Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 grudnia 1999 r. w sprawie szczegółowych zasad organizacji krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego

§ 1. Pracownicy nadzoru budowlanego są upoważ­

nieni do nakładania grzywien w drodze mandatu karnego za wykroczenia określone wart. 93 ustawy z dnia

7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz.

414, z 1996 r. Nr 100, poz. 465, Nr 106 poz. 496 i Nr 146

poz. 680, z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 111, poz. 726,

z 1998 r. Nr 22, poz. 118 i Nr 106, poz. 668 oraz z 1999 r.

Nr41, poz. 412, Nr 49, poz. 483 i Nr 62, poz. 682).

załącznik nr 1 do rozporządzenia.

§ 5. 1. Opracowanie planów, o których mowa w § 4,

poprzedza się

1) analizą zagrożeń występujących na danym obszarze, przy uwzględnieniu gęstości zaludnienia, warunków geograficzno-topograficznych, stanu infrastruktury oraz zagrożeń z obszarów sąsiadujących,

w tym terenów objętych prawem górniczym, poligonów, wód przybrzeżnych oraz terenów państw

ościennych,

4) wojewódzki zespół do spraw ochrony przeciwpoża­

rowej i ratownictwa,

2) analizą zabezpieczenia operacyjnego podległego

obszaru, określającą siły i środki niezbędne do ratowania życia, zdrowia, mienia i środowiska oraz

ograniczenia, likwidacji lub usuwania potencjalnych zagrożeń, przy uwzględnieniu sił i środków

własnych systemu oraz współdziałających z systemem na poszczególnych poziomach jego funkcjonowania.

5) krajowa baza sprzętu specjalistycznego Państwo­

wej Straży Pożarnej,

2. Analizy, o których mowa w ust. 1, poddaje się aktualizacji co najmniej raz w roku.

6) podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 4 i 5, włą­

czone do systemu na poziomie wojewódzkim.

3. Na potrzeby prowadzenia analizy zagrożeń,

o której mowa w ust. 1 pkt 1, stosuje się zasady gromadzenia i przekazywania danych z ustaleń dokonanych

w toku czynności kontrolno-rozpoznawczych, określo­

ne w załączniku nr 2 do rozporządzenia.

2) wydzielone siły i środki z poziomów powiatowych

stanowiące wojewódzki odwód operacyjny,

3) ośrodki szkolenia Państwowej Straży Pożarnej,

3. Na poziomie krajowym system tworzą następu ­

jące podmioty systemu

1) Komenda Główna Państwowej Straży Pożarnej,

2) wydzielone siły i środki z wojewódzkich odwodów

operacyjnych stanowiące centralny odwód operacyjny,

3) szkoły Państwowej Straży Pożarnej,

4) krajowe bazy sprzętu specjalistycznego Państwo­

wej Straży Pożarnej,

4. Analizy, o których mowa w ust. 1, są podstawą

ewentualnych korekt sieci podmiotów systemu na jego poszczególnych poziomach funkcjonowania oraz

planowania i rozmieszczania sprzętu specjalistycznego.

§ 2. Upoważnienia do nakładania grzywien w drodze mandatu karnego wydaje

1) pracownikom Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego wykonującym czynności inspekcyjno-kontrolne - Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego,

2) pracownikom wojewódzkich inspektoratów nadzoru budowlanego, na wniosek wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego - właściwy wojewoda,

3) pracownikom powiatowych inspektoratów nadzoru

budowlanego, na wniosek powiatowego inspektora nadzoru budowlanego - właściwy wojewoda.

§ 3. 1. Upoważnienie do nakładania grzywien

w drodze mandatu karnego powinno zawierać: datę

wydania i termin ważności, oznaczenie organu wydającego upoważnienie, powołanie podstawy prawnej,

imię, nazwisko i stanowisko służbowe upoważnionego

pracownika, numer legitymacji służbowej, określenie

wykroczeń, za które pracownik upoważniony jest do

nakładania grzywien, oraz terenu, na którym upoważ­

nienie jest ważne.

2. Upoważnienie powinno być podpisane przez organ, który je wydał, oraz opatrzone pieczęcią.

§ 4. Traci moc rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji z dnia 18 lipca 1997 r.

w sprawie określenia wykroczeń, za które pracownicy

organów państwowego nadzoru budowlanego upoważnieni są do nakładania grzywien w drodze mandatu karnego, oraz zasad i sposobu wydawania upoważ­

nień (Dz. U. Nr 87, poz. 552).

§ 5. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie

14 dni od dnia ogłoszenia.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji

M. Biernacki

1311

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI

z dnia 29 grudnia 1999 r.

w sprawie szczegółowych zasad organizacji krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego.

Na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. Nr 81,

poz. 351, z 1994 r. Nr 27, poz. 96 i Nr 89, poz. 414,

z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 111, poz. 725

i Nr 121, poz. 770 oraz z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 162,

poz. 1126) i art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r.

o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 88, poz. 400,

z 1992 r. Nr 21, poz. 86 i Nr 54, poz. 254, z 1994 r. Nr 53,

poz. 214, z 1995 r. Nr 4, poz. 17 i Nr 34, poz. 163, z 1996 r.

Nr 106, poz.496 i Nr 152, poz. 723, z 1997 r. Nr 28,

poz. 153, Nr 88, poz. 554 i Nr 106, poz. 680, z 1998 r.

Nr 106, poz. 668 oraz z 1999 r. Nr 45, poz. 436 ) zarzą­

dza się, co następuje

Rozdział 1

Organizacja krajowego systemu

ratowniczo-gaśniczego na obszarze powiatu,

województwa i kraju

§ 1. 1. Krajowy system ratowniczo-gaśniczy, zwany

dalej "systemem", jest zorganizowany na trzech poziomach

1) powiatowym,

2) wojewódzkim,

3) krajowym.

-

6856-

2. Na poziomie powiatowym wykonuje się wszystkie podstawowe zadania systemu, związane z obszarem powiatu.

3. Poziomy wojewódzki i krajowy spełniają rolę

wspomagającą i koordynacyjną w sytuacjach wymagających użycia sił i środków spoza obszaru danego

powiatu lub województwa.

§ 2. 1. Na poziomie powiatowym system tworzą następujące podmioty systemu

1) komenda powiatowa (miejska) Państwowej Straży

Pożarnej,

2) jednostki ochrony przeciwpożarowej mające siedzibę na obszarze powiatu włączone do systemu,

3) powiatowy zespół do spraw ochrony przeciwpoża­

rowej i ratownictwa,

4) włączone do systemu inne służby, inspekcje, straże

i instytucje, o których mowa wart. 2 pkt 4 ustawy

z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpoża­

rowej (Dz. U. Nr 81, poz. 351, z 1994 r. Nr 27, poz. 96

i Nr89, poz. 414, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r.

Nr 111, poz. 725 i Nr 121, poz. 770 oraz z 1998 r .

Nr 106, poz. 668, Nr 162, poz. 1126 ), zwanej dalej

"ustawą",

5) specjaliści w sprawach ratownictwa i inne podmioty, włączeni do systemu w drodze umowy cywilnoprawnej.

2. Na poziomie wojewódzkim system tworzą nastę­

pujące podmioty systemu

1) komenda wojewódzka Państwowej Straży Pożar­

nej,

Poz. 1311

5) jednostki badawczo-rozwojowe ochrony przeciwpożarowej,

6) podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 4 i 5, włą­

czone do systemu na poziomie krajowym.

§ 3. 1. Dobrowolne wspomaganie systemu przez instytucje, jednostki organizacyjne, osoby fizyczne

i prawne odbywa się na każdym z trzech poziomów wymienionych w §1 ust. 1.

2. Wspomaganie, o którym mowa w ust. 1, może

być poprzedzone uzgodnieniem współdziałania na da-

nym obszarze ze starostą, wojewodą lub Komendantem Głównym Państwowej Straży Pożarnej.

