Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 26 marca 1999 r. w sprawie przewodników turystycznych i pilotów wycieczek.

§ 1. 1. Upoważnienie do przeprowadzenia szkolenia

przewodników turystycznych lub pilotów wycieczek

wydaje wojewoda na wniosek zainteresowanego podmiotu.

2. Wniosek o wydanie upoważnienia do przeprowadzenia szkolenia przewodników turystycznych lub

pilotów wycieczek powinien zawierać

1) określenie jednostki organizacyjnej lub osoby ubiegającej się o upoważnienie,

2) określenie zakresu szkolenia, które wnioskodawca

zamierza prowadzić,

3) wskazanie, czy upoważnienie ma mieć charakter

stały czy jednorazowy,

4) wskazanie kierownika szkolenia lub innej osoby

upoważnionej do występowania wobec wojewody

w sprawach związanych ze szkoleniem,

5) informację o dotychczasowych szkoleniach prowadzonych przez wnioskodawcę, jeżeli wnioskodawca prowadził uprzednio szkolenia,

6) opis warunków szkolenia, wtym wskazanie miejsca

odbywania wykładów i zajęć praktycznych, a także

określenie miejsca przechowywania dokumentacji

szkolenia i archiwum wydanych dokumentów.

3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć

1) szczegółowe programy szkolenia, zgodne z odpowiednimi programami, o których mowa w § 2,

2) wykaz kadry wykładowców i instruktorów realizują­

cych zajęcia objęte programem szkolenia, z udokumentowaniem ich kwalifikacji, w tym praktyki uzasadniającej powierzenie obowiązków instruktora

w ramach zajęć praktycznych,

3) oświadczenia osób objętych wykazem, o którym

mowa w pkt 2, potwierdzające zgodę na współpra­

cę z wnioskodawcą,

4) dokumenty potwierdzające prawo do korzystania

z lokali wskazanych we wniosku jako miejsce pro-

-

1746-

wadzenia zajęć, a także dokumenty potwierdzające

prawo do korzystania z siedziby, w której wnioskodawca zamierza przechowywać dokumentację i archiwum szkolenia,

5) wewnętrzny regulamin szkolenia, przedstawiany

słuchaczom.

§ 2. 1.Ustala się program podstawowego szkolenia

ogólnego dla kandydatów na przewodników turystycznych, określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia.

2. Ustala się programy podstawowego szkolenia

specjalistycznego dla kandydatów na

1) przewodników górskich, określony w

nr 2 do rozporządzenia,

załączniku

2) przewodników miejskich, określony w załączniku

nr 3 do rozporządzenia,

3) przewodników terenowych, określony w załączniku

nr 4 do rozporządzenia.

3. Ustala się programy uzupełniającego szkolenia

dla kandydatów na przewodników górskich klasy drugiej i pierwszej, określone w załączniku nr 5 do rozporządzenia.

4. Ustala się program szkolenia dla kandydatów na

pilotów wycieczek, określony w załączniku nr 6 do rozporządzenia.

§ 3. 1. Warunkiem uzyskania uprawnienia przewodnika górskiego klasy trzeciej jest wykazanie się wiadomościami i umiejętnościami w zakresie przewidzianym

programem szkolenia, niezbędnym do

1) prowadzenia wycieczek górskich pieszych w warunkach letnich wszystkimi szlakami oznakowanymi na określonym obszarze górskim, zwanym dalej "obszarem uprawnień",

2) prowadzenia wycieczek autokarowych wszystkimi

drogami na obszarze uprawnień.

2. Przewodnik górski klasy trzeciej, ubiegający się

o uzyskanie uprawnień przewodnika górskiego klasy

drugiej, powinien, oprócz wymagań określonych

w ust. 1, spełniać następujące warunki

1) posiadać co najmniej dwuletni staż przewodnika

górskiego klasy trzeciej,

2) prowadzić wycieczki co najmniej przez 30 dni,

3) wykazać się wiadomościami i umiejętnościami

z zakresu przedmiotów przewidzianych w programie szkolenia uzupełniającego,

4) w odniesieniu do przewodników beskidzkich lub

sudeckich - posiadać uprawnienia przewodnika

górskiego co najmniej na dwa obszary uprawnień,

odpowiednio w Beskidach lub Sudetach.

