Rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 6 września 1999 r. w sprawie leczenia substytucyjnego.

§ 1. Leczenie substytucyjne polegające na stosowaniu, w ramach programu leczenia uzależnienia, środka

odurzającego lub substancji psychotropowej, zwanych

dalej "środkami substytucyjnymi", ma na celu

2. Kierownik programu powiadamia niezwłocznie

Instytut Psychiatrii i Neurologii w Warszawie o poddaniu pacjenta leczeniu substytucyjnemu, wyłączeniu

z tego leczenia lub zakończeniu leczenia substytucyjnego.

1) poprawę stanu somatycznego i psychicznego,

3) ograniczenie rozprzestrzeniania zakażeń HIV i innych.

§ 5. 1. Środek substytucyjny jest podawany pacjentowi przez lekarza lub pielęgniarkę w jednorazowych

dawkach dziennych i przyjmowany przez pacjenta

w ich obecności. Metadon jest podawany w postaci

roztworu.

§ 2.1. Pacjentów do leczenia substytucyjnego kwalifikuje kierownik programu leczenia uzależnienia, zwanego dalej "programem", jeśli spełniają łącznie nastę­

pujące warunki

2. Pacjent przyjmujący środek substytucyjny obowiązany jest, co najmniej raz w miesiącu, poddać się

badaniu kontrolnemu na obecność w moczu innych

środków odurzających lub substancji psychotropo-

1) są uzależnieni co najmniej od 3 lat,

wych niż podawane w ramach leczenia substytucyjnego. W przypadku wyników wątpliwych lub sprzecznych

z oświadczeniem pacjenta, laboratorium Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie przeprowadza dodatkowe badanie kontrolne.

2)

readaptację

osób uzależnionych, zwanych dalej

"pacjentami",

2) ukończyli 21 lat,

3) podejmowane próby leczenia konwencjonalnymi

metodami okazały się nieskuteczne,

4) wyrażą zgodę na przetwarzanie danych osobowych

w zakresie określonym rozporządzeniem.

2. Kierownik programu może zakwalifikować do leczenia substytucyjnego pacjentów nie spełniających

warunków, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, jeśli przemawiają za tym ważne względy zdrowotne.

3. Pacjenci objęci leczeniem substytucyjnym posiakarty identyfikacyjne, zawierające informację

o udziale w programie, adres oraz numer telefonu publicznego zakładu opieki zdrowotnej, w którym przeprowadzane jest leczenie, zwanego dalej "zakładem".

dają

4. Karty, o których mowa w ust. 3, wydaje zakład

prowadzący leczenie pacjenta.

3. Kierownik programu wyłącza z leczenia substytucyjnego pacjenta, jeżeli trzykrotne kolejne lub pięcio­

krotne wykonane w ciągu 6 miesięcy badanie moczu

potwierdza przyjmowanie innych niż stosowane w leczeniu środków odurzających lub substancji psychotropowych. Kierownik może wyłączyć również pacjenta, który nie przestrzega innych ważnych wymogów

określonych programem.

§ 6. Pacjenci uczestniczący w programie w warunkach ambulatoryjnych powinni być jednocześnie poddawani oddziaływaniu psychoterapeutycznemu i rehabilitacyjnemu w wymiarze co najmniej dwóch godzin

tygodniowo, a zakład powinien prowadzić współpracę

z ich rodzinami.

§ 3. 1. Podstawowym środkiem substytucyjnym

§ 7. 1. Środek substytucyjny, z zastrzeżeniem ust. 9,

powinien być przechowywany w aptece, zgodnie z odrębnymi przepisami.

stosowanym w leczeniu substytucyjnym jest metadon.

2. Kierownik programu może zastosować w leczeniu substytucyjnym inny środek substytucyjny niż wymieniony w ust. 1, po uzyskaniu zgody organu wydającego zezwolenie na leczenie substytucyjne, wydanej

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia.

§ 4. 1. Pacjenci uczestniczący w programach podlegają,

celem

uniknięcia

ewentualnego uczestnictwa

2. Roztwór środka substytucyjnego przygotowywany jest w aptece, w dawkach jednostkowych dla każde­

go pacjenta.

3. Środek substytucyjny wydawany jest z apteki do

punktu wydawania tego środka, zwanego dalej "punktem", pacjentom objętym leczeniem substytucyjnym,

na podstawie zapotrzebowania podpisanego przez kierownika programu.

-

4147 -

4. Zapotrzebowanie powinno zawierać

1) imię (imiona) i nazwisko (nazwiska) pacjenta (pacjentów),

2) nazwę środka substytucyjnego, jego stężenie oraz

ilość,

3) dawkę dobową dla poszczególnych pacjentów.

5. Roztwór środka substytucyjnego pobierany jest

z apteki przez osobę upoważnioną przez kierownika

programu.

6. Wydanie i odbiór środka substytucyjnego powinno być potwierdzone przez wydającego i odbierającego na egzemplarzu zapotrzebowania pozostają­

cym w aptece.

