Rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 25 marca 1999 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy stomatologów.

§ 1. 1. Ustala się wykaz specjalności lekarskich

1) w podstawowych dziedzinach medycyny

Lp.

Nazwa specjalności lekarskiej

1

2

1

Anestezjologia i intensywna terapia

2

Chirurgia dziecięca

3

Chirurgia ogólna

4

Chirurgia szczękowo-twarzowa

5

Choroby wewnętrzne

6

Choroby zakaźne

7

Dermatologia i wenerologia

8

Diagnostyka laboratoryjna

9

Genetyka kliniczna

10

Higiena i epidemiologia

11

Medycyna pracy

12

Medycyna ratunkowa

13

Medycyna rodzinna

14

Medycyna sądowa

15

Medycyna transportu

16

Mikrobiologia lekarska

17

Neurochirurgia

18

Neurologia

19

Okulistyka

20

Ortopedia i traumatologia narządu ruchu

21

Otorynolaryngologia

22

Patomorfologia

23

Pediatria

24

Położnictwo i ginekologia

25

Psychiatria

26

Radiologia i diagnostyka obrazowa

27

Radioterapia onkologiczna

28

Rehabilitacja medyczna

29

Urologia

Zdrowie publiczne

2) w szczegółowych dziedzinach medycyny

Lp.

Nazwa specjalności lekarskiej

1

2

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

Alergologia

Angiologia

Audiologia i foniatria

Balneoklimatologia i medycyna fizykalna

Chirurgia klatki piersiowej

Chirurgia naczyniowa

Chirurgia onkologiczna

Chirurgia plastyczna

Choroby płuc

Diabetologia

Endokrynologia

Farmakologia kliniczna

Gastroenterologia

Geriatria

Hematologia

Immunologia kliniczna

Kardiochirurgia

Kardiologia

Medycyna nuklearna

Medycyna paliatywna

Medycyna sportowa

Nefrologia

Neonatologia

Onkologia kliniczna

Onkologia i hematologia dziecięca

Psychiatria dzieci i młodzieży

Reumatologia

Seksuologia

Toksykologia kliniczna

Transfuzjologia kliniczna

Transplantologia kliniczna

2. Ustala się wykaz specjalności lekarsko-stomatologicznych

1) w podstawowych dziedzinach medycyny

Lp.

Nazwa specjalności lekarskiej

1

2

1

Chirurgia szczękowo-twarzowa

2

Ortodoncja

3

Stomatologia ogólna

4

Higiena i epidemiologia

Zdrowie publiczne

-

1771 -

2) w szczegółowych dziedzinach medycyny: .

Lp.

Nazwa specjalności lekarskiej

1

2

1

Chirurgia stomatologiczna

2

Periodontologia

3

Protetyka stomatologiczna

4

Stomatologia dziecięca

5

Stomatologia zachowawcza

§ 2. Ilekroć w dalszych przepisach rozporządzenia

jest mowa o lekarzu, należy przez to rozumieć również

lekarza stomatologa.

§ 3. 1. Ustala się ramowy program specjalizacji

w podstawowych dziedzinach medycyny, który zawiera

1) zakres wiedzy teoretycznej i umiejętności praktycz-

nych, które powinny być zrealizowane w ramach

specjalności, z uwzględnieniem elementów danej dziedziny medycyny oraz dziedzin

pokrewnych,

określonej

2) formy zdobywania wiedzy teoretycznej i nabywa-

nia umiejętności praktycznych, w tym

a) kurs wprowadzający z zakresu określonej dziedziny medycyny - w pierwszym roku odbywania specjalizacji,

b) kursy szkoleniowe,

c) samokształcenie, w tym przygotowywanie opracowań teoretycznych i napisanie pracy poglądo­

wej,

d) staże kierunkowe,

e) szkolenie i uczestniczenie w wykonywan iu oraz

wykonywanie określonych zabiegów lub procedur medycznych w ustalonej liczbie,

f) pełnienie dyżurów lekarskich w określonych

specjalnościach, w ustalonej liczbie,

3) okres trwania specjalizacji, który powinien być

a) w zakresie medycyny rodzinnej i stomatologii

ogólnej - nie krótszy niż 4 lata,

b) w zakresie: chirurgii ogólnej, chirurgii dziecięcej,

chirurgii szczękowo-twarzowej, neurochirurgii,

ortopedii i traumatologii narządu ruchu, położnic­

twa i ginekologii, urologii - nie krótszy niż 6 lat,

a w przypadku lekarzy posiadających odpowiednią specjalizację I stopnia - nie krótszy niż 4 lata,

c) w zakresie pozostałych specjalności - nie krótszy niż 5 lat, a w przypadku lekarzy posiadają­

cych odpowiednią specjalizację I stopnia - nie

krótszy niż 3 lata,

d) w przypadku lekarzy posiadających specjalizację

II stopnia w pokrewnej spośród podstawowych

dziedzin medycyny lub tytuł specjalisty w pokrewnej spośród podstawowych dziedzin medycyny - nie krótszy niż 2 lata,

