Ustawa z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej

W celu zapewnienia zawodowego, rzetelnego, bezstronnego i politycznie neutralnego

wykonywania zadań państwa ustanawia się służbę cywilną oraz określa zasady dostępu

do tej służby, zasady jej organizacji, funkcjonowania i rozwoju.

1.

Korpus służby cywilnej tworzą pracownicy zatrudnieni na stanowiskach urzędniczych

w

1)

Kancelarii Prezesa Rady Ministrów,

2)

urzędach ministrów i przewodniczących komitetów wchodzących w skład Rady Ministrów

oraz urzędach centralnych organów administracji rządowej,

3)

urzędach wojewódzkich oraz innych urzędach stanowiących aparat pomocniczy terenowych

organów administracji rządowej podległych ministrom lub centralnym organom administracji

rządowej,

4)

Rządowym Centrum Studiów Strategicznych,

5)

komendach, inspektoratach i innych jednostkach organizacyjnych stanowiących aparat

pomocniczy kierowników zespolonych służb, inspekcji i straży wojewódzkich oraz kierowników

powiatowych służb, inspekcji i straży, chyba że odrębne ustawy stanowią inaczej,

6

7

zwanych dalej „urzędami”.

2.

Prezes Rady Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa

1)

grupy stanowisk urzędniczych,

2)

wykaz stanowisk w poszczególnych grupach,

3)

kwalifikacje zawodowe pracowników wymagane do wykonywania pracy na stanowiskach urzędniczych,

w zakresie nie uregulowanym w przepisach szczególnych.

3.

Stanowiska urzędnicze w urzędach mogą zajmować także osoby oddelegowane na podstawie

odrębnych przepisów do wykonywania zadań poza jednostką organizacyjną, w której są

zatrudnione.

4.

Prawa i obowiązki członków korpusu służby zagranicznej oraz zasady organizacji i funkcjonowania

tej służby określa odrębna ustawa.

W rozumieniu ustawy

1)

pracownik służby cywilnej oznacza osobę zatrudnioną na podstawie umowy o pracę zgodnie

z zasadami określonymi w ustawie,

2)

urzędnik służby cywilnej oznacza osobę zatrudnioną na podstawie mianowania zgodnie

z zasadami określonymi w ustawie,

3)

członek korpusu służby cywilnej oznacza osobę, o której mowa w pkt 1 oraz w pkt 2.

W służbie cywilnej może być zatrudniona osoba, która

1)

jest obywatelem polskim,

2)

korzysta z pełni praw publicznych,

3)

nie była karana za przestępstwo popełnione umyślnie,

4)

posiada kwalifikacje wymagane w służbie cywilnej,

5)

cieszy się nieposzlakowaną opinią.

Każdy obywatel ma prawo do informacji o wolnych stanowiskach pracy w służbie cywilnej,a

nabór do służby cywilnej jest otwarty oraz konkurencyjny.

1.

Limit mianowań urzędników w służbie cywilnej na dany rok budżetowy oraz limity i środki

finansowe na wynagrodzenia i szkolenia członków korpusu służby cywilnej określa ustawa

budżetowa.

2.

Rada Ministrów ustala corocznie trzyletni plan limitu mianowań urzędników w służbie

cywilnej i przedkłada go do wiadomości Sejmowi równocześnie z projektem ustawy budżetowej.

1.

W sprawach wynikających ze stosunku pracy członka korpusu służby cywilnej, nie uregulowanych

w ustawie, stosuje się przepisy Kodeksu pracy i inne przepisy prawa pracy.

2.

Spory o roszczenia ze stosunku pracy członka korpusu służby cywilnej rozpatrywane

są przez sądy pracy, chyba że ustawa stanowi inaczej.

1.

Kierownik urzędu może skierować urzędnika mającego wykształcenie prawnicze do odbycia

aplikacji legislacyjnej. Wzajemne prawa i obowiązki urzędu i urzędnika, związane ze

skierowaniem na aplikację legislacyjną, określa umowa zawarta między kierownikiem

urzędu a urzędnikiem.

2.

Aplikacja legislacyjna kończy się egzaminem.

3.

Szczegółowe zasady i tryb organizowania i odbywania aplikacji określają odrębne przepisy.

1.

Szef Służby Cywilnej jest centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach

służby cywilnej w zakresie określonym ustawą.

2.

Szef Służby Cywilnej podlega Prezesowi Rady Ministrów.

1.

Szefa Służby Cywilnej powołuje, po zasięgnięciu opinii Rady Służby Cywilnej, Prezes

Rady Ministrów spośród urzędników służby cywilnej.

2.

Kadencja Szefa Służby Cywilnej trwa 5 lat, licząc od dnia powołania; Szef Służby Cywilnej

pełni obowiązki do dnia powołania jego następcy.

3.

Kadencja Szefa Służby Cywilnej wygasa w razie jego śmierci lub odwołania.

4.

Prezes Rady Ministrów odwołuje Szefa Służby Cywilnej w razie

1)

rezygnacji ze stanowiska,

2)

utraty zdolności do pełnienia powierzonych obowiązków na skutek długotrwałej choroby,

trwającej co najmniej 6 miesięcy.

5.

Prezes Rady Ministrów odwołuje Szefa Służby Cywilnej także w przypadku, gdy przestał

on odpowiadać jednemu z warunków określonych w art. 4. Odwołanie w przypadkach, o których

mowa w art. 4 pkt 4 i 5, następuje za zgodą co najmniej 2/3 składu Rady Służby Cywilnej.

1.

Szef Służby Cywilnej wykonuje zadania wynikające z ustawy przy pomocy zastępcy Szefa

Służby Cywilnej.

2.

Zastępcę Szefa Służby Cywilnej powołuje spośród urzędników służby cywilnej i odwołuje

Prezes Rady Ministrów - na wniosek Szefa Służby Cywilnej.

Zadania służby cywilnej realizuje Szef Służby Cywilnej przy pomocy dyrektorów generalnych

urzędów.

1.

Szef Służby Cywilnej w szczególności

1)

czuwa nad przestrzeganiem zasad służby cywilnej,

2)

kieruje procesem zarządzania kadrami w służbie cywilnej,

3)

gromadzi informacje o korpusie służby cywilnej,

4)

planuje i nadzoruje wykorzystanie środków, o których mowa w art. 6 ust. 1,

5)

organizuje i prowadzi postępowanie kwalifikacyjne w służbie cywilnej,

6)

prowadzi konkursy na wyższe stanowiska w służbie cywilnej,

7)

prowadzi ewidencję jednostek upoważnionych do organizowania i prowadzenia szkoleń

w służbie cywilnej,

8)

przygotowuje projekty aktów normatywnych przewidzianych w ustawie,

9)

upowszechnia informacje o służbie cywilnej,

10)

wydaje Biuletyn Służby Cywilnej.

2.

Szef Służby Cywilnej przedstawia Prezesowi Rady Ministrów coroczne sprawozdanie o stanie

służby cywilnej i o realizacji zadań tej służby.

3.

Szef Służby Cywilnej może tworzyć zespoły i komisje jako organy pomocnicze lub opiniodawczo-doradcze

w sprawach należących do zakresu działania Szefa Służby Cywilnej.

1.

Obsługę Szefa Służby Cywilnej zapewnia Urząd Służby Cywilnej.

2.

Organizację Urzędu Służby Cywilnej określa statut nadany, w drodze rozporządzenia,

przez Prezesa Rady Ministrów. Statut Urzędu Służby Cywilnej reguluje w szczególności

zadania, strukturę organizacyjną i zasady udzielania pełnomocnictw.

1.

Tworzy się Radę Służby Cywilnej jako organ opiniodawczo-doradczy Prezesa Rady Ministrów

oraz oceniający przebieg postępowań kwalifikacyjnych i konkursowych w służbie cywilnej

z punktu widzenia zasad określonych w art. 1.

2.

Rada Służby Cywilnej w szczególności

1)

wyraża opinie w sprawach służby cywilnej przedstawianych jej przez Prezesa Rady Ministrów

lub Szefa Służby Cywilnej oraz z własnej inicjatywy,

2)

opiniuje projekt ustawy budżetowej w części dotyczącej służby cywilnej oraz wyraża

opinię o corocznym wykonaniu budżetu w tym zakresie,

3)

opiniuje projekty aktów normatywnych dotyczących służby cywilnej,

4)

opiniuje kryteria ocen urzędników służby cywilnej i sposób przeprowadzania tych ocen,

5)

opiniuje zasady awansowania urzędników służby cywilnej,

6)

opiniuje plan szkoleń w służbie cywilnej,

7)

wyraża opinię w sprawach etyki zawodowej korpusu służby cywilnej,

8)

wyraża opinię o kandydacie na stanowisko Szefa Służby Cywilnej przedstawionym jej

przez Prezesa Rady Ministrów,

9)

opiniuje projekt regulaminu określającego tryb pracy Wyższej Komisji Dyscyplinarnej

Służby Cywilnej,

10)

opiniuje coroczne sprawozdania Szefa Służby Cywilnej.

1.

Rada Służby Cywilnej liczy 16 członków.

2.

Prezes Rady Ministrów powołuje 8 członków Rady Służby Cywilnej spośród osób, odpowiadających

warunkom określonym w art. 4 pkt 1-3 i 5, których wiedza, doświadczenie i autorytet

dają rękojmię prawidłowej realizacji zadań Rady.

3.

Prezes Rady Ministrów powołuje 8 członków Rady Służby Cywilnej spośród osób reprezentujących

wszystkie kluby parlamentarne, odpowiadających warunkom określonym w art. 4 pkt 1-3

i 5.

4.

Prezes Rady Ministrów powołuje przewodniczącego Rady Służby Cywilnej.

5.

Rada wybiera wiceprzewodniczącego Rady ze swojego grona na wniosek przewodniczącego

Rady.

1.

Kadencja członków Rady Służby Cywilnej powołanych na podstawie art. 15 ust. 2 trwa

6 lat, przy czym co 3 lata kończy się kadencja połowy liczby członków.

2.

Kadencja członków Rady Służby Cywilnej powołanych na podstawie art. 15 ust. 3 trwa

odpowiednio do kadencji Sejmu i Senatu.

3.

Członkowie Rady pełnią swoje funkcje do czasu powołania ich następców.

1.

Członkostwo w Radzie Służby Cywilnej wygasa

1)

w razie śmierci członka Rady,

2)

jeżeli członek Rady, o którym mowa w art. 15 ust. 2, przestał odpowiadać jednemu z warunków

określonych w art. 4 pkt 1-3.

2.

Prezes Rady Ministrów odwołuje członka Rady Służby Cywilnej, na wniosek Rady, w razie

1)

niewykonywania obowiązków członka Rady,

2)

choroby uniemożliwiającej sprawowanie funkcji członka Rady.

3.

Prezes Rady Ministrów odwołuje członka Rady również w razie złożenia przez członka

Rady rezygnacji.

4.

Prezes Rady Ministrów odwołuje członka Rady w przypadku, gdy przestał on odpowiadać

warunkowi określonemu w art. 4 pkt 5, za zgodą co najmniej 2/3 składu Rady Służby

Cywilnej.

5.

W przypadku wygaśnięcia członkostwa w Radzie lub odwołania członka Rady przed upływem

kadencji Prezes Rady Ministrów powołuje nowego członka Rady na okres do końca tej

kadencji.

1.

Tryb pracy Rady Służby Cywilnej określa regulamin ustalany przez Radę.

2.

Obsługę prac Rady Służby Cywilnej zapewnia Kancelaria Prezesa Rady Ministrów.

Prezes Rady Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, wysokość wynagrodzenia przewodniczącego,

wiceprzewodniczącego i pozostałych członków Rady Służby Cywilnej, ustalanego jako

wielokrotność najniższego wynagrodzenia za pracę pracowników. Posłom i senatorom powołanym

w skład Rady Służby Cywilnej wynagrodzenie nie przysługuje.

1.

W urzędach tworzy się, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5, stanowisko dyrektora generalnego

urzędu, który podlega bezpośrednio właściwemu ministrowi, kierownikowi urzędu centralnego

lub wojewodzie.

2.