3. Przewodnik górski klasy drugiej, ubiegający się

o uzyskanie uprawnień przewodnika górskiego klasy

pierwszej, powinien, oprócz wymagań określonych

w ust. 1 i 2, spełniać następujące warunki

Poz. 301

1) posiadać co najmniej trzyletni staż przewodnika

górskiego klasy drugiej,

2) prowadzić wycieczki co najmniej przez 50 dni,

w warunkach letnich i zimowych, w klasie drugiej,

3) wykazać się wiadomościami i umiejętnościami z zakresu przedmiotów przewidzianych w programie

szkolenia, niezbędnymi do prowadzenia wycieczek

górskich w warunkach letnich i zimowych wszystkimi szlakami turystycznymi na obszarze uprawnień,

4) w odniesieniu do przewodników beskidzkich - posiadać uprawnienia przewodnika górskiego na

wszystkie obszary Beskidów.

§ 4. Kandydaci na przewodników górskich, niezależnie od warunków określonych w § 3, powinni posiadać umiejętności zachowania się z grupą turystyczną

w terenie nie oznakowanym, w warunkach zagrożeń

występujących w górach.

§ 5. 1. Uprawnienia przewodnika górskiego skidzkiego nadaje się na obszary

be-

1) zachodni Beskidów Zachodnich, obejmujący Beskid Śląski, Beskid Mały, Beskid Makowski i Beskid

Żywiecki do Przełęczy Sieniawskiej, wraz z położo­

ną od nich na północ częścią Pogórza Karpackiego

oraz Orawą,

2) wschodni Beskidów Zachodnich, obejmujący Beskid Wyspowy, Gorce, Beskid Sądecki, od Przełę­

czy Sieniawskiej do Przełęczy Tylickiej, wraz z poło­

żoną od nich na północ częścią Pogórza Karpackiego, a także Pieniny, Spisz i Orawę,

3) Beskidów Wschodnich, obejmujący Bieszczady

i Beskid Niski od Przełęczy Tylickiej do Przełęczy

Użockiej, wraz z położoną od nich na północ czę­

ścią Pogórza Karpackiego.

2. Uprawnienia przewodnika górskiego - tatrzań­

skiego nadaje się na obszar Tatr oraz obszar Podtatrza

obejmującego Spisz, Orawę i Podhale.

3. Uprawnienia przewodnika górskiego kiego nadaje się na obszary

sudec-

1) zachodni Sudetów, obejmujący Karkonosze i Pogórze Karkonoskie, Góry i Pogórze Izerskie, Góry i Pogórze Kaczawskie, Rudawy Janowickie oraz Kotlinę Jeleniogórską, wraz z położoną od nich na pół­

noc częścią Przedgórza Sudeckiego,

2) wschodni Sudetów, obejmujący Góry Kamienne,

Góry i Pogórze Wałbrzyskie, Góry Sowie, Góry

Bardzkie, Góry Stołowe, Góry Bystrzyckie, Góry Orlickie, Masyw Śnieżnika, Góry Bialskie, Góry Złote,

Góry Opawskie i Kotlinę Kłodzką, wraz z położoną

od nich na północ częścią Przedgórza Sudeckiego.

4. Uprawnienia nadaje się na jeden lub więcej obszarów górskich wymienionych w ust. 1-3.

§ 6. 1. Ustala się następujące stopnie trudności tras

i wycieczek prowadzonych przez przewodników górskich odpowiedniej klasy

-

1747 -

1) przewodnik górski klasy trzeciej jest uprawniony

do prowadzenia pieszych wycieczek górskich

w warunkach letnich szlakami oznakowanymi oraz

wycieczek autokarowych,

2) przewodnik górski klasy drugiej jest uprawniony do

prowadzenia pieszych wycieczek górskich wszystkimi szlakami turystycznymi w warunkach letnich

oraz głównymi szlakami oznakowanymi w warunkach zimowych, a także wycieczek autokarowych;

przewodnik górski tatrzański klasy drugiej jest ponadto uprawniony do prowadzenia pieszych wycieczek górskich po drogach taternickich do trzeciego stopnia trudności w lecie i do drugiego stopnia trudności w zimie,

3) przewodnik górski klasy pierwszej jest uprawniony

do prowadzenia wycieczek górskich w warunkach

letnich i zimowych wszystkimi szlakami turystycznymi na obszarze uprawnień oraz wycieczek autokarowych; przewodnik górski tatrzański klasy

pierwszej jest ponadto uprawniony do prowadzenia pieszych wycieczek górskich po drogach taternickich do piątego stopnia trudności w lecie i do

trzeciego stopnia trudności w zimie.

