Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie kwalifikacji osób uprawnionych do zawodowego uboju, dopuszczalnych metod uśmiercania zwierząt stosownie do gatunku oraz organów uprawnionych do kontroli działalności osób, które zawodowo trudnią się ubojem zwierząt lub dokonują uboju w ramach działalności hodowlanej bądź gospodarczej.

§ 4. 1. W każdym miesiącu wojewoda przekazuje

kwotę dotacji dla powiatu na podstawie uzyskanych informacji o rzeczywistej liczbie mieszkańców domów

w powiecie według stanu na koniec każdego miesiąca.

2. Powiatowi, który w ciągu 15 dni na zwolnione

miejsce w domu nie przyjmie nowej osoby, zmniejsza

się kwotę dotacji w następnym miesiącu, w części przeznaczonej na dofinansowanie pobytu tej osoby w domu.

3. Kwotę dotacji, o której mowa w ust. 2, wojewoda może przekazać do innych powiatów po uzyskaniu

Poz. 468 i 469

informacji o przyjęciu nowego mieszkańca na wolne

nie dotowane miejsce, z uwzględnieniem zasady

pierwszeństwa tych, które przyjmują do swoich domów również osoby z powiatów nie posiadających

określonego typu domu, albo może przeznaczyć na

prace remontowe i zakupy inwestycyjne.

4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 i 3, wojewoda dokonuje stosownej zmiany w planie dotacji dla

powiatu.

§ 5. Traci moc rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 29 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania dotacji celowych z budżetu

państwa na dofinansowanie ponadgminnych domów

pomocy społecznej (Dz. U. Nr 166, poz. 1246).

§ 6. Rozporządzenie wchodzi w

1 czerwca 1999 r.

życie

z dniem

Minister Pracy i Polityki Socjalnej

w z. J. Staręga-Piasek

469

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ROLNICTWA I GOSPODARKI ŻYWNOŚCIOWEJ

z dnia 26 kwietnia 1999 r.

w sprawie kwalifikacji osób uprawnionych do zawodowego uboju, dopuszczalnych metod uśmiercania zwierząt stosownie do gatunku oraz organów uprawnionych do kontroli działalności osób, które zawodowo trudnią się ubojem zwierząt lub dokonują uboju w ramach działalności hodowlanej bądź gospodarczej.

Na podstawie art. 34 ust. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. Nr 111, poz. 724

oraz z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 113, poz. 715) zarzą­

dza się, co następuje

3. Zwierzęta wymienione w ust. 1 powinny być wykrwawiane przez nacięcie aorty lub przynajmniej jednej tętnicy z niej wychodzącej albo otwarcie obu tętnic

szyjnych wspólnych i obu żył szyjnych.

§ 1. Zawodowego uboju zwierząt może dokonywać

osoba, która posiada

4. Dopóki wykrwawienie nie zostanie zakończone,

nie należy przeprowadzać żadnych czynności związa­

nych z obróbką poubojową.

1) co najmniej wykształcenie podstawowe,

2) tytuł robotnika wykwalifikowanego w zawodzieubojowy.

§ 2. 1. Zwierzęta z gatunków zwierząt rzeźnych w rozumieniu przepisów o zwalczaniu chorób zakaźnych

zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Inspekcji Weterynaryjnej uśmierca się przez wykrwawienie.

2. Wykrwawienie powinno

1) rozpocząć się natychmiast po ogłuszeniu zwierzę­

cia dokonanym przy zastosowaniu jednej z nastę­

pujących metod

a) użyciu urządzenia bolcowego penetrującego,

b) użyciu urządzenia udarowego,

c) elektronarkozy,

d) użyciu dwutlenku węgla

- chyba że nie jest ono wymagane,

2) być obfite i całkowite.

§ 3. Pisklęta ptaków z gatunków: kura, kaczka, gęś,

indyk, bażant, przepiórka, perlica, kaczka piżmowa,

struś oraz zarodki tych gatunków ptaków uśmierca się

w wylęgarniach przez obcięcie głowy albo zastosowanie dwutlenku węgla w możliwie najwyższym stężeniu

tego gazu.

§ 4. 1. Zwierzęta z gatunków zwierząt futerkowych,

w rozumieniu przepisów o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich, uśmierca się przy zastosowaniu jednej z następujących metod

1) użyciu mechanicznego urządzenia bolcowego wraz

z wykrwawieniem,

2) iniekcji śmiertelnej dawki środka nasennego,

3) porażenia prądem elektrycznym,

4) użyciu tlenku węgla,

5) użyciu dwutlenku węgla,

6) użyciu chloroformu.

-

2623-

2. W przypadku stosowania metody uśmiercania,

o której mowa w ust. 1 pkt 1, mechaniczne urządzenie

bolcowe powinno być tak ustawione, aby bolec wchodził w korę mózgową.