Dyrektor generalny urzędu

1)

zapewnia funkcjonowanie i ciągłość pracy urzędu, warunki jego działania, a także organizację

pracy, w szczególności przez

a)

sprawowanie bezpośredniego nadzoru nad komórkami organizacyjnymi urzędu w zakresie

prawidłowego wykonywania przez nie zadań określonych przez organ administracji rządowej,

z wyjątkiem komórek bezpośrednio nadzorowanych przez ten organ na podstawie ustaw,

b)

nadzorowanie organizacyjne przebiegu prac nad terminowym przygotowaniem projektu budżetu

i układu wykonawczego budżetu w części dotyczącej urzędu,

c)

występowanie z wnioskiem do właściwego organu administracji rządowej o nadanie regulaminu

organizacyjnego urzędu lub jego komórek organizacyjnych, a następnie ustalanie regulaminu

pracy,

d)

gospodarowanie mieniem urzędu, w tym zlecanie usług i dokonywanie zakupów dla urzędu

oraz zapewnianie prowadzenia ewidencji majątku urzędu,

e)

reprezentowanie Skarbu Państwa w odniesieniu do mienia urzędu, z zastrzeżeniem art. 26 pkt 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie

(Dz. U. Nr 91, poz. 577),

f)

prowadzenie kontroli wewnętrznej w urzędzie,

g)

sprawowanie nadzoru nad gospodarstwami pomocniczymi urzędu,

h)

zapewnianie przestrzegania przepisów o tajemnicy ustawowo chronionej,

i)

zapewnianie przestrzegania zasad techniki prawodawczej,

2)

dokonuje czynności z zakresu prawa pracy wobec osób zatrudnionych w urzędzie, chyba

że ustawa stanowi inaczej, oraz realizuje politykę personalną w służbie cywilnej,

a w szczególności

a)

dokonuje czynności wynikających z nawiązania i trwania stosunku pracy z członkami

korpusu służby cywilnej oraz czynności związanych z ustaniem stosunku pracy,

b)

dysponuje funduszem nagród, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej,

c)

administruje środkami zakładowego funduszu świadczeń socjalnych w urzędzie,

3)

wykonuje określone zadania kierownika urzędu, jeżeli odrębne przepisy tak stanowią,

4)

wykonuje inne zadania z upoważnienia organu administracji rządowej.

3.

Dyrektor generalny urzędu niezwłocznie wyznacza, w uzgodnieniu z właściwym organem

administracji rządowej, zastępującego go dyrektora departamentu (komórki równorzędnej)

lub wydziału (komórki równorzędnej). O ustanowieniu zastępstwa dyrektor generalny

niezwłocznie zawiadamia Szefa Służby Cywilnej.

4.

Zadania przewidziane w ustawie dla dyrektora generalnego urzędu wykonują w urzędach

terenowych organów administracji rządowej podległych ministrom lub centralnym organom

administracji rządowej oraz w urzędach, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 5, kierownicy

tych urzędów.

5.

Prezes Rady Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, urzędy centralnych organów

administracji rządowej, w których nie tworzy się stanowiska dyrektora generalnego

urzędu ze względu na specjalistyczny charakter zadań wykonywanych przez te urzędy.

6.

Zadania przewidziane w ustawie dla dyrektora generalnego urzędu wykonują w urzędach,

o których mowa w ust. 5, kierownicy tych urzędów. Do kierowników urzędów, o których

mowa w ust. 5, oraz do ich zastępców stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące dyrektora

generalnego określone w ustawie i w odrębnych przepisach.

7.

W terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie przepisów wydanych na podstawie ust.

5, stanowiska kierowników urzędów określonych w tych przepisach oraz stanowiska ich

zastępców zostaną obsadzone w drodze konkursu.

1.

Dyrektor generalny urzędu organizuje nabór kandydatów do korpusu służby cywilnej.

2.

Nabór, o którym mowa w ust. 1, dotyczy także absolwentów Krajowej Szkoły Administracji

Publicznej.

1.

Dyrektor generalny urzędu, z zastrzeżeniem art. 23, ma obowiązek upowszechniać informacje

o wolnych stanowiskach pracy w służbie cywilnej w kierowanym przez siebie urzędzie

poprzez umieszczenie ogłoszenia w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie urzędu,

a także poprzez opublikowanie go w Biuletynie Służby Cywilnej.

2.

Ogłoszenie powinno zawierać

1)

nazwę i adres urzędu,

2)

określenie stanowiska pracy,

3)

wymagania związane ze stanowiskiem pracy zgodnie z opisem danego stanowiska, ze wskazaniem,

które z nich są niezbędne, a które dodatkowe,

4)

zakres zadań wykonywanych na stanowisku pracy,

5)

wskazanie wymaganych dokumentów,

6)

termin i miejsce składania dokumentów.

3.

Umieszczenie ogłoszenia w Biuletynie Służby Cywilnej jest bezpłatne.

Prezes Rady Ministrów, zgodnie z odrębnymi przepisami, wskazuje absolwentom kolejnych

roczników Krajowej Szkoły Administracji Publicznej pierwsze stanowiska pracy w służbie

cywilnej przedstawione przez Szefa Służby Cywilnej, z wyjątkiem wyższych stanowisk

w służbie cywilnej.

Stosunek pracy pracownika służby cywilnej nawiązuje się na podstawie umowy o pracę

na czas nie określony lub na czas określony, nie dłuższy niż 3 lata. W przypadku umowy

na czas określony wcześniejsze rozwiązanie stosunku pracy może być dokonane za dwutygodniowym

wypowiedzeniem.

1.

W przypadku osób podejmujących po raz pierwszy pracę w służbie cywilnej umowę o pracę

zawiera się na czas określony; w czasie trwania umowy osoby te obowiązane są do odbycia

służby przygotowawczej, z zastrzeżeniem art. 27.

2.

Służba przygotowawcza ma na celu teoretyczne i praktyczne przygotowanie pracownika

służby cywilnej do należytego wykonywania obowiązków służbowych.

3.

Dyrektor generalny urzędu powołuje komisję egzaminacyjną do oceny umiejętności praktycznego

stosowania przez kandydata wiedzy zdobytej podczas służby przygotowawczej.

4.

Służba przygotowawcza trwa 6 miesięcy i kończy się nie później niż po upływie 18 miesięcy

od podjęcia przez pracownika pracy w danym urzędzie. Służba przygotowawcza kończy

się oceną komisji egzaminacyjnej.

5.

Dyrektor generalny urzędu, na podstawie oceny komisji egzaminacyjnej, zawiera z pracownikiem

umowę o pracę na czas nie określony lub umowę o pracę rozwiązuje.

1.

Służbę przygotowawczą organizuje dyrektor generalny urzędu, zgodnie z programem opracowanym

przez Szefa Służby Cywilnej w porozumieniu z Krajową Szkołą Administracji Publicznej

i publikowanym w Biuletynie Służby Cywilnej.

2.

Program służby przygotowawczej może być rozszerzony przez dyrektora generalnego urzędu

o część specjalistyczną, uwzględniającą zadania danego urzędu.

1.

Absolwenci Krajowej Szkoły Administracji Publicznej zwolnieni są z odbywania służby

przygotowawczej.

2.

Dyrektor generalny urzędu może skrócić okres służby przygotowawczej lub zwolnić z obowiązku

jej odbywania pracownika, który wykaże się wymaganą programem służby przygotowawczej

wiedzą teoretyczną, umiejętnościami stosowania tej wiedzy w praktyce oraz znajomością

organizacji i zasad funkcjonowania urzędu.

O uzyskanie mianowania w służbie cywilnej może ubiegać się osoba, która

1)

jest pracownikiem służby cywilnej,

2)

odbyła służbę przygotowawczą, z zastrzeżeniem art. 27,

3)

posiada co najmniej dwuletni staż pracy w służbie cywilnej,

4)

posiada tytuł magistra lub równorzędny,

5)

zna co najmniej jeden język obcy,

6)

jest żołnierzem rezerwy lub nie podlega powszechnemu obowiązkowi obrony.

1.

Szef Służby Cywilnej określa i publikuje w Biuletynie Służby Cywilnej wzór zgłoszenia

do postępowania kwalifikacyjnego dla pracowników służby cywilnej ubiegających się

o mianowanie oraz wzór wniosku o mianowanie dla absolwentów Krajowej Szkoły Administracji

Publicznej.

2.

Szef Służby Cywilnej, w terminie 14 dni od opublikowania ustawy budżetowej, podaje

do publicznej wiadomości poprzez ogłoszenie w Biuletynie Służby Cywilnej maksymalną

liczbę nowych mianowań w danym roku.

1.

Pracownik służby cywilnej kieruje do Szefa Służby Cywilnej zgłoszenie do postępowania

kwalifikacyjnego. Zgłoszenie do postępowania kwalifikacyjnego w danym roku kalendarzowym

składa się w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 maja.

2.

Absolwenci Krajowej Szkoły Administracji Publicznej, którzy spełniają warunki określone

w art. 28 pkt 1 i 4-6, składają do Szefa Służby Cywilnej wniosek o mianowanie w służbie

cywilnej. Wnioski o mianowanie składa się w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31

maja.

3.

Dyrektor generalny właściwego urzędu potwierdza spełnianie przez pracownika służby

cywilnej składającego zgłoszenie lub wniosek, o których mowa w art. 29 ust. 1, warunków

określonych w art. 4 pkt 1-3 i art. 28.

1.

Szef Służby Cywilnej, z zastrzeżeniem art. 30 ust. 2, prowadzi postępowanie kwalifikacyjne

dla pracowników służby cywilnej ubiegających się o mianowanie.

2.

W celu przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego Szef Służby Cywilnej powołuje

zespół sprawdzający liczący co najmniej 5 osób.

3.

W toku postępowania kwalifikacyjnego sprawdza się wiedzę, kwalifikacje i predyspozycje

niezbędne do wypełniania zadań służby cywilnej.

4.

Wyniki postępowania kwalifikacyjnego wyraża się w punktach.

5.

Dodatkowo przyznaje się punkty za

1)

wyniki ostatniej oceny, o której mowa w art. 73,

2)

znajomość określonych języków obcych,

3)

ukończenie studiów podyplomowych,

4)

posiadanie stopnia lub tytułu naukowego,

5)

posiadanie określonych kwalifikacji zawodowych.

6.

Ostatecznym wynikiem postępowania kwalifikacyjnego jest suma punktów, o których mowa

w ust. 4 i 5.

7.

Ostateczne wyniki postępowania kwalifikacyjnego stanowiące sumę punktów wyższą od

minimalnej liczby punktów, określonej w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów, podlegają

uszeregowaniu w porządku malejącym.

8.

Wyniki postępowania kwalifikacyjnego, o których mowa w ust. 7, publikowane są w Biuletynie

Służby Cywilnej.

Rada Służby Cywilnej kieruje swojego przedstawiciela do obserwacji prac zespołu sprawdzającego.

W przypadku naruszenia zasad przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego Rada Służby

Cywilnej informuje Prezesa Rady Ministrów oraz Szefa Służby Cywilnej o stwierdzonych

naruszeniach.

W przypadku stwierdzenia naruszenia zasad przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego

Szef Służby Cywilnej zarządza przeprowadzenie ponownego postępowania kwalifikacyjnego.

Osoba przystępująca do postępowania kwalifikacyjnego wnosi za nie opłatę w wysokości

nie wyższej niż 50% najniższego wynagrodzenia za pracę pracowników. Opłata stanowi

dochód budżetu państwa.

Posiadanie przez absolwenta Krajowej Szkoły Administracji Publicznej wiedzy, kwalifikacji

i predyspozycji niezbędnych do wypełniania zadań służby cywilnej sprawdzane jest w toku

kształcenia w tej szkole i potwierdzane dyplomem jej ukończenia.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzania postępowania

kwalifikacyjnego w służbie cywilnej, ustalając

1)

zakres tematyczny postępowania kwalifikacyjnego,

2)

organizację i sposób prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego oraz szczegółowe zasady

przyznawania punktów, o których mowa w art. 31 ust. 4 i 5,

3)

minimalną liczbę punktów, o której mowa w art. 31 ust. 7, nie niższą niż 3/5 maksymalnej

możliwej do uzyskania liczby punktów,

4)

rodzaje dokumentów potwierdzających spełnianie warunków określonych w art. 28 pkt

5 oraz w art. 31 ust. 5 pkt 2-5,

5)

wysokość i sposób wnoszenia opłaty, o której mowa w art. 34,

6)

języki obce, o których mowa w art. 28 pkt 5 i w art. 31 ust. 5 pkt 2, oraz rodzaje

kwalifikacji zawodowych określonych w art. 31 ust. 5 pkt 5.

1.

Mianowań dokonuje się w ramach limitu, o którym mowa w art. 6 ust. 1.

2.

