Ustawa z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

Ustawa reguluje opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem dochodowym niektórych przychodów

(dochodów) osiąganych przez osoby fizyczne prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą

oraz przez osoby duchowne.

1.

Osoby fizyczne osiągające przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej opłacają

zryczałtowany podatek dochodowy w formie

1)

ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych,

2)

karty podatkowej.

2.

Osoby duchowne, prawnie uznanych wyznań, opłacają zryczałtowany podatek dochodowy

od przychodów osób duchownych.

3.

Wpływy z podatku dochodowego opłacanego w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych

oraz zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów osób duchownych stanowią dochód

budżetu państwa.

4.

Wpływy z karty podatkowej stanowią dochody gmin.

Przychodów (dochodów) opodatkowanych w formach zryczałtowanych nie łączy się z przychodami

(dochodami) z innych źródeł podlegającymi opodatkowaniu na podstawie ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 i Nr 134, poz. 646, z 1994 r. Nr 43, poz. 163, Nr 90, poz. 419, Nr 113, poz. 547, Nr 123, poz. 602 i Nr 126, poz. 626, z 1995 r. Nr 5, poz. 25 i Nr 133, poz. 654, z 1996 r. Nr 25, poz. 113, Nr 87, poz. 395, Nr 137, poz. 638, Nr 147, poz. 686 i Nr 156, poz. 776, z 1997 r. Nr 28, poz. 153, Nr 30, poz. 164, Nr 71, poz. 449, Nr 85, poz. 538, Nr 96, poz. 592, Nr 121, poz. 770, Nr 123, poz. 776, Nr 137, poz. 926, Nr 139, poz. 932-934 i Nr 141, poz. 943 i 945 oraz z 1998 r. Nr 66, poz. 430, Nr 74, poz. 471, Nr 108, poz. 685, Nr 117, poz. 756 i Nr 137, poz. 887), zwanej dalej „ustawą o podatku dochodowym”.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

działalność usługowa - pozarolniczą działalność gospodarczą, której przedmiotem są

czynności zaliczone do usług, zgodnie z Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług, wprowadzoną

rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji

Wyrobów i Usług (PKWiU)

(Dz. U. Nr 42, poz. 264), z zastrzeżeniem pkt 2-4,

2)

działalność gastronomiczna - usługi związane z przygotowaniem posiłków oraz sprzedażą

posiłków i towarów,

3)

działalność usługowa w zakresie handlu - sprzedaż w stanie nie przetworzonym nabytych

uprzednio produktów (wyrobów) i towarów, w tym również takich, które zostały przez

sprzedawcę zapakowane lub rozważone w mniejsze opakowania albo rozlane w butelki,

puszki lub mniejsze pojemniki,

4)

działalność usługowa w zakresie obnośnego i obwoźnego handlu - sprzedaż detaliczną

towarów ze skrzyni, walizy, kosza, z samochodu, wozu konnego albo w inny sposób przenoszonych

lub przewożonych z miejsca na miejsce,

5)

działalność wytwórcza - działalność, w wyniku której powstają nowe wyroby, w tym również

sprzedaż wyrobów własnej produkcji, prowadzoną przez podatnika,

6)

towary - towary handlowe, surowce i materiały podstawowe, z tym że

a)

towarami handlowymi są towary (wyroby) zakupione z przeznaczeniem do dalszej odprzedaży

w stanie nie przetworzonym,

b)

surowcami i materiałami podstawowymi są materiały, które w procesie produkcji lub

przy świadczeniu usług stają się główną substancją gotowego wyrobu; do materiałów

podstawowych zalicza się również materiały stanowiące część składową (montażową) wyrobu

lub ściśle z wyrobem złączone, z tym że za surowce i materiały podstawowe nie uważa

się paliw i olejów zużywanych w transporcie,

7)

dowody zakupu - otrzymane faktury, rachunki, paragony, dowody wewnętrzne oraz opis

otrzymanego towaru; do udokumentowania zakupów towarów stosuje się odpowiednio przepisy

dotyczące prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów,

8)

karty przychodów - indywidualne (imienne) karty przychodów pracowników prowadzone

przez podatników dokonujących pracownikom wypłat należności ze stosunku pracy, o których

mowa w art. 12 ustawy o podatku dochodowym,

9)

podatek dochodowy na ogólnych zasadach - podatek dochodowy od osób fizycznych opłacany

przy zastosowaniu podstawy obliczania podatku, o której mowa w art. 26 ustawy o podatku

dochodowym, i skali, o której mowa w art. 27 ustawy o podatku dochodowym,

10)

księgi - księgi rachunkowe albo podatkową księgę przychodów i rozchodów, prowadzone

na zasadach określonych w odrębnych przepisach,

11)

gospodarstwo rolne - gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rolnym.

Podatnicy opodatkowani na zasadach określonych w ustawie nie mają obowiązku prowadzenia

ksiąg, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

1.

Opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, z zastrzeżeniem art. 8, podlegają

przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej, o których mowa w art. 14 ustawy

o podatku dochodowym, w tym również gdy działalność ta jest prowadzona w formie spółki

cywilnej osób fizycznych, zwanej dalej „spółką”.

2.

Opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają również przychody

1)

rolników prowadzących gospodarstwo rolne

a)

ze sprzedaży piasku, żwiru, kamieni, gliny, glinki, torfu i innych minerałów wydobywanych

z gruntów wchodzących w skład gospodarstwa rolnego,

b)

z usług świadczonych osobiście lub z udziałem członków rodziny pozostających we wspólnym

gospodarstwie domowym w zakresie przewozu mleka do punktów skupu, zrywki i wywozu

drewna z lasu do punktów przeładunkowych oraz przewozu uczniów do szkół,

c)

z usług o charakterze agrotechnicznym i przewozowym, świadczonych na rzecz kół łowieckich,

2)

osób fizycznych z tytułu świadczenia usług hotelarskich, polegających na wynajmie

pokoi gościnnych i domków turystycznych, w tym również takich usług połączonych z

wydawaniem posiłków, jeżeli łączna liczba pokoi, w tym także w domkach turystycznych,

nie przekracza 12,

3)

osób fizycznych z działalności gospodarczej w zakresie wytwórczości ludowej i artystycznej,

wykonywanej osobiście lub z udziałem członków rodziny pozostających we wspólnym gospodarstwie

domowym, jeżeli

a)

sprzedają wytwarzane przez siebie wyroby lub świadczą usługi w zakresie wytwórczości

ludowej lub artystycznej wyłącznie na rzecz osób prawnych i innych jednostek organizacyjnych

nie mających osobowości prawnej oraz osób fizycznych będących przedsiębiorcami; na

równi z usługami traktuje się wytwarzanie wyrobów o charakterze ludowym i artystycznym

z materiałów powierzonych oraz naprawę tych wyrobów,

b)

ze sprzedaży wyrobów lub świadczenia usług osiągają przychody w kwocie nie przekraczającej

40 000 zł rocznie,

c)

założą książkę zamówień.

3.

Wytwórczością ludową i artystyczną, o której mowa w ust. 2 pkt 3, jest działalność

polegająca na wytwarzaniu wyłącznie w sposób rękodzielniczy, przy zastosowaniu obróbki

maszynowej jedynie do wstępnej obróbki surowca, wyrobów zakwalifikowanych przez komisje

etnograficzno-artystyczne Stowarzyszenia Twórców Ludowych, Fundacji „Cepelia” - Polska

Sztuka i Rękodzieło oraz Fundacji Ochrony i Rozwoju Twórczości Ludowej, których wykaz

stanowi załącznik nr 1 do ustawy.

4.

Podatnicy opłacają w roku podatkowym ryczałt od przychodów ewidencjonowanych z działalności

wymienionej w ust. 1, jeżeli

1)

w roku poprzedzającym rok podatkowy

a)

uzyskali przychody z tej działalności, prowadzonej wyłącznie samodzielnie, w wysokości

nie przekraczającej 400 000 zł, lub

b)

uzyskali przychody wyłącznie z działalności prowadzonej w formie spółki, a suma przychodów

wspólników spółki z tej działalności nie przekroczyła kwoty 400 000 zł,

2)

rozpoczną wykonywanie działalności w roku podatkowym i nie korzystają z opodatkowania

w formie karty podatkowej - bez względu na wysokość przychodów.

5.

Jeżeli podatnik w roku poprzedzającym rok podatkowy prowadził działalność samodzielnie,

a także w formie spółki, opłaca w roku podatkowym ryczałt od przychodów ewidencjonowanych

1)

odrębnie z działalności wykonywanej samodzielnie i odrębnie z działalności wykonywanej

w formie spółki, gdy spełnia warunki określone w ust. 4 pkt 1, albo

2)

z działalności wykonywanej samodzielnie, gdy spełnia warunek określony w ust. 4 pkt

1 lit. a), a z działalności wykonywanej w formie spółki - gdy spełnia warunek określony

w ust. 4 pkt 1 lit. b).

6.

Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych opłacają również podatnicy, którzy w roku

poprzedzającym rok podatkowy prowadzili działalność samodzielnie lub w formie spółki,

z której przychody były opodatkowane wyłącznie w formie karty podatkowej, lub za część

roku były opodatkowane w formie karty podatkowej i za część roku na ogólnych zasadach,

a łączne przychody w roku poprzedzającym rok podatkowy nie przekroczyły kwoty 400 000

zł; w tych przypadkach przychody opodatkowane w formie karty podatkowej oblicza się

wyłącznie na podstawie wystawionych faktur lub rachunków. Do podatników tych stosuje

się odpowiednio przepisy ust. 4 i 5.

1.

Do podatników rozpoczynających działalność w roku podatkowym, którzy w poprzednim

roku podatkowym nie prowadzili działalności, opodatkowanie ryczałtem od przychodów

ewidencjonowanych stosuje się od dnia uzyskania pierwszego przychodu. W przypadku

nowo utworzonej spółki za rozpoczęcie działalności uważa się datę uzyskania pierwszego

przychodu przez tę spółkę.

2.

Nie stanowi rozpoczęcia działalności w roku podatkowym

1)

całkowita lub częściowa zmiana branży lub przedmiotu działalności,

2)

zmiana umowy spółki lub zmiana wspólnika.

1.

