Ustawa z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych.

1.

Ustawa określa zasady ochrony informacji, które wymagają ochrony przed nieuprawnionym

ujawnieniem, jako stanowiące tajemnicę państwową lub służbową, niezależnie od formy

i sposobu ich wyrażania, także w trakcie ich opracowania, zwanych dalej „informacjami

niejawnymi”, a w szczególności

1)

organizowania ochrony informacji niejawnych,

2)

klasyfikowania informacji niejawnych,

3)

udostępniania informacji niejawnych,

4)

postępowania sprawdzającego, w celu ustalenia, czy osoba nim objęta daje rękojmię

zachowania tajemnicy, zwanego dalej „postępowaniem sprawdzającym”,

5)

szkolenia w zakresie ochrony informacji niejawnych,

6)

ewidencjonowania, przechowywania, przetwarzania i udostępniania danych uzyskiwanych

w związku z prowadzonymi postępowaniami o ustalenie rękojmi zachowania tajemnicy,

w zakresie określonym w ankiecie bezpieczeństwa osobowego oraz w ankiecie bezpieczeństwa

przemysłowego,

7)

organizacji kontroli przestrzegania zasad ochrony informacji niejawnych,

8)

ochrony informacji niejawnych w systemach i sieciach teleinformatycznych,

9)

stosowania środków fizycznej ochrony informacji niejawnych.

2.

Przepisy ustawy mają zastosowanie do

1)

organów władzy publicznej, w szczególności

a)

Sejmu i Senatu Rzeczypospolitej Polskiej,

b)

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej,

c)

organów administracji rządowej,

d)

organów jednostek samorządu terytorialnego,

e)

sądów i trybunałów,

f)

organów kontroli państwowej i ochrony prawa,

2)

Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, zwanych dalej „Siłami Zbrojnymi”,

3)

Narodowego Banku Polskiego i banków państwowych,

4)

państwowych osób prawnych i innych niż wymienione w pkt 1-3 państwowych jednostek

organizacyjnych,

5)

przedsiębiorców, jednostek naukowych lub badawczo-rozwojowych ubiegających się o zawarcie

lub wykonujących umowy związane z dostępem do informacji niejawnych, dotyczące realizacji

zadań opłacanych w całości lub w części ze środków publicznych, w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych

(Dz. U. z 1998 r. Nr 119, poz. 773).

3.

Przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw o ochronie tajemnicy zawodowej

lub innych tajemnic prawnie chronionych.

W rozumieniu ustawy

1)

tajemnicą państwową - jest informacja niejawna określona w wykazie rodzajów informacji

niejawnych, stanowiącym załącznik nr 1, której nieuprawnione ujawnienie może spowodować

istotne zagrożenie dla podstawowych interesów Rzeczypospolitej Polskiej, a w szczególności

dla niepodległości lub nienaruszalności terytorium, interesów obronności, bezpieczeństwa

państwa i obywateli, albo narazić te interesy na co najmniej znaczną szkodę,

2)

tajemnicą służbową - jest informacja niejawna nie będąca tajemnicą państwową, uzyskana

w związku z czynnościami służbowymi albo wykonywaniem prac zleconych, której nieuprawnione

ujawnienie mogłoby narazić na szkodę interes państwa, interes publiczny lub prawnie

chroniony interes obywateli albo jednostki organizacyjnej,

3)

służbami ochrony państwa - są: Urząd Ochrony Państwa i Wojskowe Służby Informacyjne,

4)

rękojmia zachowania tajemnicy - oznacza spełnienie ustawowych wymogów dla zapewnienia

ochrony informacji niejawnych przed ich nieuprawnionym ujawnieniem,

5)

dokumentem - jest każda utrwalona informacja niejawna, w szczególności na piśmie,

mikrofilmach, negatywach i fotografiach, nośnikach do zapisów informacji w postaci

cyfrowej i na taśmach elektromagnetycznych, także w formie mapy, wykresu, rysunku,

obrazu, grafiki, fotografii, broszury, książki, kopii, odpisu, wypisu, wyciągu i tłumaczenia

dokumentu, zbędnego lub wadliwego wydruku, odbitki, kliszy, matrycy i dysku optycznego,

kalki, taśmy atramentowej, jak również informacja niejawna utrwalona na elektronicznych

nośnikach danych,

6)

materiałem - jest dokument, jak też chroniony jako informacja niejawna przedmiot lub

dowolna jego część, a zwłaszcza urządzenie, wyposażenie lub broń wyprodukowana albo

będąca w trakcie produkcji, a także składnik użyty do ich wytworzenia,

7)

jednostką organizacyjną - jest podmiot wymieniony w art. 1 ust. 2,

8)

systemem teleinformatycznym - jest system, który tworzą urządzenia, narzędzia, metody

postępowania i procedury stosowane przez wyspecjalizowanych pracowników, w sposób

zapewniający wytwarzanie, przechowywanie, przetwarzanie lub przekazywanie informacji,

9)

siecią teleinformatyczną - jest organizacyjne i techniczne połączenie systemów teleinformatycznych

wraz z łączącymi je urządzeniami i liniami telekomunikacyjnymi.

Informacje niejawne mogą być udostępnione wyłącznie osobie dającej rękojmię zachowania

tajemnicy i tylko w zakresie niezbędnym do wykonywania przez nią pracy lub pełnienia

służby na zajmowanym stanowisku albo innej zleconej pracy.

1.

Zasady zwalniania od obowiązku zachowania tajemnicy państwowej i służbowej w postępowaniu

przed sądami i innymi organami określają przepisy odrębnych ustaw.

2.

Jeżeli przepisy odrębnych ustaw uprawniają organy, służby lub instytucje państwowe

albo ich upoważnionych pracowników do dokonywania kontroli, a w szczególności swobodnego

dostępu do pomieszczeń i materiałów, jeżeli jej zakres dotyczy informacji niejawnych,

uprawnienia te są realizowane z zachowaniem przepisów niniejszej ustawy.

1.

Przy Radzie Ministrów tworzy się Komitet Ochrony Informacji Niejawnych, zwany dalej

„Komitetem”, jako organ opiniodawczo-doradczy w zakresie ochrony informacji niejawnych.

2.

Do zadań Komitetu należy w szczególności

1)

ustalanie projektów generalnych założeń ochrony informacji niejawnych, w tym organizacyjnych

i technicznych wymagań służących ochronie tych informacji w odniesieniu do głównych

zagrożeń w tym zakresie,

2)

opiniowanie kierunków oraz planów postępowania w sytuacji szczególnego zagrożenia

o zasięgu ogólnokrajowym, powstałej wskutek ujawnienia informacji niejawnych stanowiących

tajemnicę państwową, w której wystarczające jest zastosowanie zwykłych środków konstytucyjnych,

3)

analiza i ocena oddziaływania na stan ochrony informacji niejawnych, sytuacji szczególnego

zagrożenia lub innych zagrożeń oraz formułowanie opinii w tym zakresie,

4)

opracowywanie projektów dokumentów rządowych mających na celu zapewnienie spójności

prawa polskiego w zakresie ochrony informacji niejawnych z zobowiązaniami wynikającymi

z wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych,

5)

opiniowanie projektów aktów normatywnych, projektów programów, analiz, sprawozdań

i innych dokumentów rządowych dotyczących ochrony informacji niejawnych, a zwłaszcza

a)

systemu ochrony informacji niejawnych oraz podstaw jego funkcjonowania w odniesieniu

do: przemysłu zbrojeniowego, obrotu uzbrojeniem i sprzętem specjalnym, badań naukowych

i prac badawczo-rozwojowych prowadzonych na potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa,

przygotowań mobilizacyjnych w gospodarce narodowej, tworzenia i gospodarowania rezerwami

państwowymi oraz utrzymywania zdolności produkcyjnych i remontowych w gospodarce narodowej

na potrzeby obronności państwa,

b)

wymogów ochrony informacji niejawnych w planowaniu przestrzennym i rozbudowie infrastruktury

gospodarczej, w tym łączności,

6)

rozpatrywanie innych spraw zlecanych przez Radę Ministrów i Prezesa Rady Ministrów

oraz wnoszonych przez ministrów w dziedzinie realizacji zadań związanych z ochroną

informacji niejawnych.

W skład Komitetu wchodzą: Przewodniczący, zastępcy przewodniczącego, członkowie oraz

sekretarz.

1.

Przewodniczącym Komitetu jest Prezes Rady Ministrów, który zwołuje posiedzenia i kieruje

pracami Komitetu.

2.

Zastępcami Przewodniczącego Komitetu są

1)

pierwszym zastępcą - minister właściwy do spraw wewnętrznych,

2)

drugim zastępcą - Minister Obrony Narodowej.

Członkami Komitetu są

1)

ministrowie właściwi do spraw: zagranicznych, gospodarki, budżetu, finansów publicznych,

sprawiedliwości, administracji publicznej oraz Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów,

2)

Sekretarz Rady Bezpieczeństwa Narodowego - Szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego,

3)

Szef Urzędu Ochrony Państwa,

4)

Szef Wojskowych Służb Informacyjnych,

5)

nie więcej niż trzy osoby, powoływane i odwoływane przez Prezesa Rady Ministrów, których

doświadczenie lub sprawowane funkcje mogą mieć istotne znaczenie dla realizacji zadań

Komitetu.

Sekretarz Komitetu powoływany i odwoływany jest przez Przewodniczącego Komitetu.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy tryb funkcjonowania Komitetu,

2)

zasady udziału w jego posiedzeniach,

3)

zakres czynności sekretarza Komitetu.

Udział w posiedzeniach Komitetu, z prawem głosu, mogą brać

1)

delegowany przedstawiciel Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej,

2)

Prezes Najwyższej Izby Kontroli,

3)

Prezes Narodowego Banku Polskiego,

4)

za zgodą Przewodniczącego Komitetu - upoważnieni zastępcy członków Komitetu, o których

mowa w art. 8 pkt 1-4,

5)

inny niż wymieniony w art. 8 pkt 1 minister - w sprawach należących do zakresu swojego

działania, rozpatrywanych przez Komitet.

Obsługę Komitetu zapewnia Kancelaria Prezesa Rady Ministrów.

1.

Przewodniczący Komitetu raz w roku przedstawia Radzie Ministrów informację o działalności

Komitetu wraz z wnioskami wynikającymi z kontroli stanu przestrzegania przepisów o

ochronie informacji niejawnych, dokonywanej przez służby ochrony państwa.

2.

Informację, o której mowa w ust. 1, Przewodniczący Komitetu przekazuje Prezydentowi

Rzeczypospolitej Polskiej oraz przewodniczącemu sejmowej Komisji do Spraw Służb Specjalnych.

1.

