Konwencja Konsularna między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Kyrgyską, sporządzona w Warszawie dnia 5 czerwca 1993 r.

-

5335-

Poz. 1153

1153

KONWENCJA KONSULARNA

między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Kyrgyską,

sporządzona w Warszawie dnia 5 czerwca 1993 r.

W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

podaje do powszechnej wiadomości

W dniu 5 czerwca 1993 r. została sporządzona w Warszawie Konwencja konsularna między Rzecząpospolitą

Polską a Republiką Kyrgyską w następującym brzmieniu

6) "członek personelu służby" oznacza każdą osobę

zatrudnioną w służbie domowej urzędu konsularnego;

KONWENCJA KONSULARNA

między Rzecząpospolitą Polską

a Republiką Kyrgyską

7) "członkowie urzędu konsularnego" oznacza urzęd­

Rzeczpospolita Polska i Republika Kyrgyska,

ników konsularnych, pracowników konsularnych

oraz członków personelu służby;

wyrażając wolę umocnienia przyjaznych stosunków i pogłębienia wzajemnie korzystnej współpracy,

8) "członek personelu prywatnego" oznacza osobę

kierując się pragnieniem uregulowania i rozwijania

stosunków konsularnych między obydwoma Państwa­

mi na zasadach jak najdalej idących ułatwień wochronie praw i interesów ich obywateli,

9) "członek rodziny" oznacza małżonkę albo małżon­

postanowiły

zawrzeć

Konwencję

konsularną

i uzgodniły, co następuje

Rozdział I

Definicje

Artykuł 1

1. Stosowane w niniejszej konwencji wyrażenia

mają niżej określone znaczenie

1) "urząd konsularny" oznacza każdy konsulat gene-

ralny, konsulat, wicekonsulat lub agencję konsularną;

2) "okręg konsularny" oznacza obszar wyznaczony

urzędowi konsularnemu do wykonywania funkcji

konsularnych;

3) "kierownik urzędu konsularnego" oznacza osobę

powołaną do działania w tym charakterze;

4) "urzędnik konsularny" oznacza każdą osobę, włącz­

nie z kierownikiem urzędu konsularnego, powoła­

ną w tym charakterze do wykonywania funkcji konsularnych;

5) "pracownik konsularny" oznacza każdą osobę zatrudnioną w służbie administracyjnej lub technicznej urzędu konsularnego;

zatrudnioną wyłącznie w służbie prywatnej członka

urzędu konsularnego;

ka członka urzędu konsularnego, ich dzieci i rodziców, pod warunkiem że wspólnie z nim zamieszkują i są na utrzymaniu członka urzędu konsularnego;

10) "pomieszczenia konsularne" oznacza budynki lub

części budynków i tereny przyległe do nich, niezależnie od tego, czyją są własnością, używane wyłącznie dla celów urzędu konsularnego, włącznie

z rezydencją kierownika urzędu konsularnego;

11) "archiwa konsularne" oznacza wszystkie pisma,

dokumenty, korespondencję, książki, filmy, techniczne zasoby gromadzenia i wykorzystania informacji, rejestry urzędu konsularnego oraz szyfry

i kody, kartoteki, jak również przedmioty wyposażenia służące do ich zabezpieczenia i przechowywania;

12) "statek" oznacza każdą cywilną jednostkę pływają­

cą, uprawnioną do podnoszenia bandery Państwa

wysyłającego i zarejestrowaną w tym Państwie;

13) "statek powietrzny" oznacza każdą cywilną jednostkę latającą uprawnioną do używania oznaki

przynależności Państwa wysyłającego i zarejestrowaną w tym Państwie.

2. Postanowienia niniejszej konwencji dotyczące

obywateli Państwa wysyłającego mają odpowiednie

zastosowanie również do osób prawnych i innych podmiotów nie posiadających osobowości prawnej, które

ustanowione są zgodnie z ustawami i innymi przepisami Państwa wysyłającego i mają siedzibę w tym Pań­

stwie.

-

5336-

Rozdział II

Poz. 1153

3) o przybyciu i ostatecznym wyjeździe członka perso-

nelu prywatnego oraz zakończeniu jego służby;

Ustanawianie urzędów konsularnych oraz mianowanie członków urzędu konsularnego

Artykuł 2

1. Urząd konsularny może być ustanowiony na terytorium Państwa przyjmującego jedynie za zgodą tego Państwa.

2. Siedziba urzędu konsularnego, jego klasa i okręg

konsularny są ustalane przez Państwo wysyłające

i podlegają aprobacie Państwa przyjmującego.

3. Późniejsze zmiany siedziby urzędu konsularnego, jego klasy i okręgu konsularnego mogą być dokonywane przez Państwo wysyłające jedynie za zgodą

Państwa przyjmującego.

Artykuł 3

1. Kierownik urzędu konsularnego będzie dopuszczony do wykonywania swych funkcji po przedłożeniu

listów komisyjnych i po udzieleniu exequatur przez

Państwo przyjmujące.

2. Państwo wysyłające przekazuje listy komisyjne

za pośrednictwem swojego przedstawicielstwa dyplomatycznego lub inną stosowną drogą ministerstwu

spraw zagranicznych Państwa przyjmującego. Listy komisyjne zawierają imiona, nazwisko i stopień kierownika urzędu konsularnego, obywatelstwo, okręg konsularny, w którym ma on wykonywać swoje funkcje, oraz

siedzibę urzędu konsularnego.

3. Po złożeniu listów komisyjnych Państwo przyjmujące udzieli w możliwie naj krótszym czasie exequatur.

4. Do czasu udzielenia exequatur, Państwo przyjmujące może wydać kierownikowi urzędu konsularnego zgodę na tymczasowe wykonywanie jego funkcji.

5. Z chwilą dopuszczenia do wykonywania funkcji,

nawet tymczasowo, organy Państwa przyjmującego

podejmą niezbędne środki, aby kierownik urzędu konsularnego mógł wykonywać swoje funkcje.

Artykuł 4

Ministerstwo spraw zagranicznych Państwa przyjmującego będzie pisemnie powiadamiane

1) o przybyciu do urzędu członka urzędu konsularnego po mianowaniu, jego ostatecznym wyjeździe

lub o zakończeniu wykonywania obowiązków oraz

o wszystkich innych zmianach mających wpływ na

jego status, które mogą powstać w czasie zatrudnienia w urzędzie konsularnym;

2) o przybyciu i ostatecznym wyjeździe osoby należą­

cej do rodziny członka urzędu konsularnego oraz,

jeżeli to ma miejsce, o fakcie, że jakaś osoba staje

się lub przestaje być członkiem rodziny;

4) o zatrudnieniu i zwolnieniu osoby zamieszkałej na

stałe w Państwie przyjmującym, jako członka urzę­

du konsularnego lub członka personelu prywatnego.