4) sposób sprawdzania wiedzy teoretycznej i naby-

tych umiejętności praktycznych, w tym

a) złożenie kolokwiów cząstkowych z zakresu wiedzy teoretycznej i zaliczanie sprawdzianów z zakresu umiejętności praktycznych,

b) złożenie kolokwiów z aktualnego prawa medycz. nego i promocji zdrowia,

c) ocenę złożonych opracowań teoretycznych

i prac poglądowych,

5) wykazanie się praktyczną znajomością przynaj-

mniej jednego z języków: angielskiego, francuskiego, niemieckiego.

2. Ustala się ramowy program specjalizacji

w szczegółowych dziedzinach medycyny, który zawiera

1) elementy programu, o których mowa w ust. 1

pkt 1-4, z zastrzeżeniem pkt 2,

2) okres trwania specjalizacji -

nie krótszy niż 2 lata.

§ 4. 1. Lekarz odbywa specjalizację zgodnie z programem specjalizacji, opracowanym na podstawie odpowiedniego ramowego programu specjalizacji przez

Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego,

zwane dalej "Centrum", w porozumieniu z Krajową Radą Specjalizacji Lekarskich, po zaopiniowaniu przez

Naczelną Radę Lekarską, i zatwierdzonym przez Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej.

2. Centrum podaje do wiadomości programy specjalizacji, w formie publikacji.

§ 5. 1. Lekarz odbywający specjalizację zobowiąza­

ny jest do zrealizowania wszystkich elementów programu specjalizacji danej specjalności, z zastrzeżeniem

ust. 2 i 3.

2. Lekarz, który posiada specjalizację I stopnia, odbywa specjalizację w podstawowych dziedzinach medycyny, zgodnie z programem danej specjalizacji, który powinien uwzględniać zakres wiedzy teoretycznej

i umiejętności praktycznych lekarza oraz okres odbytej

specjalizacji.

3. Lekarz, który posiada specjalizację II stopnia, odbywa specjalizację w szczegółowych dziedzinach medycyny, zgodnie z programem danej specjalizacji.

4. Specjalności, w których lekarz posiadający speI stopnia może uzyskać tytuł specjalisty

w określonej podstawowej dziedzinie medycyny, określa załącznik nr 1 do rozporządzenia.

cjalizację

5. Specjalności, w których lekarz posiadający specjalizację II stopnia w odpowiedniej dziedzinie medycy-

ny może uzyskać tytuł specjalisty w określonej szczegółowej dziedzinie medycyny albo lekarz posiadający

tytuł specjalisty w odpowiedniej podstawowej dziedzinie medycyny może uzyskać tytuł specjalisty w określonej szczegółowej dziedzinie medycyny, określa załącznik nr 2 do rozporządzenia.

§ 6. 1. Specjalizacja może być prowadzona przez

jednostki organizacyjne, o których mowa wart. 19

ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodzie lekarza (Dz. U. z 1997 r. Nr 28, poz. 152 i Nr 88, poz. 554 oraz

z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 162, poz. 1115), zwanej

dalej "ustawą", po uzyskaniu wpisu na listę prowadzoną przez Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej, jeżeli

odpowiadają następującym warunkom

1) mają w swojej strukturze organizacyjnej oddziały

szpitalne lub inne komórki organizacyjne o profilu

odpowiadającym

prowadzonej

specjalizacji,

a w przypadku prowadzenia specjalizacji w dziedzinie medycyny rodzinnej - ośrodki kształcenia lekarza rodzinnego,

2) zatrudniają w oddziałach szpitalnych lub w komórkach organizacyjnych, o których mowa w pkt 1, co

najmniej dwóch lekarzy z tytułem specjalisty w odpowiedniej dziedzinie medycyny,

3) posiadają sprzęt i aparaturę medyczną niezbędną

do realizacji zadań określonych programem specjalizacji,

4) udzielają świadczeń zdrowotnych umożliwiających

zrealizowanie programu specjalizacji,

Poz. 302

2) na podstawie umowy o pracę, zawartej na czas nie

określony z jednostką organizacyjną prowadzącą

specjalizację,

3) w ramach urlopu szkoleniowego udzielanego pracownikowi na czas trwania określonej specjalizacji,

4) na podstawie umowy o szkolenie specjalizacyjne,

zawartej z jednostką organizacyjną prowadzącą

specjalizację,

5) w ramach studiów doktoranckich prowadzonych

przez uprawniony podmiot, w którego skład wchodzi jednostka organizacyjna prowadząca specjalizację.

