Obwieszczenie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Inspekcji Weterynaryjnej.

Ustawa określa zasady zwalczania chorób zakaźnych zwierząt, badania zwierząt rzeźnych

i mięsa oraz organizację, zasady i tryb działania Inspekcji Weterynaryjnej

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

zwierzęta - zwierzęta gospodarskie, zwierzęta domowe i udomowione, zwierzęta laboratoryjne,

zwierzęta łowne i inne wolno żyjące zwierzęta, znajdujące się w parkach zwierzęcych,

w ogrodach zoologicznych, cyrkach i w obrocie,

2)

zwierzęta rzeźne - bydło, świnie, owce, kozy, zwierzęta jednokopytne, drób, króliki

i nutrie,

3)

choroby zakaźne - wywołane przez chorobotwórcze czynniki biologiczne choroby zwierząt,

które ze względu na charakter, sposób powstawania i szerzenia się stanowią zagrożenie

dla zdrowia zwierząt lub ludzi,

4)

zwierzę chore - zwierzę, u którego organ Inspekcji Weterynaryjnej

5)

zwierzę podejrzane o zakażenie - zwierzę, u którego występują objawy wskazujące na

chorobę zakaźną, lub zwierzę bez objawów takiej choroby, które mogło się zetknąć ze

zwierzętami chorymi, albo zwierzę będące nosicielem zarazka lub podejrzane o takie

nosicielstwo,

6)

niejadalne surowce zwierzęce - nie przeznaczone do spożycia przez ludzi produkty w

stanie naturalnym pochodzące ze zwierząt lub od zwierząt inne niż materiał biologiczny,

pasze i surowce paszowe,

7)

materiał biologiczny - nasienie, komórki jajowe, zarodki, jaja zapłodnione i ikra,

8)

ubój - oszołomienie i zabicie zwierzęcia rzeźnego poprzez wykrwawienie w celu uzyskania

mięsa do spożycia,

9)

ubój z konieczności - ubój zwierzęcia rzeźnego w następstwie wypadku lub nagłego zagrożenia

jego życia, nie związany z chorobą zakaźną,

10)

ubój sanitarny - ubój zwierzęcia chorego na chorobę zakaźną lub podejrzanego o zakażenie,

11)

mięso - części jadalne zwierząt rzeźnych, zwierząt łownych, a także ryb, mięczaków

i skorupiaków,

12)

zwłoki zwierzęce - zwierzęta padłe lub zabite nie w celu spożycia przez ludzi,

13)

zwalczanie - zgłaszanie, zapobieganie, wykrywanie i likwidowanie chorób zakaźnych

zwierząt,

14)

rzeźnia - zakład, w którym dokonuje się uboju zwierząt i obróbki poubojowej w celu

uzyskania mięsa do spożycia przez ludzi,

15)

kwarantanna - odosobnienie zwierząt, ich obserwację i badanie w celu wykluczenia możliwości

przeniesienia się choroby zakaźnej na inne zwierzęta,

16)

towary - zwierzęta, mięso, środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego, materiał biologiczny,

niejadalne surowce zwierzęce, pasze, surowce paszowe.

1.

Obowiązkowi zwalczania podlegają choroby zakaźne zwierząt wyszczególnione w wykazie

stanowiącym załącznik do ustawy.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa

Do postępowania w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji organów

Inspekcji WeterynaryjnejKodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej.

1.

Podmioty zajmujące się

1)

zarobkowym przewozem zwierząt, niejadalnych surowców zwierzęcych i ich skupem,

2)

organizowaniem lub urządzaniem targów, spędów i wystaw zwierząt,

3)

produkcją lub przechowywaniem środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego,

4)

zarobkowym wytwarzaniem, przetwarzaniem, obrotem lub składowaniem niejadalnych surowców

zwierzęcych, pasz oraz dodatków do pasz,

5)

pozyskiwaniem, konserwacją, obróbką, przechowywaniem, wprowadzaniem do obrotu lub

wykorzystywaniem materiału biologicznego,

6)

prowadzeniem punktów kopulacyjnych,

7)

wylęgiem drobiu i narybku,

8)

prowadzeniem schronisk dla zwierząt,

9)

zbieraniem, przetwarzaniem, grzebaniem lub spalaniem zwłok zwierzęcych i ich części

oraz odpadów poubojowych,

10)

hodowlą zwierząt laboratoryjnych,

11)

lecznictwem zwierząt

- są obowiązane zgłosić właściwemu powiatowemu lekarzowi weterynarii

2.

Podmioty, o których mowa w ust. 1, obowiązane są zawiadomić właściwego powiatowego

lekarza weterynarii

3.

Prowadzenie działalności, o której mowa w ust. 1, jest dozwolone po zapewnieniu warunków

lokalizacyjnych, technicznych, sanitarnych, technologicznych i organizacyjnych zabezpieczających

przed zagrożeniem epizootycznym lub epidemicznym i zapewniających właściwą jakość

zdrowotną środków żywności pochodzenia zwierzęcego oraz jakość materiału biologicznego,

zwanych dalej „warunkami weterynaryjnymi”.

4.

Minister właściwy do spraw rolnictwa

1.

W razie stwierdzenia, że działalność, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1-10, jest

prowadzona niezgodnie z warunkami weterynaryjnymi, powiatowy lekarz weterynarii

2.

W razie stwierdzenia, że prowadzenie działalności, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt

11, stwarza zagrożenie epizootyczne lub epidemiczne, powiatowy lekarz weterynarii

1.

Bydło, owce, kozy i świnie mogą być wprowadzone do obrotu, jeżeli są zaopatrzone w

świadectwo miejsca pochodzenia i oznakowane, a konie zaopatrzone w świadectwo miejsca

pochodzenia lub inny dokument identyfikacyjny.

2.

Zwierzęta wymienione w ust. 1 oraz inne zwierzęta przeznaczone do obrotu i wywozu

poza granice województwa - powinny być zaopatrzone w świadectwa zdrowia. Przesyłki

drobiu do uboju powinny być zaopatrzone w świadectwo zdrowia bez względu na terytorialne

usytuowanie rzeźni.

3.

Świadectwa miejsca pochodzenia wydaje wójt (burmistrz, prezydent miasta), który może

upoważnić sołtysów lub inne osoby do wykonywania tych czynności oraz do znakowania

zwierząt.

4.

Koszty znakowania zwierząt i wystawiania świadectw miejsca pochodzenia ponoszą właściciele

zwierząt.

5.

Wysokość opłat za znakowanie zwierząt i wystawianie świadectw miejsca pochodzenia

określa rada gminy w drodze uchwały.

6.

Świadectwa zdrowia wystawia powiatowy lekarz weterynarii

7.

Minister właściwy do spraw rolnictwa

1)

sposób oraz wymagane kwalifikacje do znakowania zwierząt, wzory znaków identyfikacyjnych,

wzór świadectwa miejsca pochodzenia zwierząt,

2)

wzór świadectwa zdrowia zwierząt.

8.

Minister właściwy do spraw rolnictwa

1.

Psy w wieku powyżej dwóch miesięcy żyjące na obszarze całego kraju oraz lisy wolno

żyjące na obszarach określonych przez ministra właściwego do spraw rolnictwa

2.

Posiadacze psów obowiązani są doprowadzać psy na smyczy do wyznaczonych przez powiatowego

lekarza weterynarii

1)

w terminie dwóch miesięcy od dnia ukończenia przez psa wieku dwóch miesięcy lub

2)

w terminie określonym przez lekarza weterynarii podczas poprzedniego szczepienia.

3.

Psy poddane szczepieniu podlegają wpisowi do rejestru. Po przeprowadzeniu szczepienia

posiadaczowi psa wydaje się zaświadczenie, a informacje o dokonaniu tej czynności

zamieszcza się w rejestrze psów zaszczepionych przeciwko wściekliźnie.

4.

Minister właściwy do spraw rolnictwa

1)

określi

a)

szczegółowe zasady przeprowadzania ochronnych szczepień lisów wolno żyjących przeciwko

wściekliźnie, a w szczególności obszary, o których mowa w ust. 1, rodzaj szczepionki

i sposób jej podania,

b)

szczegółowe zasady prowadzenia rejestru i wzór zaświadczenia, o których mowa w ust.

