Ustawa z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy.

§ 1.

Odpowiedzialności karnej za przestępstwo skarbowe lub odpowiedzialności za wykroczenie

skarbowe podlega ten tylko, kto popełnia czyn społecznie szkodliwy, zabroniony pod

groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia.

§ 2.

Nie jest przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem skarbowym czyn zabroniony, którego

społeczna szkodliwość jest znikoma.

§ 3.

Nie popełnia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego sprawca czynu zabronionego,

jeżeli nie można mu przypisać winy w czasie czynu.

§ 4.

Jeżeli do dokonania przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego wymagane jest

nastąpienie określonego w kodeksie skutku, sprawca zaniechania podlega odpowiedzialności

karnej za przestępstwo skarbowe lub odpowiedzialności za wykroczenie skarbowe tylko

wtedy, jeżeli ciążył na nim prawny, szczególny obowiązek zapobiegnięcia skutkowi.

§ 1.

Czyn zabroniony uważa się za popełniony w czasie, w którym nastąpiło zachowanie sprawcy,

chyba że kodeks stanowi inaczej.

§ 2.

Jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa

skarbowego lub wykroczenia skarbowego, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować

ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy.

§ 3.

Niedopuszczalne jest stosowanie w części ustawy nowej i w części ustawy obowiązującej

poprzednio.

§ 4.

Jeżeli według nowej ustawy czyn zabroniony objęty orzeczeniem zagrożony jest karą,

której górna granica jest niższa od kary orzeczonej, wymierzoną karę obniża się do

górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za taki czyn zabroniony w nowej

ustawie; jeżeli nowa ustawa nie przewiduje możliwości zastosowania środka objętego

orzeczeniem, to środka tego nie wykonuje się.

§ 5.

Jeżeli według nowej ustawy czyn zabroniony objęty orzeczeniem nie jest już zagrożony

karą pozbawienia wolności, wymierzoną karę pozbawienia wolności podlegającą wykonaniu

zamienia się na karę grzywny, przyjmując jeden dzień kary pozbawienia wolności za

równoważny dwóm stawkom dziennym kary grzywny.

§ 6.

Jeżeli według nowej ustawy czyn zabroniony objęty orzeczeniem nie jest już zabroniony

pod groźbą kary, skazanie ulega zatarciu z mocy prawa.

§ 1.

Czyn zabroniony uważa się za popełniony w miejscu, w którym nastąpiło zachowanie sprawcy,

albo gdzie skutek stanowiący znamię czynu zabronionego nastąpił lub według zamiaru

sprawcy miał nastąpić.

§ 2.

Przepisy kodeksu stosuje się do sprawcy, który popełnił czyn zabroniony na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim statku wodnym lub powietrznym, chyba

że kodeks stanowi inaczej.

§ 3.

Niezależnie od przepisów obowiązujących w miejscu popełnienia przestępstwa skarbowego,

przepisy kodeksu stosuje się także do obywatela polskiego oraz cudzoziemca w razie

popełnienia za granicą przestępstwa skarbowego skierowanego przeciwko istotnym interesom

finansowym państwa polskiego.

§ 4.

Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe określone w rozdziale 7 działu II tytułu

I są karalne także w razie popełnienia ich za granicą, jeżeli zostały ujawnione w

wyniku czynności kontrolnych przeprowadzanych tam przez polski organ celny lub inny

organ uprawniony na podstawie umów międzynarodowych; przepis stosuje się odpowiednio,

jeżeli wykroczenie skarbowe określone w art. 104 § 1 lub 2 popełnione zostało za granicą.

§ 1.

Przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe można popełnić umyślnie, a także nieumyślnie,

jeżeli kodeks tak stanowi.

§ 2.

Czyn zabroniony popełniony jest umyślnie, jeżeli sprawca ma zamiar jego popełnienia,

to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi.

§ 3.

Czyn zabroniony popełniony jest nieumyślnie, jeżeli sprawca nie mając zamiaru jego

popełnienia, popełnia go jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych

okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tego czynu przewidywał albo mógł przewidzieć.

§ 1.

Na zasadach określonych w kodeksie odpowiada ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony

po ukończeniu lat 17, chyba że przepis ustawy stanowi inaczej.

§ 2.

W stosunku do sprawcy, który popełnił przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe

po ukończeniu lat 17, lecz przed ukończeniem lat 18, sąd zamiast kary lub środka karnego

stosuje środki wychowawcze, lecznicze albo poprawcze przewidziane dla nieletnich,

jeżeli okoliczności sprawy oraz stopień rozwoju sprawcy, jego właściwości i warunki

osobiste za tym przemawiają.

§ 1.

Ten sam czyn może stanowić tylko jedno przestępstwo skarbowe albo tylko jedno wykroczenie

skarbowe.

§ 2.

Dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego

zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony; w zakresie czynów zabronionych polegających

na uszczupleniu lub narażeniu na uszczuplenie należności publicznoprawnej, za krótki

odstęp czasu uważa się okres kilku miesięcy.

§ 1.

Jeżeli ten sam czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach kodeksu,

sąd skazuje tylko za jedno przestępstwo skarbowe albo tylko za jedno wykroczenie skarbowe

na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów.

§ 2.

W wypadku określonym w § 1 sąd wymierza karę na podstawie przepisu przewidującego

karę najsurowszą, a jeżeli zbiegające się przepisy przewidują zagrożenia takie same

- na podstawie przepisu, którego znamiona najpełniej charakteryzują czyn sprawcy.

Nie stoi to na przeszkodzie orzeczeniu środków karnych wymienionych w art. 22 § 2

pkt 2-7 lub w art. 47 § 2 pkt 2 i 3 na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów.

§ 1.

Jeżeli ten sam czyn będący przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem skarbowym wyczerpuje

zarazem znamiona przestępstwa lub wykroczenia określonego w przepisach karnych innej

ustawy, stosuje się każdy z tych przepisów.

§ 2.

Wykonaniu podlega tylko najsurowsza z kar, co nie stoi na przeszkodzie wykonaniu środków

karnych lub innych środków orzeczonych na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów.

Środki karne i środki zabezpieczające oraz dozór stosuje się, chociażby je orzeczono

tylko na podstawie jednego ze zbiegających się przepisów; w razie orzeczenia za zbiegające

się czyny zabronione zakazów tego samego rodzaju lub pozbawienia praw publicznych,

sąd stosuje odpowiednio przepisy o karze łącznej.

§ 3.

Jeżeli obok kary najsurowszej, która podlega wykonaniu, orzeczono także karę grzywny,

również ta kara podlega łącznemu wykonaniu; w razie orzeczenia obok kary najsurowszej

kilku kar grzywny, łącznemu wykonaniu podlega tylko najsurowsza kara grzywny.

§ 1.

Odpowiada za sprawstwo nie tylko ten, kto wykonuje czyn zabroniony sam albo wspólnie

i w porozumieniu z inną osobą, ale także ten, kto kieruje wykonaniem czynu zabronionego

przez inną osobę lub wykorzystując uzależnienie innej osoby od siebie, poleca jej

wykonanie takiego czynu.

§ 2.

Każdy ze współsprawców wykonujących czyn zabroniony odpowiada w granicach swej umyślności

lub nieumyślności, niezależnie od odpowiedzialności pozostałych sprawców; okoliczność

osobistą, wyłączającą lub łagodzącą albo zaostrzającą odpowiedzialność, która nie

stanowi znamienia czynu zabronionego, uwzględnia się tylko co do sprawcy, którego

ona dotyczy.

§ 3.

Za przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe odpowiada, jak sprawca, także ten,

kto na podstawie przepisu prawa, decyzji właściwego organu, umowy lub faktycznego

wykonywania zajmuje się sprawami gospodarczymi osoby fizycznej, osoby prawnej albo

jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej.

§ 1.

Nie popełnia umyślnie czynu zabronionego, kto pozostaje w błędzie co do okoliczności

stanowiącej jego znamię.

§ 2.

Odpowiada na podstawie przepisu przewidującego łagodniejszą odpowiedzialność sprawca,

który dopuszcza się czynu zabronionego w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że

zachodzi okoliczność stanowiąca znamię czynu zabronionego, od której taka łagodniejsza

odpowiedzialność zależy.

§ 3.

Nie popełnia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, kto dopuszcza się

czynu zabronionego w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że zachodzi okoliczność

wyłączająca bezprawność.

§ 4.

Nie popełnia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, kto dopuszcza się

czynu zabronionego w usprawiedliwionej nieświadomości jego karalności.

§ 5.

W wypadku określonym w § 3 lub 4, jeżeli błąd sprawcy jest nieusprawiedliwiony, sąd

może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a jeżeli czyn zabroniony jest wykroczeniem

skarbowym - sąd może odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego wymienionego

w art. 47 § 2 pkt 2 i 3, chyba że przepadek dotyczy przedmiotów określonych w art.

29 pkt 4.

§ 1.

Nie popełnia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, kto z powodu choroby

psychicznej, upośledzenia umysłowego lub innego zakłócenia czynności psychicznych

nie mógł w czasie czynu rozpoznać jego znaczenia lub pokierować swoim postępowaniem.

§ 2.

Jeżeli w czasie popełnienia przestępstwa skarbowego zdolność rozpoznania znaczenia

czynu lub kierowania postępowaniem była w znacznym stopniu ograniczona, sąd może orzec

karę w wysokości nieprzekraczającej dwóch trzecich górnej granicy ustawowego zagrożenia

przewidzianego za przypisane sprawcy przestępstwo skarbowe; sąd może zastosować także

nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego

wymienionego w art. 22 § 2 pkt 2, 3, 5 i 6, chyba że przepadek dotyczy przedmiotów

określonych w art. 29 pkt 4.

§ 3.

Jeżeli w wypadku określonym w § 2 sprawca popełnił wykroczenie skarbowe, sąd może

odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego wymienionego w art. 47 § 2 pkt 2 i

3, chyba że przepadek dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt 4.

§ 4.

Przepisów § 1-3 nie stosuje się, gdy sprawca wprawił się w stan nietrzeźwości lub

inny stan odurzenia powodujący wyłączenie lub ograniczenie poczytalności, które przewidywał

albo mógł przewidzieć.

§ 1.

Kary, środki karne oraz inne środki przewidziane w kodeksie stosuje się z uwzględnieniem

zasad humanitaryzmu, w szczególności z poszanowaniem godności człowieka.

§ 2.

Sąd wymierza karę, środek karny lub inny środek według swego uznania, w granicach

przewidzianych przez kodeks bacząc, aby ich dolegliwość nie przekraczała stopnia winy,

uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze

i wychowawcze, które mają one osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeby w zakresie

kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

§ 3.

Wymierzając karę, środek karny lub inny środek młodocianemu albo nieletniemu, sąd

kieruje się przede wszystkim tym, aby sprawcę wychować.

§ 1.

Wymierzając karę, środek karny lub inny środek, sąd uwzględnia w szczególności rodzaj

i rozmiar ujemnych następstw czynu zabronionego, rodzaj i stopień naruszenia ciążącego

na sprawcy obowiązku finansowego, jego motywację i sposób zachowania się, właściwości

i warunki osobiste, sposób życia przed popełnieniem czynu zabronionego i zachowanie

się po jego popełnieniu, a zwłaszcza gdy czynił starania o zapobieżenie uszczupleniu

należności publicznoprawnej lub o jej późniejsze wyrównanie.

§ 2.

Okoliczności wpływające na wymiar kary, środka karnego lub innego środka uwzględnia

się tylko co do osoby, której one dotyczą.

Jeżeli sąd lub organ dochodzenia określa obowiązek uiszczenia przez sprawcę przestępstwa

skarbowego lub wykroczenia skarbowego uszczuplonej lub narażonej na uszczuplenie należności

publicznoprawnej lub nakłada na niego obowiązek zapłaty równowartości pieniężnej przedmiotów

podlegających przepadkowi, to przy określeniu terminu jego wykonania powinien wziąć

pod uwagę w szczególności sytuację majątkową sprawcy oraz wysokość uszczuplonej lub

narażonej na uszczuplenie należności publicznoprawnej lub równowartości pieniężnej

przedmiotów podlegających przepadkowi.

§ 1.

Orzeczenie zapadłe w postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie

skarbowe nie zwalnia od obowiązku uiszczenia należności publicznoprawnej.

§ 2.

W razie orzeczenia przepadku przedmiotów lub ściągnięcia ich równowartości pieniężnej

wygasa obowiązek uiszczenia należności publicznoprawnej dotyczącej tych przedmiotów.

§ 3.

W razie uiszczenia należności publicznoprawnej sąd może orzec przepadek przedmiotów

tylko w warunkach określonych w art. 31 § 3 pkt 2.

§ 4.

W razie potrzeby orzeczenie kończące postępowanie, na mocy którego nie orzeczono przepadku

przedmiotów lub ściągnięcia ich równowartości pieniężnej, powinno zawierać również

rozstrzygnięcie co do przekazania tych przedmiotów właściwemu organowi do odrębnego

postępowania.

§ 1.

Nie podlega karze za przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, kto po popełnieniu

czynu zabronionego zawiadomił o tym organ ścigania, ujawniając istotne okoliczności

tego czynu, w szczególności osoby współdziałające w jego popełnieniu.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się tylko wtedy, gdy w terminie wyznaczonym przez uprawniony organ

sprawca uiści w całości należność publicznoprawną uszczuploną lub narażoną na uszczuplenie

popełnionym czynem zabronionym. Jeżeli czyn zabroniony nie polega na uszczupleniu

lub na narażeniu na uszczuplenie tej należności, natomiast orzeczenie przepadku przedmiotów

jest obowiązkowe, sprawca powinien złożyć te przedmioty, a w razie niemożności ich

złożenia - uiścić ich równowartość pieniężną; nie nakłada się obowiązku uiszczenia

równowartości pieniężnej, jeżeli przepadek dotyczy przedmiotów określonych w art.

29 pkt 4.

§ 3.

Jeżeli złożone przez sprawcę przedmioty podlegające przepadkowi mogą ulec szybkiemu

zniszczeniu lub zepsuciu, ich przechowywanie byłoby połączone z niewspółmiernymi kosztami

lub nadmiernymi trudnościami albo powodowałoby znaczne obniżenie ich wartości, organ

dochodzenia nakłada na sprawcę obowiązek uiszczenia ich równowartości pieniężnej,

chyba że przepadek dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt 4.

§ 4.

Zawiadomienie powinno być złożone na piśmie albo przekazane ustnie do protokołu.

§ 5.

Zawiadomienie jest bezskuteczne, jeżeli zostało złożone

1)

w czasie, kiedy organ ścigania miał już wyraźnie udokumentowaną wiadomość o popełnieniu

przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego,

2)

po rozpoczęciu przez organ ścigania czynności służbowej, w szczególności przeszukania,

czynności sprawdzającej lub kontroli zmierzającej do ujawnienia przestępstwa skarbowego

lub wykroczenia skarbowego, chyba że czynność ta nie dostarczyła podstaw do wszczęcia

postępowania o ten czyn zabroniony.

§ 6.

Przepisu § 1 nie stosuje się wobec sprawcy, który

1)

nakłonił inną osobę do popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego

w celu skierowania przeciwko niej postępowania o ten czyn zabroniony,

2)

zorganizował grupę albo związek mający na celu popełnienie przestępstwa skarbowego

lub popełnianie wykroczeń skarbowych albo taką grupą lub związkiem kierował, chyba

że zawiadomienia, o którym mowa w § 1, dokonał ze wszystkimi członkami grupy lub związku.

§ 1.

Sąd może udzielić zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, jeżeli

wina sprawcy i okoliczności popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego

nie budzą wątpliwości, a sprawca

1)

uiścił należność publicznoprawną, jeżeli czyn zabroniony polega na uszczupleniu lub

narażeniu na uszczuplenie tej należności,

2)

uiścił kwotę odpowiadającą co najmniej najniższej karze grzywny grożącej za dany czyn

zabroniony,

3)

wyraził zgodę na przepadek przedmiotów co najmniej w takim zakresie, w jakim ten przepadek

jest obowiązkowy, a w razie niemożności złożenia tych przedmiotów - uiścił ich równowartość

pieniężną; przepisy art. 16 § 2 zdanie trzecie oraz art. 31 § 3 pkt 2 stosuje się

odpowiednio,

4)

uiścił zryczałtowaną równowartość kosztów postępowania.

§ 2.

Niedopuszczalne jest udzielenie zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności,

jeżeli

1)

przestępstwo skarbowe zagrożone jest karą ograniczenia wolności albo karą pozbawienia

wolności,

2)

przestępstwo skarbowe zagrożone tylko karą grzywny popełniono w warunkach określonych

w art. 37 § 1 lub art. 38 § 2,

3)

zgłoszono interwencję co do przedmiotów podlegających przepadkowi, chyba że zostanie

ona wycofana przez interwenienta do czasu wniesienia aktu oskarżenia do sądu.

§ 1.

Sąd, udzielając zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, orzeka

1)

tytułem kary grzywny kwotę nie wyższą niż uiszczona przez sprawcę,

2)

przepadek przedmiotów tylko w takich granicach, w jakich sprawca wyraził na to zgodę,

a w razie niemożności ich złożenia - uiścił ich równowartość pieniężną.

§ 2.

Prawomocne postanowienie o zezwoleniu na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności

powoduje takie same skutki prawne jak prawomocne orzeczenie kończące postępowanie

w sprawie; postanowienie to nie podlega wpisowi do rejestru karnego.

§ 3.

Uiszczenie określonej kwoty tytułem kary grzywny za przestępstwo skarbowe w drodze

dobrowolnego poddania się odpowiedzialności nie stanowi przesłanki recydywy skarbowej

określonej w art. 37 § 1 pkt 4.

§ 1.

Sąd może odstąpić od wymierzenia kary, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu środka

karnego wymienionego w art. 22 § 2 pkt 2, 3, 5 i 6 albo w art. 47 § 2 pkt 2 i 3, jeżeli

zachodzą warunki jego orzeczenia i cele kary zostaną przez ten środek spełnione, w

szczególności w wypadkach przewidzianych w kodeksie, a ponadto

1)

za przestępstwa skarbowe - zagrożone karą pozbawienia wolności lub karą łagodniejszą,

gdy stopień społecznej szkodliwości popełnionego czynu nie jest znaczny,

2)

za wykroczenia skarbowe - w wypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie, biorąc

pod uwagę charakter i okoliczności popełnienia wykroczenia skarbowego, właściwości

i warunki osobiste sprawcy oraz jego zachowanie się po popełnieniu tego wykroczenia.

§ 2.

Jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem skarbowym nastąpiło uszczuplenie

lub narażenie na uszczuplenie należności publicznoprawnej, sąd może odstąpić od wymierzenia

kary lub środka karnego wymienionego w art. 22 § 2 pkt 2, 3, 5 i 6 albo w art. 47

§ 2 pkt 2 i 3 tylko wtedy, gdy należność ta została w całości uiszczona przed wydaniem

orzeczenia.

§ 3.

Odstępując od wymierzenia kary, sąd może również odstąpić od orzeczenia środka karnego,

chociażby jego orzeczenie było obowiązkowe; przepisu nie stosuje się, jeżeli przepadek

dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt 4.

§ 4.

W postępowaniu w stosunku do nieobecnych orzeczenie co do kary, środka karnego lub

innego środka można ograniczyć do przepadku przedmiotów.

§ 1.

Do przestępstw skarbowych nie mają zastosowania przepisy części ogólnej Kodeksu karnego, z zastrzeżeniem § 2.

§ 2.