Przepisów rozdziału 2, z wyjątkiem art. 6 ust. 2, nie stosuje się do podatników

1)

opłacających podatek w formie karty podatkowej na zasadach określonych w rozdziale

3,

2)

korzystających, na podstawie odrębnych przepisów, z okresowego zwolnienia od podatku

dochodowego,

3)

osiągających w całości lub w części przychody z tytułu

a)

prowadzenia aptek,

b)

działalności w zakresie udzielania pożyczek pod zastaw (prowadzenia lombardów),

c)

działalności w zakresie kupna i sprzedaży wartości dewizowych,

d)

wykonywania wolnych zawodów,

e)

świadczenia usług wymienionych w załączniku nr 2 do ustawy, z zastrzeżeniem ust. 4,

4)

wytwarzających wyroby opodatkowane podatkiem akcyzowym, na podstawie odrębnych przepisów,

5)

podejmujących wykonywanie działalności w roku podatkowym

a)

po zmianie działalności wykonywanej samodzielnie na działalność prowadzoną na imię

obojga małżonków, w tym także w formie spółki z małżonkiem,

b)

po zmianie działalności wykonywanej na imię obojga małżonków, w tym także w formie

spółki z małżonkiem, na działalność prowadzoną samodzielnie przez jednego lub każdego

z małżonków,

c)

po zmianie działalności wykonywanej samodzielnie przez małżonka na działalność prowadzoną

samodzielnie przez drugiego małżonka

jeżeli małżonek lub małżonkowie, na imię których prowadzona była działalność przed

zmianą, opłacali z tej działalności podatek dochodowy na ogólnych zasadach,

6)

rozpoczynających działalność samodzielnie lub w formie spółki, jeżeli podatnik lub

co najmniej jeden ze wspólników, przed rozpoczęciem działalności w roku podatkowym

lub w roku poprzedzającym rok podatkowy, wykonywał w ramach stosunku pracy lub spółdzielczego

stosunku pracy czynności wchodzące w zakres działalności podatnika lub spółki.

2.

Jeżeli podatnicy wymienieni w ust. 1 pkt 6 nie zamierzają wykonywać działalności na

rzecz byłych lub obecnych pracodawców, mogą do dnia rozpoczęcia działalności, o którym

mowa w art. 7, zawiadomić urząd skarbowy właściwy według miejsca zamieszkania podatnika

o korzystaniu z opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. W

przypadku gdy podatnik lub spółka dokona sprzedaży towarów handlowych lub wyrobów

lub uzyska przychody ze świadczenia usług na rzecz byłego lub obecnego pracodawcy,

traci prawo do ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych i poczynając od dnia uzyskania

tego przychodu do końca roku podatkowego opłaca podatek dochodowy na ogólnych zasadach.

3.

Jeżeli podatnik w roku poprzedzającym rok podatkowy nie uzyskał przychodu z działalności,

o której mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, traci w roku podatkowym prawo do opodatkowania w

formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych z dniem uzyskania przychodów z tych

rodzajów działalności i od tego dnia opłaca podatek dochodowy na ogólnych zasadach.

4.

Nie wyłącza opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych osiąganie

dodatkowo przychodów z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych umów o

podobnym charakterze.

5.

Przychody, o których mowa w ust. 4, podlegają odrębnemu opodatkowaniu podatkiem dochodowym

na ogólnych zasadach.

1.

Podatnik może zrzec się opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych

za dany rok podatkowy. Zrzeczenie może być dokonane nie później niż do dnia 20 stycznia

roku podatkowego lub do dnia poprzedzającego dzień rozpoczęcia działalności, jeżeli

podatnik rozpoczyna działalność w ciągu roku.

2.

Zrzeczenia, o którym mowa w ust. 1, podatnik dokonuje przez złożenie urzędowi skarbowemu

właściwemu według miejsca zamieszkania podatnika pisemnego oświadczenia. W wypadku

prowadzenia działalności w formie spółki, wszyscy wspólnicy składają wspólne oświadczenie

urzędom skarbowym właściwym według miejsca zamieszkania każdego ze wspólników.

3.

Podatnik jest obowiązany w terminie siedmiu dni od dnia złożenia oświadczenia o zrzeczeniu

złożyć

1)

urzędowi skarbowemu, o którym mowa w art. 29 ust. 3 lub 4, wniosek o zastosowanie

opodatkowania w formie karty podatkowej, jeżeli wybierze tę formę i spełnia warunki

określone w rozdziale 3, albo

2)

urzędowi skarbowemu, właściwemu według miejsca zamieszkania podatnika, zawiadomienie

o założeniu właściwych ksiąg od dnia 1 stycznia roku podatkowego lub od dnia rozpoczęcia

działalności w ciągu roku podatkowego, jeżeli wybierze opłacanie podatku dochodowego

na ogólnych zasadach.

4.

Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, może być również złożone w tym samym

oświadczeniu, w którym podatnik zrzeka się opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów

ewidencjonowanych.

Zwolnienia od podatku dochodowego, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 35, 43, 46,

48 ustawy o podatku dochodowym, stosuje się odpowiednio do podatników opłacających

ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wymienionych w art. 6 ust. 1.

1.

Podatnik uzyskujący przychody wymienione w art. 6 ust. 1, opłacający podatek w formie

ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, może odliczyć od przychodów stratę, o której

mowa w art. 9 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym, oraz wydatki określone w art. 26

ust. 1 ustawy o podatku dochodowym, jeżeli nie zostały odliczone od dochodu na podstawie

przepisów ustawy o podatku dochodowym.

2.

W przypadku dokonywania odliczeń od przychodu stosuje się odpowiednio przepisy art.

9 ust. 3 i art. 26 ust. 2-12 ustawy o podatku dochodowym.

3.

Za wydatki na cele rehabilitacyjne ponoszone przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną

lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne, uważa się wydatki poniesione

na

1)

adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych stosownie do potrzeb wynikających

z niepełnosprawności,

2)

przystosowanie pojazdów mechanicznych do potrzeb wynikających z niepełnosprawności,

3)

zakup i naprawę indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych niezbędnych

w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb

wynikających z niepełnosprawności,

4)

zakup wydawnictw i materiałów (pomocy) szkoleniowych, stosownie do potrzeb wynikających

z niepełnosprawności,

5)

odpłatność za pobyt na turnusie rehabilitacyjno-usprawniającym,

6)

odpłatność za pobyt na leczeniu sanatoryjnym, za pobyt w placówkach leczniczo-sanatoryjnych,

rehabilitacyjno-szkoleniowych, leczniczo-opiekuńczych i szkolno-wychowawczych oraz

odpłatność za zabiegi rehabilitacyjno-usprawniające,

7)

opłacanie przewodników osób niewidomych I lub II grupy inwalidztwa oraz osób z niepełnosprawnością

narządu ruchu zaliczonych do I grupy inwalidztwa, w kwocie nie przekraczającej w roku

podatkowym trzykrotności najniższego wynagrodzenia pracowników, określonego w odrębnych

przepisach, za grudzień roku poprzedzającego rok podatkowy,

8)

utrzymanie przez osoby niewidome, o których mowa w pkt 7, psa przewodnika - w wysokości

nie przekraczającej w roku podatkowym kwoty określonej w pkt 7,

9)

opiekę pielęgniarską w domu nad osobą niepełnosprawną w okresie przewlekłej choroby

uniemożliwiającej poruszanie się oraz usługi opiekuńcze świadczone dla osób niepełnosprawnych

zaliczonych do I grupy inwalidztwa,

10)

opłacanie tłumacza języka migowego,

11)

kolonie i obozy dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej oraz dzieci osób niepełnosprawnych,

12)

leki - w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami

w danym miesiącu a kwotą odpowiadającą 20% najniższego wynagrodzenia pracowników,

określonego w odrębnych przepisach, za grudzień roku poprzedzającego rok podatkowy,

jeśli lekarz specjalista stwierdzi, że osoba niepełnosprawna powinna stosować określone

leki (stale lub czasowo),

13)

odpłatny, konieczny przewóz na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne

a)

osoby niepełnosprawnej - karetką transportu sanitarnego,

b)

osoby niepełnosprawnej, zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa, oraz dzieci niepełnosprawnych

do lat 16 - również innymi środkami transportu niż wymienione w lit. a),

14)

używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność osoby niepełnosprawnej zaliczonej

do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną

zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne do lat 16, dla

potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne

- w wysokości nie przekraczającej w roku podatkowym kwoty określonej w pkt 7,

15)

odpłatne przejazdy środkami transportu publicznego związane z pobytem na

a)

turnusie rehabilitacyjno-usprawniającym,

b)

leczeniu sanatoryjnym w placówkach leczniczo-sanatoryjnych, rehabilitacyjno-szkoleniowych,

leczniczo-opiekuńczych oraz szkolno-wychowawczych,

c)

koloniach i obozach dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej oraz dzieci osób niepełnosprawnych.

4.

Wydatki na cele rehabilitacyjne wymienione w ust. 3 podlegają odliczeniu od przychodu,

jeżeli nie były finansowane ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych

lub Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych albo nie zostały zwrócone

podatnikowi w jakiejkolwiek innej formie. W przypadku gdy wydatki były częściowo finansowane

z tych funduszy, odlicza się różnicę pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną

z zakładowego funduszu albo Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych

lub zwróconą z jakichkolwiek środków.

5.

Podstawą do odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 3, jest posiadanie dowodu poniesienia

tych wydatków, z wyjątkiem wydatków, o których mowa w ust. 3 pkt 7, 8 i 14.

6.

Warunkiem odliczenia, o którym mowa w ust. 5, jest posiadanie przez osobę, której

dotyczy wydatek

1)

orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności,

określonych w odrębnych przepisach, lub

2)

decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy

albo rentę szkoleniową, albo

3)

orzeczenia o rodzaju i stopniu niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku

życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.

7.

Przepisy ust. 3-6 stosuje się odpowiednio do podatników, na których utrzymaniu pozostają

następujące osoby niepełnosprawne: współmałżonek, dzieci własne i przysposobione,

dzieci obce przyjęte na wychowanie, pasierbowie, rodzice, rodzice współmałżonka, rodzeństwo,

ojczym, macocha, zięciowie i synowie - jeżeli w roku podatkowym dochody tych osób

niepełnosprawnych nie przekraczają dwunastokrotności kwoty najniższego wynagrodzenia

pracowników za grudzień roku poprzedzającego rok podatkowy.

8.

Ilekroć w przepisach ust. 3-7 jest mowa o osobach zaliczonych do

1)

I grupy inwalidztwa - należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których,

na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono

a)

całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji albo

b)

znaczny stopień niepełnosprawności,

2)

II grupy inwalidztwa - należy przez to rozumieć odpowiednio osoby w stosunku do których,

na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono

a)

całkowitą niezdolność do pracy albo

b)

umiarkowany stopień niepełnosprawności.

9.

Odliczenie, o którym mowa w ust. 5, może być dokonane również w przypadku, gdy osoba,

której dotyczy wydatek, posiada orzeczenie o niepełnosprawności wydane przez właściwy

organ na podstawie odrębnych przepisów obowiązujących do dnia 31 sierpnia 1997 r.

lub w odniesieniu do dzieci do lat 16 orzeczenie o niepełnosprawności wydane przez

lekarza specjalistę lub właściwą przychodnię specjalistyczną publicznej służby zdrowia.

1.

Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi

1)

8,5%

a)

przychodów z działalności usługowej, w tym z działalności gastronomicznej w zakresie

przychodów ze sprzedaży napojów o zawartości powyżej 1,5% alkoholu, z zastrzeżeniem

pkt 2 i 3,

b)

przychodów z działalności polegającej na wytwarzaniu przedmiotów (wyrobów) z materiału

powierzonego przez zamawiającego,

c)

prowizji uzyskanej przez komisanta ze sprzedaży na podstawie umowy komisu,

d)

prowizji uzyskanej przez kolportera prasy na podstawie umowy o kolportaż prasy,

e)

przychodów określonych w art. 6 ust. 2 pkt 1 lit. b) i c),

f)

przychodów ze świadczenia usług, określonych w art. 6 ust. 2 pkt 3,

2)

5,5%

a)

przychodów z działalności wytwórczej, robót budowlanych lub w zakresie przewozów ładunków

taborem samochodowym o ładowności powyżej 2 ton,

b)

uzyskanej prowizji z działalności handlowej w zakresie sprzedaży jednorazowych biletów

komunikacji miejskiej, znaczków do biletów miesięcznych, znaków opłaty skarbowej,

znaczków pocztowych, żetonów i kart magnetycznych do automatów,

c)

przychodów z działalności wytwórczej, o której mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1 lit. a),

d)

przychodów ze sprzedaży wyrobów, o których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 3,

3)

3,0% przychodów

a)

z działalności gastronomicznej, z wyjątkiem przychodów ze sprzedaży napojów o zawartości

powyżej 1,5% alkoholu,

b)

z działalności usługowej w zakresie handlu,

c)

ze świadczenia usług związanych z produkcją zwierzęcą, zaliczonych zgodnie z Polską

Klasyfikacją Wyrobów i Usług do klasy 01.42 - usługi związane z chowem i hodowlą zwierząt

(z wyjątkiem usług weterynaryjnych) i do klasy 85.20 - usługi weterynaryjne,

d)

z działalności rybaków morskich i zalewowych w zakresie sprzedaży ryb i innych surowców

z własnych połowów, z wyjątkiem konserw oraz prezerw z ryb i innych surowców z połowów,

e)

o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, 2 i 5-9 ustawy o podatku dochodowym,

f)

osób fizycznych z tytułu świadczenia usług hotelarskich, o których mowa w art. 6 ust.

2 pkt 2.

2.

Podatek zryczałtowany, o którym mowa w ust. 1, pobiera się bez pomniejszania przychodu

o koszty uzyskania.

3.

Jeżeli podatnik obowiązany do prowadzenia ewidencji przychodów prowadzi działalność,

z której przychody są opodatkowane różnymi stawkami określonymi w ust. 1, ryczałt

od przychodów ewidencjonowanych ustala się według stawki właściwej dla przychodów

z każdego rodzaju działalności, pod warunkiem że ewidencja przychodów jest prowadzona

w sposób umożliwiający określenie przychodów z każdego rodzaju działalności. W razie

gdy podatnik, o którym mowa w zdaniu poprzednim, nie prowadzi ewidencji w sposób zapewniający

ustalenie przychodów dla każdego rodzaju działalności, ryczałt od przychodów ewidencjonowanych

wynosi 8,5% przychodów.

4.

W przypadku gdy działalność jest wykonywana w formie spółki, przychody opodatkowuje

się osobno u każdego wspólnika w stosunku do jego udziału w zyskach określonego w

umowie. W razie braku takiego dowodu przyjmuje się, że udziały wspólników w przychodach

są równe.

1.

Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych w pierwszej kolejności ulega obniżeniu o kwotę

składki na powszechne ubezpieczenie zdrowotne podatnika, o której mowa w art. 27b

ust. 1 ustawy o podatku dochodowym, zapłaconej w roku podatkowym, zgodnie z przepisami

o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym, o ile nie została odliczona od podatku dochodowego.

2.

W przypadku dokonywania obniżki, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy

art. 27b ust. 2 i 3 ustawy o podatku dochodowym.

1.

Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wymienionych w art. 6 ust. 1, pomniejszony

o kwotę składki, o której mowa w art. 13, ulega obniżeniu o wydatki wymienione w art.

27a ust. 1, z wyjątkiem pkt 3 lit. b) ustawy o podatku dochodowym, jeżeli nie zostały

odliczone od podatku na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym.

2.

W przypadku dokonywania odliczeń, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio

przepisy art. 27a ust. 2, ust. 3 pkt 1 lit. a)-c), e)-h), pkt 2 i 3, ust. 4-6, ust.

7 pkt 1, ust. 7a, ust. 8-15, ust. 17-19 oraz ust. 21 ustawy o podatku dochodowym.

1.

Podatnicy i spółki, których wspólnicy są opodatkowani w formie ryczałtu od przychodów

ewidencjonowanych, są obowiązani, z zastrzeżeniem ust. 2, prowadzić ewidencję przychodów

odrębnie za każdy rok podatkowy, zwaną dalej „ewidencją”, wykaz środków trwałych oraz

wartości niematerialnych i prawnych oraz posiadać i przechowywać dowody zakupu towarów.

2.

Obowiązek prowadzenia ewidencji nie dotyczy podatników uzyskujących przychody wymienione

w art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 wyłącznie od osób prawnych i innych jednostek organizacyjnych

nie mających osobowości prawnej oraz osób fizycznych będących przedsiębiorcami, a

także przychody, o których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 3.

3.

Obowiązek prowadzenia ewidencji, z zastrzeżeniem ust. 4, powstaje od dnia, od którego

ma zastosowanie opodatkowanie w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Podatnicy

są obowiązani zawiadomić w formie pisemnej urząd skarbowy właściwy według miejsca

zamieszkania podatnika o założeniu ewidencji do dnia 20 stycznia roku podatkowego,

w którym będą opłacali ryczałt od przychodów ewidencjonowanych.

4.

Podatnicy rozpoczynający prowadzenie działalności w ciągu roku podatkowego są obowiązani

złożyć zawiadomienie, o którym mowa w ust. 3, w terminie siedmiu dni od dnia rozpoczęcia

działalności.

5.

Jeżeli działalność jest prowadzona w formie spółki, zawiadomienie składa jeden ze

wspólników. W przypadku gdy jeden ze wspólników ma miejsce zamieszkania na terenie

objętym właściwością miejscową urzędu skarbowego, na którym również znajduje się siedziba

spółki, obowiązek złożenia zawiadomienia, o którym mowa w ust. 3 i 4, ciąży na tym

wspólniku.

6.

Ewidencję oraz dowody, na podstawie których dokonywane są zapisy, a także dowody zakupu,

o których mowa w ust. 1, należy przechowywać w miejscu wykonywania działalności lub

w miejscu wskazanym przez podatnika jako jego siedziba, albo w biurze rachunkowym,

któremu zostało powierzone prowadzenie ewidencji. Jeżeli na zlecenie podatnika prowadzenie

ewidencji zostało powierzone biuru rachunkowemu, podatnik jest obowiązany w terminie

siedmiu dni od dnia zawarcia umowy z biurem rachunkowym zawiadomić o tym urząd skarbowy,

w którym zostało złożone zawiadomienie o prowadzeniu ewidencji, wskazując nazwę i

adres biura oraz miejsce (adres) przechowywania ewidencji i dowodów związanych z jej

prowadzeniem.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób prowadzenia ewidencji, szczegółowe warunki, jakim powinna odpowiadać ewidencja,

aby stanowiła dowód w postępowaniu podatkowym, sposób dokumentowania przychodów oraz

obliczania należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych,

2)

sposób prowadzenia wykazu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,

o którym mowa w art. 15 ust. 1,

3)

sposób prowadzenia książki zamówień, o której mowa w art. 6 ust. 2 pkt 3 lit. c).

W razie nieprowadzenia lub prowadzenia ewidencji bez zachowania warunków do uznania

jej za dowód w postępowaniu podatkowym, organ podatkowy określi wartość nie zaewidencjonowanego

przychodu, w tym również w drodze oszacowania, i ustali od tej kwoty ryczałt od przychodów

ewidencjonowanych w wysokości 20%.

1.

Osoby prawne i inne jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby

fizyczne będące przedsiębiorcami, zwane dalej „płatnikami”, na których rzecz jest

wykonywana działalność wymieniona w art. 6 ust. 2, są obowiązane do obliczania i poboru

ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych przy każdorazowej wypłacie należności.

2.

Płatnicy nie są obowiązani do poboru ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, jeżeli

podatnik przed pierwszą wypłatą należności w roku podatkowym zawiadomi w formie pisemnej

płatnika, że

1)

nie spełnia warunków do opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych

lub

2)

zrzekł się opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za dany

rok podatkowy.

1.

Płatnicy przekazują kwoty pobranego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych pomniejszone

o kwotę składki na powszechne ubezpieczenie zdrowotne, o której mowa w art. 13, w

terminie do siódmego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym na rzecz podatnika

dokonano wypłaty należności - na rachunek urzędu skarbowego właściwego według siedziby

płatnika.

2.

W terminie, o którym mowa w ust. 1, płatnicy są obowiązani przesłać właściwym urzędom

skarbowym w odniesieniu do przychodów, o których mowa

1)

w art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 - zbiorcze deklaracje według ustalonego wzoru,

2)

w art. 6 ust. 2 pkt 3 - imienne informacje według ustalonego wzoru.

3.

W terminie do dnia 15 marca roku następującego po roku podatkowym płatnicy są obowiązani

przesłać podatnikom osiągającym przychody wymienione w art. 6 ust. 2 pkt 3 oraz urzędowi

skarbowemu właściwemu według miejsca zamieszkania podatnika imienne informacje o wysokości

przychodu i pobranym ryczałcie od przychodów ewidencjonowanych.

1.

Podatnicy, uzyskujący przychody wymienione w art. 6 ust. 1, są obowiązani sporządzić

spis z natury towarów handlowych, materiałów (surowców) podstawowych i pomocniczych,

półwyrobów, wyrobów gotowych, braków i odpadków, zwany dalej „spisem z natury”, na

dzień zaprowadzenia ewidencji oraz na koniec każdego roku podatkowego. Spis z natury

należy sporządzić również w razie zmiany wspólnika lub zmiany umowy spółki, a także

na dzień likwidacji działalności. W razie zawiadomienia urzędu skarbowego o likwidacji

działalności gospodarczej, podatnicy są obowiązani sporządzić również spis rzeczowych

składników majątku związanego z wykonywaną działalnością, nie będących środkami trwałymi,

zwanych dalej „wyposażeniem”.

2.

Spis z natury powinien zawierać co najmniej następujące dane: nazwisko i imię właściciela

zakładu (nazwę firmy), datę sporządzenia spisu, numer kolejny pozycji arkusza spisu

z natury, szczegółowe określenie towaru i innych składników wymienionych w ust. 1,

jednostkę miary, ilość stwierdzoną w czasie spisu, cenę w złotych i groszach za jednostkę

miary, wartość wynikającą z przemnożenia ilości towaru przez jego cenę jednostkową,

łączną wartość spisu z natury oraz klauzulę „Spis zakończono na pozycji...”, podpisy

osób sporządzających spis oraz podpis właściciela zakładu (wspólników).

3.