3,

2)

może wprowadzić obowiązek ochronnego szczepienia kotów przeciwko wściekliźnie.

1.

Zwłoki zwierzęce i ich części, jeżeli nie zachodzi podejrzenie o chorobę zakaźną,

należy niezwłocznie dostarczyć podmiotom zajmującym się zbieraniem lub przetwarzaniem

zwłok zwierzęcych albo na grzebowisko lub w wyznaczone miejsce spalania zwłok zwierzęcych.

2.

Obowiązek określony w ust. 1 ciąży na posiadaczu zwłok zwierzęcych, a jeżeli posiadacza

takiego nie można ustalić - na jednostce organizacyjnej utworzonej w tym celu lub

upoważnionej przez gminę.

3.

Tworzenie i utrzymywanie grzebowisk i miejsc spalania zwłok zwierzęcych i ich części

określają przepisy o utrzymaniu czystości i porządku w gminie.

4.

Koszty budowy grzebowisk i miejsc spalania zwłok zwierzęcych są refundowane gminie

ze środków budżetu państwa.

Zabrania się

1)

przywozu z zagranicy lub przewozu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zwierząt

chorych, podejrzanych o zakażenie, zwłok zwierzęcych i ich części oraz innych rzeczy,

które mogą przenosić chorobę zakaźną,

2)

przywozu z zagranicy mięsa mechanicznie odkostnionego, mięsa niezdatnego lub o ograniczonej

przydatności do spożycia,

3)

przywozu z zagranicy mięsa przez inne przejścia graniczne niż określone w trybie przewidzianym

w art. 14 ust. 6.

1.

Zwierzęta mogą być przywożone z zagranicy, jeżeli

1)

są zaopatrzone w świadectwa zdrowia wystawione w języku polskim i kraju ich pochodzenia

oraz w języku angielskim przez właściwego urzędowego lekarza weterynarii państwa,

z którego pochodzą, oraz w świadectwo transportowe,

2)

w dniu wystawienia świadectwa zdrowia pochodzą z państw wpisanych do rejestru prowadzonego

przez Głównego Lekarza Weterynarii,

3)

importer uzyska decyzję powiatowego lekarza weterynarii

4)

kopie świadectw zdrowia zwierząt będą dostarczone przez właściwego urzędowego lekarza

weterynarii kraju wywozu właściwemu polskiemu granicznemu lekarzowi weterynarii oraz

Głównemu Lekarzowi Weterynarii, nie później niż na 48 godzin przed przywozem.

2.

Mięso, środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego i materiał biologiczny mogą być przywożone

z zagranicy, jeżeli

1)

są zaopatrzone w świadectwo zdrowia wystawione w języku polskim i kraju pochodzenia

towaru oraz w języku angielskim przez właściwego urzędowego lekarza weterynarii państwa,

z którego pochodzą,

2)

w dniu wystawienia świadectwa zdrowia pochodzą z zakładów wpisanych do rejestru prowadzonego

przez Głównego Lekarza Weterynarii oraz z państw wpisanych do rejestru, o którym mowa

w ust. 1 pkt 2,

3)

importer uzyska decyzję powiatowego lekarza weterynarii

4)

kopie świadectw zdrowia mięsa chłodzonego i mrożonego będą dostarczone właściwemu

polskiemu granicznemu lekarzowi weterynarii oraz Głównemu Lekarzowi Weterynarii nie

później niż na 48 godzin przed przywozem.

3.

Niejadalne surowce zwierzęce, pasze i surowce paszowe mogą być przywożone z zagranicy,

jeżeli

1)

są zaopatrzone w świadectwo zdrowia wystawione w języku polskim i kraju pochodzenia

towaru oraz w języku angielskim przez właściwego urzędowego lekarza weterynarii państwa,

z którego pochodzą,

2)

w dniu wystawienia świadectwa zdrowia pochodzą z państw wpisanych do rejestru, o którym

mowa w ust. 1 pkt 2,

3)

importer uzyska decyzję powiatowego lekarza weterynarii

4.

Przywóz z zagranicy towarów pochodzących z państw i zakładów nie wpisanych do rejestrów,

o których mowa w ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 2, wymaga zezwolenia Głównego

Lekarza Weterynarii. Zezwolenie określa szczegółowe wymagania, jakim powinno odpowiadać

świadectwo zdrowia, w które towar ma być zaopatrzony, oraz w zależności od rodzaju

towaru inne wymagania, o których mowa w ust. 1-3, po spełnieniu których towar może

być przywieziony.

5.

Główny Lekarz Weterynarii ogłasza w Dzienniku Urzędowym Ministerstwa Rolnictwa i Gospodarki

Żywnościowej

1)

rejestry państw i zakładów, o których mowa w ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt

2,

2)

wzory świadectw zdrowia, o których mowa w ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt

1, oraz wzór świadectwa transportowego.

1.

Towary mogą być przewożone przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zostały

spełnione warunki

1)

o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 2 i ust. 3 pkt 1 i 2, lub

2)

określone w zezwoleniu wydanym przez Głównego Lekarza Weterynarii.

2.

Główny Lekarz Weterynarii może uzależnić wydanie zezwolenia na przewóz towarów, o

którym mowa w ust. 1 pkt 2, od dostarczenia przez przewoźnika deklaracji przyjęcia

towarów przez kraj tranzytowy sąsiadujący z Rzecząpospolitą Polską.

Towary przewożone nie mogą być na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wyładowywane

lub przeładowywane bez zgody właściwego powiatowego lekarza weterynarii

Dzierżawcy i zarządcy obwodów łowieckich oraz właściciele, posiadacze i zarządcy gruntów

są obowiązani zawiadomić właściwy organ Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej lub urząd

gminy albo najbliższy zakład leczniczy dla zwierząt o dostrzeżonych objawach chorób

zwierząt żyjących wolno.

1.

Towary przywożone z zagranicy oraz przewożone przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

podlegają weterynaryjnej kontroli granicznej.

2.

Weterynaryjna kontrola graniczna obejmuje

1)

sprawdzenie, czy nie zostały naruszone przepisy art. 10,

2)

sprawdzenie dokumentów, o których mowa w art. 11 i 12, wymaganych przy przywozie lub

przewozie towaru,

3)

oględziny towaru, a w razie potrzeby jego badanie.

3.

Graniczny lekarz weterynarii dokonuje w świadectwie zdrowia wpisu o przeprowadzeniu

i wyniku kontroli.

4.

Graniczny lekarz weterynarii zakaże przywozu z zagranicy lub przewozu towarów przez

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo nakaże zabicie lub ubój sanitarny zwierząt,

zniszczenie towarów lub innych rzeczy, jeżeli kontrola wykaże, że

1)

towary nie spełniają warunków określonych w art. 11 i 12,

2)

zostały naruszone przepisy art. 10, a w szczególności, jeżeli przywożone lub przewożone

a)

zwierzęta są chore lub podejrzane o zakażenie,

b)

mięso jest niezdatne lub o ograniczonej przydatności do spożycia,

c)

towary i inne rzeczy przenoszą lub mogą przenosić chorobę zakaźną.

5.

W razie potrzeby graniczny lekarz weterynarii może

1)

zastosować środki przewidziane w art. 22 pkt 1, 3-5, 9, 12 i 13,

2)

nakazać przeprowadzenie uboju z konieczności zwierząt, które ze względu na stan zdrowia

nie nadają się do dalszego transportu, a w szczególności zwierząt, które doznały urazów

lub zranień.

6.

Minister właściwy do spraw rolnictwa

7.

Minister właściwy do spraw rolnictwa

1.

Towary przywiezione z zagranicy podlegają badaniom w wyznaczonych miejscach, o których

mowa w art. 11 ust. 1 pkt 3, ust. 2 pkt 3 i ust. 3 pkt 3, a zwierzęta przeznaczone

do chowu lub hodowli podlegają kwarantannie.

2.

Uboju zwierząt rzeźnych dokonuje się nie później niż w ciągu 72 godzin po przekroczeniu

granicy.

3.