Przepisy art. 18 § 2 i 3, art. 19-20, 21 § 2 i 3, art. 22-24, 27 § 1, art. 40 § 1,

art. 41, 43 § 2, art. 51, 57-58 § 1, art. 60 § 1 i 2, art. 62-63, 65, 66 § 1 i 2,

art. 67-70, 72-78 § 1 i 2, art. 79 § 1, art. 80 § 1 i 2, art. 81-83, 85, 86 § 2 i

3, art. 87, 89 § 1 i 3, art. 90, 92-98, 103 § 1, art. 104 § 1 zdanie pierwsze, art.

106-107 § 1, 2, 4 i 5, art. 108 oraz 114, a także wskazane w innych przepisach niniejszego

rozdziału, przepisy części ogólnej Kodeksu karnego stosuje się odpowiednio do przestępstw skarbowych.

§ 3.

W wypadku określonym w art. 21 § 3 Kodeksu karnego sąd może także odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego wymienionego w art.

22 § 2 pkt 2, 3, 5 i 6 niniejszego kodeksu, chyba że przepadek dotyczy przedmiotów

określonych w art. 29 pkt 4.

§ 4.

Wymieniona w art. 23 Kodeksu karnego przesłanka „dobrowolności” nie ma zastosowania do przestępstw skarbowych.

§ 5.

W wypadku określonym w art. 27 § 1 Kodeksu karnego dopuszczalny eksperyment dotyczy tylko eksperymentu ekonomicznego lub technicznego.

§ 6.

Wymienione w § 2 oraz w art. 21 § 3, art. 26 § 4, art. 40 § 1 i art. 45 przepisy części

ogólnej Kodeksu karnego stosuje się odpowiednio także do osób wymienionych w art. 53 § 36, które dopuściły się przestępstwa skarbowego, chyba że część wojskowa

Kodeksu karnego zawiera odmienne przepisy ogólne.

§ 1.

Usiłowanie przestępstwa skarbowego zagrożonego karą nieprzekraczającą roku pozbawienia

wolności lub karą łagodniejszą jest karalne tylko wtedy, gdy kodeks tak stanowi.

§ 2.

Za usiłowanie można wymierzyć karę w wysokości nieprzekraczającej dwóch trzecich górnej

granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego dla danego przestępstwa skarbowego.

§ 3.

Do usiłowania stosuje się odpowiednio także przepisy art. 13, 14 § 2 oraz art. 15 Kodeksu karnego; przepis art. 20 § 4 niniejszego kodeksu stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Karami za przestępstwa skarbowe są

1)

kara grzywny w stawkach dziennych,

2)

kara ograniczenia wolności,

3)

kara pozbawienia wolności.

§ 2.

Środkami karnymi są

1)

dobrowolne poddanie się odpowiedzialności,

2)

przepadek przedmiotów,

3)

ściągnięcie równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów,

4)

przepadek osiągniętych korzyści majątkowych,

5)

zakaz prowadzenia określonej działalności gospodarczej, wykonywania określonego zawodu

lub zajmowania określonego stanowiska,

6)

podanie wyroku do publicznej wiadomości,

7)

pozbawienie praw publicznych,

8)

środki związane z poddaniem sprawcy próbie

a)

warunkowe umorzenie postępowania karnego,

b)

warunkowe zawieszenie wykonania kary,

c)

warunkowe zwolnienie.

§ 3.

Środkami zabezpieczającymi są

1)

umieszczenie w zakładzie zamkniętym,

2)

umieszczenie w zakładzie psychiatrycznym,

3)

umieszczenie w zakładzie karnym, w którym stosuje się środki lecznicze lub rehabilitacyjne,

4)

umieszczenie w zamkniętym zakładzie leczenia odwykowego,

5)

skierowanie do placówki leczniczo-rehabilitacyjnej,

6)

przepadek przedmiotów,

7)

zakazy wymienione w § 2 pkt 5.

§ 1.

Wymierzając karę grzywny, sąd określa liczbę stawek oraz wysokość jednej stawki dziennej;

jeżeli kodeks nie stanowi inaczej, najniższa liczba stawek wynosi 10, najwyższa -

720.

§ 2.

Nakazem karnym można wymierzyć karę grzywny w granicach nieprzekraczających wysokości

200 stawek dziennych, chyba że kodeks przewiduje karę łagodniejszą.

§ 3.

Ustalając stawkę dzienną, sąd bierze pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste,

rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe; stawka dzienna nie może być niższa

od jednej trzydziestej części najniższego miesięcznego wynagrodzenia w czasie orzekania

w pierwszej instancji ani też przekraczać jej czterystukrotności.

§ 1.

Za karę grzywny wymierzoną sprawcy przestępstwa skarbowego można uczynić w całości

lub w części odpowiedzialną posiłkowo osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną

niemającą osobowości prawnej, jeżeli sprawcą czynu zabronionego jest zastępca tego

podmiotu prowadzący jego sprawy jako pełnomocnik, zarządca, pracownik lub działający

w jakimkolwiek innym charakterze, a zastępowany podmiot odniósł lub mógł odnieść z

popełnionego przestępstwa jakąkolwiek korzyść majątkową.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do ściągnięcia równowartości pieniężnej przepadku

przedmiotów.

§ 3.

W razie nałożenia odpowiedzialności posiłkowej przy wymiarze kary grzywny stosuje

się odpowiednio art. 23 § 3.

§ 4.

Jeżeli odpowiedzialność, o której mowa w § 1 i 2, nałożono na kilka podmiotów odpowiedzialnych

posiłkowo, odpowiadają oni solidarnie, chyba że ze względu na okoliczności sprawy

sąd określi zakres odpowiedzialności każdego z nich stosownie do osiągniętej korzyści

majątkowej.

§ 5.

Niezależnie od nałożenia odpowiedzialności posiłkowej sąd zobowiązuje podmiot, który

uzyskał korzyść majątkową, do jej zwrotu w całości lub w części na rzecz Skarbu Państwa

lub jednostki samorządu terytorialnego; nie dotyczy to korzyści majątkowej podlegającej

zwrotowi na rzecz innego podmiotu. Przepisy art. 333 § 4 i art. 416 Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio, z tym że przez wyrażenie „prokurator” należy rozumieć także

„finansowy organ dochodzenia”.

§ 1.

Odpowiedzialności posiłkowej nie stosuje się wobec państwowych jednostek budżetowych,

o których mowa w ustawie z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych

(Dz. U. Nr 155, poz. 1014 oraz z 1999 r. Nr 38, poz. 360, Nr 49, poz. 485 i Nr 70, poz. 778).

§ 2.

Odpowiedzialność posiłkowa nie obciąża spadku.

§ 3.

Odpowiedzialność posiłkowa nie wygasa

1)

w razie śmierci sprawcy skazanego po uprawomocnieniu się orzeczenia,

2)

jeżeli kary grzywny wobec skazanego nie wykonano z powodu jego nieobecności w kraju.

§ 1.

Jeżeli przestępstwo skarbowe jest zagrożone karą pozbawienia wolności, sąd może orzec

zamiast niej karę ograniczenia wolności, w szczególności jeżeli orzeka równocześnie

środek karny wymieniony w art. 22 § 2 pkt 2, 3, 5 i 6, co nie stoi na przeszkodzie

wymierzenia także kary grzywny grożącej za to przestępstwo obok kary pozbawienia wolności.

§ 2.

Wymierzając karę ograniczenia wolności za przestępstwo skarbowe, w związku z którym

nastąpiło uszczuplenie lub narażenie na uszczuplenie należności publicznoprawnej i

należności tej nie uiszczono, sąd określa także obowiązek jej uiszczenia przez skazanego

w wyznaczonym terminie.

§ 3.

Przepisu § 1 nie stosuje się do sprawcy umyślnego przestępstwa skarbowego, który był

uprzednio skazany na karę pozbawienia wolności na czas nie krótszy niż 6 miesięcy

bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.

§ 4.

Do wymiaru kary ograniczenia wolności stosuje się odpowiednio także art. 34-36 Kodeksu karnego.

Jeżeli kodeks nie stanowi inaczej, kara pozbawienia wolności trwa najkrócej 5 dni,

najdłużej - 3 lata; wymierza się ją w dniach, miesiącach i latach.

§ 1.

Jeżeli kodeks przewiduje obniżenie albo nadzwyczajne obostrzenie górnej granicy ustawowego

zagrożenia, w wypadku łącznego zagrożenia karami wymienionymi w art. 22 § 1, obniżenie

albo nadzwyczajne obostrzenie odnosi się do każdej z tych kar.

§ 2.

Kara nadzwyczajnie obostrzona nie może przekroczyć 1080 stawek dziennych kary grzywny,

18 miesięcy kary ograniczenia wolności albo 6 lat kary pozbawienia wolności.

Przepadek przedmiotów może objąć

1)

przedmiot pochodzący bezpośrednio z przestępstwa skarbowego,

2)

narzędzie lub inny przedmiot stanowiący mienie ruchome, które służyło lub było przeznaczone

do popełnienia przestępstwa skarbowego,

3)

opakowanie oraz przedmiot połączony z przedmiotem przestępstwa skarbowego w taki sposób,

że nie można dokonać ich rozłączenia bez uszkodzenia któregokolwiek z tych przedmiotów,

4)

przedmiot, którego wytwarzanie, posiadanie, obrót, przewóz, przenoszenie lub przesyłanie

jest zabronione.

§ 1.

Przepadek przedmiotów można orzec tylko w wypadkach przewidzianych w kodeksie, a orzeka

się, jeżeli kodeks tak stanowi.

§ 2.

W wypadkach określonych w art. 54 § 1 i 2, art. 55 § 1 i 2, art. 58 § 2 i 3, art.

59 § 1 i 2, art. 63 § 1-3, art. 64 § 1, art. 65 § 1 i 3, art. 66 § 1, art. 67 § 1

i 2, art. 68 § 1, art. 69 § 1 i 2, art. 70 § 1, 2 i 4, art. 72 oraz art. 73 § 1 można

orzec przepadek przedmiotów wymienionych w art. 29 pkt 1-3, przy czym podrobiony lub

przerobiony znak urzędowy określony w art. 59 § 1 należy usunąć, chociażby to miało

być połączone ze zniszczeniem przedmiotu.

§ 3.

W wypadkach określonych w art. 86 § 1-3, art. 87 § 1-3, art. 88 § 1 i 2, art. 89 §

1 i 2, art. 90 § 1 oraz art. 91 § 1 i 3 orzeka się przepadek przedmiotów wymienionych

w art. 29 pkt 1 lub 2, a także można orzec przepadek przedmiotów wymienionych w art.

29 pkt 3.

§ 4.

W wypadku określonym w art. 98 § 2 i 3 orzeka się przepadek wartości dewizowych, a

także można orzec przepadek innych przedmiotów wymienionych w art. 29 pkt 1-3.

§ 5.

W wypadkach określonych w art. 107 § 1-3 przepadkowi podlega stanowiący przedmiot

czynu zabronionego dokument lub urządzenie gry losowej lub zakładu wzajemnego oraz

wygrane, które na podstawie tego dokumentu przypadają grającemu, a także środki uzyskane

ze sprzedaży udziału w grze lub wpłaconych stawek. Przepis stosuje się odpowiednio

także w wypadkach określonych w art. 109 i 110.

§ 6.

W wypadkach określonych w § 2-4 orzeka się przepadek przedmiotów, o których mowa w

art. 29 pkt 4.

§ 1.

Przedmioty stanowiące przedmiot przestępstwa skarbowego podlegają przepadkowi, chociażby

nie były własnością sprawcy.

§ 2.

Przepadku przedmiotów nie orzeka się, jeżeli są własnością osoby trzeciej, a sprawca

uzyskał je w drodze przestępstwa lub wykroczenia.

§ 3.

Przepadku przedmiotów nie orzeka się także, jeżeli

1)

orzeczenie jego byłoby niewspółmierne do wagi popełnionego przestępstwa skarbowego,

2)

uiszczono należność publicznoprawną dotyczącą przedmiotów zagrożonych przepadkiem,

chyba że należność ta jest niewspółmiernie niska do kwoty równowartości pieniężnej

przepadku przedmiotów albo przepadek dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt

4 lub które zostały specjalnie przysposobione do popełnienia czynu zabronionego.

§ 4.

Przedmioty objęte przepadkiem przechodzą na własność Skarbu Państwa z chwilą uprawomocnienia

się orzeczenia.

§ 1.

W razie niemożności orzeczenia przepadku, o którym mowa w art. 29, gdy przedmiot został

zniszczony, zgubiony lub z innych przyczyn faktycznych lub prawnych nie może być objęty

w posiadanie, orzeka się obowiązek uiszczenia kwoty stanowiącej jego równowartość

pieniężną, chyba że przepadek dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt 4.

§ 2.

Jeżeli równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów nie można określić dokładnie,

oznacza się ją w przybliżeniu.

§ 3.

Jeżeli w popełnieniu przestępstwa skarbowego brało udział kilka osób, odpowiadają

one solidarnie za uiszczenie równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów.

§ 1.

W razie skazania sprawcy, o którym mowa w art. 37 § 1 pkt 2 lub 5, sąd może orzec

przepadek osiągniętych korzyści majątkowych pochodzących chociażby pośrednio z popełnienia

przestępstwa skarbowego.

§ 2.

Przepis art. 31 § 4 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Zakaz prowadzenia określonej działalności gospodarczej oraz pozbawienie praw publicznych

można orzec tylko wtedy, gdy kodeks tak stanowi.

§ 2.

Sąd może orzec zakaz prowadzenia określonej działalności gospodarczej w wypadkach

określonych w art. 38 § 1 i 2 oraz w razie skazania sprawcy za przestępstwo skarbowe

określone w art. 54 § 1, art. 55 § 1, art. 56 § 1, art. 59 § 1 i 2, art. 63 § 1 i

2, art. 64 § 1, art. 65 § 1, art. 66 § 1, art. 67 § 1 i 2, art. 68 § 1, art. 69 §

1-3, art. 70 § 1, 2 i 4, art. 72-73 § 1, art. 74 § 1-3, art. 76 § 1, art. 77 § 1,

art. 78 § 1, art. 82 § 1, art. 85 § 1 i 2, art. 86 § 1 i 2, art. 87 § 1 i 2, art.

88 § 1 i 2, art. 89 § 1 i 2, art. 90 § 1 i 2, art. 91 § 1, art. 92 § 1, art. 93, 97

§ 1 i 2, art. 98 § 1 i 2, art. 107 § 1-3, art. 110 oraz art. 112 § 1.

§ 3.

Pozbawienie praw publicznych sąd może orzec w wypadkach określonych w art. 38 § 1

i 2 w razie skazania na karę pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.

§ 4.

Zakazy wymienione w art. 22 § 2 pkt 5 oraz pozbawienie praw publicznych orzeka się

w latach, od roku do lat 5.

W uzasadnionych wypadkach sąd może orzec podanie wyroku do publicznej wiadomości w

sposób przez siebie określony.

§ 1.

Stosując nadzwyczajne złagodzenie kary, sąd może

1)

wymierzyć karę ograniczenia wolności, jeżeli przestępstwo skarbowe jest zagrożone

karą pozbawienia wolności; przepis art. 26 § 2 stosuje się,

2)

odstąpić od wymierzenia kary i orzec środek karny wymieniony w art. 22 § 2 pkt 2,

3, 5 i 6,

3)

odstąpić od wymierzenia środka karnego, chociażby jego orzeczenie było obowiązkowe;

przepis art. 19 § 3 zdanie drugie stosuje się.

§ 2.

Jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym nastąpiło uszczuplenie lub narażenie na

uszczuplenie należności publicznoprawnej i przed wydaniem wyroku należność ta została

w całości uiszczona, nadzwyczajne złagodzenie kary może polegać na orzeczeniu tylko

kary grzywny w wysokości nieprzekraczającej połowy górnej granicy ustawowego zagrożenia

przewidzianego za przypisane sprawcy przestępstwo, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu

środków karnych wymienionych w art. 22 § 2 pkt 2, 3, 5 i 6 przewidzianych za to przestępstwo.

§ 3.

Sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet może warunkowo zawiesić

jej wykonanie w stosunku do sprawcy współdziałającego z inną osobą w popełnieniu przestępstwa

skarbowego, jeżeli ujawni on wobec organu ścigania informacje dotyczące osób uczestniczących

w popełnieniu przestępstwa skarbowego oraz istotne okoliczności jego popełnienia.

§ 1.

Sąd może zastosować nadzwyczajne obostrzenie kary, jeżeli sprawca

1)

popełnia umyślnie przestępstwo skarbowe powodując uszczuplenie należności publicznoprawnej

dużej wartości albo popełnia umyślnie przestępstwo skarbowe, a wartość przedmiotu

czynu zabronionego jest duża,

2)

uczynił sobie z popełniania przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu,

3)

popełnia w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu, dwa albo więcej przestępstw

skarbowych, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek

z nich i każdy z tych czynów wyczerpuje znamiona przestępstwa skarbowego określonego

w tym samym przepisie,

4)

skazany za umyślne przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności lub karę ograniczenia

wolności albo karę grzywny, w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia

wolności lub 6 miesięcy kary ograniczenia wolności albo po uiszczeniu grzywny wynoszącej

co najmniej 120 stawek dziennych popełnia umyślnie przestępstwo skarbowe tego samego

rodzaju,

5)

popełnia przestępstwo skarbowe działając w zorganizowanej grupie albo w związku mającym

na celu popełnienie przestępstwa skarbowego,

6)

popełnia przestępstwo skarbowe używając przemocy lub grożąc natychmiastowym jej użyciem

albo działając wspólnie z inną osobą, która używa przemocy lub grozi natychmiastowym

jej użyciem,

7)

przez nadużycie stosunku zależności lub wykorzystanie krytycznego położenia doprowadza

inną osobę do popełnienia czynu zabronionego będącego przestępstwem skarbowym.

§ 2.

Przepisu § 1 pkt 1 i 3 nie stosuje się, jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym

nastąpiło uszczuplenie należności publicznoprawnej, a została ona w całości uiszczona

przed zamknięciem przewodu sądowego w pierwszej instancji.

§ 3.

Przepisu § 1 pkt 5 nie stosuje się, jeżeli sprawca odstąpił od udziału w zorganizowanej

grupie lub związku i ujawniając przed organem ścigania istotne okoliczności zamierzonego

przestępstwa skarbowego, zapobiegł jego popełnieniu.

§ 4.

W wypadkach określonych w § 1 pkt 3 sąd orzeka tylko jeden raz karę za wszystkie zbiegające

się przestępstwa skarbowe na podstawie przepisu, którego znamiona każde z nich wyczerpuje,

w granicach określonych w art. 38 § 1 lub 2.

§ 1.

Stosując nadzwyczajne obostrzenie kary, sąd może wymierzyć karę pozbawienia wolności

1)

do 6 miesięcy albo karę ograniczenia wolności, jeżeli przestępstwo skarbowe jest zagrożone

tylko karą grzywny do 360 stawek dziennych, co nie wyłącza wymierzenia także kary

grzywny grożącej za to przestępstwo,

2)

do roku albo karę ograniczenia wolności, jeżeli przestępstwo skarbowe jest zagrożone

tylko karą grzywny przekraczającą 360 stawek dziennych, co nie wyłącza wymierzenia

także kary grzywny grożącej za to przestępstwo,

3)

przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo skarbowe w wysokości do górnej granicy

ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę, co nie wyłącza wymierzenia z takim samym

obostrzeniem także kary grzywny grożącej za to przestępstwo obok kary pozbawienia

wolności.

