Konwencja Konsularna między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Bułgarii, sporządzona w Warszawie dnia 11 kwietnia 1994 r.

§ 1. 1. Rodziny zastępcze zapewniają dziecku, pozbawionemu trwale lub przejściowo szansy wychowania w rodzinie własnej, bieżącą pieczę oraz właściwe

warunki wychowania i rozwoju .

2. Dziecko umieszcza się w rodzinie zastępczej na

czas potrzebny do unormowania jego sytuacji życiowej.

dają gwarancję poprawy sytuacji dziecka.

§ 2. 1. Organizację opieki w rodzinach zastępczych

powiatowe centrum pomocy rodzinie może powierzyć

publicznemu ośrodkowi adopcyjno-opiekuńczemu

bądź zlecić niepublicznemu ośrodkowi adopcyjno-opiekuńczemu.

-

3506-

711

KONWENCJA KONSULARNA

między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Bułgarii,

sporządzona w Warszawie dnia 11 kwietnia 1994 r.

W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

podaje do powszechnej wiadomości

W dniu 11 kwietnia 1994 r. została sporządzona w Warszawie Konwencja konsularna między Rzecząpospoli­

tą Polską a Republiką Bułgarii w następującym brzmieniu

KONWENCJA KONSULARNA

między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Bułgarii

7) "członkowie urzędu konsularnego" oznacza urzęd­

ników konsularnych, pracowników konsularnych

oraz członków personelu służby;

Rzeczpospolita Polska i Republika Bułgarii (zwane

dalej Wysokimi Umawiającymi się Stronami),

8) "członek personelu prywatnego" oznacza osobę

zatrudnioną wyłącznie w służbie prywatnej członka

urzędu konsularnego;

wyrażając wolę umocnienia przyjaźni i pogłębienia

wzajemnie korzystnej współpracy, zgodnie z Układem

między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Bułgarii

o przyjaznych stosunkach i współpracy, podpisanym

w Warszawie dnia 25 lutego 1993 r.,

9) "członek rodziny" oznacza małżonkę albo małżon­

ka członka urzędu konsularnego, ich dzieci i rodziców, pod warunkiem że wspólnie z nim zamieszkują i są na utrzymaniu członka urzędu konsularnego;

kierując się pragnieniem uregulowania i rozwijania

stosunków konsularnych między obydwoma Państwa­

mi na zasadach jak najdalej idących ułatwień wochro-

nie praw i interesów ich obywateli,

postanowiły

zawrzeć

Konwencję

konsularną

i uzgodniły, co następuje

Rozdział

I

Definicje

Artykuł 1

1. Stosowane w niniejszej konwencji wyrażenia

mają niżej określone znaczenie

1) "urząd konsularny" oznacza każdy konsulat generalny, konsulat, wicekonsulat lub agencję konsularną;

2) "okręg konsularny" oznacza obszar wyznaczony

urzędowi konsularnemu do wykonywania funkcji

konsularnych;

3) "kierownik urzędu konsularnego" oznacza osobę

powołaną do działania w tym charakterze;

4) "urzędnik konsularny" oznacza każdą osobę, włącz­

nie z kierownikiem urzędu konsularnego, powoła­

ną w tym charakterze do wykonywania funkcji konsularnych;

5) "pracownik konsularny" oznacza każdą osobę zatrudnioną w służbie administracyjnej lub technicznej urzędu konsularnego;

6) "członek personelu służby" oznacza każdą osobę

zatrudnioną w służbie domowej urzędu konsularnego;

10) "pomieszczenia konsularne" oznacza budynki lub

części budynków i tereny przyległe do nich, niezależnie od tego, czyją są własnością, używane wyłącznie dla celów urzędu konsularnego, włącznie

z rezydencją kierownika urzędu konsularnego;

11) "archiwa konsularne" oznacza wszystkie pisma,

dokumenty, korespondencję, książki, filmy, techniczne zasoby gromadzenia i wykorzystania informacji, rejestry urzędu konsularnego oraz szyfry

i kody, kartoteki, jak również przedmioty wyposażenia służące do ich zabezpieczenia i przechowywania;

12) "statek" oznacza każdą cywilną jednostkę pływa­

jącą, uprawnioną do podnoszenia bandery Pań­

stwa wysyłającego i zarejestrowaną w tym Pań­

stwie;

13) "statek powietrzny" oznacza każdą cywilną jednostkę latającą uprawnioną do używania oznaki

przynależności Państwa wysyłającego i zarejestrowaną w tym Państwie.

2. Postanowienia niniejszej konwencji dotyczące

obywateli Państwa wysyłającego mają odpowiednie

zastosowanie również do osób prawnych, które ustanowione są zgodnie z ustawami i innymi przepisami

Państwa wysyłającego i mają siedzibę w tym Państwie.

Rozdział

II

Ustanawianie urzędów konsularnych oraz mianowanie członków urzędu konsularnego

Artykuł 2

1. Urząd konsularny Państwa wysyłającego może

być ustanowiony na terytorium Państwa przyjmujące­

go jedynie za zgodą tego Państwa.

-

3507-

2. Siedziba urzędu konsularnego, jego klasa i okręg

konsularny są ustalane przez Państwo wysyłające

i podlegają aprobacie Państwa przyjmującego.

3. Późniejsze zmiany siedziby urzędu konsularnego, jego klasy i okręgu konsularnego mogą być dokonywane przez Państwo wysyłające jedynie za zgodą

Państwa przyjmującego.

Artykuł 3

1. Kierownik urzędu konsularnego będzie dopuszczony do wykonywania swych funkcji po przedłożeniu

listów komisyjnych i po udzieleniu exequatur przez

powiedni dokument

i stanowisko.

3. Po złożeniu listów komisyjnych Państwo przyjmujące udzieli w możliwie naj krótszym czasie exequatur.

4. Do czasu udzielenia exequaturPaństwo przyjmujące może wydać kierownikowi urzędu konsularnego

zgodę na tymczasowe wykonywanie jego funkcji.

5. Z chwilą dopuszczenia do wykonywania funkcji,

nawet tymczasowo, do momentu otrzymania exequatur, organy Państwa przyjmującego podejmą niezbęd­

ne środki, aby kierownik urzędu konsularnego mógł

wykonywać swoje funkcje i korzystać z przywilejów

przewidzianych w niniejszej konwencji.

stwierdzający

jego

tożsamość

2. Postanowienia ustępu 1 niniejszego artykułu stosuje się także do pracowników konsularnych, członków

personelu służby oraz członków personelu prywatnego, pod warunkiem że osoby te nie są obywatelami

Państwa przyjmującego ani nie posiadają w tym Pań­

stwie stałego miejsca pobytu.

3. Postanowienia ustępów 1 i 2 niniejszego artykułu stosuje się odpowiednio do członków rodzin.

Artykuł 6

Państwo przyjmujące.

2. Państwo wysyłające przekazuje listy komisyjne

za pośrednictwem swojego przedstawicielstwa dyplomatycznego lub inną stosowną drogą ministerstwu

spraw zagranicznych Państwa przyjmującego. Listy komisyjne zawierają imiona; nazwisko i stopień kierownika urzędu konsularnego, obywatelstwo, okręg konsularny, w którym ma on wykonywać swoje funkcje, oraz

siedzibę urzędu konsularnego.

