Oświadczenie rządowe z dnia 28 grudnia 1998 r. w sprawie ratyfikacji przez Rzeczpospolitą Polską Konwencji o odpowiedzialności osób utrzymujących hotele za rzeczy wniesione przez gości hotelowych, sporządzonej w Paryżu dnia 17 grudnia 1962 r.

-

1274-

Poz. 197 i 198

Po zapoznaniu się z powyższą konwencją, w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej oświadczam, że

-

została ona uznana za słuszną zarówno w całości, jak i każde z postanowień w niej zawartych,

- jest przyjęta, ratyfikowana i potwierdzona,

-

będzie niezmiennie zachowywana.

Na dowód czego wydany został akt niniejszy, opatrzony pieczęcią Rzeczypospolitej Polskiej.

Dano w Warszawie dnia 4 lutego 1997 r.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej: A. Kwaśniewski

L.S.

Minister Spraw Zagranicznych: D. Rosati

198

OŚWIADCZENIE RZĄDOWE

z dnia 28 grudnia 1998 r.

w sprawie ratyfikacji przez Rzeczpospolitą Polską Konwencji o odpowiedzialności osób utrzymujących hotele

za rzeczy wniesione przez gości hotelowych, sporządzonej w Paryżu dnia 17 grudnia 1962 r.

Podaje się niniejszym do wiadomości, że zgodnie

z artykułem 4 ustęp 1 Konwencji o odpowiedzialności

osób utrzymujących hotele za rzeczy wniesione przez

gości hotelowych, sporządzonej w Paryżu dnia 17

grudnia 1962 r., został złożony dnia 18 marca 1997 r.

Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy, jako depozytariuszowi, dokument ratyfikacji przez Rzeczpospolitą

Polską wymienionej konwencji.

Zgodnie z artykułem 4 ustęp 3 tej konwencji weszła

ona w życie w stosunku do Rzeczypospolitej Polskiej

dnia 19 czerwca 1997 r.

Jednocześnie podaje się do wiadomości, co nastę­

złożone zostały przez następujące państwa podane niżej oświadczenie i zastrzeżen i a

FRANCJA

Ustawodawstwo francuskie dotyczące spraw uregulowanych przez konwencję, notyfikowane zgodnie

z artykułem 1 ustęp 3 konwencji w liście od Stałego

Przedstawiciela Francji z dnia 5 marca 1975 r., zarejestrowanym przez Sekretariat Generalny w dniu 7 marca 1975 r.

I. Wyciąg z Dziennika Urzędowego Republiki

Francuskiej z dnia 27 grudnia 1973 r.

puje

Ustawa nr 73-1141 z dnia 24 grudnia 1973 r.

1. Zgodnie z artykułem 4 ustęp 2 wymienionej konwencji weszła ona w życie dnia 15 lutego 1967 r.

2. Następujące państwa stały się stronami wymienionej konwencji w niżej podanych datach

zmieniająca artykuły od 1952 do 1954 Kodeksu cywilnego o odpowiedzialności osób utrzymujących ho-

tele

Zgromadzenie Narodowe oraz Senat przyjęły,

Prezydent Republiki promulguje prawo w następu­

Belgia

Bośnia i Hercegowina

Chorwacja

Cypr

Francja

Irlandia

Luksemburg

15 grudnia 1972 r.

30 marca 1995 r.

15 grudnia 1994 r.

6 kwietnia 1984 r.

19 grudnia 1967 r.

15 lutego 1967 r.

26 kwietnia 1980 r.

Była Jugosłowiańska Republika

Macedonii

Malta

Niemcy

Słowenia

Włochy

1 lipca 1994 r.

13 marca 1967 r.

15 lutego 1967 r.

21 stycznia 1993 r.

12 sierpnia 1979 r.

Zjednoczone Królestwo

Wielkiej Brytanii i Irlandii

Północnej

15 lutego 1967 r.

