Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

Ustawa określa zasady wydawania i cofania pozwoleń na broń, nabywania, przechowywania,

zbywania i deponowania broni i amunicji, przewozu przez terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej oraz przywozu z zagranicy i wywozu za granicę broni i amunicji, jak również

zasady posiadania broni i amunicji przez cudzoziemców oraz zasady funkcjonowania strzelnic.

Poza przypadkami określonymi w ustawie nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i

amunicji jest zabronione.

Przepisy ustawy nie dotyczą

1)

broni i amunicji stanowiących uzbrojenie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej,

Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Służby Więziennej oraz innych

państwowych formacji uzbrojonych, w odniesieniu do których dostęp do broni i amunicji

regulują odrębne przepisy,

2)

broni i amunicji stanowiących uzbrojenie żołnierzy armii państw obcych przebywających

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z przedsięwzięciami wojskowymi realizowanymi

wspólnie z Siłami Zbrojnymi Rzeczypospolitej Polskiej, a także na podstawie umów i

porozumień międzynarodowych,

3)

obrotu z zagranicą bronią i amunicją, technologiami i usługami mającymi znaczenie

dla obronności, bezpieczeństwa lub ważnych interesów Państwa oraz wytwarzania, przewozu

przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przywozu z zagranicy i wywozu za granicę

broni i amunicji w celach przemysłowych lub handlowych, a także obrotu nimi na podstawie

odrębnych przepisów.

1.

Ilekroć w ustawie jest mowa o broni, należy przez to rozumieć

1)

broń palną, w tym broń bojową, myśliwską, sportową, gazową, alarmową i sygnałową,

2)

broń pneumatyczną,

3)

miotacze gazu obezwładniającego,

4)

narzędzia i urządzenia, których używanie może zagrażać życiu lub zdrowiu

a)

broń białą w postaci

-

ostrzy ukrytych w przedmiotach nie mających wyglądu broni,

-

kastetów i nunczaków,

-

pałek posiadających zakończenie z ciężkiego i twardego materiału lub zawierających

wkładki z takiego materiału,

-

pałek wykonanych z drewna lub innego ciężkiego i twardego materiału, imitujących kij

bejsbolowy,

b)

broń cięciwową w postaci kusz,

c)

przedmioty przeznaczone do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej.

2.

Ilekroć w ustawie jest mowa o amunicji, należy przez to rozumieć amunicję do broni

palnej.

3.

W rozumieniu ustawy amunicją są naboje scalone i naboje ślepe przeznaczone do strzelania

z broni palnej.

1.

Gotowe lub obrobione istotne części broni lub amunicji uważa się za broń lub amunicję.

2.

Istotnymi częściami broni palnej i pneumatycznej są: szkielet broni, baskila, lufa,

zamek i komora zamkowa.

3.

Istotnymi częściami amunicji są: pociski wypełnione materiałami wybuchowymi, chemicznymi

środkami obezwładniającymi lub zapalającymi albo innymi substancjami, których działanie

zagraża życiu lub zdrowiu, spłonki inicjujące spalanie materiału miotającego i materiał

miotający w postaci prochu strzelniczego.

1.

Zabronione jest dokonywanie przeróbek broni zmieniających jej rodzaj, kaliber lub

przeznaczenie, a w szczególności przerabianie broni przystosowanej wyłącznie do amunicji

wypełnionej chemicznymi środkami obezwładniającymi lub do amunicji ślepej, dostosowujące

ją do wystrzelenia pocisku z lufy albo z elementu zastępującego lufę w wyniku działania

sprężonych gazów powstających na skutek spalania materiału miotającego.

2.

Przeróbki broni, o których mowa w ust. 1, uważa się za wyrób broni.

W rozumieniu ustawy bronią palną jest niebezpieczne dla życia lub zdrowia urządzenie,

które w wyniku działania sprężonych gazów, powstających na skutek spalania materiału

miotającego, jest zdolne do wystrzelenia pocisku lub substancji z lufy albo z elementu

zastępującego lufę, a przez to do rażenia celów na odległość.

W rozumieniu ustawy bronią pneumatyczną jest niebezpieczne dla życia lub zdrowia urządzenie,

które w wyniku działania sprężonego gazu jest zdolne do wystrzelenia pocisku z lufy

gwintowanej albo z elementu ją zastępującego, a przez to do rażenia celów na odległość.

1.

Broń palną i amunicję do tej broni można posiadać na podstawie pozwolenia na broń

wydanego przez właściwego ze względu na miejsce zamieszkania zainteresowanej osoby

lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta wojewódzkiego Policji, a w przypadku

żołnierzy zawodowych - na podstawie pozwolenia wydanego przez właściwy organ wojskowy.

2.

Broń pneumatyczną, miotacze gazu obezwładniającego oraz narzędzia i urządzenia, o

których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4, można posiadać na podstawie pozwolenia na broń

wydanego przez właściwego ze względu na miejsce zamieszkania zainteresowanej osoby

lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta powiatowego Policji, a w przypadku

żołnierzy zawodowych - na podstawie pozwolenia wydanego przez właściwy organ wojskowy.

3.

Ilekroć w dalszych przepisach ustawy jest mowa o właściwych organach Policji, należy

przez to rozumieć organy właściwe do wydawania pozwoleń na broń.