2. Lekarz może również odbywać specjalizację na

podstawie umowy o pracę, zawartej na czas nie określony z jednostką organizacyjną inną niż wymienione

w § 6 ust. 1, zapewniającą realizację programu specjalizacji w zakresie form, o których mowa w § 3 ust. 1

pkt 2 lit. c), e) i f), i urlopu szkoleniowego udzielonego

pracownikowi na czas niezbędny do zrealizowania pozostałej części programu specjalizacji w jednostce organizacyjnej prowadzącej specjalizację.

3. Lekarz cudzoziemiec, za zgodą Ministra Zdrowia

i Opieki Społecznej, może również odbywać specjalizację na zasadach określonych w przepisach o odbywaniu studiów i uczestniczeniu w badaniach naukowych

i szkoleniach przez osoby nie będące obywatelami polskimi.

§ 8. Okres trwania specjalizacji odbywanej na zasadach określonych w § 7 ust. 1 pkt 2-5 oraz ust. 2 i 3 nie

może być przedłużony więcej niż o połowę tego okresu.

§ 9. 1. Okres, na jaki zawierana jest umowa o pracę

w ramach rezydentury, odpowiada okresowi trwania

specjalizacji.

5) posiadają odpowiedni sprzęt i bazę dydaktyczną.

2. Okres trwania specjalizacji w ramach rezydentury ulega przedłużeniu o czas

2. Informację zawierającą dane określone w ust. 1

pkt 1-5 oraz dane o podmiotach organizacyjnych,

w których będą odbywane staże kierunkowe, jednostka organizacyjna przedstawia Ministrowi Zdrowia

i Opieki Społecznej, który na tej podstawie określa

maksymalną liczbę miejsc szkoleniowych dla poszczególnych specjalizacji w tej jednostce, po zasięgnięciu

opinii Krajowej Rady Specjalizacji Lekarskich.

1) niezdolności do pracy, dłuższej niż 30 dni w ciągu

roku, w przypadkach przewidzianych wart. 92 § 1

Kodeksu pracy,

3. Staże kierunkowe mogą być prowadzone przez

jednostki organizacyjne wpisane na listę, o której

mowa w ust. 1, lub przez osoby fizyczne posiadające

zezwolenie na prowadzenie kształcenia podyplomowego lekarzy, wydane przez właściwą okręgową izbę

lekarską, w trybie określonym w odrębnych przepisach.

§ 7. 1. Lekarz może odbywać specjalizację

1) na podstawie umowy o pracę, zawartej na czas

określony z jednostką organizacyjną prowadzącą

specjalizację, w ramach szkoleniowego etatu rezydenckiego, zwanego dalej "rezydenturą",

2) urlopu macierzyńskiego,

3) urlopu wychowawczego, nie dłuższy niż 1 rok,

4) urlopu bezpłatnego udzielonego przez pracodawcę

na czas nie dłuższy niż 3 miesiące.

3. W przypadku przedłużenia okresu trwania specjalizacji w ramach rezydentury uprawniona jednostka

organizacyjna prowadząca specjalizację zawiera z lekarzem umowę o pracę na czas określony, równy czasowi przedłużenia okresu trwania specjalizacji.

§ 10. 1. Lekarz może rozpocząć specjalizację w wybranej specjalności, jeżeli posiada prawo wykonywania zawodu lekarza, lekarza stomatologa na obszarze

Rzeczypospolitej Polskiej i został zakwalifikowany do

jej odbywania w wyniku postępowania kwalifikacyjnego, a w przypadku lekarza, o którym mowa w § 7 ust. 3,

uzyskał zgodę Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej.

2. W celu przystąpienia do postępowania kwalifikacyjnego lekarz składa wniosek o rozpoczęcie specjalizacji w danej specjalności do wojewódzkiego ośrodka

metodyczno-organizacyjnego, zwanego dalej "wojewódzkim ośrodkiem", na którego obszarze działania

ma zamiar odbywać specjalizację.

3. W celu uzyskania zgody na odbywanie specjalizacji w danej specjalności w określonej jednostce organizacyjnej lekarz, o którym mowa w § 7 ust. 3, składa

wniosek do Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej.

