Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 31 maja 1999 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Urzędzie Ochrony Państwa.

1.

Centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach bezpieczeństwa państwa

i ochrony jego porządku konstytucyjnego jest Szef Urzędu Ochrony Państwa.

2.

Do zadań Szefa Urzędu Ochrony Państwa należy

1)

rozpoznawanie i przeciwdziałanie zagrożeniom godzącym w bezpieczeństwo, obronność,

niezależność, całość i międzynarodową pozycję państwa,

2)

zapobieganie i wykrywanie przestępstw szpiegostwa i terroryzmu oraz innych przestępstw

godzących w bezpieczeństwo państwa oraz ściganie ich sprawców,

3)

zapobieganie i wykrywanie przestępstw godzących w podstawy ekonomiczne państwa i ściganie

ich sprawców,

4)

zapobieganie i wykrywanie przestępstw o charakterze lub zasięgu międzynarodowym, w

tym nielegalnego wytwarzania, posiadania i obrotu bronią, amunicją i materiałami wybuchowymi,

środkami odurzającymi, psychotropowymi lub materiałami jądrowymi i promieniotwórczymi,

oraz ściganie ich sprawców,

5)

rozpoznawanie i przeciwdziałanie naruszeniom tajemnicy państwowej,

6)

przygotowywanie dla najwyższych organów władzy i administracji państwowej informacji

i analiz istotnych dla bezpieczeństwa państwa,

7)

kryptograficzna ochrona wiadomości stanowiących tajemnicę państwową i służbową, przekazywanych

przez techniczne środki łączności na potrzeby organów administracji państwowej i państwowych

instytucji finansowych i gospodarczych.

3.

Szef Urzędu Ochrony Państwa wykonuje zadania przy pomocy Urzędu Ochrony Państwa.

4.

Nazwa Urząd Ochrony Państwa i jej skrót UOP przysługuje wyłącznie urzędowi, o którym

mowa w ust. 3.

5.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, organy i instytucje oraz zakres

i tryb wykonywania przez nie obowiązków niezbędnych do realizacji zadań, o których

mowa w ust. 2 pkt 7.

1.

Urząd Ochrony Państwa i Wojskowe Służby Informacyjne współdziałają przy zapobieganiu

i zwalczaniu zbrodni szpiegostwa oraz innych przestępstw godzących w potencjał obronny

państwa.

2.

Organy administracji rządowej współdziałają z Szefem Urzędu Ochrony Państwa w sprawach

należących do jego zakresu działania.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Prezes Rady Ministrów określa szczegółowe zadania Urzędu Ochrony Państwa.

2.

Prezes Rady Ministrów, w drodze rozporządzenia, nadaje Urzędowi Ochrony Państwa statut,

który określa jego organizację.

1.

Prezes Rady Ministrów sprawuje nadzór nad działalnością Szefa Urzędu Ochrony Państwa.

Szef Urzędu Ochrony Państwa podlega bezpośrednio Prezesowi Rady Ministrów.

2.

Przy Radzie Ministrów działa Kolegium do Spraw Służb Specjalnych, zwane dalej „Kolegium”,

jako organ opiniodawczo-doradczy w sprawach programowania, nadzoru i koordynowania

działań Urzędu Ochrony Państwa i Wojskowych Służb Informacyjnych, zwanych dalej „służbami

specjalnymi”, oraz podejmowanych dla ochrony bezpieczeństwa państwa działań Policji,

Straży Granicznej i Żandarmerii Wojskowej. Do zadań Kolegium należy w szczególności

formułowanie ocen lub wyrażanie opinii w sprawach

1)

powoływania i odwoływania Szefa Urzędu Ochrony Państwa oraz Szefa Inspektoratu Wojskowych

Służb Informacyjnych,

2)

wytyczania kierunków i planów działania służb specjalnych,

3)

szczegółowych projektów budżetów Urzędu Ochrony Państwa i Wojskowych Służb Informacyjnych,

przed rozpatrzeniem ich przez Radę Ministrów,

4)

tworzenia oraz zmian centralnych planów ochrony organów i instytucji państwowych oraz

gospodarki narodowej,

5)

wykonywania przez służby specjalne powierzonych im zadań zgodnie z kierunkami i planami

działania tych służb,

6)

koordynacji działań służb specjalnych z Żandarmerią Wojskową, Policją, Strażą Graniczną

oraz ich współdziałania w dziedzinie ochrony i bezpieczeństwa państwa,

7)

współdziałania organów państwowych ze służbami specjalnymi.

3.

W skład Kolegium wchodzą

1)

przewodniczący - Prezes Rady Ministrów,

2)

członkowie

a)

minister właściwy do spraw wewnętrznych

b)

minister właściwy do spraw zagranicznych

c)

minister właściwy do spraw obrony narodowej

d)

Szef Urzędu Ochrony Państwa,

e)

Sekretarz Komitetu Obrony Kraju,

f)

przewodniczący stałego komitetu Rady Ministrów, właściwego w sprawach zewnętrznego

i wewnętrznego bezpieczeństwa państwa.

4.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej może delegować swojego przedstawiciela do udziału

w posiedzeniach Kolegium.

5.

W pracach Kolegium uczestniczy Sekretarz Kolegium, powoływany i odwoływany przez Prezesa

Rady Ministrów.

6.

Prezes Rady Ministrów może zapraszać do udziału w posiedzeniach Kolegium przewodniczących

właściwych komisji sejmowych.

7.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia

1)

zadania, szczegółowe zasady i tryb funkcjonowania Kolegium, a także zasady udziału

w posiedzeniach Kolegium przedstawicieli służb specjalnych i innych właściwych organów,

2)

zakres czynności Sekretarza Kolegium.

1.

Szefa Urzędu Ochrony Państwa powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów po zasięgnięciu

opinii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Kolegium oraz Sejmowej Komisji do Spraw

Służb Specjalnych.

2.

W razie zwolnienia stanowiska Szefa Urzędu Ochrony Państwa, Prezes Rady Ministrów,

do czasu powołania nowego Szefa, powierza pełnienie obowiązków Szefa Urzędu Ochrony

Państwa, na czas nie dłuższy niż trzy miesiące, jednemu z jego zastępców lub innej

osobie.

3.

W razie czasowej niemożności sprawowania funkcji przez Szefa Urzędu Ochrony Państwa,

Prezes Rady Ministrów, do czasu ustania przeszkody w sprawowaniu tej funkcji przez

dotychczasowego Szefa, powierza pełnienie obowiązków Szefa Urzędu Ochrony Państwa

jednemu z jego zastępców lub innej osobie.

4.

Zastępców Szefa Urzędu Ochrony Państwa powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów na

wniosek Szefa Urzędu Ochrony Państwa.

1.

Prezes Rady Ministrów, po zasięgnięciu opinii Kolegium, wytycza corocznie kierunki

działań Urzędu Ochrony Państwa.

2.

W oparciu o wytyczne, o których mowa w ust. 1, Szef Urzędu Ochrony Państwa opracowuje

i przedstawia do zatwierdzenia Prezesowi Rady Ministrów roczny plan działania Urzędu

Ochrony Państwa.

3.

Prezes Rady Ministrów w celu zapewnienia wymaganego współdziałania służb specjalnych

może, po zasięgnięciu opinii Kolegium, udzielać w tym zakresie wiążących wytycznych

ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych

W ustawie z dnia 1 lutego 1983 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 1992 r. Nr 11,

poz. 41 i Nr 26, poz. 114) w art. 70 ust. 6 otrzymuje brzmienie

«

6.

Ministrowie Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem Transportu

i Gospodarki Morskiej, mogą określać odmiennie od przepisów ust. 2-5 oraz art. 71

uprawnienia kierowców do kierowania pojazdami Policji i Straży Granicznej oraz kierowców

w czynnej służbie wojskowej do kierowania pojazdami Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej.

»

1.

Prezes Rady Ministrów, na wniosek Szefa Urzędu Ochrony Państwa i po zasięgnięciu opinii

Kolegium, może tworzyć i rozwiązywać Delegatury Urzędu Ochrony Państwa, określając

ich zakres działania i właściwość terytorialną.

2.

Szef Urzędu Ochrony Państwa może, za zgodą Prezesa Rady Ministrów, tworzyć i rozwiązywać

wydziały zamiejscowe.

1

Szef Urzędu Ochrony Państwa, w zakresie swojej właściwości, opracowuje i przedstawia

Radzie Ministrów oraz Prezesowi Rady Ministrów projekty aktów prawnych Rady Ministrów

i Prezesa Rady Ministrów, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

2

Szef Urzędu Ochrony Państwa określa metody i formy wykonywania zadań przez podległe

jednostki organizacyjne, w zakresie nie objętym innymi przepisami wydanymi na podstawie

ustawy.

W ustawie z dnia 10 kwietnia 1986 r. - Prawo atomowe (Dz. U. Nr 12, poz. 70, z 1987 r.

Nr 33, poz. 180, z 1991 r. Nr 8, poz. 28 oraz z 1994 r. Nr 90, poz. 418) wprowadza

się następujące zmiany

1)

w art. 4

a)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

«

4.

Prezes Państwowej Agencji Atomistyki, zwany dalej „Prezesem Agencji”, może określić

szczegółowe wymagania oraz warunki bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej,

dotyczące poszczególnych rodzajów działalności związanej z wykorzystywaniem energii

atomowej i źródeł promieniowania jonizującego.

»

,

b)

dodaje się ust. 5 w brzmieniu

«

5.

Prezes Agencji może określić wypadki, w których działalność związana ze źródłami promieniowania

jonizującego nie wymaga zezwolenia, o którym mowa w ust. 1.

»

;

2)

tytuł rozdziału 11 otrzymuje brzmienie: „Przepisy karne”;

3)

po art. 61 dodaje się nowy art. 62 w brzmieniu

«

Art. 62.

1.

Kto bez wymaganego zezwolenia wytwarza, przetwarza, wprowadza do obrotu, przewozi,

posiada lub stosuje materiały jądrowe, źródła lub odpady promieniotwórcze albo je

porzuca, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10 i grzywny.

2.

W razie skazania za przestępstwo określone w ust. 1, orzeka się przepadek przedmiotów

przestępstwa, choćby nie były własnością sprawcy.

»

;

4)

dotychczasowy art. 62 oznacza się jako 62a i w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

«

1)

bez wymaganego zezwolenia lub wbrew jego warunkom podejmuje działalność, o której

mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2-9 oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 4 ust. 3

pkt 2, albo dokonuje przywozu lub wywozu, o których mowa w art. 6 ust. 2, albo zatrudnia

pracowników bez uprawnień, kwalifikacji lub umiejętności określonych w przepisach

o bezpieczeństwie jądrowym i ochronie radiologicznej,

»”

;

1

W granicach swoich zadań Urząd Ochrony Państwa wykonuje czynności operacyjno-rozpoznawcze

i dochodzeniowo-śledcze w celu rozpoznania, zapobiegania i wykrywania przestępstw,

a także czynności operacyjno-rozpoznawcze, w celu uzyskania informacji istotnych dla

ochrony bezpieczeństwa państwa.

2.

Urząd Ochrony Państwa wykonuje również czynności na polecenie sądu lub prokuratora

w zakresie określonym w Kodeksie postępowania karnego.

3.

Funkcjonariusze Urzędu Ochrony Państwa, zwani dalej „funkcjonariuszami”, wykonują

czynności tylko w zakresie właściwości tego urzędu i w tym zakresie przysługują im

uprawnienia procesowe policjantów, wynikające z przepisów Kodeksu postępowania karnego.

1.

Urząd Ochrony Państwa może, w zakresie koniecznym do wykonywania jego ustawowych zadań,

korzystać z informacji o osobie, uzyskanych przez Policję i Straż Graniczną w czasie

wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych.