Poz. 711

Urzędnikiem konsularnym może być jedynie obywatel Państwa wysyłającego, nie mający w Państwie

przyjmującym stałego miejsca pobytu i nie wykonują­

cy w tym Państwie, poza swoimi funkcjami urzędowy­

mi, żadnej innej działalności o charakterze zarobkowym.

Artykuł 7

Państwo przyjmujące może w każdej chwili, bez

obowiązku uzasadniania swojej decyzji, powiadomić

w drodze dyplomatycznej lub inną stosowną drogą

Państwo wysyłające o tym, że exequaturudzielone kie-

rownikowi urzędu konsularnego zostało cofnięte albo

że urzędnik konsularny został uznany za persona non

grata lub że jakikolwiek inny członek urzędu konsularnego jest osobą niepożądaną. W tym przypadku Pań­

stwo wysyłające powinno odwołać taką osobę albo

położyć kres jej funkcjom w urzędzie konsularnym. Jeżeli Państwo wysyłające nie wypełni w rozsądnym terminie tego obowiązku, Państwo przyjmujące może

przestać uznawać taką osobę za członka urzędu konsularnego.

Artykuł 4

Artykuł 8

Ministerstwo spraw zagranicznych Państwa przyjmującego będzie pisemnie powiadamiane

Po notyfikacji państwom zainteresowanym i w braku wyraźnego sprzeciwu któregokolwiek z nich Pań­

stwo wysyłające może powierzyć urzędowi konsularnemu ustanowionemu w jednym państwie wykonywanie funkcji konsularnych w innym państwie.

1) o przybyciu do urzędu członka urzędu konsularnego po mianowaniu, o jego ostatecznym wyjeździe

lub o zakończeniu wykonywania obowiązków oraz

o wszystkich innych zmianach mających wpływ na

jego status, które mogą powstać w czasie zatrudnienia w urzędzie konsularnym;

2) o przybyciu i ostatecznym wyjeździe osoby należą­

cej do rodziny członka urzędu konsularnego oraz

o tym, że jakaś osoba staje się lub przestaje być

członkiem rodziny;

3) o przybyciu i ostatecznym wyjeździe członka personelu prywatnego oraz o zakończeniu jego służby;

4) o zatrudnieniu i zwolnieniu z pracy osoby zamieszkałej na stałe w Państwie przyjmującym, jako

członka urzędu konsularnego lub członka personelu prywatnego.

Artykuł 5

1. Właściwe organy Państwa przyjmującego wydają bezpłatnie każdemu urzędnikowi konsularnemu od-

Artykuł 9

Po odpowiedniej notyfikacji Państwu przyjmujące­

mu i w braku jego sprzeciwu urząd konsularny Pań­

stwa wysyłającego może wykonywać w Państwie

przyjmującym funkcje konsularne na rzecz państwa

trzeciego.

Artykuł 10

Każda z obu Wysokich Umawiających się Stron

może - w ramach stosunków dwustronnych - mianować i przyjmować honorowych urzędnikówkonsu­

larnych, stosując wobec nich postanowienia rozdziału

III Konwencji wiedeńskiej o stosunkach konsularnych

z 1963 r. oraz, jeżeli to możliwe, postanowienia niniejszej konwencji. Honorowi urzędnicy konsularni mogą

być obywatelami Państwa wysyłającego, Państwa

przyjmującego lub państwa trzeciego.

-

Rozdział

3508Artykuł 13

III

Ułatwienia, przywileje i immunitety

Poz. 711

1. Państwo wysyłające ma prawo, zgodnie z ustawami i innymi przepisami Państwa przyjmującego

Artykuł 11

1. Państwo przyjmujące udzieli urzędowi konsularnemu wszelkich ułatwień w wykonywaniu jego funkcji

i zastosuje w tym celu odpowiednie środki, aby człon­

kowie urzędu konsularnego mogli wykonywać swą

działalność urzędową oraz korzystać z praw, przywilejów i immunitetów przewidzianych w niniejszej konwencji. Państwo przyjmujące podejmie odpowiednie

kroki w celu zapewnienia bezpieczeństwa urzędu konsularnego.

2. Państwo przyjmujące będzie traktowało urzędni­

ków konsularnych z należnym szacunkiem i zastosuje

wszelkie odpowiednie środki dla zapobieżenia jakiemukolwiek zamachowi na ich osoby, wolność lub godność.

Artykuł 12

1) nabywać na własność, posiadać lub wynajmować

tereny, budynki lub części budynków, z przeznaczeniem na siedzibę urzędu konsularnego, na rezydencję kierownika urzędu konsularnego lub na

mieszkania innych członków urzędu konsularnego;

2) budować lub przystosowywać dla tych samych celów budynki na nabytych terenach;

3) przenosić prawa własności terenów, budynków lub

części budynków w ten sposób nabytych lub zbudowanych.

2. Państwo przyjmujące powinno w razie potrzeby

pomóc urzędowi konsularnemu w uzyskaniu odpowiednich mieszkań dla jego członków.

3. Postanowienia ustępu 1 niniejszego artykułu nie

zwalniają Państwa wysyłającego od obowiązku stoso-

1. Jeżeli kierownik urzędu konsularnego nie ma

możności wykonywania swych funkcji lub jeżeli stanowisko kierownika urzędu konsularnego jest nie obsadzone, funkcje kierownika urzędu konsularnego może

wykonywać tymczasowy kierownik.

wania się do przepisów i ograniczeń w zakresie budownictwa, urbanistyki i ochrony zabytków, mających zastosowanie na obszarze, na którym znajdują się lub bę­

dą się znajdować wymienione tereny, budynki lub ich

2. Imiona i nazwisko tymczasowego kierownika są

notyfikowane przez przedstawicielstwo dyplomatyczne Państwa wysyłającego bądź - gdy Państwo to nie

ma przedstawicielstwa dyplomatycznego w Państwie

przyjmującym - przez właściwy organ Państwa wysyłającego ministerstwu spraw zagranicznych Państwa

przyjmującego lub organowi wyznaczonemu przez to

ministerstwo. Notyfikacja ta powinna być w zasadzie

dokonana uprzednio. Państwo przyjmujące może uzależnić od swej zgody dopuszczenie jako tymczasowego

kierownika osoby, która nie jest ani przedstawicielem

dyplomatycznym, ani urzędnikiem konsularnym Pań­

stwa wysyłającego w Państwie przyjmującym.

Artykuł 14

3. Właściwe organy Państwa przyjmującego powinny udzielać tymczasowemu kierownikowi pomocy

i ochrony. W czasie gdy kieruje on urzędem, postanowienia niniejszej konwencji mają do niego zastosowanie na tych samych zasadach jak do kierownika danego urzędu konsularnego. Państwo przyjmujące nie jest

jednak obowiązane do przyznawania tymczasowemu

kierownikowi ułatwień, przywilejów i immunitetów,

z których korzystanie przez kierownika urzędu konsularnego uzależnione jest od warunków, których nie

spełnia tymczasowy kierownik.

4. Gdy w okolicznościach przewidzianych w ustę­

pie 1 niniejszego artykułu tymczasowym kierownikiem

jest mianowany przez Państwo wysyłające członek

personelu dyplomatycznego przedstawicielstwa dyplomatycznego lub posiadający status dyplomatyczny

przedstawiciel ministerstwa spraw zagranicznych Pań­

stwa wysyłającego, korzysta on nadal albo otrzymuje

prawo do korzystania z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych, jeżeli Państwo przyjmujące temu się

nie sprzeciwia.

części.