W zależności od wyników badań, o których mowa w ust. 1, powiatowy lekarz weterynarii

1)

o dopuszczeniu towaru do obrotu w kraju,

2)

nakazującą wywóz towaru za granicę,

3)

nakazującą zniszczenie towaru,

4)

nakazującą zabicie zwierzęcia lub ubój sanitarny w wyznaczonej rzeźni.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do towarów zaopatrzonych w polskie świadectwo

zdrowia wywiezionych za granicę i stamtąd cofniętych do kraju.

5.

Towary przywiezione z zagranicy mogą być zwolnione od kwarantanny i badań, o których

mowa w ust. 1, jeżeli umowy międzynarodowe przewidują, na zasadach wzajemności, uproszczony

tok postępowania w nadzorze weterynaryjnym nad towarami w obrocie z zagranicą.

W razie uzasadnionego niebezpieczeństwa przeniesienia z zagranicy choroby zakaźnej

określonej w art. 3 lub innej choroby zwierząt stanowiącej szczególne zagrożenie dla

zdrowia i życia zwierząt lub ludzi minister właściwy do spraw rolnictwa

1)

zakazać przywozu do kraju i przewozu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej towarów

oraz innych rzeczy mogących przenosić chorobę zakaźną,

2)

określić postępowanie organu weterynaryjnej kontroli granicznej w stosunku do osób

przybywających z zagranicy oraz ich rzeczy.

1.

Główny Lekarz Weterynarii prowadzi rejestr krajowych zakładów produkujących i przetwarzających

mięso, środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego, niejadalne surowce zwierzęce oraz

produkujących materiał biologiczny, spełniających warunki weterynaryjne i sanitarne,

określone przez właściwe władze weterynaryjne poszczególnych państw, do których jest

przeznaczony towar.

2.

Wpis zakładów do rejestru, o którym mowa w ust. 1, następuje na wniosek właściciela

zakładu, po uzyskaniu pozytywnej opinii wojewódzkiego lekarza weterynarii oraz po

akceptacji zakładu przez właściwe władze weterynaryjne państwa, do którego mają być

eksportowane towary, jeżeli taka akceptacja jest wymagana.

3.

Nadzór nad przestrzeganiem przez producenta warunków, o których mowa w ust. 1, sprawuje

powiatowy lekarz weterynarii

1.

Weterynaryjna kontrola graniczna przy wywozie towarów za granicę obejmuje sprawdzenie

dokumentów wymaganych przez władze weterynaryjne państwa, do którego towar jest wywożony,

oględziny towaru, a w razie potrzeby jego badanie.

2.

Przy przeprowadzaniu kontroli, o której mowa w ust. 1, przepisy art. 14 ust. 4 pkt

2 i ust. 5 stosuje się odpowiednio.

1.

W razie podejrzenia wystąpienia choroby zakaźnej u zwierzęcia jego posiadacz jest

obowiązany do

1)

niezwłocznego, nie później niż w ciągu 24 godzin, zawiadomienia o tym właściwego miejscowo

organu Inspekcji Weterynaryjnej

2)

pozostawienia zwierząt w miejscu ich stałego przebywania i niewprowadzania tam innych

zwierząt,

3)

uniemożliwienia osobom postronnym dostępu do pomieszczeń lub miejsc, w których znajdują

się zwierzęta podejrzane o zakażenie lub zwłoki zwierzęce,

4)

wstrzymania się od wywożenia, wynoszenia i sprzedaży mięsa, środków spożywczych pochodzenia

zwierzęcego, niejadalnych surowców zwierzęcych, zwłok zwierzęcych, paszy, ściółki

i innych przedmiotów znajdujących się w miejscu, w którym wystąpiła choroba,

5)

udostępnienia zwierząt i zwłok zwierzęcych do badań i zabiegów weterynaryjnych, a

także udzielania pomocy przy wykonywaniu badań i zabiegów,

6)

udzielania organom Inspekcji Weterynaryjnej

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ciąży również na osobach mających styczność

ze zwierzętami w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych lub zawodowych. Obowiązkiem

lekarza weterynarii jest ponadto poinformowanie posiadacza zwierzęcia o obowiązkach

określonych w ust. 1 i nadzorowanie ich wykonania do czasu przybycia powiatowego lekarza

weterynarii

3.

Wójt (burmistrz, prezydent) lub zakład leczniczy dla zwierząt niezwłocznie informuje

organ Inspekcji Weterynaryjnej

4.

Powiatowy lekarz weterynarii

1.

Lekarze weterynarii leczący zwierzęta obowiązani są do prowadzenia dokumentacji z

pełnionych czynności i stosowanych środków leczniczych.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa

Główny Lekarz Weterynarii określa sposób postępowania terenowych organów Inspekcji

Weterynaryjnej

W celu wykrywania i likwidowania chorób zakaźnych zwierząt powiatowy lekarz weterynarii

1)

nakazać odosobnienie, strzeżenie lub obserwację zwierząt chorych albo podejrzanych

o zakażenie,

2)

zakazać wydawania świadectw miejsca pochodzenia zwierząt,

3)

skierować do uboju sanitarnego albo nakazać zabicie zwierząt chorych lub podejrzanych

o zakażenie,

4)

nakazać oczyszczenie i odkażenie pomieszczeń, odkażenie, zniszczenie lub usunięcie

w sposób wykluczający niebezpieczeństwo szerzenia choroby zakaźnej: paszy, surowców

paszowych, ściółki, nawozu, narzędzi i innych przedmiotów, z którymi stykały się zwierzęta

chore lub podejrzane o zakażenie,

5)

zakazać osobom, które były lub mogły być w styczności ze zwierzętami chorymi na chorobę

zakaźną lub podejrzanymi o zakażenie, czasowego opuszczania miejsca wystąpienia choroby

zakaźnej,

6)

nakazać odkażanie odzieży i rzeczy osób, które były lub mogły być w styczności ze

zwierzętami chorymi lub podejrzanymi o zakażenie,

7)

zakazać wstępu określonym osobom do miejsc przebywania zwierząt,

8)

zakazać karmienia zwierząt określonymi paszami lub pojenia z określonych zbiorników

i ujęć wody,

9)

wyznaczyć określone miejsca, w których obowiązuje zakaz wprowadzania, przeprowadzania

i wyprowadzania zwierząt lub sprowadzania i wywożenia mięsa, środków spożywczych pochodzenia

zwierzęcego i niejadalnych surowców zwierzęcych, zwłok zwierzęcych, pasz i surowców

paszowych,

10)

nakazać badanie oraz przeprowadzenie sekcji zwłok zwierzęcych,

11)

nakazać leczenie i inne zabiegi na zwierzętach,

12)

zakazać używania zwierząt w celu rozmnażania lub nakazać ich trzebienie,

13)

określać sposób postępowania ze zwierzętami chorymi albo podejrzanymi o zakażenie,

zwłokami zwierzęcymi, mięsem, środkami spożywczymi pochodzenia zwierzęcego i niejadalnymi

surowcami zwierzęcymi oraz paszami i surowcami paszowymi zakażonymi lub podejrzanymi

o zakażenie,

14)

nakazać podmiotom zajmującym się ubojem zwierząt przeprowadzenie uboju sanitarnego

za zwrotem kosztów związanych z tym ubojem,

15)

nakazać na określonym obszarze odstrzał sanitarny zwierząt.

1.

Na obszarach, na których występuje choroba zakaźna lub bezpośrednie zagrożenie jej

wystąpienia, wojewoda, na wniosek wojewódzkiego lekarza weterynarii, w drodze rozporządzenia,

może

1)

wprowadzić czasowe ograniczenia w ruchu osobowym,

2)

czasowo zakazać organizowania widowisk, zgromadzeń, pochodów lub nakazać czasowe zamknięcie

zakładów pracy,

3)

czasowo zakazać organizowania spędów, targów, wystaw zwierząt, polowań i odłowów zwierząt

łownych,

4)

ograniczyć albo zakazać obrotu towarami, zwłokami zwierzęcymi, surowcami i produktami

rolnymi oraz innymi przedmiotami, które mogą spowodować szerzenie się choroby zakaźnej,

5)

określić obszary, na których występuje choroba zakaźna lub zagrożenie wystąpieniem

choroby zakaźnej, oraz sposób ich oznaczenia,

6)

nakazać przegląd zwierząt, oczyszczanie, odkażanie, deratyzację i dezynfekcję miejsc

przebywania zwierząt lub miejsc przechowywania i przerobu zwłok zwierzęcych, mięsa,

środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego i niejadalnych surowców zwierzęcych, surowców

paszowych i pasz, a także oczyszczanie i odkażanie środków transportu,

7)

wyznaczać określone obszary, na których obowiązuje zakaz wprowadzania, przeprowadzania

i wyprowadzania towarów, zwłok zwierzęcych, surowców i produktów rolnych oraz innych

przedmiotów, które mogą spowodować szerzenie się choroby zakaźnej.