Służby ochrony państwa są właściwe do

1)

kontroli ochrony informacji niejawnych oraz kontroli przestrzegania przepisów wydanych

w tym zakresie,

2)

realizacji zadań w zakresie bezpieczeństwa systemów i sieci teleinformatycznych,

3)

prowadzenia postępowania sprawdzającego według zasad określonych w ustawie,

4)

ochrony informacji niejawnych wymienianych przez Rzeczpospolitą Polską z innymi państwami

i organizacjami międzynarodowymi,

5)

szkolenia i doradztwa w zakresie ochrony informacji niejawnych,

6)

wykonywania innych zadań, w zakresie ochrony informacji niejawnych, określonych odrębnymi

przepisami.

2.

Służby ochrony państwa, w zakresie koniecznym do wykonywania swoich zadań, w celu

ochrony informacji niejawnych mogą korzystać z informacji uzyskanych przez Policję,

Straż Graniczną, Żandarmerię Wojskową oraz organy inspekcji celnej i kontroli skarbowej,

a także zwracać się do tych służb i organów o udzielenie niezbędnej pomocy przy wykonywaniu

czynności w ramach prowadzonych postępowań sprawdzających.

3.

Kierownicy jednostek organizacyjnych współdziałają ze służbami ochrony państwa w toku

przeprowadzanych przez nie postępowań sprawdzających, a w szczególności udostępniają

funkcjonariuszom albo żołnierzom, po przedstawieniu przez nich pisemnego upoważnienia,

pozostające w ich dyspozycji informacje i dokumenty niezbędne dla stwierdzenia, czy

osoba objęta postępowaniem sprawdzającym daje rękojmię zachowania tajemnicy.

4.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres, warunki

i tryb

1)

przekazywania służbom ochrony państwa informacji i udostępniania dokumentów, o których

mowa w ust. 3,

2)

udzielania służbom ochrony państwa pomocy, o której mowa w ust. 2.

5.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, określa się w szczególności

1)

szczegółowy zakres, warunki i tryb przekazywania przez kierowników jednostek organizacyjnych

służbom ochrony państwa informacji oraz udostępniania im dokumentów niezbędnych do

stwierdzenia, czy osoba objęta postępowaniem sprawdzającym daje rękojmię zachowania

tajemnicy,

2)

zakres, warunki i tryb udzielania przez Policję, Straż Graniczną, Żandarmerię Wojskową

oraz organy inspekcji celnej i kontroli skarbowej niezbędnej pomocy służbom ochrony

państwa przy wykonywaniu czynności w ramach prowadzonych postępowań sprawdzających.

W stosunkach międzynarodowych Szef Urzędu Ochrony Państwa i Szef Wojskowych Służb

Informacyjnych pełnią funkcję krajowych władz bezpieczeństwa.

W zakresie niezbędnym do kontroli stanu zabezpieczenia informacji niejawnych stanowiących

tajemnicę państwową upoważnieni pisemnie funkcjonariusze lub żołnierze służb ochrony

państwa mają prawo do

1)

swobodnego wstępu do obiektów i pomieszczeń jednostki kontrolowanej, gdzie informacje

takie są wytwarzane, przetwarzane, przechowywane lub przekazywane,

2)

wglądu do dokumentów związanych z organizacją ochrony tych informacji w kontrolowanej

jednostce organizacyjnej,

3)

żądania udostępnienia do kontroli sieci lub systemów teleinformatycznych służących

do wytwarzania, przechowywania, przetwarzania lub przekazywania tych informacji,

4)

przeprowadzania oględzin obiektów, składników majątkowych i sprawdzania przebiegu

określonych czynności związanych z ochroną tych informacji,

5)

żądania od kierowników i pracowników kontrolowanych jednostek organizacyjnych udzielania

ustnych i pisemnych wyjaśnień oraz posiadanych przez nich informacji dotyczących działalności

wywiadowczej albo terrorystycznej skierowanej przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej,

jej Siłom Zbrojnym, przedsiębiorcom, jednostkom naukowym lub badawczo-rozwojowym,

w odniesieniu do prowadzonej produkcji albo usług stanowiących tajemnicę państwową

ze względu na bezpieczeństwo lub obronność państwa, a także na potrzeby Sił Zbrojnych,

6)

zasięgania, w związku z przeprowadzaną kontrolą, informacji w jednostkach nie kontrolowanych,

jeżeli ich działalność pozostaje w związku z wytwarzaniem, przechowywaniem, przetwarzaniem,

przekazywaniem lub ochroną informacji niejawnych stanowiących tajemnicę państwową,

oraz żądania wyjaśnień od kierowników i pracowników tych jednostek,

7)

korzystania z pomocy biegłych i specjalistów, jeżeli stwierdzenie okoliczności ujawnionych

w czasie przeprowadzania kontroli wymaga wiadomości specjalnych,

8)

uczestniczenia w posiedzeniach kierownictwa, organów zarządzających lub nadzorczych,

a także organów opiniodawczo-doradczych w sprawach dotyczących problematyki ochrony

tych informacji w kontrolowanej jednostce organizacyjnej.

1.

Do czynności, o których mowa w art. 16, dokonywanych przez służby ochrony państwa,

mają odpowiednie zastosowanie przepisy art. 28, art. 29 pkt 1, art. 30-41 i art. 49-64 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1994 r.

o Najwyższej Izbie Kontroli

(Dz. U. z 1995 r. Nr 13, poz. 59, z 1996 r. Nr 64, poz. 315 i Nr 89, poz. 402, z 1997 r. Nr 28, poz. 153, Nr 79, poz. 484, Nr 96, poz. 589, Nr 121, poz. 770 i Nr 133, poz. 883 oraz z 1998 r. Nr 148, poz. 966, Nr 155, poz. 1016 i Nr 162, poz. 1116 i 1126), z tym że przewidziane w tej ustawie uprawnienia i obowiązki

1)

Najwyższej Izby Kontroli - przysługują służbom ochrony państwa,

2)

Prezesa, wiceprezesa i pracownika Najwyższej Izby Kontroli - przysługują odpowiednio

Szefowi, zastępcy Szefa i upoważnionemu funkcjonariuszowi Urzędu Ochrony Państwa oraz

Szefowi, zastępcy Szefa i upoważnionemu żołnierzowi Wojskowych Służb Informacyjnych.

2.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb prowadzenia

kontroli w zakresie ochrony informacji niejawnych stanowiących tajemnicę państwową,

a w szczególności zadania funkcjonariuszy i żołnierzy służb ochrony państwa nadzorujących

i wykonujących czynności kontrolne w postępowaniu kontrolnym, szczegółowy tryb przygotowania

kontroli, dokumentowania czynności kontrolnych, sporządzania protokołu kontroli, wystąpienia

pokontrolnego i informacji o wynikach kontroli przeprowadzanych przez służby ochrony

państwa.

1.

Za ochronę informacji niejawnych odpowiada kierownik jednostki organizacyjnej, w której

takie informacji są wytwarzane, przetwarzane, przekazywane lub przechowywane.

2.

Kierownikowi jednostki organizacyjnej podlega bezpośrednio pełnomocnik do spraw ochrony

informacji niejawnych, zwany dalej „pełnomocnikiem ochrony”, który odpowiada za zapewnienie

przestrzegania przepisów o ochronie informacji niejawnych.

3.

Pełnomocnikiem ochrony w jednostce organizacyjnej może być osoba, która

1)

posiada obywatelstwo polskie,

2)

posiada co najmniej średnie wykształcenie,

3)

uzyskała poświadczenie bezpieczeństwa, o którym mowa w art. 36 ust. 2, wydane przez

służby ochrony państwa na wniosek kierownika jednostki organizacyjnej,

4)

odbyła przeszkolenie w zakresie ochrony informacji niejawnych.

4.

Pełnomocnik ochrony kieruje wyodrębnioną wyspecjalizowaną komórką organizacyjną do

spraw ochrony informacji niejawnych, zwaną dalej „pionem ochrony”, do której zadań

należy

1)

zapewnienie ochrony informacji niejawnych,

2)

ochrona systemów i sieci teleinformatycznych,

3)

zapewnienie ochrony fizycznej jednostki organizacyjnej,

4)

kontrola ochrony informacji niejawnych oraz przestrzegania przepisów o ochronie tych

informacji,

5)

okresowa kontrola ewidencji, materiałów i obiegu dokumentów,

6)

opracowywanie planu ochrony jednostki organizacyjnej i nadzorowanie jego realizacji,

7)

szkolenie pracowników w zakresie ochrony informacji niejawnych według zasad określonych

w rozdziale 8.

5.

Pracownikiem pionu ochrony w jednostce organizacyjnej może być osoba, która

1)

posiada obywatelstwo polskie,

2)

uzyskała poświadczenie bezpieczeństwa, o którym mowa w art. 36 ust. 2,

3)

odbyła przeszkolenie w zakresie ochrony informacji niejawnych.

6.

Pełnomocnik ochrony, w zakresie realizacji swoich zadań, w razie wprowadzenia stanu

nadzwyczajnego, ma prawo żądać od komórek organizacyjnych w swojej jednostce organizacyjnej

udzielenia natychmiastowej pomocy.

7.

W zakresie realizacji swoich zadań pełnomocnik ochrony współpracuje z właściwymi jednostkami

i komórkami organizacyjnymi służb ochrony państwa. Pełnomocnik ochrony na bieżąco

informuje kierownika jednostki organizacyjnej o przebiegu tej współpracy.

8.

Pełnomocnik ochrony opracowuje plan postępowania z materiałami zawierającymi informacje

niejawne stanowiące tajemnicę państwową w razie wprowadzenia stanu nadzwyczajnego.

9.

Pełnomocnik ochrony podejmuje działania zmierzające do wyjaśnienia okoliczności naruszenia

przepisów o ochronie informacji niejawnych, zawiadamiając o tym kierownika jednostki

organizacyjnej, a w przypadku naruszenia przepisów o ochronie informacji niejawnych,

oznaczonych klauzulą „poufne” lub wyższą, również właściwą służbę ochrony państwa.

1.

Klasyfikowanie informacji niejawnej oznacza przyznanie tej informacji, w sposób wyraźny,

przewidzianej w ustawie jednej z klauzul tajności, o których mowa w art. 23 i 24.

2.

Klasyfikowanie informacji niejawnej zawartej w materiale, a zwłaszcza utrwalonej w

dokumencie, polega na oznaczeniu tego materiału odpowiednią klauzulą tajności.

3.

Informacjom niejawnym, materiałom, a zwłaszcza dokumentom lub ich zbiorom, przyznaje

się klauzulę tajności co najmniej równą najwyżej zaklasyfikowanej informacji lub najwyższej

klauzuli w zbiorze.

4.

Dopuszczalne jest przyznawanie różnych klauzul tajności częściom dokumentu (rozdziałom,

załącznikom, aneksom) lub poszczególnym dokumentom w zbiorze dokumentów, pod warunkiem

wyraźnego ich oznaczenia i wskazania klauzuli tajności po odłączeniu dokumentu bądź

jego części.

1.