§ 2.

Stosując nadzwyczajne obostrzenie kary, sąd może wymierzyć karę pozbawienia wolności

w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego podwójnie, co nie

wyłącza wymierzenia w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego

o połowę także kary grzywny grożącej za to przestępstwo, jeżeli sprawca popełnia ten

czyn zabroniony określony w

1)

art. 54 § 1, art. 55 § 1, art. 56 § 1, art. 63 § 1 i 2, art. 65 § 1, art. 67 § 1,

art. 70 § 1, 2 i 4, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 86 § 1 i 2, art. 87

§ 1 i 2, art. 90 § 1, art. 91 § 1 oraz art. 92 § 1, a kwota uszczuplonej należności

publicznoprawnej lub wartość przedmiotu czynu zabronionego jest wielka,

2)

art. 98 § 2, a wartość przedmiotu czynu zabronionego jest wielka.

§ 3.

W wypadku określonym w § 1 pkt 1 lub 2 stosuje się odpowiednio przepis art. 26 § 2,

a w wypadku określonym w § 2 stosuje się odpowiednio przepis art. 37 § 2 lub 3.

Sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne

przestępstwa skarbowe do ich sumy, nie przekraczając jednak 1080 stawek dziennych

grzywny, 18 miesięcy ograniczenia wolności albo 15 lat pozbawienia wolności.

§ 1.

Jeżeli sprawca w warunkach określonych w art. 85 Kodeksu karnego popełnia dwa albo więcej ciągów przestępstw skarbowych określonych w art. 37 § 1

pkt 3 albo ciąg przestępstw skarbowych oraz przestępstwo skarbowe, sąd orzeka karę

łączną, stosując odpowiednio przepisy Kodeksu karnego o zbiegu przestępstw oraz o łączeniu kar i środków karnych.

§ 2.

Jeżeli sprawca został skazany dwoma albo więcej orzeczeniami za przestępstwa skarbowe

należące do ciągu przestępstw skarbowych określonego w art. 37 § 1 pkt 3, orzeczona

w wyroku łącznym kara nie może przekroczyć górnych granic wymiaru określonych w art.

38 § 1 lub 2.

§ 3.

Kara łączna ograniczenia wolności nie może przekraczać 18 miesięcy, a kara łączna

grzywny nie może przekraczać 1080 stawek dziennych. Przy określaniu na nowo stawki

dziennej, sąd kieruje się wskazaniami określonymi w art. 23 § 3.

§ 1.

Warunkowego umorzenia postępowania karnego nie stosuje się także do sprawcy przestępstwa

skarbowego popełnionego w warunkach określonych w art. 37 § 1 pkt 1-3, 5-7 lub art.

38 § 2.

§ 2.

Umarzając warunkowo postępowanie karne za przestępstwo skarbowe, w związku z którym

nastąpiło uszczuplenie lub narażenie na uszczuplenie należności publicznoprawnej i

należności tej nie uiszczono, sąd określa także obowiązek jej uiszczenia przez sprawcę

w wyznaczonym terminie.

§ 3.

Sąd może także podjąć warunkowo umorzone postępowanie karne, jeżeli sprawca w okresie

próby uchyla się od wykonania określonego obowiązku uiszczenia należności publicznoprawnej.

§ 4.

Przepisy § 2 i 3 stosuje się odpowiednio w razie

1)

warunkowego zawieszenia wykonania kary,

2)

warunkowego zwolnienia.

Jeżeli sprawca skazany za umyślne przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności

popełnił w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej roku tej kary umyślnie przestępstwo

skarbowe tego samego rodzaju, sąd może go warunkowo zwolnić po odbyciu dwóch trzecich

kary, jednak nie wcześniej niż po 6 miesiącach.

§ 1.

Przepadek przedmiotów wymieniony w art. 22 § 3 pkt 6 można orzec tytułem środka zabezpieczającego,

jeżeli

1)

sprawca dopuścił się czynu zabronionego w stanie niepoczytalności,

2)

społeczna szkodliwość czynu jest znikoma,

3)

zastosowano warunkowe umorzenie postępowania karnego,

4)

zachodzi okoliczność wyłączająca ukaranie sprawcy czynu zabronionego,

5)

zastosowano art. 5 § 2.

§ 2.

Jeżeli sprawca dopuścił się czynu zabronionego w stanie niepoczytalności, sąd może

orzec tytułem środka zabezpieczającego także zakaz prowadzenia określonej działalności

gospodarczej, wykonywania określonego zawodu lub zajmowania określonego stanowiska,

gdy jest to konieczne ze względu na ochronę porządku prawnego.

§ 3.

Wymienione w § 2 zakazy orzeka się bez wyznaczenia terminu; sąd uchyla zakaz, jeżeli

ustały przyczyny jego orzeczenia.

§ 1.

Karalność przestępstwa skarbowego ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło

lat

1)

3 - gdy przestępstwo skarbowe jest zagrożone karą grzywny lub karą ograniczenia wolności,

2)

5 - gdy przestępstwo skarbowe jest zagrożone karą pozbawienia wolności.

§ 2.

Karalność przestępstwa skarbowego polegającego na uszczupleniu lub narażeniu na uszczuplenie

należności publicznoprawnej ustaje także wówczas, gdy nastąpiło przedawnienie tej

należności.

§ 3.

W wypadkach przewidzianych w § 1 lub § 2 bieg przedawnienia przestępstwa skarbowego

polegającego na uszczupleniu lub narażeniu na uszczuplenie należności publicznoprawnej

rozpoczyna się z końcem roku, w którym upłynął termin płatności tej należności. Jeżeli

sprawca przestępstwa skarbowego dopuścił się uszczuplenia lub narażenia na uszczuplenie

należności celnej, bieg jego przedawnienia rozpoczyna się z dniem, w którym powstał

dług celny; jeżeli nie jest możliwe określenie dnia powstania długu celnego, bieg

przedawnienia przestępstwa skarbowego rozpoczyna się z dniem najwcześniejszym, w którym

istnienie długu celnego zostało ustalone.

§ 4.

W wypadkach przewidzianych w § 1 lub § 2, jeżeli dokonanie przestępstwa skarbowego

zależy od nastąpienia określonego w kodeksie skutku, bieg przedawnienia rozpoczyna

się od czasu, gdy skutek nastąpił.

§ 5.

Jeżeli w okresie przewidzianym w § 1 lub § 2 wszczęto postępowanie przeciwko sprawcy,

karalność popełnionego przez niego przestępstwa skarbowego ustaje z upływem 5 lat

od zakończenia tego okresu.

§ 6.

W razie uchylenia prawomocnego orzeczenia albo stwierdzenia jego nieważności, przedawnienie

biegnie od dnia wydania orzeczenia w tym przedmiocie.

§ 1.

Do przedawnienia wykonania środków karnych wymienionych w art. 22 § 2 pkt 2-7 stosuje się odpowiednio art. 103 § 1 pkt 3 Kodeksu karnego.

§ 2.

Do zatarcia skazania w odniesieniu do środków karnych wymienionych w art. 22 § 2 pkt 2-7 stosuje się odpowiednio art. 107 § 6 Kodeksu karnego.

Do wykroczeń skarbowych nie mają zastosowania przepisy części ogólnej Kodeksu wykroczeń, z zastrzeżeniem art. 186 § 5 niniejszego kodeksu.

§ 1.

Karą za wykroczenia skarbowe jest kara grzywny określona kwotowo.

§ 2.

Środkami karnymi są

1)

dobrowolne poddanie się odpowiedzialności,

2)

przepadek przedmiotów,

3)

ściągnięcie równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów.

§ 3.

Tytułem środka zabezpieczającego można orzec przepadek przedmiotów wymieniony w §

2 pkt 2; przepisy art. 43 § 1 pkt 1, 2 i 4 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Kara grzywny może być wymierzona w granicach od jednej dziesiątej do dwudziestokrotnej

wysokości najniższego miesięcznego wynagrodzenia, chyba że kodeks stanowi inaczej.

§ 2.

Mandatem karnym można wymierzyć karę grzywny w granicach nieprzekraczających podwójnej

wysokości najniższego miesięcznego wynagrodzenia.

§ 3.

Nakazem karnym można wymierzyć karę grzywny w granicach nieprzekraczających dziesięciokrotnej

wysokości najniższego miesięcznego wynagrodzenia.

§ 4.

Wymierzając karę grzywny, uwzględnia się także dochody sprawcy, jego warunki osobiste,

rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe.

§ 5.

W razie zatrzymania osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia skarbowego, zgodnie

z art. 244-248 Kodeksu postępowania karnego, na poczet orzeczonej kary grzywny sąd zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności,

zaokrąglając do pełnego dnia, przy czym jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności

jest równoważny karze grzywny w wysokości od jednej pięćsetnej do jednej pięćdziesiątej

górnej granicy ustawowego zagrożenia karą grzywny.

§ 1.

Do przepadku przedmiotów stosuje się odpowiednio przepisy art. 29, 30 § 1 i 6 oraz

art. 31-32, przy czym nie obejmuje on środka przewozowego.

§ 2.

W wypadkach określonych w art. 54 § 3, art. 55 § 3, art. 59 § 3, art. 63 § 4, art.

64 § 2, art. 65 § 4, art. 66 § 2, art. 67 § 4, art. 68 § 2 i 3, art. 70 § 4, art.

73 § 2, art. 86 § 4 i 5, art. 87 § 4, art. 88 § 3, art. 89 § 3, art. 90 § 3 oraz w

art. 107 § 4 można orzec przepadek przedmiotów wymienionych w § 1.

§ 3.

W wypadku określonym w art. 65 § 4 i art. 91 § 4 można orzec przepadek przedmiotów

wymienionych w § 1, jeżeli czyn zabroniony został popełniony umyślnie.

§ 4.

W wypadkach określonych w art. 98 § 4 i art. 103 można orzec przepadek wartości dewizowych,

a także innych przedmiotów wymienionych w § 1.

Jeżeli jednocześnie orzeka się o ukaraniu za dwa albo więcej wykroczeń skarbowych,

sąd wymierza łącznie karę grzywny w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia

zwiększonego o połowę, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu środków karnych wymienionych

w art. 47 § 2 pkt 2 i 3 za pozostające w zbiegu wykroczenia.

§ 1.

Karalność wykroczenia skarbowego ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął

rok. Przepisy art. 44 § 2-4 i 6 stosuje się odpowiednio.

§ 2.

Jeżeli w okresie przewidzianym w § 1 wszczęto postępowanie przeciwko sprawcy, karalność

popełnionego przez niego wykroczenia skarbowego ustaje z upływem 2 lat od czasu jego

popełnienia.

§ 3.

Orzeczona kara lub środek karny wymieniony w art. 47 § 2 pkt 2 i 3 nie podlega wykonaniu,

jeżeli od daty uprawomocnienia się orzeczenia upłynęły 2 lata.

§ 1.

Orzeczenie kary lub środka karnego wymienionego w art. 47 § 2 pkt 2 i 3 uważa się

za niebyłe z upływem 2 lat od wykonania, darowania albo przedawnienia ich wykonania,

chyba że kodeks stanowi inaczej.

§ 2.

W razie odstąpienia od wymierzenia kary lub środka karnego, zatarcie skazania następuje

z upływem roku od wydania prawomocnego orzeczenia.

§ 3.

Jeżeli ukarany po rozpoczęciu, lecz przed upływem okresu przewidzianego w § 1 ponownie

popełnił przestępstwo skarbowe, wykroczenie skarbowe, przestępstwo lub wykroczenie,

za które wymierzono mu karę lub środek karny, wymieniony w art. 22 § 2 pkt 2-7 i 8

lit. b) lub w art. 47 § 2 pkt 2 i 3, lub w razie odstąpienia od wymierzenia kary,

dopuszczalne jest tylko jednoczesne zatarcie wszystkich skazań.

§ 4.

Wymierzenie kary grzywny w drodze mandatu karnego uważa się za niebyłe z upływem roku

od uiszczenia lub ściągnięcia tej grzywny.

§ 1.

Czyn zabroniony jest to zachowanie o znamionach określonych w kodeksie, chociażby

nie stanowiło ono przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego.

§ 2.

Przestępstwo skarbowe jest to czyn zabroniony przez kodeks pod groźbą kary grzywny

w stawkach dziennych, kary ograniczenia wolności lub kary pozbawienia wolności.

§ 3.

Wykroczenie skarbowe jest to czyn zabroniony przez kodeks pod groźbą kary grzywny

określonej kwotowo, jeżeli kwota uszczuplonej lub narażonej na uszczuplenie należności

publicznoprawnej albo wartość przedmiotu czynu nie przekracza pięciokrotnej wysokości

najniższego miesięcznego wynagrodzenia w czasie jego popełnienia. Wykroczeniem skarbowym

jest także inny czyn zabroniony, jeżeli kodeks tak stanowi.

§ 4.

Najniższe miesięczne wynagrodzenie jest to najniższe wynagrodzenie pracowników określone

na podstawie Kodeksu pracy oraz w wydanych na jego podstawie przepisach wykonawczych.

§ 5.

Zagrożenie karne jest to zagrożenie karą przewidziane w odpowiednim przepisie tytułu

I działu II - Część szczególna, określającym dany typ przestępstwa skarbowego lub

wykroczenia skarbowego.

§ 6.

Ustawowy próg, o którym mowa w tytule I w dziale II - Część szczególna, jest to wysokość

kwoty określonej w § 3 zdanie pierwsze.

§ 7.

Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu zabronionego bierze się pod uwagę

rodzaj i charakter zagrożonego lub naruszonego dobra, wagę naruszonego przez sprawcę

obowiązku finansowego, wysokość uszczuplonej lub narażonej na uszczuplenie należności

publicznoprawnej, sposób i okoliczności popełnienia czynu zabronionego, jak również

postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonej reguły ostrożności i stopień

jej naruszenia.

§ 8.

W rozumieniu kodeksu wypadek mniejszej wagi jest to czyn zabroniony jako wykroczenie

skarbowe, które w konkretnej sprawie, ze względu na jej szczególne okoliczności -

zarówno przedmiotowe, jak i podmiotowe - zawiera niski stopień społecznej szkodliwości

czynu, w szczególności gdy uszczuplona lub narażona na uszczuplenie należność publicznoprawna

nie przekracza ustawowego progu z § 6, a sposób i okoliczności popełnienia czynu zabronionego

nie wskazują na rażące lekceważenie przez sprawcę porządku finansowoprawnego lub reguł

ostrożności wymaganych w danych okolicznościach, albo sprawca dopuszczający się czynu

zabronionego, którego przedmiot nie przekracza kwoty małej wartości, czyni to z pobudek

zasługujących na uwzględnienie.

§ 9.

W rozumieniu kodeksu zasada terytorialności, o której mowa w art. 3 § 2, obejmuje

również znajdującą się poza morzem terytorialnym wyłączną strefę ekonomiczną, w której

Rzeczpospolita Polska na podstawie prawa wewnętrznego i zgodnie z prawem międzynarodowym

wykonuje prawa odnoszące się do badania i eksploatacji dna morskiego i jego podglebia

oraz ich zasobów naturalnych.

§ 10.

Za statek wodny uważa się także stałą platformę umieszczoną na szelfie kontynentalnym.

§ 11.

Przestępstwo skarbowe skierowane przeciwko istotnym interesom finansowym państwa polskiego,

o którym mowa w art. 3 § 3, jest to takie przestępstwo skarbowe, które zagraża Skarbowi

Państwa powstaniem uszczerbku finansowego w wysokości co najmniej dziesięciokrotności

wielkiej wartości.

§ 12.

Przestępstwa skarbowe tego samego rodzaju są to przestępstwa skarbowe określone w

tym samym rozdziale kodeksu; przestępstwa skarbowe z użyciem przemocy lub groźby jej

użycia uważa się za przestępstwa skarbowe tego samego rodzaju.

§ 13.

Korzyść majątkowa obejmuje zwiększenie aktywów lub zmniejszenie pasywów majątkowych

dla

1)

siebie,

2)

innej osoby fizycznej,

3)

osoby prawnej,

4)

jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej,

5)

zorganizowanej grupy lub związku mającego na celu popełnienie przestępstwa skarbowego,

wykroczenia skarbowego, przestępstwa lub wykroczenia.

§ 14.

Mała wartość jest to wartość, która w czasie popełnienia czynu zabronionego nie przekracza

dwustukrotnej wysokości najniższego miesięcznego wynagrodzenia.

§ 15.

Duża wartość jest to wartość, która w czasie popełnienia czynu zabronionego przekracza

pięćsetkrotną wysokość najniższego miesięcznego wynagrodzenia.

§ 16.

Wielka wartość jest to wartość, która w czasie popełnienia czynu zabronionego przekracza

tysiąckrotną wysokość najniższego miesięcznego wynagrodzenia.

§ 17.

Wartość przedmiotu czynu zabronionego oznacza się według przeciętnej jego ceny rynkowej

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z uwzględnieniem stopnia zużycia, a w razie

braku tych danych - na podstawie oszacowania. O cenie rozstrzyga czas popełnienia

czynu zabronionego, a gdy nie można go ustalić - czas jego ujawnienia.

§ 18.

W rozumieniu kodeksu środek przewozowy jest to przedmiot używany do przewozu osób

lub towarów, w szczególności: pojazd drogowy, szynowy środek transportu, przyczepa,

naczepa, jednostka pływająca oraz statek powietrzny.

§ 19.

Młodociany jest to osoba, która w czasie popełnienia czynu zabronionego nie ukończyła

21 lat i w czasie orzekania w pierwszej instancji 24 lat.

§ 20.

Dokument jest to każdy przedmiot lub każda informacja utrwalona na nośniku do jej

zapisu w postaci cyfrowej lub na taśmie elektromagnetycznej, jak również na elektronicznym

nośniku danych, z którymi jest związane określone prawo albo które ze względu na zawartą

w nim treść stanowią dowód prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mającej znaczenie

prawne.

§ 21.

Księga jest to

1)

księga rachunkowa,

2)

podatkowa księga przychodów i rozchodów,

3)

ewidencja,

4)

rejestr,

5)

inne podobne urządzenia ewidencyjne, do których prowadzenia zobowiązuje przepis prawa.

§ 22.

Księga nierzetelna jest to księga prowadzona niezgodnie ze stanem rzeczywistym.

§ 23.

Księga wadliwa jest to księga prowadzona niezgodnie z przepisem prawa.

§ 24.

Wyrób akcyzowy jest to wyrób określony w ustawie z dnia 2 grudnia 1993 r. o oznaczaniu wyrobów znakami skarbowymi akcyzy

(Dz. U. Nr 127, poz. 584 oraz z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 121, poz. 770), a także wyrób objęty szczególnym nadzorem podatkowym na podstawie ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej

(Dz. U. z 1999 r. Nr 54, poz. 572).

§ 25.

Znak akcyzy jest to znak skarbowy akcyzy mający w szczególności postać banderoli,

znaku cechowego lub odcisku pieczęci.

§ 26.

W rozumieniu kodeksu należność publicznoprawna jest to należność państwowa lub samorządowa,

będąca przedmiotem przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego; należnością

państwową jest podatek stanowiący dochód budżetu państwa, należność z tytułu rozliczenia

udzielonej dotacji lub subwencji lub należność celna, a należnością samorządową -

podatek stanowiący dochód jednostki samorządu terytorialnego lub należność z tytułu

rozliczenia udzielonej dotacji lub subwencji.

§ 27.