1. Godło Państwa wysyłającego, wraz z odpowiednim napisem w języku Państwa wysyłającego i w języ­

ku Państwa przyjmującego, może być umieszczone na

budynku, w którym mieści się urząd konsularny, i na

rezydencji kierownika tego urzędu.

2. Flaga Państwa wysyłającego może być wywieszona na budynku, w którym mieści się urząd konsularny, i na rezydencji kierownika urzędu konsularnego.

3. Kierownik urzędu konsularnego może również

umieszczać na swoich środkach transportu, w czasie

gdy są używane do celów służbowych, flagę Państwa

wysyłającego.

Artykuł 15

1. Pomieszczenia konsularne są nietykalne. Organy

Państwa przyjmującego nie mogą do nich wkraczać

bez zgody kierownika urzędu konsularnego, kierownika przedstawicielstwa dyplomatycznego Państwa wysyłającego albo osoby wyznaczonej przez jednego

z nich.

2. Postanowienia ustępu 1 niniejszego artykułu stosuje się również do pomieszczeń mieszkalnych urzęd­

ników konsularnych i pracowników konsularnych.

Artykuł 16

Pomieszczenia konsularne, ich urządzenia, mienie

urzędu konsularnego i jego środki transportu nie pod-

legają żadnej formie rekwizycji dla celów obrony narodowej, użyteczności publicznej lub w innych celach.

-

3509-

Artykuł 17

1. Pomieszczenia urzędu konsularnego, rezydencja

kierownika urzędu konsularnego, a także mieszkania

członków urzędu konsularnego, których właścicielem

lub najemcą jest Państwo wysyłające lub jakakolwiek

osoba działająca w jego imieniu, są zwolnione od

wszelkich opłat i podatków państwowych, regionalnych i komunalnych, z wyjątkiem opłat należnych za

świadczenie określonych usług.

2. Zwolnień przewidzianych w ustępie 1 niniejszego artykułu nie stosuje się do opłat i podatków ciążą­

cych na podstawie ustaw i innych przepisów Państwa

przyjmującego na osobie, która zawarła umowę z Pań­

stwem wysyłającym lub z osobą działającą w jego

imieniu.

3. Postanowienia ustępów 1 i 2 niniejszego artykułu stosuje się również do środków transportu będących

własnością Państwa wysyłającego i przeznaczonych

dla celów urzędu konsularnego.

Artykuł 18

Archiwa konsularne są nietykalne w każdym czasie

i niezależnie od tego, gdzie się znajdują.

Artykuł 19

1. Państwo przyjmujące dopuszcza i ochrania swobodę

porozumiewania się urzędu konsularnego dla

wszelkich celów urzędowych. Przy porozumiewaniu

się z rządem, przedstawicielstwami dyplomatycznymi

oraz innymi urzędami konsularnymi Państwa wysyła­

jącego, bez względu na to, gdzie się znajdują, urząd

konsularny może używać wszelkich odpowiednich

środków łączności, włącznie z kurierami dyplomatycznymi lub konsularnymi, pocztą dyplomatyczną lub

konsularną, jak również korespondencją sporządzoną

kodem lub szyfrem. Urząd konsularny może zainstalować i używać radiowego urządzenia nadawczo-odbiorczego jedynie za zgodą Państwa przyjmującego.

2. Korespondencja urzędowa urzędu konsularnego

jest nietykalna. Wyrażenie "korespondencja urzędo­

wa" oznacza wszelką korespondencję dotyczącą urzę­

du konsularnego i jego funkcji.

3. Poczta konsularna powinna posiadać widoczne

zewnętrzne oznaczenia jej charakteru i może zawierać

jedynie korespondencję urzędową, jak również doku-

menty i przedmioty przeznaczone wyłącznie dla celów

urzędowych.

4. Poczta konsularna nie podlega otwarciu ani zatrzymaniu. Jeżeli jednak właściwe organy Państwa

przyjmującego mają poważne podstawy, aby przypuszczać, że poczta zawiera inne przedmioty niż korespondencja, dokumenty i przedmioty określone

w ustępie 3 niniejszego artykułu, mogą prosić, aby

poczta ta została otwarta w ich obecności przez upoważnionego przedstawiciela Państwa wysyłającego .

Jeżeli organy Państwa wysyłającego odmówią zastosowania się do tej prośby, poczta zostanie zwrócona do

miejsca, skąd pochodzi.

Poz. 711

5. Kurier konsularny powInien być zaopatrzony

w urzędowy dokument stwierdzający jego status

i określający liczbę paczek stanowiących pocztę konsularną. Kurierem konsularnym może być tylko obywatel

Państwa wysyłającego nie posiadający stałego miejsca pobytu w Państwie przyjmującym. Przy wykonywaniu swoich funkcji kurier konsularny znajduje się

pod ochroną Państwa przyjmującego i korzysta z nietykalności osobistej oraz nie podlega zatrzymaniu, aresztowaniu ani ograniczeniu wolności osobistej w jakiejkolwiek innej formie.

6. Poczta konsularna może być powierzona kapitanowi statku lub dowódcy statku powietrznego. Kapitan

lub dowódca będzie zaopatrzony w urzędowy dokument określający liczbę paczek stanowiących pocztę

konsularną, jednakże nie będzie on uważany za kuriera

konsularnego. Urzędnik konsularny może odebrać

pocztę konsularną bezpośrednio od kapitana statku albo dowódcy statku powietrznego i przekazać taką

pocztę zgodnie z przepisami Państwa przyjmującego.

Artykuł 20

1. Urzędnik konsularny korzysta z immunitetu od

jurysdykcji karnej, cywilnej i administracyjnej Państwa

przyjmującego. Korzysta on z nietykalności osobistej

i nie podlega zatrzymaniu, aresztowaniu ani ograniczeniu wolności osobistej w jakiejkolwiek innej formie.

2. Pracownik konsularny oraz członek personelu

służby korzystają z immunitetu od jurysdykcji karnej,

cywilnej i administracyjnej Państwa przyjmującego

w odniesieniu do czynności wykonywanych w zakresie

ich obowiązków urzędowych.

3. Postanowień ustępów 1 i 2 niniejszego artykułu

nie stosuje się do spraw cywilnych

1) wynikłych z zawarcia przez członka urzędu konsu-

larnego umowy, w której nie występował on wyrażnie lub w sposób dorozumiany jako przedstawiciel Państwa wysyłającego;

2) wytoczonych na skutek szkody powstałej w wyniku

wypadku spowodowanego przez członka urzędu

konsularnego w Państwie przyjmującym jakimkolwiek środkiem transportu;

3) dotyczących spadków, w których członek urzędu

konsularnego występuje jako spadkobierca, zapisobierca, wykonawca testamentu, zarządca lub kurator spadku w charakterze osoby prywatnej.

4. Postanowienia ustępów 1-3 niniejszego artykułu stosuje się odpowiednio do członków rodzin.

Artykuł 21

1. Państwo wysyłające może zrzec się przywilejów

i immunitetów określonych w ustępach 1 i 2 artykułu

20 niniejszej konwencji. To zrzeczenie się będzie zawsze wyraźne i notyfikowane Państwu przyjmujące­

mu.