§ 4. 1. Komendanci: powiatowy (miejski) i wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, zwani dalej "komendantami powiatowym (miejskim) i wojewódzkim", opracowują plany ratownicze, zwane dalej "planami", odpowiednio dla obszarów powiatu i województwa.

2. Podstawowe elementy składowe planów określa

§ 6.1. Plany sprawdza się w drodze ćwiczeń aplikacyjnych i praktycznych z udziałem podmiotów systemu

oraz poddaje się aktualizacji co najmniej raz w roku.

-

6857-

2. Podmioty wchodzące w skład systemu na poszczególnych poziomach są obowiązane do przekazywania odpowiednio komendantowi powiatowemu

(miejskiemu) i wojewódzkiemu niezbędnych informacji do sporządzenia oraz aktualizacji analizy i planów.

3. Komendant powiatowy (miejski) i wojewódzki

uzgadnia plan z podmiotami systemu w części dotyczącej zakresu ich zadań.

4. Plany zatwierdzają, po zasięgnięciu opinii właści­

wych terenowo zespołów do spraw ochrony przeciwpożarowej i ratownictwa

1) starosta -

dla obszaru powiatu,

2) wojewoda -

czone do systemu oraz pozostałe podmioty włączone

do systemu w zakresie wynikającym z ich możliwości

sprzętowo-technicznych, ze szczególnym uwzględnie­

niem środków ochrony osobistej.

§ 9. 1. Organizacja ratownictwa technicznego obejmuje zespół działań planistyczno-organizacyjnych

i stosowanie środków technicznych niezbędnych do ratowania, poszukiwania lub ewakuacji ludzi i zwierząt

oraz ratowania mienia i środowiska.

2. Organizacja ratownictwa technicznego, o której

mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności

1) analizowanie awarii oraz katastrof technicznych,

dla obszaru województwa.

2) ocenę rozmiarów powstałego zdarzenia i prognozowanie jego rozwoju,

Rozdział 2

Walka z pożarami i innymi klęskami żywiołowymi.

Ratownictwo techniczne, chemiczne, ekologiczne

i medyczne

§ 7. 1. Organizacja walki z pożarami obejmuje zespół działań

planistyczno-organizacyjnych i stosowanie technik gaśniczych niezbędnych do zmniejszenia

i likwidacji zagrożenia pożarowego.

2. Organizacja walki z pożarami, o której mowa

w ust. 1, obejmuje w szczególności

1) rozpoznawanie i analizowanie zagrożeń

wych,

Poz. 1311

pożaro­

2) ocenę rozmiarów powstałego pożaru i prognozowanie jego rozwoju,

3) ratowanie ludzi i zwierząt przed skutkami zagroże­

nia pożarowego,

4) dostosowanie sprzętu oraz technik gaśniczych do

rodzaju i miejsca pożaru,

3) dostosowanie sprzętu oraz wdrożenie technik stosowanych do poszukiwania, uwalniania i ewakuacji poszkodowanych i zagrożonych ludzi oraz

zwierząt w zależności od rodzaju i miejsca zdarzenia,

4) ratowanie życia ludzi i zwierząt zagrożonych awarią

techniczną,

5) oznakowanie i wydzielenie strefy bezpośrednich

działań ratowniczych sił systemu oraz stref zagrożenia,

6) przewietrzanie lub wentylowanie stref zagrożenia

oraz stref bezpośrednich działań ratowniczych sił

systemu,

7) oświetlenie oraz zabezpieczenie miejsca zdarzenia

przed osobami postronnymi,

8) wykonywanie przejść i dojść do poszkodowanych

lub zagrożonych ludzi i zwierząt,

6) ugaszenie pożaru.

9) usuwanie przeszkód naturalnych i sztucznych

utrudniających niesienie pomocy poszkodowanym

lub zagrożonym ludziom oraz ratowanie środowi­

ska,

3. Walka z pożarami w ramach systemu prowadzona jest

10) wypompowywanie, obwałowywanie lub uszczelnianie miejsc wycieku substancji stwarzającej za-

5) zlokalizowanie pożaru,

1) siłami i środkami jednostek ochrony przeciwpoża­

rowej włączonych do systemu na wszystkich poziomach jego funkcjonowania,

2) wydzielonymi siłami i środkami pozostałych podmiotów włączonych do systemu w zakresie ustalonym w decyzji o włączeniu do systemu lub umowie

cywilnoprawnej o współdziałaniu z systemem.

§ 8. 1. Organizacja walki z innymi klęskami żywio­

łowymi obejmuje zespół działań pIanistyczno-organizacyjnych i działań ratowniczych niezbędnych do ratowania życia, zdrowia, mienia lub środowiska, a także

oceny zagrożenia i jego eliminacji.

2. Do walki z klęskami żywiołowymi są przeznaczone wszystkie jednostki ochrony przeciwpożarowej włą-

grożenie.

3. Ratownictwo techniczne w ramach systemu prowadzą

1) specjalistyczne grupy poszukiwawczo-ratownicze

Państwowej Straży Pożarnej stosujące techniki poszukiwawcze oraz wykorzystujące do działań ratowniczych zwierzęta i sprzęt do poszukiwania

i ewakuacji osób zasypanych lub unieruchomionych w wyniku katastrofy budowlanej, zawału,

osunięcia ziemi lub innych awarii technicznych,

2) specjalistyczne grupy wysokościowe Państwowej

Straży Pożarnej stosujące techniki alpinistyczne

i wykorzystujące do działań ratowniczych specjalistyczny sprzęt ratowniczy, w tym statki powietrzne,

-

6858-

Poz. 1311

3) specjalistyczne grupy wodno-nurkowe Państwowej

Straży Pożarnej stosujące techniki nurkowe i wykorzystujące do działań ratowniczych specjalistyczny

sprzęt, w tym łodzie ratunkowe,

8) obwałowywanie lub uszczelnianie miejsc wycieku

4) specjalistyczne grupy techniczne Państwowej Stra-

10) zatrzymanie emisji toksycznych środków przemy-

ży Pożarnej stosujące techniki ratownicze i wyko-

rzystujące specjalistyczny sprzęt do działań ratow-

niczych podczas katastrof i wypadków budowlanych, komunikacyjnych oraz infrastruktury technicznej,

5) jednostki ochrony przeciwpożarowej włączone do

systemu w zakresie wynikającym z ich możliwości

sprzętowo-technicznych, ze szczególnym uwzględ­

nieniem środków ochrony osobistej,

6) wydzielone siły i środki pozostałych podmiotów

systemu w zakresie ustalonym w decyzji o włącze­

niu do systemu lub umowie cywilnoprawnej

o współdziałaniu z systemem.

§ 10. 1. Organizacja ratownictwa chemicznego

obejmuje zespół działań planistyczno-organizacyjnych

i stosowanie technik ratowniczych niezbędnych do ratowania środowiska oraz wszelkich innych czynności

podejmowanych w celu ratowania życia i zdrowia ludzi

w wyniku likwidacji bezpośrednich zagrożeń stwarzanych przez toksyczne środki przemysłowe lub inne niebezpieczne materiały chemiczne.

2. Organizacja ratownictwa ekologicznego obejmuje zespół działań planistyczno-organizacyjnych i stosowanie technicznych zabezpieczeń niezbędnych do ratowania środowiska oraz stosowania środków neutralizujących ograniczających lub eliminujących powstałe

skażenie.