Należność publicznoprawna uszczuplona czynem zabronionym jest to wyrażona liczbowo

kwota pieniężna, od której uiszczenia lub zadeklarowania uiszczenia w całości lub

w części osoba zobowiązana uchyliła się i w rzeczywistości ten uszczerbek finansowy

nastąpił.

§ 28.

Narażenie na uszczuplenie należności publicznoprawnej czynem zabronionym jest to spowodowanie

konkretnego niebezpieczeństwa takiego uszczuplenia - co oznacza, że zaistnienie uszczerbku

finansowego jest wysoce prawdopodobne, choć nie musi nastąpić.

§ 29.

Przepisy § 27 i 28 stosuje się odpowiednio do określenia „bezpodstawny zwrot podatkowej

należności publicznoprawnej” oraz określenia „bezpodstawny zwrot należności celnej

lub umorzenie należności celnej należnej do zapłacenia”.

§ 30.

Użyte w rozdziale 6 kodeksu określenia, a w szczególności: „czynności sprawdzające”,

„deklaracja”, „informacja podatkowa”, „inkasent”, „kontrola podatkowa”, „obowiązek

podatkowy”, „podatek”, „podatnik”, „płatnik”, mają znaczenie nadane im w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. Nr 137, poz. 926 i Nr 160, poz. 1083, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 oraz z 1999 r. Nr 11, poz. 95) oraz w wydanych na jej podstawie przepisach wykonawczych, z tym że określenie „podatek”

oznacza również zaliczkę na podatek, ratę podatku, a także opłaty oraz inne niepodatkowe

należności budżetu państwa o podobnym charakterze daninowym; określenie „podatnik”

oznacza również osobę zobowiązaną do uiszczenia opłat oraz niepodatkowych należności

budżetu państwa o podobnym charakterze daninowym.

§ 31.

Kontrola skarbowa jest to kontrola określona w ustawie z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej.

§ 32.

Użyte w rozdziale 7 kodeksu określenia, a w szczególności: „agencja celna”, „dozór

celny”, „kontrola celna”, „magazyn celny”, „odprawa czasowa”, „organ celny”, „pozwolenie”,

„przedstawienie towaru organowi celnemu”, „skład celny”, „skład wolnocłowy”, „stawka

celna”, „wolny obszar celny”, „zamknięcie celne”, „zgłoszenie celne”, mają znaczenie

nadane im w Kodeksie celnym oraz w wydanych na jego podstawie przepisach wykonawczych. Określenie „należność

celna” oznacza odpowiednio „cło” i inną opłatę o podobnym charakterze daninowym, a

w szczególności: „cło antydumpingowe”, „opłatę celną dodatkową” lub „opłatę wyrównawczą”.

§ 33.

Użyte w rozdziale 7 kodeksu określenia, a w szczególności: „obrót z zagranicą towarami

lub usługami”, „przywóz z zagranicy”, „wywóz za granicę”, mają znaczenie nadane im

w ustawie z dnia 11 grudnia 1997 r. o administrowaniu obrotem z zagranicą towarami i

usługami oraz o obrocie specjalnym

(Dz. U. Nr 157, poz. 1026 i z 1999 r. Nr 55, poz. 587) oraz w wydanych na jej podstawie przepisach wykonawczych. Określenie „reglamentacja

pozataryfowa” oznacza odpowiednio „środki polityki handlowej”, takie jak: „ograniczenia”,

„zakazy”, „koncesje” lub inne podobne środki ochrony rynku ustanowione w ramach polityki

gospodarczej państwa.

§ 34.

Użyte w rozdziale 8 kodeksu określenia, a w szczególności: „dewizy”, „działalność

kantorowa”, „inwestycje portfelowe”, „kontrola dewizowa”, „kraj”, „krajowe środki

płatnicze”, „nierezydent”, „obrót dewizowy”, „obrót dewizowy z zagranicą”, „obrót

kapitałowy”, „rezydent”, „transfer”, „wartości dewizowe”, „waluta polska”, „waluta

wymienialna”, „zagraniczne środki płatnicze”, „zezwolenie dewizowe”, mają znaczenie

nadane im w ustawie z dnia 18 grudnia 1998 r. - Prawo dewizowe

(Dz. U. Nr 160, poz. 1063) oraz w wydanych na jej podstawie przepisach wykonawczych.

§ 35.

Użyte w rozdziale 9 kodeksu określenia, a w szczególności: „gra bingo fantowe”, „gra

losowa”, „gra w automatach losowych”, „loteria”, „loteria fantowa”, „loteria promocyjna”,

„zakłady wzajemne”, mają znaczenie nadane im w ustawie z dnia 29 lipca 1992 r. o grach losowych i zakładach wzajemnych

(Dz. U. z 1998 r. Nr 102, poz. 650, Nr 145, poz. 946, Nr 155, poz. 1014 i Nr 160, poz. 1061) oraz w wydanych na jej podstawie przepisach wykonawczych.

§ 36.

Żołnierz jest to osoba, która pełni czynną służbę wojskową; przepisy Kodeksu karnego skarbowego dotyczące żołnierzy stosuje się odpowiednio także do żołnierzy sił zbrojnych państw

obcych przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz członków ich personelu

cywilnego, jeżeli ich przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe pozostają w związku

z pełnieniem obowiązków służbowych.

§ 37.

Finansowy organ dochodzenia jest to

1)

urząd skarbowy,

2)

inspektor kontroli skarbowej,

3)

urząd celny,

4)

funkcjonariusz Inspekcji Celnej.

§ 38.

Niefinansowy organ dochodzenia jest to

1)

Straż Graniczna,

2)

Policja,

3)

Urząd Ochrony Państwa,

4)

Żandarmeria Wojskowa.

§ 39.

Organ nadrzędny nad finansowym organem dochodzenia jest to

1)

Główny Urząd Ceł - w sprawach należących do właściwości urzędu celnego, a jeżeli dochodzenie

prowadzi funkcjonariusz Inspekcji Celnej - Generalny Inspektor Celny,

2)

miejscowo właściwa izba skarbowa - w sprawach należących do właściwości urzędu skarbowego,

a jeżeli dochodzenie prowadzi inspektor kontroli skarbowej - Generalny Inspektor Kontroli

Skarbowej,

3)

minister właściwy do spraw finansów publicznych, jeżeli postanowienie lub zarządzenie

wydał Generalny Inspektor Celny albo Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej.

§ 40.

Podmiot pociągnięty do odpowiedzialności posiłkowej jest to osoba fizyczna, osoba

prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, którą organ prowadzący

postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe wezwał do udziału w tym charakterze.

§ 41.

Interwenient jest to podmiot, który, nie będąc podejrzanym lub oskarżonym w postępowaniu

w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, zgłosił w tym postępowaniu

roszczenie do przedmiotów podlegających przepadkowi.

§ 1.

Podatnik, który uchylając się od opodatkowania, nie ujawnia właściwemu organowi przedmiotu

lub podstawy opodatkowania lub nie składa deklaracji, przez co naraża Skarb Państwa

lub jednostkę samorządu terytorialnego na uszczuplenie podatku,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat

3, albo obu tym karom łącznie.

§ 2.

Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie jest małej wartości, sprawca czynu

zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3.

Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie nie przekracza ustawowego progu, sprawca

czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Podatnik, który w celu zatajenia prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek

lub rzeczywistych rozmiarów tej działalności posługuje się imieniem i nazwiskiem,

nazwą lub firmą innego podmiotu i przez to naraża Skarb Państwa lub jednostkę samorządu

terytorialnego na uszczuplenie podatku,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat

2, albo obu tym karom łącznie.

§ 2.

Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie jest małej wartości, sprawca czynu

zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3.

Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie nie przekracza ustawowego progu, sprawca

czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Podatnik, który składając organowi podatkowemu lub płatnikowi deklarację lub oświadczenie,

podaje nieprawdę lub zataja prawdę albo nie dopełnia obowiązku zawiadomienia o zmianie

objętych nimi danych, przez co naraża Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego

na uszczuplenie podatku,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat

2, albo obu tym karom łącznie.

§ 2.

Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie jest małej wartości, sprawca czynu

zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3.

Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie nie przekracza ustawowego progu, sprawca

czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 4.

Karze określonej w § 3 podlega także ten podatnik, który mimo ujawnienia przedmiotu

lub podstawy opodatkowania nie składa w terminie organowi podatkowemu lub płatnikowi

deklaracji lub oświadczenia.

§ 1.

Podatnik, który uporczywie nie wpłaca w terminie podatku,

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 2.

Wobec sprawcy czynu zabronionego określonego w § 1, który przed wszczęciem postępowania

w sprawie o wykroczenie skarbowe wpłacił w całości należny podatek na rachunek właściwego

organu, sąd może odstąpić od wymierzenia kary.

§ 1.

Kto uchyla się od uiszczenia należnej opłaty skarbowej od czynności cywilnoprawnej,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Kto uszczupla opłatę skarbową przez użycie skasowanego znaku opłaty skarbowej,

podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych.

§ 3.

Karze określonej w § 2 podlega także ten, kto skasowany znak opłaty skarbowej puszcza

w obieg albo go w takim celu przyjmuje, przechowuje, przewozi, przenosi, przesyła,

albo pomaga w jego zbyciu lub ukryciu.

§ 4.

Jeżeli kwota uszczuplonej opłaty skarbowej albo wartość użytego skasowanego znaku

tej opłaty nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego określonego

w § 1-3

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Kto w celu użycia w obrocie publicznym podrabia albo przerabia znak urzędowy mający

stwierdzić uiszczenie opłaty skarbowej albo takiego znaku jako autentycznego używa,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do roku,

albo obu tym karom łącznie.

§ 2.

Tej samej karze podlega ten, kto w obrocie publicznym używa dokumentu opatrzonego

takim podrobionym lub przerobionym znakiem.

§ 3.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Kto wbrew obowiązkowi nie prowadzi księgi,

podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 2.

Kto wbrew obowiązkowi nie przechowuje księgi,

podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 3.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 4.

Karze określonej w § 3 podlega także ten podatnik lub płatnik, który nie zawiadamia

w terminie właściwego organu o prowadzeniu księgi przez doradcę podatkowego lub inny

podmiot upoważniony do prowadzenia ksiąg w jego imieniu i na jego rzecz.

§ 1.

Kto nierzetelnie prowadzi księgę,

podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 2.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 3.

Karze określonej w § 2 podlega także ten, kto wadliwie prowadzi księgę.

§ 1.

Kto wbrew obowiązkowi nie wystawia faktury lub rachunku za wykonanie świadczenia albo

odmawia ich wydania,

podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych.

§ 2.

Kto fakturę lub rachunek, określone w § 1, wystawia w sposób nierzetelny albo takim

dokumentem posługuje się,

podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 3.

Kto wbrew obowiązkowi nie przechowuje kopii wystawionej faktury lub rachunku,

podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych.

§ 4.

Karze określonej w § 1 podlega także ten, kto wbrew przepisom ustawy dokona sprzedaży

z pominięciem kasy rejestrującej albo nie wyda dokumentu z kasy rejestrującej, stwierdzającego

dokonanie sprzedaży.

§ 5.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1-4

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Kto wbrew przepisom ustawy sprowadza na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub wydaje

z zakładu produkcyjnego wyroby akcyzowe lub opakowania z tymi wyrobami bez ich uprzedniego

oznaczenia znakami akcyzy,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat

2, albo obu tym karom łącznie.

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto dopuszcza się czynu zabronionego określonego w § 1 w

stosunku do wyrobów akcyzowych, które oznaczono nieprawidłowo lub nieodpowiednimi

znakami akcyzy, w szczególności znakami uszkodzonymi, podrobionymi, przerobionymi

lub nieważnymi.

§ 3.

Jeżeli należny podatek akcyzowy jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego określonego

w § 1 lub 2

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 4.

Jeżeli należny podatek akcyzowy nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego

określonego w § 1 lub 2

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Producent, który wydaje wyroby akcyzowe przeznaczone do wywozu za granicę bez pisemnego

zawiadomienia w terminie właściwego organu o zamiarze ich wywozu,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Kto nabywa, przechowuje lub przewozi wyroby akcyzowe lub opakowania z tymi wyrobami

stanowiące przedmiot czynu zabronionego określonego w art. 63-64, lub pomaga w ich

zbyciu albo te wyroby przyjmuje lub pomaga w ich ukryciu, jeśli rodzaj, ilość lub

wartość wskazują na ich przeznaczenie do działalności gospodarczej,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat

2, albo obu tym karom łącznie.

§ 2.

Kto nabywa, przechowuje lub przewozi wyroby akcyzowe, o których na podstawie towarzyszących

okoliczności powinien i może przypuszczać, że stanowią przedmiot czynu zabronionego

określonego w art. 63-64, lub pomaga w ich zbyciu albo te wyroby przyjmuje lub pomaga

w ich ukryciu, jeśli rodzaj, ilość lub wartość wskazują na ich przeznaczenie do działalności

gospodarczej,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3.

Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie jest małej wartości, sprawca czynu

zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 4.

Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie nie przekracza ustawowego progu, sprawca

czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Kto wyroby akcyzowe lub opakowania z tymi wyrobami oznacza nieprawidłowo lub nieodpowiednimi

znakami akcyzy,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Kto podrabia albo przerabia znak akcyzy albo upoważnienie do odbioru banderol,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat

3, albo obu tym karom łącznie.

§ 2.

Kto w celu popełnienia przestępstwa skarbowego określonego w § 1 uzyskuje lub przysposabia

środki,

podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do roku,

albo obu tym karom łącznie.

§ 3.

Nie podlega karze za przestępstwo skarbowe określone w § 2 sprawca, który odstąpił

od jego dokonania, w szczególności zniszczył uzyskane lub przysposobione środki lub

zapobiegł skorzystaniu z nich w przyszłości.

§ 4.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Kto nie dopełnia obowiązku oznaczania wyrobów akcyzowych lub opakowań z tymi wyrobami

znakami akcyzy w razie

1)

pakowania, rozlewania lub rozważania wyrobów,

2)

wystąpienia w obrocie wyrobów nieoznaczonych, oznaczonych nieprawidłowo lub nieodpowiednimi

znakami akcyzy,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 3.

Karze określonej w § 2 podlega także ten, kto, będąc posiadaczem wyrobów określonych

w § 1 pkt 2, nie sporządza ich spisu i nie przedstawia w terminie do potwierdzenia

właściwemu organowi.

§ 1.

Kto bez przeprowadzenia urzędowego sprawdzenia podejmuje czynności bezpośrednio związane

z produkcją, importem lub obrotem wyrobami akcyzowymi lub opakowań z tymi wyrobami,

a także z ich oznaczaniem znakami akcyzy,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Producent, który podaje nieprawdziwe dane o rodzaju, ilości lub jakości wyprodukowanego

wyrobu akcyzowego lub opakowań z tym wyrobem,

podlega karze grzywny do 360 stawek dziennych.

§ 3.

Kto wbrew przepisom usuwa wyrób akcyzowy lub opakowania z tym wyrobem z miejsca produkcji,

przerobu, zużycia, przechowywania lub podczas przewozu,

podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 4.

Usiłowanie przestępstwa skarbowego określonego w § 2 lub 3 jest karalne.

§ 1.

Kto wbrew przepisom zbywa lub w inny sposób przekazuje znaki akcyzy osobie nieuprawnionej,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do roku,

albo obu tym karom łącznie.

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto w celu użycia lub puszczenia w obieg nabywa lub w inny

sposób przyjmuje znaki akcyzy od osoby nieuprawnionej lub usuwa je z wyrobu akcyzowego

lub z opakowania z tym wyrobem w celu ponownego ich użycia lub puszczenia w obieg.

§ 3.

Usiłowanie przestępstwa skarbowego określonego w § 1 lub 2 jest karalne.

§ 4.

Karze określonej w § 1 podlega także ten, kto, nie będąc do tego uprawnionym, posiada

lub przechowuje znaki akcyzy.

§ 5.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1, 2 i 4

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Kto przez rażące naruszenie przepisów dotyczących przewozu lub przechowywania znaków

akcyzy naraża je na bezpośrednie niebezpieczeństwo kradzieży, zniszczenia, uszkodzenia

lub zgubienia,

podlega karze grzywny do 480 stawek dziennych.

Kto wbrew obowiązkowi nie rozlicza się w terminie z właściwym organem ze stanu zużycia

znaków akcyzy, w szczególności nie zwraca znaków niewykorzystanych, uszkodzonych lub

nieważnych,

podlega karze grzywny do 360 stawek dziennych.

§ 1.

Kto, w użyciu wyrobu akcyzowego, zmienia cel, przeznaczenie lub nie zachowuje innego

warunku, od którego ustawa uzależnia zwolnienie towaru w całości lub w części od obowiązku

oznaczania znakami akcyzy,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli niepobrany podatek akcyzowy nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu

zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Producent, importer lub inny podmiot, który wbrew obowiązkowi nie prowadzi ewidencji

znaków akcyzy,

podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych.

§ 2.

Tej samej karze podlega producent lub importer, który wbrew obowiązkowi nie prowadzi

ewidencji rodzaju, ilości i wartości wyrobów lub opakowań z tymi wyrobami wydanych

lub sprowadzonych bez oznaczenia znakami akcyzy.

§ 3.

Kto ewidencje określone w § 1 lub 2 prowadzi nierzetelnie,

podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 4.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1-3

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 5.

Karze określonej w § 4 podlega także ten, kto ewidencje, o których mowa w § 1 lub

2, prowadzi wadliwie.

§ 1.

Producent, który nie dopełnia obowiązku sporządzenia raportu dziennego, zawierającego

dzienną liczbę zużytych lub uszkodzonych znaków akcyzy,

podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych.

§ 2.

Tej samej karze podlega importer, który nie dopełnia obowiązku uzyskania od producenta

zagranicznego odpowiedniego rozliczenia z przekazanych mu znaków akcyzy.

§ 1.

Kto przez wprowadzenie w błąd uprawnionego organu naraża Skarb Państwa lub jednostkę

samorządu terytorialnego na bezpodstawny zwrot podatkowej należności publicznoprawnej,

w szczególności podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i

usług, podatku akcyzowego, zwrot nadpłaty lub jej zaliczenie na poczet zaległości

podatkowej lub bieżących albo przyszłych zobowiązań podatkowych,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat

3, albo obu tym karom łącznie.

§ 2.

Jeżeli kwota bezpodstawnie żądana jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego

określonego w § 1

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3.

Jeżeli kwota bezpodstawnie żądana nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego

określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Płatnik lub inkasent, który pobranego podatku nie wpłaca w terminie na rachunek właściwego

organu,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat

2, albo obu tym karom łącznie.

§ 2.

Jeżeli kwota niewpłaconego podatku jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego

określonego w § 1

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3.

Jeżeli kwota niewpłaconego podatku nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu

zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 4.

Wobec sprawcy czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2, który przed wszczęciem postępowania

w sprawie o przestępstwo skarbowe wpłacił w całości pobrany podatek na rachunek właściwego

organu, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej

wymierzenia.

§ 5.

Wobec sprawcy czynu zabronionego określonego w § 3, który przed wszczęciem postępowania

w sprawie o wykroczenie skarbowe wpłacił w całości pobrany podatek na rachunek właściwego

organu, sąd może odstąpić od wymierzenia kary.

§ 1.

Płatnik, który nie pobiera podatku albo pobiera go w kwocie niższej od należnej,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do roku,

albo obu tym karom łącznie.

§ 2.

Jeżeli kwota uszczuplonego podatku jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego

określonego w § 1

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3.

