Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 17 marca 1999 r. w sprawie szczegółowych warunków weterynaryjnych wymaganych przy zarobkowym wytwarzaniu, przetwarzaniu, obrocie lub składowaniu niejadalnych surowców zwierzęcych, pasz oraz dodatków do pasz.

§ 1. 1. Z zastrzeźeniem ust. 2, działalność polegają­

ca na zarobkowym wytwarzaniu pasz i dodatków do

pasz pochodzenia zwierzęcego może być prowadzona

wyłącznie w specjalnie do tego celu przeznaczonych

obiektach, zwanych dalej "wytwórniami pasz", albo

w zakładach utylizacyjnych.

2. Działalność polegająca na zarobkowym wytwarzaniu karmy dla zwierząt domowych może być prowadzona wyłącznie w wytwórniach pasz.

§ 2. Warunki weterynaryjne wymagane przy prowadzeniu działalności, o której mowa w § 1 ust. 1 i § 13,

w zakładach utylizacyjnych określają przepisy w sprawie szczegółowych warunków weterynaryjnych przy

zbieraniu, przetwarzaniu, grzebaniu lub spalaniu zwłok

zwierzęcych i ich części oraz odpadów poubojowych.

§ 3. Wytwórnie pasz powinny być odgrodzone od

dróg publicznych, budynków przeznaczonych na pobyt

ludzi, obiektów przetwórstwa rolno-spożywczego i innych obiektów, a w szczególności ubojni i rzeźni, szczelną przegrodą o wysokości co najmniej 2,2 m i położo­

ne w odległości co najmniej 50 m od tych obiektów.

§ 4. 1. W wytwórni pasz powinny być w szczegól-

2. Pomieszczenia wytwórni pasz powinny być zabezpieczone przed dostępem zwierząt, a w szczególności ptaków, gryzoni i owadów.

3. W przypadku gdy wytwórnia pasz nie jest wyposażona w urządzenia, o których mowa w ust. 1 pkt 4,

nie przetworzone surowce paszowe powinny być niezwłocznie przekazane do zakładu utylizacyjnego.

§ 5. Ściany i podłogi pomieszczeń, o których mowa

w § 4 ust. 1 pkt 1, powinny być wykonane z materiałów

nienasiąkliwych, nieprzepuszczalnych i zmywalnych,

umożliwiających łatwe czyszczenie i dezynfekcję,

a podłogi powinny być ułożone w sposób ułatwiający

odprowadzenie płynów.

§ 6. 1. Rozmieszczenie pomieszczeń w wytwórni

pasz powinno wykluczać możliwość zanieczyszczenia

produktu i zapewnić utrzymanie całkowitego rozdziału

stref: surowca, półproduktu i produktu gotowego.

2. Osoby pracujące w pomieszczeniach do przyjmowania i składowania surowców paszowych nie mogą wejść do pomieszczeń, w których wytwarzane są

pasze i dodatki do pasz pochodzenia zwierzęcego, bez

uprzedniej zmiany odzieży roboczej i obuwia albo ich

uprzedniego odkażenia.

3. Narzędzia i sprzęt używane w pomieszczeniach

do przyjmowania i składowania surowców paszowych

nie mogą być przenoszone do pomieszczeń, w których

wytwarzane są pasze i dodatki do pasz pochodzenia

zwierzęcego.

ności

1) odrębne pomieszczenia do

a) przyjmowania i składowania surowców paszowych,

b) wytwarzania pasz i dodatków do pasz pochodzenia zwierzęcego,

c) składowania wytworzonych produktów,

2) urządzenia do czyszczenia i odkaźania środków

transportu i pojemników, w których przewożone są

surowce paszowe,

3) laboratorium do przeprowadzania podstawowych

analiz,

4) urządzenia do niszczenia nie przetworzonych su-

rowców paszowych,

5) urządzenia do niszczenia odpadów powstałych

podczas procesu produkcji, które nie mogą być

wprowadzone do innych pokarmów zwierzęcych

ze względu na zdrowie zwierząt lub ludzi,

6) sanitariaty, przebieralnie i umywalnie dla persone-

lu.

