Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 5 maja 1999 r. w sprawie zakresu i metod prowadzenia oceny wartości użytkowej i hodowlanej zwierząt oraz sposobu oznakowania i identyfikacji zwierząt do celów hodowlanych.

§ 6. Uśmiercanie zwierząt, uzasadnione względami

humanitarnymi, koniecznością sanitarną lub nadmierną agresywnością powodującą bezpośrednie zagroże­

nie dla zdrowia lub życia ludzkiego, powinno następo­

wać przy odpowiednim zastosowaniu metod określo­

nych w § 2-5 albo przy użyciu broni palnej.

§ 7. Organem uprawnionym do kontroli działalno­

ści osób, które zawodowo trudnią się ubojem zwierząt

lub dokonują uboju w ramach działalności hodowlanej

bądź gospodarczej, jest powiatowy lekarz weterynarii.

§ 5. 1. Zwierzęta z gatunków zwierząt domovyych,

a także zwierzęta z gatunków zwierząt laboratoryjnych .

§ 8. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie

uśmierca się przy zastosowaniu jednej z następujących

14 dni od dnia ogłoszenia.

metod

1) iniekcji śmiertelnej dawki środka nasennego,

Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej

A. Ba/azs

2) użyciu

a) eteru,

470

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ROLNICTWA I GOSPODARKI ŻYWNOŚCIOWEJ

z dnia 5 maja 1999 r.

w sprawie zakresu i metod prowadzenia oceny wartości użytkowej i hodowlanej zwierząt oraz sposobu

oznakowania i identyfikacji zwierząt do celów hodowlanych.

Na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt

gospodarskich (Dz. U. Nr 123, poz. 774 i z 1998 r. Nr 106,

poz. 668) zarządza się, co następuje

Rozdział 1

Zakres i metody prowadzenia oceny wartości

użytkowej bydła

§ 1. Ocena wartości użytkowej bydła typu użytko-

wego mlecznego i mięsno-mlecznego obejmuje

1) użytkowość mleczną,

2) użytkowość rozpłodową,

3) ocenę typu i budowy,

4) szybkość oddawania mleka,

5) temperament zwierzęcia.

§ 2. 1. Oceną użytkowości mlecznej bydła typu użyt­

kowego mlecznego i mięsno-mlecznego obejmuje się

wszystkie krowy utrzymywane w stadzie.

2. Ocena użytkowości mlecznej bydła typu użytko­

wego mlecznego i mięsno-mlecznego obejmuje

1) określanie wydajności mlecznej krowy w okresie

laktacji, w oparciu o udoje kontrolne,

2) ustalanie zawartości tłuszczu, białka i liczby komórek somatycznych w łącznej próbie mleka, składa­

jącej się z prób pobranych z każdego udoju w ramach udoju kontrolnego,

3) określenie wydajności tłuszczu, białka oraz zawartości tłuszczu i białka w mleku w okresie laktacji

w oparciu o wydajność mleczną, o której mowa

w pkt 1, i wyniki ustaleń, o których mowa w pkt 2.

§ 3. 1. Udój kontrolny jest przeprowadzany przez

prowadzącego

ocenę, którego przedstawiciel jest

obecny podczas udoju, pobiera próby mleka i dokonuje zapisów w dokumentacji hodowlanej (metoda "A").

2. Udój kontrolny, o którym mowa w ust. 1, jest

przeprowadzany

1) minimum 11 razy w roku i polega na ustaleniu ilości udojonego mleka w okresie 24 godzin oraz pobraniu łącznej próby mleka składającej się z prób

pobranych z każdego udoju przeprowadzonego

w tym okresie (metoda A 4), albo

2) minimum 6 razy w roku i polega na ustaleniu ilości

udojonego mleka w okresie 24 godzin oraz pobraniu łącznej próby mleka składającej się z prób pobranych z każdego udoju przeprowadzonego

w tym okresie (metoda A 8).

-

2624 -

3. Udój kontrolny, o którym mowa w ust. 2 pkt 1,

może polegać na ustalaniu ilości mleka pochodzącego

z jednego udoju, przemiennie rannego lub wieczornego, i pobraniu próby mleka z tego udoju, pod warunkiem prowadzenia dwóch udojów w ciągu 24 godzin

(metoda AT 4).

§ 4. 1. Na wniosek prowadzącego ocenę i za zgodą

posiadacza zwierzęcia mogą być stosowane inne niż

wymienione w § 3 ust. 1 i 2 metody prowadzenia udoju kontrolnego, polegające na tym, że udój kontrolny

obejmujący ustalanie ilości mleka i pobieranie łącznej

próby mleka, składającej się z prób pobranych z każde­

go udoju przeprowadzanego w okresie udoju kontrolnego, prowadzony jest

1) przez posiadacza zwierzęcia, przy czym prawidło­

wość dokonywanych przez niego czynności jest

okresowo kontrolowana przez prowadzącego ocenę (metoda "B"), albo

2) przez posiadacza zwierzęcia i przedstawiciela prowadzącego ocenę, którzy wspólnie wykonują czynności związane z udojem kontrolnym (metoda "C")

- zgodnie z jedną i częstotliwości udojów kontrolnych określonych w załączniku nr 1 do rozporządze­

nia.

2. Ocena użytkowości mlacznej może być prowadzona zgodnie z ust. 1, pod warunkiem zapewnienia

porównywalności uzyskanych wyników z wynikami

uzyskiwanymi z zastosowaniem metody określonej

w § 3 ust. 2 pkt 1.

§ 5. 1. Ilość udojonego mleka w ramach udoju kontrolnego ustalana jest dla każdej krowy, oddzielnie

w każdym udoju, z dokładnością do 0,1 kg, przy użyciu

urządzeń legalizowanych przynajmniej raz do roku.

2. Nie ustala się ilości udojonego mleka i nie pobiera prób mleka z udojów od krów od dnia wycielenia do

5 dnia po wycieleniu.

3. Jeżeli ilość mleka ustalona w ramach udoju kontrolnego przeprowadzanego po 250 dniu laktacji wynosi poniżej 3 kg, nie pobiera się prób mleka z tego udoju, a kolejny udój kontrolny przeprowadza się nie wcześniej niż w 6 dniu od dnia wycielenia, z zastrzeżeniem

ust. 4.

4. Jeżeli ilość mleka ustalona w ramach udojukontrolnego, przeprowadzanego po 250 dniu laktacji metodą AT4 wynosi poniżej 1,5 kg, nie pobiera się prób

mleka z tego udoju, a kolejny udój kontrolny przeprowadza się nie wcześniej niż w 6 dniu od dnia wycielenia.

§ 6. 1. Ocena użytkowości rozpłodowej bydła typu

użytkowego mlecznego i mięsno-mlecznego polega na

określeniu dla każdej samicy w stadzie

1) okresów pomiędzy kolejnymi ciążami,

2) okresów pomiędzy kolejnymi porodami,

3) zdolności do donoszenia ciąży,

4) rodzaju porodu poprzez zakwalifikowanie go do

jednej z następujących kategorii

a) poród łatwy odbyty siłami natury bez pomocy

człowieka,

Poz. 470

b) poród z pomocą człowieka lub środków mechanicznych,

c) poród skomplikowany z koniecznością interwencji lekarza weterynarii,

d) poród bardzo ciężki powodujący uszkodzenie

krowy lub cielęcia, cesarskie cięcie lub embriotomia,

5) żywotności urodzonego cielęcia poprzez zakwalifikowanie go do jednej z następującej kategorii

a) kategorii A - cielę żywe, bez wad budowy,

b) kategorii B - cielę martwe przy urodzeniu lub

padłe w ciągu 24 godzin od urodzenia,

c) kategorii C - cielę żywe z wadami budowy,

d) kategorii D - potworkowatość cielęcia.

2. Ocenę użytkowości rozpłodowej bydła typu użyt­

kowego mlecznego i mięsno-mlecznego, w zakresie

określonym w ust. 1 pkt 1-3, prowadzi się na podstawie następujących danych, ustalanych dla każdej samicy w stadzie

1) daty pokrycia lub sztucznego unasienniania,

2) nazwy i numeru identyfikacyjnego buhaja użytego

do krycia lub buhaja, którego nasienie zostało uży­

te do sztucznego unasienniania,

3) daty pozyskiwania i liczby uzyskanych komórek jajowych lub zarodków,

4) daty przen iesienia zarodka, danych o genetycznych

rodzicach oraz płci zarodka, jeśli była oznaczona,

5) daty wycielenia lub poronienia,

6) liczby wycieleń od początku okresu rozpłodowego,

7) numerów identyfikacyjnych i nazw urodzonych cieląt,

8) płci i liczby urodzonych cieląt,

9) daty zakończenia laktacji.

§ 7. 1. Ocena typu i budowy bydła typu użytkowe­

go mlecznego i mięsno-mlecznego polega na niezależ­

nym mierzeniu lub ocenianiu poszczególnych cech budowy zwierzęcia .

2. Cechy budowy zwierzęcia, które nie są mierzone,

oceniane są liniowo w skali dziewięciopunktowej,

w której punkty 1 i9 określają dolną i górną granicę poszczególnych cech.

§ 8. Szybkość oddawania mleka ocenia się poprzez

zakwalifikowanie tej cechy do jednej z następujących

kategorii

1) wolne oddawanie mleka,

2) szybkie oddawanie mleka,

3) bardzo szybkie oddawanie mleka.

§ 9. Temperament zwierzęcia ocenia się poprzez zakwalifikowanie go do jednej z następujących kategorii

1) zwierzę spokojne,

2) zwierzę pobudliwe,

3) zwierzę agresywne.

§ 10. Ocena wartości użytkowej bydła typu użytkowego mięsnego obejmuje

1) użytkowość rozpłodową,

2) użytkowość mięsną,

3) ocenę mleczności.

-

2625-

b) obwód klatki piersiowej mierzony w przewęże­

niu tuż za łopatkami.