Artykuł 5

1. Właściwe organy Państwa przyjmującego wydają bezpłatnie każdemu urzędnikowi konsularnemu odpowiedni dokument stwierdzający jego tożsamość

i stanowisko.

2. Postanowienia ust. 1 niniejszego artykułu stosuje się także do pracowników konsularnych, członków

personelu służby oraz członków personelu prywatnego, pod warunkiem że osoby te nie są obywatelami

Państwa przyjmującego ani nie posiadają w tym Pań­

stwie stałego miejsca pobytu.

3. Postanowienia ust. 1 i 2 niniejszego artykułu stosuje się odpowiednio do członków rodzin.

Artykuł 6

Urzędnikiem konsularnym może być jedynie obywatel Państwa wysyłającego, nie mający w Państwie

przyjmującym stałego miejsca pobytu i nie wykonują­

cy w tym Państwie, poza swoimi funkcjami urzędowy­

mi, żadnej innej działalności o charakterze zarobkowym.

Artykuł 7

Państwo przyjmujące może w każdej chwili, bez

obowiązku uzasadniania swojej decyzji, powiadomić

w drodze dyplomatycznej lub inną stosowną drogą

Państwo wysyłające o tym, że exequatur udzielone kierownikowi urzędu konsularnego zostało cofnięte albo

że urzędnik konsularny został uznany za persona non

grata lub że jakikolwiek inny członek urzędu konsularnego jest osobą niepożądaną. W tym przypadku Pań­

stwo wysyłające powinno odwołać taką osobę, jeżeli

przystąpiła już do wykonywania funkcji. Jeżeli Pań­

stwo wysyłające nie wypełni w rozsądnym terminie tego obowiązku, Państwo przyjmujące może przestać

uznawać taką osobę za członka urzędu konsularnego.

Artykuł 8

Po notyfikacji państwom zainteresowanym i w braku wyraźnego sprzeciwu któregokolwiek z nich, Pań­

stwo wysyłające może powierzyć urzędowi konsularnemu ustanowionemu w jednym państwie wykonywanie funkcji konsularnych w innym państwie.

Artykuł 9

Po odpowiedniej notyfikacji Państwu przyjmujące­

mu i w braku jego sprzeciwu urząd konsularny Pań­

stwa wysyłającego może wykonywać w Państwie

przyjmującym funkcje konsularne na rzecz państwa

trzeciego.

-

5337-

Artykuł 10

Przy mianowaniu honorowych urzędników konsularnych Państwo wysyłające i Państwo przyjmujące

będą kierować się postanowieniami Konwencji wiedeńskiej o stosunkach konsularnych z 1963 r. oraz ustawami i innymi przepisami tych Państw.

4. Gdy w okolicznościach przewidzianych w ust. 1

niniejszego artykułu tymczasowym kierownikiem jest

mianowany przez Państwo wysyłające członek personelu dyplomatycznego przedstawicielstwa dyplomatycznego lub przedstawiciel ministerstwa spraw zagranicznych Państwa wysyłającego, korzysta on z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych, jeżeli Państwo

przyjmujące temu się nie sprzeciwia.

Rozdział III

Artykuł 13

Ułatwienia, przywileje i immunitety

Artykuł 11

1. Państwo przyjmujące udzieli urzędowi konsularnemu wszelkich ułatwień w wykonywaniu jego funkcji

i zastosuje odpowiednie środki, aby członkowie urzędu

konsularnego mogli wykonywać swą działalność urzę­

dową oraz korzystać z praw, przywilejów i immunitetów przewidzianych w niniejszej konwencji. Państwo

przyjmujące podejmie odpowiednie kroki w celu zapewnienia bezpieczeństwa urzędu konsularnego.

2. Państwo przyjmujące będzie traktowało urzędni­

ków konsularnych i członków ich rodzin z należnym

szacunkiem i zastosuje wszelkie odpowiednie środki

dla zapobieżenia jakiemukolwiek zamachowi na ich

osoby, wolność lub godność.

Artykuł 12

1. Jeżeli kierownik urzędu konsularnego nie ma

możności wykonywania swych funkcji lub jeżeli stano-

wisko kierownika urzędu konsularnego jest nie obsadzone, jako kierownik urzędu konsularnego może czasowo działać tymczasowy kierownik.

2. Imiona i nazwisko tymczasowego kierownika są

notyfikowane przez przedstawicielstwo dyplomatyczne Państwa wysyłającego bądź - gdy Państwo to nie

ma przedstawicielstwa dyplomatycznego w Państwie

przyjmującym - przez kierownika urzędu konsularnego, bądź w razie gdy ten nie może tego uczynić - przez

właściwy organ Państwa wysyłającego ministerstwu

spraw zagranicznych Państwa przyjmującego lub organowi wyznaczonemu przez to ministerstwo. Notyfikacja ta powinna być w zasadzie dokonana uprzednio.

Państwo przyjmujące może uzależnić od swej zgody

dopuszczenie jako tymczasowego kierownika osoby,

która nie jest przedstawicielem dyplomatycznym ani

urzędnikiem

konsularnym Państwa wysyłającego

w Państwie przyjmującym.

3. Właściwe organy Państwa przyjmującego powinny udzielać tymczasowemu kierownikowi pomocy

i ochrony. W czasie, gdy kieruje on urzędem, postanowienia niniejszej konwencji mają do niego zastosowanie na tych samych zasadach, jak do kierownika danego urzędu konsularnego. Państwo przyjmujące nie jest

jednak obowiązane do przyznawania tymczasowemu

kierownikowi ułatwień, przywilejów i immunitetów,

z których korzystanie przez kierownika urzędu konsularnego uzależnione jest od warunków, których nie

spełnia tymczasowy kierownik.

1. Państwo wysyłające ma prawo, na warunkach

przewidzianych przez ustawy i inne przepisy Państwa

przyjmującego

1) nabywać na własność, posiadać lub wynajmować

tereny, budynki lub części budynków, z przeznaczeniem na siedzibę urzędu konsularnego, na rezydencję kierownika urzędu konsularnego lub na

mieszkania innych członków urzędu konsularnego;

2) budować lub przystosowywać dla tych samych celów budynki na nabytych terenach;

3) przenosić prawa własności terenów, budynków lub

części budynków w ten sposób nabytych.

2. Państwo przyjmujące powinno w razie potrzeby

pomóc urzędowi konsularnemu w uzyskaniu odpowiednich mieszkań dla jego członków.

3. Postanowienia ust. 1 niniejszego artykułu nie zwalniają Państwa wysyłającego od obowiązku stosowania

się do przepisów i ograniczeń w zakresie budownictwa,

urbanistyki i ochrony zabytków, mających zastosowanie

na obszarze, na którym znajdują się lub będą się znajdować wymienione tereny, budynki lub ich części.