4.

Pozwolenie na broń jest wydawane na czas nie określony.

5.

Pozwolenie na broń palną bojową wydane w celach, o których mowa w art. 10 ust. 3 pkt

1, stanowi jednocześnie pozwolenie na broń gazową i alarmową.

1.

Właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje

się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie.

2.

Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, nie może być wydane na broń szczególnie niebezpieczną.

3.

Pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w następujących celach

1)

ochrony osobistej lub ochrony bezpieczeństwa innych osób oraz mienia,

2)

łowieckich,

3)

sportowych,

4)

kolekcjonerskich,

5)

pamiątkowych,

6)

szkoleniowych.

4.

Właściwy organ Policji może, w pozwoleniu na broń, ograniczyć lub wykluczyć możliwość

jej noszenia, co potwierdza się w legitymacji posiadacza broni.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje

broni i amunicji szczególnie niebezpiecznych oraz rodzaje broni odpowiadającej celom,

o których mowa w ust. 3.

Pozwolenia na broń nie wymaga się w przypadku

1)

posiadania broni palnej wytworzonej przed rokiem 1850,

2)

gromadzenia broni w zbiorach muzealnych na podstawie odrębnych przepisów,

3)

dysponowania bronią przez przedsiębiorców dokonujących obrotu bronią i amunicją na

podstawie koncesji lub świadczących usługi rusznikarskie na podstawie odrębnych przepisów,

o ile jest to związane bezpośrednio z prowadzeniem działalności gospodarczej,

4)

używania broni w celach sportowych, szkoleniowych lub rekreacyjnych na strzelnicy

działającej na podstawie zezwolenia właściwego organu,

5)

posiadania broni alarmowej o kalibrze do 6 mm,

6)

posiadania ręcznych miotaczy gazu obezwładniającego,

7)

posiadania przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej

o średniej wartości prądu w obwodzie nie przekraczającej 10 mA i energii nie przekraczającej

300 mJ.

1.

Pozwolenie na broń wydawane jest w drodze decyzji administracyjnej.

2.

W pozwoleniu określa się

1)

cel, w jakim zostało wydane,

2)

rodzaj broni,

3)

liczbę egzemplarzy broni.

3.

Wraz z pozwoleniem wydaje się zaświadczenie uprawniające do nabycia, w terminie trzech

miesięcy od daty wydania zaświadczenia, określonego w pozwoleniu rodzaju broni i amunicji

do tej broni oraz określonej w pozwoleniu liczby egzemplarzy broni wraz z amunicją.

4.

Jeżeli broń nie została nabyta w terminie, o którym mowa w ust. 3, na żądanie zainteresowanej

osoby wydaje się kolejne zaświadczenie.

1.

Nabywca broni jest zobowiązany ją zarejestrować w ciągu 5 dni; obowiązek rejestracji

nie dotyczy broni, o której mowa w art. 11 pkt 1-3 i pkt 5-7.

2.

Rejestracji dokonuje właściwy organ Policji na podstawie dowodu nabycia broni.

3.

Fakt posiadania zarejestrowanej broni potwierdza się w legitymacji posiadacza broni.

Amunicję można nabywać na podstawie legitymacji posiadacza broni lub świadectwa broni,

wyłącznie do tej broni, która jest określona w legitymacji lub w świadectwie broni.

1.

Pozwolenia na broń nie wydaje się osobom

1)

nie mającym ukończonych 21 lat,

2)

z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego

(Dz. U. Nr 111, poz. 535, z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 113, poz. 731, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i z 1999 r. Nr 11, poz. 95), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej,

3)

wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego,

4)

uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych,

5)

nie posiadającym miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

6)

co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych

z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym

orzeczeniem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec

których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa.

2.

Na wniosek szkoły, organizacji sportowej i stowarzyszenia obronnego pozwolenie może

być wydane osobie mającej ukończone 18 lat, jednakże tylko na broń służącą do celów

sportowych.

3.

Osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń, przedstawia właściwemu

organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane przez upoważnionego

lekarza i psychologa, stwierdzające, że nie należy ona do osób wymienionych w ust.

1 pkt 2-4, i potwierdzające, że może ona dysponować bronią.

4.

Osoba posiadająca pozwolenie na broń jest obowiązana raz na 5 lat przedstawić właściwemu

organowi Policji aktualne orzeczenia lekarskie i psychologiczne, o których mowa w

ust. 3. W przypadku wydania negatywnego orzeczenia lekarz lub psycholog zobowiązany

jest zawiadomić o tym właściwy organ Policji.

5.

W przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż osoba

posiadająca pozwolenie na broń należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4, właściwy

organ Policji może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim

i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń, o których mowa w ust. 3.

6.

Przepisy ust. 3 i 4 nie dotyczą funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży

Granicznej, Służby Więziennej oraz funkcjonariuszy innych państwowych formacji uzbrojonych

i żołnierzy zawodowych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli na podstawie

odrębnych przepisów posiadają przydzieloną im broń służbową.