2

Prezes Rady Ministrów określi zakres, warunki i tryb przekazywania Urzędowi Ochrony

Państwa informacji o osobie, uzyskanych przez Policję i Straż Graniczną w czasie wykonywania

czynności operacyjno-rozpoznawczych.

1.

Funkcjonariusze, wykonując czynności, o których mowa w art. 6, mają prawo

1)

legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości,

2)

zatrzymywania osób w trybie i w wypadkach określonych w przepisach Kodeksu postępowania karnego,

3)

przeszukania osób i pomieszczeń w trybie i w wypadkach określonych w przepisach Kodeksu postępowania karnego i innych ustawach,

4)

dokonywania kontroli osobistej, a także przeglądania zawartości bagaży i sprawdzania

ładunku w portach i na dworcach oraz w środkach transportu lądowego, powietrznego

i wodnego w razie istnienia uzasadnionego podejrzenia popełnienia czynu zabronionego

pod groźbą kary,

5

żądania niezbędnej pomocy od instytucji państwowych, organów administracji rządowej

i samorządu terytorialnego oraz jednostek gospodarczych prowadzących działalność w

zakresie użyteczności publicznej; wymienione instytucje, organy i jednostki obowiązane

są, w zakresie swojego działania, do udzielenia tej pomocy, w zakresie obowiązujących

przepisów prawa,

6

zwracania się o niezbędną pomoc do innych jednostek gospodarczych i organizacji społecznych,

jak również zwracania się w nagłych wypadkach do każdej osoby o udzielenie doraźnej

pomocy, w ramach obowiązujących przepisów prawa.

2.

Zatrzymanie osoby może być zastosowane tylko wówczas, gdy inne środki okazały się

bezcelowe lub nieskuteczne.

3.

Osobę zatrzymaną należy niezwłocznie poddać - w razie uzasadnionej potrzeby - badaniu

lekarskiemu lub udzielić jej pierwszej pomocy medycznej.

4.

Czynności wymienione w ust. 1 powinny być wykonywane w sposób możliwie najmniej naruszający

dobra osobiste osoby, wobec której zostają podjęte.

5.

Na sposób prowadzenia czynności, o których mowa w ust. 1, przysługuje zażalenie do

miejscowo właściwego prokuratora.

6

Szczegółowy tryb działań, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2 i 4-6, określa w drodze

rozporządzenia Rada Ministrów.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

W razie niepodporządkowania się wydanym na podstawie prawa poleceniom funkcjonariuszy,

mogą oni stosować fizyczne, techniczne i chemiczne środki przymusu bezpośredniego,

służące do obezwładniania bądź konwojowania osób oraz do zatrzymywania pojazdów.

2.

W przypadkach określonych w ust. 1 mogą być stosowane jedynie środki przymusu bezpośredniego

odpowiadające potrzebom wynikającym z istniejącej sytuacji i niezbędne do osiągnięcia

podporządkowania się wydanym poleceniom.

3.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowe wypadki oraz warunki

i sposoby użycia środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w ust. 1.

Minister Spraw Wewnętrznych zorganizuje policję sądową w okresie 6 miesięcy od dnia

wejścia w życie ustawy.

1

Jeżeli środki przymusu bezpośredniego wymienione w art. 8 ust. 1 okazały się niewystarczające

lub ich użycie ze względu na okoliczności danego zdarzenia nie jest możliwe, funkcjonariusz

ma prawo użycia broni palnej wyłącznie

1)

w celu odparcia bezpośredniego i bezprawnego zamachu na życie, zdrowie lub wolność

funkcjonariusza lub innej osoby oraz w celu przeciwdziałania czynnościom zmierzającym

bezpośrednio do takiego zamachu,

2)

przeciwko osobie nie podporządkowującej się wezwaniu do natychmiastowego porzucenia

broni lub innego niebezpiecznego narzędzia, którego użycie zagrozić może życiu, zdrowiu

lub wolności funkcjonariusza albo innej osoby,

3)

przeciwko osobie, która usiłuje bezprawnie, przemocą odebrać broń palną funkcjonariuszowi

lub innej osobie uprawnionej do posiadania broni palnej,

4)

w celu odparcia niebezpiecznego, bezpośredniego, gwałtownego zamachu na obiekty i

urządzenia ważne dla bezpieczeństwa lub obronności państwa, na siedziby naczelnych

organów władzy, naczelnych i centralnych organów administracji państwowej albo wymiaru

sprawiedliwości, na obiekty gospodarki lub kultury narodowej oraz na przedstawicielstwa

dyplomatyczne i urzędy konsularne państw obcych albo organizacji międzynarodowych,

a także na obiekty dozorowane przez uzbrojoną formację ochronną, utworzoną na podstawie

odrębnych przepisów,

5)

w celu odparcia zamachu na mienie, stwarzającego jednocześnie bezpośrednie zagrożenie

dla życia, zdrowia lub wolności człowieka,

6)

w bezpośrednim pościgu za osobą, wobec której użycie broni było dopuszczalne w przypadkach

określonych w pkt 1-3 i 5, albo za osobą, wobec której istnieje uzasadnione podejrzenie

popełnienia zabójstwa, zamachu terrorystycznego, uprowadzenia osoby w celu wymuszenia

okupu lub określonego zachowania, rozboju, kradzieży rozbójniczej, wymuszenia rozbójniczego,

umyślnego ciężkiego uszkodzenia ciała, zgwałcenia, podpalenia lub umyślnego sprowadzenia

w inny sposób niebezpieczeństwa powszechnego dla życia albo zdrowia,

7)

w celu ujęcia osoby, o której mowa w pkt 6, jeśli schroniła się ona w miejscu trudno

dostępnym, a z okoliczności towarzyszących wynika, że może użyć broni palnej lub innego

niebezpiecznego narzędzia, którego użycie zagrozić może życiu lub zdrowiu,

8)

w celu odparcia gwałtownego, bezpośredniego i bezprawnego zamachu na konwój ochraniający

osoby, dokumenty zawierające wiadomości stanowiące tajemnicę państwową, pieniądze

albo inne przedmioty wartościowe,

9)

w celu ujęcia lub udaremnienia ucieczki osoby zatrzymanej, tymczasowo aresztowanej

lub odbywającej karę pozbawienia wolności, jeśli

a)

ucieczka osoby pozbawionej wolności stwarza zagrożenie dla życia albo zdrowia ludzkiego,

b)

istnieje uzasadnione podejrzenie, że osoba pozbawiona wolności może użyć broni palnej,

materiałów wybuchowych lub niebezpiecznego narzędzia,

c)

pozbawienie wolności nastąpiło w związku z uzasadnionym podejrzeniem lub stwierdzeniem

popełnienia przestępstw, o których mowa w pkt 6.

2.

Użycie broni palnej powinno następować w sposób wyrządzający możliwie najmniejszą

szkodę osobie, przeciwko której użyto broni, i nie może zmierzać do pozbawienia jej

życia, a także narażać na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia innych osób.

3.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowo warunki i sposób postępowania

przy użyciu broni palnej.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w niniejszej ustawie zachowują

moc przepisy dotychczasowe, jeżeli nie są z nią sprzeczne, nie dłużej jednak niż przez

6 miesięcy.

1

Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych, w zakresie nie objętym przepisami

Kodeksu postępowania karnego, podejmowanych przez Urząd Ochrony Państwa w celu realizacji zadań określonych w

art. 1 ust. 2 pkt 1-5, a także w celu zapobieżenia lub wykrycia przestępstw ściganych

na mocy umów i porozumień międzynarodowych, Szef Urzędu Ochrony Państwa, po uzyskaniu

pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, może zarządzić na czas określony kontrolę

korespondencji, a także stosowanie środków technicznych, umożliwiających uzyskiwanie

w sposób tajny informacji oraz utrwalanie dowodów. Szef Urzędu Ochrony Państwa bieżąco

informuje Prokuratora Generalnego o wynikach przeprowadzanych czynności.

2

W wypadkach nie cierpiących zwłoki, gdy mogłoby to spowodować utratę informacji lub

zatarcie dowodów przestępstwa, Szef Urzędu Ochrony Państwa może zarządzić kontrolę

korespondencji lub stosowanie środków technicznych, o których mowa w ust. 1, jednocześnie

zwracając się do Prokuratora Generalnego o wyrażenie na to zgody.

3

W razie niewyrażenia przez Prokuratora Generalnego w ciągu 24 godzin zgody, o której

mowa w ust. 2, Szef Urzędu Ochrony Państwa nakazuje natychmiastowe wstrzymanie kontroli

korespondencji lub stosowania środków technicznych oraz zarządza protokolarne, komisyjne

zniszczenie zgromadzonych w ten sposób materiałów.

4.

Czynności określone w ust. 1 i 2 mogą być podjęte tylko wówczas, gdy inne środki okazały

się bezskuteczne albo zachodzi wysokie prawdopodobieństwo, że będą nieskuteczne lub

nieprzydatne do wykrycia przestępstwa, ujawnienia jego sprawców i ujawnienia oraz

zabezpieczenia dowodów.

5

W przypadku potwierdzenia informacji o przestępstwie określonym w ust. 1, Szef Urzędu

Ochrony Państwa przekazuje Prokuratorowi Generalnemu materiały uzyskane w wyniku czynności,

o których mowa w ust. 1 i 2, z wnioskiem o wszczęcie postępowania karnego.

6.

Materiały uzyskane w wyniku czynności, o których mowa w ust. 1, które nie stanowią

informacji potwierdzających zaistnienie przestępstwa, podlegają niezwłocznemu, protokolarnemu,

komisyjnemu zniszczeniu.

7

Szef Urzędu Ochrony Państwa, w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw sprawiedliwości

1.

W sprawach o przestępstwa

1)

określone w art. 122-133Kodeksu karnego,

2)

nielegalnego wytwarzania, posiadania albo obrotu bronią, amunicją lub materiałami

wybuchowymi, środkami odurzającymi oraz psychotropowymi lub materiałami jądrowymi

i promieniotwórczymi, mającymi charakter lub zasięg międzynarodowy, pozostającymi

w związku z działalnością terrorystyczną, godzącą w bezpieczeństwo państwa,

3)

przyjmowania lub wręczania korzyści majątkowej w celu podjęcia lub zaniechania czynności

służbowej, którego następstwem może być zagrożenie bezpieczeństwa państwa lub jego

podstaw ekonomicznych,

- czynności operacyjno-rozpoznawcze zmierzające do sprawdzenia uzyskanych wcześniej

wiarygodnych informacji o przestępstwie oraz wykrycia sprawców i uzyskania dowodów

mogą polegać na dokonaniu w sposób niejawny nabycia lub przejęcia przedmiotów pochodzących

z przestępstwa, ulegających przepadkowi albo których wytwarzanie, posiadanie, przewożenie

lub którymi obrót są zabronione, a także przyjęciu lub wręczeniu korzyści majątkowej.

2

Szef Urzędu Ochrony Państwa może zarządzić, na czas określony, czynności wymienione

w ust. 1, po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego oraz bieżąco informuje

Prokuratora Generalnego o przeprowadzonych czynnościach i o ich wyniku.

3.

W czasie wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1, może być stosowana kontrola

korespondencji i środki techniczne na zasadach określonych w art. 10.

4.

Czynności określone w ust. 1 nie mogą polegać na kierowaniu działaniami wyczerpującymi

znamiona czynu zabronionego prawem. W odniesieniu do czynów dotyczących przyjęcia

lub wręczenia korzyści majątkowej nie mogą również polegać na nakłanianiu do udzielenia

lub przyjęcia takiej korzyści.

5.

Przepisy art. 10 ust. 2- 6 stosuje się odpowiednio.

6

Szef Urzędu Ochrony Państwa, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw sprawiedliwości

1

Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych podejmowanych w celu udokumentowania

przestępstw określonych w art. 1 ust. 2 pkt 2-4 albo w celu ustalenia tożsamości osób

uczestniczących w tych przestępstwach lub przejęcia przedmiotów przestępstwa Szef

Urzędu Ochrony Państwa może przed wszczęciem postępowania karnego zarządzić niejawne

nadzorowanie przemieszczania, przechowywania i obrotu przedmiotami przestępstwa, jeżeli

nie stworzy to zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego.