Informacje niejawne, którym przyznano określoną klauzulę tajności, z zastrzeżeniem

ust. 2, są chronione zgodnie z przepisami ustawy, które dotyczą informacji niejawnych

oznaczonych daną klauzulą tajności. Oznacza to w szczególności, że informacje takie

1)

mogą być udostępnione wyłącznie osobie uprawnionej do dostępu do informacji niejawnych

o określonej klauzuli tajności,

2)

muszą być wytwarzane, przetwarzane, przekazywane lub przechowywane w warunkach uniemożliwiających

ich nieuprawnione ujawnienie, zgodnie z przepisami określającymi wymagania dotyczące

kancelarii tajnych, obiegu i środków fizycznej ochrony informacji niejawnych, odpowiednich

dla przyznanej im klauzuli tajności,

3)

muszą być chronione, odpowiednio do przyznanej klauzuli tajności, przy zastosowaniu

środków określonych w rozdziale 9.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej zatwierdza, opracowane przez pełnomocnika ochrony,

szczegółowe wymagania w zakresie ochrony informacji niejawnych oznaczonych klauzulą

„zastrzeżone” w podległych komórkach organizacyjnych.

1.

Klauzulę tajności przyznaje osoba, która jest upoważniona do podpisania dokumentu

lub oznaczenia innego niż dokument materiału.

2.

Uprawnienie do przyznawania, obniżania i znoszenia klauzuli tajności przysługuje wyłącznie

w zakresie posiadanego prawa dostępu do informacji niejawnych.

3.

Osoba, o której mowa w ust. 1, ponosi odpowiedzialność za przyznanie klauzuli tajności

i bez jej zgody albo zgody jej przełożonego klauzula nie może być obniżona lub zniesiona.

Dotyczy to również osoby, która przekazała dane do dokumentu zbiorczego.

4.

Zawyżanie lub zaniżanie klauzuli tajności jest niedopuszczalne.

5.

Odbiorca materiału zgłasza osobie, o której mowa w ust. 1, albo jej przełożonemu fakt

wyraźnego zawyżenia lub zaniżenia klauzuli tajności. W przypadku gdy osoba ta lub

jej przełożony zdecyduje o zmianie klauzuli, powinna poinformować o tym odbiorców

tego materiału. Odbiorcy materiału, którzy przekazali go kolejnym odbiorcom, są odpowiedzialni

za poinformowanie ich o zmianie klauzuli.

Kierownicy jednostek organizacyjnych zapewniają przeszkolenie podległych im pracowników

w zakresie klasyfikowania informacji niejawnych oraz stosowania właściwych klauzul

tajności, a także procedur ich zmiany i znoszenia.

1.

Informacje niejawne zaklasyfikowane jako stanowiące tajemnicę państwową oznacza się

klauzulą

1)

„ściśle tajne” - w przypadku gdy ich nieuprawnione ujawnienie mogłoby spowodować istotne

zagrożenie dla niepodległości, nienaruszalności terytorium albo polityki zagranicznej

lub stosunków międzynarodowych Rzeczypospolitej Polskiej albo zagrażać nieodwracalnymi

lub wielkimi stratami dla interesów obronności, bezpieczeństwa państwa i obywateli

lub innych istotnych interesów państwa, albo narazić je na szkodę w wielkich rozmiarach,

2)

„tajne” - w przypadku gdy ich nieuprawnione ujawnienie mogłoby spowodować zagrożenie

dla międzynarodowej pozycji państwa, interesów obronności, bezpieczeństwa państwa

i obywateli, innych istotnych interesów państwa albo narazić je na znaczną szkodę.

2.

Informacje niejawne zaklasyfikowane jako stanowiące tajemnicę służbową oznacza się

klauzulą

1)

„poufne” - w przypadku gdy ich nieuprawnione ujawnienie powodowałoby szkodę dla interesów

państwa, interesu publicznego lub prawnie chronionego interesu obywateli,

2)

„zastrzeżone” - w przypadku gdy ich nieuprawnione ujawnienie mogłoby spowodować szkodę

dla prawnie chronionych interesów obywateli albo jednostki organizacyjnej.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych i Minister Obrony Narodowej, po zasięgnięciu

opinii Szefa Urzędu Ochrony Państwa, określą, w drodze rozporządzenia, sposób oznaczania

materiałów, w tym klauzulami tajności, oraz sposób umieszczania klauzul na tych materiałach.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych i Minister Obrony Narodowej, po zasięgnięciu

opinii Szefa Urzędu Ochrony Państwa, mogą określić, w drodze rozporządzenia, dodatkowe

oznaczenia materiałów, które mogą poprzedzać klauzule wymienione w ust. 1 i 2, wskazujące

na szczególny sposób postępowania z materiałami zawierającymi informacje niejawne,

szczególny tryb ich wytwarzania, przetwarzania, przekazywania i przechowywania oraz

krąg upoważnionych adresatów ze względu na wymóg wyższego stopnia ich ochrony, także

wynikający z umów międzynarodowych, których Rzeczpospolita Polska jest stroną.

Materiały otrzymywane z zagranicy oraz wysyłane za granicę, w celu wykonania ratyfikowanych

umów międzynarodowych, oznacza się odpowiednią do ich treści klauzulą tajności określoną

w ustawie oraz jej zagranicznym odpowiednikiem.

1.

Informacje niejawne stanowiące tajemnicę państwową, z zastrzeżeniem ust. 2, podlegają

ochronie w sposób określony ustawą przez okres 50 lat od daty ich wytworzenia.

2.

Chronione bez względu na upływ czasu pozostają

1)

dane identyfikujące funkcjonariuszy i żołnierzy służb ochrony państwa wykonujących

czynności operacyjno-rozpoznawcze,

2)

dane identyfikujące osoby, które udzieliły pomocy w zakresie czynności operacyjno-rozpoznawczych

organom, służbom i instytucjom państwowym uprawnionym do ich wykonywania na podstawie

ustawy,

3)

informacje niejawne uzyskane od innych państw lub organizacji międzynarodowych, jeżeli

taki był warunek ich udostępnienia.

3.

Informacje niejawne stanowiące tajemnicę służbową podlegają ochronie w sposób określony

ustawą przez okres

1)

5 lat - oznaczone klauzulą „poufne”,

2)

2 lat - oznaczone klauzulą „zastrzeżone”

- o ile osoba, o której mowa w art. 21 ust. 1, nie określi okresu krótszego.

4.

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, z zastrzeżeniem ust. 2, które

spośród informacji niejawnych oznaczonych klauzulą „tajne” przestały stanowić tajemnicę

państwową, jeżeli od ich powstania upłynęło co najmniej 20 lat.

5.

Uprawnienia osoby, o której mowa w art. 21 ust. 1, w zakresie przyznawania, obniżania

lub znoszenia klauzuli tajności materiału oraz określania okresu, przez jaki informacja

niejawna podlega ochronie, przechodzą, w przypadku rozwiązania, zniesienia, likwidacji,

przekształcenia lub reorganizacji dotyczącej stanowiska lub funkcji tej osoby, na

jej następcę prawnego. W razie braku następcy prawnego, uprawnienia w tym zakresie

przechodzą na właściwą służbę ochrony państwa.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej określi, z zastrzeżeniem ust. 2, stanowiska lub

rodzaje prac zleconych, z którymi może łączyć się dostęp do informacji niejawnych,

odrębnie dla każdej klauzuli tajności.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, stanowiska i rodzaje prac zleconych

w organach administracji rządowej, których wykonywanie w tych organach może łączyć

się z dostępem do informacji niejawnych stanowiących tajemnicę państwową.

1.

Dopuszczenie do pracy lub pełnienia służby na stanowisku albo zlecenie pracy, o której

mowa w art. 26, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 6-8, może nastąpić po

1)

przeprowadzeniu postępowania sprawdzającego,

2)

przeszkoleniu tej osoby w zakresie ochrony informacji niejawnych.

2.

Postępowania sprawdzającego nie przeprowadza się wobec osób sprawujących urzędy: Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej, Marszałka Sejmu i Marszałek Senatu.

3.

Postępowania sprawdzającego nie przeprowadza się, z zastrzeżeniem ust. 4, wobec posłów

i senatorów.

4.

Marszałek Sejmu lub Marszałek Senatu zwracają się, za zgodą osoby sprawdzanej, do

służb ochrony państwa o przeprowadzenie postępowania sprawdzającego wobec posłów lub

senatorów, których obowiązki poselskie bądź senatorskie wymagają dostępu do informacji

niejawnych oznaczonych klauzulą „ściśle tajne”.

5.

W przypadku odmowy wydania poświadczenia bezpieczeństwa osobie, o której mowa w ust.

4 - za jej zgodą - Prezes Rady Ministrów przedstawia informację o powodach tej odmowy

Marszałkowi Sejmu, jeżeli odmowa dotyczy posła, albo Marszałkowi Senatu, jeżeli odmowa

dotyczy senatora.

6.

Postępowania sprawdzającego nie przeprowadza się wobec osób zajmujących stanowiska

Prezesa Rady Ministrów, członka Rady Ministrów, Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego,

Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Prezesa Trybunału Konstytucyjnego, Prezesa

Narodowego Banku Polskiego, Prezesa Najwyższej Izby Kontroli, Rzecznika Praw Obywatelskich,

Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, Rzecznika Interesu Publicznego, członków

Rady Polityki Pieniężnej, członków Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji oraz Szefów

Kancelarii: Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Sejmu, Senatu i Prezesa Rady Ministrów.

7.

W stosunku do kandydatów na stanowiska, o których mowa w ust. 6, postępowanie sprawdzające

właściwa służba ochrony państwa przeprowadza na wniosek organu uprawnionego do powołania

na te stanowiska. Jeżeli do powołania uprawniony jest Sejm albo Senat, z wnioskiem

tym występuje odpowiednio Marszałek Sejmu albo Marszałek Senatu. Postępowanie zostaje

zakończone przekazaniem opinii z uzasadnieniem właściwej służby ochrony państwa Prezydentowi

Rzeczypospolitej Polskiej, Marszałkowi Sejmu albo Marszałkowi Senatu.

8.

W stanach nadzwyczajnych Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej lub Prezes Rady Ministrów,

każdy w swoim zakresie, może wyrazić zgodę na odstąpienie od przeprowadzenia postępowania

sprawdzającego wobec osoby, o której mowa w ust. 1, chyba że istnieją przesłanki do

stwierdzenia, że nie daje ona rękojmi zachowania tajemnicy.

9.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej oraz Marszałek Sejmu i Marszałek Senatu zapoznają

się z przepisami o ochronie informacji niejawnych i składają oświadczenie o znajomości

tych przepisów. Posłowie i senatorowie oraz osoby, o których mowa w ust. 6, składają

takie oświadczenie po odbyciu szkolenia w zakresie ochrony informacji niejawnych.

1.