4. Wniosek, o którym mowa w ust. 2 i 3, lekarz może złożyć do 15 maja lub 15 grudnia każdego roku.

5. Lekarz pozostający w stosunku pracy może wystąpić z wnioskiem, o którym mowa w ust. 2, po uzy-

skaniu zgody pracodawcy na odbywanie specjalizacji.

6. Jeżeli lekarz jest uczestnikiem studiów doktoranckich, może wystąpić z wnioskiem, o którym mowa

w ust. 2, po uzyskaniu zgody kierownika studiów doktoranckich.

7. We wniosku, o którym mowa w ust. 2, lekarz może wskazać jednostkę organizacyjną, która prowadziła­

by jego specjalizację.

8. Wzór wniosków, o których mowa w ust. 2 i 3,

określają załączniki nr 3 i 4 do rozporządzenia.

§ 11. 1. Postępowanie kwalifikacyjnej obejmuje

1) ocenę formalną wniosku o rozpoczęcie specjalizacji,

2) postępowanie konkursowe, jeżeli specjalizacja ma

być odbywana w ramach rezydentury albo gdy liczba wnioskodawców o przystąpienie do specjalizacji w inny sposób niż rezydentura przekracza liczbę

ustalonych miejsc szkoleniowych.

2. Postępowanie konkursowe

1) obejmuje test i rozmowę kwalifikacyjną,

2) uwzględnia wynik egzaminu państwowego kończą­

cego staż podyplomowy.

3. Szczegółowy sposób przeprowadzania postępo­

wania kwalifikacyjnego określa program danej specjalizacji.

4. Postępowanie kwalifikacyjne przeprowadza wojewódzki ośrodek dwa razy w roku, w terminach 15 maja - 30 czerwca i 15 grudnia - 31 stycznia.

§ 12. 1. Pozytywny wynik postępowania kwalifikacyjnego stanowi podstawę dla wojewódzkiego ośrod­

ka do wskazania jednostki organizacyjnej prowadzącej

specjalizację lekarza.

2. Wskazując jednostkę organizacyjną, o której mowa w ust. 2, wojewódzki ośrodek uwzględnia

a) w miarę możliwości propozycję wyrażoną przez lekarza we wniosku o rozpoczęcie specjalizacji,

b) wyniki postępowania kwalifikacyjnego.

Poz. 302

3. Lekarzowi, który uzyskał pozytywny wynik postę­

powania kwalifikacyjnego, lub lekarzowi, o którym mowa w § 7 ust. 3, po uzyskaniu zgody Ministra Zdrowia

i Opieki Społecznej na odbycie specjalizacji, wojewódzki ośrodek wydaje kartę szkolenia specjalizacyjnego według wzoru określonego w załączniku nr 5 do

rozporządzen ia.

§ 13. Karta szkolenia specjalizacyjnego z wymaganymi wpisami, potwierdzeniami i zaliczeniami stanowi

dowód odbycia specjalizacji.

§ 14. O rozpoczęciu przez lekarza specjalizacji wojewódzki ośrodek powiadamia Centrum oraz okręgo­

wą izbę lekarską, której lekarz jest członkiem.

§ 15. 1. Lekarz odbywa specjalizację pod kierunkiem wybranego przez siebie lekarza spośród lekarzy

wyznaczonych przez kierownika jednostki organizacyjnej prowadzącej specjalizację, zwanego dalej "kierownikiem specjalizacji", za jego zgodą.

2. Kierownikiem specjalizacji powinien być lekarz

specjalista w dziedzinie medycyny będącej przedmiotem specjalizacji, a w uzasadnionych przypadkach

- w pokrewnej dziedzinie medycyny.

3. Lekarz odbywa staż kierunkowy

1) pod kierunkiem lekarza specjalisty w danej dziedzinie medycyny, wyznaczonego przez kierownika

jednostki organizacyjnej, w której odbywa staż kierunkowy, w porozumieniu z kierownikiem specjalizacji, lub

2) pod kierunkiem osoby fizycznej, o której mowa

w § 6 ust. 3.

4. Kierownik specjalizacji oraz lekarz specjalista kiekierunkowym mogą prowadzić jednocześnie specjalizację nie więcej niż 3 lekarzy.

rujący stażem

§ 16. 1. Kierownik specjalizacji jest odpowiedzialny

za ustalenie planu odbywania specjalizacji, w tym za

ustalenie miejsc odbywania staży kierunkowych,

w sposób zapewniający realizację programu specjalizacji.

