ust. 5 w brzmieniu

„

5.

Nadawcy dbają o poprawność języka swoich programów i przeciwdziałają jego wulgaryzacji.

”

;

2)

w art. 21 w ust. 1 dodaje się pkt 6a w brzmieniu

„

6a)

upowszechnianie wiedzy o języku polskim,

”

.

Traci moc dekret z dnia 30 listopada 1945 r. o języku państwowym i języku urzędowania rządowych

i samorządowych władz administracyjnych

(Dz. U. Nr 57, poz. 324).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.