Szef Służby Cywilnej dokonuje w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej mianowania pracownika

służby cywilnej, który ukończył w danym roku postępowanie kwalifikacyjne z liczbą

punktów wyższą od liczby punktów, o której mowa w art. 31 ust. 7, i z miejscem uprawniającym

do mianowania lub ukończył Krajową Szkołę Administracji Publicznej.

3.

Osiągnięcie miejsca uprawniającego do mianowania oznacza uzyskanie w postępowaniu

kwalifikacyjnym co najmniej najniższej liczby punktów pozwalającej na mianowanie wszystkich

osób, które uzyskały tę liczbę punktów bez konieczności przekroczenia limitu, o którym

mowa w art. 6 ust. 1. Ustalenie miejsca uprawniającego do mianowania następuje po

uwzględnieniu liczby mianowań absolwentów Krajowej Szkoły Administracji Publicznej.

4.

Z dniem mianowania dotychczasowy stosunek pracy przekształca się w stosunek pracy

na podstawie mianowania.

1.

Akt mianowania urzędnika służby cywilnej zawiera imię i nazwisko urzędnika oraz datę

mianowania.

2.

Akt mianowania sporządza się na piśmie.

1.

Urzędnik służby cywilnej składa uroczyste ślubowanie następującej treści

„

Ślubuję służyć Państwu Polskiemu, przestrzegać Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,

sumiennie i bezstronnie wykonywać obowiązki urzędnika służby cywilnej zgodnie z najlepszą

wiedzą i wolą

”

.

2.

Do treści ślubowania, o którym mowa w ust. 1, urzędnik służby cywilnej może dodać

słowa „Tak mi dopomóż Bóg”.

3.

Złożenie ślubowania urzędnik służby cywilnej potwierdza podpisem.

1.

Dyrektor generalny urzędu przyznaje urzędnikowi służby cywilnej, w terminie 7 dni

od dnia mianowania, najniższy stopień służbowy przysługujący od dnia mianowania.

2.

Przyznanie stopnia służbowego następuje w formie pisemnej.

1.

Stanowiska

1)

Sekretarza Rady Ministrów, dyrektora generalnego urzędu,

2)

dyrektora departamentu (komórki równorzędnej) i jego zastępcy w urzędach, o których

mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1, 2 i 4, oraz dyrektora wydziału (komórki równorzędnej)

i jego zastępcy w urzędzie wojewódzkim,

stanowią grupę wyższych stanowisk w służbie cywilnej.

2.

Obsadzanie wolnych stanowisk, o których mowa w ust. 1, następuje w drodze konkursu.

1.

O wyższe stanowiska w służbie cywilnej może ubiegać się urzędnik służby cywilnej.

2.

Jeżeli w wyniku dwukrotnego przeprowadzenia konkursu na stanowisko, o którym mowa

w art. 41 ust. 1 pkt 2, nie zostanie wyłoniony kandydat spośród urzędników służby

cywilnej, do udziału w następnym konkursie na to stanowisko dopuszcza się osoby, które

nie są urzędnikami służby cywilnej.

3.

Szef Służby Cywilnej może wyrazić zgodę na dopuszczenie osób nie będących urzędnikami

służby cywilnej do konkursu na stanowisko, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 2, jeżeli

do pracy na tym stanowisku niezbędne są szczególne doświadczenie lub umiejętności

zawodowe. Przepisy art. 48 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

1.

Konkursy na wyższe stanowiska w służbie cywilnej przeprowadza Szef Służby Cywilnej.

2.

W celu przeprowadzenia konkursu Szef Służby Cywilnej powołuje zespół konkursowy liczący

co najmniej 5 osób.

3.

W toku konkursu sprawdzeniu podlega wiedza niezbędna do wykonywania zadań na stanowisku,

na które przeprowadzany jest konkurs, predyspozycje i zdolności ogólne oraz umiejętności

kierownicze. Wymagania dotyczące stanowiska, na które przeprowadzany jest konkurs,

ustala prowadzący konkurs w porozumieniu z właściwym ministrem, kierownikiem urzędu

centralnego lub wojewodą.

1.

Konkursy na wolne stanowiska, o których mowa w art. 41 ust. 1, ogłasza się poprzez

umieszczenie ogłoszenia w Biuletynie Służby Cywilnej zgodnie z wymogami określonymi

w art. 22 ust. 2.

2.

Do konkursu przystąpić może osoba spełniająca wymagania określone w ogłoszeniu.

3.

Szef Służby Cywilnej informuje dyrektorów generalnych urzędów o ogłaszanych konkursach.

Dyrektorzy generalni urzędów upowszechniają informacje o konkursach w kierowanych

przez siebie urzędach.

Osoby uczestniczące w konkursie mogą złożyć odwołanie od jego wyniku do Szefa Służby

Cywilnej.

1.

Rada Służby Cywilnej może skierować swojego przedstawiciela w celu obserwacji przebiegu

każdego konkursu przeprowadzanego na wyższe stanowiska w służbie cywilnej.

2.

W przypadku naruszenia zasad przeprowadzania konkursu Rada Służby Cywilnej może zwrócić

się do Szefa Służby Cywilnej o zarządzenie przeprowadzenia ponownego konkursu.

W przypadku stwierdzenia naruszenia zasad przeprowadzenia konkursu Szef Służby Cywilnej

zarządza przeprowadzenie ponownego konkursu.

1.

Urzędnika służby cywilnej, który został wyłoniony w drodze konkursu na stanowisko,

o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1, Prezes Rady Ministrów przenosi na to stanowisko

na wniosek Szefa Służby Cywilnej, po zasięgnięciu opinii właściwego ministra, kierownika

urzędu centralnego lub wojewody, oraz określa wysokość wynagrodzenia przysługującego

na tym stanowisku.

2.

Członka korpusu służby cywilnej, który został wyłoniony w drodze konkursu na stanowisko,

o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 2, Szef Służby Cywilnej przenosi na to stanowisko

i określa wysokość wynagrodzenia przysługującego na tym stanowisku.

3.

Z osobą nie będącą członkiem korpusu służby cywilnej wyłonioną w drodze konkursu,

o którym mowa w art. 42 ust. 2, dyrektor generalny urzędu zawiera umowę o pracę na

czas określony do 3 lat. Wcześniejsze rozwiązanie umowy o pracę może być dokonane

za dwutygodniowym wypowiedzeniem.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób organizowania i szczegółowe

zasady przeprowadzania konkursów na wyższe stanowiska w służbie cywilnej, w szczególności

ustalając listę wymagań, od których spełnienia uzależnione jest dopuszczenie kandydata

do udziału w konkursie, oraz etapy konkursu.

1.

Jeżeli jest to uzasadnione potrzebami urzędu, dyrektor generalny urzędu może w każdym

czasie przenieść urzędnika służby cywilnej na inne stanowisko w tym samym urzędzie,

uwzględniając jego przygotowanie zawodowe.

2.

Urzędnik, o którym mowa w ust. 1, zachowuje prawo do dotychczasowego wynagrodzenia,

jeżeli jest ono wyższe od przysługującego na nowym stanowisku, przez okres 3 miesięcy

następujących po miesiącu, w którym został przeniesiony na nowe stanowisko. Wysokość

dodatku służby cywilnej pozostaje bez zmiany.

3.

Przepis ust. 1 nie dotyczy urzędników służby cywilnej, którzy zajmują stanowiska,

o których mowa w art. 41 ust. 1.

1.

Jeżeli przemawia za tym interes służby cywilnej, Szef Służby Cywilnej może przenieść

urzędnika służby cywilnej do innego urzędu w tej samej miejscowości.

2.

Szef Służby Cywilnej, jeżeli przemawia za tym szczególny interes służby cywilnej,

może przenieść, na okres nie dłuższy niż 2 lata, urzędnika służby cywilnej do innego

urzędu w innej miejscowości. Przenosząc urzędnika do innej miejscowości Szef Służby

Cywilnej zapewnia mu odpowiednie warunki mieszkaniowe, z uwzględnieniem jego sytuacji

rodzinnej. Przeniesienie takie może nastąpić najwyżej dwa razy w czasie trwania stosunku

pracy urzędnika służby cywilnej.

3.

Niedopuszczalne jest przeniesienie, o którym mowa w ust. 2, bez zgody urzędnika służby

cywilnej - kobiety w ciąży lub osoby będącej jedynym opiekunem dziecka w wieku do

lat piętnastu. Nie można także dokonać takiego przeniesienia w przypadku, gdy stoją

temu na przeszkodzie szczególnie ważne względy osobiste lub rodzinne urzędnika.

4.

Przeniesienia, o których mowa w ust. 1 i 2, nie dotyczą urzędników służby cywilnej

zajmujących stanowiska, o których mowa w art. 41 ust. 1.

1.

Szef Służby Cywilnej przenosi urzędnika służby cywilnej zajmującego stanowisko, o którym

mowa w art. 41 ust. 1, do innego urzędu w tej samej miejscowości lub za jego zgodą

do innej miejscowości albo upoważnia dyrektora generalnego urzędu do wyznaczenia mu

innego stanowiska w razie

1)

rezygnacji ze stanowiska,

2)

orzeczenia kary dyscyplinarnej zakazu zajmowania wyższych stanowisk w służbie cywilnej,

3)

długotrwałej choroby trwającej co najmniej 6 miesięcy,

4)

likwidacji stanowiska w wyniku reorganizacji urzędu.

2.

Jeżeli przemawia za tym ważny interes służby cywilnej, Prezes Rady Ministrów, na umotywowany

wniosek Szefa Służby Cywilnej lub właściwego ministra, kierownika urzędu centralnego

lub wojewody przedstawiony wraz z opinią Szefa Służby Cywilnej, może przenieść urzędnika

służby cywilnej, zajmującego stanowisko, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1, do

innego urzędu w tej samej miejscowości lub za jego zgodą do innej miejscowości albo

upoważnić Szefa Służby Cywilnej do wyznaczenia mu innego stanowiska.

3.

Jeżeli przemawia za tym ważny interes służby cywilnej, Szef Służby Cywilnej na umotywowany

wniosek dyrektora generalnego urzędu może przenieść urzędnika służby cywilnej, zajmującego

stanowisko, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 2, do innego urzędu w tej samej miejscowości

lub za jego zgodą do innej miejscowości albo upoważnić dyrektora generalnego urzędu

do wyznaczenia mu innego stanowiska.

1.

Przeniesienie członka korpusu służby cywilnej do innego urzędu, także w innej miejscowości,

na jego wniosek lub za jego zgodą, może nastąpić w każdym czasie, jeżeli nie narusza

to interesu służby cywilnej.

2.

Przeniesienia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje dyrektor generalny urzędu, w którym

członek korpusu służby cywilnej ma być zatrudniony, w porozumieniu z dyrektorem generalnym

urzędu, w którym dotychczas jest zatrudniony.

W razie likwidacji urzędu, w którym urzędnik służby cywilnej wykonuje pracę, lub reorganizacji

tego urzędu w sposób uniemożliwiający dalsze zatrudnienie urzędnika Szef Służby Cywilnej

przenosi go do innego urzędu w tej samej lub innej miejscowości oraz zobowiązuje dyrektora

generalnego tego urzędu do wyznaczenia urzędnikowi stanowiska, uwzględniając jego

przygotowanie zawodowe.

1.

W przypadkach uzasadnionych interesem publicznym Szef Służby Cywilnej udziela urzędnikowi

służby cywilnej, na jego wniosek, urlopu bezpłatnego na czas wykonywania zajęć, zajmowania

określonego stanowiska lub wykonywania funkcji poza służbą cywilną.

2.

Okres urlopu bezpłatnego, o którym mowa w ust. 1, zalicza się - łącznie w wymiarze

nie dłuższym niż 5 lat - do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze

urzędnika służby cywilnej.

1.

Od decyzji określonych w art. 51, 54 i 55 urzędnikowi służby cywilnej przysługuje

odwołanie do Prezesa Rady Ministrów w ciągu 14 dni od dnia doręczenia decyzji.

2.

Wniesienie odwołania nie wstrzymuje wykonania decyzji.

3.

Na decyzję Prezesa Rady Ministrów służy skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

1.

Szef Służby Cywilnej, jeżeli przemawia za tym szczególny interes służby cywilnej,

może przenieść urzędnika służby cywilnej w stan nieczynny na okres do jednego roku.

Jeżeli po upływie tego okresu nie ustały okoliczności uzasadniające przeniesienie

w stan nieczynny, Szef Służby Cywilnej może przedłużyć na czas określony, nie dłuższy

niż 6 miesięcy, pozostawanie tego urzędnika w stanie nieczynnym.

2.

