Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych.

1

Ustawa reguluje najem samodzielnych lokali mieszkalnych przeznaczonych w całości przez

wynajmującego do wynajmowania oraz zasady przyznawania dodatków mieszkaniowych.

2.

W zakresie nie uregulowanym ustawą do najmu lokali mieszkalnych stosuje się przepisy

Kodeksu cywilnego.

W ustawie z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze (Dz. U. z 1995 r. Nr 54,

poz. 288 i Nr 133, poz. 654, z 1996 r. Nr 5, poz. 32, Nr 24, poz. 110 i Nr 43, poz.

189 oraz z 1997 r. Nr 32, poz. 183) w art. 210 dodaje się § 3 w brzmieniu

«

§ 3.

Sąd rozpatrując powództwo spółdzielni o nakazanie opróżnienia lokalu przez osoby,

o których mowa w § 1, biorąc pod uwagę dotychczasowy sposób korzystania przez członka

z lokalu zajmowanego na warunkach spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu oraz

jego szczególną sytuację materialną i rodzinną, może w wyroku nakazującym opróżnienie

lokalu orzec o uprawnieniu tych osób do lokalu socjalnego. W takim wypadku właściwy

organ gminy jest obowiązany zapewnić lokal socjalny na zasadach, o których mowa w

art. 36 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych

(Dz. U. Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 86, poz. 433 i Nr 133, poz. 654, z 1996 r.

Nr 56, poz. 257 oraz z 1997 r. Nr 43, poz. 272, Nr 68, poz. 439 i Nr 111, poz. 723).

»

1.

Przepisów ustawy nie stosuje się do najmu okazjonalnego.

2

Do lokali mieszkalnych będących w dyspozycji jednostek organizacyjnych podległych

lub nadzorowanych przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Szefa Urzędu

Ochrony Państwa, jak też jednostek organizacyjnych Służby Więziennej podległych Ministrowi

Sprawiedliwości, a także do lokali mieszkalnych będących w dyspozycji Wojskowej Agencji

Mieszkaniowej przepisy ustawy stosuje się, jeżeli przepisy odrębne dotyczące tych

lokali nie stanowią inaczej.

Przepisy art. 26b ustawy, o której mowa w art. 1, stosuje się odpowiednio do najemców

lokali mieszkalnych w budynkach stanowiących własność spółdzielni mieszkaniowych,

których najem został nawiązany przed dniem 12 listopada 1994 r. na podstawie decyzji

administracyjnej o przydziale lub na podstawie innego tytułu prawnego przed wprowadzeniem

w danej miejscowości publicznej gospodarki lokalami albo szczególnego trybu najmu.

1.

Samodzielnym lokalem mieszkalnym, zwanym dalej „lokalem”, w rozumieniu ustawy jest

1)

wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych

na stały pobyt ludzi, który wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służy zaspokajaniu

ich potrzeb mieszkaniowych,

2)

budynek mieszkalny, w którym znajduje się tylko jeden lokal (dom jednorodzinny), oraz

lokal stanowiący odrębną nieruchomość, jeżeli taki dom lub lokal jest w całości przedmiotem

najmu.

2.

W rozumieniu ustawy lokalem mieszkalnym jest również pracownia wynajęta twórcy do

prowadzenia działalności w dziedzinie kultury i sztuki.

3.

Lokal zamienny nie może mieć wyposażenia technicznego gorszego od lokalu dotychczas

zajmowanego i powinien znajdować się w tej samej lub w pobliskiej miejscowości. Powierzchnia

pokoi w lokalu zamiennym powinna odpowiadać powierzchni pokoi dotychczas zajmowanych;

warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli na członka gospodarstwa domowego najemcy

przypada 10 m

4.

Lokal socjalny powinien nadawać się do zamieszkania ze względu na wyposażenie i stan

techniczny, a powierzchnia pokoi w takim lokalu, przypadająca na członka gospodarstwa

domowego najemcy, nie może wynosić mniej niż 5 m

5

Przez powierzchnię użytkową lokalu mieszkalnego rozumie się powierzchnię wszystkich

pomieszczeń znajdujących się w lokalu, a w szczególności: pokoi, kuchni, spiżarni,

przedpokoi, alków, holi, korytarzy, łazienek oraz innych pomieszczeń służących mieszkalnym

i gospodarczym potrzebom najemcy, bez względu na ich przeznaczenie i sposób użytkowania;

nie uważa się jednak za powierzchnię użytkową lokalu mieszkalnego powierzchni: balkonów,

tarasów i loggii, antresoli, szaf i schowków w ścianach, pralni, suszarni, wózkowni,

strychów, piwnic i komórek przeznaczonych na przechowywanie opału. Obmiaru powierzchni

użytkowej lokalu dokonuje się w świetle wyprawionych ścian, według zasad określonych

w Polskiej Normie.

Lokale mieszkalne, które w dniu wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, znajdowały

się w dyspozycji organów państwowych albo podległych im lub nadzorowanych państwowych

jednostek organizacyjnych, pozostają nadal w dyspozycji tych organów lub jednostek,

chyba że prawo do dysponowania tymi lokalami wygasło z mocy prawa lub umowy.

Zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych członków wspólnoty samorządowej jest zadaniem

własnym gminy.

1.

W razie ustania najmu lokalu, zawartego przed dniem 12 listopada 1994 r. na czas trwania

stosunku pracy, były najemca lub osoby pozostające w lokalu po śmierci najemcy zachowują

prawo do lokalu zamiennego, jeżeli przysługiwało im ono na podstawie przepisów obowiązujących

przed tym dniem.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do osób, które utraciły tytuł prawny do lokalu

przed dniem 12 listopada 1994 r. z powodu śmierci najemcy.

3.

W razie likwidacji, przekształcenia lub upadłości zakładu pracy, a także przeniesienia

własności budynków mieszkalnych na inną osobę po dniu 12 listopada 1994 r., umowy

najmu lokalu zawarte na czas trwania stosunku pracy stają się umowami zawartymi na

czas nie oznaczony. Najemcy takich lokali, z wyłączeniem najemców lokali w budynkach

stanowiących własność spółdzielni mieszkaniowych, opłacają czynsz regulowany do dnia

31 grudnia 2004 r.