3. Organizacja ratownictwa chemicznego i ekologicznego, o której mowa w ust. 1 i 2, obejmuje w szczególności

1) rozpoznawanie zagrożeń oraz ocenę i prognozowanie ich rozwoju oraz skutków dla ludzi i środowi­

ska,

2) analizowanie powstałych awarii oraz katastrof chemicznych i ekologicznych,

3) ratowanie życia ludzi i zwierząt zagrożonych skaże­

niem substancją niebezpieczną,

4) identyfikację substancji stwarzającej

w czasie powstałego zdarzenia,

zagrożenie

5) prognozowanie rozwoju skażenia środowiska i ocenę rozmiarów zagrożenia oraz zmian wielkości

strefy zagrożenia dla ludności,

6) dostosowanie sprzętu oraz technik ratowniczych do

miejsca zdarzenia i rodzaju substancji stwarzającej

zagrożenie,

7) przepompowywanie i przemieszczanie substancji

niebezpiecznej do nowych lub zastępczych zbiorników,

substancji niebezpiecznej,

9) ograniczanie parowania substancji niebezpiecznej,

słowych,

11) stawianie kurtyn wodnych,

12) neutralizację substancji niebezpiecznej substancja-

mi chemicznymi,

13) związywanie substancji niebezpiecznej sorbentami,

14) stawianie zapór na ciekach lub obszarach wodnych

zagrożonych skutkami rozlania substancji toksycznych hydrofobowych,

15) zbieranie substancji niebezpiecznej z powierzchni

wody lub gleby.

4. Ratownictwo chemiczne i ekologiczne w ramach

systemu prowadzą

1) specjalistyczne grupy ratownictwa chemicznego

i ekologicznego Państwowej Straży Pożarnej,

2) specjalistyczne grupy wodno-nurkowe Państwowej

Straży Pożarnej stosujące techniki nurkowe i wykorzystujące do działań ratowniczych specjalistyczny

sprzęt ratowniczy,

3) jednostki ochrony przeciwpożarowej włączone do

systemu w zakresie wynikającym z ich możliwości

sprzętowo-technicznych, ze szczególnym uwzględ­

nieniem środków ochrony osobistej,

4) wydzielone siły i środki pozostałych podmiotów

systemu w zakresie ustalonym w decyzji o włącze­

niu do systemu lub umowie cywilnoprawnej

o współdziałaniu z systemem.

§ 11. 1. Organizacja ratownictwa medycznego obejmuje zespół działań planistyczno-organizacyjnych

i stosowanie technik z zakresu pomocy medycznej

w warunkach pozaszpitalnych mających na celu ratowanie życia i zdrowia, podczas zdarzeń prowadzących

do nagłej groźby utraty życia ludzkiego lub pogorszenia się stanu zdrowia.

2. Organizacja ratownictwa medycznego, o której

mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności

1) bieżące analizowanie rodzaju i liczby zagrożeń prowadzących do nagłego pogarszania się stanu zdrowia lub groźby utraty życia ludzkiego,

2) ocenę groźby utraty życia ludzkiego lub pogorszenia się stanu zdrowia w wyniku zdarzenia i prognozowanie rozwoju zagrożenia,

3) dostosowanie sprzętu oraz technik niezbędnych do

ratowania życia i zdrowia ludzi w zależności od rodzaju i miejsca zdarzenia oraz liczby poszkodowanych i zagrożonych,

-

6859-

4) zapewnienie ciągłości procesu ratowania poszkodowanych i zagrożonych ludzi na miejscu zdarzenia oraz właściwych procedur przekazywania poszkodowanych kwalifikowanej pomocy medycznej, wynikających z powiatowych i wojewódzkich

planów ratowniczych,

5) zapewnienie prowadzenia działań z zakresu ratownictwa medycznego przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje, określone w odrębnych

przepisach.

Poz. 1311

udzielania pomocy przedlekarskiej wyposażone

w środek transportu i sprzęt medyczny, środki łącz­

ności i leki,

3) dysponują izbami przyjęć lub oddziałami szpitalnymi wyspecjalizowanymi w zakresie medycyny ratunkowej.

załącznik nr 11.

§ 13. 1. W działaniach z zakresu ratownictwa medycznego w warunkach pozaszpitalnych uczestniczy

koordynator medycznych działań ratowniczych lub inny lekarz, który przybył pierwszy na miejsce zdarzenia.

3. Ratownictwo medyczne w warunkach pozaszpitalnych w czasie walki z pożarami, klęskami żywioło­

wymi lub organizowania ratownictwa technicznego,

chemicznego i ekologicznego prowadzą uprawnieni

strażacy z jednostek ochrony przeciwpożarowej oraz

uprawnieni ratownicy z innych podmiotów włączo­

nych do systemu w sytuacjach

2. Lekarz koordynujący medyczne działania ratownicze, oznakowany w sposób widoczny dla innych

uczestników działań ratowniczych, wspomaga kierują­

cego działaniem ratowniczym w zakresie ratownictwa

medycznego, a w szczególności

1) braku kwalifikowanej pomocy medycznej, gdy personel służby zdrowia nie dotarł do miejsca zdarzenia,

1) nadzorowania ratownictwa medycznego w zakresie pomocy lekarskiej i przedlekarskiej prowadzonej przez podmioty i ratowników systemu na miejscu zdarzenia oraz w czasie transportu,

2) braku możliwości wykorzystania personelu służby

zdrowia na miejscu zdarzenia, gdy dostęp do poszkodowanych jest możliwy tylko dla straża­

ków-ratowników przy wykorzystaniu sprzętu specjalistycznego,

3) gdy zdarzenie ma cechy nagłego zagrożenia z dużą

liczbą poszkodowanych, którego skutki przekraczają możliwości ich opanowania w ramach rutynowej działalności właściwych terytorialnie służb medycznych.

§ 12.1. Organizacja ratownictwa medycznego w ramach systemu obejmować może również działania

planistyczno-organizacyjne i stosowanie technik z zakresu pomocy medycznej mających na celu ratowanie

życia i zdrowia w czasie transportu poszkodowanych

i we wczesnej fazie leczenia szpitalnego, podczas zdarzeń prowadzących do nagłej groźby utraty życia ludzkiego lub pogorszenia się stanu zdrowia.

2. Organizacja ratownictwa medycznego, o której

mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności zapewnienie

ciągłości i spójności procesu ratowania poszkodowanych i zagrożonych ludzi na miejscu zdarzenia, w czasie transportu oraz w warunkach szpitalnych.

3. Ratownictwo medyczne, o którym mowa

w ust. l, może być realizowane przez podmioty systemu, jeżeli

1) dysponują podstawowym zespołem ratownictwa

medycznego, w którego skład wchodzą co najmniej dwie osoby uprawnione do udzielania pomocy przedlekarskiej wyposażone w środek transportu i sprzęt medyczny, środki łączności i leki,

działające na polecenie i w porozumieniu z lekarzem, lub

2) dysponują specjalistycznym zespołem ratownictwa medycznego, w którego skład wchodzą co najmniej jeden lekarz i dwie osoby uprawnione do

2) prowadzenia i ewentualnego nadzorowania segregacji, jako procesu określania priorytetów terapeutyczno-transportowych,

3) realizowania procedur organizacyjno-medycznych

wynikających z rodzaju zdarzenia i liczby poszkodowanych oraz wybór czasu i miejsca hospitalizacji poszkodowanych lub zagrożonych utratą życia

i zdrowia ludzi,

4) przedstawiania kierującemu działaniem ratowniczym opinii dotyczących zabezpieczenia uczestników działań ratowniczych pod względem medycznym,

możliwości transportowych oraz

podmiotów realizujących ratownictwo medyczne oraz innych podmiotów biorących

udział w działaniu ratowniczym,

5) wykorzystania

sprzętowych

6) współdziałania z punktami informacyjnymi placówek służby zdrowia w zakresie informacji co do

liczby i stanu poszkodowanych, rozwoju i potrzeb

działań z zakresu ratownictwa medycznego,

7) realizowania innych zadań organizacyjnych wynikających z potrzeb działań ratowniczych lub poleceń kierującego działaniem ratowniczym.