§ 11. 1. Ocena użytkowości rozpłodowej bydła typu

użytkowego mięsnego polega na określeniu dla każdej

samicy w stadzie

1) okresów pomiędzy kolejnymi ciążami,

2) okresów pomiędzy kolejnymi porodami,

3) zdolności do donoszenia ciąży,

4) rodzaju porodu poprzez zakwalifikowanie go do

jednej z następujących kategorii

a) poród łatwy odbyty siłami natury bez pomocy

człowieka,

b) poród z pomocą człowieka lub środków mechanicznych,

c) poród skomplikowany z koniecznością interwencji lekarza weterynarii,

d) poród bardzo ciężki powodujący uszkodzenie krowy lub cielęcia, cesarskie cięcie lub embriotomia,

5) żywotności urodzonego cielęcia poprzez zakwalifikowanie go do jednej z następującej kategorii

a) kategorii A - cielę żywe, bez wad budowy,

b) kategorii B - cielę martwe przy urodzeniu lub

padłe w ciągu 24 godzin od urodzenia,

c) kategorii C - cielę żywe, z wadami budowy,

d) kategorii D - potworkowatość cielęcia.

2. Ocenę użytkowości rozpłodowej bydła typu użyt­

kowego mięsnego, w zakresie określonym w ust. 1 pkt

1-3, prowadzi się na podstawie następujących danych, ustalanych dla każdej samicy w stadzie

1) daty pokrycia lub sztucznego unasienniania,

2) nazwy i numeru identyfikacyjnego buhaja użytego

do krycia lub buhaja, którego nasienie zostało uży­

te do sztucznego unasienniania,

3) daty pozyskiwania i liczby uzyskanych komórek jajowych lub zarodków,

4) daty przeniesienia zarodka, danych o genetycznych

rodzicach oraz płci zarodka, jeśli była oznaczona,

5) daty wycielenia lub poronienia,

6) liczby wycieleń od początku okresu rozpłodowego,

7) numerów identyfikacyjnych i nazw urodzonych cieląt,

8) płci i liczby urodzonych cieląt.

§ 12. 1. Ocena użytkowości mięsnej bydła typu

użytkowego mięsnego prowadzona jest w skali punktowej i obejmuje określanie

1) stopnia umięśnienia,

2) rozwoju zwierzęcia,

3) tempa przyrostu masy ciała zwierzęcia.

2. Określenie stopnia umięśnienia dokonywane

jest w oparciu o wizualną ocenę budowy łopatki, szerokości i umięśnienia grzbietu oraz szerokości, długo­

ści i wysklepienia udźca.

3. Określenie rozwoju zwierzęcia dokonywane jest

w oparciu o

1) wizualną ocenę budowy zwierzęcia, polegającą na

ocenie jego typu oraz poszczególnych cech pokroju,

2) pomiary zoometryczne wykonywane z dokładno­

ścią do 1 cm, obejmujące

a) wysokość w krzyżu mierzoną na wysokości guzów biodrowych,

4. Określanie tempa przyrostu masy ciała polega

na

1) ustalaniu masy ciała zwierzęcia w następujących

okresach jego życia

a) od dnia urodzenia do 5 dnia po urodzeniu oraz

w okresie od 180 do 240 dnia życia,

b) w wieku 11-13 miesięcy dla jałówek,

c) w wieku 13-15 miesięcy dla buhajków,

d) w wieku pierwszego, drugiego i trzeciego wycielenia dla krów,

2) obliczaniu masy ciała zwierzęcia na

a) dzień urodzenia,

b) 210 dzień życia dla jałowic i buhajków,

c) 365 dzień życia dla jałowic,

d) 420 dzień życia dla buhajów,

e) dzień pierwszego wycielenia dla krów,

3) wyliczaniu średnich dobowych przyrostów masy

ciała zwierzęcia w okresach

a) od dnia urodzenia do 210 dnia życia dla jałowic

i buhajków,

b) od 210 do 365 dnia życia dla jałowic,

c) od 210 do 420 dnia życia dla buhajów.

§ 13. 1. Pomiary zoometryczne oraz ustalanie masy

ciała zwierzęcia są przeprowadzane przez

1) prowadzącego ocenę, którego przedstawiciel jest

obecny przy wszystkich

"A"), albo

czynnościach

(metoda

2) posiadacza zwierzęcia, przy czym prawidłowość

dokonywanych przez niego czynności jest okresowo kontrolowana przez prowadzącego ocenę (metoda "B"), albo

3) posiadacza zwierzęcia i prowadzącego ocenę, któ-

rzy wspólnie wykonują wszystkie czynności (metoda "C").

2. Obliczania masy ciała zwierzęcia na określony

jego życia oraz wyliczania średnich dobowych

przyrostów masy ciała zwierzęcia dokonuje się według

wzorów określonych w załączniku nr 2 do rozporządze­

nia.

dzień

§ 14. Ocena mleczności krowy dokonywana jest

w oparciu o średnie dobowe przyrosty masy ciała jej

cielęcia w okresie od dnia urodzenia do dnia odsadzenia tego cielęcia i obliczana według wzoru określone­

go w załączniku nr 2 do rozporządzenia.

Rozdział 2

Zakres i metody prowadzenia oceny wartości

hodowlanej bydła

§ 15.1. Ocena wartości hodowlanej bydła jest prowadzona dla ras: czarno-białej, czerwono-białej, polskiej czerwonej oraz simentalskiej i obejmuje

1) ocenę cech użytkowości mlecznej krowy i buhaja,

2) ocenę typu i budowy buhaja.

-

2626-

2. Ocena wartości hodowlanej bydła jest prowadzona z uwzględnieniem płci i wieku ocenianych zwierząt.

§ 16. 1. Wartość hodowlana w zakresie cech użytko­

wości mlecznej szacowana jest dla wydajności mlecz-

nej, wydajności tłuszczu i białka oraz procentowej zawartości tłuszczu i białka, na podstawie wyników oceny wartości użytkowej

1) własnej zwierzęcia albo

2) krewnych zwierzęcia, dla których prowadzona jest

ocena wartości użytkowej, albo

3) własnej zwierzęcia i jego krewnych, dla których

prowadzona jest ocena wartości użytkowej.

2. Do szacowania wartości hodowlanej bydła w zakresie cech użytkowości mlecznej wykorzystuje się wyniki oceny wartości użytkowej krów, które

1) ocieliły się po raz pierwszy w wieku co najmniej 18

miesięcy,

2) ukończyły laktację trwającą co najmniej 200 dni,

w której osiągnęły wydajność co najmniej 2000 kg

mleka, przy średniej zawartości tłuszczu w mleku

co najmniej 2,5%.

3. Szacowania, o którym mowa w ust. 2, dokonuje

się na podstawie wyników pierwszej, drugiej i trzeciej

laktacji, przy czym, jeżeli brak jest wyników drugiej lub

trzeciej laktacji, wartości hodowlane dla tych laktacji są

szacowane w oparciu o znane powiązania genetyczne

na podstawie stopnia pokrewieństwa między zwierzę­

tami.

4. Szacowania wartości hodowlanej bydła w zakresie cech użytkowości mlecznej dokonuje się według

wzoru określonego w załączniku nr 3 do rozporządze­

nia.

5. Wartość hodowlaną zwierzęcia w zakresie cech

użytkowości mlecznej oblicza się jako średnią arytmetyczną z wartości hodowlanych dla trzech laktacji.

§ 17. 1. Wartość hodowlana buhaja w zakresie typu

i budowy szacowana jest na podstawie wyników oceny typu i budowy krewnych buhaja prowadzonej w ramach oceny wartości użytkowej.

2. Szacowania wartości hodowlanej buhaja w zakresie typu i budowy dokonuje się według wzoru określonego w załączniku nr 3 do rozporządzenia.

Rozdział 3

Poz. 470

3. Numer identyfikacyjny zwierzęcia powinien zawierać do piętnastu znaków literowo-cyfrowych, przy

czym system numeracji powinien zapewniać niepowtarzalność tego numeru w skali kraju przez okres co

najmniej 30 lat.

§ 19. 1. Kolczyk powinien być skonstruowany i zakładany w

sposób wykluczający jego usunięcie i ponowne użycie oraz pozwalający na łatwe odczytanie

numeru identyfikacyjnego.

2. Powtórne oznakowanie zwierzęcia, w przypadku

utraty kolczyka, odbywa się z wykorzystaniem tego samego numeru po potwierdzeniu tożsamości zwierzę­

cia na podstawie drugiego kolczyka albo konturów

umaszczenia zwierzęcia odnotowanych w dokumentacji hodowlanej lub wyniku badania genetycznego potwierdzającego pochodzenie zwierzęcia.

3. Ponowne założenie kolczyka powinno zostać odnotowane w dokumentacji hodowlanej z podaniem

sposobu ustalenia tożsamości zwierzęcia przez prowadzącego ocenę wartości użytkowej.

4. Zwierzę pochodzące z importu, oznakowane kolczykiem z numerem identyfikacyjnym rozpoczynają­

cym się od literowego kodu kraju, w którym zwierzę zostało oznakowane, nie wymaga ponownego oznakowania, a jego oryginalny numer i nazwę, zgodne z numerem i nazwą podanymi w świadectwie pochodzenia

zwierzęcia, wpisuje się do krajowej dokumentacji hodowlanej.

5. W przypadku zmiany numeru u zwierzęcia importowanego na identyfikacyjny numer krajowy dokumentacja hodowlana powinna zawierać również jego

oryginalny numer i nazwę, zgodne z numerem i nazwą

podanymi w świadectwie pochodzenia zwierzęcia.

§ 20. Zwierzę jest identyfikowane przez porównanie numeru identyfikacyjnego na kolczyku z numerem

odnotowanym w dokumentacji hodowlanej oraz w przypadku ras wielomaścistych (łaciatych) - również na podstawie konturów umaszczenia.

§ 21. Informacje dotyczące identyfikacji zwierząt

powinny być odnotowywane w dokumentacji hodowlanej i rejestrowane w systemie informatycznym prowadzonym na potrzeby oceny wartości użytkowej i hodowlanej.

Rozdział 4

Zakres i metody prowadzenia oceny wartości

użytkowej świń

Sposób oznakowania i identyfikacji bydła

§ 18. 1. Dla bydła poddawanego ocenie wartości

§ 22. Ocena wartości użytkowej świń obejmuje

użytkowej lub hodowlanej prowadzi się indywidualne,

1) użytkowość rozpłodową loch,

trwałe oznakowanie zwierzęcia.