§ 7. Surowce paszowe powinny być przetworzone

niezwłocznie po ich przyjęciu.

§ 8. 1. Środki transportu i pojemniki, używane do

transportu surowców paszowych, powinny być

oczyszczone, umyte i zdezynfekowane po każdym uży­

ciu.

2. W pomieszczeniach wytwórni pasz należy systematycznie, nie rzadziej jednak niż raz na 6 miesięcy,

przeprowadzać dezynsekcję i deratyzację.

3. Ścieki powstałe w pomieszczeniach do przyjmowania i składowania surowców paszowych powinny

być zneutralizowane w sposób wykluczający pozostanie w nich patogenów.

§ 9. 1. Surowce do produkcji półwilgotnej karmy

dla zwierząt domowych powinny pochodzić od zwierząt, których mięso zostało uznane za zdatne do spożycia, oraz być poddane obróbce cieplnej w sposób zapewniający osiągnięcie temperatury wewnętrznej co

najmniej 90°C.

2. Karma dla zwierząt domowych w puszkach powinna być poddana sterylizacji o wartości cieplnej

Fo 3,0.

3. Surowce do produkcji karmy dla zwierząt futerkowych powinny pochodzić od zwierząt, których mię­

so zostało uznane za zdatne do spożycia.

4. Karma, o której mowa w ust. 1, powinna być

wprowadzana do obrotu w szczelnych opakowaniach.

§ 10. 1. Sucha karma dla zwierząt domowych powinna być sporządzana z surowców pochodzących ze

zwierząt, których mięso zostało uznane za zdatne do

spożycia lub o ograniczonej przydatności do spoży­

cia.

2. Karma, o której mowa w ust. 1, powinna być podda~a .obróbce cieplnej w sposób zapewniający osią­

o

gnJęcl~ temperatury wewnętrznej co najmniej 90 e,

chyba ze surowce użyte do produkcji tej karmy zostały

uprzednio poddane takiej obróbce.

§ 11. 1. Podmiot wprowadzający do obrotu pasze,

w tym również karmę dla zwierząt domowych, oraz dodatki do pasz pochodzenia zwierzęcego powinien zapewnić, aby odpowiadały one warunkom mikrobiologicznym określonym w załączniku do rozporządzenia.

2. Do obrotu jako pasza i dodatki do pasz pochodzenia zwierzęcego dla zwierząt przeżuwających nie może

być wprowadzane przetworzone białko ssaków.

§ 12. 1. Pasze, w tym również karma dla zwierząt

domowych, oraz dodatki do pasz pochodzenia zwierzę­

cego powinny być zamknięte w szczelnych opakowaniach i składowane w zamkniętych pomieszczeniach

~abezpi,eczonych przed dostępem gryzoni, ptaków

lowadow.

2. W pomieszczeniach, o których mowa w ust. 1,

należy systematycznie, nie rzadziej jednak niż raz na

6 miesięcy, przeprowadzać dezynsekcję i deratyzację.

3. Środki transportu używane do przewozu towarów wymienionych w ust. 1 powinny być szczelne i zabezpieczone przed dostępem gryzoni i ptaków.

§ 13. 1. Działalność polegająca na zarobkowym

przetwarzaniu niejadalnych surowców zwierzęcych

może być prowadzona wyłącznie w zakładach utylizacyjnych albo w specjalnie do tego celu przeznaczonych obiektach, zwanych dalej "zakładami przetwórczymi".

2. Ni~jadalne surowce zwierzęce pochodzące ze

z~łok zWierzęcych i ich części lub zwierząt, których

mięso zostało uznane za niezdatne do spożycia, albo

od zwierząt chorych, podejrzanych o zakażenie lub pochodzących z obszarów, na których występuje choroba

zakaźna, mogą być przetwarzane wyłącznie w zakła­

dach utylizacyjnych.