7.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze

rozporządzenia

1)

zakres badań lekarskich i psychologicznych, którym jest obowiązana poddać się osoba,

o której mowa w ust. 3 i 4,

2)

lekarzy i psychologów upoważnionych do przeprowadzania badań oraz wydawania orzeczeń,

o których mowa w ust. 3 i 4,

3)

warunki i tryb

a)

odwoływania się od orzeczeń lekarskich i psychologicznych,

b)

uzyskiwania i utraty uprawnień przez lekarzy i psychologów do przeprowadzania badań

lekarskich i psychologicznych,

c)

kontroli wykonywania i dokumentowania badań lekarskich i psychologicznych oraz wydawanych

orzeczeń lekarskich i psychologicznych,

4)

dodatkowe kwalifikacje lekarzy i psychologów przeprowadzających badania lekarskie

i psychologiczne,

5)

sposób postępowania z dokumentacją związaną z badaniami lekarskimi i psychologicznymi

oraz wzory stosowanych dokumentów,

6)

maksymalne stawki opłat za badania lekarskie i psychologiczne.

8.

Koszty związane z wydaniem orzeczeń, o których mowa w ust. 3-5, ponosi osoba poddana

badaniu.

9.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz stanów

chorobowych i jednostek zaburzeń funkcjonowania psychologicznego, o których mowa w

ust. 1 pkt 2-4, wykluczających możliwość wydania pozwolenia na broń.

1.

Osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń, jest obowiązana zdać

egzamin przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji ze znajomości przepisów

dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się

tą bronią.

2.

Od egzaminu, o którym mowa w ust. 1, zwolnieni są funkcjonariusze Policji, Urzędu

Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Służby Więziennej, funkcjonariusze lub pracownicy

innych państwowych formacji uzbrojonych i żołnierze zawodowi Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej, członkowie Polskiego Związku Łowieckiego - w zakresie broni myśliwskiej,

oraz członkowie Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego posiadający licencję zezwalającą

na uprawianie strzelectwa sportowego - w zakresie broni sportowej, jeżeli zdali taki

egzamin na podstawie odrębnych przepisów.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, tryb przeprowadzania i zakres

przedmiotowy egzaminu, skład komisji egzaminacyjnej oraz stawki odpłatności za egzamin.

Egzamin powinien składać się z części teoretycznej, dotyczącej znajomości przepisów

w zakresie zgodnego z prawem posiadania i używania danej broni, oraz z części praktycznej,

dotyczącej umiejętności posługiwania się tą bronią, a stawki odpłatności za egzamin

powinny być zróżnicowane w zależności od celu, w jakim ma być wydane pozwolenie na

broń.

1.

Właściwy organ Policji może odmówić wydania pozwolenia na broń osobie, która naruszyła

1)

warunki określone w pozwoleniu na broń, o których mowa w art. 10 ust. 4,

2)

obowiązek rejestracji broni, o którym mowa w art. 13 ust. 1,

3)

obowiązek zawiadomienia Policji o utracie broni, o którym mowa w art. 25,

4)

obowiązek zawiadomienia o zmianie miejsca zamieszkania, o którym mowa w art. 26,

5)

zasady przechowywania oraz ewidencjonowania broni i amunicji oraz ich noszenia, o

których mowa w art. 32.

2.

Właściwy organ Policji może odmówić wydania pozwolenia na broń osobie, której cofnięto

pozwolenie na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 4.

1.

Właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie

wydano

1)

nie przestrzega warunków określonych w pozwoleniu na broń, o których mowa w art. 10

ust. 4,

2)

należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6,

3)

naruszyła obowiązek zawiadomienia Policji o utracie broni, o którym mowa w art. 25,

4)

znajdując się stanie po użyciu alkoholu lub substancji psychotropowych albo podobnie

działającego środka, nosi broń przy sobie.

2.

Właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności

faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania.

3.

Właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez

osobę posiadającą pozwolenie

1)

obowiązku rejestracji broni, o którym mowa w art. 13 ust. 1,

2)

obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń

lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3-5,

3)

obowiązku zawiadomienia właściwego organu Policji o zmianie miejsca zamieszkania,

o którym mowa w art. 26,

4)

zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa

w art. 32,

5)

wymogu uzyskania zgody na wywóz broni i amunicji za granicę, o którym mowa w art.

38,

6)

zasady, o której mowa w art. 45,

7)

zakazu użyczania broni osobie nieuprawnionej.

1.

W przypadku gdy ujawnione zostaną okoliczności, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt

1, 2 i 4 oraz ust. 3, a zwłoka zagrażałaby bezpieczeństwu publicznemu, Policja może

przejąć, za pokwitowaniem, broń i amunicję do depozytu oraz odebrać dokumenty potwierdzające

legalność posiadania broni.

2.

Broń oraz dokumenty, o których mowa w ust. 1, niezwłocznie przekazuje się organowi

właściwemu do wydania pozwolenia na broń.

3.

Uprawnienia i obowiązki, o których mowa w ust. 1 i 2, realizuje także Straż Graniczna

na obszarze przejścia granicznego i w strefie nadgranicznej.

Cofnięcie pozwolenia na broń następuje w drodze decyzji administracyjnej.

1.

Dopuszcza się zbywanie broni i amunicji do tej broni pomiędzy osobami posiadającymi

pozwolenie na ten sam rodzaj broni.

2.