W okresie pozostawania w stanie nieczynnym urzędnik służby cywilnej nie świadczy pracy,

zachowując prawo do wynagrodzenia, dodatku służby cywilnej oraz innych uprawnień i świadczeń

przysługujących w służbie cywilnej.

3.

Do urzędnika służby cywilnej przeniesionego w stan nieczynny stosuje się odpowiednio

przepis art. 72.

4.

Urzędnik służby cywilnej przeniesiony w stan nieczynny jest obowiązany do podjęcia

wykonywania obowiązków służbowych w każdym czasie na wezwanie Szefa Służby Cywilnej.

5.

Dyrektor generalny urzędu wyznacza urzędnikowi służby cywilnej podejmującemu wykonywanie

obowiązków po okresie pozostawania w stanie nieczynnym stanowisko pracy, uwzględniając

jego przygotowanie zawodowe.

6.

Udział urzędnika przeniesionego w stan nieczynny w konkursie na stanowisko, o którym

mowa w art. 41 ust. 1, wymaga zgody Szefa Służby Cywilnej.

7.

Okres pozostawania w stanie nieczynnym wlicza się do okresu zatrudnienia, od którego

zależą uprawnienia pracownicze urzędnika służby cywilnej.

1.

Stosunek pracy członka korpusu służby cywilnej tymczasowo aresztowanego ulega z mocy

prawa zawieszeniu. W okresie zawieszenia członek korpusu służby cywilnej otrzymuje

połowę wynagrodzenia przysługującego mu do dnia tymczasowego aresztowania.

2.

W przypadku umorzenia postępowania karnego albo wydania wyroku uniewinniającego członkowi

korpusu służby cywilnej należy wypłacić pozostałą część wynagrodzenia miesięcznego;

nie dotyczy to warunkowego umorzenia postępowania karnego.

3.

Okres zawieszenia stosunku pracy wskutek tymczasowego aresztowania wlicza się do okresu

zatrudnienia, od którego zależą uprawnienia pracownicze członka korpusu służby cywilnej.

1.

Dyrektor generalny urzędu może zawiesić członka korpusu służby cywilnej w pełnieniu

obowiązków, jeżeli zostało wszczęte przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne lub

karne.

2.

Okres zawieszenia, o którym mowa w ust. 1, trwa do czasu zakończenia postępowania

dyscyplinarnego lub karnego, nie dłużej jednak niż 3 miesiące.

3.

W okresie zawieszenia, o którym mowa w ust. 1, członek korpusu służby cywilnej zachowuje

prawo do wynagrodzenia oraz innych uprawnień i świadczeń przysługujących w służbie

cywilnej.

4.

Okres zawieszenia wlicza się do okresu zatrudnienia, od którego zależą uprawnienia

pracownicze członka korpusu służby cywilnej.

5.

W stosunku do Sekretarza Rady Ministrów oraz dyrektora generalnego urzędu czynności,

o których mowa w ust. 1, dokonuje Szef Służby Cywilnej.

Stosunek pracy urzędnika służby cywilnej wygasa w razie

1)

odmowy złożenia ślubowania,

2)

zrzeczenia się obywatelstwa polskiego,

3)

prawomocnego orzeczenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby cywilnej,

4)

prawomocnego skazania za przestępstwo popełnione umyślnie,

5)

prawomocnego orzeczenia utraty praw publicznych lub zakazu wykonywania zawodu urzędnika

w służbie cywilnej,

6)

upływu 3 miesięcy nieobecności w pracy z powodu tymczasowego aresztowania,

7)

odmowy wykonania decyzji w sprawie przeniesienia, o którym mowa w art. 50, lub niepodjęcia

pracy w urzędzie, do którego urzędnik został przeniesiony w trybie art. 51 lub 54,

8)

niepodjęcia wykonywania obowiązków służbowych mimo wezwania, o którym mowa w art.

57 ust. 4.

1.

Rozwiązanie stosunku pracy urzędnika służby cywilnej następuje, z zachowaniem trzymiesięcznego

okresu wypowiedzenia, w razie

1)

dwukrotnej, następującej po sobie, negatywnej oceny, o której mowa w art. 74 ust.

1,

2)

stwierdzenia przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych trwałej niezdolności

do pracy uniemożliwiającej wykonywanie obowiązków urzędnika służby cywilnej; w celu

zbadania stanu zdrowia urzędnika tego można skierować do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

z urzędu lub na jego prośbę,

3)

utraty nieposzlakowanej opinii,

4)

postępowania karnego toczącego się przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

2.

Rozwiązanie stosunku pracy urzędnika służby cywilnej może nastąpić, z zachowaniem

trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, w razie

1)

osiągnięcia wieku 65 lat, jeżeli okres zatrudnienia umożliwia mu uzyskanie prawa do

emerytury,

2)

odmowy poddania się badaniu przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych,

3)

likwidacji urzędu, jeżeli nie jest możliwe przeniesienie, o którym mowa w art. 54.

3.

Rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem służby cywilnej bez wypowiedzenia może nastąpić

w razie jego nieobecności w pracy z powodu choroby trwającej dłużej niż rok.

4.

Rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem służby cywilnej z przyczyn określonych w ust.

1-3 nie może naruszać przepisów dotyczących szczególnej ochrony pracowników w zakresie

wypowiedzenia i rozwiązania stosunku pracy.

5.

Rozwiązanie stosunku pracy z urzędnikiem służby cywilnej może nastąpić także w drodze

porozumienia stron lub za trzymiesięcznym wypowiedzeniem na skutek rezygnacji urzędnika

służby cywilnej.

W okresie wypowiedzenia członek korpusu służby cywilnej może być zwolniony z pełnienia

obowiązków, z zachowaniem prawa do wynagrodzenia.

1.

W razie rozwiązania stosunku pracy z urzędnikiem służby cywilnej z przyczyn określonych

w art. 61 ust. 2 pkt 3, w okresie między ustaniem zatrudnienia w likwidowanym urzędzie

a podjęciem pracy lub działalności gospodarczej urzędnikowi temu przysługuje świadczenie

pieniężne ze środków budżetu państwa, przez okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, obliczane

jak ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy. Świadczenie to nie przysługuje urzędnikowi,

który nabył prawo do emerytury.

2.

W razie gdy w okresie, o którym mowa w ust. 1, były urzędnik służby cywilnej pobiera

zasiłek chorobowy albo macierzyński, wysokość świadczenia pieniężnego ulega odpowiedniemu

obniżeniu.

3.

Okres pobierania świadczenia pieniężnego, o którym mowa w ust. 1, wlicza się do okresów

pracy wymaganych do nabycia lub zachowania uprawnień pracowniczych oraz do okresów

zatrudnienia w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych - na takich warunkach, na jakich wlicza się okres pobierania zasiłku dla

bezrobotnych, określonych w przepisach o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Od świadczenia pieniężnego urząd odprowadza składkę na ubezpieczenia społeczne na

zasadach przewidzianych dla wynagrodzenia wypłacanego w czasie trwania stosunku pracy.

1.

Dyrektor generalny urzędu rozwiązuje stosunek pracy lub stwierdza wygaśnięcie stosunku

pracy członka korpusu służby cywilnej.

2.

W stosunku do Sekretarza Rady Ministrów i dyrektora generalnego urzędu czynności,

o których mowa w ust. 1, dokonuje Szef Służby Cywilnej.

W razie przeniesienia członka korpusu służby cywilnej do innego urzędu jego akta osobowe

wraz z pozostałą dokumentacją w sprawach związanych ze stosunkiem pracy przekazuje

się do urzędu, w którym członek korpusu służby cywilnej ma być zatrudniony.

Przepisów art. 60 i 61 nie stosuje się wobec Szefa Służby Cywilnej oraz zastępcy Szefa

Służby Cywilnej.

1.

Członek korpusu służby cywilnej jest obowiązany w szczególności

1)

przestrzegać Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i innych przepisów prawa,

2)

chronić interesy państwa oraz prawa człowieka i obywatela,

3)

racjonalnie gospodarować środkami publicznymi,

4)

rzetelnie i bezstronnie, sprawnie i terminowo wykonywać powierzone zadania,

5)

dochowywać tajemnicy ustawowo chronionej,

6)

rozwijać wiedzę zawodową,

7)

godnie zachowywać się w służbie oraz poza nią.

2.

Dyrektor generalny urzędu jest obowiązany zapewnić członkowi korpusu służby cywilnej

właściwe warunki do wykonywania obowiązków określonych w ustawie.

1.

Członek korpusu służby cywilnej jest obowiązany wykonywać polecenia służbowe przełożonych.

2.

Jeżeli członek korpusu służby cywilnej jest przekonany, że polecenie jest niezgodne

z prawem albo zawiera znamiona pomyłki, jest on obowiązany na piśmie poinformować

o tym przełożonego. W razie pisemnego potwierdzenia polecenia jest obowiązany je wykonać.

3.

Członek korpusu służby cywilnej nie wykonuje polecenia, jeżeli prowadziłoby to do

popełnienia przestępstwa lub wykroczenia, o czym niezwłocznie informuje dyrektora

generalnego urzędu.

1.

Członek korpusu służby cywilnej przy wykonywaniu obowiązków służbowych nie może kierować

się interesem jednostkowym lub grupowym.

2.

Członkowi korpusu służby cywilnej nie wolno publicznie manifestować poglądów politycznych.

3.

Członkowi korpusu służby cywilnej nie wolno uczestniczyć w strajku lub akcji protestacyjnej

zakłócającej normalne funkcjonowanie urzędu.

4.

Urzędnik służby cywilnej nie może pełnić funkcji w związkach zawodowych.

5.

Urzędnik służby cywilnej nie ma prawa tworzenia ani uczestniczenia w partiach politycznych.

6.

Urzędnik służby cywilnej nie może łączyć pracy w służbie cywilnej z mandatem radnego.

1.

Przepisu art. 69 ust. 2 nie stosuje się wobec urzędnika służby cywilnej w czasie urlopu

bezpłatnego udzielonego mu, zgodnie z art. 55 ust. 1, w związku z ubieganiem się o mandat

radnego na czas kampanii wyborczej, a w razie uzyskania mandatu - na czas jego wykonywania.

2.

Przepisu art. 69 ust. 2 nie stosuje się także wobec pracownika służby cywilnej w czasie

urlopu bezpłatnego udzielonego mu, zgodnie z art. 174 Kodeksu pracy, w związku z ubieganiem się o mandat radnego na czas kampanii wyborczej.

W służbie cywilnej nie może powstać stosunek podległości służbowej między małżonkami

oraz osobami pozostającymi ze sobą w stosunku pokrewieństwa do drugiego stopnia włącznie

lub powinowactwa pierwszego stopnia oraz w stosunku przysposobienia, opieki lub kurateli.

1.

Członek korpusu służby cywilnej nie może podejmować dodatkowego zatrudnienia bez zgody

dyrektora generalnego urzędu ani wykonywać czynności lub zajęć sprzecznych z obowiązkami

wynikającymi z ustawy lub podważających zaufanie do służby cywilnej.

2.

Urzędnik służby cywilnej nie może podejmować zajęć zarobkowych bez zgody dyrektora

generalnego urzędu.

1.

Członek korpusu służby cywilnej podlega stałej ocenie bezpośredniego przełożonego

w zakresie wykonywania powierzonych zadań, a także w celu ustalenia indywidualnego

programu rozwoju zawodowego.

2.

Dyrektora generalnego urzędu ocenia Szef Służby Cywilnej w porozumieniu z właściwym

ministrem, kierownikiem urzędu centralnego lub wojewodą. Sekretarza Rady Ministrów

ocenia Prezes Rady Ministrów.

1.

Nie rzadziej niż raz na 2 lata lub w każdym czasie z własnej inicjatywy bezpośredni

przełożony sporządza na piśmie okresową ocenę urzędnika służby cywilnej, wraz z wnioskami

dotyczącymi jego indywidualnego programu rozwoju zawodowego.

2.

Ocena, o której mowa w ust. 1, dotyczy wykonywania przez urzędnika służby cywilnej

obowiązków wynikających z opisu zajmowanego przez niego stanowiska pracy. Ocenę niezwłocznie

doręcza się urzędnikowi.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady przeprowadzania

ocen urzędników służby cywilnej.

1.

Od oceny służy, w ciągu 7 dni od dnia doręczenia oceny, sprzeciw do dyrektora generalnego

urzędu.

2.

W razie nieuwzględnienia przez dyrektora generalnego sprzeciwu, o którym mowa w ust.

1, urzędnik służby cywilnej może, w ciągu 14 dni od dnia doręczenia decyzji dyrektora,

odwołać się do sądu pracy.