2.

O wydanym w trybie ust. 1 zarządzeniu należy niezwłocznie poinformować Prokuratora

Generalnego, którego także informuje się o przebiegu i wynikach podjętych czynności.

Prokurator Generalny może nakazać zaniechanie tych czynności.

3.

Stosownie do zarządzenia, o którym mowa w ust. 1, organy i instytucje państwowe są

obowiązane dopuścić do dalszego przewozu przesyłki zawierające przedmioty przestępstwa

w stanie nienaruszonym lub po ich usunięciu, albo zastąpieniu w całości lub w części.

4

Szef Urzędu Ochrony Państwa, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw sprawiedliwości

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1993 r., z tym że art. 10 wchodzi w życie

z dniem ogłoszenia.

1.

W zakresie swojej właściwości Urząd Ochrony Państwa, z zachowaniem ograniczeń wynikających

z art. 10 ust. 1, może uzyskiwać informacje, w tym także tajnie i poufnie, gromadzić

je, sprawdzać i przetwarzać.

2

Jeżeli uzyskane informacje, w tym także te, o których mowa w ust. 1, mogą mieć istotne

znaczenie dla bezpieczeństwa państwa, Szef Urzędu Ochrony Państwa ma obowiązek niezwłocznego

przekazania ich do wiadomości Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej i Prezesa Rady

Ministrów. Jeśli uzyskane informacje dotyczą ściśle spraw objętych zakresem działania

właściwego ministra, Szef Urzędu Ochrony Państwa może je również przekazać temu ministrowi.

1.

W związku z wykonywaniem zadań wymienionych w art. 1 ust. 2 Urząd Ochrony Państwa

zapewnia ochronę form i metod realizacji zadań, informacji oraz własnych obiektów

i danych identyfikujących funkcjonariuszy.

2.

Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych funkcjonariusze mogą posługiwać

się dokumentami, które uniemożliwiają ustalenie danych identyfikujących funkcjonariusza

oraz środków, którymi posługuje się przy wykonywaniu zadań służbowych.

3.

W szczególnie uzasadnionych wypadkach przepis ust. 2 może mieć zastosowanie do osób,

o których mowa w art. 13 ust. 1.

4

Szef Urzędu Ochrony Państwa określi szczegółowe zasady i tryb wydawania, posługiwania

się, a także przechowywania dokumentów, o których mowa w ust. 2.

1.

Szef Urzędu Ochrony Państwa określa obieg informacji tajnych i poufnych w Urzędzie

Ochrony Państwa.

2

Szef Urzędu Ochrony Państwa może zezwalać funkcjonariuszom i pracownikom Urzędu Ochrony

Państwa na udzielenie wiadomości stanowiącej tajemnicę państwową lub służbową określonej

osobie lub instytucji. Zezwolenie to nie może jednak dotyczyć sytuacji, o której mowa

w art. 12, z wyjątkiem dokumentów i materiałów, które Sąd Apelacyjny w Warszawie lub

Rzecznik Interesu Publicznego uznają za niezbędne w związku z wykonywaniem przez nich

zadań określonych w ustawie z dnia 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa

państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje publiczne

(Dz. U. z 1999 r. Nr 42, poz. 428).

3.

Udzielenie informacji o szczegółowych formach, zasadach i organizacji, a także o prowadzonych

czynnościach operacyjno-rozpoznawczych oraz o stosowanych środkach i metodach ich

realizacji może nastąpić wyłącznie w przypadku, gdy istnieje uzasadnione podejrzenie

popełnienia przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego w związku z wykonywaniem

tych czynności. W takim przypadku udzielenie informacji następuje w trybie określonym

w ust. 4.

4.

W razie odmowy zwolnienia pracownika, funkcjonariusza lub osoby udzielającej im pomocy

w wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych od obowiązku zachowania tajemnicy

państwowej albo odmowy zezwolenia na udostępnienie dokumentów lub materiałów objętych

tajemnicą państwową pomimo żądania prokuratora lub sądu, zgłoszonego w związku z postępowaniem

karnym o przestępstwo wymienione w art. 109Kodeksu karnego lub o zbrodnię godzącą w życie ludzkie albo o występek przeciwko życiu i zdrowiu,

gdy jego następstwem była śmierć człowieka, Szef Urzędu Ochrony Państwa przedstawia

żądane dokumenty i materiały oraz wyjaśnienie Pierwszemu Prezesowi Sądu Najwyższego.

Jeżeli Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego stwierdzi, że uwzględnienie żądania prokuratora

lub sądu jest konieczne do prawidłowości postępowania karnego, Szef Urzędu Ochrony

Państwa jest obowiązany zwolnić od zachowania tajemnicy lub udostępnić dokumenty i

materiały objęte tajemnicą.

5

Szef Urzędu Ochrony Państwa na żądanie Sądu Apelacyjnego w Warszawie lub Rzecznika

Interesu Publicznego udostępnia wszelkie posiadane dokumenty i materiały, o których

mowa w ust. 2.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1

Udzielanie informacji o osobie, uzyskanych w czasie wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych

oraz w trybie, o którym mowa w art. 6a ust. 1, dozwolone jest wyłącznie na żądanie

sądu lub prokuratora, a wykorzystanie tych informacji może nastąpić tylko w celu ścigania

karnego, przeprowadzenia postępowania sprawdzającego na podstawie przepisów o ochronie

informacji niejawnych lub w celu wykonania przez Sąd Apelacyjny w Warszawie i Rzecznika

Interesu Publicznego zadań, o których mowa w art. 11b ust. 2.

2.

Zakaz określony w ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli ustawa nakłada obowiązek udzielenia

takich informacji określonemu organowi, a także w przypadkach, gdy zatajenie takiej

informacji prowadziłoby do zagrożenia życia lub zdrowia innych osób.

1

Urząd Ochrony Państwa przy wykonywaniu swych zadań może korzystać z pomocy osób nie

będących jego funkcjonariuszami, z zastrzeżeniem art. 13a. Zabronione jest ujawnianie

danych o osobie udzielającej pomocy Urzędowi Ochrony Państwa, w zakresie czynności

operacyjno-rozpoznawczych.

1a

Ujawnienie danych o osobie, o której mowa w ust. 1, może nastąpić jedynie w przypadkach

i trybie określonych w art. 11b ust. 4.

1b

Dane o osobie, o której mowa w ust. 1, mogą być ujawnione, na żądanie prokuratora,

także w razie uzasadnionego podejrzenia popełnienia przez tę osobę przestępstwa ściganego

z oskarżenia publicznego, w związku z wykonywaniem czynności operacyjno-rozpoznawczych.

Ujawnienie tych danych następuje w trybie określonym w art. 11b ust. 4.

2

Za udzielenie pomocy, o której mowa w ust. 1, osobom nie będącym funkcjonariuszami

może być przyznane wynagrodzenie wypłacane z funduszu operacyjnego.

3

Szef Urzędu Ochrony Państwa określa zasady tworzenia i gospodarowania funduszem operacyjnym.

4

Jeżeli w czasie korzystania lub w związku z korzystaniem przez Urząd Ochrony Państwa

z pomocy osób, o których mowa w ust. 1, osoby te utraciły życie lub poniosły uszczerbek

na zdrowiu lub mieniu, przysługuje odszkodowanie w trybie i na zasadach określonych

w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów.

Urząd Ochrony Państwa nie może przy wykonywaniu swoich zadań korzystać z tajnej współpracy

osób, o których mowa w art. 3 ustawy z dnia 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach

bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje

publiczne

(Dz. U. z 1999 r. Nr 42, poz. 428).

Na żądanie wojewody właściwe delegatury Urzędu Ochrony Państwa składają sprawozdania

i informacje o stanie bezpieczeństwa państwa w zakresie dotyczącym województwa.

1.

Na wniosek Szefa Urzędu Ochrony Państwa, uzgodniony z właściwym ministrem, państwowe

jednostki organizacyjne obowiązane są uwzględniać potrzeby Urzędu Ochrony Państwa

w zakresie produkcji, usług i dostaw środków technicznych niezbędnych do wykonywania

jego zadań.

2.

Jednostki organizacyjne Urzędu Ochrony Państwa, związki zawodowe oraz funkcjonariusze

i pracownicy tych jednostek nie mogą uczestniczyć w żadnej działalności, w tym gospodarczej,

jeśli działalność ta mogłaby prowadzić do wykorzystania autorytetu urzędowego, informacji

służbowych lub środków publicznych do celów pozasłużbowych albo w sposób sprzeczny

z ich przeznaczeniem.

Służbę w Urzędzie Ochrony Państwa może pełnić obywatel polski, który wykazuje nieskazitelną

postawę moralną i patriotyczną, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający

co najmniej średnie wykształcenie i określone kwalifikacje zawodowe oraz zdolność

fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie

służbowej, której gotów jest się podporządkować.

1

Zdolność fizyczną i psychiczną do służby ustalają komisje lekarskie podległe Szefowi

Urzędu Ochrony Państwa.

2

Prezes Rady Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa zasady oceny zdolności fizycznej

i psychicznej do służby, a także tryb orzekania o tej zdolności oraz właściwość i

tryb postępowania komisji lekarskich w tych sprawach.

Szef Urzędu Ochrony Państwa określa szczegółowe warunki bezpieczeństwa i higieny służby.

1.

Przed podjęciem służby funkcjonariusz składa ślubowanie według następującej roty

„

Ja, Obywatel Rzeczypospolitej Polskiej, świadom podejmowanych obowiązków funkcjonariusza

Urzędu Ochrony Państwa, ślubuję: służyć wiernie Narodowi, chronić ustanowiony Konstytucją

Rzeczypospolitej Polskiej porządek prawny, strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli,

nawet z narażeniem życia. Wykonując powierzone mi zadania, ślubuję pilnie przestrzegać

prawa, dochować wierności konstytucyjnym organom Rzeczypospolitej Polskiej, przestrzegać

dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych. Ślubuję strzec

tajemnicy państwowej i służbowej, a także honoru, godności i dobrego imienia służby

oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej.

”

2

Ceremoniał składania ślubowania określa Szef Urzędu Ochrony Państwa.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1998 r.

1.

Stosunek służbowy funkcjonariusza powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego

zgłoszenia się do służby.

2.

Początek służby liczy się od dnia określonego w rozkazie o mianowaniu funkcjonariusza.

3.

Mianowanie może nastąpić po odbyciu zasadniczej służby wojskowej albo po przeniesieniu

do rezerwy.

4.

Warunku określonego w ust. 3 nie stosuje się do kobiet, a także do osób rozpoczynających

naukę lub przeszkolenie zawodowe w szkołach resortu spraw wewnętrznych.

5

Szef Urzędu Ochrony Państwa określa rodzaje i wzory legitymacji służbowych.

6

Szef Urzędu Ochrony Państwa określa znaki i inne dokumenty identyfikacyjne funkcjonariuszy.

1.

Osobę zgłaszającą się do podjęcia służby w Urzędzie Ochrony Państwa mianuje się funkcjonariuszem

w służbie przygotowawczej, na okres 3 lat.

2.

Po upływie służby przygotowawczej funkcjonariusz zostaje mianowany na stałe.

3.

W przypadkach uzasadnionych szczególnymi kwalifikacjami funkcjonariusza Szef Urzędu

Ochrony Państwa może skrócić okres jego służby przygotowawczej albo zwolnić funkcjonariusza

od odbywania tej służby.

4.

W razie przerwy w wykonywaniu przez funkcjonariusza obowiązków służbowych, trwającej

dłużej niż 3 miesiące, Szef Urzędu Ochrony Państwa może przedłużyć okres jego służby

przygotowawczej.