2. Stopień trudności tras oraz wycieczek prowadzonych przez przewodników górskich posiadających

uprawnienia odpowiedniej klasy określają szczegóło­

we programy szkolenia specjalistycznego i uzupełnia­

jącego.

3. Prowadzenie wycieczek górskich w Tatrach powyżej piątego stopnia trudności w lecie i powyżej trze-

ciego stopnia trudności w zimie wymaga uprawnień

przewodnika górskiego tatrzańskiego klasy pierwszej

i dodatkowego szkolenia uzupełniającego, określone­

go w załączniku nr 5 do rozporządzenia.

§ 7. 1. Ustanawia się wykaz miast, w których do

oprowadzania wycieczek są wymagane uprawnienia

przewodnika miejskiego

1) Gdańsk, Gdynia, Sopot (łącznie),

2) Kraków,

3) Poznań,

Poz. 301

2) przewodnika górskiego określonych w § 5,

na obszarach górskich

3) przewodnika terenowego lub przewodnika mIeJskiego w przypadkach, o których mowa w § 7 ust. 2,

oraz w parkach narodowych, rezerwatach udostęp­

nianych do ruchu turystycznego, muzeach, w których nie oprowadza uprawniony pracownik, a także na obszarach, na których obowiązują przepisy

porządkowe prawa miejscowego w zakresie ochrony zdrowia lub życia.

§ 9. Wojewodowie, zgodnie ze swoją właściwością,

powołują komisje egzaminacyjne

dla pilotów wycieczek oraz odrębne komisje egzaminacyjne dla przewodników turystycznych górskich, miejskich i terenowych.

§ 10. 1. Komisję egzaminacyjną dla przewodników

turystycznych oraz komisję egzaminacyjną dla pilotów

wycieczek powołuje się w składzie

1) przewodniczący,

2) zastępca przewodniczącego,

3) członkowie w liczbie od 4 do 10 osób.

2. Osoby powołane do komisji egzaminacyjnej powinny spełniać następujące kryteria

1) posiadać wykształcenie wyższe w zakresie objętym

problematyką szkolenia lub

2) posiadać odpowiednio uprawnienia: przewodnika

turystycznego lub pilota wycieczek oraz wykazać

się pięcioletnią czynną działalnością odpowiednio

jako przewodnik turystyczny lub pilot wycieczek.

3. Członków komisji powołuje się spośród spełniających kryteria określone w ust. 2 przedstawicieli sto-

warzyszeń zrzeszających przewodników turystycznych

i pilotów wycieczek oraz organizacji biur podróży, a także spośród przedstawicieli

.

1) muzeów - do komisji egzaminacyjnej dla przewodników miejskich,

2) odpowiednich dla obszaru uprawnień parków narodowych i krajobrazowych - do komisji egzaminacyjnych dla przewodników górskich i terenowych.

4) Toruń,

4. Sekretarzem komisji jest pracownik urzędu woje·

wódzkiego odpowiedzialny za sporządzenie dokumentacji z przebiegu egzaminu.

5) Warszawa,

6) Wrocław.

2. Uprawnienia przewodników miejskich w miastach wymienionych w ust. 1 obejmują także oprowadzanie po obiektach i obszarach znajdujących się

w strefie podmiejskiej, jeżeli te obiekty i obszary są

związane z historią, kulturą lub gospodarką miasta oraz

są objęte wymaganym programem szkolenia przewodników miejskich.

§ 8. Organizator turystyki jest obowiązany, wobsłu­

dze grupy turystów, do zapewnienia udziału

1) przewodnika miejskiego nych w § 7 ust. 1,

dla miast wymienio-

§ 11. 1. Powołanie do komisji egzaminacyjnej następuje na czas nie określony.