Artykuł 14

1. Godło Państwa wysyłającego wraz z odpowiednim napisem w języku Państwa wysyłającego i w języ­

ku Państwa przyjmującego, oznaczającym urząd konsularny, może być umieszczone na budynku, w którym

mieści się urząd konsularny, i na rezydencji kierownika

tego urzędu.

2. Flaga Państwa wysyłającego może być wywieszona na budynku, w którym mieści się urząd konsularny, i na rezydencji kierownika urzędu konsularnego.

3. Kierownik urzędu konsularnego może również

umieszczać na swoich środkach transportu flagę Pań­

stwa wysyłającego, w czasie gdy są używane dla celów

służbowych.

Artykuł 15

1. Pomieszczenia konsularne są nietykalne. Organy

Państwa przyjmującego nie mogą do nich wkraczać

bez zgody kierownika urzędu konsularnego, kierownika przedstawicielstwa dyplomatycznego Państwa wysyłającego albo osoby wyznaczonej przez jednego

z nich.

2. Postanowienia ust. 1 niniejszego artykułu stosuje się również do pomieszczeń mieszkalnych urzędni­

ków konsularnych i pracowników konsularnych .

-

5338-

Artykuł 16

Pomieszczenia konsularne, ich urządzenia, mienie

urzędu konsularnego i jego środki transportu nie podlegają żadnej formie rekwizycji dla celów obrony narodowej, użyteczności publicznej lub w innych celach.

Artykuł 17

1. Pomieszczenia urzędu konsularnego, rezydencja

kierownika urzędu konsularnego, a także mieszkania

członków urzędu konsularnego, których właścicielem

lub najemcą jest Państwo wysyłające lub jakakolwiek

osoba działająca w jego imieniu, są zwolnione od

wszelkich opłat i podatków państwowych, regionalnych i komunalnych, z wyjątkiem opłat należnych za

świadczenie określonych usług.

2. Zwolnień przewidzianych w ust. 1 niniejszego artykułu nie stosuje się do opłat i podatków ciążących na

podstawie ustaw i innych przepisów Państwa przyjmującego na osobie, która zawarła umowę z Państwem

wysyłającym lub z osobą działającą w jego imieniu.

3. Postanowienia ust. 1 niniejszego artykułu stosuje się również do środków transportu będących wła­

snością Państwa wysyłającego i przeznaczonych dla

celów urzędu konsularnego.

Artykuł 18

Archiwa konsularne są nietykalne w każdym czasie

i niezależnie od tego, gdzie się znajdują.

Artykuł 19

1. Państwo przyjmujące dopuszcza i ochrania swoporozumiewania się urzędu konsularnego dla

wszelkich celów urzędowych. Przy porozumiewaniu

się z rządem, przedstawicielstwami dyplomatycznymi

oraz innymi urzędami konsularnymi Państwa wysyła­

jącego, bez względu na to, gdzie się znajdują, urząd

konsularny może używać wszelkich odpowiednich

środków łączności, włącznie z kurierami dyplomatycznymi lub konsularnymi, pocztą dyplomatyczną lub

konsularną, jak również korespondencją sporządzoną

kodem lub szyfrem. Urząd konsularny może zainstalować i używać radiowe urządzenie nadawczo-odbiorcze

jedynie za zgodą Państwa przyjmującego.

bodę

2. Korespondencja urzędowa urzędu konsularnego

jest nietykalna. Wyrażenie "korespondencja urzędo­

wa" oznacza wszelką korespondencję dotyczącą urzę­

du konsularnego i jego funkcji.

3. Poczta konsularna powinna posiadać widoczne

zewnętrzne oznaczenia jej charakteru i może zawierać

jedynie korespondencję urzędową, jak również dokumenty i przedmioty przeznaczone wyłącznie dla celów

urzędowych.

4. Poczta konsularna nie podlega otwarciu ani zatrzymaniu. Jeżeli jednak właściwe organy Państwa

przyjmującego mają poważne podstawy, aby przy-

puszczać, że poczta zawiera inne przedmioty niż korespondencja, dokumenty i przedmioty określone w ust.

3 niniejszego artykułu, mogą prosić, aby poczta ta została otwarta w ich obecności przez upoważnionego

przedstawiciela Państwa wysyłającego. Jeżeli organy

Państwa wysyłającego odmówią zastosowania się do

tej prośby, poczta zostanie zwrócona do miejsca, skąd

pochodzi.

5. Kurier konsularny powinien być zaopatrzony

w urzędowy dokument stwierdzający jego status

i określający liczbę paczek, stanowiących pocztę konsularną. Kurierem konsularnym może być tylko obywatel Państwa wysyłającego, nie posiadający stałego

miejsca pobytu w Państwie przyjmującym. Przy wykonywaniu swoich funkcji kurier konsularny znajduje się

pod ochroną Państwa przyjmującego i korzysta z nietykalności osobistej oraz nie podlega zatrzymaniu, aresztowaniu ani ograniczeniu wolności osobistej w jakiejkolwiek innej formie.

6. Poczta konsularna może być powierzona kapitanowi statku lub dowódcy statku powietrznego. Kapitan

lub dowódca będzie zaopatrzony w urzędowy dokument określający liczbę paczek stanowiących pocztę

konsularną, jednakże nie będzie on uważany za kuriera

konsularnego. Urzędnik konsularny może swobodnie

odebrać pocztę konsularną bezpośrednio od kapitana

statku albo dowódcy statku powietrznego i przekazać

taką pocztę w ten sam sposób.

Artykuł 20

1. Urzędnik konsularny korzysta z immunitetu od

jurysdykcji karnej, cywilnej i administracyjnej Państwa

przyjmującego. Korzysta on z nietykalności osobistej

i nie podlega zatrzymaniu, aresztowaniu ani ograniczeniu wolności osobistej w jakiejkolwiek innej formie.

2. Pracownik konsularny korzysta z immunitetu od

jurysdykcji karnej, cywilnej i administracyjnej Państwa

przyjmującego w odniesieniu do czynności wykonywanych w zakresie jego obowiązków urzędowych.

3. Postanowień ust. 1 i 2 niniejszego artykułu nie

stosuje się do spraw cywilnych

1) wynikłych z zawarcia przez członka urzędu konsularnego umowy, w której nie występował on wyraźnie lub w sposób dorozumiany jako przedstawiciel Państwa wysyłającego;

2) wytoczonych na skutek szkody powstałej w wyniku

wypadku spowodowanego przez członka urzędu

konsularnego w Państwie przyjmującym jakimkolwiek środkiem transportu;,

3) odnoszących się do spadkobrania, w którym czło­

nek urzędu konsularnego występuje jako spadkobierca, zapisobierca, wykonawca testamentu, zarządca lub kurator spadku w charakterze osoby

prywatnej.