Podatnik wycenia towary i inne składniki majątku objęte spisem z natury według cen

zakupu albo według cen rynkowych z dnia sporządzenia spisu, jeżeli są one niższe od

cen zakupu, a także gdy nie jest możliwe ustalenie ceny zakupu. Przez cenę zakupu

rozumie się cenę, jaką nabywca płaci za zakupione składniki majątku, pomniejszoną

o podatek od towarów i usług, podlegający odliczeniu zgodnie z odrębnymi przepisami,

a przy imporcie - powiększoną o należne cło i podatek akcyzowy, opłaty wyrównawcze

oraz opłaty celne dodatkowe, zaś w przypadku otrzymania składnika majątku w drodze

darowizny lub spadku - wartość odpowiadającą cenie zakupu takiego samego lub podobnego

składnika.

4.

Podatnik jest obowiązany dokonać wyceny najpóźniej w terminie 14 dni od dnia zakończenia

spisu z natury.

5.

Podatnik jest obowiązany wpisać do ewidencji spis z natury według poszczególnych rodzajów

jego składników lub w jednej pozycji (sumie), jeżeli na podstawie spisu zostało sporządzone

odrębne szczegółowe zestawienie poszczególnych jego składników. Zestawienie to powinno

być przechowywane łącznie z ewidencją.

1.

Podatnicy, z wyjątkiem podatników, o których mowa w art. 15 ust. 2, są obowiązani

za każdy miesiąc obliczać ryczałt od przychodów ewidencjonowanych i wpłacać go w terminie

do dnia 20 następnego miesiąca, a za miesiąc grudzień w terminie złożenia zeznania

- na rachunek urzędu skarbowego właściwego według miejsca zamieszkania podatnika.

2.

Podatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani złożyć w urzędzie skarbowym właściwym

według miejsca zamieszkania podatnika

1)

informację według ustalonego wzoru o wysokości uzyskanego przychodu i wysokości dokonanych

odliczeń za I półrocze roku podatkowego - w terminie do dnia 31 lipca każdego roku,

2)

zeznanie według ustalonego wzoru o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych

odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych - w terminie do dnia

31 stycznia następnego roku.

3.

Przy obliczaniu ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za poszczególne miesiące

podatnicy mogą uwzględniać odliczenia i obniżki, o których mowa w art. 11, 13 i 14.

4.

Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynikający z zeznania jest podatkiem należnym

za dany rok podatkowy, chyba że urząd skarbowy wyda decyzję, w której ustali inną

wysokość podatku.

5.

W razie niezłożenia zeznania o wysokości osiągniętego przychodu, dokonanych odliczeniach

i kwocie należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, urząd skarbowy, z zastrzeżeniem

art. 17, wyda decyzję określającą wysokość zobowiązania w formie ryczałtu od przychodów

ewidencjonowanych.

1.

W razie utraty warunków do opodatkowania ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych,

podatnik jest obowiązany, poczynając od dnia, w którym nastąpiła utrata tych warunków,

zaprowadzić właściwe księgi - chyba że jest zwolniony z tego obowiązku - i opłacać

podatek dochodowy na ogólnych zasadach.

2.

W stosunku do podatników, o których mowa w ust. 1, podlegających za część roku opodatkowaniu

na ogólnych zasadach, za podstawę do określenia podatku dochodowego przyjmuje się

dochód osiągnięty po utracie warunków do opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów

ewidencjonowanych.

1.

Zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej mogą płacić podatnicy prowadzący

działalność

1)

usługową lub wytwórczo-usługową, określoną w części I tabeli stanowiącej załącznik

nr 3 do ustawy, zwanej dalej „tabelą”, w zakresie wymienionym w załączniku nr 4 do

ustawy - przy zatrudnieniu nie przekraczającym stanu określonego w tabeli,

2)

usługową w zakresie handlu detalicznego żywnością, napojami, wyrobami tytoniowymi

oraz kwiatami, z wyjątkiem napojów o zawartości powyżej 1,5% alkoholu - w warunkach

określonych w części II tabeli,

3)

usługową w zakresie obnośnego i obwoźnego handlu detalicznego artykułami nieżywnościowymi

- w warunkach określonych w części III tabeli, z wyjątkiem handlu paliwami silnikowymi,

środkami transportu samochodowego, ciągnikami rolniczymi i motocyklami oraz z wyjątkiem

handlu artykułami nieżywnościowymi objętego koncesjonowaniem,

4)

gastronomiczną - jeżeli nie jest prowadzona sprzedaż napojów o zawartości powyżej

1,5% alkoholu - w warunkach określonych w części IV tabeli,

5)

w zakresie usług transportowych wykonywanych przy użyciu jednego pojazdu - w warunkach

określonych w części V tabeli,

6)

w zakresie usług rozrywkowych - w warunkach określonych w części VI tabeli,

7)

w zakresie sprzedaży posiłków domowych w mieszkaniach, jeżeli nie jest prowadzona

sprzedaż napojów o zawartości powyżej 1,5% alkoholu - w warunkach określonych w części

VII tabeli,

8)

w wolnych zawodach, polegającą na świadczeniu usług w zakresie ochrony zdrowia ludzkiego

- w warunkach określonych w części VIII tabeli,

9)

w wolnych zawodach, polegającą na świadczeniu usług weterynaryjnych, w tym również

sprzedaż preparatów weterynaryjnych wymienionych w pozycjach: 24.42.13-70, 24.42.21-65,

24.42.21-69, 24.42.23-40 ex oraz 24.41.51-90.30 Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług,

w związku ze świadczonymi usługami - w warunkach określonych w części IX tabeli,

10)

w zakresie opieki domowej nad dziećmi i osobami chorymi - w warunkach określonych

w części X tabeli,

11)

w zakresie usług edukacyjnych, polegającą na udzielaniu lekcji na godziny - w warunkach

określonych w części XI tabeli.

2.

Wyróżnik „ex”, o którym mowa w ust. 1 pkt 9, oznacza, że zakres dopuszczonych do sprzedaży

wyrobów jest węższy niż określony w danym grupowaniu Polskiej Klasyfikacji Wyrobów

i Usług.

1.

Podatnicy prowadzący działalność opodatkowaną w formie karty podatkowej są zwolnieni

od obowiązku prowadzenia ksiąg, składania zeznań podatkowych, deklaracji o wysokości

uzyskanego dochodu oraz wpłacania zaliczek na podatek dochodowy. Podatnicy ci są jednak

obowiązani wydawać na żądanie klienta rachunki i faktury, o których mowa w odrębnych

przepisach, stwierdzające sprzedaż wyrobu, towaru lub wykonanie usługi, oraz przechowywać

w kolejności numerów kopie tych rachunków i faktur w okresie pięciu lat podatkowych,

licząc od końca roku, w którym wystawiono rachunek lub fakturę.

2.

Do podatników, którzy w roku poprzedzającym rok podatkowy opłacali podatek dochodowy

na ogólnych zasadach lub w innej formie niż karta podatkowa albo którzy w roku podatkowym

rozpoczęli działalność, nie stosuje się zwolnień, o których mowa w ust. 1, w okresie

przed doręczeniem decyzji ustalającej opodatkowanie w formie karty podatkowej, nie

dłuższym jednak niż cztery miesiące. Kwoty podatku dochodowego zapłacone w okresie

przed doręczeniem decyzji ustalającej opodatkowanie w formie karty podatkowej zalicza

się na poczet podatku wynikającego z tej decyzji.

3.

Podatnicy, którzy w roku poprzedzającym rok podatkowy opłacali podatek dochodowy w

formie karty podatkowej, są obowiązani, do dnia otrzymania decyzji ustalającej wysokość

tego podatku, opłacać podatek dochodowy w formie karty podatkowej, w wysokości stawki

określonej w decyzji ustalającej jej wysokość na rok poprzedni. Kwoty podatku dochodowego

zapłacone w okresie przed doręczeniem decyzji ustalającej opodatkowanie w formie karty

podatkowej zalicza się na poczet podatku wynikającego z tej decyzji.

1.

Podatnicy prowadzący działalność, o której mowa w art. 23, podlegają opodatkowaniu

w formie karty podatkowej, jeżeli

1)

złożą wniosek o zastosowanie opodatkowania w tej formie,

2)

we wniosku, o którym mowa w pkt 1, zgłoszą prowadzenie działalności wymienionej w

jednej z 11 części tabeli,

3)

przy prowadzeniu działalności nie korzystają z usług osób nie zatrudnionych przez

siebie na podstawie umowy o pracę oraz z usług z innych przedsiębiorstw i zakładów,

chyba że chodzi o usługi specjalistyczne,

4)

nie prowadzą, poza jednym z rodzajów działalności wymienionej w art. 23, innej pozarolniczej

działalności gospodarczej, z wyjątkiem działalności, o której mowa w art. 6 ust. 2,

5)

małżonek podatnika nie prowadzi działalności w tym samym zakresie,

6)

nie wytwarzają wyrobów opodatkowanych, na podstawie odrębnych przepisów, podatkiem

akcyzowym.

2.

Nie wyłącza opodatkowania w formie karty podatkowej

1)

prowadzenie przez podatnika działalności w zakresie wytwarzania energii elektrycznej,

w elektrowniach wodnych i wiatrowych, o mocy oddawanej do 5000 kilowatów, oraz wytwarzanie

biogazu,

2)

osiąganie przychodów z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz z innych umów

o podobnym charakterze

z których przychody (dochody) podlegają odrębnemu opodatkowaniu podatkiem dochodowym

na ogólnych zasadach.

3.

Za usługi specjalistyczne w rozumieniu ust. 1 pkt 3 uważa się czynności i prace wchodzące

w inny niż zgłoszony zakres działalności, niezbędne do całkowitego wykonania wyrobu

lub świadczonej usługi, w tym również czynności i prace towarzyszące, o których mowa

w załączniku nr 4.

4.

Jeżeli podatnik we wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej

zgłosi prowadzenie działalności określonej w art. 23 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 w różnym

zakresie lub prowadzi działalność w odrębnych zakładach, łączne zatrudnienie nie może

przekroczyć stanu zatrudnienia określonego dla zakresu działalności, dla którego przewidziano

najniższy stan zatrudnienia.

5.

Podatnicy prowadzący działalność określoną w art. 23 ust. 1 pkt 1- 6 mogą być opodatkowani

w formie karty podatkowej również wtedy, gdy działalność ta jest prowadzona w formie

spółki, pod warunkiem że łączna liczba wspólników oraz zatrudnionych pracowników nie

przekracza stanu zatrudnienia określonego w tabeli.

6.