1

Lokale stanowiące własność gminy albo komunalnych osób prawnych lub spółek prawa handlowego

utworzonych z udziałem gminy, z wyjątkiem towarzystw budownictwa społecznego, bądź

pozostające w samoistnym posiadaniu tych podmiotów tworzą mieszkaniowy zasób gminy.

2

Mieszkaniowy zasób, o którym mowa w ust. 1, gmina tworzy w drodze budowy lub nabywania

budynków mieszkalnych i utrzymuje go na poziomie umożliwiającym zaspokojenie potrzeb

rodzin o niskich dochodach, a także, w wypadkach przewidzianych w ustawie, zapewnia

lokale zamienne lub socjalne.

3.

Zasady gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy oraz kryteria wyboru osób, z którymi

umowy najmu powinny być zawierane w pierwszej kolejności, określa rada gminy. Sprawy

te powinny być poddane kontroli społecznej.

1.

Osobie uprawnionej do lokalu zamiennego na podstawie art. 5 ust. 1, która nie otrzymała

propozycji jego dostarczenia w okresie 12 miesięcy od dnia utraty tytułu prawnego

do zajmowanego lokalu, przysługuje roszczenie o zawarcie umowy najmu tego lokalu na

czas nie oznaczony.

2.

Osobie uprawnionej do lokalu zamiennego na podstawie art. 5 ust. 2 lub art. 58 ust.

2 ustawy, o której mowa w art. 1, która nie otrzymała propozycji jego dostarczenia

w okresie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, przysługuje roszczenie o zawarcie

umowy najmu tego lokalu na czas nie oznaczony.

Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy lokal wraz z pomieszczeniami

przynależnymi do używania na czas nie oznaczony, chyba że najem lokalu jest związany

ze stosunkiem pracy lub zawarcia umowy na czas oznaczony żąda najemca.

1.

Zawarcie umowy najmu, z wyłączeniem umowy najmu lokalu socjalnego i zamiennego oraz

umowy zawieranej w związku z zamianą lokali, może być uzależnione od wpłacenia przez

najemcę kaucji zabezpieczającej pokrycie należności z tytułu najmu lokalu, przysługujących

wynajmującemu w dniu opróżnienia lokalu. Kaucja ta nie może przekraczać 3% wartości

odtworzeniowej lokalu, o której mowa w art. 25 ust. 3.

2.

Zwrot kaucji następuje w kwocie odpowiadającej przyjętemu przy jej wpłacaniu procentowi

wartości odtworzeniowej lokalu obowiązującej w dniu jej wypłaty.

1.

W razie niezłożenia przez właściciela nieruchomości, do której stosuje się art. 61

ustawy, o której mowa w art. 1, wniosku o przywrócenie zarządu w terminie do dnia

31 grudnia 1998 r., gminie przysługuje roszczenie o przejęcie przez niego zarządu.

Kwota wydatków poniesionych z budżetu gminy na eksploatację i remonty w okresie od

dnia 12 listopada 1994 r. do dnia przywrócenia zarządu, a nie zwrócona przez właściciela,

podlega zabezpieczeniu hipoteką na nieruchomości; odsetki od tej kwoty wynoszą 5%

w stosunku rocznym.

2.

Jeżeli właściciel nieruchomości zarządzanej przez gminę nie jest znany lub nie zostało

ustalone miejsce jego pobytu, do budynków położonych na tej nieruchomości stosuje

się przepisy art. 5 ustawy, o której mowa w art. 1.

Małżonkowie wspólnie zajmujący lokal są z mocy prawa najemcami tego lokalu, chociażby

umowa najmu została zawarta tylko przez jednego z nich.

1.

W razie śmierci najemcy jego zstępni, wstępni, pełnoletnie rodzeństwo, osoby przysposabiające

albo przysposobione oraz osoba, która pozostawała faktycznie we wspólnym pożyciu małżeńskim

z najemcą, mieszkający z nim stale do chwili jego śmierci, wstępują w stosunek najmu

lokalu oraz nabywają jego uprawnienia i obowiązki związane z tym lokalem chyba, że

się tego prawa zrzekną wobec wynajmującego. Nie dotyczy to osób, które w chwili śmierci

najemcy miały tytuł prawny do zajmowania innego lokalu mieszkalnego.

2.

W razie braku osób uprawnionych do wstąpienia w stosunek najmu lub w razie zrzeczenia

się przez nie tego prawa, stosunek najmu lokalu wygasa.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia jej ogłoszenia, z wyjątkiem art.

1 pkt 34, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 12 listopada 1994 r.,

oraz art. 1 pkt 27 w zakresie dotyczącym art. 45a i 45b ustawy, o której mowa w art.

1, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 1998 r.

1

Wynajmujący jest zobowiązany do zapewnienia sprawnego działania istniejących urządzeń

technicznych budynku, umożliwiających najemcy korzystanie z oświetlenia i ogrzewania

lokalu, ciepłej i zimnej wody, wind, zbiorczej anteny i innych urządzeń należących

do wyposażenia lokalu lub budynku.

2.

W razie oddania w najem lokalu opróżnionego przez dotychczasowego najemcę, wynajmujący

jest obowiązany wymienić zużyte elementy wyposażenia.

3.

Do wynajmującego należy w szczególności

1)

utrzymanie w należytym stanie, porządku i czystości pomieszczeń i urządzeń budynku,

służących do wspólnego użytku mieszkańców, oraz jego otoczenia,

2)

dokonywanie napraw budynku, jego pomieszczeń i urządzeń oraz przywrócenie poprzedniego

stanu budynku uszkodzonego, niezależnie od przyczyn, z tym że najemcę obciąża obowiązek

pokrycia szkód powstałych z jego winy,

3)

dokonywanie napraw lokali, napraw lub wymiany instalacji i elementów wyposażenia technicznego,

w zakresie nie obciążającym najemcy, a zwłaszcza

a)

napraw i wymiany wewnętrznych instalacji wodociągowej, gazowej i ciepłej wody - bez

urządzeń odbiorczych, a także napraw i wymiany wewnętrznej instalacji kanalizacyjnej,

centralnego ogrzewania wraz z grzejnikami, instalacji elektrycznej, telefonicznej

oraz anteny zbiorczej - z wyjątkiem osprzętu,

b)

wymiany pieców grzewczych, stolarki okiennej i drzwiowej oraz podłóg, posadzek i wykładzin

podłogowych, a także tynków.

