Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 września 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania pomocy osobom pozbawionym wolności, zwalnianym z zakładów karnych i aresztów śledczych oraz ich rodzinom, a także pokrzywdzonym przestępstwem i ich rodzinom, jak również szczegółowych zasad i trybu tworzenia funduszu pomocy postpenitencjarnej oraz przeznaczania środków z tego funduszu na taką pomoc.

§ 1. Rozporządzenie określa szczegółowe zasady

i tryb udzielania pomocy osobom pozbawionym wolności, zwalnianym z zakładów karnych i aresztów śled­

czych oraz ich rodzinom, a także w wyjątkowych wypadkach pokrzywdzonym przestępstwem i ich rodzinom, ze środków funduszu pomocy postpenitencjarnej, zwanej dalej "pomocą", jak również szczegółowe

zasady i tryb tworzenia funduszu pom ocy postpenitencjarnej oraz przeznaczania środków z tego funduszu na

taką pomoc.

§ 4. Pomocy nie udziela się, gdy osoba uprawniona do j ej uzyskania korzysta z podobnych świadczeń

z innych źródeł lub dysponuje własnymi środkami finansowymi, których właściwe wykorzystanie może zapewnić realizację celów oraz zaspokojenie potrzeb objętych jej zakresem .

§ 5. Pomoc polega w szc zególności na

1) udzielaniu świadczeń pieniężnych,

2) finansowaniu zakupów żywności, lekarstw, odzieży,

protez, sprzętu do rehabilitacji, podręczników i innych pomocy do nauki, niezbędnych przedmiotów

wyposażenia mieszkania lub narzędzi i wyposaże­

nia potrzebnego do wykonywania wyuczonego zawodu albo prowadzenia na własny rachunek działalności gospodarczej,

3) opłacaniu czynszu za lokal mieszkalny lub pokrywaniu kosztów czasowego zakwaterowania,

4) pokrywaniu kosztów specjalistycznych porad prawnych, psychologicznych lub zawodowych,

5) organizowaniu i finansowaniu kursów przygotowania zawodowego lub pokrywaniu kosztów związa­

nych z udziałem w takich kursach,

6) pokrywaniu kosztów związanych ze specjalistycznym leczeniem lub rehabilitacją zdrowotną,

7) finansowaniu przejazdów publicznymi środkami

komunikacji masowej,

8) pokrywaniu kosztów związanych z uzyskaniem dokumentów tożsamości oraz innych niezbędnych

dokumentów.

§ 6. 1. Zadania związane z udzielaniem pomocy realizują prezesi sądów rejonowych lub upoważnieni

przez nich sędziowie oraz sądowi kuratorzy zawodowi.

W stosunku jednak do osób pozbawionych wolności

zadania te realizują dyrektorzy zakładów karnych

i aresztów śledczych albo osoby kierujące innym zakła­

dem przewidzianym w przepisach prawa karnego wykonawczego.

§ 2. Udzielanie pomocy powinno mieć na celu uła­

twienie społecznej readaptacji osobom pozb awionym

wolności, zwalnianym z zakładów karnych i aresztów

śledczych, poprzez dążenie do zapewnienia im i ich rodzinom , w miarę możliwości , odpowie dnich warunków życia, zakwaterowania, pracy, nauki lub leczenia,

a także umożliwienie pokrzywdzonym i ich rodzinom

przezwyciężenia skutków przestępstwa .

§ 3. 1. Pomocy udziela się

1) osobom pozbawionym wolności, w szczeg ólności

gdy z uwagi na stan zdrowia, podeszły wiek, kalectwo lub brak możliwości zapewnieni a im świadcze­

nia pracy nie są w stanie zaspokoić swoich uzasadnionych potrzeb, objętych celami i zakresem pomocy,

2) osobom zwalnianym z zakładów karn ych lub aresztów śledczych, w szczególności gdy z uwag i na

stan zdrowia, podeszły w iek, kalectwo, trudną sytuację życiową lub rodzinną nie są w stanie wła ­

snym działaniem, samodzielnie przezwyciężyć

trudności związanych z zapewnieniem sobie i najbliższej rodzinie podstawowych warunków egzystencji,

3) członkom rodziny osoby pozbawionej wolności,

którzy pozostawali na jej utrzymaniu, jeżeli ich sytuacja materialna lub zdrowotna uniemożliwia zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych,

4) członkom rodziny osoby zwalnianej z zakładu karnego lub aresztu śledczego , z którymi ona zamieszkuje i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe,

jeżeli ich sytuacja materialna lub zdrowotna uniemożliwia zaspokojenie podstawowych potrzeb ży­

ciowych.