Nie mogą być dopuszczone do pracy lub pełnienia służby na stanowisku albo do wykonywania

prac zleconych, z którymi łączy się dostęp do informacji niejawnych stanowiących tajemnicę

państwową, z uwzględnieniem ust. 2, osoby

1)

nie posiadające obywatelstwa polskiego, z zastrzeżeniem art. 67 ust. 4, lub

2)

skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego,

także popełnione za granicą, lub

3)

które nie posiadają poświadczenia bezpieczeństwa, z wyjątkiem osób, o których mowa

w art. 27 ust. 2, 3, 6 i 8.

2.

Jeżeli z ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych wynika,

na zasadzie wzajemności, obowiązek dopuszczenia do informacji niejawnych obywateli

obcych państw mających wykonywać w Rzeczypospolitej Polskiej pracę w interesie innego

państwa lub organizacji międzynarodowej, postępowania sprawdzającego nie przeprowadza

się.

Postępowania sprawdzające, o których mowa w art. 38 i 39, na pisemny wniosek osoby

upoważnionej na podstawie odrębnych przepisów do obsady stanowiska lub zlecenia prac,

w tym także kierownika jednostki organizacyjnej, zwanej dalej „osobą upoważnioną do

obsady stanowiska”, przeprowadzają

1)

Wojskowe Służby Informacyjne - w przypadku ubiegania się osoby o zatrudnienie lub

zlecenie prac związanych z obronnością państwa

a)

wobec żołnierzy pozostających w służbie czynnej w Siłach Zbrojnych i pracowników cywilnych

wojska, z wyjątkiem jednostek wojskowych podporządkowanych ministrowi właściwemu do

spraw wewnętrznych,

b)

u przedsiębiorców, w jednostkach naukowych lub badawczo-rozwojowych, których organem

założycielskim jest Minister Obrony Narodowej, a także w innych jednostkach organizacyjnych,

w zakresie, w jakim realizują one produkcję lub usługi, stanowiące tajemnicę państwową

ze względu na obronność państwa i na potrzeby Sił Zbrojnych,

c)

u przedsiębiorców zajmujących się obrotem wyrobami, technologiami i licencjami objętymi

tajemnicą państwową ze względu na obronność państwa, jeżeli uczestnikami tego obrotu

są Siły Zbrojne lub jednostki organizacyjne podległe Ministrowi Obrony Narodowej,

d)

w wojskowych organach ochrony prawa i wojskowych organach porządkowych,

2)

Urząd Ochrony Państwa - w razie ubiegania się osoby o stanowisko, zatrudnienie lub

zlecenie prac w innych przypadkach niż wymienione w pkt 1.

Urząd Ochrony Państwa, Wojskowe Służby Informacyjne oraz Policja, Straż Graniczna

i Służba Więzienna przeprowadzają samodzielne postępowania sprawdzające wobec osób

ubiegających się o przyjęcie do służby lub pracy w tych organach, stosując odpowiednio

przepisy ustawy. Przepis stosuje się także w stosunku do osób pełniących służbę lub

zatrudnionych w tych organach i służbach.

1.

Przeprowadzenie postępowania sprawdzającego wymaga pisemnej zgody osoby, której ma

dotyczyć, zwanej dalej „osobą sprawdzaną”.

2.

Podanie osoby, o której mowa w art. 29, ubiegającej się o zatrudnienie lub przyjęcie

do służby na stanowisku objętym z mocy przepisów ustawy wymogiem przeprowadzenia postępowania

sprawdzającego, w przypadku braku zgody osoby sprawdzanej na przeprowadzenie tego

postępowania, pozostawia się bez rozpatrzenia.

3.

Można odstąpić od postępowania sprawdzającego, jeżeli osoba, o której mowa w ust.

1, przedstawi odpowiednie poświadczenie bezpieczeństwa.

Ustawa zezwala w zakresie niezbędnym dla ustalenia, czy osoba sprawdzana daje rękojmię

zachowania tajemnicy, na zbieranie i przetwarzanie informacji o osobach trzecich,

określonych w ankiecie bezpieczeństwa osobowego, o której mowa w art. 37 ust. 2 pkt

1, bez wiedzy i zgody tych osób.

Poświadczenie bezpieczeństwa upoważniające do dostępu do informacji niejawnych oznaczonych

wyższą klauzulą tajności uprawnia do dostępu do informacji niejawnych oznaczonych

niższą klauzulą tajności wyłącznie w zakresie określonym w art. 3.

Służby ochrony państwa oraz pełnomocnik ochrony, kierując się zasadami bezstronności

i obiektywizmu, są obowiązani do wykazania najwyższej staranności w toku prowadzonego

postępowania sprawdzającego co do jego zgodności z przepisami ustawy.

1.

Postępowanie sprawdzające ma na celu ustalenie, czy osoba sprawdzana daje rękojmię

zachowania tajemnicy.

2.

W toku postępowania sprawdzającego ustala się, czy istnieją wątpliwości dotyczące

1)

uczestnictwa, współpracy lub popierania przez osobę sprawdzaną działalności szpiegowskiej,

terrorystycznej, sabotażowej albo innej wymierzonej przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej,

2)

ukrywania lub świadomego niezgodnego z prawdą podawania przez osobę sprawdzaną w postępowaniu

sprawdzającym informacji mających znaczenie dla ochrony informacji niejawnych, a także

występowania związanych z tą osobą okoliczności powodujących ryzyko jej podatności

na szantaż lub wywieranie presji,

3)

przestrzegania porządku konstytucyjnego Rzeczypospolitej Polskiej, a przede wszystkim,

czy osoba sprawdzana uczestniczyła lub uczestniczy, współpracowała lub współpracuje

z partiami politycznymi albo innymi organizacjami, o których mowa w art. 13 Konstytucji,

4)

zagrożenia osoby sprawdzanej ze strony obcych służb specjalnych w postaci prób werbunku

lub nawiązania z nią kontaktu, a zwłaszcza obawy o wywieranie w tym celu presji.

3.

W toku postępowania sprawdzającego, o którym mowa w art. 36 ust. 1 pkt 2 i 3, ponadto

ustala się, czy istnieją wątpliwości

1)

związane z wyraźną różnicą między poziomem życia osoby sprawdzanej a uzyskiwanymi

przez nią dochodami,

2)

związane z ewentualnymi informacjami o chorobie psychicznej lub innych zakłóceniach

czynności psychicznych ograniczających sprawność umysłową i mogących negatywnie wpłynąć

na zdolność osoby sprawdzanej do zajmowania stanowiska albo wykonywania prac związanych

z dostępem do informacji niejawnych stanowiących tajemnicę państwową,

3)

związane z uzależnieniem od alkoholu lub narkotyków.

4.

W celu dokonania ustaleń, o których mowa w ust. 3 pkt 2 i 3, służba ochrony państwa

może zobowiązać osobę sprawdzaną do poddania się specjalistycznym badaniom oraz udostępnienia

wyników tych badań.

Pracownik ochrony, któremu mają być powierzone na podstawie ustawy z dnia 22 stycznia

1999 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. Nr 11, poz. 95) zadania pełnomocnika

ochrony lub pracownika pionu ochrony, musi dodatkowo spełnić wymagania określone w

tej ustawie.

1.

W zależności od stanowiska lub zleconej pracy, o które ubiega się dana osoba, przeprowadza

się postępowanie sprawdzające

1)

zwykłe - przy stanowiskach i pracach związanych z dostępem do informacji niejawnych

stanowiących tajemnicę służbową,

2)

poszerzone - przy stanowiskach i pracach związanych z dostępem do informacji niejawnych

oznaczonych klauzulą „tajne”,

3)

specjalne - przy stanowiskach i pracach związanych z dostępem do informacji niejawnych

oznaczonych klauzulą „ściśle tajne”.

2.

Postępowanie sprawdzające kończy się wydaniem poświadczenia bezpieczeństwa lub odmową

wydania takiego poświadczenia.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory

1)

poświadczenia bezpieczeństwa,

2)

odmowy wydania poświadczenia bezpieczeństwa.

4.

Poświadczenie bezpieczeństwa oraz odmowa wydania poświadczenia bezpieczeństwa powinny

zawierać

1)

podstawę prawną,

2)

wskazanie wnioskodawcy postępowania sprawdzającego,

3)

określenie służby ochrony państwa lub pełnomocnika ochrony, który przeprowadził postępowanie

sprawdzające,

4)

datę i miejsce wystawienia,

5)

imię, nazwisko i datę urodzenia osoby sprawdzanej,

6)

rodzaj przeprowadzonego postępowania sprawdzającego ze wskazaniem klauzuli informacji

niejawnych, do których osoba sprawdzana może mieć dostęp,

7)

stwierdzenie wydania poświadczenia bezpieczeństwa lub odmowy wydania poświadczenia

bezpieczeństwa,

8)

termin ważności,

9)

imienną pieczęć i czytelny podpis upoważnionego funkcjonariusza albo żołnierza służby

ochrony państwa lub pełnomocnika ochrony.

1.

Zwykłe postępowanie sprawdzające przeprowadza pełnomocnik ochrony na pisemne polecenie

kierownika jednostki organizacyjnej.

2.

Zwykłe postępowanie sprawdzające obejmuje

1)

wypełnienie ankiety bezpieczeństwa osobowego, zwanej dalej „ankietą”, której wzór

wraz z instrukcją jej wypełnienia stanowi załącznik nr 2,

2)

sprawdzenie, w niezbędnym zakresie, w ewidencjach, rejestrach i kartotekach, a w szczególności

w Centralnym Rejestrze Skazanych oraz Kartotece Skazanych i Tymczasowo Aresztowanych,

danych zawartych w ankiecie,

3)

sprawdzenie, wyłącznie w odniesieniu do osób kandydujących na stanowiska z dostępem

do informacji niejawnych oznaczonych klauzulą „poufne”, w ewidencjach i kartotekach

niedostępnych powszechnie, prowadzone na pisemny wniosek pełnomocnika ochrony przez

odpowiednie służby ochrony państwa, danych zawartych w ankiecie,

4)

sprawdzenie akt stanu cywilnego dotyczących osoby sprawdzanej.

3.

Ankietę wypełnia i podpisuje własnoręcznie osoba sprawdzana.

4.

Świadome podanie nieprawdziwych lub niepełnych danych w ankiecie stanowi podstawę

od odmowy wydania poświadczenia bezpieczeństwa przez pełnomocnika ochrony.

5.

W toku sprawdzeń, o których mowa w ust. 2 pkt 3, służby ochrony państwa mają prawo

przeprowadzić rozmowę z osobą sprawdzaną w celu uniknięcia nieścisłości lub sprzeczności

zawartych w uzyskanych informacjach.

6.

Służby ochrony państwa przekazują pełnomocnikowi ochrony pisemną informację o wynikach

czynności, o których mowa w ust. 5.

7.

Po zakończeniu zwykłego postępowania sprawdzającego z wynikiem pozytywnym pełnomocnik

ochrony wydaje poświadczenie bezpieczeństwa i przekazuje osobie sprawdzanej, zawiadamiając

o tym osobę upoważnioną do obsady stanowiska.