2.

Rozporządzenie wojewody, wydane w związku z wystąpieniem choroby zakaźnej zwierząt

lub bezpośrednim zagrożeniem jej wystąpienia, wchodzi w życie z dniem podania do wiadomości

publicznej w sposób zwyczajowo przyjęty na danym terenie, a następnie jest ogłaszane

w wojewódzkim dzienniku urzędowym.

1.

W razie wystąpienia choroby zakaźnej zwierząt lub bezpośredniego zagrożenia jej wystąpienia

na terenie całego kraju lub jego części, minister właściwy do spraw rolnictwa

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa

1.

Za konie, bydło, świnie, owce i kozy zabite z nakazu organów Inspekcji Weterynaryjnej

2.

Odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje w wysokości wartości rynkowej zwierzęcia.

Wysokość odszkodowania pomniejsza się o kwotę otrzymaną ze sprzedaży mięsa i niejadalnych

surowców zwierzęcych uzyskanych ze zwierząt poddanych ubojowi sanitarnemu lub ze sprzedaży

zwłok zwierzęcych albo ich części.

3.

Wartość rynkową zwierząt określa się na podstawie średniej z trzech kwot oszacowania

przyjętych przez właściwego powiatowego lekarza weterynarii

4.

Odszkodowanie nie przysługuje

1)

jeżeli posiadacz zwierzęcia nie zastosował się do przepisów art. 19 ust. 1 oraz obowiązków

nałożonych na podstawie art. 22-24,

2)

jeżeli posiadacz wprowadził do swojego gospodarstwa zwierzę, o którym wiedział, że

jest chore lub podejrzane o zakażenie, albo zwierzę bez świadectwa miejsca pochodzenia

i nie oznakowane lub bez świadectwa zdrowia, jeżeli takie warunki były wymagane na

podstawie art. 7,

3)

za zwierzęta

a)

stanowiące własność podmiotów prowadzących działalność w zakresie

-

handlu zwierzętami, mięsem, środkami spożywczymi pochodzenia zwierzęcego, niejadalnymi

surowcami zwierzęcymi, paszami i surowcami paszowymi,

-

uboju zwierząt i przetwarzania mięsa,

-

skupu i przetwarzania zwłok zwierzęcych i niejadalnych surowców zwierzęcych,

-

transportu zwierząt, mięsa, zwłok zwierzęcych i niejadalnych surowców zwierzęcych,

b)

sprowadzone z zagranicy z naruszeniem art. 10 i 11 i 14-16.

5.

Decyzję w sprawie odszkodowania wydaje powiatowy lekarz weterynarii

6.

Osobom, którym nie przysługuje odszkodowanie, a które przyczyniły się do szybkiej

likwidacji choroby zakaźnej, Główny Lekarz Weterynarii, na wniosek wojewódzkiego lekarza

weterynarii, może przyznać nagrodę.

7.

Wypłacone odszkodowania, o których mowa w ust. 1, nie podlegają zajęciu na pokrycie

należności publicznych, jeżeli zostaną wykorzystane na odtworzenie wcześniej posiadanego

stanu zwierząt.

8.

Minister właściwy do spraw rolnictwa

1.

Badanie zwierząt rzeźnych i mięsa należy do powiatowego lekarza weterynarii

2.

Powiatowy lekarz weterynarii

1.

Ubój zwierząt rzeźnych, których mięso ma być wprowadzone do obrotu, wykonywany jest

wyłącznie w rzeźni.

2.

Do uboju w rzeźni mogą być dopuszczone zwierzęta rzeźne zaopatrzone w świadectwa miejsca

pochodzenia i oznakowane, a drób rzeźny wyłącznie w świadectwo zdrowia, o których

mowa w art. 7.

1.

Obowiązkiem badania są objęte

1)

przed ubojem - zwierzęta rzeźne, których mięso ma być wprowadzone do obrotu,

2)

po uboju - mięso i narządy wewnętrzne zwierząt rzeźnych, z wyjątkiem nie przeznaczonego

do obrotu mięsa królików i drobiu,

3)

po odstrzeleniu - mięso i narządy wewnętrzne dzików oraz przeznaczone do obrotu mięso

innych zwierząt łownych.

2.

Nie podlegają badaniu przed ubojem zwierzęta poddawane ubojowi z konieczności.

3.

W zależności od wyniku badania zwierzęcia przed ubojem, może być wydane

1)

zezwolenie na ubój,

2)

zezwolenie na ubój z zachowaniem określonych warunków,

3)

zakaz uboju.

4.

Po uboju wszystkie części zwierzęcia powinny pozostać w miejscu uboju do czasu zbadania

mięsa.

1.

W zależności od wyniku badania mięsa rozróżnia się i odpowiednio znakuje

1)

mięso zdatne do spożycia,

2)

mięso o ograniczonej przydatności do spożycia,

3)

mięso niezdatne do spożycia.

2.

Mięso pozyskane ze zwierzęcia, którego uboju dokonano poza rzeźnią, uznane za

1)

zdatne do spożycia,

2)

o ograniczonej przydatności do spożycia, z wyjątkiem mięsa, którego ocena wynika ze

stwierdzenia podczas badania poubojowego zmian wskazujących na chorobę zakaźną lub

jej podejrzenie

- podlega dodatkowemu znakowaniu. Mięso takie może być użyte wyłącznie na własne potrzeby

posiadacza zwierzęcia i nie może być wprowadzone do obrotu.

3.

Mięso przeznaczone do spożycia może być wprowadzone do obrotu po zaopatrzeniu w świadectwo

przydatności do spożycia, wystawione przez powiatowego lekarza weterynarii

4.

Lekarz weterynarii, który dokonał badania mięsa, określa sposób wykorzystania mięsa

o ograniczonej przydatności do spożycia lub niezdatnego do spożycia albo nakazuje

zniszczenie mięsa niezdatnego do spożycia.

1.

Powiatowy lekarz weterynarii

2.

Wniosek o zmianę oceny mięsa, o którym mowa w ust. 1, składany jest lekarzowi weterynarii,

który dokonał badania.

3.

Koszty ponownego badania, o którym mowa w ust. 1, łącznie z kosztami dojazdu ponosi

posiadacz, jeżeli wynik badania potwierdzi uprzednio wydaną ocenę mięsa.

1.

Podmioty zajmujące się ubojem zwierząt rzeźnych, rozbiorem i przetwórstwem mięsa,

skupem i przetwórstwem mięsa zwierząt łownych oraz składowaniem mięsa i jego przetworów

są obowiązane

1)

zgłosić właściwemu powiatowemu lekarzowi weterynarii

2)

zapewnić warunki weterynaryjne.

2.

W razie stwierdzenia, że działalność, o której mowa w ust. 1, prowadzona jest niezgodnie

z warunkami weterynaryjnymi, powiatowy lekarz weterynarii

Minister właściwy do spraw rolnictwa

1)

sposób badania zwierząt rzeźnych, badania, oceny i znakowania mięsa, wykorzystania

mięsa o ograniczonej przydatności do spożycia, mięsa niezdatnego do spożycia oraz

prowadzenia dokumentacji z tym związanej,

2)

szczegółowe warunki weterynaryjne wymagane przy prowadzeniu poszczególnych rodzajów

działalności wymienionych w art. 31 ust. 1.

Wojewoda, na wniosek wojewódzkiego lekarza weterynarii, w drodze rozporządzenia, ustali

wykaz rzeźni obowiązanych do skupu i przeprowadzania uboju zwierząt wymagających uboju

z konieczności.