4.

W sprawach zarządu lokalami tworzącymi mieszkaniowy zasób gminy właściciel powinien

współdziałać z przedstawicielami najemców. Zakres tego współdziałania określa rada

gminy, w szczególności w stosunku do budynków stanowiących współwłasność gminy lub

osób prawnych, o których mowa w art. 5 ust. 1.

1.

Najemca jest obowiązany utrzymywać lokal i pomieszczenia do niego przynależne we właściwym

stanie technicznym i sanitarnym oraz przestrzegać regulaminu domowego. Najemca jest

także obowiązany dbać i chronić przed uszkodzeniem lub dewastacją części budynku przeznaczone

do wspólnego korzystania, jak windy, klatki schodowe, korytarze, pomieszczenia zsypów,

inne pomieszczenia gospodarcze oraz otoczenie budynku.

2.

Z zastrzeżeniem art. 11, najemcę obciąża naprawa i konserwacja

1)

podłóg, posadzek, wykładzin podłogowych oraz ściennych okładzin ceramicznych, szklanych

i innych w kuchni i pomieszczeniach sanitarnych,

2)

okien i drzwi,

3)

wbudowanych mebli, łącznie z ich wymianą,

4)

trzonów kuchennych, kuchni i grzejników wody przepływowej (gazowych, elektrycznych

i węglowych), podgrzewaczy wody, wanien, brodzików, mis klozetowych, zlewozmywaków

i umywalek, wraz z syfonami, baterii i zaworów czerpalnych oraz innych urządzeń sanitarnych,

w które lokal jest wyposażony, łącznie z ich wymianą,

5)

osprzętu i zabezpieczeń instalacji elektrycznej, z wyłączeniem wymiany przewodów oraz

osprzętu anteny zbiorczej,

6)

pieców węglowych i akumulacyjnych bądź wymiana zużytych elementów,

7)

etażowego centralnego ogrzewania, a w wypadku gdy nie zostało ono zainstalowane na

koszt wynajmującego, także jego wymiana,

8)

przewodów odpływowych urządzeń sanitarnych aż do pionów zbiorczych, w tym niezwłoczne

usuwanie ich niedrożności,

9)

innych elementów wyposażenia lokalu i pomieszczeń przynależnych poprzez

a)

malowanie lub tapetowanie oraz naprawę uszkodzeń tynków ścian i sufitów,

b)

malowanie drzwi i okien od strony wewnętrznej, wbudowanych mebli, urządzeń kuchennych,

sanitarnych i grzewczych, w celu ich zabezpieczenia przed korozją.

3.

Poza naprawami, o których mowa w ust. 2, najemca jest obowiązany do naprawienia szkód

powstałych z jego winy. Odpowiedzialność najemcy i pełnoletnich osób stale z nim zamieszkujących

za powstałą szkodę jest solidarna. Nie dotyczy to podnajemców.

W umowach najmu lokali nie stanowiących mieszkaniowego zasobu gminy strony mogą ustalić

odmiennie prawa i obowiązki, o których mowa w art. 9 i art. 10, jeżeli czynsz nie

jest regulowany. W szczególności strony mogą objąć najmem rzeczy ruchome stanowiące

wyposażenie lokalu.

Roboty remontowe w lokalu znajdującym się w budynku wpisanym do rejestru zabytków

mogą być przeprowadzone wyłącznie na podstawie i po uzyskaniu zezwolenia właściwego

wojewódzkiego konserwatora zabytków; w takim wypadku nie stosuje się terminu, o którym

mowa w art. 15 ust. 4.

Przed wydaniem lokalu najemcy strony sporządzają protokół, w którym określają stan

techniczny i stopień zużycia znajdujących się w nim instalacji i urządzeń. Protokół

stanowi podstawę rozliczeń przy zwrocie lokalu.

Umowa podnajmu lokalu w całości lub jego części albo oddania w bezpłatne używanie

wymaga zgody wynajmującego wyrażonej na piśmie, jednakże wynajmujący nie może zgody

odmówić bez uzasadnionej przyczyny.

1.

W razie awarii wywołującej szkodę lub grożącej bezpośrednio powstaniem szkody, najemca

jest obowiązany do natychmiastowego udostępnienia lokalu w celu jej usunięcia. Jeżeli

najemca jest nieobecny albo odmawia udostępnienia lokalu, wynajmujący ma prawo wejść

do lokalu w obecności funkcjonariusza policji lub straży miejskiej, a gdy wymaga to

pomocy straży pożarnej, także przy jej udziale.

2.

Jeżeli otwarcie lokalu nastąpiło pod nieobecność najemcy lub pełnoletniej osoby stale

z nim zamieszkującej, wynajmujący jest obowiązany zabezpieczyć lokal i znajdujące

się w nim rzeczy do czasu przybycia najemcy. Z czynności tych sporządza się protokół.

3.

Najemca powinien także udostępnić wynajmującemu lokal w celu dokonania

1)

okresowego, a w szczególnie uzasadnionych wypadkach również doraźnego, przeglądu stanu

i wyposażenia technicznego lokalu oraz ustalenia zakresu niezbędnych prac i ich wykonania,

2)

zastępczego wykonania przez wynajmującego prac obciążających najemcę.

4.

Jeżeli rodzaj koniecznej naprawy tego wymaga, najemca jest obowiązany opróżnić lokal

i przenieść się na koszt wynajmującego do lokalu zamiennego, jednak na czas nie dłuższy

niż rok. Czynsz za lokal zamienny, bez względu na wyposażenie techniczne, nie może

być wyższy niż za lokal dotychczasowy.