Przy ocenie warunków uzasadniających opodatkowanie w formie karty podatkowej i ustalaniu

wysokości podatku dochodowego w odniesieniu do podatników, o których mowa w art. 23

ust. 1 pkt 1, do liczby pracowników

1)

wlicza się również osoby zatrudnione na podstawie umowy o pracę nakładczą oraz członków

rodziny mających inne niż podatnik miejsce pobytu stałego lub czasowego,

2)

nie wlicza się

a)

członków rodziny pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym z podatnikiem, a

w razie gdy działalność prowadzona jest przez wspólników - tylko członków rodziny

jednego ze wspólników,

b)

osób zatrudnionych w celu nauki zawodu lub przyuczenia do wykonywania określonej pracy,

zgodnie z odrębnymi przepisami o nauce zawodu lub przyuczaniu do wykonywania określonej

pracy - w okresie nauki zawodu lub przyuczania oraz nie więcej niż trzech osób zatrudnionych

w okresie pierwszych dwunastu miesięcy po złożeniu przez nie egzaminu; na równi z

osobami zatrudnionymi w celu nauki zawodu lub przyuczenia do wykonywania określonej

pracy traktuje się uczniów szkół średnich oraz studentów, zatrudnionych w okresie

wakacji letnich i zimowych,

c)

osób pobierających emerytury lub renty - łącznie nie więcej niż dwóch,

d)

pracowników zatrudnionych wyłącznie przy sprzedaży wyrobów, przyjmowaniu zleceń na

usługi, utrzymywaniu czystości w zakładzie, prowadzeniu kasy i księgowości, kierowców

i konwojentów - pod warunkiem, że podatnik określił na piśmie zakres czynności tych

pracowników,

e)

osób, na których rachunek jest prowadzona działalność po śmierci podatnika, jeżeli

osoby te nie biorą udziału w prowadzeniu działalności,

f)

jednego bezrobotnego absolwenta skierowanego, na podstawie odrębnych przepisów, przez

właściwy urząd pracy do odbywania stażu u pracodawcy przez okres nie przekraczający

dwunastu miesięcy.

7.

Przy ocenie warunków uzasadniających opodatkowanie w formie karty podatkowej i ustalaniu

wysokości stawek podatku w odniesieniu do podatników, o których mowa w art. 23 ust.

1 pkt 2-6 i 11, do liczby pracowników nie wlicza się małżonka, z zastrzeżeniem pkt

2 objaśnień do części V tabeli oraz pkt 1 objaśnień do części XI tabeli, i niepełnoletnich

członków rodziny pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym z podatnikiem. W

razie prowadzenia działalności przez wspólników - do liczby pracowników nie wlicza

się małżonka i niepełnoletnich członków rodziny tylko jednego wspólnika. Przy prowadzeniu

działalności usługowej w zakresie handlu detalicznego i gastronomii - do liczby pracowników

nie wlicza się ponadto osób zatrudnionych w celu praktycznej nauki zawodu, zgodnie

z odrębnymi przepisami o nauce zawodu, oraz pracowników zatrudnionych wyłącznie do

utrzymywania czystości w zakładzie, pod warunkiem że podatnik określił na piśmie zakres

czynności tych pracowników.

8.

W przypadku powołania osób, o których mowa w ust. 6 pkt 2 lit. b), do odbycia zasadniczej

służby wojskowej w okresie pierwszych dwunastu miesięcy po złożeniu przez nie egzaminu,

okres niewliczania ich do stanu zatrudnienia przedłuża się o czas trwania służby,

jeżeli podatnik zawiadomi w formie pisemnej o tym fakcie urząd skarbowy w terminie

siedmiu dni od dnia powołania do służby.

1.

Wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej, z zastrzeżeniem art. 27 ust.

4, ustala się

1)

dla podatników prowadzących działalność określoną w art. 23 ust. 1 pkt 1 i pkt 5-11

- według stawek miesięcznych określonych w tabeli,

2)

dla podatników prowadzących działalność określoną w art. 23 ust. 1 pkt 2-4 - w granicach

stawek miesięcznych określonych w tabeli, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności

mające wpływ na rozmiary tej działalności.

2.

W przypadkach, o których mowa w art. 25 ust. 5, wysokość podatku dochodowego w formie

karty podatkowej ustala się według stawki określonej dla stanu zatrudnienia odpowiadającego

łącznej liczbie wspólników i pracowników.

3.

W przypadkach, o których mowa w art. 25 ust. 6 pkt 2 lit. e), wysokość podatku dochodowego

w formie karty podatkowej ustala się według stawki bezpośrednio poprzedzającej stawkę

określoną dla stanu zatrudnienia odpowiadającego łącznej liczbie wspólników i pracowników,

z tym że stawka ta nie może być niższa od określonej dla działalności wykonywanej

bez zatrudnienia pracowników.

4.

Jeżeli podatnik we wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej

zgłosi prowadzenie działalności wymienionej w art. 23 ust. 1 pkt 1 w różnych zakresach

lub różnych miejscowościach, dla których przewidziano różne wysokości stawek karty

podatkowej, wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej ustala się według

stawki właściwej dla tego zakresu działalności i miejscowości, dla których przewidziana

jest stawka najwyższa. Przepis ten ma odpowiednie zastosowanie do podatników prowadzących

działalność usługową w zakresie handlu detalicznego oraz działalność gastronomiczną.

5.

Liczbę mieszkańców miejscowości określonych w tabeli przyjmuje się według stanu na

dzień 31 grudnia roku poprzedzającego rok podatkowy.

1.

Stawki karty podatkowej

1)

określone w części I tabeli obniża się o 20% dla podatników, którzy ukończyli do dnia

1 stycznia roku podatkowego 60 lat życia lub są osobami, w stosunku do których, na

podstawie odrębnych przepisów, orzeczono co najmniej lekki stopień niepełnosprawności,

jeżeli przy prowadzeniu działalności określonej w art. 23 ust. 1 pkt 1, z wyjątkiem

prowadzenia parkingów, nie zatrudniają pracowników, w tym również osób określonych

w art. 25 ust. 6 pkt 2 lit. a) i c), nie licząc małżonka,

2)

określone w części V tabeli obniża się o 20% dla podatników, którzy ukończyli do dnia

1 stycznia roku podatkowego 60 lat życia lub są osobami, w stosunku do których, na

podstawie odrębnych przepisów, orzeczono co najmniej umiarkowany lub lekki stopień

niepełnosprawności, jeżeli przy prowadzeniu działalności w zakresie usług transportowych

nie zatrudniają pracowników i członków rodziny,

3)

określone w części I tabeli obniża się dla podatników, którzy zatrudniają pracowników

będących osobami, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono

co najmniej lekki stopień niepełnosprawności, o 10% na każdą osobę; obniżka stawki

nie dotyczy osób wymienionych w art. 25 ust. 6 pkt 2 lit. c) i d).

2.

Na wniosek podatnika urząd skarbowy może dodatkowo obniżyć stawkę karty podatkowej

określoną w części I tabeli w przypadkach szczególnie uzasadnionych - w stosunku do

podatników, o których mowa w ust. 1.

3.

Na wniosek podatnika urząd skarbowy może obniżyć stawkę karty podatkowej określoną

w części I tabeli, jeżeli rozmiar działalności podatnika, przy zatrudnieniu nie przekraczającym

jednego pracownika, wskazuje na to, że określona w tabeli stawka byłaby oczywiście

za wysoka.

4.

W razie gdy podatnik prowadzi działalność wymienioną w art. 23 ust. 1 pkt 2-5 i pkt

8-11 w rozmiarach wskazujących na to, iż określone w częściach II-V i VIII-XI tabeli

stawki byłyby oczywiście nieodpowiednie, stawki te mogą być na wniosek podatnika lub

z urzędu obniżone lub podwyższone, nie więcej jednak niż o 50%.

5.

Podatnikom, którzy przy równoczesnym zatrudnieniu na podstawie umowy o pracę w pełnym

wymiarze czasu pracy wykonują usługi i nie zatrudniają pracowników oraz osób, o których

mowa w art. 25 ust. 6, stawki karty podatkowej określone w części I tabeli obniża

się o 80%; podatnicy ci nie mogą równocześnie korzystać z obniżek przewidzianych w

ust. 1-4.

6.

W przypadkach określonych w art. 25 ust. 5 obniżkę stawki, o której mowa w ust. 1

pkt 1 i w ust. 5, stosuje się, jeżeli wszyscy wspólnicy spełniają warunki uprawniające

do tej obniżki.

7.

Przepisy ust. 1 i 4 stosuje się odpowiednio do podatników, którzy przed dniem 1 września

1997 r. uzyskali orzeczenia o zakwalifikowaniu do jednej z trzech grup inwalidzkich

przez organy działające na podstawie przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym i o ubezpieczeniu

społecznym.

1.

W razie zatrudnienia przez podatnika przy prowadzeniu działalności określonej w art.

23 ust. 1 pkt 1, z wyjątkiem prowadzenia parkingów, pełnoletnich członków rodziny,

nie licząc małżonka, a w przypadkach określonych w art. 25 ust. 5 - pełnoletnich członków

rodziny jednego ze wspólników, nie licząc małżonka, a także w razie zatrudnienia osób,

o których mowa w art. 25 ust. 6 pkt 2 lit. c) i d), podwyższa się stawkę karty podatkowej

z tytułu zatrudnienia każdej z tych osób za miesiące, w których była zatrudniona

1)

o 40% stawki określonej dla działalności prowadzonej bez zatrudnienia pracowników,

2)

o 30% stawki określonej dla działalności prowadzonej przy zatrudnieniu jednego pracownika,

3)

o 20% stawki określonej dla działalności prowadzonej przy zatrudnieniu dwóch pracowników,

4)

o 15% stawki określonej dla działalności prowadzonej przy zatrudnieniu trzech pracowników,

5)

o 10% stawki określonej dla działalności prowadzonej przy zatrudnieniu czterech i

pięciu pracowników.

2.

Wysokość stawki karty podatkowej ustalonej na podstawie ust. 1 nie może być wyższa

od stawki bezpośrednio następującej po stawce właściwej dla łącznej liczby wspólników

i pracowników.

1.

Wniosek o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej podatnik składa właściwemu

urzędowi skarbowemu w deklaracji według ustalonego wzoru, w terminie do dnia 31 grudnia

roku poprzedzającego rok podatkowy, od którego ma być zastosowana karta, a jeżeli

podatnik rozpoczyna działalność w ciągu roku podatkowego - przed rozpoczęciem działalności.

Jeżeli do końca każdego roku podatkowego objętego opodatkowaniem w formie karty podatkowej

podatnik nie zgłosił likwidacji działalności, uważa się, że prowadzi nadal działalność

opodatkowaną w tej formie.

2.

Podatnicy, którzy są zatrudnieni na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu

pracy w służbie weterynaryjnej organów administracji publicznej i wykonują równocześnie

działalność, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 9, są obowiązani dołączyć do wniosku

oświadczenie w formie pisemnej o tym zatrudnieniu.

3.

Właściwy miejscowo w sprawie podatku dochodowego opłacanego w formie karty podatkowej

jest urząd skarbowy według miejsca położenia zorganizowanego zakładu, wskazanego w

zgłoszeniu do ewidencji działalności gospodarczej, a w razie niedopełnienia zgłoszenia

działalności do ewidencji lub gdy działalność jest wykonywana bez posiadania zorganizowanego

zakładu - według miejsca zamieszkania podatnika lub siedziby spółki, a jeżeli nie

można ustalić siedziby spółki - według miejsca zamieszkania jednego ze wspólników.