2. Wszczęcie przez członka urzędu konsularnego

postępowania w przypadku, w którym mógłby korzy-

-

3510 -

stać z immunitetu jurysdykcyjnego, pozbawia go prawa powoływania się na immunitet w stosunku do jakiegokolwiek powództwa wzajemnego, bezpośrednio

związanego z powództwem głównym.

3. Zrzeczenie się immunitetu jurysdykcyjnego

w odniesieniu do postępowania cywilnego lub administracyjnego nie jest uważane za pociągające za sobą

zrzeczenie się immunitetu od środków wykonania

orzeczenia. W stosunku do takich środków niezbędne

jest odrębne zrzeczenie się.

Artykuł 22

1. Członek urzędu konsularnego może być wezwany do składania zeznań w charakterze świadka przed

sądami i innymi właściwymi organami Państwa przyjmującego. Jeżeli urzędnik konsularny odmawia stawienia się lub złożenia zeznań, nie można wobec niego

stosować żadnego środka przymusu ani sankcji. Pracownik konsularny i członek personelu służby nie mogą odmówić złożenia zeznań, z wyjątkiem przypadków

określonych w ustępie 3 niniejszego artykułu.

2. Organ Państwa przyjmującego, wzywający

członka urzędu konsularnego do złożenia zeznań, nie

datków osobistych i rzeczowych - państwowych, regionalnych i komunalnych, z wyjątkiem

1) podatków pośrednich tego rodzaju, które zazwyczaj

są wliczane w cenę towarów lub usług;

2) opłat i podatków od prywatnego mienia nieruchomego położonego na terytorium Państwa przyjmującego, z zastrzeżeniem postanowień artykułu 17

niniejszej konwencji;

3) opłat i podatków od spadku oraz opłat i podatków

od przeniesienia prawa własności, pobieranych

przez Państwo przyjmujące, z zastrzeżeniem postanowień artykułu 27 punkt 2 niniejszej konwencji;

4) opłat i podatków od prywatnych dochodów, łącznie

z dochodami od kapitału, mających swe źródło

w Państwie przyjmującym, oraz podatków od kapitału zainwestowanego w przedsiębiorstwach handlowych lub finansowych w Państwie przyjmują­

cym;

5) opłat rejestracyjnych, sądowych, hipotecznych

i stemplowych, z zastrzeżeniem postanowień artykułu 17 niniejszej konwencji;

powinien utrudniać wykonywania jego obowiązków

służbowych. Może odebrać takie zeznanie od członka

urzędu konsularnego w urzędzie konsularnym, rezy-

6) opłat i podatków pobieranych za świadczenie okre-

dencji lub w jego mieszkaniu.

2. Członek urzędu konsularnego zatrudniający osoby, których wynagrodzenia lub uposażenia nie są

zwalniane od podatków od dochodów w Państwie

przyjmującym, powinien wypełniać obowiązki nakła­

dane na pracodawców przez ustawy i inne przepisy tego Państwa w zakresie pobierania podatków od dochodów.

3. Członek urzędu konsularnego nie jest zobowiąza­

ny do składania zeznań co do spraw związanych z wykonywaniem swych obowiązków urzędowych ani do

przedkładania urzędowej korespondencji lub innych

dokumentów z archiwów konsularnych. Postanowienie to ma również zastosowanie do członków rodziny

członka urzędu konsularnego oraz do członków personelu prywatnego w odniesieniu do faktów, które są

związane z działalnością urzędu konsularnego.

4. Członek urzędu konsularnego nie jest zobowiąza­

ny do udzielania opinii jako rzeczoznawca prawa Pań­

stwa wysyłającego.

Artykuł 23

Członek urzędu konsularnego oraz członkowie jego

rodziny są zwolnieni w Państwie przyjmującym od

wszelkich świadczeń osobistych i od wszelkiej służby

publicznej jakiegokolwiek charakteru, od służby wojskowej oraz od obowiązków wojskowych, takich jak rekwizycje, kontrybucje i zakwaterowanie.

Artykuł 24

Członek urzędu konsularnego oraz członkowie jego

rodziny są zwolnieni od wszelkich obowiązków przewidzianych przez ustawy i inne przepisy Państwa przyjmującego odnośnie do rejestracji, zezwolenia na pobyt

i innych wymagań, jakie dotyczą cudzoziemców.

Artykuł 25

1. Członek urzędu konsularnego oraz członkowie

jego rodziny są zwolnieni do wszelkich opłat oraz po-

ślonych usług.

Artykuł 26

1. Państwo przyjmujące zgodnie z obowiązującymi

ustawami i innymi przepisami zezwala na wwóz i wywóz, zwalnia od cła, podatku i opłat, z wyjątkiem opłat

od załadunku, przewozu, przechowywania i wyładun­

ku lub innych usług

1) przedmioty przeznaczone do oficjalnego użytku

urzędu konsularnego;

2) przedmioty, łącznie ze środkami transportu, przeznaczone do osobistego użytku członków urzędu

konsularnego lub członków ich rodzin, zaliczając

do nich przedmioty przeznaczone do ich urządze­

nia się.

2. Osobisty środek transportu i bagaż osobisty

urzędnika konsularnego i członków jego rodziny jest

zwolniony od przeprowadzania kontroli, jeśli nie ma

poważnych powodów do przypuszczeń, że zawiera

przedmioty inne niż te, na których wwóz zezwala się

stosownie do punktu 2 ustępu 1 niniejszego artykułu,

albo przedmioty, których wwóz i wywóz jest zabroniony stosownie do ustawodawstwa lub przepisów o kwarantannie Państwa przyjmującego. Takiej kontroli moż­

na dokonać wyłącznie w obecności urzędnika konsularnego lub jego pełnomocnego przedstawiciela.

-

3511 -

Artykuł 27

W razie śmierci członka urzędu konsularnego lub

członka jego rodziny Państwo przyjmujące jest zobowiązane

munitetów, do poszanowania ustaw i innych przepisów Państwa przyjmującego, łącznie z tymi, które regulują zasady ruchu środków transportu oraz ich ubezpieczenia.

Rozdział

1) zezwolić na wywóz ruchomego mienia zmarłego,

z wyjątkiem mienia nabytego w Państwie przyjmującym, którego wywóz był zabroniony w chwili

śmierci danej osoby;

2) nie pobierać państwowych, regionalnych ani komunalnych podatków i opłat od spadku, ani podatków od przeniesienia prawa własności co do mienia ruchomego, które znajdowało się w Państwie

przyjmującym jedynie w związku z przebywaniem

zmarłego w tym Państwie w charakterze członka

urzędu konsularnego lub członka jego rodziny.

Artykuł 28

Z zastrzeżeniem swych ustaw i innych przepisów

dotyczących stref, do których wstęp ze względu na bezpieczeństwo państwa jest zabroniony lub ograniczony,

Państwo przyjmujące zapewnia wszystkim członkom

urzędu konsularnego, jak również członkom ich rodzin

swobodę poruszania się na swym terytorium. Państwo

przyjmujące w żadnym przypadku nie będzie utrudniało urzędnikowi konsularnemu wykonywania jego funk-

cji.

Artykuł 29

1. Przywileje i immunitety przewidziane w niniejszej konwencji, z wyjątkiem postanowień ustępów 3 i 4

artykułu 22, nie przysługują pracownikom konsularnym oraz członkom personelu służby, jeżeli są oni obywatelami Państwa przyjmującego lub mają stałe miejsce pobytu w tym Państwie.