W razie negatywnej oceny urzędnik służby cywilnej podlega ponownej ocenie, nie wcześniej

niż po upływie 6 miesięcy od dnia doręczenia oceny.

Przepisów art. 73-76 nie stosuje się wobec Szefa Służby Cywilnej oraz zastępcy Szefa

Służby Cywilnej.

Wynagrodzenie w służbie cywilnej ustala się z zastosowaniem mnożników prognozowanego

przeciętnego wynagrodzenia w państwowej sferze budżetowej.

1.

Ustanawia się 9 stopni służbowych urzędników służby cywilnej.

2.

Stopniom służbowym są przyporządkowane stawki dodatku służby cywilnej z tytułu posiadanego

stopnia służbowego.

1.

Wynagrodzenie pracownika służby cywilnej składa się z wynagrodzenia zasadniczego przewidzianego

dla zajmowanego stanowiska pracy i dodatku za wieloletnią pracę w służbie cywilnej.

2.

Wynagrodzenie urzędnika służby cywilnej składa się z wynagrodzenia zasadniczego przewidzianego

dla zajmowanego stanowiska pracy, dodatku za wieloletnią pracę w służbie cywilnej

oraz dodatku służby cywilnej z tytułu posiadanego stopnia służbowego.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

mnożniki do ustalenia wynagrodzenia zasadniczego członków korpusu służby cywilnej,

2)

stopnie służbowe urzędników służby cywilnej i mnożniki dodatku służby cywilnej.

1.

Urzędnik służby cywilnej może otrzymać kolejny stopień służbowy po uzyskaniu pozytywnej

oceny, o której mowa w art. 74 ust. 1, jeżeli zawiera ona umotywowany wniosek bezpośredniego

przełożonego o przyznanie urzędnikowi kolejnego stopnia służbowego. Pozytywna ocena

nie zawierająca takiego wniosku nie skutkuje przyznaniem urzędnikowi kolejnego stopnia

służbowego.

2.

Na wniosek dyrektora generalnego urzędu, umotywowany szczególnymi wynikami pracy,

Szef Służby Cywilnej może wyrazić zgodę na wcześniejsze przyznanie kolejnego stopnia

służbowego, jednak nie wcześniej niż po upływie 12 miesięcy od uzyskania posiadanego

stopnia.

3.

Bieg terminu, o którym mowa w ust. 2, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu,

do czasu

1)

uzyskania oceny pozytywnej, w razie otrzymania oceny negatywnej,

2)

podjęcia pełnienia obowiązków, w razie zawieszenia w ich pełnieniu.

1.

Członkowi korpusu służby cywilnej przysługuje dodatek za wieloletnią pracę w służbie

cywilnej w wysokości wynoszącej po 5 latach pracy 5% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego.

Dodatek ten wzrasta o 1% za każdy dalszy rok pracy aż do osiągnięcia 20% miesięcznego

wynagrodzenia zasadniczego.

2.

Do okresów pracy uprawniających do dodatku za wieloletnią pracę w służbie cywilnej

wlicza się wszystkie poprzednie zakończone okresy zatrudnienia oraz inne udowodnione

okresy, jeżeli z mocy odrębnych przepisów podlegają one wliczeniu do okresu pracy,

od którego zależą uprawnienia pracownicze.

3.

Do okresów pracy, o których mowa w ust. 2, nie wlicza się okresów zatrudnienia w partii

komunistycznej (Polskiej Partii Robotniczej i Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej),

jak również w organach bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach

bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje

publiczne

(Dz. U. z 1999 r. Nr 42, poz. 428) w okresie od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 1 lipca 1989 r.

4.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady przyznawania

i wypłacania dodatku, o którym mowa w ust. 1.

1.

Za wieloletnią pracę członek korpusu służby cywilnej otrzymuje nagrodę jubileuszową

w wysokości

1)

po 20 latach pracy - 75% wynagrodzenia miesięcznego,

2)

po 25 latach pracy - 100% wynagrodzenia miesięcznego,

3)

po 30 latach pracy - 150% wynagrodzenia miesięcznego,

4)

po 35 latach pracy - 200% wynagrodzenia miesięcznego,

5)

po 40 latach pracy - 300% wynagrodzenia miesięcznego,

6)

po 45 latach pracy - 400% wynagrodzenia miesięcznego.

2.

Do okresów pracy, o których mowa w ust. 1, wlicza się wszystkie poprzednie zakończone

okresy zatrudnienia oraz inne udowodnione okresy, jeżeli z mocy odrębnych przepisów

podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze.

3.

Do okresów pracy, o których mowa w ust. 2, nie wlicza się okresów zatrudnienia w partii

komunistycznej (Polskiej Partii Robotniczej i Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej),

jak również w organach bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach

bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje

publiczne

(Dz. U. z 1999 r. Nr 42, poz. 428) w okresie od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 1 lipca 1989 r.

4.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady ustalania

i wypłacania nagrody jubileuszowej.

Członkom korpusu służby cywilnej przysługuje dodatkowe wynagrodzenie roczne na zasadach

określonych w odrębnych przepisach.

1.

Członkom korpusu służby cywilnej za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej można

przyznać nagrodę ze specjalnie utworzonego w tym celu funduszu nagród w służbie cywilnej.

2.

Fundusz nagród, o którym mowa w ust. 1, w wysokości 3% planowanych wynagrodzeń osobowych

pozostaje w dyspozycji dyrektorów generalnych urzędów i może być przez nich podwyższany

w ramach posiadanych środków na wynagrodzenia.

1.

Członkowi korpusu służby cywilnej delegowanemu służbowo do zajęć poza siedzibą urzędu,

w którym wykonuje pracę, przysługują należności na zasadach określonych w przepisach

w sprawie zasad ustalania oraz wysokości należności przysługujących pracownikom z tytułu

podróży służbowej, wydanych na podstawie Kodeksu pracy.

2.

Urzędnikowi służby cywilnej przeniesionemu zgodnie z art. 51 ust. 2, oprócz udostępnienia

mieszkania odpowiedniego do jego sytuacji rodzinnej, przysługuje zwrot kosztów przeniesienia,

zwrot opłat za udostępnione czasowo mieszkanie oraz jednorazowe świadczenie w wysokości

trzymiesięcznego wynagrodzenia. Do kosztów przeniesienia zalicza się koszty przejazdu

urzędnika i członków jego rodziny oraz przewozu mienia.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki przyznawania

świadczeń, o których mowa w ust. 2, przysługujących urzędnikowi służby cywilnej przeniesionemu

do pracy w innej miejscowości.

1.

Członkowi korpusu służby cywilnej, którego stosunek pracy ustał w związku z przejściem

na rentę z tytułu niezdolności do pracy lub emeryturę, przysługuje jednorazowa odprawa

w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia, a jeżeli członek korpusu przepracował

co najmniej 20 lat w służbie cywilnej, jednorazowa odprawa przysługuje w wysokości

sześciomiesięcznego wynagrodzenia.

2.

Do okresu pracy, o którym mowa w ust. 1, wlicza się wszystkie poprzednie zakończone

okresy zatrudnienia oraz inne udowodnione okresy, jeżeli z mocy odrębnych przepisów

podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze.

3.

Do okresów pracy, o których mowa w ust. 2, nie wlicza się okresów zatrudnienia w partii

komunistycznej (Polskiej Partii Robotniczej i Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej),

jak również w organach bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach

bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje

publiczne

(Dz. U. z 1999 r. Nr 42, poz. 428) w okresie od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 1 lipca 1989 r.

4.

Odprawę, o której mowa w ust. 1, oblicza się jak ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy.

1.

Urzędnikowi służby cywilnej zatrudnionemu w służbie cywilnej przez okres nie krótszy

niż 10 lat przysługuje corocznie dodatkowy urlop wypoczynkowy w wymiarze 6 dni roboczych,

a po 20 latach pracy w służbie cywilnej - w wymiarze 12 dni roboczych.

2.

Do okresu pracy uprawniającego do dodatkowego urlopu wypoczynkowego wlicza się okres

zatrudnienia w administracji publicznej.

Za czas niezdolności do pracy wskutek choroby urzędnikowi służby cywilnej przysługują

przez okres roku wynagrodzenie i zasiłek chorobowy w wysokości i na zasadach określonych

w odrębnych przepisach.

1.

Urzędnikowi służby cywilnej zatrudnionemu w służbie cywilnej przez okres nie krótszy

niż 10 lat można udzielić płatnego urlopu dla poratowania zdrowia w wymiarze nie przekraczającym

jednorazowo 6 miesięcy.

2.

Urlopu dla poratowania zdrowia nie można udzielić, jeżeli urzędnik służby cywilnej

nie wykonywał pracy przez okres roku z powodu niezdolności do pracy wskutek choroby.

3.

Urlopu dla poratowania zdrowia udziela, na umotywowany opinią lekarską wniosek urzędnika

służby cywilnej, dyrektor generalny urzędu.

4.

Dyrektor generalny urzędu nie może dopuścić do pracy urzędnika służby cywilnej, który

korzystał z urlopu dla poratowania zdrowia, bez aktualnego orzeczenia lekarskiego

stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku.

5.

Urlopu dla poratowania zdrowia udziela: Szefowi Służby Cywilnej, zastępcy Szefa Służby

Cywilnej oraz Sekretarzowi Rady Ministrów - Prezes Rady Ministrów, a dyrektorowi generalnemu

urzędu - Szef Służby Cywilnej. Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio.

6.

Do okresu pracy uprawniającego do dodatkowego urlopu dla poratowania zdrowia wlicza

się okres zatrudnienia w administracji publicznej.

1.

W razie wygaśnięcia stosunku pracy urzędnika służby cywilnej z powodu tymczasowego

aresztowania, dyrektor generalny urzędu, w którym urzędnik ten wykonywał pracę, jest

obowiązany ponownie zatrudnić go, uwzględniając jego przygotowanie zawodowe, jeżeli

postępowanie karne zostało umorzone lub gdy zapadł wyrok uniewinniający, a urzędnik

ten zgłosił swój powrót do pracy w ciągu 7 dni od uprawomocnienia się orzeczenia.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w razie rozwiązania stosunku pracy urzędnika

służby cywilnej z przyczyny określonej w art. 61 ust. 1 pkt 4.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli postępowanie karne umorzono z powodu przedawnienia

albo amnestii, a także w razie warunkowego umorzenia postępowania.

4.

W razie odmowy ponownego zatrudnienia w służbie cywilnej, urzędnikowi, o którym mowa

w ust. 1 i 2, przysługuje odwołanie do Szefa Służby Cywilnej w ciągu 14 dni od dnia

doręczenia decyzji w tej sprawie. Od decyzji Szefa Służby Cywilnej przysługuje odwołanie

do sądu pracy.

1.

Czas pracy członków korpusu służby cywilnej nie może przekraczać 8 godzin na dobę

i średnio 40 godzin tygodniowo w przyjętym okresie rozliczeniowym nie dłuższym niż

8 tygodni.

2.

W przypadkach uzasadnionych rodzajem pracy i jej organizacją mogą być stosowane rozkłady

czasu pracy, w których jest dopuszczalne przedłużenie czasu pracy do 12 godzin na

dobę. W rozkładach tych czas pracy nie może jednak przekraczać średnio 40 godzin na

tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym nie dłuższym niż 12 tygodni.

3.

Rozkład czasu pracy w tygodniu oraz jego wymiar w poszczególnych dniach tygodnia ustala

dyrektor generalny urzędu według zasad określonych, w drodze rozporządzenia, przez

Prezesa Rady Ministrów. Dni tygodnia nie będących dniami pracy w urzędzie nie wlicza

się do urlopu wypoczynkowego.

4.

Jeżeli wymagają tego potrzeby urzędu, członek korpusu służby cywilnej na polecenie

przełożonego wykonuje pracę poza normalnymi godzinami pracy, w tym w wyjątkowych przypadkach

także w nocy oraz w niedziele i święta.

5.

Pracownikowi służby cywilnej za pracę wykonywaną na polecenie przełożonego poza normalnymi

godzinami pracy przysługuje czas wolny w tym samym wymiarze. Na wniosek pracownika

wolny czas może być udzielony w okresie bezpośrednio poprzedzającym urlop wypoczynkowy

lub po jego zakończeniu.

6.

Urzędnikowi służby cywilnej za pracę poza normalnymi godzinami pracy wykonywaną w porze

nocnej przysługuje czas wolny w tym samym wymiarze.

7.