2. Członek komisji egzaminacyjnej może zostać odrazie odwołania członka

komisji wskazanego przez stowarzyszenie zrzeszające

przewodników turystycznych lub pilotów wycieczek,

wojewoda występuje do stowarzyszenia o wskazanie

innych kandydatów, chyba że odwołanie członków

wiąże się ze zniesieniem komisji egzaminacyjnej.

wołany w każdym czasie. W

3. Odwołanie członka komisji egzaminacyjnej następuje

1) na wniosek członka komisji,

2) na wniosek przewodniczącego komisji, jeżeli czło­

nek komisji nie uczestniczy w jej pracach,

3) w razie utraty uprawnień przewodnika turystyczne-

go lub pilota wycieczek.

§ 12. 1. Komisje egzaminacyjne dla przewodników

turystycznych i pilotów wycieczek działają poprzez zespoły egzaminacyjne, powoływane przez przewodniczącego komisji w składzie

1) egzaminator, przewodniczący zespołu,

2) dwóch egzaminatorów, członków zespołu.

2. W pracach zespołu egzaminacyjnego uczestniczy także sekretarz komisji.

§ 13. Przewodniczący komisji wyznacza termin egzaminu i powołuje zespół egzaminacyjny na wniosek

jednostki organizacyjnej lub osoby prowadzącej szkolenie przewodników turystycznych lub pilotów wycieczek, nie później niż 30 dni od dnia złożenia wniosku.

§ 14. Egzamin dla kandydatów na przewodników

turystycznych i pilotów wycieczek składa się z

1) części teoretycznej, obejmującej zagadnienia, dla

których programy szkolenia przewidują zajęcia teoretyczne,

2) części praktycznej, obejmującej zagadnienia, dla

których programy szkolenia

praktyczne.

przewidują

zajęcia

§ 15. 1. Do zadań komisji egzaminacyjnej oraz zespołu egzaminacyjnego należy

1) przygotowanie tematów i testów egzaminu pisem-

nego,

3) określenie zadań do realizacji w ramach części prak-

3. Stałe komisje egzaminacyjne powołuje się, jeże­

li liczba osób zgłaszających zamiar złożenia egzaminu

ze znajomości języka obcego w danym województwie

uzasadnia przeprowadzenie egzaminu co najmniej

dwa razy w roku.

§ 18. 1. Komisja powoływana do przeprowadzenia

jednego egzaminu ze znajomości języka obcego składa

się z dwóch egzaminatorów z listy Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki, z których jeden pełni obowiązki przewodniczącego komisji.

2. Komisja stała składa się z 3-5 egzaminatorów

z listy Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki,

w tym przewodniczącego.

3. Komisja stała przeprowadza egzaminy w zespołach egzaminacyjnych wyznaczanych przez przewodniczącego, składających się z dwóch egzaminatorów,

w tym przewodniczącego zespołu.

4. W pracach komisji egzaminacyjnej języków obcych i jej zespołu egzaminacyjnego uczestniczy sekretarz komisji, którym jest pracownik urzędu wojewódzkiego. Sekretarz jest odpowiedzialny za sporządzenie

dokumentacji z przebiegu egzaminu.

§ 19. 1. Posiedzenia komisji egzaminacyjnych języ­

ków obcych odbywają się w terminach podanych do

publicznej wiadomości co najmniej 30 dni przed datą

egzaminu.

2. Zamiar zdawania egzaminu ze znajomości języka

obcego mogą zgłaszać

osoby posiadające uprawnienia

przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek,

4) przeprowadzenie egzaminu i wystawienie ocen.

2. Tematy, testy, zestawy pytań, o których mowa

w ust. 1, oraz protokół przebiegu egzaminu stanowią

jego dokumentację.

3. Protokół przebiegu egzaminu obejmuje w szczególności: listę osób, które zgłosiły się na egzamin, oceny wystawione przez każdego egzaminatora oraz

uzgodnioną ocenę łączną, a także uwagi zgłaszane

w trakcie trwania egzaminu przez jego uczestników.

Protokół podpisują wszyscy członkowie zespołu egzaminacyjnego oraz sekretarz komisji.

§ 16. Osoba, która nie zdała egzaminu teoretycznego lub praktycznego, może przystąpić do egzaminu ponownie po upływie 30 dni.

§ 17. 1. Komisje egzaminacyjne języków obcych

powołuje wojewoda spośród osób znajdujących się na

Urzędu

Kultury Fizycznej i Turystyki,

ogłoszonej w formie obwieszczenia, odrębnie dla każ­

dego języka obcego.