Poz. 295

ścianami i podłogą wykonaną z materiałów nienasiąkliwych, nieprzepuszczalnych i zmywalnych

w sposób umożliwiający łatwe czyszczenie i dezynfekcję,

2) urządzenia do niszczenia odpadów powstałych

podczas procesu produkcji, które nie mogą być

wprowadzone do innych pokarmów zwierzęcych

ze względu na zdrowie zwierząt lub ludzi,

3) urządzenia do spalania albo niszczenia materiałów

użytych do opakowań niejadalnych surowców

zwierzęcych,

.

4) inne urządzenia w zależności od rodzaju przetwarzanych niejadalnych surowców zwierzęcych.

2.. W przypadku gdy zakład przetwórczy nie jest wyposazony w urządzenia do niszczenia nie zużytych niejadal!:'ych surowców zwierzęcych pozostałych po produkcJI, surowce te powinny być niezwłocznie przekazane do zakładu utylizacyjnego.

§ 15. Niejadalne surowce zwierzęce powinny być

przetworzone niezwłocznie po ich przyjęciu.

§ 16. 1. Środki transportu i pojemniki używane do

przewożenia niejadalnych surowców zwierzęcych powinny być oczyszczone, umyte i zdezynfekowane po

każdym użyciu.

2. Materiały użyte do opakowania niejadalnych surowców zwierzęcych powinny być spalone albo zniszczone w zakładzie przetwórczym.

3. Ścieki powstałe w pomieszczeniach do składo­

surowców zwierzęcych powinny

byc zneutralizowane w sposób wykluczający pozostanie w nich patogenów.

wa~ia nieja~alnych

§ 17. Nie przetworzona wełna owcza, włosy zwier~~t przeżuwających, szczecina świńska, pióra i części

plor wprowadzane do obrotu powinny być suche i opa-

kowane.

§ 18. 1. Produkty wytworzone z nawozów naturalnych powinny być składowane w taki sposób, aby nie

ulegały zakażeniu lub zanieczyszczeniu oraz zawilgocen.iu, a w szczególności w szczelnych i odizolowanych

silosach lub odpowiednio zamkniętych opakowaniach.

2. Podmiot wprowadzający do obrotu produkty wytworzone z ~awozów naturalnych powinien zapewnić,

aby odpowiadały one warunkom mikrobiologicznym

określonym w załączniku do rozporządzenia.

§ 19. W stanie nie przetworzonym do obrotu może

być wprowadzany wyłącznie nawóz naturalny pochodzący od kur i zwierząt jednokopytnych z obszarów, na

któ.rych nie stwierdzono przypadków choroby zakaźnej

zWierząt.

§ 20. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie

14 dni od dnia ogłoszenia .

§ 14. 1. W zakładach przetwórczych powinny być

w szczególności

1) wydzielone pomieszczenia do składowania i przetwarzania niejadalnych surowców zwierzęcych, ze

Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej

J. Janiszewski

1724 -

295

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ROLNICTWA I GOSPODARKI ŻVWNOŚCIOWEJ

z dnia 17 marca 1999 r.

w sprawie szczegółowych warunków weterynaryjnych wymaganych przy zarobkowym wytwarzaniu, przetwarzaniu, obrocie lub składowaniu niejadalnych surowców zwierzęcych, pasz oraz dodatków do pasz.