2. Do obowiązków kierownika specjalizacji należy

w szczególności

1) sprawowanie nadzoru nad realizacją planu odbywania specjalizacji,

2) wyznaczenie lekarzowi pacjentów do prowadzenia,

konsultowanie i ocenianie proponowanych przez

niego badań diagnostycznych i ich interpretacji,

rozpoznania choroby, sposobu leczenia, rokowania i zaleceń dla pacjenta,

3) bezpośredni nadzór nad wykonywaniem przez lekarza zabiegów diagnostycznych, leczniczych i rehabilitacyjnych, objętych programem specjalizacji,

do czasu nabycia przez lekarza umiejętności samodzielnego ich wykonywania,

4) bezpośredni udział w wykonywanym przez lekarza

zabiegu operacyjnym albo stosowanej metodzie

leczenia lub diagnostyki stwarzającej podwyższo­

ne ryżyko dla pacjenta, do czasu nabycia przez lekarza umiejętności samodzielnego ich wykonywania lub stosowania,

5) uczestniczenie w ustalaniu harmonogramu dyżu­

rów, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 2 lit. f), w tym

podejmowanie decyzji o dopuszczeniu lekarza do

samodzielnego pełnienia dyżuru na oddziałach zabiegowych,

6) ocenianie przygotowanych przez lekarza opracowań teoretycznych objętych

Poz. 302

2. Lekarz przed przystąpieniem do egzaminu pań­

stwowego składa do właściwego wojewódzkiego

ośrodka następujące dokumenty

1) wniosek o przystąpienie do egzaminu państwowe­

go,

2) kartę szkolenia specjalizacyjnego,

3) opinię, o której mowa w § 16 ust. 2 pkt 13.

3. Dokumenty, o których mowa w ust. 2, lekarz może złożyć do dnia 31 lipca lub 31 grudnia.

programem specjali-

zacji i pracy poglądowej,

7) występowanie do pracodawcy lekarza odbywające­

go specjalizację z wnioskiem o zwolnienie go

z obowiązku wykonywania pracy w celu odbycia

staży kierunkowych i kursów określonych w programie specjalizacji,

8) kierowanie do odbycia staży kierunkowych w in-

nych jednostkach organizacyjnych albo prowadzonych przez osoby fizyczne, o których mowa

wart. 19 ust. 1 ustawy,

9) kierowanie lekarza na kursy szkoleniowe,

10) przeprowadzanie sprawdzianów z nabytych przez

lekarza umiejętności praktycznych,

11) przeprowadzanie kolokwiów i sprawdzianów prze-

widzianych w programie specjalizacji,

4. Wojewódzki ośrodek po stwierdzeniu, że dokumenty, o których mowa w ust. 2, spełniają warunki formalne, przekazuje je do Centrum i zawiadamia o tym

lekarza.

§ 19. Egzamin państwowy dla każdej specjalności

jest składany w formie egzaminu praktycznego, egzaminu testowego i egzaminu ustnego w zakresie wynikającym z programu specjalizacji.

§ 20. 1. Egzamin państwowy dla każdej specjalności organizuje Centrum.

2. Egzamin państwowy przeprowadzany jest przez

komisję egzaminacyjną, zwaną dalej "Komisją".

3. Członków Komisji i jej przewodniczącego powołuje i odwołuje Minister Zdrowia i Opieki Społecznej

12) potwierdzanie wykonywania określonych zabiegów, w liczbie ustalonej w programie specjalizacji,

spośród osób zaproponowanych przez Krajową Radę

13) wystawianie opinii zawodowej, w tym dotyczącej

4. W skład Komisji wchodzą lekarze specjaliści

w dziedzinie medycyny objętej egzaminem państwo­

wym lub - w uzasadnionych przypadkach - w pokrewnej dziedzinie medycyny, a w szczególności przedstawiciele

uzdolnień

i predyspozycji zawodowych, umiejęt­

ności manualnych, stosunku do pacjentów i współ­

pracowników, zdolności organizacyjnych i umiejęt­

ności pracy w zespole,

14) wnioskowanie do kierownika jednostki organizacyjnej prowadzącej specjalizację o niekontynuowanie specjalizacji przez lekarza, który nie realizuje

programu specjalizacji,

15) potwierdzanie odbycia szkolenia zgodnie z progra-

Egzaminów Lekarskich.

1) Krajowej Rady Egzaminów Lekarskich,

2) rektorów wyższych uczelni medycznych lub wyż­

szych uczelni z wydziałem medycznym,

3) Naczelnej Rady Lekarskiej,

mem specjalizacji w karcie szkolenia specjalizacyjnego.