1.

Tworzy się Inspekcję Weterynaryjną

2.

Inspekcją Weterynaryjną

3

Głównego Lekarza Weterynarii, który jest centralnym organem administracji rządowej,

powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw

rolnictwa.

4

Zastępcę Głównego Lekarza Weterynarii powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw

rolnictwa na wniosek Głównego Lekarza Weterynarii.

5

Główny Lekarz Weterynarii kieruje Inspekcją Weterynaryjną przy pomocy Głównego Inspektoratu

Weterynarii.

6

Organizację Głównego Inspektoratu Weterynarii określa statut nadany, w drodze rozporządzenia,

przez ministra właściwego do spraw rolnictwa.

Do zadań Inspekcji Weterynaryjnej

1)

jakością zdrowotną środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego, w tym nad warunkami

sanitarnymi ich pozyskiwania, produkcji i przechowywania,

2)

jakością zdrowotną niektórych środków żywienia zwierząt,

3)

obrotem środkami farmaceutycznymi i materiałami medycznymi przeznaczonymi wyłącznie

dla zwierząt,

4)

zdrowiem zwierząt przeznaczonych do rozrodu oraz nad jakością materiału biologicznego.

1.

Zadania Inspekcji Weterynaryjnej określone w art. 35 wykonują następujące organy

1)

Główny Lekarz Weterynarii,

2)

wojewoda przy pomocy wojewódzkiego lekarza weterynarii jako kierownika wojewódzkiej

inspekcji weterynaryjnej wchodzącej w skład zespolonej administracji wojewódzkiej,

3)

powiatowy lekarz weterynarii, jako kierownik powiatowej inspekcji weterynaryjnej wchodzącej

w skład zespolonej administracji powiatowej,

4)

graniczny lekarz weterynarii.

2.

Wojewódzki lekarz weterynarii wykonuje w imieniu wojewody zadania i kompetencje Inspekcji

Weterynaryjnej określone w ustawie i przepisach odrębnych.

3.

Wojewódzki lekarz weterynarii może, za zgodą wojewody, powierzyć powiatowemu lekarzowi

weterynarii, w drodze porozumienia, prowadzenie spraw z zakresu swojej właściwości,

w tym również wydawanie w jego imieniu decyzji administracyjnych.

4.

Funkcje organów Inspekcji Weterynaryjnej mogą pełnić wyłącznie osoby będące lekarzami

weterynarii, posiadające prawo wykonywania zawodu.

5.

Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

administracji publicznej określi, w drodze rozporządzenia, siedziby oraz terytorialny

zakres działania granicznych lekarzy weterynarii.

1.

Wojewódzkiego lekarza weterynarii powołuje i odwołuje wojewoda w porozumieniu z Głównym

Lekarzem Weterynarii.

2.

Zastępcę wojewódzkiego lekarza weterynarii powołuje i odwołuje wojewoda na wniosek

wojewódzkiego lekarza weterynarii.

3.

Powiatowego lekarza weterynarii powołuje i odwołuje starosta na wniosek wojewódzkiego

lekarza weterynarii lub za jego zgodą.

4.

Zastępcę powiatowego lekarza weterynarii powołuje i odwołuje starosta na wniosek powiatowego

lekarza weterynarii.

5.

Granicznego lekarza weterynarii powołuje i odwołuje wojewoda na wniosek wojewódzkiego

lekarza weterynarii.

1

Wojewódzki, powiatowy i graniczny lekarz weterynarii kieruje odpowiednio: wojewódzkim,

powiatowym i granicznym inspektoratem weterynarii.

2.

(skreślony).

3.

(skreślony).

4

Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

administracji publicznej określi, w drodze rozporządzenia, zasady organizacji inspektoratów

weterynarii.

1.

W rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Weterynaryjnej,

jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, organem właściwym jest powiatowy lub graniczny

lekarz weterynarii.

2.

W postępowaniu administracyjnym organami wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego są

1)

w stosunku do powiatowego lub granicznego lekarza weterynarii - wojewódzki lekarz

weterynarii,

2)

w stosunku do wojewódzkiego lekarza weterynarii - Główny Lekarz Weterynarii.

1.

Główny Lekarz Weterynarii ustala ogólne kierunki działania organów Inspekcji Weterynaryjnej

lub - w przypadkach zaistnienia zagrożenia dla bezpieczeństwa sanitarno-weterynaryjnego

- szczegółowe zasady postępowania inspektorów, a także zasady współdziałania z innymi

inspekcjami i organami administracji publicznej oraz kontroli państwowej.

2.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, przysługują wojewódzkiemu lekarzowi weterynarii

w stosunku do powiatowych i granicznych lekarzy weterynarii, którym wojewódzki lekarz

weterynarii może również wydawać polecenia dotyczące podjęcia konkretnych czynności

w całym zakresie ich działania.

3.

Rada powiatu i sejmik województwa przynajmniej raz na rok rozpatrują informacje właściwego

lekarza weterynarii o stanie bezpieczeństwa sanitarno-weterynaryjnego na obszarze

powiatu lub województwa. Na żądanie właściwej rady gminy, rady powiatu lub sejmiku

województwa informację taką właściwy lekarz weterynarii obowiązany jest składać w

każdym czasie.

4.

W związku z informacją, o której mowa w ust. 3, radzie powiatu służy prawo do określania,

w drodze uchwały, kierunków działania właściwego lekarza weterynarii, w celu zapewnienia

na danym obszarze należytego stanu bezpieczeństwa sanitarno-weterynaryjnego.

5.

W przypadkach bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa sanitarno-weterynaryjnego starosta,

wójt (burmistrz, prezydent miasta) może wydać właściwemu powiatowemu lekarzowi weterynarii

polecenie podjęcia działań zmierzających do usunięcia tego zagrożenia.

6.

Uchwała podjęta na podstawie ust. 4 lub polecenie wydane na podstawie ust. 5 nie mogą

dotyczyć wykonania konkretnych czynności służbowych ani określać sposobu wykonania

zadania przez organy Inspekcji Weterynaryjnej; powinny ustalać przedmiot działania

lub wskazywać stan niezgodny z prawem, o którego usunięcie chodzi.

7.

Organ jednostki samorządu terytorialnego niezwłocznie informuje wojewódzkiego lekarza

weterynarii o podjęciu uchwały lub wydaniu polecenia, o których mowa w ust. 4-6.

1.

Starosta, wójt (burmistrz, prezydent miasta) ponoszą wyłączną odpowiedzialność za

treść polecenia wydanego na podstawie art. 39a ust. 5.

2.

Polecenie przekazane ustnie wymaga potwierdzenia na piśmie.

3.

Polecenie podlega niezwłocznemu wykonaniu. Właściwy powiatowy lekarz weterynarii natychmiast

przedkłada sprawę wojewódzkiemu lekarzowi weterynarii, jeżeli nie jest w stanie wykonać

polecenia albo jeżeli polecenie narusza prawo.

4.

Polecenie naruszające prawo jest nieważne. O nieważności polecenia rozstrzyga wojewoda.

W sprawach należących do właściwości powiatowego lekarza weterynarii, w których przedmiot

kontroli znajduje się we władaniu powiatu lub w których stroną są organy powiatu albo

jednostki organizacyjne im podlegające, uprawnienia organu pierwsze instancji przejmuje

wojewódzki lekarz weterynarii.

Organy Inspekcji Weterynaryjnej przy wykonywaniu swoich zadań są obowiązane współpracować

z właściwymi organami Inspekcji Sanitarnej i organami jednostek samorządu terytorialnego.

1.

Pracownicy Inspekcji Weterynaryjnej

1)

wstępu do

a)

wszelkich miejsc przebywania zwierząt,

b)

rzeźni i miejsc badania mięsa,

c)

miejsc, w których prowadzona jest działalność określona w art. 5 ust. 1 i art. 31

ust. 1,

d)

wszelkich środków transportu używanych do przewozu zwierząt, mięsa, środków spożywczych

pochodzenia zwierzęcego i niejadalnych surowców zwierzęcych, materiału biologicznego,

pasz i surowców paszowych oraz obiektów, w których znajdują się te środki transportu,

2)

żądania pisemnych lub ustnych informacji,

3)

żądania okazywania i udostępniania dokumentów,

4)

pobierania nieodpłatnie próbek do badań.