2. Członkowie rodziny członka urzędu konsularnego, który jest obywatelem Państwa przyjmującego lub

ma stałe miejsce pobytu w tym Państwie, oraz człon­

kowie rodziny członka urzędu konsularnego, którzy są

obywatelami Państwa przyjmującego lub mają stałe

miejsce pobytu w tym Państwie albo wykonują w Pań­

stwie przyjmującym działalność o charakterze zarobkowym, nie korzystają, z wyjątkiem postanowień ustę­

pu 3 artykułu 22, z żadnych przywilejów i immunitetów.

IV

Funkcje konsularne

Artykuł 31

1. Urzędnik konsularny ma prawo, w granicach

okręgu konsularnego, wykonywać funkcje wymienione w niniejszym rozdziale konwencji. Urzędnik konsularny może oprócz tego wykonywać inne oficjalne

funkcje konsularne, jeśli nie są one sprzeczne z prawem Państwa przyjmującego lub którym Państwo to

się nie sprzeciwia. Za zgodą Państwa przyjmującego

urzędnik konsularny może wykonywać funkcje konsularne także poza okręgiem konsularnym.

2.

Urzędnik

konsularny, po notyfikacji

Państwu

przyjmującemu, może działać jako przedstawiciel Pań­

stwa wysyłającego przy każdej organizacji międzyna­

rodowej, która ma siedzibę w Państwie przyjmującym.

W takim przypadku urzędnik konsularny ma prawo korzystać ze wszystkich przywilejów i immunitetów przysługujących takiemu przedstawicielowi zgodnie z prawem międzynarodowym. Niemniej jednak udzielone

w ten sposób przywileje i immunitety nie mogą mieć

zastosowania przy wykonywaniu przez niego funkcji

konsularnych.

3. Urzędnik konsularny może w związku z wykonywaniem swoich funkcji zwracać się na piśmie lub ustnie do właściwych organów w swoim okręgu konsularnym, a także do władz centralnych Państwa przyjmują­

cego.

4. Urzędnik konsularny ma prawo do pobierania

opłat konsularnych zgodnie z ustawodawstwem Pań­

stwa wysyłającego. Kwoty pobierane z tytułu tych

opłat są wolne od wszelkich podatków i opłat Państwa

przyjmującego.

Artykuł 32

Urzędnik konsularny

Państwa wysyłającego

ma prawo bronić interesów

i jego obywateli oraz osób

3. Z wyjątkiem postanowień ustępu 3 artykułu 22,

przywileje i immunitety określone w niniejszej konwencji nie będą przyznawane członkom personelu prywatnego.

prawnych.

4. Państwo przyjmujące będzie wykonywało swą

jurysdykcję w stosunku do osób wyszczególnionych

w ustępach 1-3 niniejszego artykułu w taki sposób,

aby niepotrzebnie nie utrudniać wykonywania funkcji

przez urząd konsularny.

Do zadań urzędnika konsularnego należy popieranie rozwoju stosunków handlowych, gospodarczych,

naukowych i kulturalnych między Państwem wysyłają­

cym i Państwem przyjmującym oraz przyczynianie się

w inny sposób do rozwoju przyjaznych stosunków

między nimi.

Artykuł 30

Wszystkie osoby, którym stosownie do niniejszej

konwencji przysługują przywileje i immunitety, zobowiązane są, bez uszczerbku dla tych przywilejów i im-

Artykuł 33

Artykuł 34

1. Urzędnik konsularny ma prawo, zgodnie z ustawodawstwem i przepisami Państwa wysyłającego

-

3512 -

1) prowadzić rejestr obywateli Państwa wysyłające­

go;

2) sporządzać akty urodzenia i zgonu obywateli Pań­

stwa wysyłającego;

3) przyjmować oświadczenia o wstąpieniu w związek

małżeński, pod warunkiem że obie strony posiadają obywatelstwo Państwa wysyłającego;

4) przyjmować zawiadomienia i dokumenty dotyczą­

ce urodzeń lub zgo'nów oraz zawarcia związku mał­

żeńskiego i inne dotyczące stanu cywilnego obywateli Państwa wysyłającego.

2. Urzędnik konsularny będzie powiadamiał właści­

we organy Państwa przyjmującego o dokonaniu czynności wymienionych w punktach 2, 3 i 4 ustępu 1 niniejszego artykułu, jeśli jest to wymagane przez ustawodawstwo Państwa przyjmującego.

3. Postanowienia punktów 2, 3 i 4 ustępu 1 niniejszego artykułu nie zwalniają zainteresowanych osób

od obowiązku przestrzegania ustaw i przepisów Pań­

stwa przyjmującego.

Artykuł 35

Urzędnik konsularny ma prawo

1) wydawać, wznawiać ważność, unieważniać i przechowywać paszporty oraz inne dokumenty podróży obywateli Państwa wysyłającego, a także dokonywać w nich wpisów, zgodnie z ustawodawstwem Państwa wysyłającego;

2) wystawiać wizy uprawniające do wjazdu do Pań­

stwa wysyłającego i wprowadzać w nich konieczne

zmiany.

Artykuł 36

Urzędnik konsularny ma prawo

1) przyjmować, sporządzać i poświadczać oświadcze­

nia obywateli Państwa wysyłającego, w tym

oświadczenia w sprawach rodzinnych oraz sprawach obywatelstwa, a także wydawać im odpowiednie dokumenty;

2) sporządzać, rejestrować, poświadczać i przechowywać testamenty obywateli Państwa wysyłającego;

3) sporządzać, rejestrować i poświadczać umowy zawierane między obywatelami Państwa wysyłające­

go i poświadczać jednostronne oświadczenia woli,

jeśli te umowy i oświadczenia nie są sprzeczne

z prawem Państwa przyjmującego. Urzędnik konsularny nie może jednak sporządzać, rejestrować

i poświadczać takich umów lub oświadczeń, które

ustanawiają, przenoszą lub likwidują prawa rzeczowe do nieruchomości znajdujących się w Państwie

przyjmującym;

4)

sporządzać, rejestrować i poświadczać umowy

między obywatelami Państwa wysyłającego, z jednej strony, a obywatelami Państwa przyjmującego

lub obywatelami państwa trzeciego, z drugiej stro-

Poz. 711

ny, jeżeli umowy te mają być wykonane lub mają

wywrzeć skutek prawny wyłącznie w Państwie wysyłającym i pod warunkiem, że nie są one sprzeczne z prawem Państwa przyjmującego;

5) legalizować dokumenty wydawane przez organy

Państwa wysyłającego lub Państwa przyjmujące­

go, a także poświadczać kopie, odpisy i wyciągi

z tych dokumentów;

6) tłumaczyć dokumenty i poświadczać zgodność tłu­

maczeń;

7) poświadczać podpisy obywateli Państwa wysyłają­

cego, jeżeli nie jest to sprzeczne z ustawami i innymi przepisami Państwa przyjmującego;

8) przyjmować do depozytu dokumenty, pieniądze lub

wszelkie przedmioty od obywateli Państwa wysyłającego bądż na ich rzecz, zgodnie z ustawodawstwem Państwa wysyłającego i jeżeli nie jest to

sprzeczne z ustawami i innymi przepisami Państwa

przyjmującego. Depozyt taki może być wywieziony

z Państwa przyjmującego jedynie z zachowaniem

ustaw i innych przepisów tego Państwa.