§ 14. 1. Organizacja walki z pożarami i innymi klę­

skami żywiołowymi oraz ratownictwa technicznego,

chemicznego, ekologicznego i medycznego obejmuje

również

1) ujednolicenie zasad powiadamiania i dysponowania podmiotów systemu oraz podmiotów współ­

działających z systemem,

2) ujednolicanie metodyki ostrzegania i informowania

ludności o aktualnych i prognozowanych zagroże­

niach oraz kierunkach i zasadach ewakuacji podczas prowadzenia działań ratowniczych,

-

6860-

3) ujednolicanie zasad postępowania w zdarzeniach

z dużą liczbą poszkodowanych,

4) ujednolicanie metodyki planowania transportu po-

szkodowanej lub zagrożonej ludności do izb przyjęć lub szpitalnych oddziałów wyspecjalizowanych

w zakresie medycyny ratunkowej lub innych podmiotów prowadzących ratownictwo medyczne

w warunkach szpitalnych,

5) wspomaganie

kierującego

działaniem

ratowniczym w podejmowaniu decyzji dotyczącej organizacji i prowadzenia działań ratowniczych,

6) wspomaganie lekarza koordynującego medyczne

działania ratownicze w podejmowaniu decyzji dotyczącej prowadzenia ratownictwa medycznego

w warunkach pozaszpitalnych i szpitalnych,

7) wsparcie

psychologiczne osób

w działaniach ratowniczych,

uczestniczących

8) wsparcie logistyczne podmiotów systemu w czasie

działań ratowniczych,

Poz. 1311

1) powiatowe (miejskie) stanowisko kierowania na

poziomie powiatowym,

2) wojewódzkie stanowisko koordynacji ratownictwa

na poziomie wojewódzkim,

3) Krajowe Centrum Koordynacji Ratownictwa na po-

ziomie krajowym.

3. Powiatowe (miejskie) stanowiska kierowania

i wojewódzkie stanowiska koordynacji ratownictwa

stanowią również bazę techniczną i informacyjną wła­

ściwych terenowo zespołów do spraw ochrony przeciwpożarowej i ratownictwa.

4. Krajowe Centrum Koordynacji Ratownictwa zapewnia obsługę techniczną i informacyjną sztabowi

Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej.

5. Stanowiska kierowania dokonują bieżącej wymiany informacji niezbędnej do prognozowania zagrożeń i prowadzenia działań ratowniczych oraz stanowią

centrum powiadamiania ratunkowego sił i środków

podmiotów systemu lub wspomagających system.

9) prowadzenie działań w zakresie edukacji ratowni-

czej oraz badań naukowych na potrzeby ratownictwa,

10) realizowanie stałej współpracy podmiotów systemu w zakresie

a) wymiany informacji dotyczących występujących

zagrożeń na danym obszarze,

§ 16. 1. Stanowiska kierowania na poszczególnych

poziomach systemu zorganizowane są w sposób zapewniający ich ciągłe funkcjonowanie oraz pozwalają­

cy na

1) stałe współdziałanie z dyspozytorami lub innymi

osobami z poszczególnych podmiotów systemu,

b) unowocześniania łączności dla celów ratowni czych,

2) zapewnienie stosownych informacji kierującemu

działaniem ratowniczym,

c) prowadzenia ćwiczeń w celu weryfikacji i modyfikowania planów oraz postępowania poszczególnych podmiotów systemu podczas prognozowanych zagrożeń lub w czasie prowadzonych

działań ratowniczych,

3) alarmowanie odwodów operacyjnych,

d) analizowania dokumentacji z prowadzonych

działań ratowniczych,

5) korzystanie z telefonów alarmowych, poczty elektronicznej i faksów,

e) analizowania standardów sprzętowych i zasad

postępowania podmiotów systemu w czasie

działań ratowniczych w zależności od dziedziny

ratownictwa i rodzaju zdarzenia,

6) korzystanie z mapy cyfrowej i innych map operacyjnych,

f) analizowania i ujednolicania programów szkolenia, zasad doskonalenia oraz zachowania bezpieczeństwa osób biorących udział w działa­

niach ratowniczych .

Rozdział 3

Organizacja stanowisk kierowania oraz dysponowanie

sił i środków systemu do działań ratowniczych

§ 15. 1. Podstawowym elementem systemu przyjmującym informacje o zdarzeniach są stanowiska kierowania w komendach Państwowej Straży Pożarnej,

4) alarmowanie członków sztabu kierującego działa­

niem ratowniczym oraz innych osób ujętych w pIanie ratowniczym,

7) korzystanie z monitoringu pożarowego i monitoringu innych zagrożeń,

8) korzystanie z planów operacyjnych oraz dokumentacji operacyjnej, pomocniczej lub specjalnej,

9) korzystanie z łączności przywoławczej, selektywnego wywoływania i alarmowania podmiotów systemu do działań ratowniczych,

10) korzystanie z łączności satelitarnej, radiowej, komórkowej oraz przewodowej,

11) współdziałanie ze specjalistami w sprawach ratownictwa,

zwane dalej "stanowiskami kierowania".

12) wykorzystanie baz danych operacyjnych,

2. Stanowiskami kierowania na poszczególnych

poziomach systemu są

13) współdziałanie z podmiotami zajmującymi się monitorowaniem oraz prognozowaniem zagrożeń,

-

a także z innymi podmiotami działającymi na rzecz

systemu,

14) korzystanie ze sprzętu niezbędnego do rejestracji

rozmów telefonicznych oraz analizowanie czasu

wyjazdu i pobytu zadysponowanych sił i środków

do działań ratowniczych,

15) stosowanie innych środków, urządzeń, systemów

łączności i metod analizy danych, których wykorzystanie lub użycie może usprawnić działania ratownicze oraz realizację zadań poszczególnych stanowisk kierowania.

2. Organizacja stanowisk kierowania, o której mowa w ust. 1, uwzględnia również

1) awaryjne zasilanie

nych,

urządzeń

elektroenergetycz-

2) awaryjne plany ewakuacji w miejsca zastępcze,

3) procedury funkcjonowania w sytuacjach nadzwyczajnych zagrożeń życia, zdrowia lub środowiska.

§ 17. 1. Podmioty systemu z obszaru powiatu są

obowiązane regularnie przekazywać szczegółowe da-

ne do właściwego terenowo powiatowego (miejskiego) stanowiska kierowania o stanie oraz dyspozycyjności swych sił i środków oraz informować o ich zadysponowaniu do działań ratowniczych, w zakresie określonym przez właściwego komendanta powiatowego

(miejskiego).

2. Powiatowe (miejskie) stanowisko kierowania,

o którym mowa w ust. 1, ma obowiązek zbierania

i przekazywania do właściwego terenowo wojewódzkiego stanowiska koordynacji ratownictwa zbioru informacji o stanie sił i środków systemu na swym obszarze oraz informacji o ich zadysponowaniu do działań ratowniczych, w zakresie określonym przez właści­

wego komendanta wojewódzkiego.

3. Wojewódzkie stanowiska koordynacji ratownictwa przekazują do Krajowego Centrum Koordynacji

Ratownictwa informacje w zakresie określonym przez

Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej.

§ 18. 1. Dysponowanie sił i środków podmiotów

systemu do działań ratowniczych na obszarze powiatu,

województwa lub kraju następuje poprzez stanowiska

kierowania i należy do

1) komendanta powiatowego (miejskiego) na poziomie powiatowym,

2) komendanta wojewódzkiego na poziomie wojewódzkim,

3) Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożar­

nej na poziomie krajowym.

2. Komendanci Państwowej Straży Pożarnej, o których mowa w ust. 1, mogą upoważnić dyżurnych i dyspozytorów stanowisk kierowania do uruchamiania

systemu na jego poszczególnych poziomach.