Najemca może wprowadzić w lokalu ulepszenia tylko za zgodą wynajmującego i na podstawie

pisemnej umowy określającej sposób rozliczeń z tego tytułu.

1

Po zakończeniu najmu i opróżnieniu lokalu najemca zobowiązany jest odnowić lokal i

dokonać w nim obciążających go napraw, a także zwrócić wynajmującemu równowartość

zużytych elementów wyposażenia technicznego, wymienionych w art. 10 ust. 2 pkt 4,

które znajdowały się w lokalu w chwili wydania go najemcy, a jeżeli najemca w okresie

najmu dokona wymiany niektórych elementów tego wyposażenia - przysługuje mu zwrot

kwoty odpowiadającej różnicy ich wartości pomiędzy stanem istniejącym w dniu objęcia

lokalu oraz w dniu jego opróżnienia. Należne kwoty oblicza się według cen obowiązujących

w dniu rozliczenia.

2.

Wynajmujący może żądać usunięcia ulepszeń wprowadzonych przez najemcę z naruszeniem

art. 16 i przywrócenia stanu poprzedniego, jeżeli nie naruszy to substancji lokalu,

albo ulepszenia zatrzymać za zwrotem ich wartości uwzględniającej stopień zużycia

według stanu na dzień opróżnienia lokalu.

1

W razie samowolnego zajęcia lokalu ten, którego prawo zostało naruszone, może dokonać

usunięcia sprawcy, działając z pomocą policji albo straży gminnej (miejskiej).

2

Jeżeli sprawca, o którym mowa w ust. 1, nie zostanie usunięty przed upływem trzech

miesięcy od dnia samowolnego zajęcia lokalu, ten, którego prawo zostało naruszone,

może ubiegać się o jego eksmisję wyłącznie na drodze sądowej.

3.

Odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego wynosi 200% czynszu, jaki osoba

zajmująca lokal byłaby obowiązana opłacać z tytułu jego najmu.

4.

Jeżeli odszkodowanie nie pokrywa poniesionych strat, wynajmujący może żądać odszkodowania

uzupełniającego.

1.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa warunki i tryb zajmowania oraz zwalniania

mieszkań przez osoby wymienione w przepisach o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze

stanowiska państwowe, biorąc pod uwagę szczególne potrzeby mieszkaniowe tych osób

wynikające z pełnionych przez nie funkcji.

2.

(skreślony)

1.

Z tytułu najmu najemca jest obowiązany opłacać czynsz.

2.

W wypadkach przewidzianych ustawą wysokość czynszu ustala się w sposób w niej określony

(czynsz regulowany). W pozostałych wypadkach czynsz jest wolny.

3.

Wysokość czynszu powinna uwzględniać stan techniczny i położenie domu, powierzchnię

i wyposażenie lokalu oraz inne czynniki podwyższające lub obniżające jego wartość

użytkową.

4.

Wysokość czynszu strony określają w umowie.

1.

Czynsz obejmuje: podatek od nieruchomości, koszty administrowania, koszty konserwacji,

utrzymania technicznego budynku, koszty utrzymania zieleni oraz wszystkich pomieszczeń

wspólnego użytkowania, w tym opłaty za utrzymanie czystości, energię cieplną i elektryczną,

z zastrzeżeniem art. 20 ust. 4.

2.

Najemca oprócz czynszu jest obowiązany do uiszczania opłat za świadczenia związane

z eksploatacją mieszkania, w tym opłaty za energię elektryczną, energię cieplną, gaz,

wodę, za odbiór nieczystości stałych i płynnych, windę, antenę zbiorczą oraz domofon.

1.

Jeżeli strony nie uzgodniły inaczej, czynsz jest płatny miesięcznie z góry do 10 dnia

miesiąca, do rąk wynajmującego lub na wskazany przez niego rachunek.

2.

Jeżeli opłaty, o których mowa w art. 21, mają być płatne za pośrednictwem wynajmującego,

termin płatności strony określają w umowie najmu.

3.

Za zapłatę czynszu i opłat odpowiadają solidarnie z najemcą stale mieszkające z nim

osoby pełnoletnie.

1

Wynajmujący może podwyższyć czynsz wolny, wypowiadając wysokość czynszu dotychczasowego,

z zachowaniem terminu wypowiedzenia.

2.

Jeżeli strony w umowie nie ustaliły terminu dłuższego, wówczas termin wypowiedzenia

wysokości czynszu wynosi 3 miesiące.

3

Wypowiedzenie czynszu powinno być pod rygorem nieważności dokonane na piśmie. Na żądanie

najemcy wynajmujący określi przyczynę i kalkulację podwyżki czynszu wolnego.

1

Najemca przed upływem połowy okresu wypowiedzenia czynszu wolnego może zakwestionować

wysokość podwyżki kierując sprawę do sądu rejonowego albo oświadczyć wynajmującemu

na piśmie, że z lokalu rezygnuje i że opróżni go w terminie miesiąca. W takim wypadku,

w zastrzeżonym terminie miesięcznym, z którego upływem najem ulega rozwiązaniu, najemca

jest obowiązany uiszczać czynsz dotychczasowy.

2

W razie podwyżki czynszu regulowanego, w tym czynszu za najem lokalu socjalnego, najemca

może wystąpić przeciwko wynajmującemu do sądu rejonowego z powodu niezgodności podwyżki

z uchwałą rady gminy lub z ustawą. W wypadku uwzględnienia powództwa najemca może

żądać zwrotu nadpłaconej kwoty wraz z odsetkami lub zaliczenia jej na poczet przyszłego

czynszu.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1

Czynsz regulowany, z zastrzeżeniem art. 66, opłacają najemcy lokali tworzących mieszkaniowy

zasób gminy oraz stanowiących własność Skarbu Państwa, państwowych osób prawnych lub

osób prawnych prowadzących eksploatację budynków w celach niezarobkowych, z wyjątkiem

spółdzielni mieszkaniowych.

