Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 11 czerwca 1999 r. w sprawie regulaminu wykonywania kary ograniczenia wolności orzeczonej wobec żołnierzy zasadniczej służby wojskowej.

§ 1. Określenia użyte w rozporządzeniu oznaczają

1) żołnierz -

żołnierza

odbywającego

zasadniczą

służbę wojskową,

2) dowódca - dowódcę wydzielonej jednostki wojskowej, w której wykonuje się karę ograniczenia

wolności, orzeczoną wobec żołnierzy zasadniczej

służby wojskowej,

3) jednostka wydzieloną jednostkę wojskową,

w której żołnierze zasadniczej służby wojskowej

odbywają karę ograniczenia wolności,

4) skazany - żołnierza zasadniczej służby wojskowej,

wobec którego orzeczono karę ograniczenia wolności,

5) kara - karę ograniczenia wolności orzeczoną wobec żołnierza zasadniczej służby wojskowej,

6) sąd - wojskowy sąd garnizonowy, w którego okrę­

gu kara ograniczenia wolności orzeczona wobec

żołnierza zasadniczej służby wojskowej jest lub ma

być wykonana,

7) kurator -

wojskowego kuratora społecznego po-

§ 2. 1. Dowódca jednostki wojskowej, w której skazany pełni służbę, po otrzymaniu odpisu prawomocnego orzeczenia ze wzmianką o wykonalności oraz wezwania skazanego do stawienia się w jednostce niezwłocznie kieruje go do jednostki, powiadamiając

o tym wcześniej jej dowódcę.

2. Do skierowania, o którym mowa w ust. 1, oraz

przyjęcia skazanego stosuje się odpowiednio zasady

i tryb dotyczące przeniesienia żołnierza do innej jednostki wojskowej, określone w odrębnych przepi-

sach.

§ 3. Dowódca jednostki wojskowej, w której skazany pełni służbę wojskową, jest obowiązany niezwłocz­

nie zawiadomić sąd wojskowy, który wydał orzeczenie

w pierwszej instancji, o przeszkodach uniemożliwiają­

cych skierowanie do odbycia kary, w szczególności

uzasadniających odroczenie jej wykonania.

§ 4. Stawienie się skazanego do odbycia kary nastę­

puje z chwilą zgłoszenia się lub doprowadzenia skazanego do jednostki.

§ 5. 1. Dowódca niezwłocznie informuje sąd wojskowy, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji,

oraz dowódcę jednostki wojskowej, w której skazany

pełni służbę wojskową, o niestawieniu się skazanego

do odbycia kary.

wołanego przy wojskowym sądzie garnizonowym,

w którego okręgu kara ograniczenia wolności orzeczona wobec żołnierza zasadniczej służby wojskowej jest lub ma być wykonana.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, dowódca

jednostki wojskowej, w której skazany pełni służbę

wojskową, jest obowiązany podjąć czynności zmierza-

-

3075-

jące do zapewnienia stawienia się skazanego w jedno-

stce, określone w odrębnych przepisach.

§ 6. Dowódca jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić sąd i kuratora o

1) dacie rozpoczęcia i zakończenia wykonywania kary,

2) opuszczeniu jednostki przez skazanego bez zgody

przełożonych,

3) niepodjęciu szkolenia,

4) nieprzestrzeganiu regulaminu wykonywania kary

i zasad porządku wojskowego,

5) wymierzeniu kary dyscyplinarnej i zastosowaniu

środków dyscyplinarnych,

6) wykonaniu lub uchylaniu się od wykonania obowiązków określonych wart. 36 § 2 Kodeksu karne-

go,

7) zwolnieniu z czynnej służby wojskowej, z zastrzeże­

niem § 19.

§ 7. W czasie odbywania kary skazanego można

przenieść do innej jednostki tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach i za zgodą sędziego penitencjarnego.

§ 8. 1. Dowódca jednostki ustala porządek dnia, który w szczególności powinien określać

1) czas szkolenia programowego, treningów i innych

zajęć szkoleniowych o zwiększonych wymaganiach w zakresie sprawności fizycznej skazanych,

2) czas wykonywania prac porządkowych,

3) czas wolny,

§ 10. 1. Skazany może opuścić jednostkę tylko na

podstawie przepustki jednorazowej, wydanej wyłącz­

nie przez dowódcę, jeżeli

1) wyróżnia się wzorową postawą, a zwłaszcza pilnością w służbie i w szkoleniu,

2) jest uzasadnione przypuszczenie, że w czasie poby-

tu poza jednostką będzie

prawnego.

przestrzegał porządku

2. Urlopu, poza okolicznościowym i zdrowotnym,

można udzielić skazanemu, którego postawa w czasie

odbywania kary uzasadnia przypuszczenie, że w czasie

pobytu poza jednostką będzie przestrzegał porządku

prawnego, po odbyciu przez skazanego co najmniej

połowy kary.