Zbywający broń i amunicję do tej broni obowiązany jest niezwłocznie powiadomić pisemnie

o tym fakcie właściwy organ Policji.

1.

Osoba, która utraciła uprawnienie do posiadania broni, jest obowiązana niezwłocznie

zbyć broń i amunicję do tej broni.

2.

Zbycie broni, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić za pośrednictwem przedsiębiorcy

uprawnionego do obrotu bronią lub w sposób, o którym mowa w art. 21.

3.

Jeżeli broń nie zostanie zbyta w terminie 30 dni, należy ją złożyć wraz z amunicją

do depozytu właściwego organu Policji.

4.

Złożenie broni i amunicji do depozytu nie stanowi przeszkody do ich zbycia w trybie,

o którym mowa w ust. 2.

1.

Z zastrzeżeniem przepisu ust. 2, koszty związane z deponowaniem broni i amunicji ponosi

Policja.

2.

Osoba składająca broń i amunicję do depozytu, z wyjątkiem znalazcy broni i amunicji,

oraz osoba, która weszła w posiadanie broni lub amunicji po osobie zmarłej, a także

składająca broń i amunicję do depozytu w trybie, o którym mowa w art. 54, ponosi koszty

związane z deponowaniem broni i amunicji.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 2, opłaty związane z deponowaniem broni i amunicji

są pobierane po upływie roku od dnia złożenia broni i amunicji do depozytu.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady deponowania

broni i amunicji w depozycie Policji lub organu celnego, o którym mowa w art. 37 ust.

3, oraz stawki odpłatności za przechowywanie broni i amunicji w depozycie, z uwzględnieniem

zapewnienia protokolarnego przyjęcia broni i amunicji do depozytu, prowadzenia ich

ewidencji oraz utrzymywania ich w odpowiednim stanie technicznym.

Posiadacz broni w przypadku jej utraty jest obowiązany niezwłocznie, nie później jednak

niż w ciągu 24 godzin od chwili stwierdzenia utraty broni, zawiadomić o tym Policję.

Osoba posiadająca pozwolenie na broń jest obowiązana w razie zmiany miejsca zamieszkania

zawiadomić o tym fakcie pisemnie, w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca zamieszkania,

organ Policji właściwy ze względu na nowe miejsce zamieszkania.

1.

Właściwe organy Policji, a w stosunku do żołnierzy zawodowych - właściwe organy wojskowe,

są uprawnione do kontroli wykonywania obowiązków wynikających z przepisów ustawy przez

osoby oraz podmioty, o których mowa w art. 29 ust. 1.

2.

Dane osobowe osób posiadających pozwolenie na broń oraz dane dotyczące podmiotów,

o których mowa w art. 29, urzędowe informacje i opinie o tych osobach i podmiotach

sporządzone w związku ze sprawami pozwoleń na broń oraz liczba posiadanych przez te

osoby i podmioty egzemplarzy broni, rodzaj i cechy identyfikacyjne tej broni podlegają,

z zastrzeżeniem ust. 3, wpisowi do rejestru prowadzonego przez Komendanta Głównego

Policji.

3.

Dane osobowe żołnierzy zawodowych posiadających pozwolenie na broń, urzędowe informacje

i opinie o tych osobach sporządzone w związku ze sprawami pozwoleń na broń oraz liczba

posiadanych przez te osoby egzemplarzy broni, rodzaj i cechy identyfikacyjne tej broni

podlegają wpisowi do rejestru prowadzonego przez właściwy organ wojskowy.

4.

Właściwy organ wojskowy, o którym mowa w ust. 3, przekazuje wraz w roku, w terminie

do 1 marca, Komendantowi Głównemu Policji informację o liczbie pozwoleń na broń wydanych

w roku poprzednim, wraz z informacją o liczbie egzemplarzy i rodzajach broni, na które

pozwolenia te zostały wydane.

5.

Polski Związek Łowiecki i zarządy stowarzyszeń strzeleckich są obowiązane do corocznego

składania właściwym organom Policji aktualnych wykazów członków uprawiających łowiectwo

lub strzelectwo z użyciem własnej broni oraz do powiadamiania tych organów o wykluczeniu

wymienionych członków tych organizacji w terminie 30 dni od dnia wykluczenia.

6.

Wykaz, o którym mowa w ust. 5, obejmuje imię i nazwisko, numer ewidencyjny Powszechnego

Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL) oraz adres zamieszkania.

Broni odpowiadającej celom łowieckim i broni odpowiadającej celom sportowym oraz amunicji

do takiej broni można użyczać osobom posiadającym pozwolenie na broń wydane w celach

łowieckich lub sportowych.

1.