8.

Pełnomocnik ochrony odmawia wydania poświadczenia bezpieczeństwa, jeżeli nie zostaną

usunięte wątpliwości, o których mowa w art. 35 ust. 2.

9.

Pełnomocnik ochrony może odmówić wydania poświadczenia bezpieczeństwa, jeżeli przeprowadzenie

skutecznego postępowania sprawdzającego, w związku z dostępem do informacji niejawnych

oznaczonych klauzulą „poufne”, nie było możliwe z przyczyn niezależnych od tego pełnomocnika.

10.

O odmowie wydania poświadczenia bezpieczeństwa pełnomocnik pisemnie zawiadamia osobę

upoważnioną do obsady stanowiska.

1.

Poszerzone postępowanie sprawdzające prowadzi właściwa służba ochrony państwa na pisemny

wniosek osoby upoważnionej do obsady stanowiska. Postępowanie to obejmuje

1)

czynności, o których mowa w art. 37 ust. 2-5,

2)

przeprowadzenie wywiadu w miejscu zamieszkania osoby sprawdzanej, jeżeli jest to konieczne

w celu potwierdzenia danych zawartych w ankiecie,

3)

rozmowę z przełożonymi osoby sprawdzanej oraz z innymi osobami, jeżeli jest to konieczne

na podstawie uzyskanych informacji o osobie sprawdzanej,

4)

w uzasadnionych przypadkach sprawdzenie stanu i obrotów na rachunku bankowym w trybie

art. 104 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. Nr 140, poz. 939 oraz z 1998 r. Nr 160, poz. 1063 i Nr 162, poz. 1118) oraz zadłużenia osoby sprawdzanej, a w szczególności wobec Skarbu Państwa, jeżeli

jest to konieczne w celu sprawdzenia danych zawartych w ankiecie; przepisy art. 82 § 1 i 2 oraz art. 182 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. Nr 137, poz. 926 i Nr 160, poz. 1083 oraz z 1998 r. Nr 106, poz. 668) oraz art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej

(Dz. U. Nr 100, poz. 442, z 1992 r. Nr 21, poz. 85, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 i Nr 152, poz. 720 oraz z 1997 r. Nr 18, poz. 105, Nr 71, poz. 449, Nr 121, poz. 770 i Nr 137, poz. 926) stosuje się odpowiednio.

2.

Wywiad, o którym mowa w art. 1 pkt 2, przeprowadzają służby ochrony państwa i stosują

w tym zakresie odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego i wydane na jego podstawie przepisy dotyczące wywiadu środowiskowego.

Specjalne postępowanie sprawdzające prowadzi na pisemny wniosek osoby upoważnionej

do obsady stanowiska właściwa służba ochrony państwa. Postępowanie to obowiązkowo

obejmuje czynności, o których mowa w art. 38, a ponadto

1)

rozmowę z osobą sprawdzaną,

2)

rozmowę służby ochrony państwa z trzema osobami wskazanymi przez osobę sprawdzaną

w celu potwierdzenia tożsamości tej osoby.

1.

Jeżeli w toku poszerzonego lub specjalnego postępowania sprawdzającego wystąpią wątpliwości

nie pozwalające na ustalenie, czy osoba sprawdzana daję rękojmię zachowania tajemnicy,

służba ochrony państwa zapewnia osobie sprawdzanej możliwość osobistego ustosunkowania

się do przesłanek faktycznych stwarzających te wątpliwości. Wysłuchanie odbywa się

w sposób zapewniający ochronę informacji o osobie zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa

(Dz. U. Nr 30, poz. 180, z 1991 r. Nr 94, poz. 422 i Nr 107, poz. 461, z 1992 r. Nr 54, poz. 254, z 1994 r. Nr 53, poz. 214, z 1995 r. Nr 4, poz. 17, Nr 34, poz. 163 i Nr 104, poz. 515, z 1996 r. Nr 59, poz. 269, Nr 106, poz. 496 i Nr 156, poz. 775, z 1997 r. Nr 28, poz. 153, Nr 70, poz. 443, Nr 88, poz. 554 i Nr 141, poz. 943 oraz z 1998 r. Nr 131, poz. 860), zwanej dalej „ustawą o Urzędzie Ochrony Państwa”. Osoba ta może stawić się na wysłuchanie

ze swoim pełnomocnikiem.

2.

Służby ochrony państwa odstępują od przeprowadzenia czynności, o której mowa w ust.

1, jeżeli jej przeprowadzenie mogłoby spowodować naruszenie zasad ochrony informacji

niejawnych stanowiących tajemnicę państwową.

3.

Do poszerzonego i specjalnego postępowania sprawdzającego przepisy art. 37 ust. 7-10

stosuje się odpowiednio.

1.

Odmowa wydania poświadczenia bezpieczeństwa nie jest wiążąca dla osoby upoważnionej

do obsady stanowiska, z którym wiąże się dostęp do informacji niejawnych stanowiących

tajemnicę służbową.

2.

W razie obsady stanowiska lub zlecenia pracy osobie, w stosunku do której odmówiono

wydania poświadczenia bezpieczeństwa dotyczącego informacji niejawnych oznaczonych

klauzulą „poufne” lub dopuszczenia do informacji niejawnych stanowiących tajemnicę

państwową, osoba upoważniona do obsady stanowiska informuje o tym niezwłocznie właściwą

służbę ochrony państwa.

3.

Postępowanie sprawdzające wobec osoby, która nie uzyskała poświadczenia bezpieczeństwa,

można przeprowadzić najwcześniej po roku od daty odmowy wydania poświadczenia bezpieczeństwa.

1.

Do postępowania sprawdzającego nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

2.

Wszystkie czynności przeprowadzone w toku postępowania sprawdzającego przez pełnomocnika

ochrony oraz przez służby ochrony państwa muszą być rzetelnie udokumentowane i powinny

być zakończone przed upływem

1)

miesiąca - od daty pisemnego polecenia przeprowadzenia zwykłego postępowania sprawdzającego,

2)

2 miesięcy - od daty złożenia wniosku o przeprowadzenie poszerzonego postępowania

sprawdzającego wraz z wypełnioną ankietą,

3)

3 miesięcy - od daty złożenia wniosku o przeprowadzenie specjalnego postępowania sprawdzającego

wraz z wypełnioną ankietą.

3.

Akta zakończonych postępowań sprawdzających, prowadzonych w odniesieniu do osób ubiegających

się o stanowisko lub zlecenie pracy, z którymi łączy się dostęp do informacji niejawnych

stanowiących tajemnicę służbową, są przechowywane przez pełnomocnika ochrony i mogą

być udostępniane do wglądu wyłącznie

1)

osobie sprawdzanej, ubiegającej się o takie stanowisko,

2)

na żądanie sądu lub prokuratora w celu ścigania karnego,

3)

osobie upoważnionej do obsady stanowiska lub właściwym służbom ochrony państwa dla

celów postępowania sprawdzającego.

4.

Akta zakończonych postępowań sprawdzających prowadzonych w odniesieniu do osób ubiegających

się o stanowiska lub zlecenie pracy, z którymi łączy się dostęp do informacji niejawnych

stanowiących tajemnicę państwową, przechowywane są jako wyodrębniona część w archiwach

służb ochrony państwa.

5.

Służby ochrony państwa, każda w zakresie swojego działania, prowadzą ewidencję osób,

które uzyskały poświadczenie bezpieczeństwa, a także osób, które zajmują stanowiska

lub wykonują prace, z którymi łączy się dostęp do informacji niejawnych oznaczonych

klauzulą „poufne” lub stanowiących tajemnicę państwową. Dane z ewidencji oraz akta

postępowań sprawdzających mogą być udostępnione wyłącznie na żądanie sądu lub prokuratora

w celu ścigania karnego lub służbom ochrony państwa dla celów postępowania sprawdzającego.

6.

Dane, o których mowa w ust. 5, mogą obejmować wyłącznie

1)

w odniesieniu do osoby - jej imię i nazwisko, imię ojca, datę i miejsce urodzenia,

adres miejsca zamieszkania lub pobytu, nazwę i adres jednostki organizacyjnej, w której

osoba jest zatrudniona, nazwę komórki organizacyjnej i stanowiska oraz sygnaturę akt

postępowania sprawdzającego,

2)

w odniesieniu do stanowiska lub pracy zleconej - datę objęcia stanowiska lub rozpoczęcia

pracy, określenie z dostępem do jakich informacji niejawnych łączy się to stanowisko,

datę wydania i numer poświadczenia bezpieczeństwa.

7.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb udostępniania

danych, o których mowa w ust. 5.

1.

Osoba upoważniona do obsady stanowiska może z urzędu, za zgodą osoby sprawdzanej lub

na jej wniosek, w terminie miesiąca od dnia otrzymania zawiadomienia o odmowie wydania

poświadczenia bezpieczeństwa przez służbę ochrony państwa, zwrócić się do Prezesa

Rady Ministrów z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli postępowania sprawdzającego.

2.

Właściwa służba ochrony państwa niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 7

dni od otrzymania żądania od Prezesa Rady Ministrów, przekazuje Prezesowi Rady Ministrów

materiały dotyczące postępowania sprawdzającego celem przeprowadzenia postępowania

kontrolnego.

3.

Prezes Rady Ministrów, w przypadku stwierdzenia, że osoba sprawdzana daje rękojmię

zachowania tajemnicy, wydaje orzeczenie wiążące właściwą służbę ochrony państwa co

do wydania poświadczenia bezpieczeństwa lub uzupełnienia postępowania sprawdzającego.

W przypadku potwierdzenia ustaleń dokonanych przez służbę ochrony państwa Prezes Rady

Ministrów zawiadamia organ upoważniony do obsady stanowiska.

4.

Po zakończeniu postępowania kontrolnego Prezes Rady Ministrów bezzwłocznie zwraca

właściwej służbie ochrony państwa materiały, o których mowa w ust. 2.

1.

Postępowania sprawdzające powtarza się, odpowiednio, w stosunku do osób na stanowiskach

i wykonujących prace zlecone, z którymi wiąże się dostęp do informacji niejawnych

oznaczonych klauzulą

1)

„poufne” - co 10 lat,

2)

„tajne” - co 5 lat,

3)

„ściśle tajne” - co 3 lata

- liczone od daty wydania poświadczenia bezpieczeństwa.

2.

Wniosek o wszczęcie kolejnego postępowania sprawdzającego powinien zostać złożony

co najmniej na 6 miesięcy przed upływem terminu ważności poświadczenia bezpieczeństwa.

1.

W przypadku gdy w odniesieniu do osoby, której wydano poświadczenie bezpieczeństwa,

zostaną ujawnione nowe fakty wskazujące, że nie daje ona rękojmi zachowania tajemnicy,

służby ochrony państwa lub pełnomocnik ochrony przeprowadzają kolejne postępowanie

sprawdzające z pominięciem terminów, o których mowa w art. 44 ust. 1.