4. Postanowienia ust. 1-3 niniejszego artykułu stosuje się odpowiednio do członków rodzin.

-

5339-

Artykuł 21

1. Państwo wysyłające może zrzec się przywilejów

i immunitetów określonych w ust. 1 i 2 artykułu 20 niniejszej konwencji. To zrzeczenie się będzie zawsze wyraźne i notyfikowane Państwu przyjmującemu.

2. Wszczęcie przez członka urzędu konsularnego

przypadku, w którym mógłby korzystać z immunitetu jurysdykcyjnego, pozbawia go prawa powoływania się na immunitet w stosunku do jakiegokolwiek powództwa wzajemnego, bezpośrednio

związanego z powództwem głównym.

postępowania w

3. Zrzeczenie się immunitetu jurysdykcyjnego

w odniesieniu do postępowania cywilnego lub administracyjnego nie jest uważane za pociągające za sobą

zrzeczenie się immunitetu od środków wykonania

orzeczenia. W stosunku do takich środków niezbędne

jest odrębne zrzeczenie się.

Artykuł 22

1. Członek urzędu konsularnego może być wezwany do składania zeznań w charakterze świadka prze?

sądami i innymi właściwymi organami Państwa przYJmującego. Jeżeli urzędnik konsularny odmawia stawienia się lub złożenia zeznań, nie można wobec niego

stosować żadnego środka przymusu ani sankcji. Pracownik konsularny i członek personelu służby nie mogą odmówić złożenia zeznań, z wyjątkiem przypadków

określonych w ust. 3 niniejszego artykułu.

2. Organ Państwa przyjmującego, wzywający

członka urzędu konsularnego do złożenia zeznań, nie

powinien utrudniać wykonywania jego obowiązków

służbowych. Może odebrać takie zeznanie od członka

urzędu konsularnego w urzędzie konsularnym, rezydencji lub w jego mieszkaniu.

3. Członek urzędu konsularnego nie jest zobowiąza­

ny do składania zeznań co do spraw związanych z .wykonywaniem swych obowiązków urzędowych ani do

przedkładania urzędowej korespondencji lub inny~h

dokumentów z archiwów konsularnych. Postanowienie to ma również zastosowanie do członków rodziny

członka urzędu konsularnego oraz do członków personelu prywatnego w odniesieniu do faktów, które są

związane z działalnością urzędu konsularnego.

4. Członek urzędu konsularnego nie jest zobowiąza­

ny do udzielania opinii jako rzeczoznawca prawa Pań­

stwa wysyłającego.

Artykuł 23

Członek urzędu konsularnego, jak również członko­

wie jego rodziny są zwolnieni w Państwie przyjmują­

cym od wszelkich świadczeń osobistych i od wszel~iej

służby publicznej jakiegokolwiek charakteru, od słuzby

wojskowej oraz od obowiązków wojskowych, takich

jak rekwizycje, kontrybucje i zakwaterowanie.

Artykuł 24

Członek urzędu konsularnego, a także członkowie

jego rodziny są zwolnieni od wszelkich obowiązków

przewidzianych przez ustawy i inne przepisy Państwa

przyjmującego odnośnie do rejestracji, zezwolenia na

pobyt, na zatrudnienie i innych formalności dotyczą­

cych cudzoziemców.

Artykuł 25

1. Członek urzędu konsularnego, jak również człon­

kowie jego rodziny są zwolnieni od wszelkich opłat

oraz podatków osobistych i rzeczowych - państwo­

wych, regionalnych i komunalnych, z wyjątkiem

1) podatków pośrednich tego rodzaju, które zazwyczaj

są wliczane w cenę towarów lub usług;

2) opłat i podatków od prywatnego mienia nieruchomego położonego na terytorium Państwa przyjmującego, z zastrzeżeniem postanowień artykułu 17

niniejszej konwencji;

3) podatków od spadku i podatków od przeniesienia

prawa własności, pobieranych przez Państwo

przyjmujące;

4) opłat i podatków od prywatnych dochodów, łącznie

z dochodami od kapitału, mających swe źródło

w Państwie przyjmującym, oraz podatków od kapitału zainwestowanego w przedsiębiorstwach handlowych lub finansowych w Państwie przyjmują­

cym;

5) opłat rejestracyjnych, sądowych, hipotecznych

i stemplowych, z zastrzeżeniem postanowień artykułu 17 niniejszej konwencji.

2. Członek urzędu konsularnego zatrudniający osoby, których wynagrodzenia lub uposażenia nie są zwalniane od podatków od dochodów w Państwie przyjmującym, powinien wypełniać obowiązki nakładane na

pracodawców przez ustawy i inne przepisy tego Pań­

stwa w zakresie pobierania podatków od dochodów.

Artykuł 26

1. Państwo przyjmujące zgodnie z obowiązującymi

ustawami i innymi przepisami zezwala na wwóz i wywóz, zwalnia z opłat celnych i innych związanych z tym

opłat , z wyjątkiem opłat od załadunku, przewozu, przechowywania i wyładunku lub innych usług

1) przedmioty przeznaczone do oficjalnego

urzędu konsularnego;

użytku

2) przedmioty, łącznie ze środkami transportu, przeznaczone do osobistego użytku członków urzędu

konsularnego lub członków ich rodzin, zaliczając

do nich przedmioty przeznaczone do ich urządze­

nia się.

2. Bagaż osobisty urzędnika konsularnego i człon ­

ków jego rodziny jest zwolniony od przeprowadzan ia

kontroli celnej, jeśli nie ma poważnych powodów do

przypuszczeń, że zawiera przedmioty inne niż te, na

których wwóz zezwala się stosownie do punktu 2 ust. 1

niniejszego artykułu, albo przedmioty, których wwóz

i wywóz jest zabroniony stosownie do ustawodawstwa

-

5340-

lub przepisów o kwarantannie Państwa przyjmujące­

go. Takiej kontroli można dokonać wyłącznie w obecności urzędnika konsularnego lub jego pełnomocnego

przedstawiciela.

Artykuł 27

Z zastrzeżeniem swych ustaw i innych przepisów

dotyczących stref, do których wstęp ze względu na bezpieczeństwo państwa jest zabroniony lub ograniczony,

Państwo przyjmujące zapewnia wszystkim członkom

urzędu konsularnego, jak również członkom ich rodzin,

swobodę poruszania się na swym terytorium. Państwo

przyjmujące w żadnym przypadku nie będzie utrudniało urzędnikowi konsularnemu wykonywania jego funk-

cji.