Pozwolenie na broń na okaziciela, zwane dalej „świadectwem broni”, może być wydane

1)

przedsiębiorcom i jednostkom organizacyjnym, którzy na podstawie odrębnych przepisów

powołali wewnętrzne służby ochrony, jeżeli broń jest niezbędna do wykonywania przez

te służby zadań wynikających z planu ochrony,

2)

przedsiębiorcom, którzy uzyskali koncesje na prowadzenie działalności gospodarczej

w zakresie usług ochrony osób i mienia, jeżeli broń jest im niezbędna w zakresie i

formach określonych w koncesji,

3)

podmiotom prowadzącym strzelnicę,

4)

szkołom, organizacjom sportowym i łowieckim, stowarzyszeniom obronnym w celu szkolenia

i realizacji ćwiczeń strzeleckich lub innym placówkom oświatowym oraz organizatorom

kursów, kształcącym w zawodzie pracownika ochrony,

5)

podmiotom wykonującym zadania związane z realizacją filmów i innych przedsięwzięć

artystycznych,

6)

urzędom, instytucjom, zakładom, przedsiębiorcom i innym podmiotom, których pracownikom

broń jest niezbędna do ochrony osobistej w związku z wykonywaniem przez nich obowiązków

pracowniczych związanych ze szczególnym narażeniem na zamach przeciwko życiu lub zdrowiu.

2.

Świadectwo broni na broń szczególnie niebezpieczną może być wydane wyłącznie podmiotom,

o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, oraz organizatorom kursów, kształcącym w zawodzie

pracownika ochrony.

3.

Podmioty, o których mowa w ust. 1, po uzyskaniu świadectwa broni mogą nabywać broń

i amunicję na zasadach określonych w art. 12 ust. 3 i art. 14 albo najmować broń od

Policji lub Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Osoby fizyczne zatrudnione przez podmioty, o których mowa w art. 29 ust. 1, przy wykonywaniu

zadań wymienionych w tym przepisie, z zachowaniem zasad określonych w art. 15 ust.

1-5 i art. 16 ust. 1, mogą zostać dopuszczone do posiadania broni w czasie wykonywania

tych zadań.

2.

Dopuszczenie do posiadania broni następuje w drodze decyzji administracyjnej, wydawanej

przez właściwy organ Policji.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 nie dotyczą osób, które na podstawie odrębnych przepisów posiadają

licencję pracownika ochrony fizycznej.

4.

Legalność posiadania broni przez osoby, o których mowa w ust. 1, oraz przez osoby

posiadające licencję pracownika ochrony fizycznej potwierdza się w legitymacji osoby

dopuszczonej do posiadania broni.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory: legitymacji

posiadacza broni, zaświadczenia uprawniającego do nabycia broni, legitymacji osoby

dopuszczonej do posiadania broni oraz świadectwa broni. Legitymacje i zaświadczenia

powinny zawierać dane umożliwiające jednoznaczną identyfikację osoby oraz rodzaju

broni.

2.

Minister Obrony Narodowej oraz minister właściwy do spraw wewnętrznych określą, w

drodze rozporządzenia, organy wojskowe właściwe do wydawania pozwoleń na broń podległym

im żołnierzom zawodowym i kontroli wykonywania obowiązków wynikających z przepisów

ustawy przez osoby, które uzyskały pozwolenie na broń, oraz do prowadzenia rejestru,

o którym mowa w art. 27 ust. 3.

1.

Broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich

osób nieuprawnionych.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej

oraz ministrem właściwym do spraw kultury, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady i warunki przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji,

z wyłączeniem podmiotów, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2, z uwzględnieniem

zabezpieczeń uniemożliwiających dostęp do broni i amunicji osobom trzecim.

1.

Jeżeli interes bezpieczeństwa państwa lub porządek publiczny tego wymagają, minister

właściwy do spraw wewnętrznych może wprowadzić, w drodze rozporządzenia, na obszarze

całego państwa lub na określonych obszarach, zakaz noszenia wszelkiego rodzaju broni

lub niektórych jej rodzajów na czas określony.

2.

Zakaz, o którym mowa w ust. 1, dotyczy wszystkich osób posiadających broń zgodnie

z przepisami niniejszej ustawy, z wyłączeniem osób posiadających broń na podstawie

świadectwa broni wydanego podmiotom, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1, 2 i 6,

oraz z wyłączeniem osób, o których mowa w art. 39 ust. 1 i w art. 40.

Przewóz broni i amunicji przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może nastąpić

na podstawie zaświadczenia wydanego przez właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Przewożenie broni i amunicji środkami transportu publicznego, z zastrzeżeniem ust.

2, jest dopuszczalne przy zachowaniu niezbędnych środków bezpieczeństwa, pod warunkiem

że broń i amunicja są zabezpieczone w sposób uniemożliwiający powstanie zagrożenia

życia, zdrowia lub mienia.

2.

Przewożenie broni i amunicji w kabinach pasażerskich statków powietrznych przez osoby

inne niż specjalnie do tego upoważnione na podstawie odrębnych przepisów jest zakazane.

3.

Minister właściwy do spraw transportu oraz minister właściwy do spraw wewnętrznych

określą, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i warunki przewożenia broni i

amunicji środkami transportu publicznego, w sposób uniemożliwiający powstanie zagrożenia

życia, zdrowia lub mienia.

1.

Przesyłanie broni albo amunicji za pośrednictwem podmiotów zajmujących się przewożeniem

i doręczaniem przesyłek jest zakazane, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4.

2.

Organy celne, a także jednostki przewożące przesyłki pocztowe, w razie stwierdzenia

przypadku naruszenia zakazu, o którym mowa w ust. 1, zatrzymują przesyłkę, zawiadamiając

o tym najbliższy organ Policji, który jest zobowiązany do jej niezwłocznego protokolarnego

przejęcia do depozytu.