2.

Maksymalny czynsz regulowany nie może przekraczać w stosunku rocznym 3% wartości odtworzeniowej

lokalu.

3.

Wartość odtworzeniową lokalu wyznacza iloczyn jego powierzchni użytkowej i wskaźnika

przeliczeniowego 1 m

4.

Wojewoda, w drodze zarządzenia, ustala co kwartał wysokość wskaźnika przeliczeniowego

1 m

1

Z zachowaniem zasad, o których mowa w art. 25, rada gminy, w drodze uchwały, ustala

zróżnicowane stawki czynszu za 1 m

1)

położenie budynku (centrum, peryferie, zabudowa zwarta lub wolno stojąca),

2)

położenie lokalu w budynku (kondygnacja, stopień nasłonecznienia),

3)

wyposażenie budynku i lokalu w urządzenia techniczne i instalacje oraz ich stan,

4)

ogólny stan techniczny budynku.

2

Stawki czynszu za 1 m

1.

Uchwała rady gminy w sprawie wysokości stawek czynszu regulowanego określa wysokość

stawek czynszu w okresie 12 miesięcy od dnia wejścia tej uchwały w życie. Jeżeli uchwała

ta przewiduje więcej niż jedną podwyżkę wysokości stawek czynszu w tym okresie, to

powinna określać ich terminy i wysokość.

2.

Uchwała rady gminy w sprawie wysokości stawek czynszu regulowanego wchodzi w życie

po upływie co najmniej miesiąca od dnia ogłoszenia, z początkiem miesiąca kalendarzowego.

3.

Zarządca domu lub inna osoba uprawniona do pobierania czynszu zobowiązani są zawiadomić

pisemnie najemcę o nowej wysokości czynszu, nie później niż 7 dni przed wejściem w

życie uchwały rady gminy, o której mowa w ust. 1.

Najemcy lokali mieszkalnych w budynkach spółdzielni mieszkaniowych opłacają czynsz

w wysokości odpowiadającej kosztom eksploatacji i remontów ponoszonych przez członków

spółdzielni. Czynsz ten nie jest czynszem wolnym. Przepis ten stosuje się również

do najemców pracowni wynajętych do prowadzenia działalności w dziedzinie kultury i

sztuki.

Na lokale socjalne powinny być przeznaczane lokale o obniżonej wartości użytkowej,

w szczególności z gorszym wyposażeniem technicznym.

1.

Umowa o najem lokalu socjalnego może być zawarta z osobą, która nie ma zaspokojonych

potrzeb mieszkaniowych i znalazła się w niedostatku, wskutek czego jej dochód miesięczny

nie pozwala na wynajęcie lokalu na zasadach ogólnych. Umowę o najem lokalu socjalnego

zawiera się również w wypadku, gdy ustawa nakłada na gminę taki obowiązek.

2.

Umowę najmu z osobami, o których mowa w ust. 1, zawiera się na czas oznaczony. Umowę

tę można przedłużyć na następny okres, jeżeli najemca nadal znajduje się w sytuacji

uzasadniającej zawarcie umowy.

Umowę najmu lokalu socjalnego można rozwiązać ze skutkiem natychmiastowym, jeżeli

najemca wszedł w posiadanie innego lokalu mieszkalnego.

Rada gminy określa, z jakimi osobami, o których mowa w art. 28 ust. 1, umowy najmu

powinny być zawierane w pierwszej kolejności, oraz stawki czynszów za najem tych lokali.

1.

Wynajmujący może wypowiedzieć najem wyłącznie z ważnej przyczyny.

2.

Wypowiedzenie powinno być pod rygorem nieważności dokonane na piśmie oraz określać

przyczynę wypowiedzenia.

1.

Najpóźniej na miesiąc naprzód na koniec miesiąca kalendarzowego wynajmujący może wypowiedzieć

najem, jeżeli najemca

1)

pomimo pisemnego upomnienia nadal

a)

używa lokalu w sposób sprzeczny z umową lub niezgodnie z przeznaczeniem, zaniedbuje

obowiązki dopuszczając do powstania szkód albo niszczy urządzenia przeznaczone do

wspólnego korzystania przez mieszkańców,

b)

wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, czyniąc uciążliwym

korzystanie z innych lokali,

2)

jest w zwłoce z zapłatą czynszu lub opłat, o których mowa w art. 21, co najmniej przez

dwa pełne okresy płatności, pomimo uprzedzenia na piśmie o zamiarze wypowiedzenia

najmu i wyznaczenia dodatkowego, miesięcznego terminu do zapłaty zaległych i bieżących

należności,

3)

podnajął albo oddał lokal lub jego część do bezpłatnego używania bez zgody wynajmującego.

2

Najpóźniej na trzy miesiące naprzód na koniec miesiąca kalendarzowego można wypowiedzieć

najem, jeżeli najemcy lub jego małżonkowi opłacającym czynsz regulowany przysługuje

tytuł prawny do innego lokalu położonego w tej samej lub pobliskiej miejscowości,

z zastrzeżeniem przepisu art. 56 ust. 8.

1

Z ważnych przyczyn, innych niż określone w art. 32, wynajmujący może wytoczyć powództwo

o rozwiązanie najmu i nakazanie przez sąd opróżnienia lokalu, jeżeli strony nie osiągnęły

porozumienia co do warunków i terminu rozwiązania umowy. W takim wypadku do upływu

wyznaczonego przez sąd terminu opróżnienia lokalu najemca jest obowiązany uiszczać

odszkodowanie za korzystanie z lokalu bez tytułu prawnego w wysokości odpowiadającej

czynszowi, jaki najemca powinien był płacić, gdyby powództwa nie wytoczono.

2

Jeżeli najemca lokalu wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi

domowemu czyniąc uciążliwym korzystanie z innych lokali w budynku, powództwo o rozwiązanie

najmu i nakazanie przez sąd opróżnienia lokalu może wytoczyć inny najemca, osoba,

której przysługuje spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, lub właściciel innego

lokalu w tym budynku.