Jeżeli kwota uszczuplonego podatku nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu

zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Płatnik lub inkasent, który nie wyznacza w wymaganym terminie osoby, do której obowiązków

należy obliczanie i pobieranie podatków oraz terminowe wpłacanie organowi podatkowemu

pobranych kwot, lub nie zgłasza właściwemu miejscowo organowi podatkowemu wymaganych

danych tych osób,

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Kto wbrew obowiązkowi nie składa w terminie właściwemu organowi wymaganej informacji

podatkowej,

podlega karze grzywny do 120 stawek dziennych.

§ 2.

Płatnik, który wbrew obowiązkowi nie składa w terminie podatnikowi lub właściwemu

organowi wymaganej informacji podatkowej,

podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych.

§ 3.

Jeżeli informację określoną w § 1 lub 2 złożono nieprawdziwą, sprawca

podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 4.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1-3

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Podatnik lub płatnik, który wbrew obowiązkowi

1)

nie dokonuje w terminie zgłoszenia identyfikacyjnego albo aktualizacji objętych nim

danych,

2)

dokonuje zgłoszenia więcej niż jeden raz,

3)

nie podaje numeru identyfikacji podatkowej lub podaje numer nieprawdziwy,

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 2.

Tej samej karze podlega także ten podatnik, który wbrew obowiązkowi nie składa płatnikowi

dostarczonego przez niego formularza zgłoszenia identyfikacyjnego.

§ 1.

Kto naraża finanse publiczne na uszczuplenie poprzez nienależną wypłatę, pobranie

lub niezgodne z przeznaczeniem wykorzystanie dotacji lub subwencji,

podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wypłata lub pobranie nienależnej, nadmiernej lub wykorzystanej niezgodnie z

przeznaczeniem dotacji lub subwencji nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu

zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 3.

Karze określonej w § 2 podlega także ten, kto popełnia nieumyślnie czyn zabroniony

określony w § 1 lub 2.

Kto osobie uprawnionej do przeprowadzenia czynności sprawdzających, kontroli podatkowej

lub skarbowej udaremnia lub utrudnia wykonanie czynności służbowej, w szczególności

kto wbrew żądaniu tej osoby odmawia okazania księgi lub księgę taką niszczy, uszkadza,

czyni bezużyteczną, ukrywa lub usuwa,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 1.

Kto, nie dopełniając obowiązku nadzoru nad przestrzeganiem reguł obowiązujących w

działalności danego przedsiębiorcy lub innej jednostki organizacyjnej, dopuszcza,

chociażby nieumyślnie, do dokonania czynu zabronionego określonego w tym rozdziale,

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli czyn sprawcy wyczerpuje znamiona innego przestępstwa

skarbowego lub wykroczenia skarbowego albo jeżeli niedopełnienie obowiązku nadzoru

należy do ich znamion.

§ 1.

Kto wyłudza pozwolenie, koncesję lub inny podobny dokument, dotyczący warunków obrotu

z zagranicą towarami lub usługami, regulowany przez ustawy, o których mowa w art.

53 § 32 lub 33, przez podstępne wprowadzenie w błąd organu uprawnionego do wydania

takich dokumentów,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do roku,

albo obu tym karom łącznie.

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto używa dokumentu uzyskanego w sposób określony w § 1.

§ 3.

Usiłowanie przestępstwa skarbowego określonego w § 1 lub 2 jest karalne.

§ 4.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Kto, nie dopełniając ciążącego na nim obowiązku celnego, przywozi z zagranicy lub

wywozi za granicę towar bez jego przedstawienia organowi celnemu lub zgłoszenia celnego,

przez co naraża Skarb Państwa na uszczuplenie należności celnej,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat

2, albo obu tym karom łącznie.

§ 2.

Tej samej karze podlega sprawca, jeżeli przemyt celny dotyczy towaru w obrocie z zagranicą,

co do którego istnieje reglamentacja pozataryfowa.

§ 3.

Jeżeli kwota należności celnej narażonej na uszczuplenie lub wartość towaru w obrocie

z zagranicą, co do którego istnieje reglamentacja pozataryfowa, jest małej wartości,

sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 4.

Jeżeli kwota należności celnej narażonej na uszczuplenie lub wartość towaru w obrocie

z zagranicą, co do którego istnieje reglamentacja pozataryfowa, nie przekracza ustawowego

progu, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 5.

Karze określonej w § 4 podlega także ten, kto popełnia nieumyślnie czyn zabroniony

określony w § 1-4.

§ 1.

Kto przez wprowadzenie w błąd organu uprawnionego do kontroli celnej naraża Skarb

Państwa na uszczuplenie należności celnej,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat

2, albo obu tym karom łącznie.

§ 2.

Tej samej karze podlega sprawca, jeżeli oszustwo celne dotyczy towaru lub usługi w

obrocie z zagranicą, co do których istnieje reglamentacja pozataryfowa.

§ 3.

Jeżeli kwota należności celnej narażonej na uszczuplenie lub wartość towaru lub usługi

w obrocie z zagranicą, co do których istnieje reglamentacja pozataryfowa, jest małej

wartości, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 4.

Jeżeli kwota należności celnej narażonej na uszczuplenie lub wartość towaru lub usługi

w obrocie z zagranicą, co do których istnieje reglamentacja pozataryfowa, nie przekracza

ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Kto, będąc uprawnionym do korzystania z procedury odprawy czasowej towaru objętego

tą procedurą na podstawie zgłoszenia dokonanego w formie ustnej, nie dokonuje jego

powrotnego wywozu lub nie podejmuje czynności w celu nadania temu towarowi nowego

przeznaczenia celnego, przez co naraża Skarb Państwa na uszczuplenie należności celnej,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Tej samej karze podlega sprawca, jeżeli czyn zabroniony dotyczy towaru w obrocie z

zagranicą, co do którego istnieje reglamentacja pozataryfowa.

§ 3.

Jeżeli kwota należności celnej narażonej na uszczuplenie lub wartość towaru w obrocie

z zagranicą, co do którego istnieje reglamentacja pozataryfowa, nie przekracza ustawowego

progu, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Kto w użyciu towaru zmienia cel, przeznaczenie lub nie zachowuje innego warunku, od

którego ustawa uzależnia zwolnienie towaru w całości lub w części od należności celnej,

w szczególności od cła, albo zastosowanie zerowej, obniżonej lub preferencyjnej stawki

celnej,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Tej samej karze podlega sprawca, jeżeli czyn zabroniony dotyczy towaru lub usługi

w obrocie z zagranicą, które zwolniono od reglamentacji pozataryfowej.

§ 3.

Jeżeli niepobrana należność celna lub wartość towaru lub usługi w obrocie z zagranicą,

które zwolniono od reglamentacji pozataryfowej, nie przekracza ustawowego progu, sprawca

czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Kto usuwa towar lub środek przewozowy spod dozoru celnego,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat

2, albo obu tym karom łącznie.

§ 2.

Kto bez zgody uprawnionego organu usuwa, niszczy lub uszkadza zamknięcie celne,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Kto nabywa, przechowuje lub przewozi towar stanowiący przedmiot czynu zabronionego

określonego w art. 86-90 § 1, lub pomaga w jego zbyciu albo ten towar przyjmuje lub

pomaga w jego ukryciu,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat

2, albo obu tym karom łącznie.

§ 2.

Kto nabywa, przechowuje lub przewozi towar, o którym na podstawie towarzyszących okoliczności

powinien i może przypuszczać, że stanowi przedmiot czynu zabronionego określonego

w art. 86-90 § 1, lub pomaga w jego zbyciu albo ten towar przyjmuje lub pomaga w jego

ukryciu,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3.

Jeżeli kwota należności celnej lub wartość towaru w obrocie z zagranicą, co do którego

istnieje reglamentacja pozataryfowa, jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego

określonego w § 1

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 4.

Jeżeli kwota należności celnej lub wartość towaru w obrocie z zagranicą, co do którego

istnieje reglamentacja pozataryfowa, nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu

zabronionego określonego w § 1 lub 2

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Kto przez wprowadzenie w błąd organu celnego naraża Skarb Państwa na bezpodstawny

zwrot należności celnej lub umorzenie należności celnej należnej do zapłacenia,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat

3, albo obu tym karom łącznie.

§ 2.

Jeżeli kwota bezpodstawnie żądana lub umorzona jest małej wartości, sprawca czynu

zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3.

Jeżeli kwota bezpodstawnie żądana lub umorzona nie przekracza ustawowego progu, sprawca

czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Kto rażąco narusza przepisy w zakresie warunków prowadzenia agencji celnej, w szczególności

nierzetelnie lub wadliwie wykonuje czynności, do których została upoważniona agencja

celna,

podlega karze grzywny do 360 stawek dziennych.

§ 2.

Kto rażąco narusza przepisy prawa celnego w zakresie warunków działalności wolnego obszaru celnego, składu wolnocłowego lub

składu celnego,

podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 3.

Karze określonej w § 2 podlega także ten, kto rażąco narusza przepisy w zakresie warunków

prowadzenia magazynu celnego.

§ 1.

Kto wbrew obowiązkowi nie udziela ustnych lub pisemnych wyjaśnień mających znaczenie

dla kontroli celnej lub nie udostępnia wymaganych dokumentów dotyczących obrotu z

zagranicą towarami lub usługami,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Tej samej karze podlega ten, kto w inny sposób osobie uprawnionej do przeprowadzania

czynności kontrolnych lub dozoru celnego udaremnia lub utrudnia wykonanie czynności

służbowej, w szczególności kto odmawia wykonania czynności przygotowawczych do kontroli

celnej lub nie dopełnia obowiązku niezwłocznego dostarczenia towaru do miejsca wskazanego

przez organ celny.

§ 1.

Kto wbrew obowiązkowi nie przechowuje dokumentów mających znaczenie dla kontroli celnej,

podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych.

§ 2.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Kto, nie dopełniając obowiązku nadzoru nad przestrzeganiem reguł obowiązujących w

działalności danego przedsiębiorcy lub innej jednostki organizacyjnej, dopuszcza,

chociażby nieumyślnie, do dokonania czynu zabronionego określonego w tym rozdziale,

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli czyn sprawcy wyczerpuje znamiona innego przestępstwa

skarbowego lub wykroczenia skarbowego albo jeżeli niedopełnienie obowiązku nadzoru

należy do ich znamion.

§ 1.

Kto wyłudza zezwolenie dewizowe przez podstępne wprowadzenie w błąd organu uprawnionego

do udzielania takich zezwoleń,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do roku,

albo obu tym karom łącznie.

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto używa dokumentu uzyskanego w sposób określony w § 1.

§ 3.

Usiłowanie przestępstwa skarbowego określonego w § 1 lub 2 jest karalne.

§ 4.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Kto bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom dokonuje obrotu

kapitałowego,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli obrót kapitałowy, o którym mowa w § 1, dotyczy transferu wartości dewizowych

lub krajowych środków płatniczych, sprawca

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat

2, albo obu tym karom łącznie.

§ 3.

Jeżeli wartość przedmiotu transferu, o którym mowa w § 2, jest mała, sprawca

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 4.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu kapitałowego, o którym mowa w § 1 lub 2, nie przekracza

ustawowego progu, sprawca

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom dokonuje

rozporządzenia wierzytelnością od nierezydenta w sposób uniemożliwiający w terminie

jej wymagalności niezwłoczny transfer z zagranicy zagranicznych lub krajowych środków

płatniczych, będących przedmiotem świadczenia tej wierzytelności,

podlega karze grzywny do 480 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego

określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom dysponuje

wartościami dewizowymi lub krajowymi środkami płatniczymi posiadanymi za granicą w

sposób niezapewniający ich niezwłocznego transferu z zagranicy,

podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 2.

Tej samej karze podlega rezydent, będący osobą fizyczną, który bez wymaganego zezwolenia

dewizowego albo wbrew jego warunkom dysponuje wartościami dewizowymi uzyskanymi w

czasie pobytu za granicą w sposób niezapewniający ich transferu z zagranicy w wymaganym

terminie.

§ 3.

Jeżeli kwota wartości dewizowych lub krajowych środków płatniczych, o których mowa

w § 1 lub 2, nie przekracza ustawowego progu, sprawca

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom dokonuje

płatności lub ją przyjmuje lub dokonuje transferu w obrocie dewizowym bez pośrednictwa

uprawnionego banku,

podlega karze grzywny do 480 stawek dziennych.

§ 2.

Tej samej karze podlega rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo

wbrew jego warunkom dokonuje inwestycji portfelowych bez pośrednictwa uprawnionego

podmiotu prowadzącego działalność maklerską.

§ 3.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1 lub 2, nie przekracza ustawowego

progu, sprawca

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Kto bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom wyraża zobowiązanie

pieniężne w obrocie dewizowym z zagranicą w inny sposób niż w walucie polskiej lub

w walucie wymienialnej,

podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 2.

Tej samej karze podlega ten, kto bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego

warunkom w obrocie dewizowym z zagranicą dokonuje płatności w inny sposób niż w krajowych

środkach płatniczych, w walucie wymienialnej lub w dewizach płatnych w takiej walucie.

§ 3.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1 lub 2, nie przekracza ustawowego

progu, sprawca

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom prowadzi

działalność kantorową,

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 2.

Tej samej karze podlega rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo

wbrew jego warunkom sprzedaje rezydentowi lub kupuje od rezydenta wartości dewizowe.

§ 1.

Kto wbrew obowiązkowi nie udziela ustnych lub pisemnych wyjaśnień lub nie udostępnia

wymaganych dokumentów w sprawach objętych kontrolą dewizową,

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto wbrew obowiązkowi nie zgłasza i na żądanie uprawnionego

organu nie przedstawia do kontroli dewizowej wartości dewizowych lub krajowych środków

płatniczych, będących przedmiotem transferu.

§ 3.

Tej samej karze podlega także ten, kto wbrew obowiązkowi nie przechowuje wymaganych

dokumentów, mających znaczenie dla kontroli dewizowej.

§ 1.

Kto, uczestnicząc w obrocie dewizowym z zagranicą, nie dopełnia obowiązku przekazania

Narodowemu Bankowi Polskiemu danych niezbędnych do sporządzenia bilansu płatniczego

oraz bilansów należności i zobowiązań zagranicznych państwa,

podlega karze grzywny do 120 stawek dziennych.

§ 2.

Tej samej karze podlega rezydent, który wbrew obowiązkowi nie zgłasza Narodowemu Bankowi

Polskiemu mienia posiadanego za granicą lub nabytego w obrocie dewizowym z zagranicą.

§ 3.

Tej samej karze podlega nierezydent, który wbrew obowiązkowi nie zgłasza Narodowemu

Bankowi Polskiemu mienia posiadanego w kraju lub nabytego w obrocie dewizowym z zagranicą.

§ 4.

Karze przewidzianej w § 1 podlega, kto wbrew obowiązkowi nie zgłasza utraty mienia

określonego w § 2 lub 3.

§ 1.

Kto, nie dopełniając obowiązku nadzoru nad przestrzeganiem reguł obowiązujących w

działalności danego przedsiębiorcy lub innej jednostki organizacyjnej, dopuszcza,

chociażby nieumyślnie, do dokonania czynu zabronionego określonego w tym rozdziale,

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli czyn sprawcy wyczerpuje znamiona innego przestępstwa

skarbowego lub wykroczenia skarbowego albo jeżeli niedopełnienie obowiązku nadzoru

należy do ich znamion.

§ 1.

Kto wbrew przepisom ustawy, regulaminu lub warunkom zezwolenia urządza lub prowadzi

grę losową lub zakład wzajemny,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat

2, albo obu tym karom łącznie.

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uczestniczy w

zagranicznej grze losowej lub zagranicznym zakładzie wzajemnym.

§ 3.

Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2 w celu osiągnięcia

korzyści majątkowej z organizowania zbiorowego uczestnictwa w grze losowej lub zakładzie

wzajemnym,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat

3, albo obu tym karom łącznie.

§ 4.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Kto bez wymaganego zezwolenia albo wbrew jego warunkom urządza lub prowadzi loterię

fantową, grę bingo fantowe, loterię promocyjną lub grę w automatach losowych,

podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 2.

Jeżeli nadwyżka z loterii fantowej lub gry bingo fantowe była przeznaczona na cel

społeczny, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny do 120 stawek dziennych.

Kto uczestniczy w grze losowej lub zakładzie wzajemnym urządzonym lub prowadzonym

bez wymaganego zezwolenia albo wbrew jego warunkom,

podlega karze grzywny do 120 stawek dziennych.

Kto, nie będąc do tego uprawnionym, z chęci osiągnięcia korzyści majątkowej trudni

się sprzedażą losów lub innych dowodów udziału w grze losowej lub zakładzie wzajemnym,

podlega karze grzywny do 360 stawek dziennych albo karze ograniczenia wolności, albo

obu tym karom łącznie.

§ 1.

Kto, nie dopełniając obowiązku nadzoru nad przestrzeganiem reguł obowiązujących w

działalności danego przedsiębiorcy lub innej jednostki organizacyjnej, dopuszcza,

chociażby nieumyślnie, do dokonania czynu zabronionego określonego w tym rozdziale,

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli czyn sprawcy wyczerpuje znamiona innego przestępstwa

skarbowego lub wykroczenia skarbowego albo jeżeli niedopełnienie obowiązku nadzoru

należy do ich znamion.

§ 1.

Kto składa fałszywe oświadczenie w celu wyłudzenia od Skarbu Państwa powszechnego

świadectwa udziałowego, nieodpłatnie zbywanych akcji spółek należących do Skarbu Państwa,

bonu prywatyzacyjnego, świadectwa udziałowego funduszu przemysłowego lub innego świadczenia

określonego w przepisach o prywatyzacji mienia Skarbu Państwa, do którego otrzymania

nie jest uprawniony,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do roku,

albo obu tym karom łącznie.

§ 2.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

W postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe stosuje się

odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, jeżeli przepisy niniejszego kodeksu nie stanowią inaczej.

§ 2.

Nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania karnego dotyczących pokrzywdzonego oraz przepisów postępowania w sprawach o wykroczenia.

§ 3.

W postępowaniu w sprawach o wykroczenia skarbowe nie stosuje się przepisów

1)

Kodeksu postępowania karnego dotyczących środków zapobiegawczych, poszukiwania oskarżonego i listu gończego,

2)

art. 309, 310, 470, 472 § 1 i art. 590-607 Kodeksu postępowania karnego.

§ 1.

Przepisy kodeksu mają ponadto na celu takie ukształtowanie postępowania w sprawach

o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe, aby osiągnięte zostały cele tego postępowania

w zakresie wyrównania uszczerbku finansowego Skarbu Państwa lub jednostki samorządu

terytorialnego, spowodowanego takim czynem zabronionym.

§ 2.

Organ prowadzący postępowanie jest obowiązany także pouczyć sprawcę o przysługujących

mu uprawnieniach w razie wyrównania uszczerbku finansowego Skarbu Państwa lub jednostki

samorządu terytorialnego.

§ 1.

W sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe orzekają sądy powszechne

albo sądy wojskowe.

§ 2.

Sąd rejonowy orzeka w pierwszej instancji, z wyjątkiem spraw przekazanych ustawą do

właściwości innego sądu.

§ 3.

W sprawach podlegających orzecznictwu sądów wojskowych w pierwszej instancji orzeka

1)

wojskowy sąd garnizonowy,

2)

wojskowy sąd okręgowy, gdy chodzi o przestępstwa skarbowe popełnione przez żołnierzy,

o których mowa w art. 654 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania karnego.

§ 1.