3. Podczas składania dokumentów ratyfikacji, przyjęcia lub przystąpienia oraz w terminach poźniejszych

jącym brzmieniu

Art. 1 - Artykuł 1952 Kodeksu cywilnego otrzymuje brzmienie

"Art. 1952 - Osoby utrzymujące zajazdy i hotele odpowiedzialne są, jako przechowawcy, za ubrania, bagaże i inne rzeczy wniesione na teren ich zakładu

przez gościa; przechowanie tego rodzaju rzeczy

uznawane jest za przechowanie konieczne."

Art. 2 - Artykuł 1953 Kodeksu cywilnego otrzymuje brzmienie

"Art. 1953 - Osoby te odpowiedzialne są za kradzież

lub uszkodzenie tych rzeczy, w przypadku gdy

kradzież lub szkoda wyrządzone zostały przez

ich służbę lub personel funkcyjny, lub przez osoby obce na terenie hotelu."

"Odpowiedzialność ta jest nieograniczona, niezależnie od jakichkolwiek zastrzeżeń odmien-

-

1275-

nych, w przypadku kradzieży lub pogorszenia się

przedmiotów u nich zdeponowanych lub których przyjęcia odmówili bez uzasadnionego powodu".

"w każdym innym przypadku odszkodowanie za

straty należne podróżnemu jest ograniczone,

z wyłączeniem wszelkich dalej idących ograniczeń umownych tego odszkodowania, do stawki stanowiącej równowartość 100-krotnej ceny

opłaty za wynajęcie pomieszczenia hotelowego

liczonej za dobę, chyba że podróżny udowodni,

iż szkoda, którą poniósł, wynika z winy prowadzącego zakład lub z winy osób, za które ten

ostatni ponosi odpowiedzialność."

Art. 3. -Artykuł 1954 Kodeksu cywilnego otrzymuje brzmienie

"Art. 1954 - Osoby utrzymujące zajazdy i hotele nie

są odpowiedzialne za kradzież lub szkodę spowodowane siłą wyższą ani za pogorszenie wynikające z właściwości lub usterki rzeczy, pod warunkiem udowodnienia tego faktu.

Niezależnie od postanowień artykułu 1953, osoby utrzymujące zajazdy i hotele odpowiedzialne

są za przedmioty pozostawione w pojazdach za-

parkowanych na terenie ich zakładu do wysokości 50-krotnej ceny wynajęcia pomieszczenia hotelowego na dobę.

Artykuły 1952 i 1953 nie mają zastosowania do

zwierząt żywych . "

Poz. 198

Odpowiedzialność ta jest nieograniczona, niezależ­

nie od jakichkolwiek zastrzeżeń odmiennych, w przypadku kradzieży lub pogorszenia się przedmiotów

u nich zdeponowanych lub których przyjęcia odmówili bez uzasadnionego powodu.

W każdym innym przypadku odszkodowanie za

straty należne podróżnemu jest ograniczone, z wyłą­

czeniem wszelkich dalej idących ograniczeń umownych tego odszkodowania, do stawki stanowiącej równowartość 100-krotnej ceny opłaty za wynajęcie pomieszczenia hotelowego liczonej na dobę, chyba że podróżny udowodni, iż szkoda, którą poniósł, wynika

z winy prowadzącego zakład lub z winy osób, za które

ten ostatni ponosi odpowiedzialność.

Art. 1954 (U. nr 73-1141 z dnia 24 grudnia 1973 r.)

Osoby utrzymujące zajazdy i hotele nie są odpowiedzialne za kradzież lub szkodę spowodowane siłą

wyższą ani za pogorszenie wynikające z właściwości

lub usterki rzeczy, pod warunkiem udowodnienia tego

faktu.

Niezależnie od postanowień artykułu 1953, osoby utrzymujące zajazdy i hotele odpowiedzialne są

za przedmioty pozostawione w pojazdach zaparkowanych na terenie ich zakładu do wysokości 50-krotnej ceny wynajęcia pomieszczenia hotelowego na

dobę·

Artykuły

1952 i 1953 nie mają zastosowania do

zwierząt żywych .