Do mianowania funkcjonariuszy na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania

z tych stanowisk właściwy jest Szef Urzędu Ochrony Państwa.

1.

Czas pełnienia służby funkcjonariusza jest określony wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem

prawa do wypoczynku.

2.

Rozkład czasu służby określa Szef Urzędu Ochrony Państwa.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1997 r., z wyjątkiem

art. 14 pkt 2 i art. 17 pkt 2-13, które wchodzą w życie z dniem 8 kwietnia 1997 r.

Szef Urzędu Ochrony Państwa określa warunki w zakresie wykształcenia i kwalifikacji

zawodowych, jakim powinien odpowiadać funkcjonariusz na określonym stanowisku służbowym.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1995 r.

1.

Funkcjonariusz podlega okresowemu opiniowaniu służbowemu.

2.

Funkcjonariusza zapoznaje się z opinią służbową w ciągu 14 dni od jej sporządzenia;

może on w terminie 14 dni od zapoznania się z opinią wnieść odwołanie do wyższego

przełożonego.

3.

Zasady okresowego opiniowania funkcjonariuszy i tryb wnoszenia oraz rozpatrywania

odwołań od opinii służbowych określa Szef Urzędu Ochrony Państwa.

1.

Funkcjonariusz może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego

pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę.

2.

Do przenoszenia lub delegowania funkcjonariusza właściwy jest Szef Urzędu Ochrony

Państwa.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisu

art. 6 ust. 2 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1992 r.

1.

Funkcjonariuszowi można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku.

W takim przypadku uposażenie funkcjonariusza nie może być obniżone.

2

Funkcjonariusza można oddelegować do wykonywania pracy poza Urzędem Ochrony Państwa.

Warunki i tryb oddelegowania, przyznawania uposażenia oraz innych świadczeń, przysługujących

funkcjonariuszowi w czasie oddelegowania, określa Szef Urzędu Ochrony Państwa.

3

Prezes Rady Ministrów określa stanowiska w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, na których

zatrudnia się oddelegowanych funkcjonariuszy Urzędu Ochrony Państwa.

1.

Funkcjonariusza przenosi się na niższe stanowisko służbowe w razie wymierzenia kary

dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

2.

Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadkach

1)

orzeczenia przez komisję lekarską trwałej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym

stanowisku, jeżeli nie ma możliwości mianowania go na stanowisko równorzędne,

2)

nieprzydatności na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie

służby przygotowawczej,

3)

niewywiązywanie się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku, stwierdzonego

w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi upłynęło

co najmniej 6 miesięcy,

4

likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami

organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko.

3.

Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe również na jego prośbę.

4.

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn

określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

1.

Funkcjonariusza zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko

niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne z oskarżenia publicznego

- na czas nie dłuższy niż 3 miesiące.

2.

Funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko

niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo nieumyślne ścigane z oskarżenia

publicznego oraz postępowania dyscyplinarnego, jeśli jest to celowe z uwagi na dobro

postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych

można przedłużyć do 12 miesięcy.

4.

Szef Urzędu Ochrony Państwa określa tryb zawieszania funkcjonariuszy w czynnościach

służbowych przez przełożonych.

Funkcjonariusz może być skierowany z urzędu lub na jego prośbę do komisji lekarskiej

podległej Szefowi Urzędu Ochrony Państwa w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia

zdolności fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku poszczególnych schorzeń

ze służbą.

1.

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadkach

1)

orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską,

2)

nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej,

3)

wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby,

4)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego,

5

utraty obywatelstwa polskiego lub nabycia obywatelstwa innego państwa.

2.

Funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadkach

1)

niewywiązywania się z obowiązków służbowych w okresie odbywania służby stałej, stwierdzonego

w 2 kolejnych opiniach, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy,

2)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo inne niż określone w ust. 1 pkt

4,

3)

powołania do innej służby państwowej, a także objęcia funkcji z wyboru w organach

samorządu terytorialnego lub stowarzyszeniach,

4)

nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej,

5)

gdy wymaga tego ważny interes służby,

6

likwidacji jednostki Urzędu Ochrony Państwa lub jej reorganizacji połączonej ze zmniejszeniem

obsady etatowej, jeżeli przeniesienie funkcjonariusza do innej jednostki lub na niższe

stanowisko służbowe nie jest możliwe.

3

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie do 6 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia

przez niego wystąpienia ze służby.

4

W wypadkach określonych w ust. 2 pkt 6, zwolnienie następuje po upływie 6 miesięcy,

a w wypadku służby przygotowawczej - po upływie 3 miesięcy od dnia podjęcia decyzji

o likwidacji jednostki Urzędu Ochrony Państwa lub jej reorganizacji.

1

W razie uchylenia prawomocnego wyroku skazującego lub prawomocnego orzeczenia o warunkowym

umorzeniu postępowania karnego i wydania orzeczenia o umorzeniu postępowania karnego

albo w razie uchylenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe,

obniżenia stopnia lub kary wydalenia ze służby, ulegają uchyleniu skutki, jakie wynikły

dla funkcjonariusza w związku z wyznaczeniem na niższe stanowisko lub obniżeniem stopnia.

O uchyleniu innych skutków decyduje Szef Urzędu Ochrony Państwa.

2.

W razie uchylenia prawomocnego wyroku skazującego lub prawomocnego orzeczenia o warunkowym

umorzeniu postępowania karnego i wydania prawomocnego wyroku uniewinniającego, ulegają

uchyleniu wszystkie skutki, jakie wynikły dla funkcjonariusza w postępowaniu dyscyplinarnym

przeprowadzonym w związku z oskarżeniem o popełnienie przestępstwa stanowiącego przedmiot

rozstrzygnięcia sądu.

3

Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 2, podstawę orzeczenia kary dyscyplinarnej

stanowiły przesłanki inne niż tylko oskarżenie o popełnienie przestępstwa, o uchyleniu

skutków, jakie wynikły dla funkcjonariusza w wyniku postępowania dyscyplinarnego,

decyduje Szef Urzędu Ochrony Państwa. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.

1.

Zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 26 ust. 4 oraz art. 29 ust.

1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 pkt 1 i 4 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia

zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że funkcjonariusz zgłosi pisemnie wystąpienie

ze służby.

2.

Zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 3 i 4 i ust.

2 pkt 2 nie może nastąpić przed upływem 3 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu

choroby, chyba że funkcjonariusz zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby.

1

Funkcjonariusza-kobiety nie można w okresie ciąży i w czasie urlopu macierzyńskiego

zwolnić ze służby, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 29 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz

ust. 2 pkt 2, 3, 5 i 6.

2

W razie zwolnienia funkcjonariusza-kobiety ze służby na podstawie art. 29 ust. 2 pkt

5 i 6, przysługuje jej uposażenie do końca urlopu macierzyńskiego.

Funkcjonariuszowi-kobiecie zwolnionej na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 5 i 6 w czasie

urlopu wychowawczego przysługują do końca okresu, na który ten urlop został udzielony

1)

świadczenie pieniężne, wypłacane na zasadach obowiązujących przy wypłacaniu zasiłku

wychowawczego,

2)

inne uprawnienia przewidziane dla pracownic zwalnianych z pracy w czasie urlopu wychowawczego

z przyczyn dotyczących zakładu pracy.

1

Funkcjonariuszy zwalnia ze służby Szef Urzędu Ochrony Państwa.

2

Od decyzji Szefa Urzędu Ochrony Państwa o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby na

podstawie art. 29 ust. 2 pkt 5 przysługuje odwołanie do Prezesa Rady Ministrów.

1.

Funkcjonariusz zwolniony ze służby otrzymuje niezwłocznie świadectwo służby oraz na

swój wniosek opinię o służbie.

2.

Funkcjonariusz może żądać sprostowania świadectwa służby oraz odwołać się do wyższego

przełożonego od opinii o służbie w terminie 7 dni od dnia otrzymania opinii.

3

Szczegółowe dane, które należy podać w świadectwie służby oraz w opinii o służbie,

a także tryb wydawania i sprostowania świadectw służby oraz odwoływania się od opinii

o służbie, określa Prezes Rady Ministrów w przepisach wydanych na podstawie art. 68.

W Urzędzie Ochrony Państwa obowiązują korpusy i stopnie identyczne z korpusami i stopniami

wojskowymi.

1.

Na stopień szeregowego mianuje się funkcjonariusza z dniem mianowania na stanowisko

służbowe.

2.

Na stopnie szeregowych oraz na stopnie podoficerskie mianują przełożeni posiadający

uprawnienia w sprawach osobowych funkcjonariuszy.

3

Na stopnie chorążych mianuje Szef Urzędu Ochrony Państwa lub upoważniony przez niego

przełożony.

4

Na pierwszy stopień oficerski oraz na stopień generała mianuje Prezydent Rzeczypospolitej

Polskiej na wniosek Prezesa Rady Ministrów. Na pozostałe stopnie oficerskie mianuje

Prezes Rady Ministrów.

1.

Mianowanie na stopień podoficerski lub na stopień chorążego jest uzależnione od pozytywnej

opinii służbowej i zajmowanego stanowiska służbowego, a ponadto na stopień

1

młodszego podoficera - od zdania egzaminu na podoficera,

2

starszego podoficera - od posiadania średniego wykształcenia i zdania egzaminu na

podoficera,

3

chorążego - od posiadania średniego wykształcenia i zdania egzaminu na chorążego.

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach można mianować na pierwszy stopień podoficerski

lub na stopień chorążego funkcjonariusza, mimo niespełnienia warunku, o którym mowa

w ust. 1 pkt 1, 2 lub 3.

1

Warunkiem mianowania na pierwszy stopień oficerski jest pozytywna opinia służbowa,

zajmowanie stanowiska, z którym związany jest stopień oficerski, posiadanie wyższego

wykształcenia oraz zdanie egzaminu na oficera.

2

W szczególnie uzasadnionych przypadkach można mianować na pierwszy stopień oficerski

funkcjonariusza, który nie spełnia warunku zdania egzaminu, o którym mowa w ust. 1.

1.

Szef Urzędu Ochrony Państwa tworzy i znosi ośrodki szkolenia funkcjonariuszy oraz

określa szczegółowe zasady ich funkcjonowania.

2.

Szef Urzędu Ochrony Państwa określa szczegółowe zasady odbywania przeszkolenia zawodowego

funkcjonariuszy oraz zasady i tryb składania egzaminów, o których mowa w art. 37.

Mianowanie na kolejny wyższy stopień następuje stosownie do zajmowanego stanowiska

służbowego, posiadanych kwalifikacji zawodowych oraz w zależności od opinii służbowej.

Nadanie tego stopnia nie może jednak nastąpić wcześniej niż po przesłużeniu w stopniu

kaprala - roku,

starszego kaprala - roku,

plutonowego - 2 lat,

sierżanta - 2 lat,

starszego sierżanta - 3 lat,

sierżanta sztabowego - 3 lat,

młodszego chorążego - 3 lat,

chorążego - 4 lat,

starszego chorążego - 5 lat,

chorążego sztabowego - 5 lat,

podporucznika - 3 lat,

porucznika - 4 lat,

kapitana - 5 lat,

majora - 4 lat,

podpułkownika - 4 lat.

1.

W przypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie funkcjonariusza posiadającego

pozytywną opinię służbową oraz szczególne kwalifikacje zawodowe lub umiejętności do

pełnienia służby na odpowiednim stanowisku służbowym można mianować na wyższy stopień

mimo niespełnienia innych warunków wymaganych do mianowania na ten stopień albo przed

upływem ustalonych okresów.

2.

Funkcjonariusza zwolnionego ze służby można mianować na kolejny wyższy stopień za

szczególne zasługi w umacnianiu bezpieczeństwa państwa.

1.

Stopnie podoficerów, chorążych, oficerów i generałów są dożywotnie.