Orzecznictwu wojskowego sądu garnizonowego podlegają także sprawy o wykroczenia skarbowe

popełnione przez osoby, o których mowa w art. 53 § 36, co nie wyklucza odpowiedzialności

dyscyplinarnej. Właściwy dowódca zawiadamia niezwłocznie prokuratora wojskowego albo

wojskowy sąd garnizonowy o wynikach postępowania dyscyplinarnego i zastosowanych karach

dyscyplinarnych. Sprawy o wykroczenia skarbowe nie przestają podlegać orzecznictwu

wojskowego sądu garnizonowego mimo zwolnienia żołnierza z czynnej służby wojskowej.

§ 2.

Przepis § 1 nie wyłącza w stosunku do żołnierzy w czynnej służbie wojskowej postępowania

mandatowego na zasadach i w trybie określonym w niniejszym kodeksie, z tym że w razie

odmowy przyjęcia mandatu karnego lub nieuiszczenia w terminie grzywny wymierzonej

w drodze mandatu - właściwy do rozpoznania sprawy jest wojskowy sąd garnizonowy.

§ 3.

O popełnieniu przez żołnierza w czynnej służbie wojskowej wykroczenia skarbowego zawiadamia

się prokuratora wojskowego. Dotyczy to również wypadku przewidzianego w § 2, ale tylko

w razie odmowy przyjęcia mandatu karnego lub nieuiszczenia w terminie grzywny wymierzonej

w drodze mandatu.

§ 4.

Wojskowy sąd garnizonowy może odmówić wszczęcia postępowania w sprawie o wykroczenie

skarbowe, a wszczęte umorzyć i sprawę przekazać właściwemu dowódcy z wnioskiem o wymierzenie

kary przewidzianej w wojskowych przepisach dyscyplinarnych, jeżeli uzna to za wystarczającą

reakcję na wykroczenie skarbowe. Przed wniesieniem aktu oskarżenia uprawnienie to

przysługuje prokuratorowi wojskowemu; zażalenie na postanowienie prokuratora rozpoznaje

wojskowy sąd garnizonowy.

§ 5.

Jeżeli przepisy § 1-4 nie stanowią inaczej, postępowanie w sprawach o wykroczenia

skarbowe odbywa się według przepisów niniejszego kodeksu, mających zastosowanie w

sprawach karnych podlegających orzecznictwu sądów wojskowych, które stosuje się odpowiednio;

w szczególności, w sprawach o wykroczenia skarbowe stosuje się odpowiednio przepisy

Kodeksu postępowania karnego o postępowaniu uproszczonym, z wyjątkiem art. 469-471 oraz 483.

§ 1.

Postępowania uproszczonego nie stosuje się także w razie popełnienia przestępstwa

skarbowego w warunkach określonych w art. 37 § 1 lub art. 38 § 2.

§ 2.

W sprawach o wykroczenia skarbowe stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego o postępowaniu nakazowym i uproszczonym.

§ 3.

W wypadkach wskazanych w kodeksie i na zasadach w nim określonych upoważniony organ

dochodzenia lub jego przedstawiciel może wymierzać za wykroczenia skarbowe karę grzywny

w drodze mandatu karnego.

§ 4.

Orzekanie następuje także w postępowaniu w stosunku do nieobecnych.

§ 1.

Organami dochodzenia w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe są

1)

urząd skarbowy,

2)

inspektor kontroli skarbowej,

3)

urząd celny,

4)

funkcjonariusz Inspekcji Celnej,

5)

Straż Graniczna,

6)

Policja,

7)

Żandarmeria Wojskowa.

§ 2.

Organem dochodzenia w sprawach o przestępstwa skarbowe jest także Urząd Ochrony Państwa.

§ 3.

Czynności procesowe organów, o których mowa w § 1 i 2, wykonują upoważnieni przedstawiciele

tych organów.

§ 1.

Interwenient roszczący sobie prawo do przedmiotów podlegających przepadkowi może dochodzić

swych roszczeń w postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe.

§ 2.

W razie prawomocnego orzeczenia przepadku przedmiotów, co do których podmiot określony

w § 1 nie zgłosił interwencji we właściwym czasie bez własnej winy, odpowiedzialność

Skarbu Państwa ocenia się według przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu.

§ 3.

Roszczenie z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia wygasa, jeżeli powództwa nie wytoczono

w terminie 3 miesięcy, licząc od dnia, w którym powód dowiedział się o prawomocnym

orzeczeniu przepadku przedmiotów, nie później jednak niż przed upływem 2 lat od daty

uprawomocnienia się tego orzeczenia.

§ 1.

W postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe stronami są: oskarżyciel publiczny,

oskarżony, podmiot pociągnięty do odpowiedzialności posiłkowej oraz interwenient.

§ 2.

W postępowaniu w sprawach o wykroczenia skarbowe stronami są: oskarżyciel publiczny,

oskarżony oraz interwenient.

§ 3.

Interwenientowi w toku całego postępowania przysługują uprawnienia w granicach interwencji.

§ 1.

Oprócz prokuratora, oskarżycielem publicznym przed sądem jest organ, który wnosi i

popiera akt oskarżenia.

§ 2.

Organy dochodzenia wskazane w art. 133 § 1 i art. 134 § 1 mają w sprawach o wykroczenia

skarbowe uprawnienia do sporządzania i wnoszenia aktu oskarżenia oraz do popierania

go przed sądem, a także do występowania w toku całego postępowania, nie wyłączając

czynności po uprawomocnieniu się orzeczenia.

§ 3.

Oskarżycielem publicznym w postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia

skarbowe przed wojskowym sądem garnizonowym lub w sprawach o przestępstwa skarbowe

przed wojskowym sądem okręgowym jest wyłącznie prokurator wojskowy.

§ 1.

W sprawach, w których finansowy organ dochodzenia prowadzi dochodzenie, a następnie

wnosi i popiera akt oskarżenia przed sądem

1)

przez wyrażenie „prokurator” w art. 18 § 2, art. 19 § 1 zdanie pierwsze i § 2, art. 20 § 1, art. 23, 46, 71 § 2,

art. 87 § 3, art. 93 § 4, art. 96 § 1, art. 100 § 2, art. 135, 158, 160 § 4, art.

192 § 2, art. 215, 218 § 1 zdanie pierwsze, art. 231 § 1, art. 281, 282 § 1 pkt 1,

art. 288 § 1, art. 290 § 1, art. 298 § 1, art. 299 § 3, art. 308 § 1 i 3, art. 317

§ 2, art. 323 § 1 i 3, art. 324, art. 327 § 1 i 3, art. 330 § 1 i 2, art. 331 § 1,

art. 333 § 2, art. 336 § 1 i 3, art. 339 § 1 pkt 1 i 3, § 3 pkt 4 i § 5, art. 340

§ 2, art. 341 § 2, art. 342 § 4, art. 345 § 1 i 2, art. 354, art. 359 pkt 1, art.

380, art. 387 § 2, art. 397 § 1, art. 446 § 2, art. 448, 450 § 1, art. 461 § 1, art.

505 § 1, art. 526 § 2, art. 545 § 2, art. 570, 571 § 2 oraz art. 618 § 1 pkt 2 Kodeksu

postępowania karnego rozumie się także „finansowy organ dochodzenia”,

2)

przez wyrażenie „prokurator” w art. 15 § 1, art. 48 § 1, art. 156 § 5, art. 179 § 3, art. 306 § 2, art. 325-326 §

1-3, art. 327 § 2 i 3 oraz art. 472 Kodeksu postępowania karnego rozumie się także „organ nadrzędny nad finansowym organem dochodzenia”,

3)

przez wyrażenie „Prokurator Generalny” w art. 328 Kodeksu postępowania karnego rozumie się także „ministra właściwego do spraw finansów publicznych”, gdy potrzeba

uchylenia prawomocnego postanowienia zachodzi w sprawie o wykroczenie skarbowe.

§ 2.

Finansowy organ dochodzenia może wystąpić z wnioskiem do prokuratora o podjęcie czynności,

o których mowa w art. 73 § 2 i 3, art. 180 § 1, art. 202 § 1, art. 203 § 2, art. 214 § 8, art. 218

§ 1 zdanie drugie, art. 220 § 1, art. 237 § 1 i 2, art. 247 § 1, art. 250 § 2-4, art.

263 § 2, art. 270 § 1 oraz art. 293 § 1 Kodeksu postępowania karnego. Jeżeli w wypadku, o którym mowa w art. 250 § 2 i 3 Kodeksu postępowania karnego, sąd zastosował tymczasowe aresztowanie, prokurator z mocy prawa obejmuje dochodzenie

nadzorem.

§ 3.

Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się w razie przejęcia sprawy przez prokuratora do swego

prowadzenia.

§ 1.

Podmiot pociągnięty do odpowiedzialności posiłkowej i interwenient mogą ustanowić

pełnomocnika. Pełnomocnikiem może być adwokat lub radca prawny.

§ 2.

Za podmiot pociągnięty do odpowiedzialności posiłkowej i interwenienta, którzy nie

są osobami fizycznymi, czynności procesowych może dokonać także organ uprawniony do

działania w ich imieniu.

§ 3.

W sprawach o wykroczenia skarbowe interwenient może mieć tylko jednego pełnomocnika.

§ 1.

Pociągnięcie podmiotu do odpowiedzialności posiłkowej następuje w formie postanowienia.

§ 2.

Postanowienie, o którym mowa w § 1, wydaje w postępowaniu przygotowawczym organ prowadzący

to postępowanie, a po wniesieniu aktu oskarżenia - sąd.

§ 3.

Postanowienie zawiera wskazanie oskarżonego, zarzucanego mu przestępstwa skarbowego,

kwalifikacji prawnej, podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej oraz

podstaw pociągnięcia podmiotu do odpowiedzialności posiłkowej.

§ 4.

Zmiana lub uzupełnienie postanowienia, o którym mowa w § 1, następuje w formie postanowienia.

W razie braku podstaw do pociągnięcia podmiotu do odpowiedzialności posiłkowej zmiana

ta może polegać także na uchyleniu wydanego poprzednio postanowienia.

§ 1.

Do podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej oraz jego pełnomocnika stosuje

się odpowiednio dotyczące podejrzanego, oskarżonego i obrońcy przepisy: art. 72, 74 § 1, art. 75-79, 81, 84-86, 157 § 1 i 2, art. 174-176, 182, 185, 186,

300, 301, 315 § 1, art. 316, 321, 323 § 2, art. 334 § 2, art. 337, 353 § 2, art. 386,

389 i 390, 431 § 2 i 3, art. 434-435, 440, 443, 453 § 3, art. 454 § 1, art. 455, 480,

482 § 1, art. 524 § 3, art. 540 § 2 i 3, art. 542 § 2, art. 545 § 1, art. 547 § 3,

art. 548, 624 § 1, art. 627, 630, 632-633 oraz 636 § 1 Kodeksu postępowania karnego.

§ 2.

Od chwili wydania postanowienia, o którym mowa w art. 124 § 1, podmiot pociągnięty

do odpowiedzialności posiłkowej może być w tym charakterze wezwany do udziału w czynnościach

procesowych.

§ 3.

Podmiot pociągnięty do odpowiedzialności posiłkowej nie może być przesłuchany w charakterze

świadka.

§ 1.

Interwencja może być zgłoszona do chwili rozpoczęcia przewodu sądowego w pierwszej

instancji.

§ 2.

Jeżeli interwenient w zgłoszeniu nie podał miejsca swego zamieszkania, pobytu lub

siedziby, lub podał co do tego nieprawdziwe dane, zgłoszenie uważa się za niebyłe.

§ 1.

Interwencję zgłasza się pisemnie albo ustnie do protokołu.

§ 2.

Jeżeli na podstawie danych zebranych w toku postępowania zostanie ustalony podmiot

spełniający warunki do zgłoszenia interwencji, należy go niezwłocznie zawiadomić o

przysługującym uprawnieniu, chyba że nie można ustalić jego miejsca zamieszkania,

pobytu lub siedziby.

§ 3.

Jeżeli w toku postępowania zatrzymano przedmiot lub dokonano zajęcia albo zabezpieczenia,

należy o tym niezwłocznie zawiadomić interwenienta.

§ 4.

Odpis wniosku, o którym mowa w art. 323 § 3 Kodeksu postępowania karnego, doręcza się niezwłocznie interwenientowi.

§ 1.

Do interwenienta oraz jego pełnomocnika stosuje się odpowiednio przepisy art. 232 § 3, art. 305 § 4, art. 315 § 1, art. 316 § 1, art. 318, 321, 323 § 2, art.

334 § 2, art. 343 § 2, art. 474 § 1, art. 475, 482 § 1 zdanie pierwsze, art. 549 oraz

550 § 2 Kodeksu postępowania karnego.

§ 2.

Interwenient może być przesłuchany w charakterze świadka.

§ 3.

Nieusprawiedliwione niestawiennictwo na rozprawie prawidłowo zawiadomionego o terminie

interwenienta lub jego pełnomocnika nie jest przeszkodą do jej przeprowadzenia i wydania

orzeczenia.

§ 4.

Jeżeli przepadek przedmiotów orzeczono postanowieniem o warunkowym umorzeniu postępowania

karnego, zażalenie przysługuje także interwenientowi.

§ 5.

W razie nieuwzględnienia interwencji koszty wynikłe z jej zgłoszenia ponosi interwenient.

W wypadkach niecierpiących zwłoki organ dochodzenia może żądać od podmiotów wymienionych

w art. 218 § 1 Kodeksu postępowania karnego zatrzymania przesyłki, co do której istnieje podejrzenie, że zawiera przedmioty przestępstwa

skarbowego lub wykroczenia skarbowego. Zatrzymanie to trwa aż do czasu uzyskania zatwierdzenia

przez prokuratora - nie dłużej jednak niż 7 dni.

Przedmiot, co do którego powstaje wątpliwość, komu należy go wydać, można złożyć do

depozytu także we właściwym miejscowo finansowym organie dochodzenia.

§ 1.

W razie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego zabezpieczyć

można także ściągnięcie równowartości pieniężnej przedmiotów podlegających przepadkowi

oraz uiszczenie należności publicznoprawnej uszczuplonej lub narażonej na uszczuplenie.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do zabezpieczenia grożącego przepadku osiągniętych

korzyści majątkowych.

§ 3.

Wykonanie kary grzywny oraz ściągnięcie równowartości pieniężnej przedmiotów podlegających

przepadkowi można zabezpieczyć także na mieniu podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności

posiłkowej.

§ 4.

Do zabezpieczenia grożącego przepadku osiągniętych korzyści majątkowych lub ściągnięcia

równowartości pieniężnej przedmiotów podlegających przepadkowi stosuje się odpowiednio

art. 292 § 2 Kodeksu postępowania karnego.

Zabezpieczenie majątkowe, o którym mowa w art. 131, upada, jeżeli nie zostanie prawomocnie

orzeczony przepadek osiągniętych korzyści majątkowych lub ściągnięcie równowartości

pieniężnej przepadku przedmiotów. Zabezpieczenie należności publicznoprawnych uszczuplonych

lub narażonych na uszczuplenie upada, jeżeli w ciągu 6 miesięcy od daty uprawomocnienia

się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie nie zostanie wszczęta egzekucja dla

ściągnięcia tych należności.

§ 1.

Dochodzenie prowadzą

1)

urząd celny - w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe określone

w art. 85-96 § 1, art. 98 § 2-4, art. 104 § 2 oraz w sprawach ujawnionych z art. 104

§ 1 i 3, a w sprawach ujawnionych w zakresie swego działania przez Inspekcję Celną

- funkcjonariusz tej inspekcji,

2)

urząd skarbowy - w sprawach o pozostałe przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe,

a w tych sprawach ujawnionych w zakresie swego działania przez urząd kontroli skarbowej

- inspektor kontroli skarbowej.

§ 2.

Organy, o których mowa w § 1, mogą wszcząć dochodzenie w sprawach o przestępstwa skarbowe

i wykroczenia skarbowe nie należące do ich właściwości; po zabezpieczeniu dowodów

przekazują sprawę do dalszego prowadzenia właściwemu organowi.

§ 1.

Dochodzenie prowadzą także

1)

Straż Graniczna - w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe wymienione

w art. 133 § 1 pkt 1, ujawnione w zakresie swego działania przez Straż Graniczną,

2)

Policja - w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe ujawnione w zakresie

swego działania przez Policję,

3)

Urząd Ochrony Państwa - w sprawach o przestępstwa skarbowe ujawnione w zakresie swego

działania przez ten urząd,

4)

Żandarmeria Wojskowa - w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe popełnione

przez osoby wymienione w art. 53 § 36.

§ 2.

Organy określone w § 1 pkt 1-3 zawiadamiają niezwłocznie o prowadzeniu dochodzenia

właściwe finansowe organy dochodzenia przez przesłanie odpisu postanowienia o jego

wszczęciu, chyba że ograniczą swoje czynności do zabezpieczenia śladów i dowodów przestępstwa

skarbowego lub wykroczenia skarbowego oraz przekazania sprawy do dalszego prowadzenia

tym organom.

§ 3.

Organ określony w § 1 pkt 4 o wszczęciu dochodzenia zawiadamia niezwłocznie właściwą

prokuraturę wojskową.

§ 4.

W razie zgłoszenia przez sprawcę czynu zabronionego wniosku o zezwolenie na dobrowolne

poddanie się odpowiedzialności, przekazanie sprawy właściwemu finansowemu organowi

dochodzenia jest obowiązkowe.

§ 5.

Przepisy § 1, 2 i 4 stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy organ określony w § 1 pkt

1-3 jest właściwy do prowadzenia dochodzenia w sprawie o czyn zabroniony będący przestępstwem

określonym w przepisach karnych innej ustawy, który wyczerpuje zarazem znamiona przestępstwa

skarbowego lub wykroczenia skarbowego.

§ 1.

W wypadku gdy sprawcy zarzucono kilka przestępstw skarbowych albo wykroczeń skarbowych,

względnie gdy zachodzi zbieg przepisów określony w art. 7 § 1, a sprawy należą do

właściwości różnych organów dochodzenia, właściwy jest organ, który pierwszy wszczął

postępowanie.

§ 2.

Jeżeli sprawcy zarzucono przestępstwo skarbowe i wykroczenie skarbowe, a sprawy należą

do właściwości różnych finansowych organów dochodzenia, właściwy jest organ, który

wszczął postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe.

§ 3.

Jeżeli sprawa o przestępstwo skarbowe i wykroczenie skarbowe należy do właściwości

finansowych i niefinansowych organów dochodzenia, postępowanie prowadzi finansowy

organ dochodzenia, chyba że dochodzenie prowadzi Żandarmeria Wojskowa.

§ 4.

Spór o właściwość między finansowymi organami dochodzenia rozstrzyga minister właściwy

do spraw finansów publicznych. Jeżeli spór wszczyna niefinansowy organ dochodzenia,

rozstrzyga go prokurator.

§ 5.

W czasie trwania sporu o właściwość każdy z organów dochodzenia dokonuje czynności

niecierpiących zwłoki.

§ 1.

Postępowanie mandatowe prowadzi finansowy organ dochodzenia, a niefinansowe organy

dochodzenia, gdy przepis szczególny tak stanowi.

§ 2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i sposób wydawania

funkcjonariuszom finansowych organów dochodzenia i niefinansowych organów dochodzenia

upoważnienia do wymierzania kary grzywny w drodze mandatu karnego za wykroczenia skarbowe

oraz szczegółowe zasady ich wymierzania i sposób uiszczania.

§ 1.