2. W wyjątkowych wypadkach pomocy udziela się

osobom pokrzywdzonym przestępstwem i ich rodzi nom, znajdującym się w trudnej sytuacji życiowej lub

materialnej, w szczególności gdy skutkiem przestęp-

2. W realizacji zadań związanych z udzielaniem pomocy mogą uczestniczyć stowarzyszenia, fundacje, organizacje i instytucje, jak również kościoły i inne związ­

ki wyznaniowe oraz osoby godne zaufania, o których

mowa wart. 38 § 1 Kodeksu karnego wykonawczego.

§ 7. 1. Pomocy udziela się na wniosek lub z urzędu.

2. Z wnioskiem o udzielenie pomocy może wystą­

pić osoba uprawniona do jej uzyskania, a także prokurator, kurator sądowy, obrońca lub pełnomocnik oraz

-

przedstawiciel skazanego, ustanowiony na podstawie

art. 42 § 1 Kodeksu karnego wykonawczego.

3. Osoba ubiegająca się o udzielenie pomocy powinna wykazać we wniosku , w szczególności przez za łączenie odpowiednich dokumentów, i ż wymaga ona

przyznania jej takiej pomocy. Osoby zwolnione z zakła ­

dów karnych lub aresztów śledczych obowiązane są

przedstawić także dokument zwolnienia .

4. W przypadku złożenia wniosku przez osobę zwolnioną z zakładu karnego lub aresztu śledczego , a także

złożenia wniosku na jej rzecz, fakt ten oraz zakres udzie-

lonej pomocy lub przyczynę odmowy jej udzielenia

odnotowuje się na dokumenci e zwolnienia.

5. W razie potrzeby, w szczególności gdy wniosek

nie odpowiada warunkom określonym w ust. 3, żąda

się uzupełnienia wniosku lub dokumentacji. Do czasu

uzupełnienia wniosku nie podlega on rozpoznaniu

w zakresie, w jakim wymagał uzupełnienia.

6. Miejscowo właściwy do rozpoznania wn iosku

lub przyznania pomocy z urzędu jest prezes sądu rejonowego, w którego okręgu zamieszkuje osoba uprawniona do uzyskania pomocy, z wyjątkiem spraw osób

pozbawionych wolności, które rozpoznaje dyrektor zakładu karnego, aresztu śledczego lub kierujący innym

zakładem przewidzianym w przepisach prawa karnego

wykonawczego, w którym osoba ta jest osadzona.

§ 8. 1. Świadczeń w ramach pomocy udziela się

przez okres niezbędny dla zrealizowan ia celów tej pomocy.

2. Świadczeń określonych w § 5 pkt 1 i 3 nie udziela się

1) osobom, które uchylają się od podjęcia pracy lub

od jej wykonywania,

2) osobom, które nie wykorzystują uzyskanych środ ­

ków zgodnie z ich przeznaczeniem,

3) osobom zwalnianym z zakładów karnych i aresztów

śledczych, a także ich rodzinom, w okresie ponad 3

miesięcy od dnia zwolnienia, chyba że konieczność

przedłużenia tego okresu do 6 miesięcy wynika ze

szczególnych okoliczności, takich jak choroba lub

czasowa niezdolność do pracy,

4) rodzinom osób pozbawionych wolności w okresie

ponad 3 miesięcy od dnia osadzenia członka rodzi ny w zakładzie karnym lub areszcie śledczym, chyba że konieczność przedłużenia tego okresu do 6

miesięcy wynika ze szczególnych okoliczności, takich jak choroba lub czasowa niezdolność do pracy.

§ 9. 1. Kurator sądowy, w porozumieniu z administracją zakładu karnego lub aresztu śledczego oraz za

zgodą i przy współdziałaniu skazanego, w okresie,

o którym mowa wart. 164 § 1 Kodeksu karnego wykonawczego, opracowuje program przewidywanych

działań w zakresie pomocy niezbędnej dla skazanego

oraz określa wysokość środków potrzebnych na realizację takiego programu.

2. Program, o którym mowa w ust. 1, przekazuje się

organowi realizującemu zadania związane z udzielaniem pomocy.