2) zbiorowo -

jednostki organizacyjne lub osoby

upoważnione do przeprowadzenia szkolenia prze-

tycznej egzaminu,

Prezesa

2. Komisję egzaminacyjną powołuje się na stałe lub

do przeprowadzenia jednego egzaminu.

1) indywidualnie -

2) przygotowanie zestawów pytań egzaminu ustnego,

liście

Poz. 301

1748 -

wodników turystycznych i pilotów wycieczek,

w imieniu uczestników szkolenia.

§ 20. 1. Do zadań komisji egzaminacyjnej języków

obcych należy

1) przygotowanie tematów i testów egzaminu pisem-

nego,

2) przygotowanie zestawów pytań egzaminu ustne-

go,

3) przeprowadzenie egzaminu i wystawienie ocen.

2. Tematy, testy, zestawy pytań, o których mowa

w ust. 1, oraz protokół przebiegu egzaminu stanowią

jego dokumentację.

3. Protokół przebiegu egzaminu obejmuje w szczególności: listę osób, które zgłosiły się na egzamin, oce-

ny wystawione przez

każdego

egzaminatora oraz

a także uwagi zgłaszane

w trakcie trwania egzaminu przez jego uczestników.

Protokół podpisują wszyscy członkowie komisji lub zespołu egzaminacyjnego oraz sekretarz komisji.

uzgodnioną ocenę łączną,

-

1749 -

§ 21. 1. Egzamin sprawdzający znajomość języka

obcego przez przewodnika turystycznego i pilota wycieczek, o którym mowa wart. 32 ust. 2 ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz. U.

Nr 133, poz. 884 i Nr 158, poz. 1043 oraz z 1998 r. Nr 113,

poz. 714), zwanej dalej "ustawą", ma na celu stwierdzenie znajomości języka obcego w mowie i piśmie,

z uwzględnieniem terminologii zawodowej, w stopniu

umożliwiającym spełnianie obowiązków przewodnika

turystycznego lub pilota wycieczek.

2. Egzamin ze znajomości języka obcego dla przewodników turystycznych obejmuje w szczególności

1) wypowiedź ustną z zakresu wiedzy krajoznawczej,

2) część ustną w formie rozmowy, obejmującą rozumienie pytań zadawanych ustnie i płynne posługi­

wanie się językiem obcym przy udzielaniu odpowiedzi, zarówno z zakresu wiedzy krajoznawczej,

jak i praktycznych zagadnień obsługi turystów.

3. Egzamin ze znajomości języka obcego dla pilotów wycieczek obejmuje w szczególności

1) test pisemny z zakresu rozumienia sformułowań

handlowych, urzędowych i krajoznawczych,

2) część pisemną, potwierdzającą umiejętność formułowania wypowiedzi w języku obcym,

3) część ustną w formie rozmowy, obejmującą rozumienie pytań zadawanych ustnie i płynne posługi­

wanie się językiem obcym przy udzielaniu odpowiedzi .

4. Ocenie podlega każdy element egzaminu. Ocenę

końcową pozytywną otrzymuje kandydat, który otrzymał wszystkie oceny częściowe pozytywne.

§ 22. Osoba, która nie zdała egzaminu ze znajomości języka obcego, może przystąpić do egzaminu

po-

nownie po upływie 30 dni.

§ 23. Osobom, które zdały egzamin ze znajomości

języka

obcego z wynikiem pozytywnym, wydaje się

świadectwo znajomości języka obcego w zakresie wymaganym od przewodników turystycznych i pilotów

wycieczek według wzoru określonego w załączniku

nr 7 do rozporządzenia.

§ 24. Opłaty egzaminacyjne za sprawdzenie kwalifikacji kandydatów na przewodników turystycznych

lub pilotów wycieczek oraz za sprawdzenie znajomości

języka obcego przez przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek, a także wysokość wynagrodzenia egzaminatorów ustala się jako procent najniższego wynagrodzenia za pracę przysługującego pracownikom,

ustalonego zgodnie z przepisami prawa pracy, obowią­

zującego w dniu przeprowadzenia egzaminu, zwanego

dalej "najniższym wynagrodzeniem". Stawki opłat

i wynagrodzenia zaokrągla się do pełnych złotych

w górę.