2) użytkowość tuczną i rzeźną dokonywaną w okresie

życia lub po uboju.

2. Znakowanie bydła polega na zakładaniu kolczyka z tworzywa sztucznego w jednym lub obu uszach,

z trwale naniesionym jednakowym numerem identyfikacyjnym zwierzęcia, nadanym przez prowadzącego

ocenę wartości użytkowej lub hodowlanej.

§ 23. 1. Ocena użytkowości rozpłodowej lochy prowadzona jest w chlewni, w której jest ona utrzymywana, i obejmuje ustalanie

1) daty urodzenia miotu,

-

2) liczby żywo urodzonych prosiąt w miocie w pierwszym dniu po urodzeniu tego miotu,

3) liczby martwo urodzonych prosiąt w miocie,

4) liczby i płci prosiąt oraz liczby sutków każdego prosięcia w miocie w 21 dni po urodzeniu.

2. Ocenę użytkowości rozpłodowej lochy prowadzi

się od dnia urodzenia przez nią pierwszego miotu.

§ 24. 1. Ocenie użytkowości tucznej i rzeźnej dokonywanej w okresie życia podlegają knurki i loszki

w wieku 150-210 dni.

2. Ocena, o której mowa w ust. 1, obejmuje ustalenie

1) wieku i płci zwierzęcia,

2) tempa wzrostu kreślanego za pomocą przyrostu

dziennego przeliczonego na 180 dzień życia,

3) stopnia umięśnienia wyrażanego procentową zawartością mięsa w tuszy.

3. Obliczenia przyrostu dziennego zwierzęcia dokonuje się według wzoru określonego w załączniku nr 4

do rozporządzenia.

4. Stopień umięśnienia zwierzęcia określany jest na

podstawie pomiaru

1) grubości słoniny, dokonywanego w następujących

punktach

a) za ostatnim żebrem na granicy kręgów piersiowych i lędźwiowych, 3 cm poniżej linii środko­

wej grzbietu,

b) za ostatnim żebrem na granicy kręgów piersiowych i lędźwiowych, 8 cm poniżej linii środko­

wej grzbietu,

2) wysokości poprzecznego przekroju mięśnia najdłuższego grzbietu, dokonywanego równocześnie

z pomiarem grubości słoniny, o którym mowa

w pkt 1 lit. b).

5. Obliczenia stopnia umięśnienia w ramach oceny

użytkowości tucznej i rzeźnej świń w okresie życia zwierzęcia dokonuje się według wzoru określonego w załączniku nr 4 do rozporządzenia.

§ 25. 1. Ocena użytkowości tucznej i rzeźnej świń

dokonywana po uboju polega na ocenie

1) rodzeństwa (kojarzenia) na podstawie wyników

oceny po uboju rodzeństwa pochodzącego po tej

samej parze rodziców,

2) ojca na podstawie wyników oceny po uboju potomstwa

-

utrzymywanych w specjalnie do tego celu wyod-

rębnionym obiekcie, zwanym dalej "stacją kontroli",

w jednolitych warunkach żywienia i utrzymania zwierząt.

2. Ocenę użytkowości tucznej i rzeźnej rodzeństwa

(kojarzenia) przeprowadza się na podstawie wyników

oceny po uboju 2 zwierząt z jednego miotu, a ocenę

ojca - na podstawie wyników oceny po uboju co najmniej 8 zwierząt pochodzących co najmniej z 4 kojarzeń.

Poz. 470

2627-

3. Ocenie użytkowości tucznej i rzeźnej swm po

uboju poddawane jest zwierzę o masie ciała 17-22 kg,

które w dniu przyjęcia do stacji kontroli nie ukończyło

10 tygodni życia.

4. Ocena użytkowości tucznej i rzeźnej świń po uboju powinna być poprzedzona tuczem kontrolnym, prowadzonym w okresie od osiągnięcia przez zwierzę

25 kg do osiągnięcia 100 kg masy ciała, zakończonym

ubojem.

5. W ocenie użytkowości tucznej i rzeźnej świń po

uboju uwzględnia się

1) wiek, płeć i masę ciała zwierząt przyjmowanych do

oceny,

2) okres adaptacyjny zwierząt przed rozpoczęciem tuczu kontrolnego,

3) długość okresu tuczu.

6. Po uboju, o którym mowa w ust. 4, i dokonaniu

podziału tuszy dokonuje się pomiarów prawej półtuszy

ocenianego zwierzęcia

1) grubości słoniny, w następujących punktach

a) w najgrubszym miejscu nad łopatką,

b) na grzbiecie nad stawem między ostatnim krę­

giem piersiowym i pierwszym kręgiem lędźwio­

wym,

c) nad dogłowową krawędzią przekroju mięśnia

pośladkowego (krzyż 1),

d) nad środkiem przekroju mięśnia pośladkowego

(krzyż 11),

e) nad doogonową krawędzią przekroju mięśnia

pośladkowego (krzyż III),

2) powierzchni poprzecznego przekroju mięśnia najdłuższego grzbietu, mierzonej w miejscu przekroju

między ostatnim kręgiem piersiowym i pierwszym

kręgiem lędźwiowym,

3) szerokości i długości poprzecznego przekroju mię­

śnia najdłuższego grzbietu,

4) masy podstawowych części tuszy

a) szynki tylnej bez skóry i słoniny,

b) mięśnia najdłuższego grzbietu bez słoniny,

c) polędwiczki,

d) szynki przedniej i karkówki,

e) boczku z żeberkami.

7. Ocena użytkowości tucznej i rzeźnej świń po uboju obejmuje ustalenie

1) tempa wzrostu zwierząt i zużycia paszy w okresie

tuczu kontrolnego,

2) jakości tuszy określanej zawartością mięsa w tuszy,

wyrażoną w kilogramach i procentach,

3) jakości

mięsa w tuszy, określanej na podstawie

kwasowości mięśnia najdłuższego grzbietu wyrażonej w pH.

8. Obliczenia zawartości mięsa w tuszy w ramach

oceny użytkowości tucznej i rzeźnej świń po uboju dokonuje się według wzoru określonego w załączniku

nr 4 do rozporządzenia.

-

2628-

Rozdział 5

Zakres i metody prowadzenia oceny wartości

hodowlanej świń

§ 26. Ocena wartości hodowlanej świń obejmuje

określenie użytkowości tucznej i rzeźnej, z uwzględnie­

niem płci i wieku zwierząt.

§ 27.1. Ocena wartości hodowlanej świń szacowana jest na podstawie wyników oceny wartości użytko­

wej

1) własnej zwierzęcia albo

2) krewnych zwierzęcia, dla których prowadzona jest

ocena wartości użytkowej, albo

3) własnej zwierzęcia i jego krewnych, dla których

prowadzona jest ocena wartości użytkowej.

2. Szczegółowe metody szacowania wartości hodowlanej na podstawie wyników wartości własnej

zwierzęcia albo krewnych zwierzęcia, dla których prowadzona jest ocena wartości użytkowej, określa załącz­

nik nr 5 do rozporządzenia.

3. W przypadku szacowania wartości hodowlanej

świń na podstawie wyników oceny wartości użytkowej

krewnych lub własnej i krewnych zwierzęcia, stosowana metoda statystyczna powinna gwarantować wynik

nie obciążony wpływami głównych czynników środo­

wiskowych (metoda BLUP).

Rozdział 6

Sposób oznakowania i identyfikacji świń

§ 28. Świnie poddawane ocenie wartości użytkowej

lub hodowlanej powinny być trwale indywidualnie

oznakowane przy pomocy tatuowania uszu albo karbowania uszu uzupełnionego kolczykiem.

§ 29. 1. Tatuaż albo karbowanie uszu uzupełnione

kolczykiem powinno zawierać niepowtarzalny w skali

kraju numer identyfikacyjny nadany przez prowadzą­

cego ocenę.

2. Numer identyfikacyjny, o którym mowa w ust. 1,

składa się z jedenastu cyfr, z których pięć pierwszych

oznacza numer stada, a sześć kolejnych - indywidualny numer zwierzęcia w stadzie; dwie ostatnie cyfry indywidualnego numeru zwierzęcia w stadzie oznaczają

dwie ostatnie cyfry roku, w którym zwierzę ukończyło

21 dzień życia.

3. W przypadku znakowania świń przy pomocy tatuażu numer stada umieszcza się w lewym uchu, a indywidualny numer zwierzęcia w stadzie uchu.

w prawym

4. W przypadku znakowania świń przy pomocy karbowania uszu uzupełnionego kolczykiem, numer stada

umieszczony jest w sposób trwały na kolczyku zakłada­

nym na lewe ucho zwierzęcia, a numer indywidualny

zwierzęcia w stadzie - karbowany jest w jednym lub

obu uszach.

5. Kolczyk powinien być skonstruowany i zakłada­

ny w sposób wykluczający jego usunięcie i ponowne

użycie oraz pozwalający na łatwe odczytanie numeru

i dentyfi kacyj nego.

Poz. 470

6. Informacje dotyczące numeru identyfikacyjnego

i sposobu oznakowania zwierzęcia powinny być odnotowywane w dokumentacji hodowlanej i rejestrowane

w systemie informatycznym prowadzonym na potrzeby oceny wartości użytkowej i hodowlanej.

§ 30. Zwierzę jest identyfikowane przez porównanie numeru identyfikacyjnego umieszczonego na kolczyku i wykarbowanego w uszach albo numeru identyfikacyjnego wytatuowanego w uszach zwierzęcia z numerem odnotowanym w dokumentacji hodowlanej.

Rozdział 7

Zakres i metody prowadzenia oceny wartości

użytkowej i hodowlanej stad zwierząt futerkowych

§ 31.1. Dla stad zwierzątfuterkowych prowadzi się

ocenę wartości użytkowej łącznie z oceną wartości ho-

dowlanej, zwane dalej "oceną stad zwierząt futerkowych".

2. Ocena stad zwierząt futerkowych obejmuje

1) użytkowość rozpłodową stada,

2) ocenę fenotypu zwierzęcia dokonywaną w okresie

życia zwierzęcia,

3) ocenę skór, z wyjątkiem królików utrzymywanych

w celu produkcji surowca dla przemysłu mięsnego

i włókienniczego.