3

Współnajemca może wytoczyć powództwo o nakazanie przez sąd eksmisji małżonka, rozwiedzionego

małżonka lub innego współnajemcy tego samego lokalu, jeżeli swoim rażąco nagannym

postępowaniem uniemożliwia on wspólne zamieszkiwanie.

1

Jeżeli, pomimo ustania stosunku najmu, najemca nie opuszcza lokalu, stosuje się przepisy

art. 18 ust. 3 i 4.

2

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do osoby zajmującej lokal bez tytułu prawnego, której

przysługuje prawo do lokalu zamiennego lub socjalnego. Do czasu dostarczenia lokalu

zamiennego lub socjalnego osoba ta uiszcza odszkodowanie za korzystanie z lokalu w

wysokości odpowiadającej czynszowi, jaki powinna płacić, gdyby stosunek najmu nie

wygasł.

Jeżeli przyczyną wytoczenia powództwa, o którym mowa w art. 33, jest konieczność przeprowadzenia

rozbiórki budynku lub remontu albo modernizacji, wymagających opróżnienia niektórych

bądź wszystkich lokali, wynajmujący jest obowiązany zapewnić najemcy opłacającemu

czynsz regulowany lokal zamienny oraz pokryć koszty przeprowadzki.

1.

Sąd, biorąc pod uwagę dotychczasowy sposób korzystania z lokalu przez najemcę, jego

szczególną sytuację materialną i rodzinną, może w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu

orzec o uprawnieniu najemcy do otrzymania lokalu socjalnego. W takim wypadku gmina

jest obowiązana zapewnić lokal socjalny.

2.

Uprawniony, o którym mowa w ust. 1, ma pierwszeństwo w uzyskaniu lokalu socjalnego.

Wyroków sądowych nakazujących eksmisję nie wykonuje się w okresie od 1 listopada do

31 marca roku następnego włącznie, jeżeli zobowiązanemu nie wskazano lokalu, do którego

ma nastąpić przekwaterowanie.

Ograniczenia, o których mowa w art. 36 i 37, nie dotyczą eksmisji orzeczonej przez

sąd z powodu znęcania się nad rodziną.

1.

Dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom mieszkającym w lokalach, do których mają tytuł

prawny, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w

okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku

nie przekracza 150% najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 100% w gospodarstwie

wieloosobowym.

2

Do dnia dostarczenia lokalu zamiennego lub socjalnego dodatek mieszkaniowy przysługuje

także osobom uiszczającym odszkodowanie za korzystanie z lokalu bez tytułu prawnego

w wysokości odpowiadającej czynszowi regulowanemu.

3

Dodatek mieszkaniowy nie przysługuje najemcom opłacającym czynsz wolny.

1.

Przez gospodarstwo domowe rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osoby stale razem

zamieszkujące.

2.

Za podstawę obliczenia dochodu przypadającego na jednego członka gospodarstwa domowego

przyjmuje się sumę dochodów członków tego gospodarstwa osiągniętych w okresie trzech

miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku.

2a

Ustalając dochód osoby prowadzącej działalność gospodarczą, za dochód przyjmuje się

kwotę podaną w oświadczeniu, nie niższą jednak niż zadeklarowana przez te osoby kwota

dochodu stanowiącego podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne.

3.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa sposób deklarowania oraz wzór deklaracji

o wysokości dochodów członków gospodarstwa domowego oraz dokumenty, które do deklaracji

należy dołączyć lub które powinny być przez składających deklarację przechowywane

w celu udostępnienia na żądanie organu przyznającego dodatek mieszkaniowy.

1.

Wysokość dodatku stanowi różnicę pomiędzy wydatkami przypadającymi na normatywną powierzchnię

użytkową zajmowanego lokalu a wydatkami poniesionymi przez osobę otrzymującą dodatek,

w wysokości

1)

15% dochodów gospodarstwa - w gospodarstwie jednoosobowym,

2)

12% dochodów gospodarstwa - w gospodarstwie 2-4-osobowym,

3)

10% dochodów gospodarstwa - w gospodarstwie 5-osobowym i większym.

2.

Jeżeli dochód na jednego członka gospodarstwa domowego jest wyższy od określonego

w art. 39 ust. 1, a kwota nadwyżki nie przekracza wysokości dodatku mieszkaniowego,

należny dodatek obniża się o tę kwotę.

3.

Jeżeli powierzchnia użytkowa lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni

użytkowej, dodatek mieszkaniowy ustala się w wysokości różnicy między faktycznymi

wydatkami ponoszonymi na ten lokal a odpowiednią kwotą wymienioną w ust. 1 pkt 1-3.

4

Nie przyznaje się dodatku, jeżeli jego kwota byłaby niższa niż 2% najniższej emerytury.

1.

Normatywna powierzchnia użytkowa lokalu w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa

domowego nie może przekraczać

1)

35 m

2)

40 m

3)

45 m

4)

55 m

5)

65 m

6

70 m

2.

(skreślony)

3.

Normy powierzchni użytkowej, określone w ust. 1, podwyższa się o 10 m

4.

Wydatki na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu oblicza się dzieląc

wydatki na lokal zajmowany przez jego powierzchnię użytkową i mnożąc uzyskany w ten

sposób wskaźnik przez normatywną powierzchnię użytkową lokalu, o której mowa w ust.

1.

5

Dodatek mieszkaniowy nie przysługuje, jeżeli powierzchnia użytkowa zajmowanego lokalu

przekracza powierzchnię normatywną o więcej niż 30% w budynkach wybudowanych po 1945 r.

i o więcej niż 50% w budynkach wybudowanych przed końcem 1945 r.

5a

Wysokość wydatków, przyjętych dla celów obliczania dodatku mieszkaniowego w wypadku

spółdzielczego prawa do lokalu i prawa do domu jednorodzinnego w rozumieniu przepisów

Prawa spółdzielczego oraz domów jednorodzinnych i lokali nie wchodzących do mieszkaniowego

zasobu gminy, nie może być wyższa od wydatków za lokal liczonych według stawki bazowej

czynszu regulowanego

6.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa rodzaje wydatków za zajmowany lokal

mieszkalny, stanowiących podstawę obliczania dodatku mieszkaniowego.