W postępowaniu mandatowym, jeżeli kodeks nie stanowi inaczej, organ dochodzenia lub

jego przedstawiciel upoważniony do wymierzania kary grzywny w drodze mandatu karnego

może ją wymierzyć jedynie, gdy osoba sprawcy i okoliczności popełnienia wykroczenia

skarbowego nie budzą wątpliwości, a nie zachodzi potrzeba orzeczenia kary surowszej

od tej, która jest przewidziana w art. 48 § 2.

§ 2.

Postępowania mandatowego nie stosuje się, jeżeli

1)

są podstawy do orzeczenia środka karnego wymienionego w art. 47 § 2 pkt 1,

2)

przepis przewiduje obowiązek orzeczenia przepadku przedmiotów,

3)

sprawca znajduje się pod wpływem alkoholu lub innego podobnie działającego środka,

4)

zachodzi uzasadniona wątpliwość co do poczytalności sprawcy,

5)

zachodzi zbieg przepisów określony w art. 7 § 1, a ten sam czyn sprawcy wykroczenia

skarbowego wyczerpuje zarazem znamiona przestępstwa skarbowego.

§ 3.

Warunkiem wymierzenia kary grzywny w drodze mandatu karnego jest wyrażenie przez sprawcę

wykroczenia skarbowego zgody na przyjęcie mandatu.

§ 4.

Upoważniony organ dochodzenia lub jego przedstawiciel, wymierzając karę grzywny w

drodze mandatu karnego, obowiązany jest określić wykroczenie skarbowe zarzucane sprawcy

oraz pouczyć go o prawie odmowy przyjęcia mandatu i o skutkach prawnych takiej odmowy.

§ 1.

W postępowaniu mandatowym można wymierzyć karę grzywny w drodze mandatu karnego

1)

wydanego ukaranemu po uiszczeniu grzywny bezpośrednio organowi dochodzenia lub jego

przedstawicielowi, który ją wymierzył,

2)

kredytowanego, wydawanego za potwierdzeniem odbioru ukaranemu.

§ 2.

Mandatem karnym, o którym mowa w § 1 pkt 1, może być wymierzona kara grzywny wobec

osób czasowo tylko przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 3.

Przepis § 2 stosuje się odpowiednio do osób stale przebywających na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, które czasowo opuszczają to terytorium.

§ 4.

Mandat karny, o którym mowa w § 1 pkt 1, staje się prawomocny z chwilą uiszczenia

kary grzywny organowi dochodzenia lub jego przedstawicielowi, który ją wymierzył,

zaś mandat karny kredytowany - z chwilą pokwitowania jego odbioru przez ukaranego.

§ 5.

Mandat karny kredytowany powinien zawierać pouczenie o obowiązku uiszczenia wymierzonej

kary grzywny w terminie 7 dni od daty jego uprawomocnienia oraz o skutkach jej nieuiszczenia

w tym terminie.

§ 1.

W razie odmowy przyjęcia mandatu karnego, organ dochodzenia wnosi akt oskarżenia do

sądu. W akcie oskarżenia należy zaznaczyć, że sprawca odmówił przyjęcia mandatu karnego,

i w miarę możności podać także przyczyny tej odmowy.

§ 2.

W razie odmowy przyjęcia mandatu karnego, a zwłaszcza gdy sprawca wykroczenia skarbowego

przebywa stale za granicą albo gdy nie można ustalić jego miejsca zamieszkania lub

pobytu w kraju, organ dochodzenia lub jego przedstawiciel może dokonać tymczasowego

zajęcia mienia ruchomego sprawcy, w szczególności przedmiotów zagrożonych przepadkiem.

§ 1.

Prawomocny mandat karny podlega niezwłocznie uchyleniu, jeżeli karę grzywny wymierzono

za czyn niebędący wykroczeniem skarbowym. Uchylenie następuje na wniosek ukaranego

złożony w terminie zawitym 7 dni od daty uprawomocnienia się mandatu lub z urzędu.

§ 2.

Uprawnionym do uchylania prawomocnych mandatów karnych jest sąd, w którego okręgu

mandat został nałożony. Sąd orzeka jednoosobowo na posiedzeniu. Przed podjęciem decyzji

można zarządzić stosowne czynności w celu sprawdzenia podstaw do uchylenia mandatu

karnego.

§ 3.

Uchylając mandat karny nakazuje się podmiotowi, na rachunek którego pobrano grzywnę,

zwrot uiszczonej kwoty, chyba że czyn zarzucany sprawcy wyczerpuje znamiona przestępstwa

skarbowego; w takim wypadku uiszczoną kwotę zatrzymuje się do zakończenia postępowania

jako zabezpieczenie grożących mu kar, środków karnych lub innych środków oraz kosztów

postępowania.

Nadzór nad postępowaniem mandatowym sprawuje minister właściwy do spraw finansów publicznych,

a w sprawach, o których mowa w art. 134 § 1, odpowiednio - minister właściwy do spraw

wewnętrznych albo Minister Obrony Narodowej.

§ 1.

W postępowaniu przed finansowym organem dochodzenia, zanim wniesiono akt oskarżenia,

sprawca przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego może zgłosić wniosek o

zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności.

§ 2.

Przed pierwszym przesłuchaniem finansowy organ dochodzenia obowiązany jest pouczyć

sprawcę także o prawie złożenia takiego wniosku.

§ 3.

Jeżeli sprawcą jest osoba w wieku po ukończeniu lat 17, lecz przed ukończeniem lat

18, wniosek, o którym mowa w § 1, może w jego imieniu zgłosić przedstawiciel ustawowy.

§ 4.

Wniosek sprawcy, o którym mowa w § 1, może być złożony na piśmie albo ustnie do protokołu.

Do wniosku dołącza się dowody wykonania czynności wymienionych w art. 143 § 1-3.

§ 1.

Zgłaszając wniosek, o którym mowa w art. 142 § 1, sprawca obowiązany jest łącznie

uiścić

1)

należność publicznoprawną, jeżeli czyn zabroniony polega na uszczupleniu lub narażeniu

na uszczuplenie tej należności, chyba że do chwili zgłoszenia wniosku ta należność

została w całości zapłacona,

2)

tytułem kary grzywny kwotę odpowiadającą co najmniej jednej trzeciej najniższego miesięcznego

wynagrodzenia, a za wykroczenie skarbowe - kwotę odpowiadającą co najmniej jednej

dziesiątej tego wynagrodzenia,

3)

zryczałtowaną równowartość kosztów postępowania.

§ 2.

Jeżeli za czyn zabroniony, o który toczy się postępowanie, przewidziane jest obowiązkowe

orzeczenie przepadku przedmiotów, sprawca składając wniosek, o którym mowa w art.

142 § 1, jest obowiązany wyrazić zgodę na ich przepadek, a w razie niemożności złożenia

tych przedmiotów - uiścić ich równowartość pieniężną.

§ 3.

Jeżeli orzeczenie przepadku przedmiotów nie jest obowiązkowe, sprawca może ograniczyć

wyrażenie zgody na przepadek, a w razie niemożności złożenia tych przedmiotów - uiścić

równowartość pieniężną tylko niektórych przedmiotów zagrożonych przepadkiem albo złożyć

wniosek o całkowite zaniechanie orzeczenia przepadku przedmiotów lub uiszczenia ich

równowartości pieniężnej.

§ 4.

Uiszczenie przez sprawcę równowartości pieniężnej przedmiotów zagrożonych przepadkiem

nie dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt 4.

§ 5.

Przepisy art. 16 § 3 i art. 31 § 3 pkt 2 stosuje się odpowiednio.

§ 6.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych

określi, w drodze rozporządzenia, wysokość zryczałtowanych kosztów postępowania związanych

ze zgłoszeniem wniosku o zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności w

wysokości nie wyższej niż jedna dziesiąta najniższego miesięcznego wynagrodzenia,

mając na uwadze w szczególności wydatki finansowego organu dochodzenia, poniesione

przy jego rozpoznaniu.

§ 1.

Cofnięcie wniosku, o którym mowa w art. 142 § 1, nie jest możliwe przed upływem 1

miesiąca od jego złożenia, a także po doręczeniu postanowienia o zezwoleniu na dobrowolne

poddanie się odpowiedzialności.

§ 2.

Ponowne złożenie wniosku jest niedopuszczalne.

§ 3.

W razie cofnięcia wniosku uiszczone przez sprawcę kwoty zatrzymuje się do zakończenia

postępowania jako zabezpieczenie grożących mu kar, środków karnych lub innych środków

oraz kosztów postępowania.

§ 1.

W razie wystąpienia przez sprawcę o zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności,

finansowy organ dochodzenia może zamiast aktu oskarżenia wnieść niezwłocznie do sądu

wniosek o udzielenie takiego zezwolenia.

§ 2.

Wniosek finansowego organu dochodzenia powinien zawierać

1)

imię i nazwisko sprawcy oraz inne dane określające jego tożsamość,

2)

dokładne określenie czynu zarzucanego sprawcy ze wskazaniem czasu, miejsca, sposobu

i okoliczności jego popełnienia, a zwłaszcza wysokości uszczuplonej lub narażonej

na uszczuplenie należności publicznoprawnej,

3)

wskazanie przepisów kodeksu, pod które zarzucany czyn podpada,

4)

dokładne określenie wykonanych przez sprawcę czynności, o których mowa w art. 143

§ 1-3,

5)

wskazanie sądu właściwego do udzielenia zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności.

§ 3.

Uzasadnienie wniosku może być ograniczone do wskazania dowodów świadczących o tym,

że wina sprawcy i okoliczności popełnienia czynu zabronionego nie budzą wątpliwości,

a nadto innych okoliczności świadczących o tym, że w danej sprawie można zezwolić

na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, w szczególności ze względu na to, że

jest to wystarczające dla zaspokojenia uzasadnionego interesu finansowego Skarbu Państwa

lub jednostki samorządu terytorialnego.

§ 4.

Z wnioskiem, o którym mowa w § 1, przesyła się sądowi akta postępowania wraz z załącznikami.

§ 5.

O wniesieniu do sądu wniosku, o którym mowa w § 1, finansowy organ dochodzenia zawiadamia

niezwłocznie sprawcę, jak również przedstawiciela ustawowego, o którym mowa w art.

142 § 3.

§ 1.

Wniesienie wniosku o udzielenie zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności

finansowy organ dochodzenia uzależnia od uiszczenia w całości należności publicznoprawnej,

jeżeli czyn zabroniony polega na uszczupleniu lub narażeniu na jej uszczuplenie, a

do tej chwili należność ta nie została zapłacona.

§ 2.

Wniesienie wniosku, o którym mowa w § 1, finansowy organ dochodzenia może uzależnić

1)

od uiszczenia tytułem kary grzywny dodatkowej kwoty, nieprzekraczającej jednak łącznie

z kwotą już wpłaconą wysokości połowy sumy odpowiadającej górnej granicy ustawowego

zagrożenia za dany czyn zabroniony,

2)

od wyrażenia zgody na przepadek przedmiotów nieobjętych wnioskiem sprawcy, o którym

mowa w art. 142 § 1, a w razie niemożności ich złożenia - od uiszczenia równowartości

pieniężnej tych przedmiotów, chyba że przepadek dotyczy przedmiotów określonych w

art. 29 pkt 4.

§ 3.

Czas, rodzaj i sposób wykonania czynności, o których mowa w § 1 lub 2, finansowy organ

dochodzenia określa po wysłuchaniu sprawcy.

Na postanowienie odmawiające wniesienia wniosku o udzielenie zezwolenia na dobrowolne

poddanie się odpowiedzialności przysługuje zażalenie do organu nadrzędnego nad finansowym

organem dochodzenia, o czym należy sprawcę pouczyć. W razie nieuwzględnienia zażalenia

stosuje się odpowiednio art. 144 § 3.

§ 1.

W kwestii udzielenia zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności sąd wydaje

niezwłocznie postanowienie.

§ 2.

W sprawach o przestępstwa skarbowe prezes sądu może zarządzić rozpoznanie wniosku

o udzielenie zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, w składzie jednego

sędziego i dwóch ławników, jeżeli ze względu na okoliczności sprawy uzna to za stosowne.

§ 3.

W posiedzeniu ma prawo wziąć udział sprawca i jego obrońca, a także przedstawiciel

ustawowy, o którym mowa w art. 142 § 3. Nieusprawiedliwione niestawiennictwo prawidłowo

zawiadomionego o terminie sprawcy lub jego obrońcy, a także przedstawiciela ustawowego,

o którym mowa w art. 142 § 3, nie jest przeszkodą do przeprowadzenia posiedzenia.

§ 4.

Stawiennictwo na posiedzenie finansowego organu dochodzenia lub jego przedstawiciela,

w szczególności tego, który wniósł wniosek, jest obowiązkowe, jeżeli prezes sądu lub

sąd tak zarządzi.

§ 5.

W razie oddalenia wniosku o udzielenie zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności,

sąd niezwłocznie zwraca sprawę finansowemu organowi dochodzenia. Przepis art. 144

§ 3 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

W razie zaskarżenia postanowienia o zezwoleniu na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności

ulega ono uchyleniu lub zmianie w postępowaniu odwoławczym tylko wtedy, gdy sąd

1)

orzekł tytułem kary grzywny kwotę wyższą niż uiszczona przez sprawcę,

2)

orzekł przepadek przedmiotów lub uiszczenie ich równowartości pieniężnej w zakresie

nieobjętym zgodą sprawcy.

§ 2.

Sąd odwoławczy orzeka niezwłocznie w składzie jednoosobowym, chyba że sąd pierwszej

instancji orzekał w składzie jednego sędziego i dwóch ławników.

§ 1.

Określone w Kodeksie postępowania karnego obowiązki i uprawnienia Policji, z wyjątkiem art. 214 § 6 i art. 663, dotyczą także

innych organów dochodzenia.

§ 2.

W razie potrzeby inny niż Policja organ dochodzenia może zwrócić się do Policji z

wnioskiem o udzielenie pomocy przy dokonaniu czynności procesowej.

§ 3.

Czynność, o której mowa w art. 75 § 2 Kodeksu postępowania karnego, dokonywana jest przez Policję, Straż Graniczną, Urząd Ochrony Państwa lub Żandarmerię

Wojskową, a gdy dochodzenie prowadzone jest przez finansowy organ dochodzenia - przez

Policję na żądanie tego organu.

§ 4.

Oprócz Policji, czynność, o której mowa w art. 244 § 1 Kodeksu postępowania karnego, może być dokonana także przez Straż Graniczną, Urząd Ochrony Państwa lub Żandarmerię

Wojskową.

§ 1.

Można odmówić wszczęcia postępowania w sprawie o wykroczenie skarbowe, a wszczęte

umorzyć także wtedy, gdy w sprawie o ten sam czyn zabroniony wyczerpujący zarazem

znamiona wykroczenia skarbowego i przestępstwa, postępowanie karne w sprawie o przestępstwo

zostało już prawomocnie zakończone orzeczeniem skazującym.

§ 2.

Można odmówić wszczęcia postępowania, a wszczęte umorzyć, jeżeli o ten sam czyn zabroniony

wyczerpujący zarazem znamiona wykroczenia skarbowego i przestępstwa toczy się postępowanie

karne w sprawie o przestępstwo ścigane z urzędu.

W razie ustalenia, że czyn zabroniony, o który toczy się dochodzenie, jest wykroczeniem

skarbowym, postępowanie można ograniczyć do przesłuchania podejrzanego oraz w razie

potrzeby także do czynności w zakresie niezbędnym do wniesienia aktu oskarżenia.

§ 1.

Dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe powinno być zakończone w ciągu 3 miesięcy.

W razie niezakończenia dochodzenia w tym terminie stosuje się odpowiednio art. 310 § 3 Kodeksu postępowania karnego.

§ 2.

W razie niezakończenia dochodzenia w sprawie o wykroczenie skarbowe prowadzonego przez

organ dochodzenia w ciągu 2 miesięcy, organ nadrzędny nad tym organem może przedłużyć

dochodzenie na czas oznaczony.

Przepisu art. 305 § 3 zdanie drugie Kodeksu postępowania karnego nie stosuje się, jeżeli w sprawie o wykroczenie skarbowe postanowienie o odmowie

wszczęcia dochodzenia albo jego umorzeniu wydał finansowy organ dochodzenia.

§ 1.

W razie istnienia podstaw do wniesienia aktu oskarżenia finansowy organ dochodzenia

sporządza go i wnosi do właściwego sądu oraz popiera go przed tym sądem. O wniesieniu

aktu oskarżenia w sprawie o przestępstwo skarbowe finansowy organ dochodzenia zawiadamia

niezwłocznie prokuratora przez doręczenie odpisu tego aktu.

§ 2.

W sprawie o przestępstwo skarbowe podlegające rozpoznaniu w postępowaniu zwyczajnym

finansowy organ dochodzenia w ciągu 14 dni od zakończenia dochodzenia sporządza akt

oskarżenia i przesyła go wraz z aktami prokuratorowi, przekazując jednocześnie dowody

rzeczowe. Akt oskarżenia zatwierdza i wnosi do sądu prokurator. W akcie oskarżenia

należy także wskazać finansowy organ dochodzenia, któremu przysługują uprawnienia

oskarżyciela publicznego. Organ ten zawiadamia się niezwłocznie o wniesieniu aktu

oskarżenia przez doręczenie jego odpisu.

§ 3.

Akt oskarżenia zawierać może także wniosek o nałożenie odpowiedzialności posiłkowej.

§ 1.

Prokurator, a także finansowy organ dochodzenia może, za zgodą oskarżonego, dołączyć

do aktu oskarżenia wniosek o skazanie oskarżonego za zarzucane mu przestępstwo skarbowe

lub wykroczenie skarbowe, jeżeli okoliczności popełnienia czynu zabronionego nie budzą

wątpliwości, a postawa oskarżonego wskazuje, że cele postępowania zostaną osiągnięte

mimo nieprzeprowadzenia rozprawy.

§ 2.

Wniosek może dotyczyć

1)

w sprawie o przestępstwo skarbowe - wymierzenia oskarżonemu kary z zastosowaniem nadzwyczajnego

jej złagodzenia, orzeczenia środka karnego wymienionego w art. 22 § 2 pkt 2, 3, 5

lub 6, odstąpienia od wymierzenia kary lub warunkowego zawieszenia wykonania kary;

przepisu nie stosuje się do sprawcy przestępstwa skarbowego popełnionego w warunkach

określonych w art. 37 § 1 lub w art. 38 § 2,

2)

w sprawie o wykroczenie skarbowe - wymierzenia oskarżonemu kary grzywny nieprzekraczającej

dziesięciokrotności najniższego miesięcznego wynagrodzenia albo orzeczenia środka

karnego wymienionego w art. 47 § 2 pkt 2 lub 3 z odstąpieniem od wymierzenia kary

grzywny lub z odstąpieniem także od wymierzenia tych środków karnych.

§ 3.

Przepisy art. 335 § 2, art. 339 § 1 pkt 3 i art. 343 Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio; jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem

skarbowym nastąpiło uszczuplenie lub narażenie na uszczuplenie należności publicznoprawnej,

sąd może uzależnić uwzględnienie wniosku od uiszczenia tej należności w całości w

wyznaczonym terminie.

§ 4.

Nie można uwzględnić wniosku o orzeczenie przepadku przedmiotów, jeżeli interwenient

temu się sprzeciwi na piśmie lub ustnie do protokołu.

§ 1.

Udział w rozprawie finansowego organu dochodzenia lub jego przedstawiciela, w szczególności

tego, który wniósł akt oskarżenia, jest obowiązkowy w postępowaniu uproszczonym. Udział

prokuratora w rozprawie nie wyłącza obowiązku udziału finansowego organu dochodzenia

lub jego przedstawiciela w charakterze oskarżyciela publicznego.