3.

Dopuszcza się przesyłanie broni za pośrednictwem podmiotów, o których mowa w ust.

1, pomiędzy przedsiębiorcami uprawnionymi na podstawie odrębnych przepisów do prowadzenia

obrotu bronią lub do jej wytwarzania.

4.

Dopuszcza się przesyłanie broni z zagranicy dla osób fizycznych posiadających pozwolenie

na dany rodzaj broni za pośrednictwem podmiotów, o których mowa w ust. 1.

5.

Minister właściwy do spraw łączności, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe zasady i warunki przesyłania broni w przypadkach, o których

mowa w ust. 3 i 4, z uwzględnieniem zabezpieczeń uniemożliwiających utratę broni oraz

z uwzględnieniem poddania tej broni odprawie celnej.

1.

Przywóz broni i amunicji z zagranicy przez obywateli polskich na własne potrzeby wymaga

uprzedniego wydania zaświadczenia przez właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1, przekraczając granicę, są obowiązane do pisemnego

zgłoszenia właściwemu organowi celnemu przywozu broni i amunicji. Organ ten niezwłocznie

przekazuje informacje zawarte w zgłoszeniu właściwemu organowi Policji.

3.

Jeżeli osoby, o których mowa w ust. 1, nie posiadają pozwolenia na broń, są obowiązane

niezwłocznie złożyć przywożoną broń i amunicję do depozytu właściwego organu celnego,

a także, w terminie 14 dni od dnia przywozu broni na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

wystąpić do właściwego organu Policji z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń.

4.

Koszty związane z deponowaniem broni i amunicji w trybie, o którym mowa w ust. 3,

ponosi osoba składająca broń i amunicję do depozytu.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór zgłoszenia

oraz tryb przekazywania informacji, o których mowa w ust. 2. Zgłoszenie powinno zawierać

dane, które pozwolą na jednoznaczną identyfikację osoby przywożącej broń i amunicję,

a także jednoznaczną identyfikację tej broni i amunicji.

Wywóz broni i amunicji za granicę przez obywateli polskich wymaga zgody właściwego

organu Policji.

1.

Członkowie misji dyplomatycznych i urzędów konsularnych oraz osoby zrównane z nimi

na podstawie porozumień międzynarodowych mogą posiadać broń i amunicję na podstawie

porozumień międzynarodowych lub na zasadzie wzajemności w celach

1)

ochrony osobistej,

2)

łowieckich,

3)

sportowych,

4)

kolekcjonerskich,

5)

pamiątkowych.

2.

Cudzoziemcom, o których mowa w ust. 1, właściwy organ Policji wydaje terminowe pozwolenie

na broń na okres pełnienia przez te osoby funkcji w misjach dyplomatycznych i urzędach

konsularnych w Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych oraz minister właściwy do spraw zagranicznych

określą, w drodze rozporządzenia, tryb i warunki wydawania pozwoleń na broń cudzoziemcom,

o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem wymogu przedstawienia dokumentu o charakterze

pozwolenia na broń, wydanego cudzoziemcowi przez właściwy organ państwa, którego jest

obywatelem.

Cudzoziemcy nie wymienieni w art. 39 ust. 1 mogą posiadać broń i amunicję, jeżeli

są one niezbędne do wykonywania czynności związanych z ochroną misji dyplomatycznych

i urzędów konsularnych państw obcych, przedstawicielstw organizacji międzynarodowych,

członków oficjalnych delegacji zagranicznych, a także do innych celów wynikających

z porozumień międzynarodowych lub z zasady wzajemności, z uwzględnieniem przepisu

art. 39 ust. 2 i przepisów wydanych na podstawie art. 39 ust. 3.

1.

Przywóz broni i amunicji z zagranicy oraz jej wywóz za granicę przez cudzoziemców,

o których mowa w art. 39 ust. 1 i art. 40, wymagają uprzedniego wydania zaświadczenia

przez właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej. Zaświadczenie zastępuje pozwolenie

na broń na okres do 30 dni od dnia przywozu broni i amunicji.

2.

Jeżeli upłynął termin ważności zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, broń i amunicja

podlegają niezwłocznemu złożeniu do depozytu organu Policji właściwego ze względu

na miejsce pobytu cudzoziemca.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach właściwy organ Policji może wydać cudzoziemcowi

zaświadczenie zastępujące pozwolenie na broń oraz uprawniające do wywozu broni i amunicji,

określając termin ważności tego zaświadczenia nie dłuższy niż 14 dni.

4.

Jeżeli cudzoziemcy, o których mowa w art. 39 ust. 1 i art. 40, nie spełniają warunków

określonych w ust. 1 i 2, broń i amunicja podlegają zatrzymaniu przez właściwy organ

Straży Granicznej lub organ celny i protokolarnemu przekazaniu organowi Policji właściwemu

ze względu na miejsce przekraczania granicy przez tych cudzoziemców.

1.

Cudzoziemcy przybywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej mogą przywozić i

wywozić broń odpowiadającą celom łowieckim, a także amunicję do niej w liczbie nie

przekraczającej łącznie 100 sztuk, o ile broń i amunicja mają służyć do polowań organizowanych

na podstawie odrębnych przepisów.

2.