Artykuł 28

1. Przywileje i immunitety przewidziane w niniejszej konwencji, z wyjątkiem postanowień ust. 3 i 4 artykułu 22, nie przysługują pracownikom konsularnym

oraz członkom personelu służby, jeżeli są oni obywatelami Państwa przyjmującego lub mają stałe miejsce

pobytu w tym Państwie.

2. Członkowie rodziny członka urzędu konsularnego, którzy są obywatelami Państwa przyjmującego lub

mają stałe miejsce pobytu w tym Państwie albo wykonują w Państwie przyjmującym działalność o charakterze zarobkowym, nie korzystają, z wyjątkiem postanowień ust. 3 artykułu 21, z żadnych przywilejów i immunitetów.

3. Z wyjątkiem postanowień ust. 3 artykułu 22,

przywileje i immunitety określone w niniejszej konwencji nie będą przyznawane członkom personelu prywatnego.

4. Państwo przyjmujące będzie wykonywało swą

jurysdykcję w stosunku do osób wyszczególnionych

w ust. 1-3 niniejszego artykułu wtaki sposób, aby niepotrzebnie nie utrudniać wykonywania funkcji przez

urząd konsularny.

Artykuł 29

2.

Poz. 1153

Urzędnik

konsularny, po notyfikacji

Państwu

przyjmującemu, może działać jako przedstawiciel Pań­

stwa wysyłającego przy każdej organizacji międzyna­

rodowej.

3. Urzędnik konsularny ma prawo w związku z wykonywaniem swoich funkcji zwracać się na piśmie lub

ustnie do właściwych organów w swoim okręgu konsularnym, a także do organów centralnych Państwa

przyjmującego.

4. Urzędnik konsularny ma prawo do pobierania

opłat konsularnych zgodnie z ustawodawstwem Pań­

stwa wysyłającego. Kwoty pobierane z tytułu tych

opłat są wolne od wszelkich podatków i opłat Państwa

przyjmującego.

Artykuł 31

Urzędnik konsularny

ma prawo bronić interesów

Państwa wysyłającego i jego obywateli.

Artykuł 32

Do zadań urzędnika konsularnego należy popieranie rozwoju stosunków handlowych, gospodarczych,

naukowych, kulturalnych i turystycznych między Pań­

stwem wysyłającym i Państwem przyjmującym oraz

przyczynianie się w inny sposób do rozwoju przyjaznych stosunków między nimi.

Artykuł 33

1. Urzędnik konsularny ma prawo

1) prowadzić rejestr obywateli Państwa wysyłające­

go;

2) przyjmować zawiadomienia i dokumenty dotyczą­

ce urodzeń lub zgonów obywateli Państwa wysyła­

jącego;

3) przyjmować, zgodnie z ustawodawstwem Państwa

wysyłającego, oświadczenia o wstąpieniu w zwią­

zek małżeński, pod warunkiem że obie strony posiadają obywatelstwo tego Państwa.

Wszystkie osoby, którym stosownie do niniejszej

konwencji przysługują przywileje i immunitety, zobowiązane są; bez uszczerbku dla tych przywilejów i immunitetów, do poszanowania ustaw i innych przepisów Państwa przyjmującego, łącznie z tymi, które regulują zasady ruchu środków transportu oraz ich ubezpieczenia.

Rozdział IV

2. Urzędnik konsularny będzie powiadamiał właści­

we organy Państwa przyjmującego o dokonaniu czynności wymienionych w punktach 2 i 3 ust. 1 niniejszego artykułu, jeśli jest to wymagane przez ustawodawstwo Państwa przyjmującego.

Funkcje konsularne

artykułu nie zwalniają zainteresowanych osób od obo-

3. Postanowienia punktów 2 i 3, ust. 1 niniejszego

wiązku przestrzegania formalności wymaganych przez

Artykuł 30

1. Urzędnik konsularny ma prawo, w granicach

okręgu konsularnego, wykonywać funkcje wymienione w niniejszym rozdziale konwencji. Urzędnik konsularny może oprócz tego wykonywać inne oficjalne

funkcje konsularne, jeśli nie są one sprzeczne z prawem Państwa przyjmującego lub którym Państwo

to się nie sprzeciwia.

ustawodawstwo Państwa przyjmującego.

Artykuł 34

Urzędnik konsularny ma prawo

1) wydawać, wznawiać ważność i unieważniać paszporty obywateli zgodnie z ustawodawstwem Pań­

stwa wysyłającego;

-

5341 -

2) wystawiać dokumenty uprawniające do wjazdu do

Państwa wysyłającego i wprowadzać w tych dokumentach konieczne zmiany;

Poz. 1153

czone lub przetłumaczone przez właściwe organy Pań­

stwa przyjmującego.

Artykuł 37

3) wystawiać wizy.

Artykuł 35

Urzędnik konsularny ma prawo

1) przyjmować, rejestrować, sporządzać i poświad­

czać oświadczenia obywateli Państwa wysyłające­

go, w tym oświadczenia w sprawach rodzinnych

oraz w sprawach obywatelstwa;

Urzędnik konsularny jest uprawniony do doręcza­

nia pism sądowych i pozasądowych oraz dokonywania

przesłuchań na wniosek sądu Państwa wysyłającego,

zgodnie z obowiązującymi umowami międzynarodo­

wymi, a przy braku takich uQ1ów w sposób zgodny

z ustawami i innymi przepisami Państwa przyjmujące­

go. Uprawnienie to może być wykonywane tylko w stosunku do obywateli Państwa wysyłającego i bez stosowania środków przymusu.

2) sporządzać, rejestrować, poświadczać i przechowywać testamenty obywateli Państwa wysyłającego;

3) sporządzać, rejestrować i poświadczać umowy zawierane między obywatelami Państwa wysyłające­

go i poświadczać jednostronne oświadczenia woli,

jeśli te umowy i oświadczenia nie są sprzeczne

z prawem Państwa przyjmującego. Urzędnik konsularny nie może jednak sporządzać, rejestrować

i poświadczać takich umów lub oświadczeń, które

ustanawiają, przenoszą lub likwidują prawa rzeczowe do nieruchomości znajdujących się w Państwie

przyjmującym;

4)

sporządzać, rejestrować i poświadczać umowy

między obywatelami Państwa wysyłającego z jed-

nej strony a obywatelami Państwa przyjmującego

lub obywatelami państwa trzeciego z drugiej strony, jeżeli umowy te mają być wykonane lub mają

wywrzeć skutek prawny wyłącznie w Państwie wysyłającym i pod warunkiem, że nie są one sprzeczne z prawem Państwa przyjmującego;

5) legalizować dokumenty wydawane przez organy

Państwa wysyłającego lub Państwa przyjmujące­

go, a także poświadczać kopie, odpisy i wyciągi

z tych dokumentów;

6) tłumaczyć dokumenty i poświadczać zgodność tłu­

maczeń;

7) poświadczać podpisy obywateli Państwa wysyłają­

cego;

8) przyjmować do depozytu dokumenty, pieniądze lub

wszelkie przedmioty od obywateli Państwa wysyłającego bądź na ich rzecz, jeżeli nie jest to sprzeczne z ustawami i innymi przepisami Państwa przyj mującego. Depozyt taki może być wywieziony

z Państwa przyjmującego jedynie z zachowaniem

ustaw i innych przepisów tego Państwa.