Poz. 1311

3. Dysponowanie sił i środków podmiotów systemu dla obszaru powiatu, województwa i kraju odbywa

się z uwzględnieniem rodzaju i wielkości zdarzenia

oraz liczby poszkodowanych, a także następujących

czynników

1) możliwości podjęcia działań ratowniczych w najkrótszym czasie,

2) aktualnego potencjału sił i środków będących

w dyspozycji odpowiednio na poziomie powiatu,

województwa i kraju,

3) możliwości wykorzystania w działaniach ratowniczych sił i środków spoza systemu,

4) możliwości wykorzystania odwodów operacyjnych

systemu,

5) możliwości techniczno-logistycznego

działań ratowniczych,

wsparcia

6) procedury i uzgodnień zawartych w planach działań ratowniczych na poziomie powiatu, województwa i kraju,

7) lokalnych zagrożeń i warunków naturalnych na terenie działania podmiotów systemu, takich jak

a) gęstość zaludnienia,

b) infrastruktura komunalna i przemysłowa,

c) przeszkody naturalne: rzeki, jeziora, lasy, tereny

bagienne, góry i sztuczne: linie kolejowe, kanały, autostrady, instalacje transportujące media

niebezpieczne,

d) charakterystyka istniejących szlaków komunikacyjnych,

e) tereny zajmowane przez poligony wojskowe.

§ 19. Dysponowanie sił i środków podmiotów systemu poza granice kraju określają odrębne umowy

i porozumienia międzynarodowe.

Rozdział 4

Kierowanie działaniem ratowniczym

§ 20. 1. Kierujący działaniem ratowniczym, zwany

dalej "kierującym", oddziałuje na podległe siły podmiotów systemu na miejscu zdarzenia, zgodnie z przyjętymi procedurami i planami ratowniczymi, w celu

wykonania określonych czynności ratowniczych.

2. Kierowanie prowadzone jest jednoosobowo

przez uprawnioną osobę odpowiednio oznakowaną,

w sposób widoczny dla innych uczestników działań ratowniczych.

3. Kierowanie rozpoczyna się z chwilą przybycia na

miejsce zdarzenia pierwszych sił podmiotu systemu.

4. Kierujący oddziałuje na podległe siły poprzez

1) określanie rodzaju działań ratowniczych,

-

6862-

2) wydawanie rozkazów lub poleceń,

3) ostrzeganie podległych sił o wielkości i rodzajach

zagrożenia oraz ewentualnym stopniu ryzyka planowanego działania ratowniczego.

5. Kierujący, organizując działanie ratownicze, musi uwzględnić rodzaj i wielkość zdarzenia, występujące

zagrożenia oraz prognozę ich rozwoju, a w szczególności ustalić, czy w wyniku zdarzenia są osoby poszkodowane lub bezpośrednio zagrożone.

6. Kierowanie ustaje po spełnieniu następujących

warunków

1) zakończeniu ewakuacji ludzi, zwierząt i mienia ze

strefy zagrożenia,

2) udzieleniu pomocy medycznej poszkodowanym na

miejscu zdarzenia oraz ich przekazaniu specjalistycznym zespołom ratownictwa medycznego lub

podstawowym zespołom ratownictwa medycznego,

3) ugaszeniu pożaru,

4) zatrzymaniu emisji lub wypływu substancji niebez-

piecznej oraz usunięciu spowodowanego przez nią

bezpośredniego zagrożenia dla ludzi i środowiska,

5) wykonaniu wszelkich innych czynności mających

wpływ na ograniczenie lub likwidację zagrożenia.

7. Kierujący informuje uczestniczące podmioty systemu o zakończeniu działań ratowniczych.

§ 21. 1. Na potrzeby działania ratowniczego jednostki ochrony przeciwpożarowej włączone do systemu tworzą następującą strukturę

1) rota - dwuosobowy zespół ratowników, wchodzą­

cy w skład tego samego zastępu lub specjalistycznej grupy ratowniczej, wykonujący zadania ratownicze lub zabezpieczające, wyposażony w sprzęt

ochrony osobistej.

2) zastęp - pododdział liczący od trzech do sześciu ratowników, w tym dowódca, wyposażony w pojazd

przystosowany do realizacji zadania ratowniczego,

3) sekcja - pododdział w sile dwóch zastępów, liczą­

cy od dziewięciu do 12 ratowników, w tym dowódca,

4) pluton -

pododdział w sile od trzech do czterech

zastępów lub dwóch sekcji, liczący od 15 do 21 ra-

towników, w tym dowódca,

5) kompania - pododdział w sile trzech plutonów lub

czterech sekcji oraz dowódca,

6) batalion - oddział w sile od trzech do pięciu kompanii oraz dowódca,

związek pododdziałów i oddziałów rew granicach administracyjnych województwa wielkoobszarowe działanie ratownicze,

Poz. 1311

8) specjalistyczna grupa ratownicza - pododdział ratowników posiadających specjalistyczne przeszkolenie i uprawnienia, wyposażony w sprzęt dostosowany do wykonania specjalistycznego zadania ratowniczego, w sile uzależnionej od specyfiki danej

specjalności.

2. Pododdziały organizowane przez szkoły i ośrod­

ki szkolenia Państwowej Straży Pożarnej mogą być

tworzone w innym składzie niż określone w ust.1 pkt 4

i 5.

3. Podmioty systemu nie będące jednostkami

ochrony przeciwpożarowej mogą w działaniu ratowniczym zachować własną strukturę sił.

4. Podmioty systemu, bez względu na strukturę sił

przewidzianych do działań ratowniczych, posiadają

jednolite oznakowanie osób funkcyjnych, pojazdów,

kontenerów, przyczep, sprzętu ratowniczego i ewakuacyjno-logistycznego , w sposób widoczny dla innych

uczestników działań ratowniczych, w zakresie określo­

nym przez Komendanta Głównego Państwowej Straży

Pożarnej.

5. Podmioty systemu podczas długotrwałych lub

specjalistycznych działań ratowniczych mogą być

wspomagane przez pododdziały kwatermistrzowskie

i logistyczne.

§ 22. 1. Wprowadza się trzy typy kierowania w czasie działania ratowniczego

1) interwencyjny - realizowany w strefie zagrożenia

lub bezpośrednich działań ratowniczych, w której

istnieje zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi oraz

mienia i środowiska lub prawdopodobieństwo jego wystąpienia, w celu likwidacji lub usunięcia

skutków zdarzenia oraz zapewnienia bezpieczeń­

stwa ratownikom; kierowaniu interwencyjnemu

podlegają siły nie przekraczające wielkością jednej

kompanii,

2) taktyczny - realizowany na granicy strefy zagroże­

nia lub poza nią w celu wykonania przyjętej taktyki

lub określonej strategii oraz nadzoru nad kierowaniem interwencyjnym; kierowaniu taktycznemu

podlegają siły nie przekraczające wielkością jednego batalionu,

3) strategiczny realizowany w celu określenia

i przyjęcia niezbędnej strategii w likwidowaniu zagrożenia oraz nadzoru nad kierowaniem taktycznym; kierowaniu strategicznemu podlegają siły

wojewódzkich brygad odwodowych albo siły przekraczające wielkością jeden batalion.

2. Kierujący, bez względu na typ kierowania na obszarze swojego działania i w stosunku do podległych

mu sił, korzysta z uprawnień określonych w odrębnych

przepisach.

7) brygada alizujący

§ 23.1. Kierującego przy kierowaniu strategicznym

wspomaga sztab, jako jego zespół doradczy.

-

6863-

Poz. 1311

2. Strukturę, skład i zadania sztabu określa - po

kierujący lub działający z jego

upoważnienia członek sztabu.