2.

Funkcjonariusze zwolnieni ze służby mogą używać posiadanych stopni, o których mowa

w art. 35, z dodaniem określenia

1)

„rezerwy”, jeżeli funkcjonariusz podlega obowiązkowi służby wojskowej i został uznany

za zdolnego do tej służby,

2)

„w stanie spoczynku”, jeżeli funkcjonariusz nie podlega obowiązkowi służby wojskowej.

3.

Utrata stopnia wymienionego w art. 35 następuje w razie

1)

utraty obywatelstwa polskiego lub

2)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę dodatkową pozbawienia praw publicznych

albo

3)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności za przestępstwo popełnione

z niskich pobudek.

O pozbawieniu lub obniżeniu stopnia orzeka przełożony właściwy do mianowania na ten

stopień. O pozbawieniu stopnia podporucznika orzeka Prezes Rady Ministrów, a o pozbawieniu

stopnia generała decyduje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Funkcjonariuszowi przywraca się stopień w razie uchylenia

1)

prawomocnego skazania na karę dodatkową pozbawienia praw publicznych lub

2)

prawomocnego skazania na karę pozbawienia wolności za przestępstwo popełnione z niskich

pobudek albo

3)

decyzji, na której podstawie nastąpiło pozbawienie stopnia, albo

4)

kary dyscyplinarnej obniżenia stopnia.

2

O przywróceniu stopnia orzeka przełożony właściwy do mianowania na stopień; o przywróceniu

stopnia podporucznika orzeka Prezes Rady Ministrów; stopień generała przywraca Prezydent

Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Prezesa Rady Ministrów.

1.

Osobę przyjmowaną do służby i posiadającą stopień wojskowy mianuje się na stopień

obowiązujący w Urzędzie Ochrony Państwa, równorzędny z posiadanym stopniem wojskowym.

2

Przy przyjmowaniu do służby osoby posiadające stopień wojskowy podporucznika na odpowiedni

pierwszy stopień oficerski mianuje Prezes Rady Ministrów.

Prezes Rady Ministrów ustala szczegółowe zasady i tryb mianowania funkcjonariuszy

na stopnie.

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania.

2.

Funkcjonariusz obowiązany jest odmówić wykonania rozkazu lub polecenia przełożonego,

a także polecenia prokuratora lub organu administracji państwowej, jeśli wykonanie

rozkazu lub polecenia łączyłoby się z popełnieniem przestępstwa.

3.

O odmowie wykonania rozkazu lub polecenia, o którym mowa w ust. 2, funkcjonariusz

powinien zameldować Szefowi Urzędu Ochrony Państwa z pominięciem drogi służbowej.

1.

Przełożony funkcjonariusza nie będącego w stanie wykonać w wyznaczonym terminie lub

w zakresie polecenia sądu lub prokuratora, o którym mowa w art. 6 ust. 2, jest obowiązany

wystąpić z wnioskiem o przedłużenie terminu, zmianę lub uchylenie polecenia.

2.

W wypadku nie usprawiedliwionego niewykonania polecenia w wyznaczonym terminie lub

zakresie, na żądanie sądu lub prokuratora przełożony funkcjonariusza wszczyna przeciwko

niemu postępowanie dyscyplinarne. O wyniku tego postępowania zawiadamia się odpowiednio

sąd lub prokuratora.

1.

W przypadkach określonych w art. 6 ust. 2 i art. 7 ust. 1 pkt 2 i 3 funkcjonariusz

obowiązany jest okazać legitymację służbową w taki sposób, aby zainteresowany miał

możliwość odczytać i zanotować numer i organ, który wydał legitymację, oraz nazwisko

funkcjonariusza.

2.

Przy wykonywaniu czynności administracyjno-porządkowych nie umundurowany funkcjonariusz

obowiązany jest, na żądanie obywatela, okazać legitymację służbową lub znak identyfikacyjny

w sposób określony w ust. 1.

Funkcjonariusz nie może bez zezwolenia przełożonego podejmować zajęcia zarobkowego

poza służbą.

1

Funkcjonariusz nie może być członkiem partii politycznych ani uczestniczyć w działalności

tych partii lub na ich rzecz.

2.

W chwilą przyjęcia funkcjonariusza do służby ustaje jego dotychczasowe członkostwo

w partii politycznej.

3.

Funkcjonariusz jest obowiązany poinformować przełożonego o przynależności do stowarzyszeń

krajowych, działających poza służbą.

4

Przynależność funkcjonariusza do organizacji lub stowarzyszeń zagranicznych albo międzynarodowych

wymaga zezwolenia Szefa Urzędu Ochrony Państwa.

1.

Funkcjonariusz obowiązany jest uzyskać dla siebie, współmałżonka oraz dzieci pozostających

na jego utrzymaniu zezwolenie Szefa Urzędu Ochrony Państwa lub upoważnionego przez

niego przełożonego na wyjazd i pobyt za granicą.

2.

Szef Urzędu Ochrony Państwa może określić przypadki, w których zezwolenie, o jakim

mowa w ust. 1, nie jest wymagane.

(skreślony).

Funkcjonariusz w związku z pełnieniem obowiązków służbowych korzysta z ochrony przewidzianej

w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy publicznych.

Funkcjonariusze nie mogą zrzeszać się w związku zawodowym.

Funkcjonariusz, który w związku ze służbą doznał uszczerbku na zdrowiu lub poniósł

szkodę w mieniu, otrzymuje odszkodowanie w trybie i na zasadach określonych dla policjantów.

W razie śmierci funkcjonariusza w związku ze służbą, odszkodowanie otrzymują pozostali

po nim członkowie rodziny.

Za szkody wyrządzone Urzędowi Ochrony Państwa funkcjonariusze ponoszą odpowiedzialność

materialną na zasadach określonych odrębnymi przepisami o odpowiedzialności żołnierzy

za szkody wyrządzone jednostce wojskowej. Przewidziane tymi przepisami uprawnienia

ministra właściwego do spraw obrony narodowej

1.

Funkcjonariusz po 15 latach służby nabywa prawo do emerytury policyjnej.

2.

Funkcjonariusz, który stał się inwalidą, jest uprawniony do policyjnej renty inwalidzkiej.

3.

Członkowie rodzin po zmarłych funkcjonariuszach Urzędu Ochrony Państwa są uprawnieni

do renty rodzinnej.

4

Zasady przyznawania świadczeń określonych w ust. 1-3 normują przepisy o zaopatrzeniu

emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej

Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.

1.

Funkcjonariusz otrzymuje bezpłatne umundurowanie.

2

Wysokość i warunki przyznawania równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie

określa Szef Urzędu Ochrony Państwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych

1.

Prezes Rady Ministrów, na wniosek Szefa Urzędu Ochrony Państwa, ustanawia odznaki

oraz określa zasady i sposób noszenia medali i odznak.

2.

Szef Urzędu Ochrony Państwa określa, w drodze zarządzenia

1.

Funkcjonariusze otrzymują uzbrojenie i wyposażenie niezbędne do wykonywania czynności

służbowych.

2

Normy wyposażenia i uzbrojenia oraz szczegółowe zasady jego przyznawania i użytkowania

określa Szef Urzędu Ochrony Państwa.

Szef Urzędu Ochrony Państwa określa przypadki, w które funkcjonariusz otrzymuje wyżywienie,

oraz normy wyżywienia. Przypadki otrzymywania i wysokość równoważnika pieniężnego

w zamian za wyżywienie ustala Szef Urzędu Ochrony Państwa w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw finansów publicznych

1

Funkcjonariuszowi i członkom jego rodziny przysługuje prawo przejazdu na koszt Urząd

Ochrony Państwa państwowymi środkami komunikacji raz w roku do jednej z obranych przez

siebie miejscowości w kraju i z powrotem, na warunkach określonych przez Szefa Urzędu

Ochrony Państwa.

2

W razie niewykorzystania przysługującego przejazdu, osoba uprawniona otrzymuje zryczałtowany

równoważnik pieniężny na warunkach określonych przez Szefa Urzędu Ochrony Państwa.

3

Zwrot kosztów przejazdu lub zryczałtowany równoważnik pieniężny, o których mowa w

ust. 1 i 2, nie przysługują funkcjonariuszowi w roku kalendarzowym, w którym wykupiono

uprawnienia do bezpłatnych przejazdów państwowymi środkami komunikacji, na podstawie

odrębnych przepisów.

4

Osobom, o których mowa w ust. 1, mogą być przyznawane także inne świadczenia socjalne

i bytowe, których rodzaj i zakres ustala Szef Urzędu Ochrony Państwa w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 1995 r., z tym że przepisy art. 13 ust. 3-8

wchodzą w życie z dniem 1 marca 1996 r.

(uchylony).

1.

Kto bez wymaganego zezwolenia wytwarza, przetwarza, wprowadza do obrotu, przewozi,

posiada lub stosuje materiały jądrowe, źródła lub odpady promieniotwórcze albo je

porzuca, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10 i grzywny.

2.

W razie skazania za przestępstwo określone w ust. 1, orzeka się przepadek przedmiotów

przestępstwa, choćby nie były własnością sprawcy.

(uchylony).

(uchylony).

1.

Za członków rodziny funkcjonariusza uprawnionych do świadczeń przewidzianych w art.

60, 62 i 63

2.

Za dzieci uważa się dzieci własne, dzieci małżonka, dzieci przysposobione i dzieci

przyjęte na wychowanie, które

1)

nie przekroczyły 18 roku życia, a w razie uczęszczania do szkoły - 24 lat albo 25

lat, jeżeli odbywają studia w szkole wyższej, a ukończenie 24 lat przypada na ostatni

lub przedostatni rok studiów, albo

2)

stały się inwalidami I lub II grupy przed osiągnięciem wieku określonego w pkt 1.

Okres służby funkcjonariusza traktuje się jako pracę w szczególnym charakterze w rozumieniu

przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

art. 41, art. 44 ust. 3 i art. 48, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 1995 r.

Funkcjonariuszowi-kobiecie przysługują szczególne uprawnienia przewidziane dla pracownic

według przepisów prawa pracy, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej.

1.

Funkcjonariuszowi, który podjął pracę w ciągu roku od dnia zwolnienia ze służby, a

jeżeli pełnił służbę przygotowawczą - w ciągu 3 miesięcy od tego dnia, okres służby

wlicza się do okresu zatrudnienia w zakresie wszelkich uprawnień wynikających z prawa

pracy.

2.

Przepis ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli przepisy prawa pracy przewidują, że upływ

okresów, o których mowa w ust. 1, nie stanowi przeszkody do korzystania przez pracownika

z określonych świadczeń.

3.

Jeżeli funkcjonariusz nie może podjąć zatrudnienia w czasie określonym w ust. 1 ze

względu na chorobę powodującą niezdolność do pracy lub inwalidztwo, zachowuje uprawnienia

określone w ust. 1 w razie podjęcia zatrudnienia w ciągu 3 miesięcy od dnia ustania

niezdolności do pracy lub inwalidztwa.

4.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do funkcjonariuszy zwolnionych ze służby w razie

skazania prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarania karą dyscyplinarną wydalenia ze służby.

1

Prezes Rady Ministrów na wniosek Szefa Urzędu Ochrony Państwa, w granicach ustalonych

ustawą, określa szczegółowo prawa i obowiązki oraz przebieg służby funkcjonariuszy.

2.

Sposób pełnienia służby określa Szef Urzędu Ochrony Państwa.

1.

Funkcjonariuszom przysługuje prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego w

wymiarze 30 dni kalendarzowych.

2.

Funkcjonariusz uzyskuje prawo do pierwszego urlopu po roku służby.

1.

Z ważnych względów służbowych funkcjonariusza można odwołać z urlopu wypoczynkowego,

a także wstrzymać mu udzielenie urlopu w całości lub w części. Termin urlopu może

być także przesunięty na wniosek funkcjonariusza umotywowany ważnymi względami.