Artykuł 37

Sporządzone, poświadczone lub przetłumaczone

przez urzędnika konsularnego dokumenty, stosownie

do postanowień artykułu 36 niniejszej konwencji, będą

uznawane w Państwie przyjmującym za dokumenty

wywierające taki sam skutek prawny i posiadające taką samą moc jak dokumenty sporządzone, poświad­

czone lub przetłumaczone przez właściwe organy Pań­

stwa przyjmującego.

Artykuł 38

Urzędnik konsularny jest uprawniony do doręcza­

nia obywatelom Państwa wysyłającego pism sądo­

wych i pozasądowych oraz dokonywania innych czynności, w tym przesłuchań, lub przyjmowania zeznań od

obywateli Państwa wysyłającego, zgodnie z obowiązu­

jącymi umowami międzynarodowymi, a w braku takich

umów - w sposób zgodny z ustawami i innymi przepisami Państwa przyjmującego oraz Państwa wysyłają­

cego. Przy wykonywaniu tych czynności nie można stosować ani grozić stosowaniem środków przymusu.

Artykuł 39

Urzędnik konsularny ma prawo, w granicach ustawodawstwa i innych przepisów Państwa przyjmujące­

go, do ochrony praw i interesów małoletnich i innych

osób nie posiadających pełnej zdolności do czynności

prawnych, będących obywatelami Państwa wysyłają­

cego, w szczególności gdy zachodzi potrzeba ustanowienia nad nimi opieki lub kurateli.

Artykuł 40

1. Właściwe organy Państwa przyjmującego powiadomią niezwłocznie urzędnika konsularnego o zgonie obywatela Państwa wysyłającego i przekażą mu

bezpłatnie odpis aktu zgonu.

-

3513 -

2. Właściwe organy Państwa przyjmującego powiadomią niezwłocznie urząd konsularny o otwarciu

w tym Państwie spadku po obywatelu Państwa wysyłającego, jak również o otwarciu spadku, niezależnie od

obywatelstwa osoby zmarłej, jeżeli obywatel Państwa

wysyłającego powołany jest do spadku jako spadkobierca, zapisobierca lub też ma roszczenie do spadku

z innego tytułu.

3. Właściwe organy Państwa przyjmującego podejmą odpowiednie środki przewidziane w ustawach i innych przepisach tego Państwa dla zabezpieczenia

spadku oraz przekazania urzędnikowi konsularnemu

odpisu testamentu, jeżeli został on sporządzony, oraz

wszelkich posiadanych informacji dotyczących spadku, miejsca pobytu osób uprawnionych do spadku,

wartości i składników masy spadkowej, łącznie z kwotami pochodzącymi z tytułu ubezpieczeń społecznych,

zarobków i polis ubezpieczeniowych. Powiadomią także o terminie rozpoczęcia postępowania spadkowego

lub stadium, w jakim ono się znajduje.

4. Urzędnik konsularny jest uprawniony, bez potrzeby przedstawienia pełnomocnictwa, do reprezentowania bezpośrednio lub za pośrednictwem swego

przedstawiciela przed sądami i innymi właściwymi organami Państwa przyjmującego obywatela Państwa

wysyłającego, uprawnionego do spadku lub mającego

roszczenia do spadku w Państwie przyjmującym, jeże­

li jest on nieobecny lub nie ustanowił swojego pełno­

mocnika.

5. Urzędnik konsularny ma prawo domagać się

1) zabezpieczenia spadku, nałożenia i zdjęcia pieczęci,

podjęcia środków zabezpieczenia spadku, w tym

wyznaczenia kuratora spadku, jak również uczestnictwa w tych czynnościach;

2) sprzedaży mienia wchodzącego w skład spadku, jak

również powiadomienia o dacie ustalonej dla tej

sprzedaży, aby mógł być obecny.

Artykuł 41

1. W przypadku gdy obywatel Państwa wysyłające­

go, nie posiadający stałego miejsca pobytu w Państwie

przyjmującym, zmarł w czasie pobytu w tym państwie,

mienie pozostałe po nim zostanie zabezpieczone przez

właściwe organy Państwa przyjmującego, a następnie

przekazane, bez specjalnego postępowania, urzędniko­

wi konsularnemu Państwa wysyłającego. Urzędnik

konsularny spłaci długi zaciągnięte przez osobę zmarłą w czasie jej przebywania w Państwie przyjmującym

do wysokości wartości przekazanego mienia.

2. Do mienia określonego w ustępie 1 niniejszego

artykułu stosuje się odpowiednio postanowienia artykułu 40 ustęp 8 niniejszej konwencji.

Artykuł 42

Jeżeli obywatel Państwa wysyłającego, na skutek

nieobecności lub innych ważnych przyczyn, nie może

w odpowiednim czasie bronić swych praw i interesów,

urzędnik konsularny ma prawo reprezentować go

przed władzami Państwa przyjmującego, dopóki osoba

ta nie wyznaczy swego pełnomocnika lub nie przystą­

pi osobiście do obrony swoich praw i interesów.

Artykuł 43

1. Urzędnik konsularny ma prawo komunikować

się i spotykać z każdym obywatelem Państwa wysyła­

jącego,

udzielać mu porad i wszelkiej pomocy,

a w przypadkach koniecznych podejmować kroki w celu udzielenia mu pomocy prawnej. Państwo przyjmujące nie może w jakikolwiek sposób ograniczać kontaktu obywatela Państwa wysyłającego z urzędnikiem

konsularnym, a także ograniczać mu dostępu do urzę­

du konsularnego.

2. Właściwe organy Państwa przyjmującego powiadomią urząd konsularny bezzwłocznie, ale nie póź­

6. Z chwilą zakończenia postępowania spadkowego lub innych czynności urzędowych właściwe organy

Państwa przyjmującego powiadomią o tym niezwłocz­

nie urzędnika konsularnego i po uregulowaniu dłu­

gów, opłat i podatków w ciągu trzech miesięcy przekażą mu spadek lub udziały spadkowe osób, które reprezentuje.

7. Urzędnik konsularny ma prawo otrzymania,

w celu przekazania osobie uprawnionej, udziałów

spadkowych i zapisów przypadających obywatelowi

Państwa wysyłającego, nie mającemu stałego miejsca

pobytu w Państwie przyjmującym, oraz otrzymania

kwot, które przypadają uprawnionym z tytułu odszkodowań, rent, zaległych zarobków i polis ubezpieczeniowych.

8. Przekazanie mienia i należności do Państwa wysyłającego, stosownie do postanowień ustępów 6 i 7

niniejszego artykułu, może być dokonane jedynie

zgodnie z ustawami i innymi przepisami Państwa

przyjmującego.

niej niż w ciągu trzech dni, o aresztowaniu, zatrzymaniu lub pozbawieniu wolności w innej formie obywatela Państwa wysyłającego.

3. Urzędnik konsularny ma prawo bezzwłocznie, ale

nie później niż przed upływem czterech dni od chwili

zatrzymania lub aresztowania, odwiedzić i nawiązać

kontakt z obywatelem Państwa wysyłającego, przebywającym w areszcie, zatrzymanym, odbywającym karę

więzienia lub pozbawionym wolności w inny sposób.