2) podziale terenu działania ratowniczego na odcinki

bojowe i wyznaczeniu zadań dla osób prowadzą­

cych kierowanie interwencyjne,

3. Kierującego przy kierowaniu interwencyjnym

i taktycznym może doraźnie wspomagać sztab, o którym mowa w ust. 1. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

3) zorganizowaniu ewakuacji zagrożonej ludności poza strefę zagrożenia,

przejęciu kierowania -

§ 24.1. Kierowanie interwencyjne, o którym mowa

w § 22 ust.1 pkt 1, polega w szczególności na

1) ustaleniu rodzaju zagrożenia,

2) przydzielaniu zadań dla rot, pododdziałów lub specjalistycznych grup ratowniczych,

3) ustaleniu sposobów i metod poszukiwania poszkodowanych i zagrożonych oraz niesienia im pomocy medycznej,

4) ustaleniu sposobów i metod ewakuacji poszkodowanych lub zagrożonych,

5) wyznaczeniu i wydzieleniu strefy bezpośrednich

działań ratowniczych,

6) planowaniu rozmieszczenia sprzętu ratowniczego

na terenie działań ratowniczych,

7) analizowaniu czasu pracy poszczególnych zespołów w strefie bezpośrednich działań ratowniczych,

w szczególności czasu pracy w ubraniach ochronnych i sprzęcie izolującym drogi oddechowe ratowników,

8) nadzorowaniu skuteczności działania ratowniczego

oraz zachowania bezpiecznych warunków jego

prowadzenia,

9) organizowaniu łączności na potrzeby kierowania

interwencyjnego i współdziałania podmiotów biorących udział w działaniu ratowniczym,

4) współdziałaniu z lekarzem - koordynatorem medycznych działań ratowniczych,

5) ocenie wielkości sił i środków oraz wzywaniu ich

według potrzeb,

6) ewentualnym wprowadzeniu na teren działania ratowniczego innych podmiotów i służb ratowniczych,

7) wyznaczeniu punktu kierowania i jego oznakowania,

8) tworzeniu systemu wspomagania decyzji kierowania taktycznego,

9) tworzeniu, w miarę możliwości, odwodu taktycznego lub wezwaniu odwodów operacyjnych,

10) wydzieleniu strefy zagrożenia,

11) koordynowaniu zmian sił ratowniczych, w tym ich

wprowadzania i wyprowadzania z rejonu działania

ratowniczego,

12) zorganizowaniu niezbędnego wsparcia logistycznego,

13) nadzorowaniu skuteczności działania ratowniczego

oraz zachowaniu bezpiecznych warunków jego

prowadzenia,

14) analizowaniu i korygowaniu wydzielonej strefy

bezpośrednich działań ratowniczych,

15) organizowaniu punktu przyjęcia sił i środków,

10) analizowaniu zużycia sprzętu i środków gaśniczych,

neutralizujących lub sorbentów,

16) współdziałaniu ze sztabem kierowania taktycznego

i strategicznego,

11) organizowaniu kierowania sekcjami i plutonami

w strefie bezpośrednich działań ratowniczych,

17) współdziałaniu ze środkami masowego przekazu,

12) współdziałaniu z lekarzem - koordynatorem medycznych działań ratowniczych do czasu uruchomienia kierowania taktycznego,

13) wzywaniu niezbędnych sił i środków,

14) zorganizowaniu wsparcia logistycznego do czasu

uruchomienia kierowania taktycznego,

15) wydzieleniu strefy zagrożenia do czasu uruchomienia kierowania taktycznego.

2. Kierowanie taktyczne, o którym mowa w § 22

ust. 1 pkt 2, polega w szczególności na

1) ocenie zagrożenia poprzez ustalenie jego charakteru i prognozowanie rozwoju,

18) zorganizowaniu łączności kierowania strategicznego oraz współdziałania podmiotów uczestniczą­

cych w działaniu ratowniczym,

19) wspÓłdziałaniu z organami administracji samorzą­

dowej oraz z organizacjami pozarządowymi,

20) eliminowaniu lub minimalizowaniu wśród ratowników stresu pourazowego powstałego podczas zdarzenia.

3. Kierowanie strategiczne, o którym mowa w § 22

ust. 1 pkt 3, polega w szczególności na

1) ocenie zagrożenia poprzez ustalenie jego charakteru i prognozowanie rozwoju,

2) określeniu strategii działania ratowniczego,

-

6864-

3) podziale terenu działania ratowniczego na odcinki

bojowe oraz wyznaczeniu zadań dla osób prowadzących kierowanie taktyczne,

4) nadzorowaniu zadań prowadzonych przez podległe

siły,

5) wyznaczeniu punktu kierowania i jego oznakowania,

6) informowaniu ewakuowanej ludności o miejscach

organizowanej pomocy humanitarnej,

7) wzywaniu sił centralnego lub wojewódzkiego odwodu operacyjnego oraz ich wprowadzaniu na wyznaczone odcinki bojowe,

8) eliminowaniu lub minimalizowaniu wśród ratowników stresu pourazowego powstałego podczas zdarzenia,

Poz. 1311

2. Kierowanie interwencyjne może przejąć również

1) naczelnik ochotniczej straży pożarnej, właściwej dla

miejsca zdarzenia, jeżeli w działaniu ratowniczym

biorą udział tylko ochotnicze straże pożarne włą­

czone do systemu,

2) komendant, kierownik, szef bądź inny kierujący, jeżeli w działaniu ratowniczym biorą udział tylko siły

i środki jednostki ochrony przeciwpożarowej włą­

czonej do systemu, o której mowa wart. 15

pkt 1a-4a ustawy.

§ 27. 1. Obowiązanymi do przejęcia kierowania taktycznego są w kolejności

1) dowódca jednostki ratowniczo-gaśniczej Państwo­

wej Straży Pożarnej właściwej dla miejsca zdarzenia,

9) koordynowaniu łączności na potrzeby sztabu, kierowania taktycznego oraz podmiotów uczestniczą­

cych w działaniu ratowniczym,

2) komendant, kierownik lub szef jednostki ochrony

przeciwpożarowej włączonej do systemu, o której

mowa wart. 15 pkt 1a-4a ustawy, dla zdarzenia

mającego miejsce na terenie własnego działania,

10) koordynowaniu działań zaplecza logistycznego,

medycznego, technicznego oraz podmiotów wspomagających działanie ratownicze,

3) oficer wyznaczony przez komendanta powiatowego (miejskiego) do kierowania w jego imieniu,

11) współdziałaniu ze środkami masowego przekazu,

12) współdziałaniu z organami administracji rządowej,

13) współdziałaniu z organami administracji samorzą­

dowej oraz z organizacjami pozarządowymi.

§ 25. 1. Uprawnionymi do kierowania interwencyjnego są w kolejności

1) dowódca zastępu,

4) komendant powiatowy (miejski).

2. Kierowanie taktyczne realizowane jest ze stałego

lub ruchomego stanowiska dowodzenia, usytuowanego w miejscu umożliwiającym ocenę rozwoju sytuacji

oraz nadzorowanie i współdziałanie z kierowaniem interwencyjnym.

§ 28. 1. Obowiązanymi do przejęcia kierowania

strategicznego są w kolejności

2) dowódca sekcji,

1) oficer wyznaczony przez komendanta wojewódzkiego do kierowania w jego imieniu,

3) dowódca zmiany,

2) komendant wojewódzki,

4) strażak wyznaczony przez komendanta, kierownika

lub szefa jednostki ochrony przeciwpożarowej włą­

czonej do systemu.

3) oficer wyznaczony przez Komendanta Głównego

Państwowej Straży Pożarnej do kierowania w jego

imieniu,

2. W sytuacji gdy na miejscu zdarzenia są tylko siły

systemu nie będące jednostkami ochrony przeciwpożarowej, kierującego działaniem ratowniczym wyznacza dyżurny powiatowego (miejskiego) stanowiska kierowania, jeśli nie określa tego plan ratowniczy danego

powiatu.

4) Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej.

§ 26. 1. Kierowanie interwencyjne są obowiązani

przejąć w kolejności

1) uprawniony dowódca z jednostki ochrony przeciwpożarowej włączonej do systemu, dla której miejsce zdarzenia stanowi teren własnego działania,

2) strażak wyznaczony przez komendanta jednostki

ochrony przeciwpożarowej włączonej do systemu,

o której mowa wart. 15 pkt 1a-4a ustawy,

3) strażak wyznaczony przez komendanta powiatowego (miejskiego).