2

Funkcjonariuszowi odwołanemu z urlopu przysługuje zwrot kosztów przejazdu spowodowanych

odwołaniem według norm ustalonych w przepisach o należnościach służbowych w przypadkach

przeniesienia lub delegowania, jak również innych kosztów, które określa Szef Urzędu

Ochrony Państwa.

3.

Odwołanie funkcjonariusza z urlopu ze względów służbowych wymaga zgody przełożonego.

4.

Funkcjonariuszowi, który nie wykorzystał urlopu w danym roku kalendarzowym, urlopu

tego należy udzielić w ciągu pierwszych 3 miesięcy następnego roku.

Szef Urzędu Ochrony Państwa może wprowadzić płatne urlopy dodatkowe w wymiarze do

15 dni kalendarzowych rocznie dla funkcjonariuszy, którzy pełnią służbę w warunkach

szczególnie uciążliwych i szkodliwych dla zdrowia albo osiągnęli określony wiek lub

staż służby, albo gdy jest to uzasadnione szczególnymi właściwościami służby.

Funkcjonariuszowi można udzielić płatnego urlopu zdrowotnego lub okolicznościowego,

a także urlopu bezpłatnego z ważnych przyczyn.

Szef Urzędu Ochrony Państwa określa szczegółowe zasady udzielania funkcjonariuszom

urlopów, tryb postępowania w tych sprawach, a także wymiar urlopów, o których mowa

w art. 71 i 72.

Funkcjonariuszowi, który wzorowo wykonuje obowiązki, przejawia inicjatywę w służbie

i doskonali kwalifikacje zawodowe, mogą być udzielane wyróżnienia

1)

pochwała,

2)

pochwała w rozkazie,

3)

nagroda pieniężna lub rzeczowa,

4)

krótkoterminowy urlop,

5)

przyznanie odznaki resortowej,

6)

przedstawienie do odznaczenia państwowego,

7)

przedterminowe mianowanie na wyższy stopień,

8)

mianowanie na wyższe stanowisko służbowe.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w przepisach ustawy z dnia

6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa (Dz. U. Nr 30, poz. 180, z 1991 r. Nr

94, poz. 422 i Nr 107, poz. 461, z 1992 r. Nr 54, poz. 254, z 1994 r. Nr 53, poz.

214, z 1995 r. Nr 4, poz. 17, Nr 34, poz. 163 i Nr 104, poz. 515 oraz z 1996 r. Nr

59, poz. 269) w brzmieniu ustalonym przez art. 34 niniejszej ustawy pozostają w mocy

przepisy dotychczasowe, jeżeli nie są sprzeczne z ustawą, nie dłużej jednak niż rok

od dnia jej wejścia w życie.

1.

Funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości,

w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków

rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych.

2.

Funkcjonariusz w służbie przygotowawczej może otrzymać tymczasową kwaterę.

Członkami rodziny funkcjonariusza, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego,

są pozostający z funkcjonariuszem we wspólnym gospodarstwie domowym

1)

małżonek,

2

dzieci (własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny

zastępczej) pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez

nie 25 lat życia,

3)

rodzice funkcjonariusza i jego małżonka będący na jego wyłącznym utrzymaniu lub jeżeli

ze względu na wiek albo inwalidztwo, albo inne okoliczności są niezdolni do wykonywania

zatrudnienia; za rodziców uważa się również ojczyma i macochę oraz osoby przysposabiające.

1

Na lokale mieszkalne dla funkcjonariuszy przeznacza się lokale będące w dyspozycji

Szefa Urzędu Ochrony Państwa, uzyskane w wyniku działalności inwestycyjnej albo od

terenowych organów rządowej administracji ogólnej, stanowiące własność gmin lub zakładów

pracy oraz zwolnione przez osoby, które uzyskały decyzje o przydziale.

2

Właściciele domów jednorodzinnych, domów mieszkalno-pensjonatowych i lokali mieszkalnych

stanowiących odrębne nieruchomości mają prawo do zamieszkania w swych domach i lokalach

opróżnionych w całości lub części,

3

Właścicielowi domu wielomieszkaniowego przysługuje prawo zamieszkania w opróżnionym

lokalu mieszkalnym w tym domu.

4

W razie opróżnienia samodzielnego lokalu w domu, o którym mowa w ust. 2 i 3, oraz

lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, właścicielowi przysługuje prawo

oddania go w najem bądź bezpłatne używanie.

5

Jeżeli w terminie 3 miesięcy właściciel nie skorzysta bez uzasadnionych przyczyn z

prawa, o którym mowa w ust. 4, Szef Urzędu Ochrony Państwa może dokonać przydziału

opróżnionego lokalu.

1.

Funkcjonariuszowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego,

z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów

odrębnych.

2

Szczegółowe zasady przyznawania i zwracania równoważnika, o którym mowa w ust. 1,

oraz jego wysokość określa Szef Urzędu Ochrony Państwa w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw finansów publicznych

1.

Funkcjonariuszowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie

jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości

pobliskiej.

2

Wysokość oraz szczegółowe zasady przyznawania i zwracania równoważnika pieniężnego,

o którym mowa w ust. 1, określa Szef Urzędu Ochrony Państwa w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw finansów publicznych

1

Funkcjonariuszowi, który zajmuje lokal mieszkalny w miejscowości pobliskiej miejsca

pełnienia służby, przysługuje zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby w

wysokości ceny biletów za przejazd koleją lub autobusami.

2

Zwrot kosztów, o których mowa w ust. 1, nie przysługuje w roku kalendarzowym, w którym

wykupiono uprawnienia do bezpłatnych przejazdów państwowymi środkami komunikacji,

na podstawie odrębnych przepisów.

1

Funkcjonariuszowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej

o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni

mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną

nieruchomość.

2

Szef Urzędu Ochrony Państwa określa zasady przyznawania i zwrotu oraz wysokość pomocy

finansowej, o której mowa w ust. 1.

Lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się funkcjonariuszowi

1

w razie skorzystania z pomocy finansowej, o której mowa w art. 81,

2)

posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej

lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej

albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy,

3)

którego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom określony w pkt 2,

4)

w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego

lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo dom, o którym mowa w pkt

2, z wyjątkiem przypadków określonych na podstawie art. 83 ust. 3.

1.

Funkcjonariuszowi przeniesionemu do służby w innej miejscowości, który w poprzednim

miejscu pełnienia służby posiada lokal mieszkalny, dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy,

może być przydzielony lokal mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej w nowym

miejscu pełnienia służby, jeżeli

1)

zwolni zajmowany lokal mieszkalny lub dom,

2)

zwróci pomoc finansową przyznaną

a)

na wkład mieszkaniowy lub wkład budowlany w wysokości zwaloryzowanej przez spółdzielnię,

b)

na spłatę innych należności - w wysokości przyznanej.

2

Funkcjonariuszowi, który skorzystał z pomocy finansowej, może być przydzielony lokal

mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej, jeżeli zwolni zajmowany lokal mieszkalny

lub dom, o którym mowa w ust. 1, oraz zwróci pomoc finansową na zasadach określonych

w tym przepisie.

3

Tryb przydzielania lokalu mieszkalnego w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2,

szczegółowe zasady zwracania udzielonej pomocy finansowej oraz zasady zwalniania zajmowanych

lokali mieszkalnych lub domów określonych w ust. 1 ustala Szef Urzędu Ochrony Państwa.

4.

Funkcjonariuszowi przeniesionemu do służby w innej miejscowości, który w poprzednim

miejscu pełnienia służby nie zwolnił zajmowanego lokalu mieszkalnego lub domu, o którym

mowa w ust. 1, można przydzielić tymczasową kwaterę według przysługujących mu norm,

bez uwzględnienia zamieszkałych z nim członków rodziny.

5.

Funkcjonariusz delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości otrzymuje

tymczasową kwaterę. Koszt zakwaterowania pokrywa się ze środków Urzędu Ochrony Państwa.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1997 r., z wyjątkiem art. 3, art. 7, art.

9, art. 10, art. 20, art. 24, art. 32, art. 34, art. 37, art. 45-47, art. 50, art.

66, art. 73 ust. 1, 2 i 4, art. 74, art. 76, art. 79, art. 80 i art. 82, które wchodzą

w życie z dniem 1 października 1996 r. oraz art. 41, który wchodzi w życie z dniem

wejścia w życie ustawy konstytucyjnej z dnia 21 czerwca 1996 r. o zmianie Ustawy Konstytucyjnej

z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą

i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym (Dz. U. Nr

106, poz. 488).

1

Szef Urzędu Ochrony Państwa, w porozumieniu z Prezesem Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju

Miast, określa szczegółowe zasady przydziału i opróżniania oraz normy zaludnienia

lokali mieszkalnych, o których mowa w art. 77, a także szczegółowe zasady przydziału

i opróżniania tymczasowych kwater.

2

Szef Urzędu Ochrony Państwa, w porozumieniu z Prezesem Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju

Miast oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych

3.

Dodatkowe normy zaludnienia, określone na podstawie ust. 1, związane z zajmowanym

stanowiskiem służbowym lub posiadanym stopniem, stosuje się również przy przydziałach

funkcjonariuszom innych lokali mieszkalnych niż wymienione w art. 77.

4

W sprawach spornych, wynikających ze stosunku najmu lokali, o których mowa w ust.

2, rozstrzygają sądy powszechne.

5

Przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 78,

79 i 81, następuje w formie decyzji administracyjnej.

Funkcjonariusz zwolniony ze służby, który nie posiada prawa do lokalu mieszkalnego

na warunkach określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji,

Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej

oraz ich rodzin, zachowuje prawo do przydzielonego lokalu mieszkalnego według norm

powszechnie obowiązujących lub może być przeniesiony do zamiennego lokalu mieszkalnego.

1.

Prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe.

2

Z tytułu służby funkcjonariusz otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne

określone w ustawie.

3

Przeciętne uposażenie funkcjonariuszy stanowi wielokrotność prognozowanego przeciętnego

wynagrodzenia w państwowej sferze budżetowej.

4

Wielokrotność prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia, o której mowa w ust. 3, określa

Rada Ministrów w drodze rozporządzenia.

Uposażenie funkcjonariusza składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia.

1

Szef Urzędu Ochrony Państwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy

2

Szef Urzędu Ochrony Państwa ustala pośrednio stawki uposażenia zasadniczego dla stanowisk

nietypowych, w granicach stawek określonych dla stanowisk typowych.

Prezes Rady Ministrów na wniosek Szefa Urzędu Ochrony Państwa określa zasady i tryb

zaliczania okresów służby i pracy do wysługi lat, uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu

uposażenia zasadniczego.

1.

Funkcjonariusz przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy

uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio

zajmowanym stanowisku do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska

służbowego.

2

Szef Urzędu Ochrony Państwa, w przypadkach szczególnie uzasadnionych, może zezwolić

na zachowanie przez funkcjonariusza przeniesionego na stanowisko służbowe zaszeregowane

do niższej grupy uposażenia zasadniczego prawa do zaszeregowania należnego na poprzednio

zajmowanym stanowisku, z jednoczesnym zachowaniem stopnia związanego z tym stanowiskiem.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do funkcjonariuszy przeniesionych na niższe stanowisko

służbowe na podstawie art. 26 ust. 1 lub ust. 2 pkt 2 i 3 oraz funkcjonariuszy przeniesionych

na własną prośbę.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Funkcjonariusze otrzymują następujące dodatki do uposażenia

1)

dodatek za stopień,

2)

dodatek służbowy,

3)

dodatki uzasadnione szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami albo miejscem

pełnienia służby,

4)

(skreślony).

2.

Dodatkami do uposażenia o charakterze stałym są dodatki ustalone w stawkach miesięcznych.