2.

O wszczęciu kolejnego postępowania sprawdzającego, o którym mowa w ust. 1, służby

ochrony państwa lub pełnomocnik ochrony zawiadamiają osobę odpowiedzialną za obsadę

stanowiska oraz osobę sprawdzaną.

Do kolejnego postępowania sprawdzającego stosuje się przepisy ustawy odnoszące się

do właściwego postępowania sprawdzającego, z uwzględnieniem art. 47.

Po otrzymaniu zawiadomienia, o którym mowa w art. 45 ust. 2, kierownik jednostki organizacyjnej

może ograniczyć lub wyłączyć dostęp do informacji niejawnych osobie objętej kolejnym

postępowaniem sprawdzającym.

Pełnomocnik ochrony prowadzi wykaz stanowisk i prac zleconych oraz osób dopuszczonych

do pracy lub służby na stanowiskach, z którymi wiąże się dostęp do informacji niejawnych.

Przepisy art. 42 ust. 5 i 6 oraz przepisy wydane na podstawie art. 42 ust. 7 stosuje

się odpowiednio.

1.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach udostępnienie informacji niejawnych stanowiących

tajemnicę państwową określonej osobie lub instytucji może nastąpić na podstawie pisemnej

zgody odpowiednio Szefów Kancelarii: Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Sejmu,

Senatu lub Prezesa Rady Ministrów albo ministra właściwego dla określonego działu

administracji rządowej lub kierownika urzędu centralnego, a w przypadku ich braku

- na podstawie pisemnej zgody właściwej służby ochrony państwa.

2.

Zgodę na udostępnienie informacji niejawnych stanowiących tajemnicę służbową może

wyrazić na piśmie kierownik jednostki organizacyjnej, wyłącznie w odniesieniu do informacji

wytworzonych w tej jednostce.

3.

Wyrażenie zgody na udostępnienie informacji niejawnych nie oznacza zmiany lub zniesienia

jej klauzuli tajności oraz musi określać zakres podmiotowy i przedmiotowy udostępnienia.

1.

Jednostka organizacyjna, w której są wytwarzane, przetwarzane, przekazywane lub przechowywane

dokumenty zawierające informacje niejawne oznaczone klauzulą „poufne” lub stanowiące

tajemnicę państwową, ma obowiązek zorganizowania kancelarii, zwanej dalej „kancelarią

tajną”.

2.

Kancelaria tajna stanowi wyodrębnioną komórkę organizacyjną podległą bezpośrednio

pełnomocnikowi ochrony, odpowiedzialną za właściwe rejestrowanie, przechowywanie,

obieg i wydawanie takich dokumentów uprawnionym osobom. Kancelaria tajna powinna być

zorganizowana w wyodrębnionym pomieszczeniu, zabezpieczonym zgodnie z przepisami o

środkach ochrony fizycznej informacji niejawnych i być obsługiwana przez pracowników

pionu ochrony.

Kancelaria tajna jest zorganizowana odrębnie dla dokumentów o określonej klauzuli

tajności, z tym że dopuszczalne jest zorganizowanie jednej kancelarii, pod warunkiem

że dokumenty o różnych klauzulach są fizycznie od siebie oddzielone i obsługiwane

przez osobę posiadającą poświadczenie bezpieczeństwa odpowiednie do najwyższej klauzuli

wytwarzanych, przetwarzanych, przekazywanych lub przechowywanych w kancelarii dokumentów.

1.

Organizacja pracy kancelarii tajnej musi zapewniać możliwość ustalenia w każdych okolicznościach,

gdzie znajduje się dokument klasyfikowany pozostający w dyspozycji jednostki organizacyjnej.

2.

Dokumenty oznaczone klauzulami: „ściśle tajne” i „tajne” mogą być wydawane poza kancelarię

tajną jedynie w przypadku, gdy odbiorca zapewnia warunki ochrony takich dokumentów

przed nieuprawnionym ujawnieniem. W razie wątpliwości co do zapewnienia warunków ochrony,

dokument może być udostępniony wyłącznie w kancelarii tajnej.

3.

Kancelaria tajna odmawia udostępnienia lub wydania dokumentu, o którym mowa w art.

50 ust. 1, osobie nie posiadającej stosownego poświadczenia bezpieczeństwa.

4.

Fakt zapoznania się przez osobę uprawnioną z dokumentem zawierającym informacje niejawne

stanowiące tajemnicę państwową podlega odnotowaniu w karcie zapoznania się z tym dokumentem.

1.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

wymagania w zakresie organizacji kancelarii tajnych,

2)

zakres i warunki stosowania środków ochrony fizycznej,

3)

tryb obiegu informacji niejawnych,

4)

wzór karty zapoznania się z dokumentem.

2.

Minister Obrony Narodowej, ministrowie właściwi: do spraw wewnętrznych, administracji

publicznej, spraw zagranicznych, finansów publicznych, budżetu i instytucji finansowych,

Prezes Narodowego Banku Polskiego, Prezes Najwyższej Izby Kontroli, Szefowie Kancelarii

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Sejmu, Senatu oraz Prezesa Rady Ministrów oraz

Szef Urzędu Ochrony Państwa określą, każdy w zakresie swego działania, szczególne

zasady organizacji kancelarii tajnych, stosowanie środków ochrony fizycznej oraz obiegu

informacji niejawnych.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych i Minister Obrony Narodowej, po zasięgnięciu

opinii Szefa Urzędu Ochrony Państwa, określą, w drodze rozporządzenia, tryb i sposób

1)

przyjmowania,

2)

przewożenia,

3)

wydawania,

4)

ochrony materiałów

- w celu ich zabezpieczenia przed nieuprawnionym ujawnieniem, utratą, uszkodzeniem

lub zniszczeniem.

1.

Dopuszczenie do pracy lub służby, z którymi łączy się dostęp do informacji niejawnych,

poprzedza szkolenie w zakresie ochrony informacji niejawnych prowadzone w celu zapoznania

się z

1)

zagrożeniami ze strony obcych służb specjalnych działających przeciwko Rzeczypospolitej

Polskiej i państwom sojuszniczym, a także z zagrożeniami ze strony organizacji terrorystycznych,

2)

przepisami dotyczącymi ochrony informacji niejawnych oraz odpowiedzialności za ich

ujawnienie,

3)

zasadami ochrony informacji niejawnych w zakresie niezbędnym do wykonywania pracy

lub pełnienia służby,

4)

sposobami ochrony informacji niejawnych stanowiących tajemnicę państwową oraz postępowania

w sytuacjach zagrożenia dla takich informacji lub w przypadku ich ujawnienia,

5)

odpowiedzialnością karną, dyscyplinarną i służbową za naruszenie przepisów o ochronie

informacji niejawnych.

2.

Szkolenie, o którym mowa w ust. 1, przeprowadzają

1)

funkcjonariusze i żołnierze służb ochrony państwa - w stosunku do osób, o których

mowa w art. 27 ust. 3-8, a także w stosunku do pełnomocników ochrony,

2)

pełnomocnicy ochrony - w stosunku do osób zatrudnionych lub pełniących służbę w jednostkach

organizacyjnych.

3.

Koszty szkolenia pokrywa jednostka organizacyjna, w której osoba szkolona jest zatrudniona

lub pełni służbę.

4.

Wzajemne prawa i obowiązki organizatora i uczestnika szkolenia, o którym mowa w ust.

2 pkt 1, określa umowa zawarta między tymi stronami.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia

stwierdzającego odbycie przeszkolenia, w tym odrębnie dla osób przeszkolonych przez

służby ochrony państwa.

1.

Jednostki organizacyjne, w których materiały zawierające informacje niejawne są wytwarzane,

przetwarzane, przekazywane lub przechowywane, mają obowiązek stosowania środków ochrony

fizycznej w celu uniemożliwienia osobom nie upoważnionym dostępu do takich informacji,

a w szczególności przed

1)

działaniem obcych służb specjalnych,

2)

zamachem terrorystycznym lub sabotażem,

3)

kradzieżą lub zniszczeniem materiału,

4)

próbą wejścia osób nieuprawnionych,

5)

nieuprawnionym dostępem pracowników do materiałów oznaczonych wyższą klauzulą tajności.

2.

Zakres stosowania środków ochrony fizycznej musi odpowiadać klauzuli tajności i ilości

informacji niejawnych, liczbie oraz poziomowi dostępu do takich informacji zatrudnionych

lub pełniących służbę osób oraz uwzględniać wskazania służb ochrony państwa dotyczące

w szczególności ochrony przed zagrożeniami ze strony obcych służb specjalnych, także

w stosunku do państwa sojuszniczego.

W celu uniemożliwienia osobom nieuprawnionym dostępu do informacji niejawnych, należy

w szczególności

1)

wydzielić części obiektów, które poddane są szczególnej kontroli wejść i wyjść oraz

kontroli przebywania, zwane dalej „strefami bezpieczeństwa”,

2)

wydzielić wokół stref bezpieczeństwa strefy administracyjne służące do kontroli osób

lub pojazdów,

3)

wprowadzić system przepustek lub inny system określający uprawnienia do wejścia, przebywania

i wyjścia ze strefy bezpieczeństwa, a także przechowywania kluczy do pomieszczeń chronionych,

szaf pancernych i innych pojemników służących do przechowywania informacji niejawnych

stanowiących tajemnicę państwową,

4)

zapewnić kontrolę stref bezpieczeństwa i stref administracyjnych przez przeszkolonych

zgodnie z ustawą pracowników pionu ochrony,

5)

stosować wyposażenie i urządzenia służące ochronie informacji niejawnych, którym na

podstawie odrębnych przepisów przyznano certyfikaty lub świadectwa kwalifikacyjne.

1.

W uzasadnionych przypadkach dla zapewnienia ochrony informacji niejawnych stanowiących

tajemnicę państwową, w szczególności rozmów i spotkań, których przedmiotem są takie

informacje, wydziela się specjalne strefy bezpieczeństwa, które są poddawane stałej

kontroli w zakresie stosowania środków ochrony fizycznej informacji niejawnych.

2.

Urządzanie i wyposażanie pomieszczeń objętych specjalną strefą bezpieczeństwa uwzględnia

zastosowanie środków zabezpieczających te pomieszczenia przed podsłuchem i podglądem.

3.

Do specjalnej strefy bezpieczeństwa zakazuje się wnoszenia oraz wynoszenia przedmiotów

i urządzeń bez uprzedniego ich sprawdzenia przez upoważnionych pracowników pionu ochrony.

Pełnomocnicy ochrony są obowiązani do bieżącego nadzoru nad stosowaniem środków ochrony

fizycznej.

1.

Systemy i sieci teleinformatyczne, służące do wytwarzania, przechowywania, przetwarzania

lub przekazywania informacji niejawnych stanowiących tajemnicę państwową, podlegają

szczególnej ochronie przed nieuprawnionym ujawnieniem tych informacji, a także przed

możliwością przypadkowego lub świadomego narażenia ich bezpieczeństwa.