§ 32. 1. Ocena użytkowości rozpłodowej stad lisów

pospolitych i polarnych, norek, tchórzy i jenotów obejmuje określenie

1) liczby samic i samców stada podstawowego

w pierwszym dniu pierwszego kojarzenia w danym

roku kalendarzowym,

2) liczby urodzonych młodych pochodzących z pierwszego miotu w danym roku kalendarzowym,

3) liczby odchowanych młodych, o których mowa

w pkt 2, na dzień 1 września,

4) średniej liczby odchowanych młodych, którą wylicza się, dzieląc liczbę młodych odchowanych na

dzień 1 września przez liczbę samic stada podstawowego w pierwszym dniu pierwszego kojarzenia

w danym roku kalendarzowym.

2. Ocena użytkowości rozpłodowej stad nutrii, królików i szynszyli obejmuje określenie

1) liczby samic i samców stada podstawowego na

dzień 31 grudnia danego roku kalendarzowego,

2) średniej liczby samic użytkowanych rozpłodowo,

którą wylicza się, sumując ilość samic stada podstawowego w poszczególnych miesiącach roku kalendarzowego i dzieląc otrzymaną sumę przez 12,

3) liczby wszystkich miotów uzyskanych od samic stada podstawowego w danym roku kalendarzowym,

4) liczby młodych urodzonych do dnia 31 grudnia danego roku kalendarzowego,

5) liczby odchowanych młodych z urodzeń, o których

mowa w pkt 4,

6) średniej liczby miotów uzyskanych od jednej samicy, którą wylicza się, dzieląc liczbę, o której mowa

w pkt 3, przez liczbę, o której mowa w pkt 2,

-

2629-

7) średniej liczby młodych urodzonych od jednej samicy w danym roku kalendarzowym, którą wylicza

się, dzieląc liczbę, o której mowa w pkt 4, przez liczbę, o której mowa w pkt 2,

8) średniej liczby młodych odchowanych od jednej samicy w danym roku kalendarzowym, którą wylicza

się, dzieląc liczbę młodych odchowanych z urodzeń, o których mowa w pkt 4, przez liczbę, o której mowa w pkt 2,

9) średniej liczby młodych urodzonych z jednego miotu w danym roku kalendarzowym, którą wylicza

się, dzieląc liczbę, o której mowa w pkt 4, przez liczbę, o której mowa w pkt 3,

10) średniej liczby młodych odchowanych z jednego

miotu w danym roku kalendarzowym, którą wylicza się, dzieląc liczbę odchowanych młodych z urodzeń, o których mowa w pkt 4, przez liczbę, o której mowa w pkt 3.

§ 33. 1. Ocenie fenotypu poddawane są

1) lisy pospolite, lisy polarne, norki, tchórze i jenoty,

urodzone w roku kalendarzowym, w którym przeprowadza się ocenę,

2) nutrie i króliki w wieku od 5 miesiąca życia,

3) szynszyle w wieku od 6 miesiąca życia.

2. Ocena fenotypu zwierzęcia prowadzona jest

w następujących okresach

1) od 20 października do 20 grudnia -lisy pospolite,

lisy polarne i norki,

2) od 20 listopada do 20 grudnia - tchórze,

3) od 1 października do 30 listopada - jenoty,

4) od 1 stycznia do 31 grudnia - nutrie, króliki, szynszyle.

3. Ocena fenotypu zwierzęcia obejmuje

1) u lisa pospolitego

a) wielkość i budowę,

b) typ barwny,

c) czystość srebra i barwy okrywy włosowej,

d) jakość okrywy włosowej,

2) u lisa polarnego, norki, tchórza i jenota

a) wielkość i budowę,

b) typ barwny,

c) czystość barwy okrywy włosowej,

d) jakość okrywy włosowej,

Poz. 470

5) u szynszyli

a) wielkość i budowę,

b) typ barwny,

c) jakość okrywy włosowej,

d) czystość barwy okrywy włosowej,

e) pas brzuszny.

4. Wielkość zwierzęcia określa się jako

1) długość tułowia mierzoną w centymetrach od czubka nosa do nasady ogona u lisów pospolitych i lisów polarnych,

2) masę ciała wyrażoną w gramach lub kilogramach

u norek, tchórzy, jenotów, nutrii, królików i szynszyli

- w celu ustalenia stopnia zgodności z wzorcem danej rasy, gatunku i odmiany.

5. Budowę, typ barwny, barwę, czystość barwy i jarasowy,

specyficzne cechy rasowe oraz pas brzuszny ocenia się

organoleptycznie w celu ustalenia stopnia zgodności

z cechami charakterystycznymi dla danej rasy, gatunku

i odmiany.

kość okrywy włosowej, czystość srebra, typ

6. Stopień zgodności, o którym mowa w ust. 4 i 5,

wyraża się w punktach, przy czym ilość punktów za po-

szczególne cechy wynosi

1) u lisa pospolitego

a) wielkość i budowa 0-6 pkt,

b) typ barwny 0-3 pkt,

c) czystość srebra i barwy okrywy włosowej 0-5

pkt,

d) jakość okrywy włosowej 0-6 pkt,

2) u lisa polarnego, tchórza i jenota

a) wielkość i budowa 0-6 pkt,

b) typ barwny 0-3 pkt,

c) czystość barwy okrywy włosowej 0-3 pkt,

d) jakość okrywy włosowej 0-8 pkt,

3) u norki

a) wielkość i budowa 0-6 pkt,

b) typ barwny 0-3 pkt,

c) czystość barwy okrywy włosowej 0-5 pkt,

d) jakość okrywy włosowej 0-6 pkt,

3) u nutrii

a) wielkość i budowę,

b) barwę i czystość barwy okrywy włosowej,

c) jakość okrywy włosowej,

4) u nutrii

a) wielkość i budowa 0-5 pkt,

b) barwa i czystość barwy okrywy włosowej 0-6

pkt,

c) jakość okrywy włosowej 0-9 pkt,

4) u królików

a) wielkość,

b) budowę,

c) typ rasowy,

d) barwę okrywy włosowej,

e) jakość okrywy włosowej,

f) specyficzne cechy rasowe,

5) u królików

a) wielkość 0-10 pkt,

b) budowa 0-20 pkt,

c) typ rasowy 0-20 pkt,

d) barwa okrywy włosowej 0-10 pkt,

e) jakość okrywy włosowej 0-20 pkt,

f) specyficzne cechy rasowe 0-20 pkt,

-

2630-

6) u szynszyli

a) wielkość i budowa 0-4 pkt,

b) typ barwny 0-5 pkt,

c) jakość okrywy włosowej 0-9 pkt,

d) czystość barwy okrywy włosowej 0-9 pkt,

e) pas brzuszny 0-3 pkt.

§ 34. 1. Ocena skór dokonywana jest na podstawie

wyników oceny jakości skór pozyskanych ze zwierząt

pochodzących z danego stada i obejmuje następujące

cechy

1) rozmiar,

2) jakość okrywy włosowej,

3) czystość barwy okrywy włosowej.

2. Ocenie podlegają skóry surowe wysuszone

i uformowane w sposób charakterystyczny dla danej

rasy, gatunku i odmiany.

3. Rozmiar skóry jest określany jako jej długość,

mierzona w centymetrach od czubka nosa do najbliż­

szego punktu na tylnym grzbietowym obrzeżu skóry.

4. Jakość i czystość okrywy włosowej skór oceniana jest organoleptycznie w celu ustalenia stopnia

zgodności z cechami charakterystycznymi dla danej rasy, gatunku i odmiany.

Rozdział 8

Sposób oznakowania

i identyfikacji zwierząt futerkowych

§ 35. 1. W stadach zwierząt futerkowych poddawanych ocenie stad zwierzątfuterkowych prowadzi się indywidualne, trwałe oznakowanie zwierząt za pomocą

tatuowania uszu lub kolczyka umieszczonego w uchu

lub uszach zwierzęcia.

2. Tatuaż lub kolczyk, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać numer identyfikacyjny, niepowtarzalny w skali kraju przez okres 10 lat, nadany przez prowadzącego ocenę stad zwierząt futerkowych.

3. Numer identyfikacyjny, o którym mowa w ust. 2,

powinien składać się, z zastrzeżeniem ust. 4, z dziewię­

ciu znaków literowo-cyfrowych, z których cztery pierwsze oznaczają numer stada, a pięć kolejnych - indywidualny numer zwierzęcia w stadzie.

4. W przypadku królików i nutrii numer identyfikacyjny, o którym mowa w ust. 2, powinien składać się

z jedenastu znaków literowo-cyfrowych, z których cztery pierwsze oznaczają numer stada, a siedem kolejnych - indywidualny numer zwierzęcia w stadzie.

5. Zwierzęta futerkowe mogą być znakowane przy

użyciu elektronicznych nośników informacji.

§ 36. 1. W przypadku znakowania zwierząt futerkowych za pomocą tatuażu numer stada umieszcza się

w lewym uchu, a indywidualny numer zwierzęcia

w stadzie - w prawym uchu.

2. W przypadku znakowania zwierząt futerkowych

za pomocą kolczyka umieszczanego w uchu, numer

stada powinien być umieszczony na jednej stronie kol-

Poz. 470

czyka, a indywidualny numer zwierzęcia w stadzie na drugiej stronie kolczyka.

3. W przypadku znakowania zwierząt futerkowych

za pomocą kolczyków umieszczanych w obu uszach,

w lewym uchu powinien być umieszczony kolczyk z numerem stada, a w uchu prawym - kolczyk z indywidualnym numerem zwierzęcia w stadzie.

4. Kolczyk lub elektroniczny nośnik informacji powinien być skonstruowany i zakładany w sposób wykluczający jego usunięcie i ponowne użycie oraz pozwalający na łatwe odczytanie numeru identyfikacyjnego.

§ 37. Informacje dotyczące numeru identyfikacyjnego i sposobu oznakowania zwierzęcia powinny być

odnotowywane w dokumentacji hodowlanej i rejestrowane w systemie informatycznym prowadzonym na

potrzeby oceny wartości użytkowej i hodowlanej.

§ 38. Zwierzę futerkowe jest identyfikowane przez

porównanie numeru identyfikacyjnego umieszczonego na kolczyku albo numeru identyfikacyjnego wytatuowanego w uszach zwierzęcia albo odczytanego z elektronicznego nośnika informacji z numerem odnotowanym w dokumentacji hodowlanej.