§ 2.

W sprawach o przestępstwa skarbowe, w których akt oskarżenia wniósł prokurator, finansowy

organ dochodzenia lub jego przedstawiciel może działać obok prokuratora w charakterze

oskarżyciela publicznego.

§ 1.

Niestawiennictwo na rozprawę podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej,

któremu prawidłowo doręczono wezwanie, nie stoi na przeszkodzie rozpoznaniu sprawy

i wydaniu orzeczenia.

§ 2.

Jeżeli jednak podmiot, o którym mowa w § 1, usprawiedliwi swoje niestawiennictwo i

jednocześnie wniesie o odroczenie rozprawy, nie można jej przeprowadzić w czasie nieobecności

tego podmiotu.

§ 3.

W wypadku, o którym mowa w § 1, stosuje się odpowiednio art. 482 Kodeksu postępowania karnego w zakresie rozstrzygnięcia o nałożeniu odpowiedzialności posiłkowej.

W razie wyłączenia jawności rozprawy głównej także podmiot pociągnięty do odpowiedzialności

posiłkowej oraz interwenient mogą żądać pozostawienia na sali rozpraw po nie więcej

niż dwie osoby.

Po swobodnym wypowiedzeniu się osoby przesłuchiwanej na wezwanie przewodniczącego,

stosownie do art. 171 § 1 Kodeksu postępowania karnego, mogą zadawać jej pytania w następującym porządku: oskarżyciel publiczny, interwenient,

pełnomocnik interwenienta, biegły, podmiot pociągnięty do odpowiedzialności posiłkowej,

pełnomocnik podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej, obrońca, oskarżony,

członkowie składu orzekającego. Przepisy art. 370 § 2-4 Kodeksu postępowania karnego stosuje się.

§ 1.

Jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem skarbowym nastąpiło uszczuplenie

lub narażenie na uszczuplenie należności publicznoprawnej, sąd może uzależnić uwzględnienie

wniosku oskarżonego, o którym mowa w art. 387 Kodeksu postępowania karnego, od uiszczenia tej należności w całości w wyznaczonym terminie; uiszczenie uszczuplonej

należności publicznoprawnej jest obowiązkowe, jeżeli sprawca popełni takie przestępstwo

skarbowe w warunkach określonych w art. 37 § 1 pkt 1 i 3 lub w art. 38 § 2.

§ 2.

Jeżeli w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe zgłoszono interwencję,

sąd nie może przychylić się do wniosku, o którym mowa w art. 387 Kodeksu postępowania karnego, dotyczącego orzeczenia przepadku przedmiotów, gdy interwenient temu się sprzeciwi

na piśmie lub ustnie do protokołu.

§ 1.

Po zamknięciu przewodu sądowego przewodniczący udziela głosu stronom oraz ich przedstawicielom.

Zabierają one głos w następującej kolejności: oskarżyciel publiczny, interwenient,

podmiot pociągnięty do odpowiedzialności posiłkowej i oskarżony. Przedstawiciele procesowi

stron zabierają głos przed stronami, które reprezentują.

§ 2.

Jeżeli oskarżyciel publiczny, interwenient lub jego pełnomocnik ponownie zabierają

głos, należy również udzielić głosu podmiotowi pociągniętemu do odpowiedzialności

posiłkowej, jego pełnomocnikowi, obrońcy i oskarżonemu.

Orzeczenie kończące postępowanie powinno w miarę potrzeby zawierać również rozstrzygnięcie

co do odpowiedzialności posiłkowej, roszczeń interwenienta, ściągnięcia równowartości

pieniężnej przepadku przedmiotów, przedmiotów zajętych na zabezpieczenie jej równowartości

lub należności publicznoprawnej uszczuplonej lub narażonej na uszczuplenie przez przestępstwo

skarbowe lub wykroczenie skarbowe.

Jeżeli skazany za wykroczenie skarbowe jest osobą przebywającą jedynie czasowo na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo nie ma na tym terytorium stałego miejsca

zamieszkania lub stałego miejsca pobytu, sąd może orzec natychmiastową wykonalność

orzeczenia skazującego na karę grzywny; jednocześnie sąd orzeka zastępczą karę pozbawienia

wolności na wypadek nieuiszczenia orzeczonej kary grzywny w terminie 3 dni.

Przepis art. 157 stosuje się odpowiednio również na rozprawie w sądzie odwoławczym,

jeśli finansowy organ dochodzenia wniósł apelację, a także na posiedzeniu sądu w kwestii

wznowienia postępowania, chyba że prezes sądu lub sąd zarządzi inaczej.

Podmiot odpowiedzialny posiłkowo może wnieść apelację z powodu nałożenia odpowiedzialności

posiłkowej, natomiast z powodu skazania oskarżonego - tylko wtedy, gdy skazanie jest

podstawą tej odpowiedzialności.

§ 1.

Zażalenie na postanowienie finansowego organu dochodzenia rozpoznaje organ nadrzędny,

a w wypadkach przewidzianych przez ustawę - prokurator sprawujący nadzór nad tym dochodzeniem

albo sąd.

§ 2.

Zażalenie na postanowienie Żandarmerii Wojskowej rozpoznaje właściwy prokurator wojskowy,

a w wypadkach przewidzianych przez ustawę - sąd wojskowy.

§ 1.

Kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo

skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.

§ 2.

Kasację na niekorzyść można wnieść jedynie w razie uniewinnienia oskarżonego.

§ 3.

Ograniczenia przewidziane w § 1 i 2 nie dotyczą kasacji

1)

wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439 Kodeksu postępowania karnego oraz

2)

w wypadku określonym w art. 521 Kodeksu postępowania karnego.

Podmiot odpowiedzialny posiłkowo lub interwenient może wnieść kasację przez pełnomocnika

będącego adwokatem lub radcą prawnym.

Postępowanie sądowe zakończone prawomocnym orzeczeniem wznawia się w zakresie rozstrzygnięcia

o nałożeniu odpowiedzialności posiłkowej także wtedy, gdy po wydaniu orzeczenia ujawnią

się nowe fakty lub dowody nieznane przedtem sądowi, wskazujące na to, że niesłusznie

nałożono tę odpowiedzialność.

§ 1.

Orzeczenie nakazu karnego jest niedopuszczalne także wtedy, jeżeli

1)

stosuje się przepisy o odpowiedzialności posiłkowej,

2)

zgłoszono interwencję co do przedmiotów podlegających przepadkowi, chyba że zostanie

ona wycofana przez interwenienta do czasu wniesienia aktu oskarżenia do sądu.

§ 2.

W posiedzeniu dotyczącym orzeczenia nakazu karnego udział finansowego organu dochodzenia

lub jego przedstawiciela, w szczególności tego, który wniósł akt oskarżenia, jest

obowiązkowy, jeżeli prezes sądu lub sąd tak zarządzi.

§ 3.

Nieusprawiedliwione niestawiennictwo prawidłowo zawiadomionych o terminie stron i

ich przedstawicieli procesowych nie tamuje toku posiedzenia, chyba że stawiennictwo

było obowiązkowe.

§ 1.

Nakazem karnym można orzec za przestępstwo skarbowe karę grzywny przewidzianą w art.

23 § 2 albo karę ograniczenia wolności, a za wykroczenie skarbowe - karę grzywny przewidzianą

w art. 48 § 3.

§ 2.

Obok kary określonej w § 1 można, w wypadkach przewidzianych w kodeksie, orzec przepadek

przedmiotów oraz ściągnięcie równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów.

§ 3.

Sąd może poprzestać na orzeczeniu środków karnych, o których mowa w § 2, jeżeli zachodzą

warunki orzeczenia tylko tych środków.

§ 1.

Przeciwko sprawcy przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego przebywającemu

stale za granicą albo gdy nie można ustalić jego miejsca zamieszkania lub pobytu w

kraju, postępowanie toczyć się może podczas jego nieobecności.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli

1)

wina sprawcy lub okoliczności popełnienia czynu zabronionego budzą wątpliwości,

2)

oskarżony ukrył się po wniesieniu do sądu aktu oskarżenia, a także wówczas, gdy w

toku postępowania przed sądem ustalono jego miejsce zamieszkania lub pobytu w kraju.

§ 3.

Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności

posiłkowej.

Postępowanie toczy się na zasadach ogólnych, przy czym nie stosuje się przepisów,

których nie można wykonać z powodu nieobecności oskarżonego albo podmiotu pociągniętego

do odpowiedzialności posiłkowej.

§ 1.

O zastosowaniu postępowania w stosunku do nieobecnych organ prowadzący postępowanie

wydaje postanowienie. W postępowaniu przygotowawczym w sprawach o przestępstwa skarbowe

postanowienie to wymaga zatwierdzenia przez prokuratora.

§ 2.

W postępowaniu w stosunku do nieobecnych nie stosuje się art. 313 § 1 Kodeksu postępowania karnego w części dotyczącej ogłoszenia postanowienia oraz przesłuchania podejrzanego.

§ 1.

Prezes sądu właściwego do rozpoznania sprawy wyznacza nieobecnemu oskarżonemu obrońcę

z urzędu. Udział obrońcy jest obowiązkowy także w postępowaniu odwoławczym.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności

posiłkowej, gdy nie ma on pełnomocnika. Wyznaczenie adwokata lub radcy prawnego dla

nieobecnego podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej jest równoznaczne

z udzieleniem pełnomocnictwa.

W razie osobistego zgłoszenia się skazanego do rozporządzenia sądu lub ujęcia skazanego

doręcza mu się odpis prawomocnego wyroku. Na wniosek skazanego złożony na piśmie w

zawitym terminie 14 dni od daty doręczenia sąd, którego wyrok się uprawomocnił, wyznacza

niezwłocznie rozprawę, a wydany w tej instancji wyrok traci moc z chwilą stawienia

się skazanego na rozprawie.

§ 1.

Do wykonywania orzeczeń w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe

stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu karnego wykonawczego, jeżeli przepisy niniejszego kodeksu nie stanowią inaczej.

§ 2.

W postępowaniu wykonawczym w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe

przez wyrażenie „prokurator” użyte w przepisach Kodeksu karnego wykonawczego rozumie się także „finansowy organ dochodzenia”.

§ 1.

Organem postępowania wykonawczego w zakresie wykonywania orzeczeń w sprawach o przestępstwa

skarbowe i wykroczenia skarbowe jest także urząd celny lub organ Inspekcji Celnej.

Do decyzji tych organów stosuje się odpowiednio art. 7 Kodeksu karnego wykonawczego.

§ 2.

Organem wykonującym zabezpieczenie majątkowe jest urząd skarbowy, chyba że kodeks

stanowi inaczej.

§ 3.

Zabezpieczenia majątkowego na towarach, wartościach dewizowych lub krajowych środkach

płatniczych podlegających kontroli celnej lub kontroli dewizowej wykonywanej przez

urząd celny lub organ Inspekcji Celnej lub będących w dyspozycji urzędu celnego lub

organu Inspekcji Celnej dokonują te organy.

§ 4.

Jeżeli zabezpieczenia majątkowego dokonał uprzednio urząd celny lub organ Inspekcji

Celnej, sąd kieruje orzeczenie do tych organów w celu wykonania w tej części; przepisu

nie stosuje się w razie jednoczesnego orzeczenia przepadku osiągniętych korzyści majątkowych.

§ 5.

W razie orzeczenia przepadku osiągniętych korzyści majątkowych, organ egzekucyjny

określony w art. 25 Kodeksu karnego wykonawczego prowadzi również egzekucję orzeczonej równocześnie kary grzywny lub ściągnięcia równowartości

pieniężnej przepadku przedmiotów, jeżeli dokonał uprzednio ich zabezpieczenia.

§ 1.

Do egzekucji ściągnięcia równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów przestępstwa

skarbowego lub wykroczenia skarbowego lub innych należności, których ściągnięcie orzeczono

w postępowaniu przewidzianym w kodeksie, stosuje się odpowiednio art. 25 § 1 Kodeksu karnego wykonawczego.

§ 2.

Do zabezpieczenia należności publicznoprawnej uszczuplonej lub narażonej na uszczuplenie,

ściągnięcia równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów przestępstwa skarbowego

lub wykroczenia skarbowego stosuje się odpowiednio art. 25 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego.

§ 3.

Interwenient roszczący sobie prawo do przedmiotów objętych zabezpieczeniem lub egzekucją

przepadku przedmiotów może dochodzić swych roszczeń tylko w trybie określonym w art.

119.

§ 1.

W wypadkach określonych w art. 8 § 1 w razie niejednoczesnego skazania przez sądy

na kary, środki karne lub inne środki, sąd, który ostatni wydał orzeczenie w pierwszej

instancji, na wniosek skazanego rozstrzyga postanowieniem, która kara, jako najsurowsza,

podlega wykonaniu. Wniosek o rozstrzygnięcie tej kwestii może złożyć również organ

dochodzenia. Na postanowienie służy zażalenie organowi dochodzenia i skazanemu.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie niejednoczesnego skazania przez organy

orzekające na karę grzywny za wykroczenie skarbowe i na karę grzywny za wykroczenie.

§ 3.

W wypadku określonym w art. 8 § 2 stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego dotyczące wyroku łącznego.

§ 4.

W razie uprzedniego wykonania kary łagodniejszej lub środka karnego w całości lub

w części zalicza się je na poczet kary najsurowszej podlegającej wykonaniu, uwzględniając

różnice zachodzące między tymi karami lub środkami karnymi.

Jeżeli kara grzywny wymierzona za przestępstwo skarbowe została uiszczona lub ściągnięta

w drodze egzekucji tylko w części i zostanie stwierdzone, że spowodowane to jest tym,

że okoliczności wymagane dla ustalenia stawki dziennej uległy istotnej zmianie, sąd

dla nieuiszczonej jeszcze w części kary grzywny określa na nowo wysokość stawki dziennej,

kierując się wskazaniami określonymi w art. 23 § 3, chyba że skazany wykaże, iż nastąpiło

to z przyczyn od niego niezależnych.

Odroczenie uiszczenia wymierzonej kary grzywny lub rozłożenia jej na raty sąd może

uzależnić od zabezpieczenia jej na majątku skazanego za przestępstwo skarbowe lub

podmiotu odpowiedzialnego posiłkowo.

§ 1.

Podmiot odpowiedzialny posiłkowo uiszcza wymierzoną karę grzywny, jeżeli skazany nie

zapłaci jej w terminie i zostanie stwierdzone, że nie można jej ściągnąć w drodze

egzekucji.

§ 2.

Jeżeli wymierzona kara grzywny została uiszczona lub ściągnięta od skazanego w drodze

egzekucji tylko w części, odpowiedzialność posiłkową zmniejsza się w sposób odpowiadający

stosunkowi kwoty zapłaconej do wysokości orzeczonej kary.

§ 3.

Jeżeli wymierzona kara grzywny została uiszczona lub ściągnięta od podmiotu odpowiedzialnego

posiłkowo tylko w części, sąd może zamienić tę karę, po uprzednim wyrażeniu zgody

przez skazanego, na pracę społecznie użyteczną, a jeżeli skazany nie podejmie tej

pracy, sąd orzeka wykonanie zastępczej kary pozbawienia wolności.

§ 4.

W stosunku do podmiotu odpowiedzialnego posiłkowo nie stosuje się wykonania pracy

społecznie użytecznej ani zastępczej kary pozbawienia wolności.

§ 5.

Postępowania wykonawczego nie umarza się w razie śmierci sprawcy skazanego za przestępstwo

skarbowe po uprawomocnieniu się orzeczenia o nałożeniu odpowiedzialności posiłkowej.

§ 1.

Jeżeli ukarany za wykroczenie skarbowe nie uiści grzywny w terminie, a nie można jej

ściągnąć w drodze egzekucji, sąd po uprzednim wyrażeniu zgody przez ukaranego może

zamienić karę grzywny na pracę społecznie użyteczną, określając jej rodzaj i czas

trwania. Praca społecznie użyteczna trwa najkrócej 7 dni, najdłużej - 2 miesiące;

określa się ją w dniach i miesiącach.

§ 2.

Praca społecznie użyteczna polega na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy

na cele społeczne, wskazanej przez sąd, w odpowiednim zakładzie pracy, placówce służby

zdrowia, opieki społecznej, organizacji lub instytucji niosącej pomoc charytatywną

lub na rzecz społeczności lokalnej, w wymiarze od 5 do 10 godzin w stosunku tygodniowym.

§ 1.

Jeżeli ukarany za wykroczenie skarbowe, mimo możliwości, nie uiści grzywny w terminie

ani też nie podejmie zastępczej formy jej wykonania określonej w art. 185 i zostanie

stwierdzone, że nie można jej ściągnąć w drodze egzekucji, sąd orzeka wykonanie zastępczej

kary pozbawienia wolności.

§ 2.

Zastępczą karę pozbawienia wolności można orzec w razie nieściągalności grzywny wymierzonej

w kwocie przekraczającej jedną dwudziestą górnej granicy ustawowego jej zagrożenia.

Dzień pozbawienia wolności równoważny jest karze grzywny wynoszącej od jednej pięćsetnej

do jednej pięćdziesiątej górnej granicy ustawowego zagrożenia karą grzywny.

§ 3.

Wymiar zastępczej kary pozbawienia wolności nie może przekroczyć 30 dni; wymierza

się ją w dniach.

§ 4.

Nie można wymierzyć zastępczej kary pozbawienia wolności, jeżeli właściwości lub warunki

osobiste ukaranego uniemożliwiają jej odbycie.

§ 5.

Sąd może warunkowo zawiesić wykonanie zastępczej kary pozbawienia wolności. W takim

wypadku stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu wykroczeń dotyczące warunkowego zawieszenia wykonania kary.

§ 1.

Kary grzywny wymierzone w sprawach o wykroczenia skarbowe, niezależnie od trybu, w

jakim je wymierzono, przypadają Skarbowi Państwa.

§ 2.

Wykonanie prawomocnych mandatów karnych, o których mowa w art. 138 § 1 pkt 2, następuje

w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 1991 r. Nr 36, poz. 161, z 1992 r. Nr 20, poz. 78, z 1993 r. Nr 28, poz. 127, z 1995 r. Nr 85, poz. 426, z 1996 r. Nr 43, poz. 189 i Nr 146, poz. 680, z 1997 r. Nr 137, poz. 926, Nr 141, poz. 943 i 944 oraz z 1998 r. Nr 162, poz. 1126).

W razie skazania sprawcy na karę ograniczenia wolności za przestępstwo skarbowe, w

związku z którym nastąpiło uszczuplenie lub narażenie na uszczuplenie należności publicznoprawnej,

uchylaniem się skazanego od odbywania kary ograniczenia wolności jest również nieuiszczenie

tej należności w wyznaczonym terminie.

Do wykonania orzeczenia w części dotyczącej ściągnięcia równowartości pieniężnej przepadku

przedmiotów stosuje się odpowiednio art. 27, 45 oraz 49-51 Kodeksu karnego wykonawczego.

Sąd nie może w okresie próby ustanawiać, rozszerzać lub zmieniać obowiązku uiszczenia

należności publicznoprawnej, o którym mowa w art. 41 § 2 lub 4, albo od jego wykonania

zwolnić.

Po upływie połowy okresu, na który orzeczono środki karne wymienione w art. 22 § 2

pkt 5 i 7, nie wcześniej jednak niż po roku, sąd może uznać je za wykonane, jeżeli

skazany przestrzegał porządku prawnego.