2.

Przekazanie informacji niejawnych stanowiących tajemnicę państwową za pośrednictwem

systemów i sieci teleinformatycznych, które składają się z certyfikowanych urządzeń

i narzędzi kryptograficznych, może nastąpić pod warunkiem zastosowania kryptograficznych

metod i środków ochrony, dopuszczonych do eksploatacji na podstawie szczególnych wymagań

bezpieczeństwa, w trybie art. 61 i 62.

3.

Szczególne wymagania bezpieczeństwa systemu lub sieci teleinformatycznej powinny być

kompletnym i wyczerpującym opisem ich budowy, zasad działania i eksploatacji wraz

z procedurami bezpieczeństwa, które muszą być spełnione w fazie projektowania, wdrażania

i funkcjonowania systemu lub sieci. Procedury bezpieczeństwa obejmują zasady i tryb

postępowania w sprawach związanych z bezpieczeństwem informacji niejawnych, a także

określają zakres odpowiedzialności użytkowników systemu lub sieci teleinformatycznych

oraz pracowników mających do nich dostęp.

4.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, podstawowe wymagania bezpieczeństwa

teleinformatycznego, jakim powinny odpowiadać systemy i sieci teleinformatyczne służące

do wytwarzania, przetwarzania, przechowywania lub przekazywania informacji niejawnych,

oraz wytyczne do opracowywania szczególnych wymagań bezpieczeństwa tych systemów i

sieci.

5.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, określa się w szczególności podstawowe wymagania

bezpieczeństwa systemów i sieci teleinformatycznych w zakresie ochrony fizycznej,

elektromagnetycznej, kryptograficznej, bezpieczeństwa transmisji w sieciach lub systemach

teleinformatycznych służących do wytwarzania, przetwarzania, przechowywania lub przekazywania

informacji niejawnych.

1.

Szczególne wymagania bezpieczeństwa opracowuje i przekazuje służbom ochrony państwa

kierownik jednostki organizacyjnej, który jest także odpowiedzialny za eksploatację

i bezpieczeństwo systemu lub sieci teleinformatycznej.

2.

Szczególne wymagania bezpieczeństwa obejmujące środki ochrony kryptograficznej, elektromagnetycznej,

technicznej i organizacyjnej odpowiednie dla danego systemu i sieci teleinformatycznej,

w której mają być wytwarzane, przetwarzane, przechowywane lub przekazywane informacje

niejawne stanowiące tajemnicę państwową, są w każdym przypadku indywidualnie zatwierdzane

przez służby ochrony państwa w terminie 30 dni od dnia ich przekazania.

3.

Szczególne wymagania bezpieczeństwa systemów i sieci teleinformatycznych, w których

mają być wytwarzane, przetwarzane, przechowywane lub przekazywane informacje niejawne

stanowiące tajemnicę służbową, przedstawiane są służbom ochrony państwa. Niewniesienie

przez służby ochrony państwa zastrzeżeń do tych wymagań w terminie 30 dni od daty

ich przedstawienia uprawnia do uruchomienia systemu lub sieci teleinformatycznej.

1.

Wytwarzanie, przechowywanie, przetwarzanie lub przekazywanie informacji niejawnych,

stanowiących tajemnicę państwową odpowiednio do ich klauzuli tajności wymaga certyfikatu

dla systemu wydanego przez właściwą służbę ochrony państwa.

2.

Certyfikat, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na podstawie

1)

badania i oceny zdolności systemu lub sieci teleinformatycznych do ochrony informacji

niejawnych przed nieuprawnionym ujawnieniem oraz przed możliwością narażenia ich bezpieczeństwa,

2)

przeprowadzonych zgodnie z ustawą postępowań sprawdzających,

3)

zatwierdzonych przez służby ochrony państwa szczególnych wymagań bezpieczeństwa systemu

lub sieci teleinformatycznych.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej wyznacza

1)

osobę lub zespół osób odpowiedzialnych za funkcjonowanie systemu lub sieci teleinformatycznych

oraz za przestrzeganie zasad i wymagań bezpieczeństwa systemów i sieci teleinformatycznych,

zwane dalej „administratorem systemu”,

2)

pracownika pionu ochrony odpowiedzialnego za bieżącą kontrolę zgodności funkcjonowania

sieci lub systemu teleinformatycznego ze szczególnymi wymaganiami bezpieczeństwa,

o których mowa w art. 61 ust. 2 i 3.

2.

Służby ochrony państwa udzielają kierownikom jednostek organizacyjnych, o których

mowa w art. 61 ust. 1, niezbędnej dla realizacji ich zadań pomocy.

Stanowiska administratora systemu mogą zajmować albo pełnić funkcję pracownika pionu

ochrony, o którym mowa w art. 63 ust. 1 pkt 2, osoby, które spełniają wymagania określone

w art. 18 ust. 5, odpowiednie do klauzuli informacji niejawnych wytwarzanych, przechowywanych,

przetwarzanych lub przekazywanych w systemach lub sieciach, które to osoby odbyły

specjalistyczne przeszkolenie prowadzone przez służby ochrony państwa.

1.

Przedsiębiorca, jednostka naukowa lub badawczo-rozwojowa, starający się o zawarcie

umowy lub wykonujący umowę, o której mowa w art. 1 ust. 2 pkt 5, zwaną dalej „umową”,

z wykonaniem której łączy się dostęp do informacji niejawnych stanowiących tajemnicę

państwową, mają obowiązek ochrony tych informacji.

2.

Umowa powinna określać

1)

szczegółowe wymagania dotyczące ochrony informacji niejawnych stanowiących tajemnicę

państwową, które zostaną przekazane przedsiębiorcy, jednostce naukowej lub badawczo-rozwojowej,

w związku z wykonywaniem umowy, zwane dalej „instrukcją bezpieczeństwa przemysłowego”,

odpowiednie do ich ilości, klauzuli tajności oraz liczby osób mających do nich dostęp,

2)

skutki oraz zakres odpowiedzialności stron umowy z tytułu niewykonania lub nienależytego

wykonania obowiązków wynikających z ustawy, a także nieprzestrzegania wymagań określonych

w instrukcji bezpieczeństwa przemysłowego.

3.

Umowa może określać również wymagania w zakresie ochrony informacji niejawnych stanowiących

tajemnicę służbową. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Jednostka organizacyjna, która zawiera umowę, wyznacza osobę odpowiedzialną za nadzorowanie,

kontrolę, szkolenie i doradztwo w zakresie wykonywania przez przedsiębiorcę, jednostkę

naukową lub badawczo-rozwojową obowiązku ochrony przekazanych im informacji niejawnych.

1.

U przedsiębiorcy oraz w jednostce naukowej lub badawczo-rozwojowej, o których mowa

w art. 65 ust. 1, służby ochrony państwa, każda w zakresie swojego działania, przeprowadzają

postępowanie sprawdzające.

2.

Postępowaniu sprawdzającemu podlegają

1)

osoby zajmujące stanowiska związane z kierowaniem, wykonaniem umowy lub z jej bezpośrednią

realizacją u przedsiębiorcy, w jednostce naukowej lub badawczo-rozwojowej,

2)

osoby, które w imieniu podmiotu określonego w pkt 1 uczestniczą w czynnościach zmierzających

do zawarcia umowy, jeżeli są one związane z dostępem do informacji niejawnych,

3)

osoby zatrudnione w pionie ochrony,

4)

działający na rzecz i zlecenie podmiotu określonego w pkt 1 przedsiębiorca, który

uzyskał koncesję na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie wykonywania usług

ochrony osób i mienia.

3.

Sprawdzeniu podlegają również

1)

struktura i pochodzenie kapitału przedsiębiorcy,

2)

struktura organizacyjna przedsiębiorcy, jednostki naukowej lub badawczo-rozwojowej

oraz ich władz,

3)

sytuacja finansowa i źródła pochodzenia środków finansowych pozostających w dyspozycji

podmiotów określonych w pkt 2.

4.

Do osób, o których mowa w ust. 2 pkt 1-3, nie stosuje się wymogu określonego w art.

28 ust. 1 pkt 1.

1.

Sprawdzenie, o którym mowa w art. 67 ust. 3, prowadzi się na podstawie danych zawartych

w wypełnionym przez przedsiębiorcę, jednostkę naukową lub badawczo-rozwojową kwestionariuszu

bezpieczeństwa przemysłowego.

2.

Kwestionariusz bezpieczeństwa przemysłowego zawiera w szczególności

1)

dane dotyczące statusu prawnego,

2)

dane o strukturze organizacyjnej i kapitałowej,

3)

dane dotyczące władz lub organów zarządzających,

4)

wykaz pracowników uprawnionych do dostępu do informacji niejawnych,

5)

wykaz pracowników, którzy powinni mieć dostęp do informacji niejawnych, w związku

z postępowaniem zmierzającym do zawarcia umowy lub jej wykonaniem,

6)

dane dotyczące systemu ochrony osób, materiałów oraz obiektów przedsiębiorcy, jednostki

naukowej lub badawczo-rozwojowej,

7)

wykaz osób, które ze strony przedsiębiorcy, jednostki naukowej lub badawczo-rozwojowej

będą odpowiedzialne za ochronę przekazanych im informacji niejawnych,

8)

czytelny podpis osoby upoważnionej do składania oświadczeń woli w imieniu przedsiębiorcy

lub kierownika jednostki naukowej lub badawczo-rozwojowej.

3.

Przedsiębiorca, jednostka naukowa lub badawczo-rozwojowa mają obowiązek niezwłocznego

informowania właściwych służb ochrony państwa oraz osoby, o której mowa w art. 66,

o wszelkich zmianach dotyczących danych zawartych w kwestionariuszu bezpieczeństwa

przemysłowego.

W przypadku pozytywnego wyniku postępowania, o którym mowa w art. 67 ust. 1, służba

ochrony państwa wydaje świadectwo bezpieczeństwa przemysłowego potwierdzające zdolność

przedsiębiorcy, jednostki naukowej lub badawczo-rozwojowej do zapewnienia ochrony

informacji niejawnych przed nieuprawnionym ujawnieniem.

Świadome podanie nieprawdziwych danych lub zatajenie prawdziwych danych w kwestionariuszu

bezpieczeństwa przemysłowego albo niewykonanie obowiązku wynikającego z art. 68 ust.

3 może stanowić podstawę do odmowy wydania świadectwa bezpieczeństwa przemysłowego

lub jego cofnięcia.

1.

Odmowa wydania świadectwa bezpieczeństwa przemysłowego nie wymaga uzasadnienia.

2.

Przedstawiciel przedsiębiorcy, jednostki naukowej lub badawczo-rozwojowej, o których

mowa w art. 65 ust. 1, ma prawo, o ile nie zagraża to istotnym interesom państwa,

zapoznać się z danymi zebranymi w postępowaniu sprawdzającym, a w szczególności z

danymi, które stanowiły podstawę odmowy. O uprawnieniu tym służby ochrony państwa

obowiązane są poinformować upoważnione podmioty.