Rozdział 9

Zakres i metody

prowadzenia oceny wartości użytkowej drobiu

§ 39. Ocena wartości użytkowej drobiu prowadzona jest dla

1) rodów drobiu i indywidualnie dla poszczególnych

ptaków w obrębie tego rodu,

2) stad rodzicielskich i towarowych drobiu.

§ 40. 1. Ocena wartości użytkowej drobiu prowadzona jest przez

1) ocenę terenową rodów drobiu, stad rodzicielskich

i towarowych drobiu,

2) ocenę testową stad rodzicielskich i towarowych

drobiu.

2. Ocena wartości użytkowej drobiu dokonywana

jest z uwzględnieniem specyfiki gatunku i typu użytko­

wego drobiu.

§ 41. Ocena terenowa wartości użytkowej drobiu

polega na coroCznym określeniu poziomu użytkowości

na fermach drobiu.

§ 42. 1. Ocena terenowa wartości użytkowej rodów

drobiu obejmuje

1) ustalanie liczby jaj zniesionych w okresie użytkowa­

nia,

2) określanie masy jaja kontrolowanej w okresie

szczytu nieśności,

3) określanie masy ciała ptaka w okresie odchowu,

4) ustalanie

wskaźnika

dojrzałości

płciowej

określanego liczbą dni życia do zniesienia

szego jaja,

ptaka,

pierw-

-

5) ustalanie wskaźnika zapłodnienia jaj, określanego

stosunkiem liczby jaj zapłodnionych do liczby jaj

nałożonych do wylęgu, wyrażonego w procentach,

6) ustalanie wskaźnika wylęgowości jaj, określanego

stosunkiem liczby wylężonych zdrowych piskląt do

liczby jaj nałożonych do wylęgu, wyrażonego

w procentach,

7) ustalanie wskaźnika przeżywalności w okresie odchowu, określanego stosunkiem liczby ptaków na

końcu okresu odchowu do liczby ptaków na począt­

ku okresu odchowu, wyrażonego w procentach,

8) ustalanie wskaźnika przeżywalności w okresie produkcji, określanego stosunkiem liczby ptaków na

końcu okresu produkcji do liczby ptaków na począt­

ku okresu produkcji, wyrażonego w procentach.

2. W przypadku rodów kaczek i gęsi ocena, o której

mowa w ust. 1, obejmuje ponadto

1) ustalanie długości mostka, mierzonej wzdłuż całej

długości grzebienia mostka,

2) ustalanie grubości mięśnia piersiowego, mierzonej

po lewej stronie ciała.

3. Liczba jaj zniesionych w okresie użytkowania

oceniana jest w przypadku

1) kur nieśnych -

od 21 do 64 tygodnia życia,

2) kur mięsnych -

od 25 do 64 tygodnia życia,

3) indyków 4) kaczek -

od 31 do 60 tygodnia życia,

od 25 do 56 tygodnia życia,

5) gęsi - od 29 tygodnia życia i przez trzy kolejne lata użytkowania.

4. Masa jaja kontrolowana w okresie szczytu nieśności oceniana jest w przypadku

1) kur -

od 33 do 35 tygodnia życia,

2) indyków 3) kaczek -

od 40 do 42 tygodnia życia,

przez 2 tygodnie przy minimum 80% nie-

śności,

4) gęsi -

przez 3 tygodnie od 47 tygodnia życia.

5. Masa ciała określana w okresie odchowu oceniana jest w przypadku

1) kur nieśnych -

w 18 tygodniu życia,

2) kur mięsnych - w 6 tygodniu życia,

3) indyków - w 8 i 14 tygodniu życia,

4) kaczek typu Pekin - w 3 i 7 tygodniu życia,

5) kaczek piżmowych

a) w 3 i 10 tygodniu życia u samic,

b) w 3 i 12 tygodniu życia u samców,

6) gęsi - w 8 i 11 tygodniu życia.

6. Długość mostka ustalana jest w przypadku

1) kaczek typu Pekin - w 7 tygodniu życia,

2) kaczek piżmowych

a) w 12 tygodniu życia u samców,

b) w 10 tygodniu życia u samic,

3) gęsi -

w 11 tygodniu życia.

Poz. 470

7. Grubość mięśnia piersiowego ustalana jest

w przypadku

1) kaczek typu Pekin - w 7 tygodniu życia, w punkcie

położonym 4 cm od początku grzebienia mostka

wzdłuż jego długości i 1,5 cm w bok,

2) kaczek piżmowych

a) w 12 tygodniu życia, w punkcie położonym 4 cm

od początku grzebienia mostka wzdłuż jego dłu­

gości i 1,5 cm w bok u samców,

b) w 10 tygodniu życia, w punkcie położonym 3 cm

od początku grzebienia mostka wzdłuż jego dłu­

gości i 1,5 cm w bok u samic,

3) gęsi - w 11 tygodniu życia, w punkcie położonym

4 cm od początku grzebienia mostka wzdłuż jego

długości i 1,5 cm w bok.

§ 43. 1. Ocena terenowa wartości użytkowej stad

rodzicielskich drobiu obejmuje

1) ustalanie wskaźnika przeżywalności w okresie odchowu, określanego stosunkiem liczby ptaków na

końcu okresu odchowu do liczby ptaków na począt­

ku okresu odchowu, wyrażonego w procentach,

2) ustalanie wskaźnika przeżywalności w okresie produkcji, określanego stosunkiem liczby ptaków na

końcu okresu produkcji do liczby ptaków na począt­

ku okresu produkcji, wyrażonego w procentach,

3) ustalanie długości okresu użytkowania stada określanego liczbą dni produkcji nieśnej,

4) ustalanie liczby jaj zniesionych w okresie użytkowa­

nia,

5) ustalanie wskaźnika zapłodnienia jaj, określanego

stosunkiem liczby jaj zapłodnionych do liczby jaj

nałożonych do wylęgu, wyrażonego w procentach,

6) ustalanie wskaźnika wylęgowości jaj, określanego

stosunkiem liczby wylężonych zdrowych piskląt do

liczby jaj nałożonych do wylęgu, wyrażonego

w procentach,

7) ustalanie wskaźnika dojrzałości płciowej stada,

określanego liczbą dni życia do uzyskania przez

stado przez kolejne trzy dni - 50% nieśności,

a w przypadku stad gęsi - 10% nieśności.

2. Długość okresu użytkowania oceniana jest '

w przypadku

1) kur nieśnych - od 21 tygodnia życia,

2) kur mięsnych - od 25 tygodnia życia,

3) indyków - od 31 tygodnia życia,

4) kaczek - od 25 tygodnia życia,

5) gęsi jednorocznych - od 29 tygodnia życia i przez

trzy kolejne lata użytkowania.

§ 44. 1. Ocena terenowa wartości użytkowej stad

towarowych mięsnego typu użytkowego drobiu obejmuje ustalanie

1) wskaźnika przeżywalności w okresie tuczu, określa­

nego stosunkiem liczby ptaków na końcu okresu

tuczu do liczby ptaków na początku okresu tuczu,

wyrażonego w procentach,

2) zużycia paszy określanego na ptaka w okresie tuczu

w przeliczeniu na kilogram masy ciała,

-

2632-

3) długości okresu tuczu określanej liczbą dni tuczu,

4) wskaźnika

efektywności produkcji, określanego

przez wydajność żywca drobiowego w przeliczeniu

na jednostkę powierzchni produkcyjnej lub europejskiego wskaźnika wydajności, obliczanego według wzoru określonego w załączniku nr 6 do rozporządzenia.

2. Masa ciała oceniana jest w przypadku

1) kur nieśnych - w 8,20 i 72 tygodniu życia,

2) kur mięsnych - w 8, 24 i 64 tygodniu życia,

3) indyków -

w 4, 8, 12, 16,20,24,30 i 50 tygodniu

życia,

4) kaczek - w 3, 7, 24 i 64 tygodniu życia,

2. Do oceny terenowej wartości użytkowej stad towarowych nieśnego typu użytkowego drobiu stosuje

się § 43 ust. 1 pkt 1-4 i ust. 2 pkt 1.

5) kaczek piżmowych - w 3, 10, 12,24 i 64 tygodniu

§ 45. 1. Ocena testowa wartości użytkowej drobiu

prowadzona jest w specjalnie do tego celu wyodręb­

nionym obiekcie, w jednolitych warunkach utrzymania

i żywienia ptaków.

3. Liczba jaj zniesionych w poszczególnych tygodniach nieśności ustalana jest w przypadku

życia,

6) gęsi - w 8, 11, 28 i 58 tygodniu życia.

1) kur nieśnych - od 21 tygodnia życia,

2) kur mięsnych - od 25 tygodnia życia,

2. Do oceny testowej drobiu pobiera się losowo

z ferm drobiu próby testowe, w postaci jaj wylęgowych

lub piskląt, co najmniej co 3 lata.

3) indyków - od 31 tygodnia życia,

3. Próby testowe do oceny wartości użytkowej drobiu pobiera się ze stad w przypadku

5) gęsi jednorocznych - od 29 tygodnia życia i przez

trzy kolejne lata użytkowania.

1) kur -

w wieku 9-12 miesięcy,

2) indyków - w wieku 8-12 miesięcy,

do 12 miesiąca życia, co najmniej przy

30% nieśności stada,

3) kaczek 4) gęsi -

od pierwszego do czwartego sezonu użytko­

wania, począwszy od 5 do 12 tygodnia nieśności.