Urzędnikowi służby cywilnej za pracę w niedzielę przysługuje dzień wolny od pracy

w najbliższym tygodniu, a za pracę w święto przysługuje inny dzień wolny.

8.

Przepisów ust. 2 i 4 nie stosuje się do kobiet w ciąży oraz - bez ich zgody - do członków

korpusu służby cywilnej sprawujących pieczę nad osobami wymagającymi stałej opieki

lub opiekujących się dziećmi w wieku do lat ośmiu.

1.

Członkowi korpusu służby cywilnej przysługują świadczenia emerytalne i rentowe na

zasadach określonych w przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

2.

W razie rozwiązania z pracownikiem służby cywilnej stosunku pracy z powodu likwidacji

urzędu, pracownikowi temu przysługuje emerytura, jeżeli mężczyzna ukończył 60 lat,

a kobieta - 55 lat oraz jeżeli ma wymagany okres zatrudnienia.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się do osób urodzonych przed 1 stycznia 1949 r.

Prezes Rady Ministrów, mając na względzie szczególny charakter wykonywanych zadań

i warunki ich wykonywania, może określać, w drodze rozporządzenia

1)

uprawnienia szczególne w zakresie płac i innych świadczeń przysługujących niektórym

kategoriom członków korpusu służby cywilnej oraz zasady przyznawania tych świadczeń

i ich wysokość,

2)

inne dodatki do wynagrodzenia niż przewidziane w ustawie,

jeżeli te świadczenia i dodatki były przewidziane w przepisach obowiązujących w dniu

wejścia w życie ustawy.

Członkom korpusu służby cywilnej zatrudnionym na stanowisku kuratora oświaty lub na

stanowiskach wymagających kwalifikacji pedagogicznych przysługują uprawnienia określone

w art. 30, 31, art. 32 ust. 3, art. 33, 36, 46, 51, 58-60, 86, 88 i 90 ustawy z dnia

26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela

(Dz. U. z 1997 r. Nr 56, poz. 357 oraz z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 162, poz. 1118), a okres zatrudnienia na tych stanowiskach wlicza się do okresu zatrudnienia, od

którego zależą uprawnienia nauczyciela określone w tej ustawie.

Na zasadach określonych w odrębnych przepisach członkowie korpusu służby cywilnej

korzystają z ochrony przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych.

Przepisów art. 78-87 i art. 92 nie stosuje się wobec Szefa Służby Cywilnej oraz zastępcy

Szefa Służby Cywilnej.

1.

Członek korpusu służby cywilnej uczestniczy w szkoleniach w służbie cywilnej.

2.

Szkolenia w służbie cywilnej obejmują

1)

szkolenia centralne - planowane, organizowane i nadzorowane przez Szefa Służby Cywilnej,

2)

szkolenia powszechne - planowane, organizowane i nadzorowane przez dyrektora generalnego

urzędu,

3)

szkolenia w ramach indywidualnego programu rozwoju zawodowego urzędnika służby cywilnej

- planowane, organizowane i nadzorowane przez dyrektora generalnego urzędu w porozumieniu

z zatrudnionym w danym urzędzie urzędnikiem służby cywilnej,

4)

studium zarządzania strategicznego dla dyrektorów generalnych urzędów,

5)

szkolenia specjalistyczne - planowane, organizowane i nadzorowane przez dyrektora

generalnego urzędu, obejmujące tematykę związaną z zadaniami urzędu.

1.

Szef Służby Cywilnej ustala corocznie plan szkoleń centralnych w służbie cywilnej.

2.

Plan szkoleń centralnych zawiera w szczególności

1)

priorytety szkoleniowe wobec członków korpusu służby cywilnej,

2)

rodzaje szkoleń mających szczególne znaczenie w danym roku,

3)

inne zalecenia i informacje dla osób organizujących i nadzorujących szkolenia w służbie

cywilnej.

3.

Przy ustalaniu programów szkoleń Szef Służby Cywilnej współdziała w szczególności

z Krajową Szkołą Administracji Publicznej.

1.

Dyrektor generalny urzędu ustala, odrębnie dla każdego urzędnika służby cywilnej zatrudnionego

w kierowanym przez niego urzędzie, indywidualny program rozwoju zawodowego, stanowiący

podstawę do kierowania urzędnika na szkolenia, biorąc pod uwagę w szczególności

1)

ocenę pracy urzędnika, dokonaną przez bezpośredniego przełożonego,

2)

perspektywy wykonywania pracy zawodowej przez urzędnika,

3)

potrzeby i możliwości urzędu w zakresie zatrudnienia,

4)

potrzeby i możliwości urzędnika ustalane w wyniku przeprowadzonych z nim uzgodnień.

2.

Indywidualny program rozwoju zawodowego dla dyrektora generalnego urzędu jest ustalany

przez Szefa Służby Cywilnej. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.

1.

Uczestnictwo członka korpusu służby cywilnej w szkoleniach przewidzianych dla służby

cywilnej jest traktowane na równi z wykonywaniem przez niego obowiązków służbowych.

2.

Członek korpusu służby cywilnej nie ponosi opłat z tytułu uczestnictwa w szkoleniach

przewidzianych dla służby cywilnej.

3.

W wyjątkowych przypadkach dyrektor generalny urzędu może wyrazić zgodę na pokrycie

przez urząd, w całości lub w części, kosztów uczestnictwa członka korpusu służby cywilnej

w szkoleniach i zajęciach innych niż przewidziane dla służby cywilnej.

1.

Dyrektor generalny urzędu może skierować członka korpusu służby cywilnej mającego

wykształcenie prawnicze na aplikację legislacyjną. Wzajemne prawa i obowiązki urzędu

i członka korpusu służby cywilnej związane ze skierowaniem na aplikację legislacyjną

określa umowa zawarta między dyrektorem generalnym urzędu a członkiem korpusu służby

cywilnej.

2.

Aplikacja legislacyjna kończy się egzaminem.

3.

Prezes Rady Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb

organizowania i odbywania aplikacji, uwzględniając w szczególności: dziedziny prawa

będące podstawą opracowania programu aplikacji legislacyjnej, warunki i tryb przyjmowania

na aplikację, także osób nie będących członkami korpusu służby cywilnej, wysokość

opłat za udział w aplikacji i tryb ich uiszczania, obowiązki aplikantów i ich patronów,

szczegółowe zasady, warunki oraz etapy dopuszczania do egzaminu kończącego aplikację

oraz przeprowadzania go, skład komisji egzaminacyjnej oraz wzór zaświadczenia stwierdzającego

zdanie egzaminu.

Koszty szkoleń w służbie cywilnej są pokrywane ze środków

1)

wyodrębnionych w budżetach poszczególnych urzędów dla finansowania szkoleń powszechnych,

szkoleń w ramach indywidualnego programu rozwoju zawodowego urzędnika służby cywilnej

oraz szkoleń specjalistycznych,

2)

rezerwy budżetowej przeznaczonej na szkolenia członków korpusu służby cywilnej dla

finansowania szkoleń centralnych oraz studium zarządzania strategicznego.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki organizowania

i prowadzenia szkoleń w służbie cywilnej obejmujące w szczególności

1)

kryteria, jakie muszą spełniać podmioty, którym powierza się prowadzenie szkoleń,

2)

sposób i warunki oceny prowadzonych szkoleń.

Przepisy niniejszego rozdziału nie mają zastosowania wobec Sekretarza Rady Ministrów,

Szefa Służby Cywilnej oraz zastępcy Szefa Służby Cywilnej.

1.

Urzędnik służby cywilnej oraz pracownik służby cywilnej odpowiadają dyscyplinarnie

za naruszenie obowiązków członka korpusu służby cywilnej.

2.

Postępowanie dyscyplinarne nie może być wszczęte po upływie 3 miesięcy od dnia powzięcia

przez dyrektora generalnego urzędu wiadomości o naruszeniu obowiązków członka korpusu

służby cywilnej ani po upływie 2 lat od popełnienia tego czynu. W przypadku naruszenia

obowiązków przez Sekretarza Rady Ministrów albo dyrektora generalnego urzędu termin

3 miesięcy na wszczęcie postępowania dyscyplinarnego liczy się od dnia powzięcia wiadomości

przez Szefa Służby Cywilnej.

3.

Jeżeli członek korpusu służby cywilnej z powodu nieobecności w pracy nie ma możliwości

złożenia wyjaśnień, bieg trzymiesięcznego terminu nie rozpoczyna się, a rozpoczęty

ulega zawieszeniu do dnia jego stawienia się do pracy.

4.

Jeżeli czyn członka korpusu służby cywilnej zawiera znamiona przestępstwa, przedawnienie

następuje nie wcześniej niż przedawnienie przewidziane w przepisach Kodeksu karnego.

1.

Karami dyscyplinarnymi stosowanymi wobec urzędników służby cywilnej są

1)

upomnienie,

2)

nagana,

3)

pozbawienie możliwości awansowania przez okres 2 lat na wyższy stopień służbowy,

4)

obniżenie stopnia służbowego służby cywilnej,

5)

zakaz przystępowania do konkursu na wyższe stanowisko w służbie cywilnej przez okres

2 lat,

6)

zakaz zajmowania wyższych stanowisk w służbie cywilnej przez okres od 2 do 5 lat,

7)

wydalenie ze służby cywilnej.

2.

Karami dyscyplinarnymi stosowanymi wobec pracowników służby cywilnej są

1)

upomnienie,

2)

nagana,

3)

nagana z ostrzeżeniem,

4)

nagana z pozbawieniem możliwości awansowania przez okres 2 lat do wyższej kategorii

zaszeregowania,

5)

obniżenie kategorii zaszeregowania,

6)

wydalenie z pracy w urzędzie.

3.

Prawomocne orzeczenie kary wymienionej w ust. 2 pkt 6 powoduje wygaśnięcie stosunku

pracy.

4.

Prawomocne orzeczenie kar wymienionych w ust. 1 pkt 7 oraz ust. 2 pkt 6 powoduje zakaz

ubiegania się o zatrudnienie w korpusie służby cywilnej przez okres 5 lat.

1.

Za mniejszej wagi naruszenie obowiązków członka korpusu służby cywilnej dyrektor generalny

urzędu może ukarać członka korpusu upomnieniem na piśmie. Ukaranie może być poprzedzone

postępowaniem wyjaśniającym.

2.

Członek korpusu służby cywilnej może w ciągu 7 dni od wymierzenia mu kary upomnienia

wnieść sprzeciw do dyrektora generalnego urzędu.

3.

W razie wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w ust. 2, dyrektor generalny urzędu przekazuje

sprawę rzecznikowi dyscyplinarnemu.

4.

W przypadku naruszenia obowiązków członka korpusu służby cywilnej, o którym mowa w ust.

1, przez Sekretarza Rady Ministrów albo dyrektora generalnego urzędu, kary upomnienia

udziela Szef Służby Cywilnej. Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

Sprawy dyscyplinarne członków korpusu służby cywilnej rozpoznają komisje dyscyplinarne

1)

w I instancji - komisja dyscyplinarna urzędu,

2)

w II instancji - Wyższa Komisja Dyscyplinarna Służby Cywilnej, zwana dalej „Wyższą

Komisją Dyscyplinarną”.

1.

Komisję dyscyplinarną urzędu powołuje dyrektor generalny urzędu spośród członków korpusu

służby cywilnej zatrudnionych w urzędzie. W razie potrzeby Szef Służby Cywilnej może

utworzyć komisję dyscyplinarną dla kilku urzędów.

2.

Komisję dyscyplinarną urzędu, w liczbie co najmniej 10 członków korpusu służby cywilnej,

w tym przewodniczącego i zastępców przewodniczącego, powołuje się na okres 3 lat.

3.

Komisja dyscyplinarna urzędu powołuje ze swojego grona przewodniczącego komisji i jego

zastępców.

4.

Tryb pracy komisji dyscyplinarnej urzędu określa regulamin uchwalony przez komisję

i zatwierdzony przez dyrektora generalnego urzędu.

1.

Wyższą Komisję Dyscyplinarną powołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek Szefa Służby

Cywilnej spośród urzędników służby cywilnej.

2.

Wyższą Komisję Dyscyplinarną, w liczbie 11 członków, powołuje się na okres 6 lat.

Członkowie Wyższej Komisji Dyscyplinarnej pełnią swoje funkcje do czasu powołania

ich następców.

3.

Wyższa Komisja Dyscyplinarna powołuje ze swojego grona przewodniczącego Wyższej Komisji

Dyscyplinarnej i jego zastępców.

4.

Tryb pracy Wyższej Komisji Dyscyplinarnej określa regulamin uchwalany przez Komisję.