4) konsultanta krajowego w danej dziedzinie medycy-

3. Kierownik specjalizacji może wystąpić do Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej, za pośrednictwem

Krajowej Rady Specjalizacji Lekarskich, o uznanie odbytych za granicą przez specjalizującego się lekarza

staży kierunkowych lub kursów szkoleniowych za równoważne ze zrealizowaniem elementów określonych

w programie danej specjalizacji-.

5) towarzystwa lekarskiego właściwego dla dziedziny

medycyny objętej egzaminem państwowym.

§ 17. Do zadań lekarza prowadzącego staż kierunkowy albo osoby fizycznej, o której mowa w § 6 ust. 3,

należy ustalanie planu stażu kierunkowego oraz innych

zadań określonych programem danej specjalizacji.

§ 18. 1. Lekarz uzyskuje tytuł specjalisty w określo­

nej dziedzinie medycyny po otrzymaniu potwierdzen ia

odbycia szkolenia specjalizacyjnego i złożeniu egzaminu państwowego.

ny,

5. W skład Komisji prowadzącej egzamin państwo­

wy w dziedzinie medycyny rodzinnej wchodzą ponadto, wskazani przez Naczelną Radę Lekarską, lekarze

specjaliści z następujących dziedzin medycyny: chorób

wewnętrznych, chirurgii, pediatrii, położnictwa i ginekologii, psychiatrii.

6. Obsługę organizacyjno-techniczną związaną

z przeprowadzeniem egzaminu państwowego oraz

czynnościami Komisji zapewnia Centrum.

§ 21. Do zadań Komisji należy

1) podejmowanie decyzji o dopuszczeniu lekarza do

egzaminu państwowego,

2) ustalenie listy lekarzy dopuszczonych do egzaminu

3) przeprowadzanie egzaminów: praktycznego, testo-

wego i ustnego,

oceny

egzaminów

§ 25. Lekarzowi, który z wynikiem pozytywnym zło­

żył egzamin państwowy, Centrum wydaje dyplom, któ-

państwowego w danym terminie,

4) dokonywanie

Poz. 302

-1775-

Dziennik Ustaw Nr 31

praktycznego

i ustnego,

5) przekazanie Krajowej Radzie Egzaminów Lekar-

skich kart testowych po przeprowadzeniu egzaminu testowego, z zachowaniem tajności procedury,

6) przekazanie Krajowej Radzie Egzaminów Lekar-

skich ocen z egzaminów praktycznego i ustnego

oraz innej dokumentacji związanej z przeprowadzonym egzaminem państwowym.

§ 22. 1. Egzamin państwowy odbywa się dwa razy

w roku: w sesji wiosennej - od 1 marca do 15 maja

i w sesji jesiennej - od 1 października do 15 grudnia.

2. Egzamin praktyczny przeprowadzany jest przed

egzaminem testowym i jego złożenie stanowi warunek

dopuszczenia lekarza do egzaminu testowego.

3. Egzamin testowy dla danej specjalności odbywa

się jednocześnie w całym kraju dwa razy w roku, w terminie ustalonym przez Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej na wniosek Krajowej Rady Egzaminów Lekarskich.

4. Egzamin ustny przeprowadzany jest po zdaniu

egzaminu testowego w ciągu dwóch miesięcy od daty

tego egzaminu.

5. Egzamin praktyczny i ustny przeprowadza zespół

egzaminacyjny powołany każdorazowo przez Komisję

spośród jej członków.

6. W czasie składania przez lekarza egzaminu praktycznego lub ustnego może uczestniczyć kierownik

specjalizacji jako obserwator.

7. Lekarz powinien być powiadomiony przez Centrum o miejscach i terminach egzaminu państwowego,

nie później niż 30 dni przed datą jego rozpoczęcia.

§ 23. 1. W przypadku gdy lekarz nie przystąpi do eg-

rego wzór stanowi załącznik nr 6 do rozporządzenia.

§ 26. 1. Rejestr lekarzy, którzy uzyskali tytuł specjalisty w określonej dziedzinie medycyny, prowadzi Centrum.

2. Dokumentacja dotycząca szkolenia specjalistycznego lekarzy oraz egzaminu państwowego przechowywana jest przez właściwy wojewódzki ośrodek.

§ 27. Uznanie tytułu specjalisty uzyskanego za granicą może nastąpić, jeżeli zostały spełnione następują­

ce warunki

1) lekarz, lekarz stomatolog posiada prawo wykony-

wania zawodu na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej,

2) okres szkolenia specjalizacyjnego odbytego za granicą nie odbiega od okresu określonego w programie danej specjalizacji w Rzeczypospolitej Polskiej,

3) program szkolenia specjalizacyjnego w zakresie

wymaganej wiedzy teoretycznej oraz umiejętności

praktycznych, sposób potwierdzenia nabytej wiedzy i umiejętności odpowiada w istotnych elementach programowi specjalizacji w danej specjalności

w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 28. 1. Lekarz ubiegający się o uznanie równoważ­

ności tytułu specjalisty uzyskanego za granicą wystę­

puje z wnioskiem do Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej za pośrednictwem Krajowej Rady Specjalizacji

Lekarskich.