§ 46. 1. Ocena testowa wartości użytkowej stad ro-

dzicielskich drobiu obejmuje

1) ustalanie wskaźnika przeżywalności w okresie od-

chowu, określanego stosunkiem liczby ptaków na

końcu okresu odchowu do liczby ptaków na począt­

ku okresu odchowu, wyrażonego w procentach,

2) ustalanie wskaźnika przeżywalności w okresie pro-

4) kaczek -

od 25 tygodnia życia,

§ 47. 1. Ocena testowa wartości użytkowej stad towarowych mięsnego typu użytkowego drobiu obejmuje

1) ustalanie wskaźnika zapłodnienia jaj, określanego

stosunkiem liczby jaj zapłodnionych do liczby jaj

nałożonych do wylęgu, wyrażonego w procentach,

2) ustalanie wskaźnika wylęgowości jaj, określanego

stosunkiem liczby wylężonych zdrowych piskląt do

liczby jaj nałożonych do wylęgu, wyrażonego

w procentach,

3) ustalanie wskaźnika przeżywalności w okresie tu-

czu, określanego stosunkiem liczby ptaków na koń­

cu okresu tuczu do liczby ptaków na początku okresu tuczu, wyrażonego w procentach,

dukcji, określanego stosunkiem liczby ptaków na

końcu okresu produkcji do liczby ptaków na począt­

ku okresu produkcji, wyrażonego w procentach,

4) ustalanie zużycia paszy, określanego na jednego

3) ustalanie zużycia paszy w okresie

a) odchowu,

b) produkcji, w tym na jeden dzień i zniesione jedno jajo,

5) ustalanie masy ciała określanej w czasie trwania tuczu,

4) określanie masy ciała,

5) ustalanie wskaźnika dojrzałości płciowej stada,

określanego liczbą dni życia do uzyskania przez stado 50% nieśności, a w przypadku stad gęsi - 10%

nieśności,

6) ustalanie liczby jaj zniesionych w poszczególnych

tygodniach nieśności,

ptaka w okresie tuczu, na jeden kilogram masy ciała,

6) analizę rzeźną, określającą co najmniej procentowy

udział podstawowych wyrębów: mięśni piersiowych i nóg w stosunku do masy tuszki,

7) ustalanie wskaźnika efektywności produkcji, określanego poprzez wydajność żywca drobiowego

w przeliczeniu na jednostkę powierzchni produkcyjnej lub europejski wskaźnik wydajności, obliczanego według wzoru określonego w załączniku nr 6

do rozporządzenia.

7) ustalanie parametrów jakości jaj określanych poprzez wytrzymałość skorupy, kształt i masę jaja,

2. Do testowej oceny wartości użytkowej stad towarowych kur nieśnych stosuje się § 46 ust. 1 pkt 1-7,

ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1.

8) ustalanie wskaźnika zapłodnienia jaj, określanego

stosunkiem liczby jaj zapłodnionych do liczby jaj

nałożonych do wylęgu, wyrażonego w procentach,

Rozdział 10

9) ustalanie wskaźnika wylęgowości jaj, określanego

stosunkiem liczby wylężonych zdrowych piskląt do

liczby jaj nałożonych do wylęgu, wyrażonego

w procentach.

Zakres i metody prowadzenia oceny wartości

hodowlanej drobiu

§ 48. 1. Ocena wartości hodowlanej drobiu prowadzona jest dla rodów drobiu, rodzin i indywidualnie dla

-

2633-

Poz. 470

płci

2. Ocena pszczół obejmuje poszczególne matki

pszczele pochodzące z linii hodowlanych pszczół.

2. Wartość hodowlana drobiu szacowana jest na

podstawie wyników oceny użytkowości własnej ptaka

i jego krewnych, dla których prowadzona jest ocena

3. Ocena pszczół prowadzona jest metodą stacjonarną lub terenową.

wartości użytkowej.

§ 53. 1. Stacjonarna metoda oceny pszczół polega

na porównaniu wyników pomiarów lub obserwacji

cech poszczególnych matek pszczelich danej linii hodowlanej pszczół, prowadzonych w okresie obejmują­

cym co najmniej jedną zimowlę pszczół oraz zbiór miodu z pierwszego pożytku po zimowli, zwanym dalej

"sezonem oceny".

poszczególnych ptaków z uwzględnieniem ich

i wieku.

3. Szczegółowe metody szacowania wartości hodowlanej drobiu określa załącznik nr 7 do rozporządze­

nia.

Rozdział 11

Sposób oznakowania i identyfikacji drobiu

§ 49. 1. W rodach drobiu poddawanych ocenie wartości użytkowej lub hodowlanej prowadzi się indywidualne znakowanie ptaków przy użyciu trwałych znaczków ewidencyjnych zawierających numer identyfika-

cyjny lub kod kreskowy odpowiadający temu numerowi, pozwalający określić przynależność ptaka do określonego rodu, rodziny i lęgu, nadany przez prowadzą­

cego ocenę wartości użytkowej lub hodowlanej.

2. Do znakowania drobiu stosuje się

1) dla młodzieży hodowlanej

a) znaczki pasemkowe zakładane na jedno ze skrzydeł ptaka,

b) znaczki kłódeczkowe zakładane na jedno ze

skrzydeł ptaka,

c) obrączki zakładane na jeden ze stawów skokowych ptaka,

d) elektroniczne nośniki informacji,

2) dla ptaków dorosłych

a) znaczki skrzydłowe zakładane na jedno ze skrzydeł ptaka,

b) obrączki zakładane na jeden ze stawów skokowych ptaka,

c) elektroniczne nośniki informacji.

3. Indywidualne znakowanie ptaków przeprowadza

się w dniu wylęgu piskląt oraz w dniu wyboru ptaka do

rozrodu (selekcji).

§ 50. Informacje dotyczące numeru identyfikacyjnego i sposobu oznakowania ptaków powinny być odnotowywane w dokumentacji hodowlanej i rejestrowane w systemie informatycznym prowadzonym na

potrzeby oceny wartości użytkowej i hodowlanej.

§ 51. Ptak jest identyfikowany przez porównanie

numeru identyfikacyjnego zawartego na znaczku pasemkowym, kłódeczkowym, skrzydłowym, obrączce

lub w elektronicznym nośniku informacji, przy pomocy

którego jest oznakowany, z numerem odnotowanym

w dokumentacji hodowlanej.

Rozdział 12

Zakres i metody

prowadzenia oceny wartości użytkowej pszczół

§ 52. 1. Dla pszczół prowadzi się ocenę wartości

użytkowej łącznie z oceną wartości hodowlanej, zwane

dalej "oceną pszczół".

2. Pomiary lub obserwacje, o których mowa

w ust. 1, prowadzi się dla matek pszczelich urodzonych

w danym roku i obsadzonych w rodzinach pszczelich

pozostających w danej pasiece przez cały sezon oceny

w takich samych warunkach.

3. Stacjonarna metoda oceny pszczół obejmuje następujące cechy

1) miodność, w oparciu o szacowanie zapasów miodu

w ulu lub zbiory miodu,

2) rozwój rodziny pszczelej, w oparciu o liczbę pIa-

strów z czerwiem,

3) zimotrwałość, w oparciu o liczbę plastrów obsiada-

nych przez pszczoły i stan środowiska ula,

4) skłonność do rójki, w oparciu o reakcję na zabiegi

przeciwrojowe,

5) charakter pszczół,

6) cechy morfologiczne, w oparciu o obserwacje ubar-

wienia i pomiary części ciała pszczół,

7) zachowanie pszczół, w oparciu o obserwacje stanu

rodzin pszczelich podczas przeglądów.

§ 54. 1. Terenowa metoda oceny pszczół polega na

porównywaniu wyników pomiarów lub obserwacji

cech grup matek pszczelich o określonej liczebności,

stanowiących potomstwo matek pochodzących z linii

hodowlanych pszczół, urodzonych w danym roku,

z wynikami pomiarów lub obserwacji cech odmiennych genetycznie grup matek pszczelich o podobnej liczebności, urodzonych w tym samym roku i utrzymywanych w takich samych warunkach przez sezon oceny.

2. Terenowa metoda oceny pszczół obejmuje następujące cechy

1) miodność, w oparciu o szacowanie zapasów miodu

wulu,

2) rozwój rodziny pszczelej, w oparciu o liczbę pIastrów obsiadanych przez pszczoły oraz liczbę pIastrów z czerwiem,

3) zimotrwałość, w oparciu o liczbę plastrów obsiadanych przez pszczoły i stan środowiska ula,

4) skłonność do rójki, w oparciu o reakcję na zabiegi

przeciwrojowe,

5) charakter pszczół.

-

2634-

Rozdział 13

Sposób oznakowania i identyfikacji pszczół

§ 55. 1. Dla pszczół poddawanych ocenie prowadzi

się indywidualne znakowanie matek pszczelich, przy

użyciu trwałych znaczków zawierających dwuznakową

kombinację cyfrową albo literową, albo literowo-cyfrową, niepowtarzalną w obrębie danej linii hodowlanej

w roku kalendarzowym, nadaną przez prowadzącego

ocenę·

2. Do znakowania matek pszczelich używane są

znaczki w następujących kolorach, oznaczających

ostatnią cyfrę roku urodzenia matki pszczelej

1) biały

- dla cyfr 1 lub 6,

2) żółty

- dla cyfr 2 lub 7,

3) czerwony - dla cyfr 3 lub 8,

4) zielony

- dla cyfr 4 lub 9,

5) niebieski - dla cyfr 5 lub o.

3. Matki pszczele znakuje się przed ich obsadzeniem w rodzinach pszczelich, umieszczając znaczek na

części grzbietowej tułowia.

§ 56. Informacje dotyczące oznakowania matek

pszczelich oraz ich umiejscowienia w rodzinach pszczelich powinny być odnotowywane w dokumentacji

hodowlanej i rejestrowane w systemie informatycznym prowadzonym na potrzeby oceny wartości użyt­

kowej i hodowlanej.

§ 57. Identyfikacja polega na stwierdzeniu zgodności

danych opisanych w dokumentacji hodowlanej

z oznakowaniem i umiejscowieniem matki pszczelej

w rodzinie pszczelej.

Rozdział 14

Zakres i metody prowadzenia oceny wartości użyt­

kowej owiec.

§ 58. Ocena wartości użytkowej owiec obejmuje

1) użytkowość rozpłodową i użytkowość mięsną w przypadku owiec ras i linii hodowlanych ojcowskich mięsnych i plennych,

2) użytkowość rozpłodową i użytkowość mięsną w przypadku owiec ras i linii hodowlanych matecznych,

3) użytkowość rozpłodową i użytkowość mleczną w przypadku owiec ras mlecznych i owiec innych

ras i linii hodowlanych użytkowanych mlecznie,

4) użytkowość rozpłodową i użytkowość wełnistą­

w przypadku owiec innych niż wymienione w pkt

1-3, ras i linii hodowlanych.