4.

Jeżeli działalność jest prowadzona w kilku zorganizowanych zakładach na terenie objętym

właściwością miejscową kilku urzędów skarbowych, właściwość ustala się według miejsca

wskazanego przez podatnika jako siedzibę działalności.

1.

Urząd skarbowy, uwzględniając wniosek o zastosowanie karty podatkowej, wydaje decyzję

ustalającą wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej, odrębnie na każdy

rok podatkowy. Jeżeli działalność jest prowadzona w formie spółki, w decyzji tej wymienia

się wszystkich jej wspólników.

2.

Jeżeli urząd skarbowy stwierdzi brak warunków do zastosowania opodatkowania w formie

karty podatkowej, wydaje decyzję odmowną. W tym przypadku podatnik jest obowiązany

płacić

1)

ryczałt od przychodów ewidencjonowanych, jeżeli spełnia warunki określone w rozdziale

2, albo

2)

podatek dochodowy na ogólnych zasadach.

3.

Podatnicy, o których mowa w ust. 2, korzystający dotychczas ze zwolnienia od obowiązku

prowadzenia ksiąg albo ewidencji, o której mowa w art. 15 ust. 1, są obowiązani do

założenia i prowadzenia właściwych ksiąg albo ewidencji, poczynając od pierwszego

dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym została doręczona decyzja odmawiająca

im zastosowania opodatkowania w formie karty podatkowej.

1.

Podatek dochodowy w formie karty podatkowej, wynikający z decyzji, o której mowa w

art. 30, podatnik obniża o kwotę składki na powszechne ubezpieczenie zdrowotne opłaconej

w roku podatkowym, zgodnie z przepisami o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym, o

ile nie została odliczona od podatku dochodowego. Zasadę tę stosuje się również do

podatników, o których mowa w art. 25 ust. 5.

2.

Kwota składki na powszechne ubezpieczenie zdrowotne, o którą pomniejsza się kartę

podatkową, nie może przekroczyć 7,5% podstawy wymiaru tej składki, określonej w odrębnych

przepisach.

3.

Wysokość wydatków na cele, o których mowa w ust. 1, ustala się na podstawie dokumentów

stwierdzających ich poniesienie.

4.

Po upływie roku podatkowego, w terminie do dnia 31 stycznia, podatnik jest obowiązany

złożyć we właściwym urzędzie skarbowym roczną informację według ustalonego wzoru o

wysokości składki na powszechne ubezpieczenie zdrowotne, zapłaconej i odliczonej od

karty podatkowej w poszczególnych miesiącach.

5.

Podatnicy płacą podatek dochodowy w formie karty podatkowej, pomniejszony o zapłaconą

składkę na powszechne ubezpieczenie zdrowotne, bez wezwania w terminie do dnia siódmego

każdego miesiąca za miesiąc ubiegły, a za grudzień - w terminie do dnia 28 grudnia

roku podatkowego, na rachunek właściwego urzędu skarbowego.

1.

Podatnik może zrzec się zastosowania opodatkowania w formie karty podatkowej w terminie

14 dni od dnia doręczenia decyzji ostatecznej ustalającej wysokość podatku dochodowego

w formie karty podatkowej.

2.

Podatnik, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany od pierwszego dnia miesiąca następującego

po zrzeczeniu zaprowadzić

1)

ewidencję i płacić ryczałt od przychodów ewidencjonowanych, jeżeli spełnia warunki

określone w rozdziale 2, albo

2)

właściwe księgi i płacić podatek dochodowy na ogólnych zasadach.

3.

Do końca miesiąca, w którym podatnik zrzekł się zastosowania opodatkowania w formie

karty podatkowej, jest obowiązany opłacać podatek dochodowy na ogólnych zasadach.

W tym przypadku podatnik jest obowiązany złożyć właściwemu urzędowi skarbowemu deklarację

według ustalonego wzoru w ustawie o podatku dochodowym o wysokości dochodu osiągniętego

od początku roku do końca miesiąca, w którym zrzekł się opodatkowania w formie karty

podatkowej, w terminie przewidzianym dla składania tej deklaracji. W tym samym terminie

podatnik jest obowiązany wpłacić różnicę pomiędzy kwotą podatku dochodowego wynikającego

z deklaracji a kwotą podatku dochodowego zapłaconego w formie karty podatkowej, w

okresie przed zrzeczeniem się opodatkowania w tej formie.

1.

W razie rozpoczęcia działalności w ciągu roku podatkowego, podatek w formie karty

podatkowej za okres od dnia rozpoczęcia działalności do końca pierwszego miesiąca

pobiera się w wysokości 1/30 miesięcznej należności za każdy dzień.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do podatników, którzy korzystali ze zwolnienia

od podatku dochodowego i którym okres tego zwolnienia upłynął z pierwszym dniem danego

miesiąca.

3.

W razie likwidacji działalności w ciągu roku podatkowego i zgłoszenia tego urzędowi

skarbowemu, podatek w formie karty podatkowej za ostatni miesiąc prowadzenia działalności

pobiera się za okres do dnia zaprzestania działalności w wysokości 1/30 miesięcznej

należności za każdy dzień.

1.

W razie zgłoszenia przez podatnika przerwy w prowadzeniu działalności w danym roku

podatkowym, z wyjątkiem podatników prowadzących działalność usługową w zakresie obnośnego

i obwoźnego handlu detalicznego, nie pobiera się podatku w formie karty podatkowej

za pełny okres przerwy trwającej nieprzerwanie co najmniej dziesięć dni w wysokości

1/30 miesięcznej należności za każdy dzień przerwy, jeżeli podatnik zawiadomi o tej

przerwie w terminie trzech dni od dnia jej rozpoczęcia i dnia jej zakończenia.

2.

Zasadę, o której mowa w ust. 1, stosuje się do podatników prowadzących działalność

usługową w zakresie obnośnego i obwoźnego handlu detalicznego, jeżeli przerwa została

spowodowana chorobą, służbą wojskową, wyjazdem za granicę oraz urlopem wypoczynkowym

w wymiarze co najmniej jednego miesiąca.

1.

Podatnicy opodatkowani w formie karty podatkowej, z wyjątkiem prowadzących parkingi,

jeżeli przy prowadzeniu działalności zatrudniają pracowników, w tym również wymienionych

w art. 25 ust. 6 pkt 1, oraz osoby, o których mowa w art. 25 ust. 6 pkt 2 lit. a),

c), d) i f), są obowiązani prowadzić książkę ewidencji zatrudnienia tych osób, zwaną

dalej „ewidencją zatrudnienia”.

2.

Podatnik jest obowiązany przechowywać ewidencję zatrudnienia w miejscu wykonywania

działalności albo w miejscu wskazanym przez podatnika jako jego siedziba, z zastrzeżeniem

ust. 3, jeżeli działalność jest wykonywana bez posiadania zorganizowanego zakładu.

3.

Podatnicy prowadzący działalność usługową w zakresie obnośnego i obwoźnego handlu

są obowiązani przechowywać ewidencję zatrudnienia w miejscu wykonywania działalności.

4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

sposób prowadzenia ewidencji zatrudnienia.

1.

Podatnicy opodatkowani w formie karty podatkowej są obowiązani zawiadomić urząd skarbowy

1)

o zmianach, jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego podanego w złożonym wniosku

o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej, które

a)

powodują utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej,

b)

mają wpływ na wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej, a w szczególności

o zmianach: w stanie zatrudnienia, miejsca prowadzenia działalności, rodzaju i zakresu

prowadzonej działalności, liczby stanowisk na parkingu oraz liczby i rodzaju urządzeń

przy prowadzeniu usług rozrywkowych, liczby godzin przeznaczonych na wykonywanie wolnego

zawodu w zakresie ochrony zdrowia ludzkiego oraz wolnego zawodu w zakresie usług weterynaryjnych,

liczby sprzedawanych posiłków domowych, liczby godzin sprawowania opieki domowej nad

dziećmi i osobami chorymi, liczby godzin przeznaczonych na udzielanie lekcji,

2)

o likwidacji prowadzonej działalności.

2.

Nie uważa się za zwiększenie stanu zatrudnienia czasowego zatrudnienia pracownika

lub pełnoletniego członka rodziny w miejsce nieobecnego stałego pracownika, którego

nieobecność trwa nieprzerwanie co najmniej dziesięć dni i jest spowodowana szczególnymi

względami, w tym chorobą, urlopem, powołaniem na ćwiczenia wojskowe.

3.

W przypadkach wymienionych w ust. 2, jeżeli w miejsce nieobecnego stałego pracownika

podatnik nie zatrudni innego pracownika lub pełnoletniego członka rodziny, urząd skarbowy

obniża stawkę karty podatkowej w sposób określony w art. 37.

4.

Nie stanowi przeszkody do opodatkowania w formie karty podatkowej przekroczenie stanu

zatrudnienia określonego w części I, II i IV tabeli

1)

nie więcej niż o trzech pracowników - jeżeli podatnik prowadzi działalność na terenie

gmin wymienionych w odrębnych przepisach, określających wykaz gmin zagrożonych szczególnie

wysokim bezrobociem strukturalnym, oraz zawiadomi o tym urząd skarbowy, albo

2)

nie więcej niż o dwóch pracowników - jeżeli podatnik prowadzący gospodarstwo rolne

wykonuje równocześnie pozarolniczą działalność gospodarczą w miejscowości o liczbie

mieszkańców do 5000 oraz zawiadomi o tym urząd skarbowy.

5.

Podatnikowi spełniającemu równocześnie warunki określone w ust. 4 pkt 1 i 2 przysługuje

prawo do przekroczenia stanu zatrudnienia nie więcej niż o trzech pracowników.

6.

Z tytułu zatrudnienia osób, o których mowa w ust. 4, stawka karty podatkowej nie ulega

zmianie.

7.

O zmianach, o których mowa w ust. 1, 2 i 4, podatnik jest obowiązany zawiadomić w

formie pisemnej urząd skarbowy, najpóźniej w terminie siedmiu dni od powstania okoliczności

powodujących zmiany. Jeżeli zawiadomienie dotyczy zatrudnienia osoby, o której mowa

w art. 25 ust. 6 pkt 2 lit. d), należy w nim również podać szczegółowy zakres czynności,

które osoba ta ma wykonywać.

8.

Jeżeli w trakcie roku podatkowego gmina zostanie wyłączona z wykazu gmin zagrożonych

szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, preferencje, o których mowa w ust.

4 pkt 1 i w ust. 5, podatnik zachowuje do dnia 31 grudnia danego roku podatkowego.

9.

Liczbę mieszkańców, o której mowa w ust. 4 pkt 2, przyjmuje się według stanu na dzień

31 grudnia roku poprzedzającego rok podatkowy.