§ 10. 1. Fundusz pomocy postpenitencjarnej, zwa ny dalej "funduszem", tworzy się z przychodów określonych wart. 43 § 1 Kodeksu karnego wykonawczego.

Poz. 823

2. Fundusz zwięks z a się

1) o odsetki od środków funduszu ,

2) o nie wykorzystane środki uzyskane na cele pomocy osobom zwalnianym z zakładu karnego oraz na

zapobieganie przestępczości przed wejściem w ży­

cie niniejszego rozporządzen i a - na podstawie

art. 52 § 1 ustawy z dnia 19 kwietnia 1969 r. - Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 13, poz. 98,

z 1975 r. Nr 45, poz. 234, z 1982 r. Nr 16, poz. 125

i Nr 45, poz. 289, z 1985 r. Nr 23, poz. 100 i Nr 31,

poz. 138, z 1988 r. Nr 20, poz. 135, z 1990 r. Nr 14,

poz. 85, Nr 34, poz. 198 i Nr 36, poz. 206, z 1995 r.

Nr 95, poz. 475 oraz z 1996 r. Nr 61, poz. 283).

3. Funduszem gospodaruje się na zasadach określo­

nych dla środków specjalnych jednostek budżetowych,

z zachowaniem przepisów niniejszego rozporządzenia.

§ 11 . 1. Fundusz stanowi źródło finansowania zadań związanych z udzielaniem pomocy, realizowanych

przez podmioty wymienione w § 6 ust. 1.

2. Podmioty wymienione w § 6 ust. 2, prowadzące

na udzielaniu pomocy, mogą

uzyskać środki z funduszu na prowadzenie takiej działalności po przedstawieniu uzasadnionego programu

działalności oraz określeniu celu i sposobu wydatkowania środków.

działalność polegającą

§ 12. Środki finansowe funduszu pomocy postpenitencjarnej przeznacza się zgodnie z rocznym planem finansowym sporządzanym w Ministerstwie Sprawiedliwości, który powinien w szczególności określać wysokość środków przeznaczanych dla podmiotów wymienionych w § 6.

§ 13. 1. Roczny plan finansowy, o którym mowa

w § 12, przed zatwierdzeniem, przedstawia się Radzie

Głównej do Spraw Społecznej Readaptacji i Pomocy

Skazanym w celu zasięgnięcia jej opinii.

2. Rada Główna do Spraw Społecznej Readaptacji

i Pomocy Skazanym oraz rady terenowe do spraw społecznej readaptacji i pomocy skazanym mogą w każ­

dym czasie przedstawiać wnioski w przedmiocie podziału i wykorzystania funduszu .

§ 14. 1. Podmioty, które otrzymują środki z funduszu na prowadzenie działalności polegającej na udzielaniu pomocy, prowadzą dokumentację związaną

z przeznaczaniem uzyskanych środków, w szczególności obejmującą dane osób, które uzyskały pomoc,

wpływające wnioski, pokwitowanie odbioru pieniędzy,

kopie przekazów i rachunków, oraz składają Ministrowi

Sprawiedliwości coroczne sprawozdanie z wykorzystania tych środków.

2. Nie wykorzystane środki funduszu przez podmioty, o których mowa w ust. 1, w danym roku kalendarzowym przechodzą na rok następny .

§ 15. Przepisy rozporządzenia stosuje się odpowiednio do osób przebywających w zakładach, w których wykonuje się środki zabezpieczające, lub zwalnianych z tych zakładów.

§ 16. Tracą moc

1) rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia

29 maja 1974 r. w sprawie pomocy postpenitencjarnej (Dz. U. Nr 21, poz. 126),

-

4572-

2) zarządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 listopada 1975 r. w sprawie pomocy postpenitencjarnej

i zapobiegania przestępczości (Dz. Urz. Min . Sprawiedl. Nr 7, poz. 63) .

Poz. 823, 824 i 825

§ 17. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem

ogłoszenia .

Minister Sprawiedliwości: H. Suchocka

824

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ZDROWIA I OPIEKI SPOŁECZNEJ

z dnia 14 września 1998 r.

w sprawie równoważnej ilości innych składników krwi, których oddanie uprawnia dawcę krwi do tytułów

i odznak honorowych.