§ 59. Ocena użytkowności rozpłodowej obejmuje

ustalanie

1) dla każdej maciorki w stadzie

a) wieku,

b) dat wykotów,

c) liczby urodzonych jagniąt w danym wykocie,

d) liczby jagniąt odchowanych do wieku 70 dni

w rasach i liniach hodowlanych mięsnych, 30

Poz. 470

dni dla polskiej owcy górskiej, a w pozostałych

rasach i liniach hodowlanych owiec - do wieku

56 dni,

e) średniej życiowej plenności określanej jako stosunek liczby urodzonych jagniąt do liczby wykotów, wyrażony w procentach,

2) wyrażonych w procentach dla całego stada

a) płodności, określonej jako liczba matek wykoconych w stosunku do liczby matek w stadzie,

b) plenności, określonej jako liczba jagniąt urodzonych w stosunku do liczby wykoconych matek,

c) odchowu jagniąt, określonego jako liczba jagniąt

odchowanych w stosunku do liczby jagniąt urodzonych,

d) wyniku rozrodu, określonego jako liczba jagniąt

odchowanych w stosunku do liczby matek w stadzie.

§ 60. Ocena użytkowości mięsnej owiec obejmuje

1) ustalanie masy ciała zwierząt, polegające na

a) czterokrotnym ważeniu jagniąt co 21 dni, poczynając od 21 dnia od urodzenia pierwszego jagnięcia, w stadzie - w przypadku ras i linii hodowlanych mięsnych,

b) jednorazowym ważeniu jagniąt, nie wcześniej

niż w 49 dniu życia i nie później niż w 63 dniu ży­

cia, w stadzie - IN przypadku ras i linii hodowlanych innych niż wymienione w lit. a),

c) jednorazowym ważeniu owiec dorosłych, nie

wcześniej niż w 351 dniu i nie później niż w 379

dniu życia,

2) obliczanie, w oparciu o wzory określone w załącz­

niku nr 8 do rozporządzenia, masy ciała zwierzęcia

na

a) 10, 30 i 70 dzień życia jagnięcia - w przypadku

ras i linii hodowlanych mięsnych,

b) 56 dzień życia - w przypadku ras i linii hodowlanych innych niż wymienione w lit a),

c) 365 dzień życia - dla owiec dorosłych,

3) wyliczanie, na podstawie wzorów określonych

w załączniku nr 8 do rozporządzenia, średnich dobowych przyrostów masy ciała jagniąt w przedziale wiekowym 10-30 i 30-70 dni życia - w przypadku ras i linii hodowlanych mięsnych,

4) ustalanie masy miotu maciorki

a) w 70 dniu po urodzeniu jagniąt - w przypadku

ras i linii hodowlanych mięsnych,

b) w 56 dniu po urodzeniu jagniąt - w przypadku

ras linii hodowlanych innych niż wymienione

w lit. a).

§ 61. 1. Ocena użytkowności mlecznej owiec ras

mlecznych obejmuje ustalenie ilości mleka oraz zawartego w nim białka i tłuszczu pochodzącego z kontrolowanych przez prowadzącego ocenę udojów, przeprowadzanych co

1) 30 dni rano i wieczorem (metoda standardowa A4)

albo

2) 30 dni przemiennie rano i wieczorem (metoda

uproszczona AT).

-

2635-

2. Nie ustala się ilości udojonego mleka oraz zawartego w nim białka i tłuszczu z udojów od owiec od dnia

wykotu do 10 dnia po wykocie.

3. Nie ustala się ilości udojonego mleka oraz zawartego w nim białka i tłuszczu z udojów kontrolowanych

od owiec dających poniżej 0,2 kg w ciągu 24 godzin

przy metodzie A4 lub 0,1 kg mleka na jeden udój przy

metodzie AT, a kolejny udój kontrolowany przeprowadza się nie wcześniej niż w 11 dniu po wykocie.

§ 62. 1. Ocena użytkowości mlecznej owiec prowa-

dzona dla ras i linii hodowlanych innych niż wymienione w § 61 ust. 1, użytkowanych mlecznie, polega na wyliczeniu wskaźnika mleczności według wzoru określo­

nego w załączniku nr 9 do rozporządzenia, na podstawie

1) masy ciała jagniąt ustalanej z dokładnością do

0,1 kg w 2 dniu życia,

2) masy ciała jagniąt ustalanej z dokładnością do

0,1 kg w 30 dniu życia, nie wcześniej niż w 27 dniu

życia i nie później niż w 33 dniu życia,

3) wyniku jednorazowego pomiaru ilości mleka podczas udoju porannego pomiędzy 50 a 80 dniem po

wykocie (udój kontrolowany).

2. W przypadku pierwiastek z bliźniętami wskaźnik

uzyskany zgodnie z ust. 1 podwyższa się

mleczności

010%.

Poz. 470

trwałe

oznakowanie zwierzęcia za pomocą tatuażu

uszu albo kolczyka umieszczonego w uchu.

2. Tatuaż albo kolczyk, o których mowa w ust. 1, powinien zawierać niepowtarzalny w skali kraju przez

okres 10 lat numer identyfikacyjny nadany przez prowadzącego ocenę wartości użytkowej lub hodowlanej.

3. Numer identyfikacyjny, o którym mowa w ust. 2,

składa się z dziesięciu cyfr, z których sześć pierwszych

oznacza numer stada, a cztery kolejne - indywidualny

numer zwierzęcia w stadzie, przy czym pierwsza cyfra

numeru indywidualnego zwierzęcia w stadzie oznacza

ostatnią cyfrę roku urodzenia zwierzęcia.

§ 67.1. W przypadku znakowania owiec za pomocą

tatuażu, numer stada umieszcza się w prawym uchu,

a indywidualny numer zwierzęcia w stadzie wym uchu.

w le-

2. W przypadku znakowania owiec przy pomocy

kolczyka umieszczanego w uchu numer identyfikacyjny powinien być umieszczony na kolczyku w sposób

trwały.

3. Kolczyk powinien być skonstruowany i zakłada­

ny w sposób wykluczający jego usunięcie i ponowne

użycie oraz pozwalający na łatwe odczytanie numeru

identyfikacyjnego.

3. Ocena użytkowości mlecznej owiec, o której mowa w § 61, powinna być prowadzona co najmniej

w okresie pierwszej laktacji.

§ 68. 1. Powtórne oznakowanie zwierzęcia w przypadku utraty kolczyka odbywa się z wykorzystaniem tego samego numeru.

§ 63. Ocena użytkowości wełnistej obejmuje ustalenie masy wełny potnej oraz ocenę długości i grubości włosa z uzyskanego runa, pochodzących z drugiej

strzyży tryczków i maciorek - dokonywanej w okresie

6 miesięcy od strzyży jagnięcej oraz z trzeciej strzyży

tryczków i maciorek-dokonywanej co najmniej po 10

miesiącach od drugiej strzyży.

2. Ponowne założenie kolczyka powinno zostać odnotowane w dokumentacji hodowlanej z podaniem

sposobu ustalenia tożsamości zwierzęcia przez prowadzącego ocenę wartości użytkowej lub hodowlanej.

Rozdział 15

Zakres i metody

prowadzenia oceny wartości hodowlanej owiec

§ 64. 1. Ocena wartości hodowlanej owiec obejmuje użytkowość rozpłodową i mięsną.

2. Ocena wartości hodowlanej owiec jest prowadzona z uwzględnieniem płci i wieku zwierząt.

3. Wartość hodowlana owiec szacowana jest metodą statystyczną na podstawie wyników oceny wartości

użytkowej

1) własnej zwierzęcia albo

2) własnej zwierzęcia i jego matki.

§ 65. Szczegółowe metody statystyczne stosowane

w ocenie wartości hodowlanej owiec określa załącznik

nr 10 do rozporządzenia.

Rozdział 16

§ 69. Informacje dotyczące numeru identyfikacyjnego i sposobu oznakowania zwierząt powinny być odnotowywane w dokumentacji hodowlanej i rejestrowane w systemie informatycznym prowadzonym na

potrzeby oceny wartości użytkowej i hodowlanej.

§ 70. Zwierzę jest identyfikowane przez porównanie wytatuowanego lub umieszczonego na kolczyku

numeru identyfikacyjnego z numerem odnotowanym

w dokumentacji hodowlanej.

Rozdział 17

Zakres i metody

prowadzenia oceny wartości użytkowej kóz

§ 71. Ocena wartości użytkowej kóz obejmuje użyt­

kowość mleczną i rozpłodową.

§ 72. 1. Ocena użytkowości mlecznej kóz obejmuje

ustalenie ilości mleka oraz zawartego w nim białka

i tłuszczu pochodzącego z kontrolowanych przez prowadzącego ocenę udojów, przeprowadzanych co

Sposób oznakowania i identyfikacji owiec

1) 30 dni rano i wieczorem (metoda standardowa A4)

albo

§ 66. 1. Dla owiec poddawanych ocenie wartości

użytkowej lub hodowlanej prowadzi się indywidualne,

2) 30 dni przemiennie rano i wieczorem (metoda

uproszczona AT).

-

2636-

2. Nie ustala się ilości udojonego mleka oraz zawartego w nim białka i tłuszczu z udojów od kóz od dnia

wykotu do 10 dnia po wykocie.

3. Nie ustala się ilości udojonego mleka oraz zawartego w nim białka i tłuszczu z udojów kontrolowanych

od kóz dających poniżej 0,2 kg w ciągu 24 godzin przy

metodzie A4 lub 0,1 kg mleka na jeden udój przy metodzie AT, a kolejny udój kontrolowany przeprowadza się

nie wcześniej niż w 11 dniu po wykocie.

4. Ocena użytkowości mlecznej kóz prowadzona

jest przez wszystkie kolejne laktacje od dnia objęcia

zwierzęcia oceną wartości użytkowej.

§ 73. Ocena użytkowości rozpłodowej kóz polega

na ustalaniu

1) dla każdej ocenianej kozy w stadzie

a) dat pokryć,

b) dat wykotów,

c) liczby urodzonych kożląt w danym wykocie,

2) wyrażonych w procentach dla całego stada

a) płodności, określonej jako liczba kóz wykoconych w stosunku do liczby kóz w stadzie,

b) plenności, określonej jako liczba koźląt urodzonych w stosunku do liczby wykoconych kóz.