2. Do wniosku należy dołączyć

1) odpis prawa wykonywania zawodu,

2) potwierdzenie uprawnienia do wykonywania zawo-

du lekarza, lekarza stomatologa w kraju, w którym

uzyskał tytuł specjalisty,

3) oryginał dokumentu o nadaniu tytułu specjalisty,

4) dokument zawierający dane o miejscu odbycia

szkolenia specjalizacyjnego, okresie jego trwania

i programie,

zaminu testowego w wyznaczonym terminie, może

wystąpić do Centrum z wnioskiem o przystąpienie do

tego egzaminu w następnej sesji egzaminacyjnej.

5) informacje o sposobie i trybie złożenia egzaminu

2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, gdy lekarz nie przystąpił do egzaminu praktycznego i ustnego.

6) zaświadczenia o miejscu, okresie trwania i rodzaju

§ 24.1. W razie negatywnego wyniku egzaminu te-

lub innej formie potwierdzenia nabytej wiedzy

i umiejętności praktycznych,

czynności zawodowych wykonywanych po uzyska-

niu tytułu specjalisty.

3. Równoważność tytułu specjalisty uzyskanego za

stowego lekarz może wystąpić do Centrum z wnioskiem o przystąpienie do egzaminu państwowego

w następnej sesji egzaminacyjnej.

wniosek Krajowej Rady Specjalizacji Lekarskich.

2. W razie ponownego negatywnego wyniku egzaminu testowego lekarz może wystąpić do Krajowej Rady Egzaminów Lekarskich o wyrażenie zgody na przystąpienie do egzaminu państwowego w trzecim terminie, który jest terminem ostatnim.

4. Wniosek, o którym mowa w ust. 3, Krajowa Rada Specjalizacji Lekarskich przygotowuje na podstawie

opinii powołanego przez siebie zespołu ekspertów,

w którego skład wchodzą lekarze posiadający tytuł

specjalisty w danej dziedzinie medycyny

granicą uznaje Minister Zdrowia i Opieki Społecznej na

1776 -

1) krajowy konsultant,

2) dwaj pracownicy nauki posiadający tytuł naukowy

lub stopień naukowy doktora habilitowanego,

3) przedstawiciel Naczelnej Rady Lekarskiej,

4) przedstawiciel właściwego lekarskiego towarzystwa naukowego.

5. Na wniosek zespołu ekspertów, o którym mowa

w ust. 4, Krajowa Rada Specjalizacji Lekarskich może

skierować lekarza ubiegającego się o uznanie równoważności tytułu specjalisty na szkolenie, trwające nie

dłużej niż 3 miesiące, do jednostki organizacyjnej prowadzącej specjalizację w danej dziedzinie medycyny;

koszty szkolenia ponosi lekarz.

§ 29. 1. Liczbę miejsc dla lekarzy, którzy mogą corocznie rozpocząć specjalizację w danej specjalności,

w tym liczbę miejsc dla lekarzy, o których mowa w § 7

ust. 3, Minister Zdrowia i Opieki Społecznej ustala, po

zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej, do dnia

31 grudnia roku poprzedniego, uwzględniając możli­

wości prowadzenia specjalizacji przez jednostki orga nizacyjne, o których mowa w § 6 ust. 1, oraz dostęp­

ność świadczeń zdrowotnych w danej dziedzinie medycyny.

2. Minister Zdrowia i Opieki Społecznej ustala corocznie liczbę miejsc i przydziela środki finansowe na

specjalizacje odbywane w określonych specjalnościach w ramach rezydentury, dla poszczególnych jednostek organizacyjnych, wymienionych w § 6 ust. 1.

3. Środki finansowe przydzielone na rezydentury

jednostkom organizacyjnym, o których mowa w § 6

ust. 1, powinny być wykorzystane zgodnie z ich przeznaczeniem, a w przypadku ich niewykorzystania niezwłocznie zwrócone Ministrowi Zdrowia i Opieki Społecznej.