§ 25. Opłata za egzamin osób ubiegających się

o uprawnienia przewodnika turystycznego i pilota wycieczek, a także za egzamin ze znajomości języka obce-

Poz. 301

go przez przewodnika turystycznego i pilota wycieczek

wynosi

1) 10% najniższego wynagrodzenia - za egzamin

osób ubiegających się o uprawnienia pilota wycieczek, przewodnika terenowego i przewodnika miejskiego,

2) 10% najniższego wynagrodzenia - za egzamin

osób ubiegających się o uprawnienia przewodnika

górskiego klasy trzeciej,

3) 15% najniższego wynagrodzenia - za egzamin

osób ubiegających się o uprawnienia przewodnika

górskiego klasy drugiej i pierwszej,

4) 10% najniższego wynagrodzenia - za egzamin

sprawdzający kwalifikacje przewodnika turystycznego i pilota wycieczek, któremu zawieszono

uprawnienia,

5) 10% najniższego wynagrodzenia - za egzamin ze

znajomości języka obcego przez przewodnika turystycznego i pilota wycieczek.

§ 26. 1. Za sprawdzenie kwalifikacji osoby ubiegającej się

o uprawnienia przewodnika turystycznego

i pilota wycieczek oraz za przeprowadzenie egzaminu

sprawdzającego egzaminatorowi przysługuje wynagrodzenie w wysokości

1) 3% najniższego wynagrodzenia - za jednego egzaminowanego, jeżeli egzaminator pełni funkcję

przewodniczącego komisji lub zespołu egzaminacyjnego,

2) 2% najniższego wynagrodzenia - za jednego egzaminowanego, dla pozostałych członków komisji

egzaminacyjnej.

2. Wynagrodzenie egzaminatora sprawdzającego

obcego przez pilota wycieczek lub

przewodnika turystycznego wynosi 3% naj niższego

wynagrodzenia za jedną osobę.

znajomość języka

3. Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 1 i 2,

obejmuje przygotowanie pytań, przeprowadzenie egzaminu pisemnego i ustnego oraz ocenę prac pisemnych.

§ 27. 1. Osoby ubiegające się o nadanie uprawnień

przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek skła­

dają wniosek do wojewody właściwego dla ich miejsca

zamieszkania.

2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać

1) imię i nazwisko oraz nazwisko rodowe wnioskodawcy,

2) imiona rodziców,

3) datę i miejsce urodzenia,

4) wykształcenie (rodzaj szkoły średniej lub wyższej

i rok ukończenia),

5) stałe miejsce zamieszkania oraz adres dla korespondencji w razie pobytu poza stałym miejscem

zamieszkania,

-

1750 -

6) poprzednie stałe miejsca zamieszkania w okresie

ostatnich 5 lat,

7) wskazanie rodzaju i zakresu uprawnień, o które

ubiega się wnioskodawca.

3. Do wniosku należy dołączyć

1) odpis świadectwa lub dyplomu stwierdzającego

posiadanie wykształcenia średniego,

2) zaświadczenie o ukończeniu szkolenia prowadzo-

nego przez jednostkę organizacyjną lub osobę

uprawnioną do szkolenia przewodników turystycznych lub pilotów wycieczek oraz o odbyciu praktyki,

3) zaświadczenie o zdaniu egzaminu przed właściwą

komisją egzaminacyjną dla przewodników turystycznych lub pilotów wycieczek,

4) świadectwo lekarskie, potwierdzające stan zdrowia

umożliwiający wykonywanie funkcji przewodnika

turystycznego lub pilota wycieczek w zakresie objętym wnioskiem, wystawione w trybie i zakresie

określonym przepisami o badaniach lekarskich

pracown i ków,

rych mowa wart. 49 ust. 1 pkt 2 ustawy, podstawą potwierdzenia uprawnienia jest uznanie zakresu odbytego szkolenia za równorzędny z zakresem szkolenia

obowiązującym w Polskim Towarzystwie Turystyczno-Krajoznawczym; ocenie podlega dokumentacja szkolenia, obejmująca w szczególności program, wykaz kadry kształcącej, protokoły egzaminacyjne oraz wykaz

wydanych zaświadczeń i legitymacji.