1.

Dodatek mieszkaniowy przyznaje na wniosek osoby uprawnionej, o której mowa w art.

39 ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej.

2

Dodatek mieszkaniowy przyznaje się na podstawie deklaracji, o której mowa w art. 40

ust. 3, na okres sześciu miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca, w którym wniosek

został złożony. Decyzja powinna być wydana w ciągu miesiąca od dnia złożenia wniosku.

2a.

(skreślony)

3

W wypadku stwierdzenia, że osoba, której przyznano dodatek, nie opłaca na bieżąco

należności za zajmowany lokal, wypłatę dodatku mieszkaniowego wstrzymuje się - w drodze

decyzji - do czasu uregulowania zaległości. Jeżeli uregulowanie zaległości nie nastąpi

w ciągu 3 miesięcy od dnia ich powstania, decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego

wygasa.

3a

Osoba, w stosunku do której z powodu nieuregulowania należności za zajmowany lokal

wygasła decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego, może wystąpić ponownie o jego

przyznanie po uregulowaniu zaległości powstałych w okresie obowiązywania wygasłej

decyzji.

4.

Jeżeli w wyniku wznowienia postępowania stwierdzono, że dodatek przyznano na podstawie

nieprawdziwych danych zawartych w deklaracji lub wniosku albo że przyznano go w nadmiernej

wysokości, osoba otrzymująca dodatek mieszkaniowy jest zobowiązana do zwrotu nienależnie

pobranych kwot w podwójnej wysokości. Należności te, wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi,

podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji.

Wypłatę dodatku w skorygowanej wysokości wstrzymuje się do czasu wyegzekwowania należności.

5.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa wzór wniosku o przyznanie dodatku

mieszkaniowego oraz dokumenty, które oprócz deklaracji o wysokości dochodów członków

gospodarstwa domowego należy do wniosku dołączyć.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

art. 35, 38 i 39, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 1996 r.

1.

Dodatek mieszkaniowy wypłaca się zarządcy domu, z wyjątkiem ryczałtu wymienionego

w ust. 4, który jest wypłacany wnioskodawcy.

2.

Dodatek mieszkaniowy wypłaca się w całości do rąk wnioskodawcy będącego właścicielem

domu jednorodzinnego.

3.

Zarządca zalicza dodatek mieszkaniowy na poczet przysługujących mu lub rozliczanych

za jego pośrednictwem należności z tytułu zajmowanego przez wnioskodawcę lokalu mieszkalnego.

3a

Zarządca domu lub inna osoba uprawniona do pobierania czynszu zobowiązane są niezwłocznie

zawiadomić organ przyznający dodatek mieszkaniowy o wystąpieniu zaległości, o których

mowa w art. 43 ust. 3, obejmujących co najmniej dwa miesiące.

3b

Jeżeli zarządca domu lub inna osoba uprawniona do pobierania czynszu nie spełnili

obowiązku, o którym mowa w ust. 3a, zobowiązani są do zwrotu kwot wypłaconych im z

tytułu dodatku mieszkaniowego po terminie, w którym mieli dopełnić tego obowiązku.

4.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa, w jakich wypadkach wnioskodawcy

przysługuje ryczałt na zakup opału, oraz jego wysokość w zależności od sposobu ogrzewania

wody i lokalu mieszkalnego.

1.

Wypłata dodatków mieszkaniowych jest zadaniem własnym gminy.

2

Gminy uzyskują dotacje celowe z budżetu państwa na dofinansowanie zadania, o którym

mowa w ust. 1, w granicach kwot określonych na ten cel w ustawie budżetowej. Podziału

dotacji na województwa dokonuje Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast.

3

Wojewodowie udzielają dotacji gminom w granicach kwot określonych na ten cel w budżetach

wojewodów, proporcjonalnie do kwot zapotrzebowania na dotację, wynikających z ich

wniosków o przyznanie dotacji.

4

Gmina składa wojewodzie wniosek o przyznanie dotacji co kwartał, w terminie do 15

dnia miesiąca poprzedzającego dany kwartał. Wojewoda przedstawia Prezesowi Urzędu

Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast zbiorczy wniosek o przyznanie dotacji w terminie do

25 dnia miesiąca poprzedzającego dany kwartał.

5

Dotacje na dany kwartał są przekazywane gminie przez wojewodę w miesięcznych ratach.

Nadpłata dotacji za kwartał może być zaliczona na poczet dotacji należnej w kwartale

następnym, z wyjątkiem nadpłaty za dany rok, która podlega przekazaniu na rachunek

właściwego urzędu wojewódzkiego w terminie do dnia 20 stycznia następnego roku.

6

Jeżeli w wyniku połączenia lub podziału gmin nastąpiły zmiany w podstawie obliczania

kwoty dotacji, wojewoda uwzględnia te zmiany od pierwszego dnia następnego miesiąca

po ich wejściu w życie.

7

Gmina przedstawia wojewodzie, w terminie do 15 dnia miesiąca następującego po kwartale,

rozliczenie dotacji sporządzone narastająco za okres od dnia 1 stycznia do dnia kończącego

dany kwartał, z tym że zapotrzebowanie na dotację obliczone zgodnie z art. 45a ustala

się jako sumę tego zapotrzebowania obliczonego odrębnie dla każdego kwartału.

8

Wojewodowie przedstawiają Prezesowi Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast zbiorcze

rozliczenia dotacji do końca miesiąca następującego po każdym kwartale.

1.