Artykuł 36

Sporządzone, poświadczone lub przetłumaczone

przez urzędnika konsularnego dokumenty, stosownie

do postanowień artykułu 35 niniejszej konwencji, będą

uznawane w Państwie przyjmującym za dokumenty

wywierające taki sam skutek prawny i posiadające taką samą moc jak dokumenty sporządzone, poświad-

Artykuł 38

Urzędnik konsularny ma prawo w granicach ustaw

i innych przepisów Państwa przyjmującego do ochrony interesów małoletnich i innych osób nie posiadają­

cych pełnej zdolności do czynności prawnych, będą­

cych obywatelami Państwa wysyłającego, w szczególności gdy zachodzi potrzeba ustanowienia nad nimi

opieki lub kurateli.

Artykuł 39

Właściwe organy Państwa przyjmującego powiadomią niezwłocznie urzędnika konsularnego o zgonie

obywatela Państwa wysyłającego i przekażą mu bezpłatnie odpis aktu zgonu .

Artykuł 40

1. Właściwe organy Państwa przyjmującego powiadomią bezzwłocznie urząd konsularny o otwarciu

w tym Państwie spadku po obywatelu Państwa wysyłającego, jak również o otwarciu spadku, niezaleźnie od

obywatelstwa osoby zmarłej, jeżeli obywatel Państwa

wysyłającego powołany jest do spadku jako spadkobierca, zapisobierca lub też ma roszczenie do spadku

z innego tytułu.

2. Właściwe organy Państwa przyjmującego podejmą odpowiednie środki przewidziane w ustawach i innych przepisach tego Państwa dla zabezpieczenia

spadku oraz przekazania urzędnikowi konsularnemu

odpisu testamentu, jeżeli został on sporządzony, oraz

wszelkich posiadanych informacji dotyczących spadku, miejsca pobytu osób uprawnionych do spadku,

wartości i składników masy spadkowej, łącznie z kwotami pochodzącymi z tytułu ubezpieczeń społecznych,

zarobków i polis ubezpieczeniowych . Powiadomią także o terminie rozpoczęcia postępowania spadkowego

lub stadium, w jakim ono się znajduje.

3. Urzędnik konsularny jest uprawniony, bez potrzeby przedstawienia pełnomocnictwa, do reprezentowania bezpośrednio lub za pośrednictwem swego

przedstawiciela przed sądami i innymi właściwymi organami Państwa przyjmującego obywatela Państwa

wysyłającego, uprawnionego do spadku lub mającego

roszczenia do spadku w Państwie przyjmującym, jeże­

li jest on nieobecny lub nie ustanowił swojego pełno­

mocnika.

-

jącego,

4. Urzędnik konsularny ma prawo do

1) zabezpieczenia spadku, nałożenia i zdjęcia pieczęci,

podjęcia środków zabezpieczenia spadku, w tym

wyznaczenia kuratora spadku, jak również uczestnictwa w tych czynnościach;

2) sprzedaży mienia wchodzącego w skład spadku, jak

również powiadomienia o dacie ustalonej

Poz. 1153

5342-

dla tej

sprzedaży, aby mógł być obecny.

5. Z chwilą zakończenia postępowania spadkowego lub innych czynności urzędowych właściwe organy

Państwa przyjmującego powiadomią o tym niezwłocz­

nie urzędnika konsularnego i po uregulowaniu dłu­

gów, opłat i podatków w ciągu trzech miesięcy przekażą mu spadek lub udziały spadkowe osób, które reprezentuje.

6. Urzędnik konsularny ma prawo otrzymania,

w celu przekazania osobie uprawnionej, udziałów

spadkowych i zapisów przypadających obywatelowi

Państwa wysyłającego, nie mającemu stałego miejsca

pobytu w Państwie przyjmującym, oraz otrzymania

kwot, które przypadają uprawnionym z tytułu odszkodowań, rent, zaległych zarobków i polis ubezpieczeniowych.

7. Przekazanie mienia i należności do Państwa wysyłającego, stosownie do postanowień ust. 5 i 6 niniejszego artykułu, może być dokonane jedynie zgodnie

z ustawami i innymi przepisami Państwa przyjmujące­

go.

Artykuł 41

1. W przypadku gdy obywatel Państwa wysyłające­

go, nie posiadający stałego miejsca pobytu w Państwie

przyjmującym, zmarł w czasie pobytu w tym Państwie,

mienie pozostałe po nim zostanie zabezpieczone przez

właściwe organy Państwa przyjmującego, a następnie

przekazane, bez specjalnego postępowania, urzędni­

kowi konsularnemu Państwa wysyłającego. Urzędnik

konsularny spłaci długi zaciągnięte przez osobę zmarłą w czasie jej przebywania w Państwie przyjmującym

do wysokości wartości przekazanego mienia.

2. Do mienia określonego w ust. 1 niniejszego artykułu stosuje się odpowiednio postanowienia artykułu

40 ust. 7 niniejszej konwencji.

Artykuł 42

Jeżeli obywatel Państwa wysyłającego, na skutek

nieobecności lub innych ważnych przyczyn, nie może

w odpowiednim czasie bronić swych praw i interesów,

urzędnik konsularny ma prawo reprezentować go

przed władzami Państwa przyjmującego, dopóki osoba

ta nie wyznaczy swego pełnomocnika lub nie przystą­

pi osobiście do obrony swoich praw i interesów.

Artykuł 43

1. Urzędnik konsularny ma prawo komunikować

się i spotykać z każdym obywatelem Państwa wysyła-

udzielać mu porad i wszelkiej pomocy,

a w przypadkach koniecznych podejmować kroki w celu udzielenia mu pomocy prawnej. Państwo przyjmujące nie może w jakikolwiek sposób ograniczać kontaktu obywatela Państwa wysyłającego z urzędnikiem

konsularnym, a także ograniczać mu dostępu do urzę­

du konsularnego.

2. Właściwe organy Państwa przyjmującego powiadomią urząd konsularny bezzwłocznie, ale nie póź­

niej niż w ciągu trzech dni roboczych, o aresztowaniu,

zatrzymaniu lub pozbawieniu wolności obywatela Pań ­

stwa wysyłającego w innej formie.