2.

Pracownicy Inspekcji Weterynaryjnej

1.

Tworzy się Radę Sanitarno-Epizootiologiczną, zwaną dalej „Radą”, jako organ doradczo-opiniodawczy

Głównego Lekarza Weterynarii.

2.

Kadencja Rady trwa 4 lata.

3.

Członków Rady powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw rolnictwa

4.

Członkowie Rady wybierają spośród siebie przewodniczącego i sekretarza.

5.

Rada działa na podstawie uchwalonego przez siebie regulaminu, zatwierdzonego przez

ministra właściwego do spraw rolnictwa

6.

Członkom Rady przysługuje zwrot kosztów przejazdu i zakwaterowania oraz diety na zasadach

stosowanych przy podróżach służbowych na obszarze kraju.

7.

Koszty obsługi Rady pokrywa Główny Lekarz Weterynarii.

1.

Dla oceny stanu epizootycznego na terytorium kraju lub jego części oraz oceny jakości

zdrowotnej środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego organy Inspekcji Weterynaryjnej

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa

1)

określi rodzaj prób, zakres badań i sposób prowadzenia dokumentacji,

2)

może zakazać, na obszarach objętych badaniami kontrolnymi, przeprowadzania ochronnych

szczepień zwierząt przeciwko określonym chorobom zakaźnym.

1.

Organ Inspekcji Weterynaryjnej

1)

wyznaczać lekarzy weterynarii do wykonywania niektórych czynności, w tym

a)

ochronnych szczepień i badań rozpoznawczych,

b)

nadzoru nad spędami i innymi miejscami gromadzenia zwierząt,

c)

badania zwierząt w obrocie i wystawiania świadectw zdrowia,

d)

badania zwierząt rzeźnych i mięsa oraz wystawiania świadectw przydatności mięsa do

spożycia,

2)

w razie zagrożenia epizootycznego lub epidemicznego nakazywać lekarzom weterynarii

wykonywanie czynności koniecznych do likwidacji zagrożenia,

3)

wyznaczać inne osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje do wykonywania niektórych

czynności pomocniczych.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, organ Inspekcji Weterynaryjnej

3.

Wyznaczanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, może nastąpić po zawarciu umowy, określającej

w szczególności sposób, zakres i miejsce wykonywania czynności, wysokość wynagrodzenia

za ich wykonanie oraz termin płatności.

4.

Wykonywanie czynności, o których mowa w ust. 1, nie stanowi zatrudnienia na podstawie

stosunku pracy.

5.

Pracownicy inspektoratów weterynarii oraz lekarze weterynarii i inne osoby wyznaczone

do wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1, są obowiązani przy wykonywaniu

czynności posiadać upoważnienie i nosić na widocznym miejscu odznakę identyfikacyjną,

których wzory określi minister właściwy do spraw rolnictwa

6.

Minister właściwy do spraw rolnictwa

7.

Minister właściwy do spraw rolnictwa

8.

Minister właściwy do spraw rolnictwa

1.

Inspektoraty weterynarii w celu realizacji zobowiązań wynikających z umów, o których

mowa w art. 44 ust. 3, mogą tworzyć środki specjalne o nazwie „inspekcja higieny mięsa

i zwierząt w obrocie”.

2.

Źródłem dochodów środka specjalnego wymienionego w ust. 1 są opłaty za czynności,

o których mowa w art. 49 ust. 1, wykonywane przez osoby nie będące pracownikami Inspekcji

Weterynaryjnej

3.

Z opłat gromadzonych na środku specjalnym pokrywane są wydatki na realizację wynagrodzeń

osób wymienionych w ust. 2 oraz koszty wykonywania zadań określonych w art. 44.

Powiatowy lekarz weterynarii

1)

ustala dla każdej rzeźni niezbędną liczbę lekarzy weterynarii upoważnionych do badania

zwierząt rzeźnych i mięsa, ich zastępców oraz personelu pomocniczego, zawiadamiając

o tym zarząd rzeźni,

2)

podaje do publicznej wiadomości, w sposób zwyczajowo przyjęty na danym terenie, nazwiska

lekarzy weterynarii upoważnionych do badania zwierząt rzeźnych i mięsa poza rzeźniami,

ich siedziby oraz obszar działania.

Podmioty zajmujące się działalnością, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2-4 i w art.

31 ust. 1, zarządzające obiektami, w których konieczne jest stałe wykonywanie obowiązków

przez pracowników inspektoratów weterynarii lub inne osoby działające w imieniu organów

Inspekcji Weterynaryjnej

1)

udostępniania odpowiednich pomieszczeń biurowych, laboratoryjnych, socjalnych i magazynowych,

2)

odpowiedniego zabezpieczenia i wyposażenia stanowisk pracy.

1.

Stwierdzenie choroby zakaźnej u zwierzęcia, wydanie oceny mięsa, oceny zdrowotnej

jakości środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego, niejadalnych surowców zwierzęcych,

materiału biologicznego, pasz i surowców paszowych może być poprzedzone przeprowadzeniem

laboratoryjnych badań rozpoznawczych. Badania te obejmują również monitorowanie czynników

biologicznych i chemicznych szkodliwych dla ludzi i zwierząt, o których mowa w art.

43.

2.

Badania laboratoryjne, o których mowa w ust. 1, przeprowadzają zakłady higieny weterynaryjnej

i inne laboratoria wchodzące w skład wojewódzkich inspektoratów weterynarii.

3.

Państwowy Instytut Weterynaryjny sprawuje nadzór nad jakością badań wykonywanych w

zakładach higieny weterynaryjnej i innych laboratoriach, o których mowa w ust. 2,

oraz przeprowadza badania laboratoryjne niezbędne do rozpatrzenia odwołania od decyzji

organu Inspekcji Weterynaryjnej

4.

W uzasadnionych przypadkach badania laboratoryjne, o których mowa w ust. 1, mogą być

przeprowadzone na zlecenie właściwego organu Inspekcji Weterynaryjnej

1.

Za badania oraz inne czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną

1)

za badanie wraz z wystawieniem wymaganych świadectw zdrowia lub orzeczeń

a)

zwierząt - przeznaczonych do obrotu krajowego lub na eksport oraz przywiezionych z

zagranicy,

b)

środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego, niejadalnych surowców zwierzęcych, pasz

i surowców paszowych oraz materiału biologicznego, w trakcie produkcji i przechowywania,

przeznaczonych do obrotu krajowego lub na eksport albo przywiezionych z zagranicy,

2)

za badanie zwierząt rzeźnych i mięsa wraz z wystawieniem wymaganych świadectw przydatności

do spożycia,

3)

za ustalanie miejsc kwarantanny albo uboju zwierząt lub miejsc składowania innych

towarów sprowadzanych z zagranicy,

4)

za szczepienia ochronne zwierząt,

5)

za czynności weterynaryjnej kontroli granicznej,

6)

za badania związane ze sprawowaniem nadzoru w zakresie wymienionym w ust. 2 pkt 3,

jeżeli w wyniku badań stwierdzono naruszenie wymagań weterynaryjnych, sanitarnych,

zdrowotnych lub jakościowych,

7)

za wystawianie zezwoleń weterynaryjnych na przywóz lub przewóz towarów,

8)

za wpis do rejestru zakładów spełniających warunki weterynaryjne wymagane przy eksporcie

towarów.

2.