§ 11. Czas przebywania skazanego poza jednostką,

na podstawie przepustki oraz w ramach urlopu, zalicza

się do okresu odbywania kary, chyba że sędzia penitencjarny zarządzi inaczej w przypadku, gdy skazany

w tym czasie nadużył zaufania.

§ 12. 1. Skazany ma prawo do korzystania z jednych

odwiedzin w tym samym dniu. Odwiedziny trwają

sześćdziesiąt minut.

2. Dowódca może zezwolić na przedłużenie odwiedzin lub zwiększenie liczby odwiedzin w czasie nie zakłócającym porządku dnia ustalonego w jednostce.

3. W razie naruszenia przez skazanego lub osobę

odwiedzającą sposobu odwiedzin, można je przerwać

lub zakończyć przed czasem.

4. Sposób odbywania odwiedzin podaje się do wiadomości osobom odwiedzającym.

4) zasady poruszania się skazanych po terenie jednostki oraz miejsca przebywania w czasie wolnym,

§ 13. Skazany ma prawo bezpośredniego zwracania się do osób, które kontrolują wykonanie kary, ze

sprawami związanymi z jej wykonaniem.

5) terminy i miejsce przyjmowania skazanych w sprawach skarg, meldunków i wniosków,

dotyczące wykonywania kary oraz sposób ich załatwie­

6) czas i miejsce dokonywania zakupów,

czoną przez dowódcę.

7) miejsce, porę dnia i sposób odbywania odwiedzin.

2. Skazanego, po jego stawieniu się w jednostce,

zaznajamia się z obowiązującym porządkiem dnia.

3. Dowódca jest obowiązany pouczyć skazanego

o obowiązku przestrzegania regulaminu wykonywania

kary, w tym porządku dnia.

§ 9. Skazani podlegają szkoleniu wojskowemu według programu ustalonego dla jednostki przez dowódcę rodzaju sił zbrojnych, któremu jednostka podlega.

Szkolenie powinno zmierzać do wzmożenia poczucia

dyscypliny społecznej i wojskowej, w szczególności

kształtowania społecznie pożądanej postawy skazanego oraz utrwalania jego wiedzy wojskowej, jak również

zwiększenia sprawności fizycznej.

§ 14. Skargi, prośby, meldunki i wnioski skazanego

nia podlegają ewidencjonowaniu przez osobę wyzna§ 15. Skargi, prośby, meldunki i wnioski skazanego

związane z wykonywaniem

kary dowódca niezwłocz­

nie przedstawia sędziemu penitencjarnemu.

§ 16. 1. Prawo kontrolowania jednostki w zakresie

wykonywania kary, poza osobami określonymi w odrębnych przepisach, ma również kurator.

2. Kurator ma prawo w szczególności do

1) przeprowadzenia rozmowy ze skazanym bez udziału innych osób,

2) wglądu w prowadzoną dokumentację .

3. O wynikach kontroli kurator niezwłocznie informuje pisemnie sędziego penitencjarnego i dowódcę.

-

3076-

Poz. 591 i 592

§ 17. Odpowiedzialni za organizowanie i nadzorowanie odbywania kary żołnierze i pracownicy jednostki są obowiązani do

jętych i planowanych czynnościach w stosunku do skazanego, zmierzających do osiągnięcia celów wycho-

1) prowadzenia dokumentacji wymaganej przez sąd

§ 19. Dowódca, co najmniej trzydzieści dni przed

zwolnieniem skazanego z zasadniczej służby wojskowej, powiadamia pisemnie sąd o przewidywanym

zwolnieniu, dołączając sprawozdanie o zachowaniu się

wojskowy i kuratora,

2) uczestniczenia w posiedzeniach sądu wojskowego

w postępowaniu wykonawczym,

3) udziału w szkoleniach organizowanych przez sądy

wojskowe.

§ 18. 1. Dowódca, co najmniej raz na dwa miesiące,

składa sędziemu

penitencjarnemu pisemne sprawozdanie o zachowaniu się skazanego.

2. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać w szczególności informację, czy skazany

wykonuje nałożone obowiązki, przestrzega porządku

prawnego i zasad dyscypliny wojskowej, a także o pod-

wawczych kary.

żołnierza.

§ 20. Do żołnierzy zasadniczej służby wojskowej odbywających karę ograniczenia wolności w wydzielonej

jednostce wojskowej stosuje się odrębne przepisy dotyczące odbywania czynnej służby wojskowej, o ile rozporządzenie nie stanowi inaczej.

§ 21. Rozporządzenie wchodzi w

1 września 1999 r.