§ 30. 1. Lekarz, który na podstawie dotychczasowych przepisów uzyskał

1) specjalizację I stopnia w dziedzinach: chorób wewnętrznych, chirurgii ogólnej, medycyny ogólnej,

pediatrii lub położnictwa i ginekologii,

2) specjalizację II stopnia w dziedzinach: chorób wewnętrznych, medycyny ogólnej lub pediatrii,

Poz. 302

dzinie chorób płuc oraz na podstawie rozporządzenia

uzyskał tytuł specjalisty w dziedzinie chorób wewnętrz­

nych lub pediatrii, może odbyć specjalizację w dziedzinie chorób płuc, zgodnie z programem specjalizacji

uwzględniającym zakres wiedzy teoretycznej i umiejęt­

ności praktycznych nabytych na podstawie dotychczasowego szkolenia, z tym że czas trwania tej specjalizacji nie może być krótszy niż 1 rok.

2. Specjalizację, o której mowa w ust. 1, lekarz może rozpocząć w terminie do dnia 31 grudnia 2005 r.

§ 32. Przepis § 11 ust. 2 pkt 2 nie ma zastosowania

do lekarzy, którzy ukończyli staż podyplomowy lub

praktykę przygotowawczą lekarsko-dentystyczną na

podstawie dotychczasowych przepisów.

§ 33. W uzasadnionym przypadku, na wniosek lekarza posiadającego prawo wykonywania zawodu, Minister Zdrowia i Opieki Społecznej może skierować go do

odbycia specjalizacji w określonej dziedzinie medycyny w jednostce organizacyjnej, o której mowa w § 6

ust. 1, w trybie rezydentury na zasadach określonych

rozporządzeniem, powiadamiając o tym fakcie okręgo­

wą izbę lekarską, której lekarz jest członkiem.

§ 34. Jeżeli dotychczasowe przepisy nie przewidywały uzyskiwania tytułu specjalisty w określonej dzie-

dzinie medycyny, Minister Zdrowia i Opieki Społecznej

może powierzyć określone w rozporządzeniu obowiąz­

ki lekarza specjalisty w tej dziedzinie medycyny lekarzowi legitymującemu się dorobkiem naukowym i zawodowym w tej dziedzinie medycyny.

§ 35. W przypadku specjalizacji lekarza będącego

żołnierzem

w czynnej służbie wojskowej, pełniącego

służbę lub zatrudnionego w zakładzie opieki zdrowot-

nej tworzonym i utrzymywanym przez Ministra Obrony Narodowej, ilekroć w rozporządzeniu jest mowa

o okręgowej radzie lekarskiej lub okręgowej izbie lekarskiej, należy przez to rozumieć Wojskową Radę Lekarską lub Wojskową Izbę Lekarską.

§ 36. Tryb uzyskania tytułu lekarza specjalisty będą­

cego żołnierzem w czynnej służbie wojskowej, pełnią­

cego służbę iub zatrudnionego w zakładzie opieki zdrowotnej tworzonym i utrzymywanym przez Ministra

Obrony Narodowej lub Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji, określają odrębne przepisy.

może odbyć specjalizację w dziedzinie medycyny rodzinnej w okresie krótszym niż określony w § 3 ust. 1

pkt 3 lit. a), jeżeli rozpocznie ją w terminie do dnia

31 grudnia 2003 r.

§ 37.1. Wniosek, o którym mowa w § 10 ust. 2 i 3,

w roku 1999 lekarz może złożyć do 31 maja i 15 grudnia.

2. Lekarz, o którym mowa w ust. 1, zobowiązany

jest odbyć staż kierunkowy w jednostce organizacyjnej

udzielającej świadczeń zdrowotnych w dziedzinie medycyny rodzinnej, określonej w § 6.

2. Postępowanie kwalifikacyjne, o którym mowa

w § 11 ust. 4, w roku 1999 przeprowadza się w terminach 1 czerwca-15 lipca oraz 15 grudnia 1999 r.- 31

stycznia 2000 r.

3. Czas trwania specjalizacji w dziedzinie medycyny rodzinnej dla lekarzy, o których mowa w ust. 1, określa załącznik nr 7 do rozporządzenia.

§ 38. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie

14 dni od dnia ogłoszenia.

§ 31. 1. Lekarz, który na podstawie dotychczasowych przepisów uzyskał specjalizację I stopnia w dzie-

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej

W. Maksymowicz

-

1769-

Poz. 302

302

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ZDROWIA I OPIEKI SPOŁECZNEJ

z dnia 25 marca 1999 r.

w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy stomatologów.

Na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodzie lekarza (Dz. U. z 1997 r. Nr 28, poz. 152

i Nr 88, poz. 554 oraz z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 162, poz. 1115) zarządza się, co następuje