Nie pobiera się opłat

1)

za badanie, szczepienie, leczenie, zabiegi dezynfekcyjne oraz inne czynności związane

ze zwalczaniem chorób zakaźnych zwierząt

a)

wymienionych w pkt 1-15 załącznika do ustawy, z wyjątkiem ochronnego szczepienia przeciwko

rzekomemu pomorowi drobiu,

b)

wymienionych w pkt 18, 22, 23 i 37 załącznika do ustawy, z wyjątkiem zwalczania brucelozy

owiec oraz ochronnego szczepienia psów i kotów przeciwko wściekliźnie,

2)

za badania kontrolne oraz inne czynności z tym związane w zakresie występowania zakażeń

zwierząt i pozostałości chemicznych, biologicznych, leków oraz skażeń promieniotwórczych

w tkankach zwierząt, mięsie, środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i niejadalnych

surowcach zwierzęcych, wykonywane według programu określonego przez Głównego Lekarza

Weterynarii,

3)

za badania oraz inne czynności związane ze sprawowaniem nadzoru nad

a)

przestrzeganiem warunków weterynaryjnych,

b)

przestrzeganiem warunków sanitarnych pozyskiwania, produkcji i przechowywania środków

spożywczych pochodzenia zwierzęcego,

c)

obrotem środkami farmaceutycznymi i artykułami medycznymi przeznaczonymi wyłącznie

dla zwierząt,

d)

jakością zdrowotną środków żywienia zwierząt

- jeżeli w wyniku badań nie stwierdzono naruszeń wymagań weterynaryjnych, sanitarnych,

zdrowotnych lub jakościowych.

3.

Minister właściwy do spraw rolnictwa

4.

Do opłat za usługi świadczone przez inspektoraty weterynarii, inne niż wymienione

w ust. 1 i 2 pkt 3, stosuje się ceny umowne.

5.

Do należności pieniężnych z tytułu opłat, o których mowa w ust. 1 i 3, stosuje się

przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz przepisy o umarzaniu należności

państwowych.

1.

Na terenach będących w zarządzie jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu

do spraw obrony narodowej

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa

1.

Kto

1)

nie stosuje się do nakazów, zakazów lub ograniczeń wydanych w celu zwalczania choroby

zakaźnej, określonych w art. 22 pkt 1-4, 9, 10, 13, 14, art. 23 ust. 1 i art. 24,

2)

prowadząc działalność w dziedzinach wymienionych w art. 5 ust. 1 oraz art. 31 ust.

1, nie zapewnia wymaganych warunków weterynaryjnych powodując przez to zagrożenie

epizootyczne lub epidemiczne, niewłaściwą jakość zdrowotną środków żywności pochodzenia

zwierzęcego albo niewłaściwą jakość materiału biologicznego,

3)

sprowadza z zagranicy towary wbrew przepisom art. 10 lub 11 albo bez przeprowadzenia

weterynaryjnej kontroli granicznej,

4)

po sprowadzeniu z zagranicy zwierząt przeznaczonych do chowu lub hodowli uchyla się

od przeprowadzenia ich kwarantanny i badań,

5)

po sprowadzeniu z zagranicy towarów uchyla się od przeprowadzenia badań towarów albo

wprowadza do obrotu towary bez badań lub nie stosuje się do nakazów powiatowego lekarza

weterynarii

- podlega karze aresztu albo grzywny.

2.

Kto

1)

uniemożliwia lub utrudnia wykonywanie obowiązków przez organy Inspekcji Weterynaryjnej

2)

uchyla się od obowiązku ochronnego szczepienia zwierząt przeciwko wściekliźnie, określonego

w art. 8,

3)

nie dostarcza niezwłocznie posiadanych zwłok zwierzęcych bądź ich części do wyznaczonych

miejsc ich przetwarzania lub zbierania albo spalania lub grzebania, określonych w

art. 9,

4)

wprowadza do obrotu zwierzęta nie znakowane i bez świadectw miejsca pochodzenia albo

wymaganych świadectw zdrowia stosownie do przepisów art. 7 lub art. 27 ust. 2,

5)

nie zawiadamia w wymaganym terminie organu Inspekcji Weterynaryjnej

6)

po sprowadzeniu z zagranicy zwierząt rzeźnych nie poddaje ich ubojowi w oznaczonym

czasie i miejscu, określonych w art. 11 ust. 1 pkt 3 i w art. 15 ust. 2,

7)

uchyla się od obowiązków nałożonych na podstawie art. 16 pkt 1,

8)

nie dopełnia obowiązków określonych w art. 19,

9)

nie stosuje się do nakazu wydanego na podstawie art. 44 ust. 1 pkt 2,

10)

nie będąc do tego uprawniony w trybie przepisów art. 44 ust. 1 wykonuje czynności

zastrzeżone dla organów Inspekcji Weterynaryjnej

- podlega karze grzywny.

3.

W razie popełnienia wykroczeń określonych w ust. 1 pkt 2-4 i ust. 2 pkt 8, można orzec

przepadek towaru, chociażby nie stanowił własności sprawcy wykroczenia.

W ustawie z dnia 13 lipca 1939 r. o nadzorze nad niektórymi środkami żywienia zwierząt

(Dz. U. Nr 63, poz. 419 i z 1990 r. Nr 34, poz. 198) w art. 7 w ust. 1 wyrazy «rejonowych

organów rządowej administracji ogólnej» zastępuje się wyrazami «rejonowych lekarzy

weterynarii».

(pominięty).

W ustawie z dnia 13 listopada 1963 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych (Dz. U. Nr 50,

poz. 279, z 1971 r. Nr 12, poz. 115, z 1974 r. Nr 47, poz. 280, z 1989 r. Nr 35, poz.

192 i z 1990 r. Nr 34, poz. 198) wprowadza się następujące zmiany

1)

skreśla się art. 11,

2)

w art. 12 skreśla się ust. 2,

3)

w art. 14

a)

w ust. 1 skreśla się wyrazy «albo wybicia zwierząt»,

b)

skreśla się ust. 2.

(pominięty).

W ustawie z dnia 25 listopada 1970 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia

(Dz. U. Nr 29, poz. 245, z 1971 r. Nr 12, poz. 115, z 1985 r. Nr 12, poz. 49, z 1989 r.

Nr 35, poz. 192, z 1992 r. Nr 33, poz. 144 i Nr 91, poz. 456 oraz z 1997 r. Nr 43,

poz. 272) wprowadza się następujące zmiany

1)

użyte w odpowiednim przypadku i liczbie wyrazy «organ służby weterynaryjnej nadzorowany

przez Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej» zastępuje się odpowiednio wyrazami

«organ Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej»,

2)

w art. 23 wyraz «zakładów» zastępuje się wyrazem «inspektoratów».

(pominięty).

W ustawie z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń (Dz. U. Nr 12, poz. 114, z 1981 r.

Nr 24, poz. 124, z 1982 r. Nr 16, poz. 125, z 1983 r. Nr 6, poz. 35 i Nr 44, poz.

203, z 1984 r. Nr 54, poz. 275, z 1985 r. Nr 14, poz. 60 i Nr 23, poz. 100, z 1986 r.

Nr 39, poz. 193, z 1988 r. Nr 20, poz. 135 i Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 34, poz.

180, z 1990 r. Nr 51, poz. 297, Nr 72, poz. 422 i Nr 86, poz. 504, z 1991 r. Nr 75,

poz. 332 i Nr 91, poz. 408, z 1992 r. Nr 24, poz. 101, z 1994 r. Nr 123, poz. 600,

z 1995 r. Nr 6, poz. 29 i Nr 60, poz. 310 oraz z 1997 r. Nr 54, poz. 349) art. 118

otrzymuje brzmienie

«

Art. 118.

§ 1.

Kto

1)

dokonuje uboju zwierzęcia bez wymaganego zezwolenia lub niezgodnie z warunkami określonymi

w tym zezwoleniu,

2)

usuwa części zwierzęcia przed wykonaniem wymaganego badania po uboju,

3)

nie poddaje mięsa badaniu, jeżeli takie badanie jest wymagane

- podlega karze grzywny.

§ 2.

Kto wprowadza do obrotu mięso

1)

bez wymaganego oznakowania i świadectwa,

2)

o ograniczonej przydatności do spożycia lub niezdatne do spożycia, wbrew określonemu

sposobowi jego wykorzystania

- podlega karze aresztu albo grzywny.

§ 3.

W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 i 2, można orzec przepadek mięsa,

chociażby nie stanowiło własności sprawcy wykroczenia.

»

(pominięty).

W ustawie z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. Nr 12,

poz. 49, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1991 r. Nr 7, poz. 25, z 1992 r. Nr 33, poz.

144, z 1995 r. Nr 130, poz. 629 i z 1996 r. Nr 106, poz. 496) w art. 17 wyrazy «organy

służby weterynaryjnej nadzorowane przez Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej»

zastępuje się wyrazami «organy Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej».