3

Szczegółowe zasady otrzymywania dodatków do uposażenia, o których mowa w ust. 1, oraz

ich wysokość określa Szef Urzędu Ochrony Państwa w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw pracy

Uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne miesięcznie

z góry. Szef Urzędu Ochrony Państwa może określić, które dodatki o charakterze stałym

są płatne z dołu.

1.

Zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę.

2.

Jeżeli prawo do uposażenia powstało lub zmiana uposażenia nastąpiła w ciągu miesiąca,

uposażenie na czas do końca miesiąca oblicza się w wysokości 1/30 części miesięcznego

uposażenia za każdy dzień, gdy przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

3.

Prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie

funkcjonariusza ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie

tego prawa.

1.

Roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych

ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.

2.

Organ właściwy do rozpatrywania roszczeń może nie uwzględnić przedawnienia, jeżeli

opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami.

3.

Bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i innych świadczeń oraz należności

pieniężnych przerywa

1

każda czynność przed kierownikiem jednostki organizacyjnej podległej Szefowi Urzędu

Ochrony Państwa, właściwym do rozpatrywania roszczeń, podjęta bezpośrednio w celu

dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia,

2)

uznanie roszczenia.

1.

Funkcjonariuszowi przysługują następujące świadczenia pieniężne

1)

zasiłek na zagospodarowanie,

2)

nagrody oraz zapomogi,

3)

nagrody jubileuszowe,

4

dodatkowe wynagrodzenie za wykonywanie zleconych zadań wykraczających poza obowiązki

służbowe,

5)

należności za podróże służbowe i przeniesienia,

6)

świadczenia związane ze zwolnieniem ze służby.

2.

W razie śmierci funkcjonariusza lub członka jego rodziny, przysługują

1)

zasiłek pogrzebowy,

2)

odprawa pośmiertna.

1

Funkcjonariuszowi, w związku z mianowaniem na stałe, przysługuje zasiłek na zagospodarowanie

w wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze

stałym, należnymi w dniu mianowania na stałe.

2

Zasiłek, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje funkcjonariuszowi pełniącemu służbę

w Urzędzie Ochrony Państwa po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej lub innej służby,

w czasie której otrzymał taki zasiłek.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r.

1.

Funkcjonariuszowi mogą być przyznawane nagrody roczne, nagrody uznaniowe i zapomogi

na warunkach określonych przez Szefa Urzędu Ochrony Państwa.

2.

Wysokość funduszu na nagrody i zapomogi dla funkcjonariuszy określa Szef Urzędu Ochrony

Państwa, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy i ministrem właściwym

do spraw zabezpieczenia społecznego.

1.

Funkcjonariuszowi przysługują nagrody jubileuszowe w wysokości

po 20 latach służby - 75%

po 25 latach służby - 100%

po 30 latach służby - 150%

po 35 latach służby - 200%

po 40 latach służby - 300%

miesięcznego uposażenia zasadniczego, wraz z dodatkami o charakterze stałym.

2

Okresy wliczane do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej,

oraz zasady jej obliczania i wypłacania określa Prezes Rady Ministrów.

1

Za wykonywanie zleconych zadań wykraczających poza obowiązki funkcjonariusz otrzymuje

dodatkowe wynagrodzenie na warunkach określonych przez Szefa Urzędu Ochrony Państwa.

2.

Wynagrodzenie za dokonane przez funkcjonariuszy wynalazki, udoskonalenia techniczne

i usprawnienia normują odrębne przepisy.

W razie przeniesienia do pełnienia służby do innej miejscowości albo delegowania do

czasowego pełnienia służby, funkcjonariuszowi przysługują należności za podróże służbowe

i przeniesienia w wysokości i na warunkach określonych przez Szefa Urzędu Ochrony

Państwa w porozumieniu z Ministrem Pracy i Polityki Socjalnej.

1

Funkcjonariusz zwolniony ze służby na podstawie art. 26 ust. 4 i art. 29 ust. 1 pkt

1 i 2 oraz ust. 2 pkt 1 i 3-6 oraz ust. 3 otrzymuje

1)

odprawę,

2)

ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy nie wykorzystany w roku zwolnienia ze służby

oraz za urlopy zaległe,

3

zryczałtowany ekwiwalent pieniężny za nie wykorzystany w danym roku przejazd, ze środków

Urzędu Ochrony Państwa,

4)

zwrot kosztów przejazdu do obranego miejsca zamieszkania dla siebie, małżonka oraz

dzieci pozostających na jego utrzymaniu oraz zwrot kosztów przewozu urządzenia domowego

według zasad obowiązujących przy przeniesieniach służbowych,

5

nie wykorzystane w danym roku świadczenia pieniężne przysługujące stosownie do przepisów

wydanych na podstawie art. 60 ust. 4.

2.

Funkcjonariusz zwolniony na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 3 otrzymuje 50% odprawy oraz

ekwiwalent pieniężny za urlopy wypoczynkowe nie wykorzystane w latach poprzedzających

rok zwolnienia ze służby.

3

Szef Urzędu Ochrony Państwa lub upoważniony przez niego przełożony może w przypadkach

zasługujących na szczególne uwzględnienie przyznać, z uwagi na uzasadnione potrzeby

rodziny funkcjonariusza, odprawę w wysokości nie przekraczającej 50% w razie zwolnienia

go ze służby na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt 2.

1.

Wysokość odprawy dla funkcjonariusza w służbie stałej równa się wysokości trzymiesięcznego

uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio

zajmowanym stanowisku służbowym. Odprawa ulega zwiększeniu o 20% uposażenia zasadniczego

wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy dalszy pełny rok wysługi ponad 5 lat

nieprzerwanej służby, aż do wysokości sześciomiesięcznego uposażenia zasadniczego

wraz z dodatkami o charakterze stałym. Okres służby przekraczający 6 miesięcy liczy

się jako pełny rok.

2.

Przy ustalaniu wysokości odprawy uwzględnia się również okresy nieprzerwanej zawodowej

służby wojskowej, jeżeli bezpośrednio po zwolnieniu z tej służby żołnierz został przyjęty

do służby w Urzędzie Ochrony Państwa i nie otrzymał odprawy z tytułu poprzednio pełnionej

służby.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w przypadku podjęcia służby w Urzędzie Ochrony

Państwa po zwolnieniu ze służby w innych służbach, w których przysługują świadczenia

tego rodzaju.

4.

Wysokość odprawy dla funkcjonariusza w służbie przygotowawczej równa się wysokości

jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnymi

na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

1.

W razie śmierci funkcjonariusza, pozostałej po nim rodzinie przysługuje odprawa pośmiertna

w takiej wysokości, w jakiej przysługiwałaby temu funkcjonariuszowi odprawa, gdyby

był zwolniony ze służby, oraz świadczenia określone w art. 101 ust. 1 pkt 2-4.

2.

Świadczenia, o których mowa w ust. 1, przysługują małżonkowi funkcjonariusza, który

pozostawał z nim we wspólności małżeńskiej, a w dalszej kolejności dzieciom oraz rodzicom,

jeżeli w dniu śmierci funkcjonariusza spełniali warunki do uzyskania renty rodzinnej

na podstawie przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji oraz ich

rodzin.

3

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się także do zaginionych funkcjonariuszy. Zaginięcie funkcjonariusza

oraz związek tego zaginięcia ze służbą stwierdza Szef Urzędu Ochrony Państwa.

1

Funkcjonariuszowi w służbie stałej, zwolnionemu ze służby na podstawie art. 29 ust.

1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 4, wypłaca się co miesiąc przez okres roku po zwolnieniu ze

służby świadczenie pieniężne w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz

z dodatkami o charakterze stałym, pobieranymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

2.

Funkcjonariuszowi uprawnionemu do świadczenia określonego w ust. 1, który nabył prawo

do zaopatrzenia emerytalnego, przysługuje prawo wyboru jednego z tych świadczeń.

3

Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 5 i 6, który

z powodu nadal trwającej choroby nie może podjąć zatrudnienia, wypłaca się co miesiąc

świadczenie pieniężne określone w ust. 1 przez okres choroby, nie dłużej jednak niż

przez okres 3 miesięcy, chyba że wcześniej komisja lekarska wyda orzeczenie o inwalidztwie

stanowiące podstawę do ustalenia prawa do renty inwalidzkiej.

Odprawa, o której mowa w art. 101, oraz świadczenia określone w art. 104 nie przysługują

funkcjonariuszowi, który bezpośrednio po zwolnieniu ze służby został przyjęty do zawodowej

służby wojskowej lub do innej służby, w której przysługuje prawo do takich świadczeń.

1.

W razie śmierci funkcjonariusza, niezależnie od odprawy pośmiertnej, o której mowa

w art. 103, przysługuje zasiłek pogrzebowy w wysokości

1)

trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi

na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, jeżeli koszty pogrzebu ponosi małżonek,

dzieci, wnuki, rodzeństwo lub rodzice,

2)

kosztów rzeczywiście poniesionych, najwyżej jednak do wysokości określonej w pkt 1,

jeżeli koszty pogrzebu ponosi inna osoba.

2

Jeżeli śmierć funkcjonariusza nastąpiła na skutek wypadku pozostającego w związku

ze służbą, koszty pogrzebu pokrywa się ze środków Urzędu Ochrony Państwa. Szef Urzędu

Ochrony Państwa może wyrazić zgodę na pokrycie kosztów pogrzebu funkcjonariusza zmarłego

wskutek choroby pozostającej w związku ze służbą.

3

W razie pokrycia kosztów pogrzebu funkcjonariusza ze środków Urzędu Ochrony Państwa,

osobom wymienionym w ust. 1 pkt 1 przysługuje połowa zasiłku pogrzebowego.

1.

W razie śmierci członka rodziny, funkcjonariuszowi przysługuje zasiłek pogrzebowy

w wysokości

1)

dwumiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi

na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym - jeżeli koszty pogrzebu ponosi funkcjonariusz,

2)

kosztów rzeczywiście poniesionych, najwyżej jednak do wysokości określonej w pkt 1

- jeżeli koszty pogrzebu ponosi inna osoba.

2

Szef Urzędu Ochrony Państwa ustala warunki pokrywania kosztów pogrzebu funkcjonariusza

ze środków Urzędu Ochrony Państwa oraz określa członków rodziny, na których przysługuje

zasiłek pogrzebowy.

3.

W razie zbiegu uprawnień do zasiłku pogrzebowego określonego w ust. 1 z uprawnieniami

do zasiłku pogrzebowego na podstawie przepisów odrębnych, funkcjonariuszowi przysługuje

wyższy zasiłek, a jeżeli pobrał zasiłek niższy - odpowiednie wyrównanie.

1.

W razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania

bez przydziału służbowego, funkcjonariusz otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki

do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio

zajmowanym stanowisku służbowym - z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian

mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość.

2

Szef Urzędu Ochrony Państwa może ograniczyć w całości lub w części wypłatę niektórych

dodatków do uposażenia w okresie choroby, urlopu okolicznościowego albo pozostawania

funkcjonariusza bez przydziału służbowego.

1

Funkcjonariusz skierowany do szkoły lub na przeszkolenie albo na studia w kraju otrzymuje

uposażenie oraz inne należności pieniężne w wysokości i na warunkach określonych przez

Szefa Urzędu Ochrony Państwa.

2

Szef Urzędu Ochrony Państwa, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych

1.

W razie pobierania przez funkcjonariusza wynagrodzenia przewidzianego w przepisach

o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, funkcjonariuszowi

oraz członkom jego rodziny przysługują świadczenia i należności pieniężne z tytułu

służby, określone w niniejszej ustawie, z wyjątkiem należności, o których mowa w art.

59.

2.

Świadczenia i należności pieniężne określone w ust. 1 wypłaca się w wysokości ustalonej,

z uwzględnieniem wynagrodzenia należnego funkcjonariuszowi na ostatnio zajmowanym

stanowisku służbowym lub według stawki obowiązującej w dniu zwolnienia ze służby albo

w dniu jego śmierci.