§ 30. 1. Na podstawie złożonych wniosków i dokumentów oraz posiadanej ewidencji wojewoda potwierdza dotychczasowe uprawnienia odpowiednio jako

uprawnienia

1) pilota wycieczek - w odniesieniu do osób, które

posiadały uprawnienia pilota wycieczek zagranicznych kategorii czwartej, trzeciej, drugiej i pierwszej, pilota wycieczek krajowych oraz przewodnika

górskiego i terenowego,

2) przewodnika górskiego - dla osób, które posiadały uprawnienia przewodnika górskiego, z zachowaniem dotychczasowej klasy i obszaru uprawnień,

3) przewodnika terenowego - dla osób posiadają­

cych uprawnienia przewodnika terenowego,

5) oświadczenie o niekaralności za przestępstwa

umyślne lub inne, popełnione w związku z wykonywaniem funkcji przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek,

4) przewodnika miejskiego - dla osób posiadających

uprawnienia przewodnika miejskiego dla danego

miasta.

6) 2 fotografie.

2. Potwierdzenie uprawnień dokumentuje się wydaniem legitymacji pilota wycieczek lub przewodnika

turystycznego.

§ 28. 1. Osoby ubiegające się o potwierdzenie uzyskanych przed dniem wejścia w życie ustawy uprawnień przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek

składają odpowiedni wniosek do wojewody właściwe­

go ze względu na ich obecne miejsce zamieszkania.

2. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć dokumenty potwierdzające uzyskane uprzednio

uprawnienia. Potwierdzeniem posiadania uzyskanego

uprzednio uprawnienia jest w odniesieniu do

1) pilota wycieczek zagranicznych - zaświadczenie

lub legitymacja pilota wycieczek zagranicznych potwierdzone przez centralny organ administracji rzą­

dowej do spraw turystyki,

2) pilota wycieczek krajowych i przewodnika turystycznego -legitymacja wystawiona przez właści­

wy terenowy organ administracji rządowej, zaświadczenie potwierdzone przez właściwy organ

administracji rządowej lub legitymacja wystawiona przez Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze.

§ 31.1. Osobom przedstawiającym dokumenty potwierdzające znajomość języka obcego, zgodnie z prze-

pisami ustawy, wojewoda dokonujący potwierdzenia

uprawnień przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek wpisuje znajomość języka obcego w wydawanej legitymacji.

2. Osoby, które nie spełniają wymagań określonych

w ust. 1, mogą otrzymać potwierdzenie znajomości ję­

zyka obcego po spełnieniu wymagań określonych

ustawą, w szczególności po zdaniu egzaminu ze znajomości języka przed właściwą komisją egzaminacyjną

języków obcych.

§ 32. 1. Ustala się wzór legitymacji

1) przewodnika miejskiego i terenowego, określony

w załączniku nr 8 do rozporządzenia,

2) przewodnika górskiego,

nr 9 do rozporządzenia,

określony

w

załączniku

3) pilota wycieczek, określony w załączniku nr 10 do

3.

Nie

wymaga dokumentowania posiadanie

uprawnień, których uzyskanie znajduje potwierdzenie

w ewidencji prowadzonej przez organ upoważniony do

potwierdzania uprawnień, a także w ewidencji pilotów

wycieczek zagranicznych przekazanej wojewodom

przez Urząd Kultury Fizycznej i Turystyki.

§ 29. W odniesieniu do osób ubiegających się o potwierdzenie uprawnień przewodnika turystycznego

uzyskanych u organizatorów szkolenia innych niż Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze, o któ-

rozporządzenia.

2. Legitymacje wydaje i dokonuje w nich wpisów

wojewoda właściwy dla nadania lub potwierdzenia

uprawnień przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek.

§ 33. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie

14 dni od dnia ogłoszenia.

Prezes Rady Ministrów: J. Buzek

Nr 31

Warszawa, dnia 14 kwietnia 1999 r.

TREŚĆ

Poz.

ROZPORZĄDZENIA

301 302 -

Prezesa Rady Ministrów z dnia 26 marca 1999 r. w sprawie przewodników turystycznych

i pilotów wycieczek .

1745

Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 25 marca 1999 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy stomatologów .

1769

301

ROZPORZĄDZENIE PREZESA RADY MINISTRÓW

z dnia 26 marca 1999 r.

w sprawie przewodników turystycznych i pilotów wycieczek.

Na podstawie art. 21 ust. 3, art. 34 ust. 2 oraz art. 49

ust. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz. U. Nr 133, poz. 884 i Nr 158, poz. 1043

oraz z 1998 r. Nr 113, poz. 714) zarządza się, co nastę­

puje