Rozdział 18

Zasady i metody

prowadzenia oceny wartości hodowlanej kóz

§ 74. 1. Wartość hodowlana kozłów jest oceniana

na podstawie

1) pochodzenia,

2) wyników oceny użytkowości mlecznej matki.

2. Wartość hodowlaną kóz ocenia się na podstawie

1) pochodzenia,

2) wyników oceny użytkowości mlecznej

a) własnej zwierzęcia albo

b) własnej zwierzęcia i jego krewnych, dla których

prowadzona jest ocena wartości użytkowej,

3) wyników oceny własnej użytkowości rozpłodowej

zwierzęcia.

§ 75. Metody statystyczne stosowane w ocenie

wartości hodowlanej kóz powinny gwarantować uzyskanie wyników nie obciążonych wpływami głównych

czynników środowiskowych.

Rozdział 19

Sposób oznakowania i identyfikacji kóz

Poz. 470

2. Tatuaż albo kolczyk, o których mowa w ust. 1, powinny zawierać niepowtarzalny w skali kraju przez

okres 10 lat numer identyfikacyjny nadany przez prowadzącego ocenę wartości użytkowej lub hodowlanej.

3. Numer identyfikacyjny, o którym mowa w ust. 2,

składa się z ośmiu cyfr, z których trzy pierwsze oznaczają numer stada, a pięć kolejnych -

indywidualny numer zwierzęcia w stadzie, przy czym pierwsza cyfra numeru indywidualnego zwierzęcia w stadzie oznacza

ostatnią cyfrę roku urodzenia zwierzęcia.

§ 77. 1. W przypadku znakowania kóz za pomocą ta-

tuażu umieszczonego w uszach numer stada umieszcza się w prawym uchu, a indywidualny numer zwierzęcia w stadzie -

w lewym uchu.

2. W przypadku znakowania kóz za pomocą kolczyka umieszczonego w uchu numer identyfikacyjny powinien być umieszczony w sposób trwały na kolczyku.

3. Kolczyk powinien być skonstruowany i zakłada­

ny w sposób wykluczający jego usunięcie i ponowne

użycie oraz pozwalający na łatwe odczytanie numeru

identyfikacyjnego.

§ 78. 1. Powtórne oznakowanie zwierzęcia, w przypadku utraty kolczyka, odbywa się z wykorzystaniem

tego samego numeru.

2. Ponowne założenie kolczyka powinno zostać odnotowane w dokumentacji hodowlanej z podaniem

sposobu ustalenia tożsamości zwierzęcia przez prowadzącego ocenę wartości użytkowej lub hodowlanej.

§ 79. Informacje dotyczące oznakowania zwierząt

powinny być odnotowywane w dokumentacji hodowlanej i rejestrowane w systemie informatycznym prowadzonym na potrzeby oceny wartości użytkowej i hodowlanej.

§ 80. Zwierzę jest identyfikowane przez porównanie wytatuowanego lub umieszczonego na kolczyku

numeru identyfikacyjnego z numerem odnotowanym

w dokumentacji hodowlanej.

Rozdział 20

Zakres i metody

prowadzenia oceny wartości użytkowej koni

§ 81. 1. Ocena wartości użytkowej koni dokonywana jest z uwzględnieniem rasy, płci i wieku zwierzęcia

poddawanego ocenie.

2. Ocena wartości użytkowej koni obejmuje

1) ocenę pokroju,

2) prowadzenie prób dzielności,

3) ocenę użytkowości rozpłodowej.

§ 76. 1. Dla kóz poddawanych ocenie wartości użyt­

kowej lub hodowlanej prowadzi się indywidualne,

trwałe oznakowanie zwierzęcia za pomocą

§ 82. Ocena pokroju prowadzona jest na podstawie

oględzin konia i wyrażana jest w skali punktowej, przy

czym maksymalna ilość punktów za poszczególne ele-

1) tatuowania uszu albo

menty tej oceny wynosi

2) tatuowania spodniej części ogona albo

1) typ

- do 15 pkt,

3) kolczyka umieszczonego w uchu.

2) głowa i szyja

- do 5 pkt,

-

3) kłoda

-

do 15 pkt,

4) kończyny przednie

-

do 10 pkt,

5) kończyny tylne

- do 10 pkt,

6) kopyta

-

do 10 pkt,

7) ruch (stęp i kłus)

-

do 20 pkt,

8) wygląd ogólny

-

do 15 pkt.

Poz. 470

2637-

§ 83. W zależności od rasy, wieku i płci konia poddawanego ocenie wartości użytkowej powinien on

przechodzić jedną lub kilka następujących prób dzielności

1) stacjonarną próbę wierzchową,

2) stacjonarną próbę zaprzęgowo-wierzchową,

2. Próby na torach wyścigów konnych obejmują

ocenę szybkości, wytrzymałości, charakteru i zdrowia.

§ 87. 1. Ocena użytkowości rozpłodowej kan i obejmuje ustalanie

1) w przypadku klaczy

a) dat pokrycia,

b) dat wyźrebień lub poronień,

c) liczby urodzonych źrebiąt,

d) liczby potomstwa wpisanego do ksiąg,

2) w przypadku ogiera

a) liczby urodzonych źrebiąt,

b) liczby potomstwa wpisanego do ksiąg.

4) polową próbę wierzchową,

2. Ocena, o której mowa w ust. 1, obejmuje również

ocenę typu, budowy, rozwoju, zdrowia i ruchu źrebiąt

pochodzących po ocenianym ogierze lub od ocenianej

5) próby w sporcie jeździeckim,

klaczy.

3) polową próbę zaprzęgową,

6) próby na torach wyścigowych.

§ 84. 1. Stacjonarna próba wierzchowa prowadzona jest dla ogierów w specjalnie do tego celu przeznaczonym obiekcie, w jednakowych warunkach ich utrzymania.

2. Próba, o której mowa w ust. 1, obejmuje

Rozdział21

Zakres i metody

prowadzenia oceny wartości hodowlanej koni

§ 88. 1. Ocena wartości hodowlanej koni jest prowadzona z uwzględnieniem płci i wieku zwierząt.

1) ocenę charakteru, zdrowia, wykorzystania paszy,

wytrzymałości oraz cech wierzchowych, dokonywaną w okresie pierwszych 100 dni przebywania

ogiera w obiekcie określonym w ust. 1, lub

2. Ocena wartości hodowlanej koni szacowana jest

na podstawie wyników oceny wartości użytkowej

2) ocenę przydatności do ujeżdżenia, skoków lub

wszechstronnego konkursu konia wierzchowego,

dokonywaną w okresie 240 dni przebywania

w obiekcie określonym w ust. 1, prowadzoną dla

ogierów wyselekcjonowanych w wyniku oceny,

o której mowa w pkt 1.

2) własnej zwierzęcia i jego krewnych, dla których

prowadzona jest ocena wartości użytkowej.

3. Stacjonarna próba zaprzęgowo-wierzchowa prowadzona jest dla ogierów w specjalnie do tego celu

przeznaczonym obiekcie, w jednakowych warunkach

ich utrzymania, i obejmuje ocenę charakteru, wytrzymałości, siły i chęci ciągnięcia oraz cech wierzchowych.

§ 85. 1. Polowa próba zaprzęgowa prowadzona jest

w warunkach terenowych i obejmuje ocenę charakteru, wytrzymałości oraz siły i chęci ciągnięcia.

2. Polowa próba wierzchowa prowadzona jest

w warunkach terenowych i obejmuje ocenę charakteru, wytrzymałości i cech wierzchowych.

§ 86. 1. Próby w sporcie jeździeckim prowadzone są

w dyscyplinach

1) skoki przez przeszkody,

2) ujeżdżenie,

3) wszechstronny konkurs konia wierzchowego,

4) powożenie zaprzęgami,

1) własnej zwierzęcia i jego potomstwa, dla którego

prowadzona jest ocena wartości użytkowej, albo

§ 89. Wartość hodowlana koni szacowana jest metodą indeksów selekcyjnych albo metodą BLUP - mo-

del zwierzęcy.

Rozdział 22

Sposób identyfikacji koni

§ 90. 1. Konia identyfikuje się przez porównanie jego maści, odmian i znaków szczególnych oraz wieku

określanego na podstawie wyglądu zębów, ze słow­

nym lub graficznym opisem jego maści, odmian i znaków szczególnych, zawartym w dokumentacji hodowlanej, oraz z wiekiem wynikającym z tej dokumentacji.

2. Opis maści, odmian i znaków szczególnych powinien być przeprowadzony przed odsadzeniem źre­

bięcia od matki, nie później jednak niż przed ukończe­

niem przez konia 1 roku życia.

Rozdział 23

Przepis końcowy

§ 91. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie

14 dni od dnia ogłoszenia.

5) rajdy długodystansowe

- i obejmują ocenę cech wierzchowych lub zaprzęgo­

wych konia.

Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej

A. Ba/azs

-

2623-

2. W przypadku stosowania metody uśmiercania,

o której mowa w ust. 1 pkt 1, mechaniczne urządzenie

bolcowe powinno być tak ustawione, aby bolec wchodził w korę mózgową.

3. W przypadku stosowania metody uśmiercania,

o której mowa w ust. 1 pkt 3, działanie prądu elektrycznego powinno objąć mózg i serce oraz spowodować

natychmiastową utratę przytomności i wstrzymanie

akcji serca.

4. W przypadku stosowania metod usmlercania,

o których mowa w ust. 1 pkt 4-6, należy stosować

możliwie najwyższe stężenia gazu, tak aby zwierzę niezwłocznie utraciło świadomość i nastąpiła jego śmierć,

przy czym przy zastosowaniu tlenku węgla uśmierca­

nie można rozpocząć, gdy objętość tego gazu w pomieszczeniu wynosi co najmniej 1% objętości.

Poz. 469 i 470

b) halotanu,

c) metoksyfluranu,

d) enfluranu,

e) chloroformu.

2. W przypadku stosowania metody, o której mowa

w ust. 1 pkt 2, przepis § 4 ust. 4 stosuje się odpowiednio.