5.

Obsługę prac Wyższej Komisji Dyscyplinarnej zapewnia Urząd Służby Cywilnej.

1.

Na czas wykonywania zadań w komisjach dyscyplinarnych jej członkom przysługuje zwolnienie

od pracy zawodowej.

2.

Przepisy art. 17 stosuje się odpowiednio do członków komisji dyscyplinarnych.

Prezes Rady Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, wynagrodzenie członków Wyższej

Komisji Dyscyplinarnej oraz komisji dyscyplinarnej urzędu, przyjmując najniższe wynagrodzenie

za pracę pracowników za podstawę ustalania wysokości wynagrodzenia przewodniczącego,

zastępców przewodniczącego i pozostałych członków tych komisji.

1.

Wyższa Komisja Dyscyplinarna rozpatruje odwołania od orzeczeń komisji dyscyplinarnych

urzędów.

2.

Sprawy dyscyplinarne Sekretarza Rady Ministrów oraz dyrektorów generalnych urzędów

rozpatruje w I i II instancji Wyższa Komisja Dyscyplinarna, przy czym w II instancji

Komisja orzeka w pełnym składzie.

Członkowie komisji dyscyplinarnych są niezawiśli w zakresie orzecznictwa dyscyplinarnego

oraz nie są związani rozstrzygnięciami innych organów stosujących prawo, z wyjątkiem

prawomocnego wyroku sądu.

1.

Komisje dyscyplinarne orzekają w składzie

1)

w I instancji

a)

trzech członków, gdy rzecznik dyscyplinarny wniósł o zastosowanie kary określonej

w art. 107 ust. 1 pkt 1-4 oraz ust. 2 pkt 1-3,

b)

pięciu członków, w tym przewodniczący składu posiadający wykształcenie prawnicze,

gdy rzecznik dyscyplinarny wniósł o zastosowanie kary określonej w art. 107 ust. 1

pkt 5-7 oraz ust. 2 pkt 4-6,

2)

w II instancji pięciu członków, z których co najmniej dwóch powinno posiadać wykształcenie

prawnicze, gdy rozpatrywana jest sprawa, co do której orzeczono karę określoną w art.

107 ust. 1 pkt 5-7 oraz ust. 2 pkt 4-6.

2.

Przewodniczący komisji dyscyplinarnej wyznacza skład orzekający i termin rozprawy.

3.

W sprawach dotyczących urzędników służby cywilnej przewodniczącym składu jest urzędnik

służby cywilnej.

1.

Rzecznika dyscyplinarnego urzędu powołuje dyrektor generalny urzędu spośród podległych

mu urzędników służby cywilnej, a dla spraw dyscyplinarnych Sekretarza Rady Ministrów

i dyrektora generalnego urzędu - Szef Służby Cywilnej.

2.

Rzecznik dyscyplinarny wszczyna postępowanie wyjaśniające na polecenie dyrektora generalnego

urzędu bądź Szefa Służby Cywilnej - w sprawach dyscyplinarnych Sekretarza Rady Ministrów

lub dyrektora generalnego urzędu i informuje ich o dokonanych ustaleniach. O wszczęciu

tego postępowania rzecznik zawiadamia osobę, której ono dotyczy.

3.

Rzecznik postanawia o przekazaniu komisji dyscyplinarnej wniosku o wszczęcie postępowania

dyscyplinarnego albo, za zgodą dyrektora urzędu, o umorzeniu postępowania wyjaśniającego.

1.

Komisja dyscyplinarna urzędu wszczyna postępowanie dyscyplinarne z dniem zgłoszenia

wniosku rzecznika dyscyplinarnego o wszczęcie postępowania.

2.

Obwiniony ma prawo korzystania z pomocy wybranego przez siebie obrońcy, z zastrzeżeniem

przepisów o ochronie tajemnicy ustawowo chronionej. W przypadku gdy rzecznik dyscyplinarny

wniósł o orzeczenie kary wydalenia ze służby, a obwiniony nie ma obrońcy z wyboru,

przewodniczący składu orzekającego wyznacza obrońcę spośród urzędników służby cywilnej.

3.

Komisja dyscyplinarna wydaje orzeczenie po przeprowadzeniu rozprawy, w toku której

wysłuchuje rzecznika dyscyplinarnego i obwinionego oraz jego obrońcy, jeżeli został

ustanowiony, a także po rozpatrzeniu innych dowodów mających znaczenie w sprawie.

4.

Nie usprawiedliwione niestawiennictwo obwinionego lub jego obrońcy nie wstrzymuje

rozpoznania sprawy.

5.

Rozprawa jest jawna. W uzasadnionych przypadkach skład orzekający może wyłączyć jawność

rozprawy, jednakże ogłoszenie orzeczenia jest jawne.

6.

Orzeczenie wraz z uzasadnieniem doręcza się stronom w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia

orzeczenia.

7.

Od orzeczenia komisji dyscyplinarnej urzędu strony mogą odwołać się do Wyższej Komisji

Dyscyplinarnej w ciągu 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia.

1.

W postępowaniu przed Wyższą Komisją Dyscyplinarną stosuje się odpowiednio przepisy

art. 118 ust. 1-6.

2.

Od orzeczeń Wyższej Komisji Dyscyplinarnej stronom oraz Szefowi Służby Cywilnej przysługuje

odwołanie do Sądu Apelacyjnego w Warszawie.

3.

Do rozpatrzenia odwołania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o apelacji.

1.

Odpis prawomocnego orzeczenia komisji dyscyplinarnej dołącza się do akt osobowych

członka korpusu służby cywilnej.

2.

Dyrektor generalny urzędu wykonuje kary, o których mowa w art. 107 ust. 1 pkt 3-6

oraz ust. 2 pkt 5, z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia.

1.

Kary dyscyplinarne określone w art. 107 ust. 1 pkt 1-5 oraz ust. 2 pkt 1-5 ulegają

zatarciu, a odpis orzeczenia dołączony do akt osobowych podlega zniszczeniu po upływie

3 lat od dnia doręczenia prawomocnego orzeczenia o ukaraniu. Na wniosek ukaranego

zatarcie może nastąpić po upływie 2 lat.

2.

Jeżeli w okresie przed zatarciem kary dyscyplinarnej członek korpusu służby cywilnej

będzie ponownie ukarany dyscyplinarnie, termin 3 lat, o którym mowa w ust. 1, liczy

się od dnia doręczenia prawomocnego orzeczenia o ponownym ukaraniu.

3.

W przypadku kary dyscyplinarnej określonej w art. 107 ust. 1 pkt 6 i 7 oraz ust. 2

pkt 6 zatarcie oraz zniszczenie odpisu orzeczenia następuje po upływie 3 lat od dnia

upływu okresu, na który kara została orzeczona, albo okresu, o którym mowa w art.

107 ust. 4.

W postępowaniu przed komisjami dyscyplinarnymi w sprawach nie uregulowanych w niniejszym

rozdziale stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.

1.

Koszty obrońcy z wyboru, który nie jest członkiem korpusu służby cywilnej, ponosi

obwiniony.

2.

Koszty biegłych powołanych przez komisję dyscyplinarną i koszty zleconych przez nią

ekspertyz ponosi urząd, przy którym działa komisja dyscyplinarna.

Przepisy niniejszego rozdziału nie mają zastosowania wobec Szefa Służby Cywilnej oraz

zastępcy Szefa Służby Cywilnej.

W ustawie z dnia 6 marca 1981 r. o Państwowej Inspekcji Pracy

(Dz. U. z 1985 r. Nr 54, poz. 276, z 1989 r. Nr 34, poz. 178, z 1996 r. Nr 24, poz. 110 i Nr 106, poz. 496 oraz z 1998 r. Nr 113, poz. 717 i Nr 162, poz. 1126) skreśla się art. 26.

W ustawie z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych

(Dz. U. Nr 31, poz. 214, z 1984 r. Nr 35, poz. 187, z 1988 r. Nr 19, poz. 132, z 1989 r. Nr 4, poz. 24, Nr 34, poz. 178 i 182, z 1990 r. Nr 20, poz. 121, z 1991 r. Nr 55, poz. 234, Nr 88, poz. 400 i Nr 95, poz. 425, z 1992 r. Nr 54, poz. 254 i Nr 90, poz. 451, z 1994 r. Nr 136, poz. 704, z 1995 r. Nr 132, poz. 640, z 1996 r. Nr 89, poz. 402 i Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 98, poz. 604, Nr 133, poz. 882 i 883 i Nr 141, poz. 943 oraz z 1998 r. Nr 131, poz. 860, Nr 155, poz. 1016 i Nr 162, poz. 1118) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1

a)

dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i skreśla się pkt 3a-5 oraz pkt 11

b)

dodaje się ust. 2 w brzmieniu

„

2.

Ustawa określa obowiązki i prawa osób zatrudnionych w

1)

Kancelarii Prezesa Rady Ministrów,

2)

urzędach ministrów i przewodniczących komitetów wchodzących w skład Rady Ministrów

oraz urzędach centralnych organów administracji rządowej,

3)

urzędach wojewódzkich oraz innych urzędach stanowiących aparat pomocniczy terenowych

organów administracji rządowej podległych ministrom lub centralnym organom administracji

rządowej,

4)

Rządowym Centrum Studiów Strategicznych,

5)

komendach, inspektoratach i innych jednostkach organizacyjnych stanowiących aparat

pomocniczy kierowników zespolonych służb, inspekcji i straży wojewódzkich oraz kierowników

powiatowych służb, inspekcji i straży,

6

7

wobec których nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie

cywilnej (Dz. U. z 1999 r. Nr 49, poz. 483).

”

;

2)

art. 7

„

Art. 7

1.

Kierownik urzędu może skierować urzędnika mającego wykształcenie prawnicze do odbycia

aplikacji legislacyjnej. Wzajemne prawa i obowiązki urzędu i urzędnika, związane ze

skierowaniem na aplikację legislacyjną, określa umowa zawarta między kierownikiem

urzędu a urzędnikiem.

2.

Aplikacja legislacyjna kończy się egzaminem.

3.

Szczegółowe zasady i tryb organizowania i odbywania aplikacji określają odrębne przepisy.

”

;

3)

skreśla się art. 24

4)

w art. 48

a)

w ust. 1

-

w zdaniu wstępnym skreśla się wyrazy „art. 24, a wyraz „wydają” zastępuje się wyrazem „wydaje”,

-

skreśla się pkt 1 i 2,

b)

dodaje się ust. 1a-1c w brzmieniu

„

1a.

Przepisów art. 2 pkt 1, art. 7 ust. 6 i art. 30 ust. 1 nie stosuje się w odniesieniu

do pracowników urzędów wymienionych w art. 1 ust. 1 pkt 1, 2, 6, 7, 9, 10 i 13. Kierownicy

tych urzędów są uprawnieni do określania

1)

stanowisk, na których zatrudnieni pracownicy są urzędnikami państwowymi,

2)

wykazu stanowisk objętych aplikacją administracyjną oraz zasad i trybu odbywania tej

aplikacji,

3)

rozkładu czasu pracy w tygodniu i jego wymiaru w poszczególnych dniach tygodnia.

1b.

W ramach posiadanych środków na wynagrodzenia określonych w ustawie budżetowej kierownicy

urzędów, o których mowa w ust. 1a, ustalają regulamin wynagradzania w urzędzie. Regulamin

ten w odniesieniu do Kancelarii Sejmu zatwierdza Marszałek Sejmu, a w odniesieniu

do Kancelarii Senatu - Marszałek Senatu. Przepisów art. 21 ust. 3, art. 22 ust. 2,

art. 23 ust. 2 i art. 47

1c.

Dodatkowy fundusz nagród dla urzędników państwowych za szczególne osiągnięcia w pracy

zawodowej utworzony na podstawie art. 24 ust. 2 w urzędach, o których mowa w ust.

1a, pozostaje w dyspozycji kierowników tych urzędów i może być przez nich podwyższany

w ramach posiadanych środków na wynagrodzenia.

”

,

c)

w ust. 2 wyrazy „organom wymienionym w ust. 1” zastępuje się wyrazami „organowi wymienionemu w ust. 1 oraz Marszałkowi Sejmu w odniesieniu do pracowników

Kancelarii Sejmu, Krajowego Biura Wyborczego, Państwowej Inspekcji Pracy i Biura Generalnego

Inspektora Ochrony Danych Osobowych, a także Marszałkowi Senatu w odniesieniu do pracowników

Kancelarii Senatu oraz kierownikom urzędów wymienionym w art. 1 ust. 1 pkt 6 i 7 w odniesieniu

do pracowników tych urzędów”,

d)

w ust. 3 po wyrazach „w ust. 1” dodaje się wyrazy „oraz w art. 1 ust. 1 pkt 1, 2, 6, 7, 9, 10 i 13”,

e)

skreśla się ust. 4.