Uprawnienia wymienione w niniejszym ustępie realizuje się zgodnie z ustawodawstwem i innymi przepisami Państwa przyjmującego, pod warunkiem jednak, że

wspomniane ustawodawstwo i przepisy nie mogą

przeczyć tym uprawnieniom.

4. Właściwe organy Państwa przyjmującego powiadomią bezzwłocznie urząd konsularny Państwa wysyłającego o nieszczęśliwych wypadkach i innych po-

ważnych wypadkach losowych, których ofiarami stali

się obywatele Państwa wysyłającego.

-

3514-

Artykuł 44

1. Urzędnik konsularny ma prawo udzielać wszelkiej pomocy statkom Państwa wysyłającego oraz ich

załogom podczas pobytu w portach, na wodach terytorialnych lub wewnętrznych Państwa przyjmującego.

2. Urzędnik konsularny może wchodzić na pokład

statku Państwa wysyłającego niezwłocznie po dokonaniu odprawy przy jego wejściu, a kapitan statku i człon­

kowie załogi mogą nawiązać z nim kontakt.

3. Urzędnik konsularny może korzystać z prawa

nadzoru i inspekcji w stosunku do statków Państwa

wysyłającego i ich załóg. W tym celu może on również

odwiedzać statki, przyjmować wizyty kapitanów

i członków załóg.

4. Urzędnik konsularny może zwracać się o pomoc

do właściwych organów Państwa przyjmującego we

wszelkich sprawach dotyczących wykonywania czynności w stosunku do statku Państwa wysyłającego, kapitana i członków załogi statku.

Artykuł 45

Urzędnik konsularny ma prawo w stosunku do statków Państwa wysyłającego

1) bez uszczerbku dla uprawnień organów Państwa

przyjmującego, wyjaśniać wszelkie zdarzenia, które miały miejsce na statku podczas rejsu i w czasie

postojów, przesłuchiwać kapitana i któregokolwiek

z członków załogi statku lub pasażerów i kontrolować dokumenty statku, przyjmować oświadczenia

dotyczące statku, ładunku i podróży, a także uła­

twiać wejście i wyjście oraz przebywanie statku

w porcie;

2) rozstrzygać wszelkie spory między kapitanem

i członkami załogi statku lub pasażerami, łącznie ze

sporami o płace i umowy o pracę;

3) podejmować stosowne kroki w sprawach leczenia

i repatriacji kapitana lub któregokolwiek z człon­

ków załogi statku;

4) udzielać kapitanowi i członkom załogi lub pasaże­

rom opieki prawnej w ich stosunkach z sądami i innymi organami Państwa przyjmującego i wtym celu zapewniać im opiekę prawną i pomoc tłumacza;

5) sporządzać, przyjmować, rejestrować lub poświad­

czać deklaracje lub inne dokumenty dotyczące statku, przewidziane w ustawach i innych przepisach

Państwa wysyłającego,

uprawnień co do przestępstw popełnionych na pokła­

dzie statku Państwa wysyłającego, z wyjątkiem

1) przestępstwa popełnionego przez obywatela lub

przeciwko obywatelowi Państwa przyjmującego

albo przez jakąkolwiek inną osobę lub przeciwko

takiej osobie, jeżeli ta osoba nie jest członkiem załogi statku;

2) przestępstwa naruszającego porządek publiczny,

bezpieczeństwo portu lub wód terytorialnych bądź

wewnętrznych Państwa przyjmującego lub przestępstwa naruszającego legalne interesy i uprawnienia Państwa przyjmującego;

3) przestępstwa naruszającego ustawy lub inne przepisy Państwa przyjmującego dotyczące zdrowia

publicznego, bezpieczeństwa życia na morzu, imigracji, przepisów celnych, zanieczyszczeń morza

lub nielegalnego przewozu narkotyków;

4) przestępstwa zagrożonego według prawa Państwa

przyjmującego karą pozbawienia wolności na czas

nie krótszy niż pięć lat lub karą surowszą.

2. W innych przypadkach wyżej wymienione organy mogą działać jedynie na prośbę lub za zgodą urzęd­

nika konsularnego.

Artykuł 47

1. W przypadku gdy sądy lub inne właściwe organy Państwa przyjmującego zamierzają podjąć środki

przymusu, zająć mienie lub prowadzić jakiekolwiek

śledztwo na pokładzie statku Państwa wysyłającego, to

właściwe organy Państwa przyjmującego powinny powiadomić o tym urząd konsularny. Takie zawiadomienie powinno nastąpić przed podjęciem takich czynności, tak aby umożliwić urzędnikowi konsularnemu lub

jego przedstawicielowi obecność w trakcie przeprowadzania tych czynności. Jeśli uprzednie zawiadomienie

urzędu konsularnego jest niemożliwe, właściwe organy Państwa przyjmującego uczynią to możliwie jak najszybciej, nie później jednak niż w chwili, gdy wspomniane czynności mają zostać rozpoczęte. Właściwe

organy Państwa przyjmującego ułatwią urzędnikowi

konsularnemu widzenie się z osobą zatrzymaną lub

aresztowaną i porozumiewanie się z nią, a także podejmowanie odpowiednich kroków w celu ochrony interesów takiej osoby.

2. Postanowienia ustępu 1 niniejszego artykułu stosuje się także w przypadku, gdy kapitan lub członkowie

załogi statku mają być poddani przesłuchaniu na lądzie

przez organy Państwa przyjmującego.

6) dokonywać wszelkich innych czynności przewidzianych w ustawach i innych przepisach Państwa wysyłającego w sprawach żeglugi, pod warunkiem że

nie są one sprzeczne z ustawami i innymi przepisami Państwa przyjmującego.

3. Postanowień niniejszego artykułu nie stosuje się

jednak w przypadku zwykłej kontroli granicznej, celnej

i sanitarnej, a także wszelkiej czynności wykonywanej

na prośbę lub za zgodą kapitana statku.

Artykuł 46

Artykuł 48

1. Sądy i inne właściwe organy Państwa przyjmującego nie mogą wykonywać swojej jurysdykcji lub

W przypadku gdy członek załogi nie będący obywatelem Państwa przyjmującego opuścił w tym Państwie

-

3515-

bez zgody kapitana statek Państwa wysyłającego, wła­

ściwe organy Państwa przyjmującego, na prośbę

urzędnika konsularnego, udzielą pomocy w poszuki-

jęcia takich środków, które mógłby podjąć w takich celach sam właściciel.

Artykuł 50

waniu tej osoby.

Artykuł 49

1. Jeżeli statek Państwa wysyłającego uległ rozbiciu, uszkodzeniu, osiadł na mieliźnie, został wyrzucony

na brzeg lub doznał innej awarii w Państwie przyjmującym albo gdy jakikolwiek przedmiot wchodzący

w skład ładunku będący własnością obywatela Pań­

stwa wysyłającego poniósł szkodę na skutek awarii

statku i został znaleziony na brzegu lub blisko brzegu

Państwa przyjmującego albo dostarczony do portu tego Państwa, to właściwe organy Państwa przyjmujące­

go niezwłocznie zawiadomią o tym urząd konsularny.