II. Wyciąg z Kodeksu cywilnego

MALTA

Dział V rozdział /I tytuł jedenasty (w brzmieniu ustalonym ustawą nr 73-1141 z dnia 24 grudnia 1973 r.J

Ustawodawstwo maltańskie dotyczące spraw regulowanych przez konwencję, notyfikowane zgodnie

z artykułem 1 ustęp 3 konwencji w liście Rządu Maltań­

skiego z dnia 14 stycznia 1967 r., zarejestrowanym

przez Sekretariat Generalny w dniu 17 stycznia 1967 r.

o przechowaniu koniecznym

Art. 1949 - Przechowanie konieczne to takie, które

wymuszone jest przez jakikolwiek wypadek, taki jak pożar, zawalenie się, rabunek, zatopienie lub inne nieprzewidziane zdarzenie.

Art. 1950 -

(U. z dnia 21 lutego 1948 r.) Dowód ze

świadków na okoliczność przechowania koniecznego

dopuszczalny jest także w przypadku wartości mniejszej niż 50 F.

Art. 1951 -

Do przechowania koniecznego stosuje

się poza tym wszelkie inne powyższe przepisy.

Art. 1952 - (U. nr 73-1141 z dnia 24 grudnia

1973 r.) Osoby utrzymujące zajazdy i hotele odpowiedzialne są, jako przechowawcy, za ubrania, bagaże i inne rzeczy wniesione na teren ich zakładu przez gościa;

przechowanie tego rodzaju rzeczy uznawane jest za

przechowanie konieczne.

Art. 1953 -

(U. nr 73-1141 z dnia 24 grudnia 1973 r.)

Osoby te odpowiedzialne są za kradzież lub uszkodzenie tych rzeczy, w przypadku gdy kradzież lub szkoda wyrządzone zostały przez ich służbę lub personel

funkcyjny, lub przez osoby obce na terenie hotelu.

Ustawa nr 11 z 1966 r.

Ustawa zmieniająca Kodeks cywilny, Tytuł 23

Jej Królewska Mość za radą i zgodą Izby Reprezentantów zgromadzonej w Parlamencie oraz Izba na mocy przyznanych jej uprawnień postanawiają, co nastę­

puje

1. Niniejsza ustawa może być powoływana jako

ustawa (zmieniająca) Kodeks cywilny (nr 2) z 1966 r.

i będzie rozumiana i interpretowana jako jeden akt

wraz z Kodeksem cywilnym, zwanym dalej "ustawą

podstawową" .

2. Dział 1082 ustawy podstawowej otrzymuje następujące brzmienie

"Odpowiedzialność

osób

utrzymujących

hotele

1082.

(1) Osoba utrzymująca hotel odpowiada do kwoty

nie przekraczającej siedemdziesięciu pięciu funtów za

jakiekolwiek uszkodzenie, zniszczenie lub utratę rzeczy

wniesionej do hotelu przez jakiegokolwiek gościa.

-

1276 -

(2) Odpowiedzialność osoby utrzymującej hotel bę­

dzie nieograniczona

a. jeżeli rzecz została oddana jej na przechowanie

lub

b. jeżeli odmówiła przyjęcia rzeczy na przechowanie, do czego była zobowiązana na podstawie

następnego ustępu, lub

c. w każdym przypadku, w którym uszkodzenie,

zniszczenie lub utrata rzeczy zostały spowodowane umyślnie lub przez niedbalstwo, lub brak

umiejętności, nawet w nieznacznym stopniu,

przez nią lub przez osoby, za których działanie

ponosi ona odpowiedzialność.

(3) Osoba utrzymująca hotel jest obowiązana przyjąć

na przechowanie papiery wartościowe, pieniądze

i przedmioty wartościowe, z wyjątkiem rzeczy niebezpiecznych i takich rzeczy, jakie ze względu na

ich rozmiary i standard hotelu są uciążliwe lub mają nadmierną wartość.

(4) Osoba utrzymująca hotel może wymagać, aby

wszelkie rzeczy oddane jej na przechowanie

umieszczone były w zamkniętym lub zapieczęto­

wanym pojemniku.