(pominięty).

W ustawie z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 41, poz.

324, z 1990 r. Nr 26, poz. 149, Nr 34, poz. 198 i Nr 86, poz. 504, z 1991 r. Nr 31,

poz. 128, Nr 41, poz. 179, Nr 73, poz. 321, Nr 105, poz. 452, Nr 106, poz. 457 i Nr

107, poz. 460, z 1993 r. Nr 28, poz. 127, Nr 47, poz. 212 i Nr 134, poz. 646, z 1994 r.

Nr 27, poz. 96 i Nr 127, poz. 627, z 1995 r. Nr 60, poz. 310, Nr 85, poz. 426, Nr

90, poz. 446, Nr 141, poz. 700, Nr 147, poz. 713, z 1996 r. Nr 41, poz. 177 i Nr 45,

poz. 199 oraz z 1997 r. Nr 9, poz. 44, Nr 23, poz. 117, Nr 43, poz. 272 i Nr 54, poz.

348) w art. 3 w ust. 1 po wyrazie «sanitarnych,» dodaje się wyraz «weterynaryjnych,».

(pominięty).

W ustawie z dnia 21 grudnia 1990 r. o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych

(Dz. U. z 1991 r. Nr 8, poz. 27 i z 1995 r. Nr 120, poz. 576) art. 68 otrzymuje brzmienie

«

Art. 68.

1.

Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej określi, w drodze rozporządzenia, jakie

czynności o charakterze pomocniczym z zakresu zadań lekarza weterynarii, o których

mowa w art. 1 ust. 1, mogą być wykonywane pod nadzorem lekarza weterynarii przez osoby

nie posiadające tytułu lekarza weterynarii oraz określi kwalifikacje tych osób.

2.

Osoby wymienione w ust. 1, które na podstawie dotychczasowych przepisów nabyły uprawnienia

do wykonywania czynności weterynaryjnych samodzielnie lub pod nadzorem lekarza weterynarii

i do czasu wejścia w życie ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych

zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej

(Dz. U. Nr 60, poz. 369) prowadziły zarejestrowaną działalność gospodarczą w tej dziedzinie,

zachowują dotychczasowe uprawnienia.

»

(pominięty).

W ustawie z dnia 10 października 1991 r. o środkach farmaceutycznych, materiałach

medycznych, aptekach, hurtowniach i nadzorze farmaceutycznym (Dz. U. Nr 105, poz.

452, z 1993 r. Nr 16, poz. 68 i Nr 47, poz. 211, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 oraz z

1997 r. Nr 28, poz. 152 i Nr 43, poz. 272) w art. 58 ust. 2 otrzymuje brzmienie

«

2.

W stosunku do środków farmaceutycznych i materiałów medycznych przeznaczonych wyłącznie

dla zwierząt nadzór nad obrotem sprawuje Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej

oraz wojewódzcy lekarze weterynarii. Przepisy art. 59-65 stosuje się odpowiednio.

Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej określi, w drodze rozporządzenia, w porozumieniu

z Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej szczegółowe zasady i sposób sprawowania nadzoru

przez wojewódzkich lekarzy weterynarii oraz wymagane kwalifikacje osób pełniących

funkcje kontrolne.

»

(pominięty).

W ustawie z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie (Dz. U. Nr 147, poz. 713

i z 1997 r. Nr 14, poz. 72) art. 14 otrzymuje brzmienie

«

Art. 14.

Dzierżawcy i zarządcy obwodów łowieckich oraz właściciele, posiadacze i zarządcy gruntów

są obowiązani zawiadomić właściwy organ Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej lub urząd

gminy albo najbliższy zakład leczniczy dla zwierząt o dostrzeżonych objawach chorób

zwierząt żyjących wolno.

»

(pominięty).

W ustawie z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.

U. Nr 132, poz. 622) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3 w ust. 2 po pkt 7 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 8 i 9

w brzmieniu

«

8)

zapewniają budowę, utrzymanie i eksploatację, własnych lub wspólnych z innymi gminami,

grzebowisk oraz miejsc spalania zwłok zwierzęcych i ich części,

9)

znakują obszary dotknięte lub zagrożone chorobą zakaźną zwierząt.

»

;

2)

w art. 7 w ust. 1 po wyrazie «zwierząt» dodaje się wyrazy «a także grzebowisk i spalarni

zwłok zwierzęcych i ich części.

(pominięty).

Postępowanie w sprawach uregulowanych ustawą, wszczęte przed dniem wejścia w życie

ustawy i do tego dnia nie zakończone ostateczną decyzją, będzie toczyć się według

przepisów niniejszej ustawy.

Minister właściwy do spraw rolnictwa

Z dniem wejścia w życie ustawy

1)

mienie Skarbu Państwa będące w zarządzie wojewódzkich zakładów weterynarii - przechodzi

w zarząd wojewódzkich inspektoratów weterynarii,

2)

pracownicy wojewódzkich zakładów weterynarii - stają się pracownikami Państwowej Inspekcji

Weterynaryjnej.

1.

Tracą moc

1)

rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 sierpnia 1927 r. o zwalczaniu

zaraźliwych chorób zwierzęcych

(Dz. U. Nr 77, poz. 673 i Nr 114, poz. 975, z 1928 r. Nr 26, poz. 229, z 1932 r. Nr 26, poz. 229, Nr 60, poz. 573 i Nr 67, poz. 622, z 1934 r. Nr 110, poz. 976, z 1938 r. Nr 27, poz. 245, z 1948 r. Nr 49, poz. 373, z 1951 r. Nr 1, poz. 4 i z 1990 r. Nr 34, poz. 198),

2)

rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o badaniu zwierząt

rzeźnych i mięsa

(Dz. U. z 1933 r. Nr 60, poz. 454, z 1934 r. Nr 110, poz. 976, z 1938 r. Nr 18, poz. 132, z 1969 r. Nr 13, poz. 95, z 1971 r. Nr 12, poz. 115 i z 1990 r. Nr 34, poz. 198),

3)

ustawa z dnia 17 kwietnia 1936 r. o uboju zwierząt gospodarskich w rzeźniach

(Dz. U. Nr 29, poz. 237).

2.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie, nie dłużej jednak

niż przez okres roku od dnia jej wejścia w życie, zachowują moc obowiązującą dotychczasowe

przepisy wykonawcze, jeżeli nie są sprzeczne z ustawą.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej określi, w drodze rozporządzenia, jakie

czynności o charakterze pomocniczym z zakresu zadań lekarza weterynarii, o których

mowa w art. 1 ust. 1, mogą być wykonywane pod nadzorem lekarza weterynarii przez osoby

nie posiadające tytułu lekarza weterynarii oraz określi kwalifikacje tych osób.

2.

Osoby wymienione w ust. 1, które na podstawie dotychczasowych przepisów nabyły uprawnienia

do wykonywania czynności weterynaryjnych samodzielnie lub pod nadzorem lekarza weterynarii

i do czasu wejścia w życie ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych

zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej

(Dz. U. Nr 60, poz. 369) prowadziły zarejestrowaną działalność gospodarczą w tej dziedzinie,

zachowują dotychczasowe uprawnienia.

§ 1.

Kto

1)

dokonuje uboju zwierzęcia bez wymaganego zezwolenia lub niezgodnie z warunkami określonymi

w tym zezwoleniu,

2)

usuwa części zwierzęcia przed wykonaniem wymaganego badania po uboju,

3)

nie poddaje mięsa badaniu, jeżeli takie badanie jest wymagane

- podlega karze grzywny.

§ 2.

Kto wprowadza do obrotu mięso

1)

bez wymaganego oznakowania i świadectwa,

2)

o ograniczonej przydatności do spożycia lub niezdatne do spożycia, wbrew określonemu

sposobowi jego wykorzystania

- podlega karze aresztu albo grzywny.

§ 3.

W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 i 2, można orzec przepadek mięsa,

chociażby nie stanowiło własności sprawcy wykroczenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt

2, art. 139 pkt 1 i 10, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, i art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23,

art. 48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10 i 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit.

a), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.