2. W przypadkach wymienionych w ustępie 1 niniejszego artykułu właściwe organy Państwa przyjmującego podejmą wszelkie niezbędne środki w celu zorganizowania ratowania i ochrony statku, pasażerów,

załogi, wyposażenia statku, ładunku, zapasów i innych

przedmiotów znajdujących się na statku, a także w celu zapobieżenia naruszeniu własności. Dotyczy to także przedmiotów stanowiących część statku lub jego ła­

dunku, które znalazły się poza statkiem. O wszelkich

podjętych środkach właściwe organy Państwa przyjmującego powiadomią niezwłocznie urząd konsularny.

3. Urzędnik konsularny może udzielać wszelkiej pomocy statkowi, który uległ awarii, jego pasażerom

i członkom załogi. W tym celu może zabiegać o pomoc

u właściwych organów Państwa przyjmującego.

Urzędnik konsularny może zwracać się o wszczęcie

czynności wymienionych w ustępie 2 niniejszego artykułu, a także zabiegać o pOdjęcie lub kontynuowanie

remontu statku, lub może zwrócić się do właściwych

organów Państwa przyjmującego z prośbą o podjęcie

takich środków.

4. Jeśli statek Państwa wysyłającego, który doznał

awarii, lub jakikolwiek przedmiot należący do tego statku zostaną znalezione na brzegu lub w pobliżu brzegu

Państwa przyjmującego bądź zostaną dostarczone do

portu tego Państwa i ani kapitan statku, ani właściciel,

ani jego agent, ani ubezpieczyciel nie mogli podjąć

środków w celu zabezpieczenia lub zarządzania takim

statkiem lub przedmiotem, to urzędnik konsularny jest

upoważniony w imieniu właściciela do podjęcia takich

środków, jakie mógłby podjąć w takich celach sam wła­

ściciel. Postanowienia tego ustępu stosuje się także do

jakiegokolwiek przedmiotu wchodzącego w skład ła­

dunku statku, a będącego własnością obywatela Pań­

stwa wysyłającego.

5. Jeśli jakikolwiek przedmiot stanowiący część ła­

dunku statku państwa trzeciego, który doznał awarii,

stanowi własność obywatela Państwa wysyłającego

i został znaleziony na brzegu, w pobliżu brzegu Pań­

stwa przyjmującego lub został dostarczony do portu

tego Państwa i ani kapitan statku, ani właściciel przedmiotu, ani jego agent, ani ubezpieczyciel nie mogli

podjąć środków w celu zabezpieczenia lub zarządzania

takim przedmiotem, to uznaje się, że urzędnik konsularny jest upoważniony w imieniu właściciela do pod-

1. Jeżeli kapitan lub członek załogi statku Państwa

wysyłającego zmarł lub zaginął w Państwie przyjmują­

cym na statku lub na lądzie, kapitan lub jego zastępca

oraz urzędnik konsularny Państwa wysyłającego są

wyłącznie kompetentni do sporządzenia spisu inwentarza przedmiotów, walorów i innego mienia, pozostawionych przez zmarłego lub zaginionego, i do dokonania innych czynności koniecznych do zabezpieczenia

mienia i jego przekazania w celu likwidacji spadku.

2. W razie śmierci albo zaginięcia kapitana statku

lub członka załogi, będącego obywatelem Państwa

przyjmującego, kapitan lub jego zastępca przesyła kopię inwentarza wymienionego w ustępie 1 niniejszego

artykułu organom Państwa przyjmującego, które wła­

ściwe są do dokonania wszelkich czynności koniecznych do zabezpieczenia mienia i w razie potrzeby do likwidacji spadku. Organy te poinformują o swych czynnościach urząd konsularny Państwa wysyłającego.

Artykuł 51

Postanowienia artykułów 44-50 niniejszej konwencji stosuje się odpowiednio również do statków

powietrznych, po warunkiem że zastosowanie to nie

będzie sprzeczne z postanowieniami dwustronnych

lub wielostronnych umów lotniczych, obowiązujących

między Wysokimi Umawiającymi się Stronami.

ROzdział V

Postanowienia końcowe

Artykuł 52

1. Konwencja niniejsza podlega ratyfikacji i wejdzie

w życie po upływie trzydziestu dni od dnia wymiany

dokumentów ratyfikacyjnych, która nastąpi w Sofii.

2. Niniejsza konwencja zawarta jest na czas nie

określony. Może ona być wypowiedziana w drodze notyfikacji przez każdą z Wysokich Umawiających się

Stron. Wtakim wypadku utraci moc po upływie sześciu

miesięcy od dnia wypowiedzenia.

3. Z chwilą wejścia w życie niniejszej konwencji traci moc Konwencja konsularna między Polską Rzeczą­

pospolitą Ludową a Ludową Republiką Bułgarii, podpisana w Sofii dnia 10 listopada 1972 r.

Na dowód czego Pełnomocnicy Wysokich Umasię Stron podpisali niniejszą konwencję

i opatrzyli ją pieczęciami.

wiających

Sporządzono w Warszawie dnia 11 kwietnia 1994 r.

w dwóch egzemplarzach, każdy w językach polskim

i bułgarskim, przy czym obydwa teksty mają jednakową moc.

W imieniu

Rzeczypospolitej Polskiej

A. Olechowski

W imieniu

Republiki Bułgarii

S.Oaskalov

-

3516 -

Poz. 711, 712 i 713

Po zaznajomieniu się z powyższą konwencją, w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej oświadczam, że

-

została ona uznana za słuszną zarówno w całości, jak i każde z postanowień w niej zawartych,

- jest przyjęta, ratyfikowana i potwierdzona,

-

będzie niezmiennie zachowywana.

Na dowód czego wydany został akt niniejszy, opatrzony pieczęcią Rzeczypospolitej Polskiej.

Dano w Warszawie dnia 2 kwietnia 1996 r.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej: A. Kwaśniewski

L.S.

Minister Spraw Zagranicznych: D. Rosati

712

OŚWIADCZENIE RZĄDOWE

z dnia 14 czerwca 1999 r.

w sprawie wymiany dokumentów ratyfikacyjnych Konwencji konsularnej między Rzecząpospolitą Polską

a Republiką Bułgarii, sporządzonej w Warszawie dnia 11 kwietnia 1994 r.

Podaje się niniejszym do wiadomości, że zgodnie

z artykułem 52 ustęp 1 Konwencji konsularnej między

Rzecząpospolitą Polską a Republiką Bułgarii, sporzą­

dzonej w Warszawie dnia 11 kwietnia 1994 r., nastąpi-

ła w Sofii dnia 2 czerwca 1999 r. wymiana dokumentów

ratyfikacyjnych powyżej konwencji.

Konwencja wchodzi w życie z dniem 2 lipca 1999 r.

Minister Spraw Zagranicznych: B. Geremek

713

ROZPORZĄDZENIE RADY MINISTRÓW

z dnia 8 lipca 1999 r.

w sprawie rodzin zastępczych.

Na podstawie art. 31f ust. 4 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r.

Nr 64, poz. 414, Nr 106, poz. 668, Nr 117, poz. 756

i Nr 162, poz. 1118 i 1126 oraz z 1999 r. Nr 20, poz. 170)

zarządza się, co następuje

3. Rodziny zastępcze dzielą się na rodziny zastępcze

spokrewnione i rodziny zastępcze niespokrewnione

z dzieckiem.

4. Pierwszeństwo w pełnieniu funkcji rodziny zastępczej mają osoby spokrewnione z dzieckiem, jeżeli