(5) Postanowienia ustępów (1) i (2) niniejszego działu

nie mają zastosowania, jeżeli gość, po wykryciu

uszkodzenia, zniszczenia lub utraty, nie powiadomi o tym niezwłocznie osoby utrzymującej hotel

lub jeżeli szkoda, zniszczenie lub utrata rzeczy spowodowana jest przez

a. zdarzenie przypadkowe lub siłę wyższą, lub

b. przyczynę tkwiącą w uszkodzonej, zniszczonej

lub utraconej rzeczy, lub

c. działanie lub zaniechanie gościa, który wniósł

rzecz do hotelu, lub jakiejkolwiek innej osoby niż

osoba utrzymująca zakład hotelowy, której gość

ten rzecz powierzył, lub jakiejkolwiek osoby zatrudnionej przez takiego gościa lub jemu towarzyszącej albo jego odwiedzającej.

(6) Jakiekolwiek porozumienie wyraźne lub dorozumiane między osobą utrzymującą hotel a gościem,

zawarte przed powstaniem jakiegokolwiek uszkodzenia, zniszczenia lub utratą rzeczy i mające na

celu

wyłączenie,

zmniejszenie lub ograniczenie

odpowiedzialności osoby utrzymującej hotel określonej w niniejszym dziale, jest nieważne.

Jeżeli w przypadkach wymienionych pod lit. (a) i (c)

ustępu 2 niniejszego działu uszkodzenie, zniszczenie

lub utrata rzeczy nie zostały spowodowane przez

osobę wymienioną w ustępie (c) umyślnie lub z powodu rażącego niedbalstwa, ważne jest jakiekolwiek

porozumienie zawarte w jakimkolwiek czasie przez

gościa, na mocy którego odpowiedzialność osoby

utrzymującej hotel zmniejszona jest do wysokości

nie mniejszej niż siedemdziesiąt pięć funtów.

(7) W dziale niniejszym i w dziale 2113 niniejszego Ko-

deksu wyraz "gość" oznacza osobę, która zatrzymuje się w hotelu i otrzymuje do dyspozycji miejsce noclegowe, lecz nie jest pracownikiem hotelu.

(8) W dziale niniejszym jakiekolwiek odniesienie do

"osoby utrzymującej hotel", z wyjątkiem przypadku, gdy odpowiedzialność w nim ustanowiona jest

narzucona osobie utrzymującej hotel, obejmować

będzie osobę kierującą hotelem lub przyjęciem gości w hotelu, a każde odniesienie do "utraty" obejmować będzie kradzież."

3. Działy 2023 i 2034 ustawy podstawowej zostają

uchylone.

4. Ustęp (b) działu 2113 ustawy podstawowej

otrzymuje brzmienie

"Osoba utrzymująca hotel (b) należności osoby utrzymującej hotel za zapewnione zakwaterowanie lub wyżywienie, na rzeczach takiego gościa, do czasu pozostawania tych rzeczy w hotelu lub domu osoby utrzymującej hotel;".

Przyjęto przez Izbę Reprezentantów na posiedzeniu

nr 99 w dniu 3 stycznia 1966 r.

4. Informacje o państwach, które w terminie póź­

niejszym staną się stronami powyższej konwencji,

można uzyskać w Departamencie Traktatowym Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

Minister Spraw Zagranicznych: w z. A. Ananicz

199

UMOWA

między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Litewską o wspólnej granicy państwowej, stosunkach prawnych

na niej obowiązujących oraz o współpracy i wzajemnej pomocy w sprawach granicznych,

sporządzona w Wilnie dnia 5 marca 1996 r.

W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

podaje do powszechnej wiadomości

W dniu 5 marca 1996 r. została sporządzona w Wilnie Umowa między Rzecząpospolitą Polską a Republiką litewską o wspólnej granicy państwowej, stosunkach prawnych na niej obowiązujących oraz o współpracy i wza-

jemnej pomocy w sprawach granicznych w następującym brzmieniu