Na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 4 oraz ust. 4 ustawy

z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaź­

nych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz

o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. Nr 60, poz. 369

i z 1998 r. Nr 106, poz. 668) zarządza się, co następuje

Załącznik

do rozporządzenia Ministra

Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej

z dnia 17 marca 1999 r, (poz. 295)

WARUNKI MIKROBIOLOGICZNE, JAKIE POWINNY SPEŁNIAĆ PASZE I DODATKI DO PASZ

POCHODZENIA ZWIERZĘCEGO

Próbki pasz i dodatków do pasz pochodzenia zwierzęcego, pobrane podczas lub po ustalonym okresie składo­

wania, powinny spełniać następujące warunki mikrobiologiczne

Clostridium perfringens (*) - nieobecne w 1 g produktu;

Salmonelle - nieobecność w 25 g przy: n = 5, C = O, m = O, M = O;

Enterobacteriacea: n = 5, C = 2, m = 10, M = 3x10 2 W 1 g,

gdzie

n = liczba próbek,

m = wielkość progowa dla liczby bakterii; wynik uznany jest za zadowalający, jeśli liczba bakterii we wszystkich

próbkach jednostkowych nie przekroczy liczby m.

M = wartość maksymalna liczby bakterii; wynik uznany jest za niezadowalający, jeśli liczba bakterii w jednej lub

więcej próbek jednostkowych wynosi M lub więcej.

C = liczba próbek jednostkowych, w których liczba bakterii może wynosić między m a M; wynik jest nadal uznany za zadowalający, jeśli liczba bakterii w pozostałych próbkach jednostkowych wynosi m lub mniej od m.

(*) Nie dotyczy karm dla zwierząt domowych oraz produktów wytworzonych z nawozów naturalnych.

296

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ROLNICTWA I GOSPODARKI ŻVWNOŚCIOWEJ

z dnia 24 marca 1999 r.

w sprawie kwalifikacji osób wykonujących badanie zwierząt rzeźnych i mięsa.

Na podstawie art. 44 ust. 7 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. Nr 60, poz. 369 i z 1998 r. Nr 106,

poz. 668) zarządza się, co następuje

2. Kontrolerem higieny mięsa może zostać osoba,

która spełnia łącznie następujące warunki

§ 1. Do badania zwierząt rzeźnych i mięsa może zo-

2) w trakcie uzyskiwania tytułu zawodowego, o którym mowa w pkt 1, odbyła szkolenie, którego ramowy program określa załącznik do rozporządze­

nia, oraz

stać wyznaczony wyłącznie lekarz weterynarii co naj-

mniej z rocznym okresem wykonywania zawodu,

w tym dwumiesięczną praktyką w rzeźnianym obwodzie badania zwierząt rzeźnych i mięsa oraz jednomiesięczną praktyką w laboratorium higieny mięsa.

§ 2. 1. Badanie zwierząt rzeźnych i mięsa w zakresie

1) sprawdzenia, czy zwierzęta nie są zmęczone lub

nadmiernie pobudzone,

2) sprawdzenia, czy zwierzęta nie wykazują objawów

choroby,

3) mierzenia wewnętrznej ciepłoty ciała zwierząt,

4) znakowania dla celów identyfikacyjnych tusz i ich

części,

5) oględzin tusz, głów, narządów wewnętrznych,

6) rutynowego nacinania węzłów chłonnych i tkanek,

7) wykrywania włośni

może wykonywać osoba nie posiadająca tytułu lekarza weterynarii, zwana dalej "kontrolerem higieny

mięsa".

1) posiada tytuł zawodowy

a) weterynaryjnego kontrolera sanitarnego lub

b) technika weterynarii,

3) odbyła trzymiesięczną praktykę we wskazanym

przez wojewódzkiego lekarza weterynarii rzeźnia­

nym obwodzie badania zwierząt rzeźnych i mięsa.

§ 3. Osoby, które w dniu wejścia w życie rozporządzenia posiadają kwalifikacje nabyte na podstawie dotychczasowych przepisów, mogą do dnia 31 grudnia

2010 r. wykonywać następujące badania

1) oglądacz zwierząt rzeźnych i mięsa określonym w § 2 ust. 1,

2) oglądacz co do włośni w § 2 ust. 1 pkt 7.

w zakresie

w zakresie określonym

§ 4. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie

14 dni od dnia ogłoszenia.

Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej

J. Janiszewski

'I