Cudzoziemcy przybywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu wzięcia udziału

w imprezach sportowych, których regulamin wymaga użycia broni, lub w przygotowaniach

do takich imprez mogą przywozić i wywozić broń odpowiadającą celom sportowym oraz

amunicję do tej broni w ilościach określonych w zaproszeniu organizatorów imprez sportowych.

Zaproszenia muszą być potwierdzone przez właściwego komendanta wojewódzkiego Policji.

3.

Przywóz oraz wywóz broni i amunicji przez cudzoziemców, o których mowa w ust. 1 i

2, odbywa się na podstawie zaświadczenia wydanego przez właściwego konsula Rzeczypospolitej

Polskiej, które zastępuje pozwolenie na broń na okres do 30 dni od dnia przywozu broni

i amunicji.

4.

Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 3, uprawnia cudzoziemców do nabycia amunicji do

broni określonej w tym zaświadczeniu.

5.

Jeżeli upłynął termin ważności zaświadczenia, o którym mowa w ust. 3, broń i amunicja

podlegają niezwłocznemu złożeniu do depozytu organu Policji właściwego ze względu

na miejsce pobytu cudzoziemca.

6.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach właściwy organ Policji może wydać cudzoziemcowi

zaświadczenie zastępujące pozwolenie na broń oraz uprawniające do wywozu broni i amunicji,

określając termin ważności tego zaświadczenia nie dłuższy niż 30 dni. Przepis ust.

4 stosuje się odpowiednio.

7.

Jeżeli cudzoziemcy, o których mowa w ust. 1 i 2, nie spełniają warunków określonych

w ust. 1-3 i 5, broń i amunicja podlegają zatrzymaniu przez właściwy organ Straży

Granicznej lub organ celny i protokolarnemu przekazaniu organowi Policji właściwemu

ze względu na miejsce przekraczania granicy przez tych cudzoziemców.

8.

Przepisy ust. 1-7 stosuje się odpowiednio do obywateli polskich mających miejsce stałego

zamieszkania za granicą.

1.

Cudzoziemcy nie wymienieni w art. 39 ust. 1, posiadający upoważnienie władz swojego

państwa do nabycia danego rodzaju oraz liczby egzemplarzy broni, poświadczone przez

właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej, mogą nabywać broń na podstawie zaświadczenia

wydanego przez właściwy organ Policji, o którym mowa w ust. 2.

2.

Na wniosek cudzoziemca posiadającego dokumenty, o których mowa w ust. 1, właściwy

ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca komendant wojewódzki Policji wydaje zaświadczenie

uprawniające do nabycia określonego rodzaju oraz liczby egzemplarzy broni.

3.

Nabycie broni, o którym mowa w ust. 1, może dotyczyć wyłącznie tych rodzajów broni,

które, zgodnie z przepisami ustawy, mogą posiadać osoby fizyczne na podstawie pozwolenia

na broń.

4.

Zbywający broń cudzoziemcowi jest obowiązany niezwłocznie złożyć tę broń do depozytu

komendanta wojewódzkiego Policji, który wydał cudzoziemcowi zaświadczenie uprawniające

do nabycia broni.

5.

Do wywozu za granicę nabytej przez cudzoziemca broni uprawnia zaświadczenie, o którym

mowa w ust. 2, z terminem ważności do 2 dni.

6.

Wydanie cudzoziemcowi broni z depozytu policyjnego następuje wraz z wydaniem zaświadczenia,

o którym mowa w ust. 5.

7.

W przypadku gdy broni nie wywieziono za granicę w terminie określonym w zaświadczeniu,

broń podlega niezwłocznemu złożeniu do depozytu najbliższego organu Policji, a właściwy

komendant wojewódzki Policji wydaje kolejne zaświadczenie.

8.

Jeżeli cudzoziemiec nie spełnia warunków określonych w ustawie, broń podlega zatrzymaniu

przez właściwy organ Straży Granicznej lub organ celny i protokolarnemu przekazaniu

organowi Policji właściwemu ze względu na miejsce przekraczania granicy przez cudzoziemca.

9.

Właściwy organ celny niezwłocznie zawiadamia o fakcie wywozu przez cudzoziemca broni

nabytej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej komendanta wojewódzkiego Policji,

o którym mowa w ust. 2.

10.

Komendant wojewódzki Policji, o którym mowa w ust. 2, niezwłocznie zawiadamia o fakcie

nabycia broni przez cudzoziemca oraz o jej wywozie za granicę urząd konsularny państwa,

którego władze wydały temu cudzoziemcowi upoważnienie, o którym mowa w ust. 1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zagranicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wzory zaświadczeń, o których mowa

w art. 34, art. 37 ust. 1, art. 41 ust. 1 i 3, art. 42 ust. 3 i 6 oraz art. 43 ust.

2. Zaświadczenia powinny zawierać opis przywożonej, przewożonej lub wywożonej broni

i amunicji, umożliwiający ich jednoznaczną identyfikację, a także dane, które wraz

z dokumentem paszportowym lub innym dokumentem uprawniającym do przekroczenia granicy

państwa pozwolą na ustalenie tożsamości ich posiadacza.

Broń, która jest zdolna do rażenia celów na odległość, może być używana w celach szkoleniowych

i sportowych tylko na strzelnicach.