W razie zawiadomienia o zmianach, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. b) i

ust. 3, zmiana wysokości podatku w formie karty podatkowej następuje poczynając od

miesiąca, w którym zaszły okoliczności powodujące zmianę. Należność za ten miesiąc

pobiera się w wysokości 1/30 dotychczasowej miesięcznej należności za każdy dzień

części miesiąca przed dniem, w którym nastąpiła zmiana, zwiększonej lub zmniejszonej

o 1/30 nowej miesięcznej należności za każdy dzień pozostałej części tego miesiąca.

1.

Podatnik może zrzec się zastosowania opodatkowania w formie karty podatkowej w terminie

14 dni od dnia doręczenia decyzji zmieniającej wysokość podatku dochodowego w formie

karty podatkowej. Przepis art. 32 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

2.

Do końca miesiąca, w którym podatnik zrzekł się zastosowania opodatkowania w formie

karty podatkowej, opłaca on za każdy miesiąc podatek dochodowy w formie karty podatkowej,

w wysokości stawki określonej w decyzji w sprawie ustalenia jej wysokości na dany

rok.

1.

Podatnik, który zawiadomi w formie pisemnej urząd skarbowy o utracie warunków do opodatkowania

w formie karty podatkowej, jest obowiązany, poczynając od dnia, w którym nastąpiła

utrata tych warunków, zaprowadzić

1)

ewidencję i płacić ryczałt od przychodów ewidencjonowanych, jeżeli spełnia warunki

określone w rozdziale 2, albo

2)

właściwe księgi - chyba że jest zwolniony od tego obowiązku - i płacić podatek dochodowy

na ogólnych zasadach.

2.

W stosunku do podatników, o których mowa w ust. 1 pkt 2, podlegających za część roku

opodatkowaniu na ogólnych zasadach, za podstawę do ustalenia podatku dochodowego za

ten okres przyjmuje się dochód osiągnięty od dnia utraty warunków do opodatkowania

w formie karty podatkowej.

1.

W przypadku gdy podatnik

1)

poda we wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej dane niezgodne

ze stanem faktycznym, powodujące nieuzasadnione zastosowanie opodatkowania w formie

karty podatkowej bądź ustalenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej

w kwocie niższej od należnej, lub

2)

prowadzi nierzetelnie (niezgodnie ze stanem faktycznym) ewidencję zatrudnienia bądź,

mimo obowiązku, nie prowadzi tej ewidencji, a stwierdzony stan zatrudnienia jest wyższy

od zgłoszonego urzędowi skarbowemu, lub

3)

nie zawiadomi urzędu skarbowego w terminie, o którym mowa w art. 36 ust. 7, o zmianach

powodujących utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej albo mających

wpływ na podwyższenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej, bądź

w zawiadomieniu poda dane w tym zakresie niezgodne ze stanem faktycznym, lub

4)

w rachunku lub fakturze stwierdzających sprzedaż wyrobu, towaru lub wykonanie usługi

poda dane istotnie niezgodne ze stanem faktycznym

urząd skarbowy stwierdza wygaśnięcie decyzji, o której mowa w art. 30 ust. 1.

2.

W przypadkach określonych w ust. 1

1)

podatnicy są obowiązani płacić podatek dochodowy na ogólnych zasadach za cały rok

podatkowy,

2)

obowiązek założenia właściwych ksiąg powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego

po miesiącu, w którym została doręczona decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji

ustalającej wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej.

W razie zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 40, kwoty wpłacone z tytułu

karty podatkowej zalicza się na podatek dochodowy określony na ogólnych zasadach za

dany rok podatkowy.

1.

Osoby duchowne, osiągające przychody z opłat otrzymywanych w związku z pełnionymi

funkcjami o charakterze duszpasterskim, opłacają od tych przychodów podatek dochodowy

w formie ryczałtu od przychodów osób duchownych, zwany dalej „ryczałtem”.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1, zawiadamiają właściwy urząd skarbowy o rozpoczęciu

pełnienia funkcji o charakterze duszpasterskim w terminie 14 dni od dnia objęcia funkcji.

1.

Kwartalne stawki ryczałtu od przychodów proboszczów i od przychodów wikariuszy określone

są odpowiednio w załącznikach nr 5 i 6 do ustawy.

2.

Kwartalne stawki ryczałtu od przychodów proboszczów i od przychodów wikariuszy, o

których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio do osób duchownych wszystkich wyznań,

sprawujących porównywalne funkcje.

3.

Liczbę mieszkańców przyjmuje się według stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedzającego

rok podatkowy.

1.

Kwartalna stawka ryczałtu ulega obniżeniu o kwotę składki na powszechne ubezpieczenie

zdrowotne, opłaconej zgodnie z przepisami o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym bezpośrednio

przez osobę duchowną w kwartale, za jaki uiszczany jest ryczałt, o ile składka ta

nie została odliczona od podatku dochodowego.

2.

Kwota składki na powszechne ubezpieczenie zdrowotne, o którą zmniejsza się stawkę

ryczałtu od przychodów osób duchownych, nie może przekroczyć 7,5% podstawy wymiaru

tej składki, określonej w odrębnych przepisach.

3.

Wysokość wydatków na cele, o których mowa w ust. 1, ustala się na podstawie dokumentów

stwierdzających ich poniesienie.

4.

Do dnia 31 stycznia roku następującego po roku podatkowym osoba duchowna jest obowiązana

złożyć w urzędzie skarbowym właściwym według miejsca wykonywania funkcji o charakterze

duszpasterskim roczną informację, według ustalonego wzoru, o wysokości składki na

ubezpieczenie zdrowotne, zapłaconej i odliczonej od ryczałtu w poszczególnych kwartałach.

1.

Wikariusze lub inni duchowni pełniący czasowo funkcje proboszczów opłacają ryczałt

według stawek określonych w załączniku nr 5.

2.

Osoby duchowne kierujące jednostkami kościelnymi posiadającymi samodzielną administrację

w wydzielonej części parafii (wikariaty eksponowane, kuracje, lokacje itd.) opłacają

ryczałt według stawek określonych w załączniku nr 5, właściwych dla liczby mieszkańców

tej części parafii. Proboszcz parafii opłaca w takim przypadku ryczałt według stawki

odpowiadającej liczbie mieszkańców, zmniejszonej o liczbę mieszkańców wydzielonej

części parafii.

3.

Rektorzy i inne osoby duchowne kierujące jednostkami kościelnymi posiadającymi samodzielną

administrację bez wydzielonej części parafii opłacają ryczałt według stawek określonych

w załączniku nr 6, dla parafii o liczbie mieszkańców powyżej 1 000 do 3 000, w zależności

od siedziby kierowanej jednostki lub miejsca zatrudnienia.

4.

Osoby duchowne nie pełniące funkcji proboszczów, wikariuszy i rektorów, które osiągają

przychody wymienione w art. 42 ust. 1 z misji, rekolekcji oraz innych posług religijnych,

jeżeli zawiadomią urząd skarbowy o osiąganiu takich przychodów, opłacają ryczałt według

stawek określonych w załączniku nr 6 dla parafii o liczbie mieszkańców powyżej 1 000

do 3 000, w zależności od miejsca zamieszkania.

1.

Urząd skarbowy właściwy według miejsca wykonywania funkcji o charakterze duszpasterskim,

zwany dalej „właściwym urzędem skarbowym”, wydaje decyzję ustalającą wysokość ryczałtu,

odrębnie na każdy rok podatkowy.

2.

Właściwy urząd skarbowy, na wniosek osoby duchownej, odpowiednio obniża stawki ryczałtu

określone w załącznikach nr 5 i 6, jeżeli liczba wyznawców na danym terenie stanowi

mniejszość w ogólnej liczbie mieszkańców. Osoba duchowna jest obowiązana dołączyć

do wniosku oświadczenie o liczbie wyznawców. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.

Osoby duchowne opłacają ryczałt, pomniejszony o zapłaconą w kwartale składkę na powszechne

ubezpieczenie zdrowotne, bez wezwania - w terminie do dnia 20 następnego miesiąca

po upływie kwartału, a za czwarty kwartał - do dnia 28 grudnia roku podatkowego, na

rachunek właściwego urzędu skarbowego.

1.

W razie rozpoczęcia wykonywania funkcji w ciągu kwartału, stawkę ryczałtu za okres

od dnia rozpoczęcia wykonywania funkcji do końca kwartału ustala się za każdy dzień

w wysokości 1/90 części stawki kwartalnej.

2.

W razie zaprzestania na stałe wykonywania funkcji i zgłoszenia tego faktu właściwemu

urzędowi skarbowemu, odpowiednio zmniejsza się stawkę ryczałtu w sposób określony

w ust. 1.

3.

W razie przerwy w wykonywaniu funkcji trwającej dłużej niż jeden miesiąc i zawiadomienia

o tym właściwego urzędu skarbowego w ciągu trzech dni od dnia rozpoczęcia przerwy,

kwartalną stawkę ryczałtu zmniejsza się w sposób określony w ust. 1 o każdy dzień

przerwy trwającej ponad miesiąc.

1.

W razie zmiany miejsca wykonywania funkcji, osoba duchowna jest obowiązana w terminie

siedmiu dni zawiadomić o tym urzędy skarbowe właściwe według dotychczasowego i nowego

miejsca wykonywania funkcji oraz podać dane niezbędne do ustalenia wysokości ryczałtu

według nowego miejsca wykonywania funkcji. Obowiązek zawiadomienia dotyczy również

odpowiednio osób, których charakter wykonywanej funkcji ulega zmianie.

2.

W przypadkach określonych w ust. 1 właściwy urząd skarbowy, ustalając wysokość ryczałtu

za okres do końca roku podatkowego, stosuje odpowiednio przepis art. 48 ust. 1.

Osoby duchowne opłacające ryczałt są zwolnione od obowiązku składania zeznań podatkowych

o wysokości osiągniętego dochodu ze źródła przychodu objętego ryczałtem.

1.

Osoby duchowne mogą zrzec się opodatkowania w formie ryczałtu za dany rok podatkowy,

nie później niż do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rok podatkowy lub do dnia

poprzedzającego dzień rozpoczęcia pełnienia funkcji o charakterze duszpasterskim w

przypadku rozpoczęcia pełnienia tych funkcji w ciągu roku podatkowego, i opłacać za

ten rok podatek dochodowy na ogólnych zasadach, prowadząc podatkową księgę przychodów

i rozchodów na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

2.

Zrzeczenia, o którym mowa w ust. 1, osoba duchowna dokonuje poprzez złożenie, właściwemu

urzędowi skarbowemu, pisemnego oświadczenia lub w zawiadomieniu, o którym mowa w art.

42 ust. 2, jeżeli osoba duchowna zrzeka się opodatkowania w formie ryczałtu począwszy

od dnia rozpoczęcia wykonywania funkcji o charakterze duszpasterskim.

3.

Osoby duchowne mogą zrzec się opłacania ryczałtu i opłacać podatek dochodowy na ogólnych

zasadach, prowadząc podatkową księgę przychodów i rozchodów na zasadach określonych

w odrębnych przepisach, zawiadamiając o tym na piśmie właściwy urząd skarbowy w terminie

14 dni po otrzymaniu decyzji ustalającej wysokość ryczałtu.