3. W przypadku stosowania metody uśmiercania,

o której mowa w ust. 1 pkt 3, działanie prądu elektrycznego powinno objąć mózg i serce oraz spowodować

natychmiastową utratę przytomności i wstrzymanie

akcji serca.

4. W przypadku stosowania metod usmlercania,

o których mowa w ust. 1 pkt 4-6, należy stosować

możliwie najwyższe stężenia gazu, tak aby zwierzę niezwłocznie utraciło świadomość i nastąpiła jego śmierć,

przy czym przy zastosowaniu tlenku węgla uśmierca­

nie można rozpocząć, gdy objętość tego gazu w pomieszczeniu wynosi co najmniej 1% objętości.

Poz. 469 i 470

b) halotanu,

c) metoksyfluranu,

d) enfluranu,

e) chloroformu.

2. W przypadku stosowania metody, o której mowa

w ust. 1 pkt 2, przepis § 4 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

§ 6. Uśmiercanie zwierząt, uzasadnione względami

humanitarnymi, koniecznością sanitarną lub nadmierną agresywnością powodującą bezpośrednie zagroże­

nie dla zdrowia lub życia ludzkiego, powinno następo­

wać przy odpowiednim zastosowaniu metod określo­

nych w § 2-5 albo przy użyciu broni palnej.

§ 7. Organem uprawnionym do kontroli działalno­

ści osób, które zawodowo trudnią się ubojem zwierząt

lub dokonują uboju w ramach działalności hodowlanej

bądź gospodarczej, jest powiatowy lekarz weterynarii.

§ 5. 1. Zwierzęta z gatunków zwierząt domovyych,

a także zwierzęta z gatunków zwierząt laboratoryjnych .

§ 8. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie

uśmierca się przy zastosowaniu jednej z następujących

14 dni od dnia ogłoszenia.

metod

1) iniekcji śmiertelnej dawki środka nasennego,

Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej

A. Ba/azs

2) użyciu

a) eteru,

470

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ROLNICTWA I GOSPODARKI ŻYWNOŚCIOWEJ

z dnia 5 maja 1999 r.

w sprawie zakresu i metod prowadzenia oceny wartości użytkowej i hodowlanej zwierząt oraz sposobu

oznakowania i identyfikacji zwierząt do celów hodowlanych.

Na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt

gospodarskich (Dz. U. Nr 123, poz. 774 i z 1998 r. Nr 106,

poz. 668) zarządza się, co następuje

Rozdział 1

Zakres i metody prowadzenia oceny wartości

użytkowej bydła

§ 1. Ocena wartości użytkowej bydła typu użytko-

wego mlecznego i mięsno-mlecznego obejmuje

1) użytkowość mleczną,

2) użytkowość rozpłodową,

3) ocenę typu i budowy,

4) szybkość oddawania mleka,

5) temperament zwierzęcia.

§ 2. 1. Oceną użytkowości mlecznej bydła typu użyt­

kowego mlecznego i mięsno-mlecznego obejmuje się

wszystkie krowy utrzymywane w stadzie.

2. Ocena użytkowości mlecznej bydła typu użytko­

wego mlecznego i mięsno-mlecznego obejmuje

1) określanie wydajności mlecznej krowy w okresie

laktacji, w oparciu o udoje kontrolne,

2) ustalanie zawartości tłuszczu, białka i liczby komórek somatycznych w łącznej próbie mleka, składa­

jącej się z prób pobranych z każdego udoju w ramach udoju kontrolnego,

3) określenie wydajności tłuszczu, białka oraz zawartości tłuszczu i białka w mleku w okresie laktacji

w oparciu o wydajność mleczną, o której mowa

w pkt 1, i wyniki ustaleń, o których mowa w pkt 2.

§ 3. 1. Udój kontrolny jest przeprowadzany przez

prowadzącego

ocenę, którego przedstawiciel jest

obecny podczas udoju, pobiera próby mleka i dokonuje zapisów w dokumentacji hodowlanej (metoda "A").

2. Udój kontrolny, o którym mowa w ust. 1, jest

przeprowadzany

1) minimum 11 razy w roku i polega na ustaleniu ilości udojonego mleka w okresie 24 godzin oraz pobraniu łącznej próby mleka składającej się z prób

pobranych z każdego udoju przeprowadzonego

w tym okresie (metoda A 4), albo

2) minimum 6 razy w roku i polega na ustaleniu ilości

udojonego mleka w okresie 24 godzin oraz pobraniu łącznej próby mleka składającej się z prób pobranych z każdego udoju przeprowadzonego

w tym okresie (metoda A 8).

-

2622-

sięczna wojewódzka kwota dotacji, oraz 12 miesięcy,

z zastrzeżeniem ust. 2.

2. W uzasadnionych przypadkach kwota dotacji dla

powiatów może zostać zmniejszona lub zwiększona,

nie więcej jednak niż o 10%, w zależności od znajdują­

cych się w powiecie typów domów oraz uzyskanych

dochodów z tytułu odpłatności za pobyt w domu.