3. Urzędnik konsularny ma prawo bezzwłocznie, to

jest przed upływem czterech dni roboczych, odwiedzić

i nawiązać kontakt z obywatelem Państwa wysyłające­

go, przebywającym w areszcie, zatrzymanym, odbywającym karę więzienia lub pozbawionym wolności

w innej formie, zgodnie z ustawami i innymi przepisami Państwa przyjmującego, pod warunkiem jednak, że

nie przeczą one tym uprawnieniom.

4. Właściwe organy Państwa przyjmującego powiadomią bezzwłocznie urząd konsularny Państwa wysyłającego o nieszczęśliwych wypadkach i innych poważnych wydarzeniach losowych, których ofiarami

stali się obywatele Państwa wysyłającego.

Artykuł 44

1. Urzędnik konsularny ma prawo udzielać wszelkiej pomocy statkom Państwa wysyłającego oraz ich

załogom i pasażerom podczas pobytu w portach, na

wodach terytorialnych lub wewnętrznych Państwa

przyjmującego.

2. Urzędnik konsularny może wchodzić na pokład

statku Państwa wysyłającego niezwłocznie po dokonaniu odprawy przy jego wejściu, a kapitan statku, inni

członkowie załogi i pasażerowie mogą nawiązać z nim

kontakt.

3. Urzędnik konsularny może korzystać z prawa

nadzoru i inspekcji w stosunku do statków Państwa

wysyłającego i ich załóg. W tym celu może on również

odwiedzać statki, przyjmować wizyty kapitanów i innych członków załóg.

4. Urzędnik konsularny może zwracać się o pomoc

do właściwych organów Państwa przyjmującego we

wszelkich sprawach dotyczących wykonywania czynności w stosunku do statku Państwa wysyłającego, kapitana, innych członków załogi i pasażerów statku.

Artykuł 45

Urzędnik konsularny ma prawo w stosunku do statków Państwa wysyłającego

1) bez uszczerbku dla uprawnień organów Państwa

przyjmującego wyjaśniać wszelkie zdarzenia, które

miały miejsce na statku podczas rejsu i w czasie

postojów, przesłuchiwać kapitana i innych człon­

ków załogi statku, kontrolować dokumenty statku,

-

5343-

przyjmować oświadczenia dotyczące statku, ładun­

ku i podróży, a także ułatwiać wejście i wyjście oraz

przebywanie statku w porcie;

2) rozstrzygać wszelkie spory między kapitanem i in-

nymi członkami załogi statku, łącznie ze sporami

o płace i umowy o pracę;

3) podejmować stosowne kroki w sprawach leczenia

i repatriacji kapitana lub innego członka załogi statku;

4) udzielać kapitanowi lub innym członkom załogi

opieki prawnej w ich stosunkach z sądami i innymi

organami Państwa przyjmującego i w tym celu zapewniać im opiekę prawną i pomoc tłumacza;

5) sporządzać, przyjmować, rejestrować lub poświad­

czać deklaracje lub inne dokumenty dotyczące statku, przewidziane ustawodawstwem Państwa wysyłającego;

Poz. 1153

szybciej, nie później jednak niż w chwili, gdy wspomniane czynności mają zostać rozpoczęte. Właściwe

organy Państwa przyjmującego ułatwią urzędnikowi

konsularnemu widzenie się z osobą zatrzymaną lub

aresztowaną i porozumiewanie się z nią, a także podejmowanie odpowiednich kroków w celu ochrony interesów takiej osoby.

2. Postanowienia ust. 1 niniejszego artykułu stosuje się także w przypadku, gdy kapitan lub inni członko­

wie załogi statku mają być poddani przesłuchaniu na

lądzie przez organy Państwa przyjmującego.

3. Postanowień niniejszego artykułu nie stosuje się

jednak w przypadku zwykłej kontroli granicznej, celnej

i sanitarnej, a także wszelkiej czynności wykonywanej

na prośbę lub za zgodą kapitana statku.

Artykuł 48

6) dokonywać wszelkich innych czynności przewidzianych przez ustawy i inne przepisy Państwa wysyła­

jącego w sprawach żeglugi.

Artykuł 46

1. Sądy i inne właściwe organy Państwa przyjmującego nie mogą wykonywać swojej jurysdykcji co do

przestępstw popełnionych na pokładzie statku Pań­

stwa wysyłającego, z wyjątkiem

1) przestępstwa popełnionego przez obywatela lub

przeciwko obywatelowi Państwa przyjmującego

albo przez jakąkolwiek inną osobę lub przeciwko

takiej osobie, jeżeli ta osoba nie jest członkiem załogi statku;

2) przestępstwa naruszającego porządek publiczny,

bezpieczeństwo portu lub wód terytorialnych bądź

wewnętrznych Państwa przyjmującego;

3) przestępstwa naruszającego ustawy lub inne przepisy Państwa przyjmującego dotyczące zdrowia

publicznego, bezpieczeństwa życia na morzu, imigracji, przepisów celnych, zanieczyszczeń morza

lub nie legalnego przewozu narkotyków;

4) przestępstwa zagrożonego według prawa Państwa

przyjmującego karą pozbawienia wolności na czas

nie krótszy niż pięć lat lub karą surowszą.

2. W innych przypadkach wyżej wymienione organy mogą działać jedynie na prośbę lub za zgodą urzęd­

nika konsularnego.

Artykuł 47

1. W przypadku gdy sądy lub inne właściwe organy Państwa przyjmującego zamierzają podjąć środki

przymusu, zająć mienie lub prowadzić jakiekolwiek

śledztwo na pokładzie statku Państwa wysyłającego, to

właściwe organy Państwa przyjmującego powinny powiadomić o tym urząd konsularny. Takie zawiadomienie powinno nastąpić przed podjęciem takich czynności, tak aby umożliwić urzędnikowi konsularnemu lub

jego przedstawicielowi obecność w trakcie przeprowadzania tych czynności. Jeśli uprzednie zawiadomienie

urzędu konsularnego jest niemożliwe, właściwe organy Państwa przyjmującego uczynią to możliwie jak naj-

W przypadku gdy członek załogi nie będący obywatelem Państwa przyjmującego opuścił w tym Państwie

bez zgody kapitana statek Państwa wysyłającego, wła­

ściwe organy Państwa przyjmującego, na prośbę

urzędnika konsularnego, udzielą pomocy w poszukiwaniu tej osoby.

Artykuł 49

1. Jeżeli statek Państwa wysyłającego uległ rozbiciu,

uszkodzeniu, osiadł na mieliźnie, został wyrzucony na

brzeg lub doznał innej awarii w Państwie przyjmującym

albo gdy jakikolwiek przedmiot wchodzący w skład ła­

dunku przewożonego na statku, na skutek jego awarii,

został znaleziony na brzegu lub blisko brzegu Państwa

przyjmującego albo dostarczony do portu tego Pań­

stwa, to właściwe organy Państwa przyjmującego jak

najszybciej zawiadomią o tym urząd konsularny.