W ustawie z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich

(Dz. U. z 1991 r. Nr 109, poz. 471 i z 1998 r. Nr 106, poz. 668) w art. 20

1)

w ust. 5 skreśla się wyrazy „, z uwzględnieniem ust. 6 i 7”;

2)

skreśla się ust. 6 i 7.

W ustawie z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej

(Dz. U. z 1996 r. Nr 11, poz. 62, z 1997 r. Nr 43, poz. 272, Nr 88, poz. 554, Nr 107, poz. 685, Nr 121, poz. 769 i 770, Nr 139, poz. 934 oraz z 1998 r. Nr 155, poz. 1015) w art. 82c

1)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Prezes Rady Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, zasady wynagradzania członków

korpusu służby cywilnej będących pracownikami Państwowego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń,

Rzecznika Ubezpieczonych i pracownikami Biura Rzecznika Ubezpieczonych, z uwzględnieniem

poziomu płac w instytucjach ubezpieczeniowych.

”

;

2)

po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu

„

4a.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określa, w drodze rozporządzenia,

zasady wynagradzania pozostałych pracowników Państwowego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń,

Rzecznika Ubezpieczonych i pracowników Biura Rzecznika Ubezpieczonych, z uwzględnieniem

poziomu płac w instytucjach ubezpieczeniowych.

”

W ustawie z dnia 14 czerwca 1991 r. o Krajowej Szkole Administracji Publicznej

(Dz. U. Nr 63, poz. 266 i Nr 104, poz. 450, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 oraz z 1997 r. Nr 28, poz. 153) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 w ust. 2 po wyrazach „przygotowywanie do służby publicznej” dodaje się wyrazy „urzędników służby cywilnej oraz”;

2)

w art. 4

a)

w ust. 1 wyrazy „posiadających ukończone studia wyższe” zastępuje się wyrazami „, które nie ukończyły 32 lat i posiadają dyplom ukończenia studiów wyższych z tytułem

magistra lub równorzędnym”,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Zasady i tryb przeprowadzenia postępowania rekrutacyjnego, powoływania komisji rekrutacyjnej

oraz zasady i tryb wnoszenia odwołań od wyniku tego postępowania określa statut Szkoły.

”

,

3)

w art. 6 w ust. 2 po wyrazie „Urzędnicy” dodaje się wyrazy „i inni pracownicy administracji publicznej”.

W ustawie z dnia 28 maja 1993 r. - Ordynacja wyborcza do Sejmu Rzeczpospolitej Polskiej

(Dz. U. Nr 45, poz. 205, z 1995 r. Nr 132, poz. 640 oraz z 1997 r. Nr 47, poz. 297,

Nr 70, poz. 443, Nr 88, poz. 554, Nr 98, poz. 604, Nr 121, poz. 770 i Nr 141, poz.

943 oraz z 1999 r. Nr 41, poz. 412) w art. 73

1)

w ust. 4 wyrazy „ust. 5-7” zastępuje się wyrazami „ust. 7”;

2)

skreśla się ust. 5 i 6.

W ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. Nr 89, poz. 414, z 1996 r. Nr 100, poz. 465, Nr 106, poz. 496 i Nr 146, poz. 680, z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 111, poz. 726, z 1998 r. Nr 22, poz. 118 i Nr 106, poz. 668 oraz z 1999 r. Nr 41, poz. 412) w art. 84

1)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wymagane kwalifikacje i zasady

wynagradzania członków korpusu służby cywilnej zatrudnionych w Głównym Urzędzie Nadzoru

Budowlanego oraz wojewódzkich i powiatowych inspektoratach nadzoru budowlanego.

”

;

2)

dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wymagane kwalifikacje i zasady wynagradzania

pozostałych pracowników Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego oraz wojewódzkich i powiatowych

inspektoratów nadzoru budowlanego.

”

W ustawie z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym

(Dz. U. Nr 28, poz. 153 i Nr 75, poz. 468 oraz z 1998 r. Nr 117, poz. 756, Nr 137, poz. 887, Nr 144, poz. 929 i Nr 162, poz. 1116 oraz z 1999 r. Nr 45, poz. 439) w art. 151a

1)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wymagane kwalifikacje członków

korpusu służby cywilnej zatrudnionych w Urzędzie Nadzoru oraz zasady ich wynagradzania,

z uwzględnieniem poziomu płac w Państwowym Urzędzie Nadzoru Ubezpieczeń.

”

;

2)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej w porozumieniu z Ministrem Finansów i Ministrem

Pracy i Polityki Socjalnej określi, w drodze rozporządzenia, wymagane kwalifikacje

pozostałych pracowników Urzędu Nadzoru oraz zasady ich wynagradzania, z uwzględnieniem

poziomu płac w Państwowym Urzędzie Nadzoru Ubezpieczeń.

”

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. o Inspekcji Celnej

(Dz. U. Nr 71, poz. 449 i z 1998 r. Nr 137, poz. 886) w art. 6 skreśla się ust. 4.

W ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej

przez osoby pełniące funkcje publiczne

(Dz. U. Nr 106, poz. 679 oraz z 1998 r. Nr 113, poz. 715 i Nr 162, poz. 1126) w art. 2 w pkt 1 i 2 wyrazy „urzędników służby cywilnej” zastępuje się wyrazami „członków korpusu służby cywilnej”.

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy pracownicy zatrudnieni na stanowiskach określonych

w art. 2 stają się z mocy prawa pracownikami służby cywilnej, z zastrzeżeniem art.

137.

2.

Wynagrodzenie miesięczne osób, o których mowa w ust. 1, ustalone zgodnie z przepisami

niniejszej ustawy, nie może być niższe od ich dotychczasowego miesięcznego wynagrodzenia.

1.

Stosunki pracy nawiązane w urzędach, o których mowa w art. 2, przed dniem wejścia

w życie ustawy, na podstawie mianowania na zasadach określonych w ustawie o pracownikach

urzędów państwowych, pozostają w mocy nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r., chyba

że wcześniej w sposób określony w niniejszej ustawie zostały przekształcone, rozwiązane

lub wygasły.

2.

Z dniem 1 stycznia 2004 r. dotychczasowe stosunki pracy osób zatrudnionych na podstawie

mianowania na zasadach określonych w ustawie o pracownikach urzędów państwowych przekształcają

się w stosunki pracy na podstawie umowy o pracę na czas nie określony.

1.

Do pracowników zatrudnionych na podstawie mianowania zgodnie z przepisami ustawy o pracownikach

urzędów państwowych stosuje się art. 10 ust. 1a, 1b i 5, art. 13-16 oraz art. 27 ust.

3 tej ustawy.

2.

Osoby odwołane z funkcji organu administracji państwowej lub innego stanowiska kierowniczego

w administracji państwowej, które przed powołaniem na tę funkcję lub stanowisko były

urzędnikami państwowymi mianowanymi zgodnie z przepisami ustawy o pracownikach urzędów

państwowych, stają się pracownikami służby cywilnej i w stosunku do nich stosuje się

odpowiednio art. 45 ust. 2 ustawy o pracownikach urzędów państwowych.

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy urzędnicy służby cywilnej, mianowani na podstawie przepisów

ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o służbie cywilnej

(Dz. U. Nr 89, poz. 402, z 1997 r. Nr 106, poz. 679 oraz z 1998 r. Nr 58, poz. 366 i Nr 162, poz. 1126), stają się urzędnikami służby cywilnej w rozumieniu niniejszej ustawy.

2.

Urzędnikom, o których mowa w ust. 1, przyznaje się najniższy stopień służbowy w służbie

cywilnej.

3.

Do wynagrodzenia urzędników, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy o wynagrodzeniu

w służbie cywilnej wydane na podstawie niniejszej ustawy.

4.

Jeżeli wynagrodzenie urzędników, o których mowa w ust. 1, jest niższe od przysługującego

poprzednio, przez okres 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy wypłaca się im dodatek

wyrównawczy w wysokości różnicy między wynagrodzeniem przysługującym dotychczas a wynagrodzeniem

aktualnym.

Do czasu wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 2 ust. 4, do członków korpusu

służby cywilnej zatrudnionych w służbie dyplomatyczno-konsularnej stosuje się przepisy

niniejszej ustawy ze zmianami i uzupełnieniami wynikającymi z aktów wykonawczych wydanych

na podstawie ustawy o pracownikach urzędów państwowych.

Do członków korpusu służby cywilnej zatrudnionych w administracji celnej przepisy

niniejszej ustawy stosuje się ze zmianami i uzupełnieniami wynikającymi z aktu wykonawczego

wydanego na podstawie art. 47 ustawy o pracownikach urzędów państwowych.

Przepisy wydane na podstawie art. 2 pkt 1, art. 7 ust. 6, art. 21 ust. 3, art. 22

ust. 2, art. 23 ust. 2, art. 30 ust. 1, art. 47

1.

Do pracowników służby cywilnej, którzy w dniu wejścia w życie ustawy mają co najmniej

dwuletni staż pracy w administracji publicznej, nie stosuje się przepisu art. 28 pkt

2.

2.

W okresie 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy do stażu pracy w służbie cywilnej,

o którym mowa w art. 28 pkt 3, zalicza się staż pracy w administracji publicznej.

1.

W okresie 5 lat od dnia wejścia w życie ustawy o stanowiska wymienione w art. 41 ust.

1 mogą ubiegać się osoby nie będące urzędnikami służby cywilnej.

2.

Z osobami nie będącymi urzędnikami służby cywilnej ubiegającymi się o stanowisko,

o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1, umowę o pracę zawiera Prezes Rady Ministrów.

3.

Do osób nie będących urzędnikami służby cywilnej ubiegających się o stanowisko, o którym

mowa w art. 41 ust. 1 pkt 2, przepisy art. 48 stosuje się odpowiednio.

1.

Stosunek pracy osób, które w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy zajmują stanowisko

Szefa Służby Cywilnej, Sekretarza Rady Ministrów i dyrektora generalnego urzędu powierzone

im na podstawie art. 93 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o służbie cywilnej, przekształca się z mocy prawa w stosunek pracy na podstawie powołania, trwający

do dnia obsadzenia tego stanowiska na zasadach przewidzianych w niniejszej ustawie,

nie dłużej jednak niż przez okres 2 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Szefa Służby Cywilnej oraz Sekretarza Rady Ministrów odwołuje Prezes Rady Ministrów,

a dyrektora generalnego urzędu - Szef Służby Cywilnej.

3.

Do osób, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy niniejszej ustawy dotyczące

pracowników służby cywilnej.

4.

W stosunku do Sekretarza Rady Ministrów oraz dyrektora generalnego urzędu czynności,

o których mowa w art. 30 ust. 3 oraz art. 40 ust. 1, dokonuje Szef Służby Cywilnej.

1.

Osoba zajmująca stanowisko Szefa Służby Cywilnej powierzone jej na podstawie art. 93 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o służbie cywilnej może złożyć wniosek o mianowanie w służbie cywilnej do Prezesa Rady Ministrów w ciągu

miesiąca od dnia wejścia w życie ustawy.

2.

Mianowania osoby, o której mowa w ust. 1, dokonuje, w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej,

Prezes Rady Ministrów.

1.

W okresie 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy Wyższa Komisja Dyscyplinarna może działać

z udziałem pracowników służby cywilnej.

2.

W okresie, o którym mowa w ust. 1, funkcję rzecznika dyscyplinarnego urzędu może sprawować

pracownik służby cywilnej.

1.

Do pierwszego składu Rady Służby Cywilnej Prezes Rady Ministrów powołuje 4 członków

Rady, o których mowa w art. 15 ust. 2 - na 3 lata, a pozostałych 4 członków - na 6

lat.

2.

Do pierwszego składu Rady Służby Cywilnej Prezes Rady Ministrów powołuje członków

Rady, o których mowa w art. 15 ust. 3, na okres pozostały do czasu zakończenia kadencji

Sejmu wybranego w dniu 21 września 1997 r.

Traci moc ustawa z dnia 5 lipca 1996 r. o służbie cywilnej

(Dz. U. Nr 89, poz. 402, z 1997 r. Nr 106, poz. 679 oraz z 1998 r. Nr 58, poz. 366 i Nr 162, poz. 1126).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 1 miesiąca od dnia ogłoszenia.