1.

Strzelnice powinny być zlokalizowane, zbudowane i zorganizowane w sposób nie naruszający

wymogów związanych z ochroną środowiska oraz wykluczający możliwość wydostania się

poza ich obręb pocisku wystrzelonego z broni ze stanowiska strzeleckiego w sposób

zgodny z regulaminem strzelnicy.

2.

Szczegółowe zasady zachowania bezpieczeństwa na strzelnicy określa regulamin strzelnicy.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzorcowy

regulamin bezpiecznego funkcjonowania strzelnic, uwzględniając warunki korzystania

ze strzelnicy oraz sposób obchodzenia się z bronią i sposób zachowania się osób przebywających

na strzelnicy.

Dopuszczenie strzelnicy do użytkowania oraz zatwierdzenie regulaminu strzelnicy następuje

w drodze decyzji administracyjnej wydanej przez właściwego wójta, burmistrza (prezydenta

miasta).

Minister właściwy do spraw ochrony środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wymagania

w zakresie ochrony środowiska dotyczące budowy i użytkowania strzelnic.

Przepisów rozdziału nie stosuje się do strzelnic Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej,

Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej oraz Służby Więziennej.

Kto porzuca broń palną lub amunicję, która pozostaje w jego dyspozycji, podlega grzywnie,

karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

1.

Kto zbywa osobie nieuprawnionej albo bez wymaganego pozwolenia posiada albo wyrabia

broń pneumatyczną, miotacz gazu obezwładniającego lub narzędzie albo urządzenie, którego

używanie może zagrażać życiu lub zdrowiu, podlega karze aresztu lub grzywny.

2.

Tej samej karze podlega, kto

1)

nie dopełnia obowiązku rejestracji broni albo obowiązku zdania broni i amunicji do

depozytu,

2)

nie dopełnia obowiązku zawiadomienia Policji o utracie lub zbyciu innej osobie broni

i amunicji do tej broni,

3)

posiadając pozwolenie na broń, nie dopełnia obowiązku pisemnego zawiadomienia właściwego

organu Policji o zmianie miejsca zamieszkania w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca

zamieszkania,

4)

nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu lub substancji psychotropowych

albo podobnie działającego środka,

5)

przywozi z zagranicy albo wywozi za granicę broń i amunicję lub przewozi broń i amunicję

przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zaświadczenia właściwego

konsula Rzeczypospolitej Polskiej lub bez zgody właściwego organu Policji, a także

nie dopełnia obowiązku pisemnego zgłoszenia przywozu broni i amunicji przy przekraczaniu

granicy,

6)

narusza zakaz przesyłania broni i amunicji za pośrednictwem podmiotów zajmujących

się przewożeniem i doręczaniem przesyłek,

7)

przechowuje oraz nosi broń i amunicję w sposób umożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych,

8)

przewozi broń lub amunicję środkami transportu publicznego, nie spełniając warunku

prawidłowego zabezpieczenia broni i amunicji,

9)

przewozi broń i amunicję w kabinie pasażerskiego statku powietrznego, nie będąc osobą

do tego upoważnioną na podstawie odrębnych przepisów,

10)

nosi broń, naruszając ograniczenie lub wykluczenie możliwości jej noszenia określone

przez właściwy organ Policji w pozwoleniu na broń, albo nosi broń, naruszając zakaz

jej noszenia wprowadzony przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych,

11)

używa w celach szkoleniowych lub sportowych broni zdolnej do rażenia celów na odległość

poza strzelnicami,

12)

narusza przepisy regulaminu określającego zasady zachowania bezpieczeństwa na strzelnicy.

3.

Kto posiada broń, nie mając przy sobie legitymacji posiadacza broni albo legitymacji

osoby dopuszczonej do posiadania broni, podlega karze grzywny.

4.

W razie popełnienia wykroczeń, o których mowa w ust. 1 i 2, można orzec przepadek

broni i amunicji, chociażby przedmioty te nie stanowiły własności sprawcy.

5.

Orzekanie w sprawach, o których mowa w ust. 1-4, następuje w trybie przepisów o postępowaniu

w sprawach o wykroczenia.

Zachowują ważność pozwolenia na broń i legitymacje noszące nazwę „pozwolenie na broń”,

wydane na podstawie dotychczasowych przepisów.

Do nie zakończonych decyzją ostateczną postępowań w sprawach pozwoleń na broń stosuje

się przepisy dotychczasowe.

Nie podlega karze, kto bez wymaganego pozwolenia posiada broń lub amunicję i w terminie

do 90 dni od dnia wejścia w życie niniejszego przepisu dobrowolnie zawiadomi o tym

fakcie Policję oraz złoży broń i amunicję do jej depozytu.

Traci moc ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych

(Dz. U. Nr 6, poz. 43, z 1983 r. Nr 6, poz. 35, z 1988 r. Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 35, poz. 192 oraz z 1997 r. Nr 6, poz. 31, Nr 88, poz. 554 i Nr 114, poz. 740), z wyjątkiem przepisów art. 3, art. 18, art. 19 i art. 24-26, a także przepisów art.

27, art. 28 i art. 32-35 w części dotyczącej materiałów wybuchowych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 9 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisu

art. 54, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.