Świadectwo bezpieczeństwa przemysłowego oraz odmowa wydania świadectwa bezpieczeństwa

przemysłowego powinny zawierać

1)

określenie służby ochrony państwa, która wydała świadectwo bezpieczeństwa przemysłowego

lub odmówiła jego wydania,

2)

miejsce i datę wystawienia,

3)

nazwę podmiotu, o którym mowa w art. 65 ust. 1, i jego siedzibę,

4)

podstawę prawną wydania,

5)

stwierdzenie o wydaniu świadectwa bezpieczeństwa przemysłowego albo o odmowie,

6)

imienną pieczęć i czytelny podpis upoważnionego funkcjonariusza albo żołnierza służby

ochrony państwa.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wzory

1)

kwestionariusza bezpieczeństwa przemysłowego,

2)

świadectwa bezpieczeństwa przemysłowego,

3)

odmowy wydania świadectwa bezpieczeństwa przemysłowego.

1.

Dane zgromadzone w postępowaniu, o którym mowa w art. 67 ust. 1, podlegają ochronie

i mogą być wykorzystywane wyłącznie w celu określonym w ustawie, a ich przekazywanie

innym osobom jest zakazane.

2.

Dane, o których mowa w ust. 1, mogą być udostępniane wyłącznie na żądanie sądu lub

prokuratora w celu ścigania karnego albo Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej lub

Prezesowi Rady Ministrów - gdy wymaga tego istotny interes Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Do danych zgromadzonych w postępowaniu, o którym mowa w art. 67 ust. 1, stosuje się

przepisy art. 12 ust. 1 ustawy o Urzędzie Ochrony Państwa.

Jeżeli w związku z wykonaniem umowy, niezależnie od jej przedmiotu, zostaną wytworzone

informacje niejawne, o przyznaniu im odpowiedniej klauzuli tajności decyduje osoba,

o której mowa w art. 66.

Przepisy rozdziału stosuje się także do podmiotów uczestniczących w wykonaniu umowy

niezależnie od tego, w jakich stosunkach prawnych pozostają z przedsiębiorcą, jednostką

naukową lub badawczo-rozwojową, której powierzono wykonanie umowy.

W ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa

(Dz. U. Nr 30, poz. 180, z 1991 r. Nr 94, poz. 422 i Nr 107, poz. 461, z 1992 r. Nr 54, poz. 254, z 1994 r. Nr 53, poz. 214, z 1995 r. Nr 4, poz. 17, Nr 34, poz. 163 i Nr 104, poz. 515, z 1996 r. Nr 59, poz. 269, Nr 106, poz. 496 i Nr 156, poz. 775, z 1997 r. Nr 28, poz. 153, Nr 70, poz. 443, Nr 88, poz. 554 i Nr 141, poz. 943 oraz z 1998 r. Nr 131, poz. 860) w art. 12 w ust. 1 po wyrazie „karnego” dodaje się przecinek i wyrazy „przeprowadzenia postępowania sprawdzającego na podstawie przepisów o ochronie informacji

niejawnych”.

W ustawie z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej

(Dz. U. Nr 100, poz. 442, z 1992 r. Nr 21, poz. 85, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 i Nr 152, poz. 720 oraz z 1997 r. Nr 18, poz. 105, Nr 71, poz. 449, Nr 88, poz. 554, Nr 121, poz. 770 i Nr 137, poz. 926) w art. 34a w ust. 1 w pkt 6 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 7 w

brzmieniu

„

7)

służbom ochrony państwa i ich upoważnionym pisemnie funkcjonariuszom lub żołnierzom

w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia postępowania sprawdzającego na podstawie

przepisów o ochronie informacji niejawnych.

”

W ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego

(Dz. U. Nr 111, poz. 535, z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 113, poz. 731 oraz z 1998 r. Nr 106, poz. 668) w art. 50 w ust. 2 w pkt 3 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 4 w

brzmieniu

„

4)

służb ochrony państwa i ich upoważnionych pisemnie funkcjonariuszy lub żołnierzy w

zakresie niezbędnym do przeprowadzenia postępowania sprawdzającego na podstawie przepisów

o ochronie informacji niejawnych.

”

W ustawie z dnia 14 grudnia 1995 r. o urzędzie Ministra Obrony Narodowej

(Dz. U. z 1996 r. Nr 10, poz. 56 i Nr 102, poz. 474 oraz z 1997 r. Nr 121, poz. 770 i Nr 141, poz. 944) w art. 2 po pkt 6 dodaje się pkt 6a w brzmieniu

„

6a)

ogólna koordynacja działań w zakresie ochrony informacji niejawnych w dziale obrony

narodowej,

”

.

W ustawie z dnia 8 sierpnia 1996 r. o organizacji i trybie pracy Rady Ministrów oraz

o zakresie działania ministrów

(Dz. U. Nr 106, poz. 492 i Nr 156, poz. 775, z 1997 r. Nr 141, poz. 943 oraz z 1998 r. Nr 162, poz. 1126) w art. 39 w ust. 3 w pkt 2 w lit. j) kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się

lit. k) w brzmieniu

„

k)

ochrony informacji niejawnych.

”

W ustawie z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia

(Dz. U. Nr 114, poz. 740) po art. 35 dodaje się art. 35a w brzmieniu

„

Art. 35a.

Pracownik ochrony, któremu mają być powierzone na podstawie ustawy z dnia 22 stycznia

1999 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. Nr 11, poz. 95) zadania pełnomocnika

ochrony lub pracownika pionu ochrony, musi dodatkowo spełnić wymagania określone w

tej ustawie.

”

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. Nr 137, poz. 926 i Nr 160, poz. 1083 oraz z 1998 r. Nr 106, poz. 668) w art. 297 w § 1 w pkt 6 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 7 w brzmieniu

„

7)

służbom ochrony państwa i ich upoważnionym pisemnie funkcjonariuszom lub żołnierzom

w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia postępowania sprawdzającego na podstawie

przepisów o ochronie informacji niejawnych.

”

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. Nr 140, poz. 939 oraz z 1998 r. Nr 160, poz. 1063 i Nr 162, poz. 1118) w art. 105 w ust. 1 w pkt 2 w lit. j) kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się

lit. k) w brzmieniu

„

k)

służb ochrony państwa i ich upoważnionych pisemnie funkcjonariuszy lub żołnierzy w

zakresie niezbędnym do przeprowadzenia postępowania sprawdzającego na podstawie przepisów

o ochronie informacji niejawnych.

”

1.

Kierownicy jednostek organizacyjnych, w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie

ustawy, powołają pełnomocników ochrony i zorganizują piony ochrony w podległych jednostkach

oraz dostosują, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, pomieszczenia

służbowe do wymogów ustawy.

2.

Pełnomocnicy ochrony dokonają, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy,

przeglądu stanowisk oraz sporządzą wykazy stanowisk i osób dopuszczonych do informacji

niejawnych.

1.

Dokumenty wytworzone w okresie od dnia 10 maja 1990 r. do dnia wejścia w życie ustawy,

zawierające wiadomości stanowiące tajemnicę państwową lub służbową i oznaczone stosownie

do przepisów obowiązujących do dnia wejścia w życie ustawy klauzulami: „Tajne specjalnego

znaczenia”, „Tajne” lub „Poufne”, stają się w rozumieniu tej ustawy dokumentami oznaczonymi

odpowiednio klauzulami: „ściśle tajne”, „tajne” lub „poufne”.

2.

Osoby, o których mowa w art. 21 ust. 1, lub ich następcy prawni w odniesieniu do dokumentów

zawierających wiadomości stanowiące tajemnicę państwową, wytworzonych przed dniem

10 maja 1990 r. - dokonają w terminie 36 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy ich

przeglądu w celu dostosowania ich dotychczasowych klauzul do klauzul wynikających

z ustawy. Do tego czasu dokumenty te uważa się za oznaczone odpowiednio do postanowień

ust. 1, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Przepis art. 25 ust. 5 stosuje

się odpowiednio.

3.

Po upływie 36 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy dokumenty, o których mowa w

ust. 2, w stosunku do których nie dokonano przeglądu, stają się jawne, z wyjątkiem

dokumentów odpowiadających kryteriom określonym w art. 25 ust. 2 pkt 1 i 2, które

stają się dokumentami oznaczonymi klauzulą „ściśle tajne”, podlegającymi ochronie

na podstawie powołanego przepisu.

4.

Przepisy ust. 2 i 3 nie naruszają przepisów innych ustaw.

1.

Z zastrzeżeniem ust. 2, wydane na podstawie dotychczasowych przepisów upoważnienia

do dostępu do wiadomości stanowiących tajemnicę państwową lub służbową

1)

osobom na stanowiskach objętych wymogiem przeprowadzenia specjalnego postępowania

sprawdzającego - tracą ważność po 12 miesiącach od dnia wejścia w życie ustawy,

2)

osobom na stanowiskach objętych wymogiem przeprowadzenia poszerzonego postępowania

sprawdzającego - tracą ważność po 18 miesiącach od dnia wejścia w życie ustawy,

3)

osobom na stanowiskach objętych wymogiem przeprowadzenia zwykłego postępowania sprawdzającego

- tracą ważność po 24 miesiącach od dnia wejścia w życie ustawy.

2.

Przepis art. 44 ust. 2 stosuje się odpowiednio do osób, o których mowa w ust. 1.

3.

Decyzje zezwalające na ujawnienie wiadomości stanowiących tajemnicę państwową lub

służbową, wydane na podstawie ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ochronie tajemnicy państwowej i służbowej

(Dz. U. Nr 40, poz. 271, z 1989 r. Nr 34, poz. 178, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 i z 1997 r. Nr 110, poz. 714), zachowują ważność nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 1999 r.

4.

Zezwolenia wydane na podstawie art. 16 ustawy, o której mowa w ust. 3, zachowują ważność

nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 1999 r.

Działającym na podstawie odrębnych ustaw wewnętrznym służbom ochrony w jednostkach

organizacyjnych kierownicy tych jednostek mogą powierzyć zadania i uprawnienia pionów

ochrony zgodnie z przepisami ustawy.

1.

Przepisy dotyczące tajemnicy państwowej lub służbowej, wydane na podstawie ustawy,

o której mowa w art. 90, o ile nie są sprzeczne z niniejszą ustawą, zachowują moc

przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

2.

Przepisy dotyczące tajemnicy państwowej lub służbowej wydane na podstawie innych ustaw

należy dostosować do wymogów ustawy w okresie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie

ustawy.

Traci moc ustawa z dnia 14 grudnia 1982 r. o ochronie tajemnicy państwowej i służbowej

(Dz. U. Nr 40, poz. 271, z 1989 r. Nr 34, poz. 178, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 i z 1997 r. Nr 110, poz. 714).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.