1

Funkcjonariuszowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego

terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia.

2.

W razie uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych, funkcjonariusz otrzymuje

zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki tego uposażenia, wprowadzone

w okresie zawieszenia, chyba że został zwolniony ze służby z powodu skazania prawomocnym

wyrokiem sądu albo ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby.

1

Funkcjonariuszowi tymczasowo aresztowanemu zawiesza się do najbliższego terminu płatności

50% ostatnio należnego uposażenia.

2.

W razie umorzenia postępowania karnego lub uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu,

funkcjonariusz otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki tego

uposażenia, wprowadzone w okresie zawieszenia, choćby umorzenie lub uniewinnienie

nastąpiło po zwolnieniu funkcjonariusza ze służby, z zastrzeżeniem przepisu ust. 3.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się w przypadku, gdy postępowanie karne umorzono z powodu

przedawnienia lub amnestii, a także w razie warunkowego umorzenia postępowania karnego.

1.

Funkcjonariuszowi, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia służby albo pozostaje

poza nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się uposażenie od najbliższego terminu

płatności. Jeżeli funkcjonariusz pobrał już za czas nie usprawiedliwionej nieobecności

uposażenie, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie.

2.

W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną, wypłaca się funkcjonariuszowi zawieszone

uposażenie; w przypadku nieobecności nie usprawiedliwionej funkcjonariusz traci za

każdy dzień nieobecności 1/30 część uposażenia miesięcznego.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie zawinionej niemożności pełnienia

przez funkcjonariusza obowiązków służbowych.

4.

Funkcjonariuszowi, który rozpoczyna urlop bezpłatny w ciągu miesiąca kalendarzowego,

przysługuje uposażenie w wysokości 1/30 uposażenia miesięcznego za każdy dzień poprzedzający

dzień rozpoczęcia urlopu bezpłatnego. Jeżeli funkcjonariusz pobrał już uposażenie

za czas urlopu bezpłatnego, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej

wypłacie.

1.

Z uposażenia funkcjonariuszy mogą być dokonywane potrącenia na podstawie sądowych

i administracyjnych tytułów wykonawczych oraz na podstawie przepisów szczególnych

- na zasadach określonych w przepisach o egzekucji sądowej lub postępowaniu egzekucyjnym

w administracji albo w innych przepisach szczególnych, jeżeli dalsze przepisy niniejszej

ustawy nie stanowią inaczej.

2

Przez uposażenie, o którym mowa w ust. 1, rozumie się uposażenie zasadnicze, dodatki

do uposażenia, odprawę wymienioną w art. 101 oraz świadczenia określone w art. 99

i 104.

3.

(skreślony).

4

Szef Urzędu Ochrony Państwa określa jednostki organizacyjne właściwe do dokonywania

potrąceń z uposażenia oraz tryb postępowania w tych sprawach.

Przepisu art. 114 ust. 1 i 2 nie stosuje się do zaliczek pobieranych do rozliczenia,

a w szczególności na koszty podróży służbowej, delegacji i przeniesienia. Należności

te potrąca się z uposażenia w pełnej wysokości, niezależnie od potrąceń z innych tytułów.

(skreślony).

Funkcjonariusz ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną za popełnione przestępstwa i

wykroczenia - niezależnie od odpowiedzialności karnej.

1.

Funkcjonariusz podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie dyscypliny służbowej

oraz w innych przypadkach określonych w ustawie.

2.

Jeżeli postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte na wniosek sądu lub prokuratora,

organ wnioskujący ma być poinformowany o wyniku tego postępowania.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio, gdy sąd nakazał wymierzenie kary dyscyplinarnej

funkcjonariuszowi, nie określając jednak jej rodzaju.

1.

Funkcjonariuszowi mogą być wymierzane kary dyscyplinarne

1)

upomnienie,

2)

nagana,

3)

surowa nagana,

4)

nagana z ostrzeżeniem,

5)

ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku,

6)

wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe,

7)

obniżenie stopnia,

8)

pozbawienie stopnia oficerskiego,

9)

ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby,

10)

wydalenie ze służby.

2.

Niezależnie od kar wymienionych w ust. 1 można ponadto wymierzyć karę zakazu prowadzenia

pojazdów mechanicznych i innych pojazdów na okres od 6 miesięcy do 3 lat. Karę tę

wymierza się tylko za czyn polegający na naruszeniu przepisów o ruchu drogowym, podlegający

orzecznictwu kolegium do spraw wykroczeń, za który odrębna ustawa przewiduje orzeczenie

takiej kary.

3.

W uzasadnionych przypadkach można łączyć karę wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe

oraz karę wydalenia ze służby z karą obniżenia stopnia, a w sprawach o wykroczenia

w ruchu drogowym - z zakazem prowadzenia pojazdów mechanicznych i innych pojazdów.

1.

Nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego po upływie 90 dni od dnia otrzymania

przez przełożonego, o którym mowa w art. 124, wiadomości o popełnieniu przewinienia

lub naruszenia dyscypliny służbowej.

2.

Nie można wymierzyć funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej po upływie 1 roku od dnia

popełnienia czynu, o którym mowa w ust. 1.

3

W przypadku gdy czyn, o którym mowa w ust. 1, stanowi jednocześnie przestępstwo, przedawnienie

karalności dyscyplinarnej następuje dopiero z upływem okresu przedawnienia karalności

przestępstwa.

1.

Za wykroczenia podlegające rozpoznaniu w trybie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia funkcjonariusz ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną, jeżeli dalsze przepisy nie

stanowią inaczej.

2.

Organy powołane do orzekania w sprawach o wykroczenia, a także inne zainteresowane

organy lub instytucje kierują wnioski o ukaranie funkcjonariusza do Szefa Urzędu Ochrony

Państwa.

3.

Za wykroczenia, za które stosownie do przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia lub innych przepisów szczególnych właściwe organy określone w tych przepisach mogą

nakładać grzywny w drodze mandatu karnego, funkcjonariusze podlegają odpowiedzialności

w trybie postępowania mandatowego. Kary grzywny w drodze mandatu karnego wymierzają

funkcjonariuszom te organy.

4.

W razie odmowy lub nieuiszczenia w terminie grzywny wymierzonej w drodze mandatu karnego,

organ upoważniony do jej nałożenia kieruje wniosek o ukaranie funkcjonariusza do Szefa

Urzędu Ochrony Państwa.

W przypadkach określonych w art. 121 ukaranie dyscyplinarne nie może nastąpić po upływie

terminu przedawnienia określonego dla danego wykroczenia w Kodeksie wykroczeń.

1.

Za czyny, za które w myśl odrębnych przepisów właściwe organy są uprawnione do nakładania

kar porządkowych, funkcjonariusze ponoszą wyłącznie odpowiedzialność dyscyplinarną.

2.

Odpowiedzialności dyscyplinarnej podlegają również funkcjonariusze w przypadkach,

gdy właściwe organy są uprawnione do stosowania grzywny w celu przymuszenia.

3.

O pociągnięcie funkcjonariusza do odpowiedzialności dyscyplinarnej występują organy,

o których mowa w ust. 1 i 2, do Szefa Urzędu Ochrony Państwa.

1.

Właściwy do udzielania wyróżnień oraz wymierzania kar dyscyplinarnych jest Szef Urzędu

Ochrony Państwa.

2

Szczegółowe zasady i tryb udzielania wyróżnień, przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych,

wymierzania w nich kar i ich wykonywania, odwoływania się od wymierzonych kar, a także

właściwość przełożonych w tych sprawach określa Prezes Rady Ministrów w drodze rozporządzenia.

Przepisy art. 115 § 18 oraz art. 318 i 344 Kodeksu karnego mają odpowiednie zastosowanie do funkcjonariuszy Urzędu Ochrony Państwa.

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

Nie popełnia przestępstwa, kto wykonuje czynności określone w art. 10a ust. 1, jeżeli

zostały zachowane warunki określone w art. 10a ust. 4, a także kto wykonuje czynności

określone w art. 10b ust. 1.

(uchylony).

1.

Z chwilą utworzenia Urzędu Ochrony Państwa Służba Bezpieczeństwa zostaje rozwiązana.

2.

Dokumenty, mienie oraz etaty pozostające dotychczas w dyspozycji Służby Bezpieczeństwa

Minister Spraw Wewnętrznych przekaże nowo utworzonym organom centralnym, zgodnie z

ich kompetencjami.

(pominięte).

Minister Spraw Wewnętrznych zorganizuje Urząd Ochrony Państwa w ciągu 3 miesięcy od

dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Z chwilą zorganizowania Urzędu Ochrony Państwa funkcjonariusze Służby Bezpieczeństwa

zostają z mocy prawa zwolnieni ze służby.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się również do funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej, którzy

do dnia 31 lipca 1989 r. byli funkcjonariuszami Służby Bezpieczeństwa.

2.

Rada Ministrów, w terminie 10 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, ustali

tryb i warunki przyjmowania byłych funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa wymienionych

w art. 131 do służby w Urzędzie Ochrony Państwa i w innych jednostkach organizacyjnych

podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych.

1.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, ustali tryb i warunki przyjmowania kandydatów

do służby w Urzędzie Ochrony Państwa.

2.

(pominięty).

Dotychczasowi funkcjonariusze Służby Bezpieczeństwa, a także funkcjonariusze Milicji

Obywatelskiej, o których mowa w art. 131 ust. 2, którzy podejmą służbę albo zostaną

zatrudnieni w jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych,

zachowują odpowiednio ciągłość służby lub zatrudnienia.

1.

Funkcjonariusze zwolnieni ze służby w Służbie Bezpieczeństwa, którzy nie podejmą służby

lub pracy w jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych,

zachowują uprawnienia przewidziane dla funkcjonariuszy zwolnionych ze służby na podstawie

art. 29 ust. 2 pkt 5, chyba że nabyli uprawnienia do zwolnienia ze służby na korzystniejszych

warunkach.

2.

Funkcjonariusze, o których mowa w ust. 1, nabywają prawo do dodatku wyrównawczego,

o którym mowa w ustawie z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania

z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie

niektórych ustaw (Dz. U. z 1990 r. Nr 4, poz. 19 i Nr 10, poz. 59).

3.

Wydatki z tytułu wypłaty zwolnionym funkcjonariuszom dodatków wyrówczawczych są pokrywane

ze środków Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.

(pominięty).

Ilekroć w przepisach prawa jest mowa o „Służbie Bezpieczeństwa” i „funkcjonariuszach

Służby Bezpieczeństwa”, należy przez to rozumieć „Urząd Ochrony Państwa” i „funkcjonariuszy

Urzędu Ochrony Państwa”.

2.

W okresie przejściowym, do czasu zorganizowania Urzędu Ochrony Państwa, przepisy ustawy

wymienionej w ust. 1 mają zastosowanie do byłych funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa,

wymienionych w art. 131 niniejszej ustawy, w zakresie stosunku służbowego i wynikających

z niego praw i obowiązków, z wyjątkiem art. 57 ust. 1.

3.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie pozostają w mocy

przepisy dotychczasowe, jeśli nie są sprzeczne z niniejszą ustawą, nie dłużej jednak

niż 1 rok.

4.

Przepisy art. 62 obowiązują do czasu odmiennego uregulowania zasad organizacji, funkcjonowania

i finansowania służby zdrowia.

1.

Traci moc ustawa z dnia 31 lipca 1985 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i Milicji

Obywatelskiej Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej

(Dz. U. Nr 38, poz. 181 oraz z 1989 r. Nr 34, poz. 180 i Nr 35, poz. 192) w części dotyczącej Służby Bezpieczeństwa, z zastrzeżeniem ust. 2.

2-4.

(pominięte).

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 167 i 168, które

wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.