2. Kierowanie strategiczne realizowane jest ze stałego stanowiska dowodzenia, w którym występuje

możliwość funkcjonowania sztabu oraz współdziałania

ze specjalistami określonych dziedzin ratownictwa,

usytuowanego poza strefą kierowania taktycznego lub

ze stanowisk kierowania Państwowej Straży Pożarnej.

3. Kierowanie strategiczne, z wykorzystaniem batalionów centralnego odwodu operacyjnego, prowadzone jest przez właściwego terytorialnie komendanta wojewódzkiego lub dowódcę wojewódzkiej brygady odwodowej.

§ 29. 1. Uruchomienie kierowania strategicznego

lub taktycznego nie powoduje ograniczenia obowiąz­

ków, jakie spoczywają na osobach prowadzących kierowanie interwencyjne.

-

6865-

2. Przejmowanie kierowania strategicznego, taktycznego i interwencyjnego podlega zgłoszeniu do

właściwego terenowo stanowiska kierowania Pań­

stwowej Straży Pożarnej oraz odnotowaniu w dokumentacji operacyjnej.

3. Kierowanie interwencyjne lub taktyczne dla zdao zasięgu ponad powiatowym należy do uprawnionego strażaka właściwego dla miejsca powstania

zdarzenia.

rzeń

Kierowanie interwencyjne prowadzone

z udziałem specjalistycznych grup ratowniczych,

w części realizowanych przez nich zadań, organizowane jest przez ratowników posiadających stosowne

przeszkolenie i uprawnienia określone odrębnymi

przepisami.

§

30.

§ 31. Po zakończeniu działania ratowniczego kierujący przekazuje teren, obiekt lub mienie objęte tym działaniem właścicielowi, zarządcy, użytkownikowi obiektu

lub mienia albo - w przypadku braku możliwości ich

ustalenia - przedstawicielowi Policji, straży gminnej

(miejskiej) bądź organom samorządu terytorialnego.

§ 32. 1. Jeśli rodzaj i wielkość powstałego lub prognozowanego zdarzenia przekracza możliwości sił

i środków systemu na poziomie powiatowym, kierują­

cy poprzez dyżurnego powiatowego (miejskiego) stanowiska kierowania zgłasza do wojewódzkiego stanowiska koordynacji ratownictwa Państwowej Straży Pożarnej potrzebę uruchomienia sił i środków systemu na

poziomie wojewódzkim.

2. Jeśli rodzaj i wielkość powstałego lub prognozowanego zdarzenia przekracza możliwości sił i środków

systemu na poziomie wojewódzkim, kierujący poprzez

dyżurnego wojewódzkiego stanowiska koordynacji ratownictwa zgłasza do Krajowego Centrum Koordynacji

Ratownictwa potrzebę uruchomienia sił i środków systemu na poziomie krajowym.

3. W przypadku nadzwyczajnych zdarzeń wymagających zaangażowania znacznych sił i środków syste-

mu komendant wojewódzki i Komendant Główny Pań­

stwowej Straży Pożarnej może podjąć decyzję o uruchomieniu sił i środków systemu odpowiednio na poziomie wojewódzkim i krajowym bez zachowania procedur, o których mowa w ust. 1 i 2.

§ 33. 1. Podmioty systemu biorące udział w działa­

niach ratowniczych w transporcie morskim i lotniczym,

do których mają zastosowanie umowy i porozumienia

międzynarodowe, podlegają kierowaniu na podstawie

tych przepisów.

2. Podmioty systemu biorące udział w działaniach

ratowniczych w górnictwie podlegają kierowaniu na

podstawie przepisów prawa górniczego.

Rozdział 5

Prowadzenie dokumentacji zdarzeń oraz funkcjonowania krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego

§ 34. 1. Komendant powiatowy (miejski), woje-

wódzki i Komendant Główny Państwowej Straży Po-

Poz. 1311

żarnej prowadzą ewidencję podmiotów tworzących

system odpowiednio na poziomie powiatowym, wojewódzkim i krajowym.

2. Dokumentację zdarzeń sporządzają podmioty

systemu biorące udział w działaniu ratowniczym.

3. Dokumentację zdarzenia podmioty systemu,

o których mowa w ust. 2, przekazują niezwłocznie do

właściwej miejscowo komendy powiatowej (miejskiej)

Państwowej Straży Pożarnej.

4. Zasady sporządzania i obiegu dokumentacji zdarzeń określa załącznik nr 3 do rozporządzenia.

5. Na polecenie komendanta powiatowego (miejskiego), wojewódzkiego lub Komendanta Głównego

Państwowej Straży Pożarnej sporządza się analizę zdarzenia z udziałem kierującego i przedstawicieli podmiotów systemu biorących udział w działaniu ratowniczym.

6. Zasady sporządzania analizy zdarzenia, o której

mowa w ust. 5, określają wytyczne stanowiące załącz­

nik nr 4 do rozporządzenia.

Rozdział 6

Organizacja odwodów operacyjnych

§ 35. 1. Dla likwidowania skutków zdarzeń przekraczających możliwości operacyjne powiatów lub woje-

wództw, z sił i środków podmiotów systemu formuje

się odwody operacyjne.

2. Uprawnionymi do formowania odwodów operacyjnych są

1) Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej

w odniesieniu do centralnego odwodu operacyjnego systemu tworzonego z sił i środków Państwo­

wej Straży Pożarnej,

2) komendanci wojewódzcy w odniesieniu do wojewódzkich odwodów operacyjnych systemu tworzonych z sił i środków podmiotów systemu na obszarze województwa,

3) komendanci szkół Państwowej Straży Pożarnej

w odniesieniu do kompanii szkolnych centralnego

odwodu operacyjnego i specjalistycznych grup ratowniczych, tworzonych z sił i środków tych szkół.

3. Siły i środki, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 3,

mogą być formowane i kierowane do działań ratowni-

czych na obszarze kraju.

4. Siły i środki, o których mowa w ust. 2 pkt 1, mogą być w ramach współdziałania lub pomocy humanitarnej kierowane do działań ratowniczych prowadzonych poza granicami kraju.

5. Siły i środki, o których mowa w ust. 2 pkt 2, moformowane i kierowane do działań ratowniczych na obszarze województwa.

gą być

-

6866-

6. Podmiotami uprawnionymi do użycia odwodów

operacyjnych są osoby uprawnione do ich formowania, określone w ust. 2 pkt 1 i 2.

7. Uprawnieni do formowania odwodów operacyjnych odpowiadają za ich gotowość do działań ratowniczych i wyszkolenie.

§ 36. 1. Wojewódzkie odwody operacyjne systemu

są organizowane jako wojewódzkie brygady odwodowe, zwane dalej "brygadami".

2. Oddziały i pododdziały brygad formują dowódcy

brygad w celu

1) zwalczania pożarów o dużych rozmiarach,

2) usuwania skutków innych miejscowych zagrożeń

o dużych rozmiarach,

3) usuwania skutków innych miejscowych zagrożeń

wymagających specjalistycznych umiejętności lub

wyposażenia.

3. Wyznaczone oddziały i pododdziały brygad sta-

2) specjalne - przeznaczone do zdarzeń o charakterze

technicznym, konfigurowane w zależności od potrzeb jako kompanie

a) techniczne - do likwidowania skutków katastrof

budowlanych, komunikacyjnych i infrastruktury

technicznej,

b) ekologiczne - do usuwania substancji niebezpiecznych, a w szczególności ropopochodnych,

z powierzchni rzek i wód stojących,

c) pompowania - do usuwania skutków powodzi

i katastrofalnych opadów deszczu,

3) powodziowe - przeznaczone do ratowania i ewakuowania osób oraz mienia na terenach objętych

powodzią,

4) logistyczne - zapewniające wsparcie kwatermistrzowskie sił ratowniczych oraz materiałowo­

-techniczne działań ratowniczych,

5) szkolne - stanowiące pomocnicze formacje centralnego odwodu operacyjnego, konfigurowane

w zależności od potrzeb jako kompanie

nowią centralny odwód operacyjny systemu.

a) namiotowe lub sanitarne,

4. Siły i środki, o których mowa w ust. 3, stanowią

siły własne brygady do czasu zadysponowania przez

b) specjalnego przeznaczenia

brygad lub batalionów.

uprawnionego do użycia centralnego odwodu operacyjnego systemu.