Na podstawie art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 22 sierpnia

1997 r. o publicznej służbie krwi (Dz. U. Nr 106, poz. 681

i z 1998 r. Nr 117, poz. 756) zarząd?a się, co następuje

§ 1. Równoważnymi ilościami składników krwi , od -

powiadającymi objętościom oddanej krwi uprawniają­

cym do tytułu

"Zasłużony

§ 2. Równoważnymi ilościami składników krwi, odpowiadającymi objętości oddanej krwi

przez zasłużo­

nego honorowego dawcę krwi , dającej podstawę do

nadania orderu, odznaczenia -oraz odznaki "Honorowy

Dawca Krwi - Zasłużony dla Zdrowia Narodu", są

1) dla kobiety - co najmniej 50 litrów osocza, co odpowiada 21 donacjom krwinek płytkowych, pobranych przy użyciu separatora komórkowego,

Honorowy Dawca Krwi" ,

są

1) dla kobiety - co najmniej 15 litrów osocza, co odpowiada 6 donacjom krwinek płytkowych~ pobranych przy użyciu separatora komórkowego,

2) dla mężczyzny - co najmniej 20 litrów osocza, co

odpowiada 9 donacjom krwinek płytkowych, pobranych przy użyciu separatora komórkowego.

2) dla mężczyzny - co najmniej 60 litrów osocza, co

" odpowiada 24 donacjom krwinek płytkowych, pobranych przy użyciu separatora komórkowego.

§ 3. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie

14 dni od dnia ogłoszenia .

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej : W. Maksymowicz

825

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ZDROWIA I OPIEKI SPOŁECZNEJ

z dnia 14 września 1998 r.

w sprawie wartości kalorycznej posiłku regeneracyjnego przysługującego dawcy krwi.

Na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 22 sierpnia

1997 r. o publicznej służbie krwi (Dz. U. Nr 106, poz.681

i z 1998 r Nr 117, poz. 756) zarządza się, co następuje

§ 1. 1. Wartość kaloryczna posiłku regeneracyjnego

przysługującego zasłużonemu honorowemu dawcy

krwi lub honorowemu dawcy krwi, oddającemu 450

±10 mi krwi lub 400 mi osocza metodą plazmaferezy

konwencjonalnej albo 600 mi osocza metodą plazma ferezy automatycznej - wynosi "4500 kalorii.

2. Wartość kaloryczna posiłku regeneracyjnego,

o której mowa w ust. 1, przysługuje także dawcy krwi

poddanemu zabiegowi uodpornienia lub innemu zabiegowi w celu uzyskania surowic diagnostycznych

i leczniczych preparatów krwiopochodnych.

§ 2. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie

14 dni od dnia ogłoszenia.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej: W. Maksymowicz

Wydawca : Kancę l a r ia Prezesa Rady M inistrów

Redakcja : Biuro Dziennika Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej i Dziennika U rzę dowe go Rzeczypos pol itej Polskiej " Monito r Polski "

Al. Uj azdowsk ie 1/3, 00-583 Warszawa , P-29

Skład, druk i kolportaż: Wydział Wyd awnictw i Poligrafi i Gospoda rstwa Po m ocn iczeg o Kance larii Prezesa Rady M inistró w

ul. Pows iń ska 69(7 1, 02-903 Warszawa , tel. 694-67-50, 69 4-67-52 i 694-67 -03, fax 694-62-06

Tłoczono z polecenia Prezesa Rady Ministró w w Wydziale Wyda wnictw i Polig rafii Gospodarstwa Po m oc niczego Ka nce lari i Prezesa Rady M ini strów,

ul. Powsi ń ska 69(7 1, 02-903 Warszawa

Zam" 637/W/C/98

ISSN 0867-3411

Cena 2 zł 88 gr

4570 -

823

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPRAWIEDLIWOŚCI

z dnia 18 września 1998 r.

w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania pomocy osobom pozbawionym wolności, zwalnianym

z zakładów karnych i aresztów śledczych oraz ich rodzinom, a także pokrzywdzonym przestępstwem i ich

rodzinom, jak również szczegółowych zasad i trybu tworzenia funduszu pomocy postpenitencjarnej oraz

przeznaczania środków z tego funduszu na taką pomoc.

Na podstawie art. 43 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca

1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90,

poz. 557 i Nr 160, poz. 1083) zarządza się, co następu­

je

stwa jest śmierć, trwałe kalectwo lub konieczność specjalistycznego leczenia, zwłaszcza gdy otrzymanie od

sprawcy przestępstwa odszkodowania jest niemożliwe

lub znacznie utrudnione.