2. W przypadkach wymienionych w ust. 1 niniejszego artykułu właściwe organy Państwa przyjmującego

podejmą wszelkie niezbędne środki w celu zorganizowania ratowania i ochrony statku, pasażerów, załogi,

wyposażenia statku, ładunku, zapasów i innych przedmiotów znajdujących się na statku. Dotyczy to także

przedmiotów stanowiących część statku lub jego ładun­

ku, które znalazły się poza statkiem. O wszelkich podję­

tych środkach właściwe organy Państwa przyjmującego

powiadomią jak najszybciej urząd konsularny.

3. Urzędnik konsularny może udzielać wszelkiej pomocy takiemu statkowi, jego pasażerom i członkom załogi. W tym celu może zabiegać o pomoc u właściwych

organów Państwa przyjmującego. Urzędnik konsularny może zwracać się o wszczęcie czynności wymienionych w ust. 2 niniejszego artykułu, a także zabiegać

o podjęcie lub kontynuowanie remontu statku lub może zwrócić się do właściwych organów Państwa przyjmującego z prośbą o podjęcie takich środków.

4. Jeśli statek Państwa wysyłającego, który doznał

awarii, lub jakikolwiek przedmiot należący do tego statku, zostaną znalezione na brzegu lub w pobliżu brzegu

Państwa przyjmującego, bądź zostaną dostarczone do

portu tego Państwa i ani kapitan statku, ani właściciel,

ani jego agent, ani ubezpieczyciel nie mogli podjąć

-

5344-

środków w celu zabezpieczenia lub zarządzania takim

statkiem lub przedmiotem, to urzędnik konsularny jest

upoważniony w imieniu właściciela do podjęcia takich

środków, jakie mógłby podjąć w takich celach sam wła­

ściciel. Postanowienia tego ustępu stosuje się także

w odniesieniu do jakiegokolwiek przedmiotu wchodzą­

cego w skład ładunku tego statku.

5. Jeśli jakikolwiek przedmiot wchodzący w skład

ładunku statku Państwa trzeciego, który doznał awarii,

będący własnością obywatela Państwa wysyłającego,

został znaleziony na brzegu, w pobliżu brzegu Państwa

przyjmującego lub został dostarczony do portu tego

Państwa i ani kapitan statku, ani właściciel przedmiotu, ani jego agent, ani ubezpieczyciel nie mogli podjąć

środków w celu zabezpieczenia lub zarządzania takim

przedmiotem, to urzędnik konsularny jest upoważnio­

ny w imieniu właściciela do podjęcia takich środków,

jakie mógłby podjąć w takich celach sam właściciel.

Artykuł 50

1. Jeżeli kapitan lub inny członek załogi statku Pań­

stwa wysyłającego zmarł lub zaginął w Państwie przyjmującym na statku lub na lądzie, kapitan lub jego zastępca oraz urzędnik konsularny Państwa wysyłającego

są wyłącznie kompetentni do sporządzenia spisu inwentarza przedmiotów, walorów i innego mienia, pozostawionych przez zmarłego lub zaginionego, i do dokonania innych czynności koniecznych dla zabezpieczenia

mienia i jego przekazania w celu likwidacji spadku.

2. W razie śmierci albo zaginięcia kapitana statku

lub innego członka załogi, będącego obywatelem Pań­

stwa przyjmującego, kapitan lub jego zastępca przesyła kopię spisu inwentarza wymienionego w ust. 1 niniejszego artykułu organom Państwa przyjmującego,

które właściwe są do dokonania wszelkich czynności

koniecznych dla zabezpieczenia mienia i w razie potrzeby do likwidacji spadku. Organy te poinformują

o swych czynnościach urząd konsularny Państwa wysyłającego.

Artykuł 51

Postanowienia artykułów 44-50 niniejszej konwencji stosuje się odpowiednio również do statków

powietrznych, pod warunkiem że zastosowanie to nie

będzie sprzeczne z postanowieniami innych dwustronnych lub wielostronnych umów lotniczych, których

uczestnikami są Państwo wysyłające i Państwo przyj-

Artykuł 52

1. Postanowienia niniejszej konwencji stosuje się

odpowiednio w razie wykonywania funkcji konsularnych przez przedstawicielstwo dyplomatyczne.

2. Nazwiska członków przedstawicielstwa dyplomatycznego, przydzielonych do wydziału konsularnego lub w inny sposób powołanych do wykonywania

funkcji konsularnych przedstawicielstwa, są notyfikowane ministerstwu spraw zagranicznych Państwa

przyjmującego lub władzy wyznaczonej przez to ministerstwo.

3. Przy wykonywaniu funkcji konsularnych przedstawicielstwo dyplomatyczne może zwracać się do

1) organów miejscowych okręgu konsularnego;

2) organów centralnych Państwa przyjmującego.

4. Przywileje i immunitety członków przedstawicielstwa dyplomatycznego, wymienionych w ust. 2 niniejszego artykułu, podlegają nadal normom prawa

międzynarodowego dotyczącym stosunków dyplomatycznych.

Rozdział V

Postanowienia końcowe

Artykuł 53

1. Konwencja niniejsza podlega ratyfikacji i wejdzie

w życie po upływie trzydziestu dni od dnia wymiany dokumentów ratyfikacyjnych, która nastąpi w Biszkeku.

2. Niniejsza konwencja zawarta jest na czas nieokreślony. Może ona być wypowiedziana w drodze no-

tyfikacji przez każdą z Umawiających się Stron. W takim wypadku utraci moc po upływie sześciu miesięcy

od dnia wypowiedzenia.

Na dowód czego pełnomocnicy Umawiających się

Stron podpisali niniejszą konwencję i opatrzyli ją pieczęciami.

Sporządzono w Warszawie dnia 5 czerwca 1993 r.

w dwóch egzemplarzach, każdy w językach polskim

i kyrgyskim, przy czym obydwa teksty mają jednakową

moc.

W imieniu

Rzeczypospolitej Polskiej

mujące.

W imieniu

Republiki Kyrgyskiej

~~~

Po zaznajomieniu się z powyższą konwencją, w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej oświadczam, że

-

została ona uznana za słuszną zarówno w całości, jak i każde z postanowień w niej zawartych;

- jest przyjęta, ratyfikowana i potwierdzona;

-

będzie niezmiennie zachowywana.

Na dowód czego wydany został akt niniejszy, opatrzony pieczęcią Rzeczypospolitej Polskiej.

Dano w Warszawie dnia 26 października 1993 r.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej: L. Wafęsa

L.S.

Minister Spraw Zagranicznych: K. Skubiszewski