5. W skład każdej brygady wchodzą

1) sztab brygady,

2) batalion centralnego odwodu operacyjnego,

3) kompanie gaśnicze i specjalne,

4) specjalistyczne grupy.

6. Do składu brygad mogą być, w razie potrzeby,

włączane siły centralnego odwodu operacyjnego systemu formowane na obszarach innych województw

oraz stany osobowe szkół Państwowej Straży Pożarnej.

7. Schemat organizacyjny brygady określa załącz­

nik nr 5 do rozporządzenia .

8. W skład każdego batalionu centralnego odwodu

operacyjnego systemu wchodzą

1) sztab batalionu,

2) kompanie dostosowane rodzajem do specyfiki zdarzenia,

3) kompanie logistyczne i szkolne.

9. W składach brygad mogą występować w szczególności kompanie

1) gaśnicze - przeznaczone do zdarzeń, w trakcie których zachodzi konieczność użycia znacznych ilości

zastępów gaśniczych lub znacznej ilości ratowników,

włączane

w

skład

10. Schematy organizacyjne kompanii określają załączniki nr 6-10 do rozporządzenia.

11. W składach brygad, o których mowa w ust. 9,

mogą występować specjalistyczne grupy

1) wysokościowe - wykorzystujące do działań techniki i sprzęt alpinistyczny oraz statki powietrzne,

2) chemiczne lub ekologiczne - wykorzystujące do

działań techniki i sprzęt do usuwania skutków katastrof chemicznych i ekologicznych,

3) techniczne - wykorzystujące do działań techniki

i sprzęt specjalistyczny do usuwania skutków katastrof,

4) wodno-nurkowe - wykorzystujące do działań techniki i sprzęt wodno-nurkowy,

5) poszukiwawczo-ratownicze - wykorzystujące do

działań techniki, zwierzęta i sprzęt do poszukiwania

i ratowania osób zasypanych,

6) ratownictwa medycznego -wspomagające działa­

nia ratownicze poprzez wykorzystanie środków

transportu oraz sprzętu medycznego i leków,

7) inne grupy wg lokalnych potrzeb wynikających

z analizy zagrożeń i zabezpieczenia operacyjnego.

12. Skład, wyposażenie, organizację i wyszkolenie

specjalistycznych grup regulują odrębne przepisy;

schemat organizacyjny specjalistycznej grupy określa

§ 37.1. Brygady oraz oddziały i pododdziały odwodów operacyjnych istnieją od czasu ich sformowania

-

6867 -

w rejonach koncentracji lub na miejscu zdarzenia do

czasu rozformowania.

Poz. 1311

3) wykazów rejonów koncentracji,

4) stosowanego oprogramowania komputerowego.

2. Odwody operacyjne należy tak wyposażyć i zaopatrzyć, aby zapewnić im możliwość prowadzenia

działań ratowniczych bez zaprowiantowania przez

okres co najmniej

§ 38.1. Dowódców i szefów sztabów odwodów operacyjnych wyznaczają uprawnieni do formowania odwodów.

1) 36 godzin dla batalionów centralnego odwodu operacyjnego systemu,

2. Ustala się następujące nieetatowe funkcje dowódcze w odwodach operacyjnych

2) 12 godzin dla kompanii wojewódzkich odwodów

operacyjnych systemu.

1) dowódca centralnego odwodu operacyjnego syste-

3. Na wyposażenie stanów osobowych batalionów

centralnego odwodu operacyjnego systemu składają

się

mu,

2) szef sztabu centralnego odwodu operacyjnego sys-

temu,

3) dowódca wojewódzkiej brygady odwodowej syste-

1) materace, śpiwory i koce,

2) przybory do jedzenia oraz przybory toaletowe,

3) zaprowiantowanie i niezbędne środki finansowe,

4) inny sprzęt i materiały określone przez uprawnionych do ich formowania.

4. Wyposażenie stanów osobowych kompanii wojewódzkich odwodów operacyjnych systemu oraz

kompanii szkolnych ustalają uprawnieni do ich formowania.

mu,

4) zastępca dowódcy wojewódzkiej brygady odwodowej systemu,

5) szef sztabu wojewódzkiej brygady odwodowej systemu,

6) dowódca batalionu centralnego odwodu operacyjnego systemu,

7) zastępca dowódcy batalionu centralnego odwodu

operacyjnego systemu,

8) dowódca kompanii,

5. Rejony koncentracji oddziałów i pododdziałów

odwodów operacyjnych oraz czasy osiągania gotowości w miejscach ich koncentracji wyznaczają właściwi

terytorialnie komendanci wojewódzcy i komendanci

9) zastępca dowódcy kompanii,

10) oficer sztabowy,

szkół Państwowej Straży Pożarnej.

11) dowódca specjalistycznej grupy ratowniczej.

6. Siły i środki wyznaczone do składu centralnego

odwodu operacyjnego systemu wraz z czasem osiąga­

nia ich gotowości w miejscach koncentracji podlegają

uzgodnieniu z Komendantem Głównym Państwowej

3. Powoływanie na nieetatowe funkcje dowódcze

w brygadach oraz odwoływanie z tych funkcji należy

do dowódców brygad.

Straży Pożarnej.

4. Powołania na nieetatowe funkcje dowódców batalionów centralnego odwodu operacyjnego systemu

oraz odwoływanie z nich podlegają uzgodnieniu z Komendantem Głównym Państwowej Straży Pożarnej.

7. Siły i środki wyznaczone do składu kompanii gaśniczych centralnego odwodu operacyjnego nie mogą

przekraczać jednej trzeciej sił Państwowej Straży Pożarnej na obszarze województwa.

8. Siły i środki wyznaczone do składu kompanii wojewódzkich odwodów operacyjnych nie mogą przekraczać jednej trzeciej sił systemu na obszarze powiatu.

9. Siły i środki wyznaczone do składu centralnego

odwodu operacyjnego systemu nie powinny pokrywać

się z siłami i środkami wyznaczonymi do składu kompanii wojewódzkich odwodów operacyjnych systemu.

10. Zakres dokumentacji odwodów operacyjnych

ustalają uprawnieni do ich tworzenia poprzez określe­

5. Powoływanie na nieetatowe funkcje dowódcze

w kompaniach szkolnych centralnego odwodu operacyjnego systemu oraz odwoływanie z nich należy do

komendantów szkół Państwowej Straży Pożarnej.

6. Zadania nieetatowych dowódców odwodów

operacyjnych w czasie działań ratowniczych obejmują

1) dowodzenie podległymi siłami i środkami,

2) typowanie sił i środków do składu odwodów,

3) określanie systemów alarmowania sił i środków,

nie

4) ustalanie systemów organizacji łączności,

1) zasad uruchamiania odwodów,

5) zapewnianie bezpiecznych warunków działań,

2) niezbędnego zakresu danych o siłach i środkach

oraz planach alarmowania,

6) nadzór nad dyspozycyjnością sił i środków odwodów.

-

6855-

Poz. 1310 i 1311

1310

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI

z dnia 22 grudnia 1999 r.

w sprawie określenia wykroczeń, za które pracownicy organów nadzoru budowlanego upoważnieni są do

nakładania grzywien w drodze mandatu karnego, oraz zasad i sposobu wydawania upoważnień.

Na podstawie art. 67 § 2 ustawy z dnia 20 maja

1971 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia zarządza się, co następuje