7. Ilość środka substytucyjnego wydanego do

punktu aptekarz wpisuje do książki kontroli, prowadzonej w aptece zgodnie z odrębnymi przepisami.

Poz. 873

kierownika programu, programem kierować może lekarz innej specjalności, który powinien posiadać co

najmniej dwuletni staż pracy w zakładach opieki zdrowotnej prowadzących leczenie osób uzależnionych.

Jeżeli kierownikiem programu nie jest lekarz psychiatra, zakład musi zatrudnić lekarza psychiatrę.

2. Zakład ubiegający się powinien zatrudniać pielę­

gniarki i pracowników pomocniczych, tj. pracowników

biorących udział w programie nie będących pracownikami medycznymi.

3. Liczba pielęgniarek i pracowników pomocniczych powinna być odpowiednia do liczby pacjentów,

przy przyjęciu, że na 50 pacjentów powinny być co najmniej 2 pielęgniarki i 2 pracowników pomocniczych.

4. Kierownik programu jest obowiązany przeszkolić

w zakresie realizowanego programu wszystkich pracowników biorących w nim udział.

§ 9. 1. Program może być prowadzony, jeśli zakład

8. Transport środka substytucyjnego do punktu powinien być zorganizowany w sposób zabezpieczający

przed zniszczeniem i uszkodzeniem oraz kradzieżą lub

rabunkiem.

posiada pomieszczenia odpowiednio

przystosowane do

9. Ilość środka substytucyjnego przechowywanego

w punkcie nie może przekraczać ilości niezbędnej na

trzydniowe leczenie pacjentów poddanych leczeniu

substytucyjnemu w danym zakładzie.

2) prowadzenia terapii grupowej,

10. W punkcie roztwór środka substytucyjnego należy przechowywać w zamkniętych metalowych szafkach lub żelaznych kasetach przymocowanych w sposób trwały do ściany lub podłogi pomieszczenia.

ubiegający się

1) wydawania środka substytucyjnego,

3) pracy lekarza, terapeuty i pracownika socjalnego,

4) pobierania próbek moczu oraz jego zbadania na

obecność środków substytucyjnych, środków odurzających i substancji psychotropowych,

5) przechowywania i przygotowania środków substytucyjnych w sposób uniemożliwiający dostęp osób

nieupoważnionych.

11. Dostęp do środka substytucyjnego może mieć

wyłącznie kierownik programu, lekarz przez niego upoważniony oraz osoby podające pacjentowi środek substytucyjny, o których mowa w § 5 ust. 1.

12. Każde wydanie środka substytucyjnego z punktu dla określonego pacjenta należy na bieżąco zapisać

w książce kontroli obrotu tym środkiem, prowadzonej

w punkcie.

13. Niewykorzystany środek substytucyjny podlega zwrotowi do apteki w terminie 3 dni, licząc od zaplanowanej daty jego wydania.

14. Kierownik apteki lub upoważniony przez niego

aptekarz wspólnie z ordynatorem oddziału posiadają­

cego punkt lub wyznaczonym przez niego lekarzem,

raz na kwartał, przeprowadzają kontrolę punktu w zakresie prowadzenia prawidłowego przychodu i rozchodu środka substytucyjnego oraz stanu zapasów.

§ 8. 1. Zakład ubiegający się o zezwolenie na leczenie substytucyjne, zwany dalej "zakładem ubiegają­

cym się", powinien zatrudniać, jako kierownika programu, lekarza psychiatrę posiadającego co najmniej

3-miesięczny staż pracy w zakładach opieki zdrowotnej

prowadzących leczenie osób uzależnionych. W razie

braku możliwości zatrudnienia lekarza psychiatry jako

2. Zakład ubiegający się powinien zapewniać pacjentom niezbędną podstawową i specjalistyczną opiekę lekarską, a także możliwość hospitalizacji w celu

ustalenia dawki środka substytucyjnego oraz leczenia

zespołów abstynencyjnych.

§ 10. 1. Warunkiem niezbędnym do rozpoczęcia

przez zakład ubiegający się leczenia substytucyjnego

jest uzyskanie od wojewody właściwego ze względu na

siedzibę zakładu zezwolenia na leczenie substytucyjne.

2. Wniosek o wydanie zezwolenia powinien zawierać

1) liczbę i ogólną charakterystykę osób, które będą

poddawane leczeniu,

2) szczegółowy opis programu,

3) dane o kwalifikacjach i liczbie pracowników, którzy

będą uczestniczyć w programie,

4) opis warunków lokalowych i posiadanego wyposażenia technicznego.

§ 11. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie

14 dni od dnia ogłoszenia.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej: F. Cegielska

-

4146 -

873

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ZDROWIA I OPIEKI SPOŁECZNEJ

z dnia 6 września 1999 r.

w sprawie leczenia substytucyjnego.

Na podstawie art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 75,

poz. 468 oraz z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 113,

poz. 715) zarządza się, co następuje

w więcej niż jednym programie, wpisowi do centralnego wykazu osób poddanych leczeniu substytucyjnemu, prowadzonego przez Instytut Psychiatrii i Neurologii w Warszawie.