4.

Przepis art. 9 ust. 3 pkt 2 stosuje się odpowiednio.

1.

Podatnicy dokonujący pracownikom wypłat należności ze stosunku pracy, o których mowa

w art. 12 ustawy o podatku dochodowym, są obowiązani prowadzić karty przychodów, o

których mowa w art. 4 pkt 8.

2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

sposób prowadzenia kart przychodów.

3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

wzory

1)

zbiorczych deklaracji i imiennych informacji, o których mowa w art. 19 ust. 2 i 3,

2)

zeznania i informacji, o których mowa w art. 21 ust. 2,

3)

wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej, o którym mowa w art.

29 ust. 1,

4)

rocznych informacji o wysokości składki zapłaconej na powszechne ubezpieczenie zdrowotne,

o których mowa w art. 31 ust. 4 i art. 44 ust. 4,

wraz z objaśnieniami co do sposobu prawidłowego ich wypełnienia, terminu i miejsca

składania.

1.

Podatnicy, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2, oraz uzyskujący przychody wymienione

w art. 6 ust. 1 mogą korzystać z ulgi z tytułu szkolenia uczniów, polegającej na obniżeniu

zryczałtowanego podatku dochodowego, zwanej dalej „ulgą uczniowską”.

2.

Ulga uczniowska, o której mowa w ust. 1, przysługuje osobom fizycznym prowadzącym

działalność gospodarczą, w tym również w formie spółki prawa cywilnego, spółki komandytowej

lub spółki jawnej, uprawnionym na mocy odrębnych przepisów do szkolenia uczniów i

zatrudniającym w ramach prowadzonej działalności pracowników w celu nauki zawodu.

3.

Ulga uczniowska przysługuje, jeżeli szkolenie zastało zakończone pozytywnym wynikiem

egzaminu.

4.

Ulga uczniowska nie przysługuje za wyszkolenie pracownika będącego już wykwalifikowanym

pracownikiem (czeladnikiem) w tym samym lub innym zawodzie.

5.

Wysokość ulgi uczniowskiej za wyszkolenie jednego pracownika zależy od okresu szkolenia

wynikającego z umowy i pracę.

6.

Ulga uczniowska z tytułu wyszkolenia jednego pracownika stanowi równowartość

1)

sześciokrotności najniższego wynagrodzenia miesięcznego pracowników, określonego za

miesiąc, w którym zakończono szkolenie pozytywnym wynikiem egzaminu - przy okresie

szkolenia do 24 miesięcy,

2)

dziesięciokrotności miesięcznego wynagrodzenia, o którym mowa w pkt 1 - przy okresie

szkolenia ponad 24 miesiące.

7.

Ulgę uczniowską stosuje się od miesiąca następującego po miesiącu, w którym została

wydana decyzja o przyznaniu ulgi.

8.

Kwoty ulg uczniowskich, określone w ust. 6, podwyższa się o 20% podatnikom, którzy

prowadzą działalność gospodarczą w miejscowościach o liczbie mieszkańców do 5 000

oraz w gminach o szczególnym zagrożeniu wysokim bezrobociem strukturalnym, określonych

w odrębnych przepisach. Podwyżka ulgi uczniowskiej o 20% przysługuje także wtedy,

gdy po zakończeniu szkolenia gmina, w której prowadzona jest działalność, wykreślona

została z wykazu gmin zagrożonych szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym.

9.

Kwoty ulg uczniowskich określone w ust. 6 i 8 dodatkowo podwyższa się o 20% podatnikom,

którzy w danym roku podatkowym zakończyli szkolenie więcej niż jednego pracownika;

podwyżka przysługuje z tytułu zakończenia szkolenia pozytywnym wynikiem egzaminu każdego

następnego pracownika.

10.

Ulga uczniowska przysługuje, jeżeli zatrudnienie pracownika w celu nauki zawodu trwało

przez cały okres szkolenia wynikający z umowy o pracę w celu nauki zawodu.

11.

Jeżeli umowa o pracę w celu przygotowania zawodowego została rozwiązana z przyczyn

niezależnych od podatnika, a pracownik podjął naukę zawodu na podstawie umowy o pracę

w celu przygotowania zawodowego u innego podatnika - przysługującą z tytułu wyszkolenia

ulgę uczniowską dzieli się między obydwu podatników, proporcjonalnie do liczby miesięcy

prowadzonego przez nich szkolenia. Jeżeli rozwiązanie umowy nastąpiło z winy szkolącego

podatnika, ulga uczniowska przysługuje w wysokości proporcjonalnej do okresu szkolenia

tylko temu podatnikowi, u którego pracownik ukończył naukę zawodu.

12.

Jeżeli działalność jest prowadzona w formie spółki, ulga uczniowska przysługuje wspólnikom

proporcjonalnie do ich udziału w dochodach spółki. W przypadku zmiany wspólnika w

ciągu okresu szkolenia przepis ust. 11 stosuje się odpowiednio.

13.

Przepisy ust. 1-12 stosuje się odpowiednio do podatników, którzy na podstawie umowy

zawartej ze szkołą prowadzą zajęcia praktyczne lub praktyki zawodowe uczniów zasadniczych

szkół zawodowych, techników, liceów zawodowych i policealnych szkół zawodowych dla

niepracujących, zwane dalej „praktyczną nauką zawodu”, pod warunkiem że praktyczna

nauka zawodu trwała nie krócej niż 10 miesięcy.

14.

Wniosek o przyznanie ulg uczniowskich, o których mowa w ust. 1-13, podatnik jest obowiązany

złożyć w urzędzie skarbowym właściwym według miejsca zamieszkania podatnika, w terminie

miesiąca od daty złożenia przez pracownika egzaminu kończącego naukę zawodu lub od

daty zakończenia przez ucznia odbywania u podatnika praktycznej nauki zawodu. Podatnik

jest obowiązany dołączyć do wniosku dokument stwierdzający datę złożenia przez pracownika

egzaminu kończącego naukę zawodu wynikiem pozytywnym, a w przypadku, o którym mowa

w ust. 11, również oświadczenie stwierdzające przyczyny krótszego okresu szkolenia.

Wniosek o ulgę uczniowską, o której mowa w ust. 13, powinien zawierać następujące

dane: datę zawarcia ze szkołą umowy o praktyczną naukę zawodu, imię i nazwisko ucznia,

datę rozpoczęcia i zakończenia przez ucznia odbywania u podatnika praktycznej nauki

zawodu.

1.

Poczynając od roku podatkowego 2000 kwoty określone w art. 6 ust. 2 pkt 3 lit. b),

ust. 4 pkt 1 i ust. 6 oraz stawki określone w załącznikach nr 3, 5 i 6 ulegają corocznie

podwyższeniu w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi wzrostu cen konsumpcyjnych towarów

i usług w okresie pierwszych trzech kwartałów roku poprzedzającego rok podatkowy w

stosunku do tego samego okresu roku ubiegłego, ogłaszanemu przez Prezesa Głównego

Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

2.

Przy obliczaniu kwot i stawek w sposób określony w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 3,

pomija się końcówki wyrażone w groszach.

3.

Przy obliczaniu stawek określonych w części I tabeli w zakresie usług parkingowych,

części VI oraz częściach VIII-XI tabeli stawki zaokrągla się do pełnych dziesiątek

groszy w ten sposób, że kwoty wynoszące

1)

mniej niż 5 groszy pomija się,

2)

5 i więcej groszy podwyższa się do pełnych dziesiątek groszy.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w terminie do dnia 30 listopada roku

poprzedzającego rok podatkowy ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” kwoty i stawki, obliczone zgodnie z art.

54.

W ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416, Nr 134, poz. 646, z 1994 r. Nr 43, poz. 163, Nr 90, poz. 419, Nr 113, poz. 547, Nr 123, poz. 602 i Nr 126, poz. 626, z 1995 r. Nr 5, poz. 25, Nr 133, poz. 654, z 1996 r. Nr 25, poz. 113, Nr 87, poz. 395, Nr 137, poz. 638, Nr 147, poz. 686, Nr 156, poz. 776, z 1997 r. Nr 28, poz. 153, Nr 30, poz. 164, Nr 71, poz. 449, Nr 85, poz. 538, Nr 96, poz. 592, Nr 121, poz. 770, Nr 123, poz. 776, Nr 137, poz. 926, Nr 139, poz. 932, 933i 934, Nr 141, poz. 943 i 945, z 1998 r. Nr 66, poz. 430, Nr 74, poz. 471, Nr 108, poz. 685, Nr 117, poz. 756 i Nr 137, poz. 887) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 9 w ust. 3 wyrazy „w art. 30 ust. 1 pkt 6” zastępuje się wyrazami „w ustawie z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych

przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930), zwanej dalej

«ustawą o zryczałtowanym podatku dochodowym»”;

2)

w art. 26

a)

w ust. 5 wyrazy „zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 6” zastępuje się wyrazami „ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku

dochodowym”,

b)

w ust. 13 wyrazy „art. 30 ust. 4” zastępuje się wyrazami „art. 11 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym”,

c)

dodaje się ust. 13a w brzmieniu

„

13a.

Wydatki na cele określone w ust. 1 podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały

odliczone od przychodów na podstawie art. 11 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym.

”

;

3)

w art. 27a

a)

w ust. 7 w pkt 2 kropkę na końcu zastępuje się przecinkiem i dodaje pkt 3 w brzmieniu

„

3)

wydatki na cele określone w ust. 1 nie zostały odliczone od ryczałtu od przychodów

ewidencjonowanych na podstawie art. 14 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym.

”

,

b)

w ust. 16 wyrazy „art. 30 ust. 4” zastępuje się wyrazami „art. 14 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym”;

4)

w art. 30

a)

w ust. 1 skreśla się pkt 6 i 8,

b)

skreśla się ust. 2,

c)

w ust. 3 wyrazy „pkt 1-6 i 8” zastępuje się wyrazami „pkt 1-5 oraz 9 i 11”,

d)

skreśla się ust. 4,

e)

w ust. 5 skreśla się pkt 2,

f)

skreśla się ust. 6 i 7;

5)

w art. 41 w ust. 4 w pkt 2 skreśla się wyrazy „oraz w pkt 8, jeżeli tak stanowią odrębne przepisy”.

1.

Wniosek o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej od dnia 1 stycznia

1999 r. może być złożony nie później niż do dnia 20 stycznia 1999 r.

2.

Obowiązek złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy podatników, którzy

do końca 1998 r. prowadzili działalność gospodarczą i byli opodatkowani w formie karty

podatkowej.

3.

Zrzeczenie z opodatkowania w formie ryczałtu od dnia 1 stycznia 1999 r., o którym

mowa w art. 51 ust. 1, może nastąpić nie później niż do dnia 20 stycznia 1999 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z tym że przepisy art. 16, art.

35 ust. 4, art. 52 ust. 2 oraz art. 56 pkt 4 lit. e) wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.