życie

z dniem

Minister Obrony Narodowej: J. Onyszkiewicz

592

ROZPORZĄDZENIE MINISTRÓW OBRONY NARODOWEJ ORAZ SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI

z dnia 11 czerwca 1999 r.

w sprawie uprawnień do kierowania przez żołnierzy zasadniczej służby wojskowej pojazdami specjalnymi

Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

Na podstawie art. 88 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98,

poz. 602, Nr 123, poz. 779 i Nr 160, poz. 1086 oraz

z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 133, poz. 872) zarządza

się, co następuje

§ 1. Rozporządzenie określa wymagane uprawnienia do kierowania przez żołnierzy zasadniczej służby

wojskowej pojazdami specjalnymi Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, zwanymi dalej "pojazdami specjalnymi".

gnącego,

4) kategorii C1 - pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t i nie przekraczającej

7,5 t oraz pojazdem specjalnym wolnobieżnym,

5) kategorii C - pojazdem o dopuszczalnej masie cał­

kowitej powyżej 3,5 t,

6) kategorii C1 + E -

2. Do kierowania pojazdem specjalnym na podwoziu kołowym uprawnia prawo jazdy

1) kategorii A -

motocyklem,

2) kategorii 81 - pojazdem trójkołowym lub czterokołowym o masie własnej nie przekraczającej

550 kg, z wyjątkiem motocykli,

3) kategorii 8 - pojazdem o dopuszczalnej masie cał­

kowitej nie przekraczającej 3,5 t oraz zespołem pojazdów składającym się z pojazdu specjalnego

i przyczepy specjalnej, której dopuszczalna masa

całkowita nie przekracza masy własnej pojazdu cią-

zespołem pojazdów specjalnych,

składającym się z pojazdu specjalnego określone­

go w pkt 4 i przyczepy specjalnej, której dopuszczalna masa całkowita nie przekracza masy wła­

snej pojazdu ciągnącego, a dopuszczalna masa cał­

kowita zespołu tych pojazdów nie przekracza 12 t,

§ 2. 1. Żołnierz zasadniczej służby wojskowej może

kierować pojazdem specjalnym, jeżeli posiada prawo

jazdy odpowiedniej kategorii oraz uzyskał świadectwo

wojskowe, którego wzór określa załącznik do rozporzą­

dzenia.

a łączna dopuszczalna masa całkowita

zespołu tych pojazdów nie przekracza 3,5 t,

7) kategorii C + E - pojazdem określonym odpowiednio w pkt 3 lub 5, łącznie z przyczepą specjalną

o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczają­

cej 1,5t,

8) kategorii 8, C1 i C - pojazdem określonym odpowiednio w pkt 3, 41ub 5 z przyczepą specjalną o dopuszczalnej masie całkowitej nie przekraczają­

cej 1,5 t.

3. Do kierowania pojazdem specjalnym na podwogąsienicowym, zespołem pojazdów specjalnych

składającym się z pojazdu gąsienicowego i przyczepy

specjalnej, niezależnie od świadectwa wojskowego,

o którym mowa w ust. 1, jest wymagane prawo jazdy

kategorii C, C1, 8 lub T.

ziu

-

3074 -

7) Biuro Terenowe we Wrocławiu do Spraw Usuwania

Skutków Powodzi.

5) Biuro do Spraw Usuwania Skutków Powodzi,

6) Biuro Terenowe w Krakowie do Spraw Usuwania

Skutków Powodzi,

Załącznik nr 3 do statutu Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

WYKAZ KOMÓREK ORGANIZACYJNYCH ZAPEWNIAJĄCYCH OBSŁUGĘ MERYTORYCZNĄ, ORGANIZACYJNĄ, TECHNICZNĄ I KANCELARYJNO-BIUROWĄ DZIAŁALNOŚCI RADY MINISTRÓW

1) Departament Prezydialny Rady Ministrów,

2) Centrum Legislacyjne Rządu,

3) Departament Spraw Parlamentarnych Rządu.

Załącznik nr 4 do statutu Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

WYKAZ KOMÓREK ORGANIZACYJNYCH ZAPEWNIAJĄCYCH OBSŁUGĘ ZADAŃ

KANCELARII PREZESA RADY MINISTRÓW

1) Biuro Dyrektora Generalnego,

2) Biuro Kadr, Szkolenia i Rozwoju Zawodowego,

3) Biuro Finansowe,

4) Biuro Informatyki,

5) Biuro Administracyjno-Gospodarcze,

6) Biuro Ochrony.

591

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA OBRONY NARODOWEJ

z dnia 11 czerwca 1999 r.

w sprawie regulaminu wykonywania kary ograniczenia wolności orzeczonej wobec żołnierzy

zasadniczej służby wojskowej.

Na podstawie art. 228 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego zarządza się, co następuje