Zapotrzebowanie na dotację, o którym mowa w art. 45 ust. 3, gmina określa, z zastrzeżeniem

art. 45b, w wysokości

1)

70% kwoty dodatków mieszkaniowych dla użytkowników lokali mieszkalnych nie stanowiących

własności gminy - jeżeli procentowy udział dodatków mieszkaniowych dla najemców lokali

mieszkalnych stanowiących własność gminy w ogólnej kwocie dodatków mieszkaniowych

w danym kwartale nie przekracza 25%,

2)

sumy stanowiącej 20% kwoty dodatków mieszkaniowych dla najemców lokali mieszkalnych

stanowiących własność gminy i 50% kwoty dodatków mieszkaniowych dla użytkowników pozostałych

lokali mieszkalnych - jeżeli procentowy udział dodatków mieszkaniowych dla najemców

lokali mieszkalnych stanowiących własność gminy w ogólnej kwocie dodatków mieszkaniowych

w danym kwartale jest wyższy niż 25%, lecz nie przekracza 40%,

3)

sumy stanowiącej 40% kwoty dodatków mieszkaniowych dla najemców lokali mieszkalnych

stanowiących własność gminy i 30% kwoty dodatków mieszkaniowych dla użytkowników pozostałych

lokali mieszkalnych - jeżeli procentowy udział dodatków mieszkaniowych dla najemców

lokali mieszkalnych stanowiących własność gminy w ogólnej kwocie dodatków mieszkaniowych

w danym kwartale jest wyższy niż 40%.

2.

Do obliczenia procentowego udziału, o którym mowa w ust. 1, w danym kwartale gmina

przyjmuje przy sporządzaniu

1)

wniosku o przyznanie dotacji - łączną kwotę dodatków mieszkaniowych przyznanych na

podstawie decyzji wydanych przed datą złożenia wniosku,

2)

rozliczenia dotacji - łączną kwotę dodatków mieszkaniowych wypłaconych w kwartale

objętym rozliczeniem.

3.

Do obliczenia zapotrzebowania na dotację na dany kwartał gmina przyjmuje przy sporządzaniu

1)

wniosku o przyznanie dotacji - sumę kwoty dodatków mieszkaniowych wynikającej z decyzji

o ich przyznaniu wydanych przed datą złożenia wniosku i kwoty dodatków mieszkaniowych

wynikającej z zarejestrowanych przed tą datą wniosków o przyznanie dodatków,

2)

rozliczenia dotacji - kwotę dodatków mieszkaniowych wypłaconych w kwartale objętym

rozliczeniem.

1.

Gmina może, z zastrzeżeniem ust. 6, określić zapotrzebowanie na dotację w wysokości

różnicy pomiędzy kwotą dodatków mieszkaniowych a kwotą stanowiącą iloczyn wskaźnika

procentowego, określonego w zależności od kategorii gminy ustalonej zgodnie z ust.

3 i należnych podstawowych dochodów podatkowych, o których mowa w ust. 4.

2.

Wskaźnik procentowy, o którym mowa w ust. 1, wynosi

1)

5% dla gmin, których należne podstawowe dochody podatkowe za rok bazowy w przeliczeniu

na 1 mieszkańca były niższe od określonej przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju

Miast średniej kwoty tych dochodów w danej kategorii gmin,

2)

8% dla gmin, których należne podstawowe dochody podatkowe za rok bazowy w przeliczeniu

na 1 mieszkańca były wyższe od średniej kwoty dochodów, o której mowa w pkt 1, lecz

nie przekraczały 150% tej kwoty,

3)

10% dla gmin, których należne podstawowe dochody podatkowe za rok bazowy w przeliczeniu

na 1 mieszkańca były wyższe od 150% kwoty dochodów, o której mowa w pkt 1, lecz nie

przekraczały 250% tej kwoty.

3.

Dla potrzeb obliczania zapotrzebowania na dotacje w sposób określony w ust. 1 ustala

się pięć kategorii gmin

1)

I kategoria - gminy do 5 tys. mieszkańców,

2)

II kategoria - gminy powyżej 5 tys. do 10 tys. mieszkańców,

3)

III kategoria - gminy powyżej 10 tys. do 50 tys. mieszkańców,

4)

IV kategoria - gminy powyżej 50 tys. do 300 tys. mieszkańców,

5)

V kategoria - gminy powyżej 300 tys. mieszkańców,

z tym że liczbę mieszkańców ustala się zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o finansowaniu gmin

(Dz. U. z 1998 r. Nr 30, poz. 164 i Nr 98, poz. 611).

4.

Przez należne podstawowe dochody podatkowe gminy za rok bazowy należy rozumieć dochody,

o których mowa w art. 3 pkt 5 i 6 ustawy wymienionej w ust. 3, ustalone w sposób określony

(dla celów obliczenia wskaźników G i P) w art. 14 ust. 3 tej ustawy, przeliczone na

warunki całego roku odpowiednim dla roku bazowego wskaźnikiem relacji planowanych

dochodów budżetu państwa do tych dochodów zrealizowanych w I półroczu.

5.

Przez rok bazowy rozumie się rok, o którym mowa w art. 3 pkt 4 ustawy, o której mowa

w ust. 3.

6.

Przepisy art. 45a ust. 3 stosuje się odpowiednio.

7.

Jeżeli gmina dokonała wyboru sposobu obliczania zapotrzebowania na dotacje zgodnie

z ust. 1, stosuje się go w ciągu całego roku.

1.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki przyznawania

dodatków mieszkaniowych i ich wypłat.

2.

Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast

1)

w porozumieniu z Ministrem Finansów określi, w drodze zarządzenia

2)

ogłasza, w terminie do 30 listopada każdego roku, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” dla poszczególnych kategorii

gmin średnie należnych podstawowych dochodów podatkowych gmin za ten rok w przeliczeniu

na 1 mieszkańca, o których mowa w art. 45b ust. 2.

W ustawie z dnia 10 grudnia 1959 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 1984 r. Nr 29,

poz. 149, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1991 r. Nr 94, poz. 422 i Nr 105, poz. 453,

z 1992 r. Nr 54, poz. 254 oraz z 1994 r. Nr 53, poz. 214) w art. 31 dodaje się nowy

ust. 5 w brzmieniu

«

5.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z Ministrem Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa

oraz Ministrem Finansów, określa wysokość czynszu najmu lokali mieszkalnych będących

w administracji jednostek organizacyjnych Służby Więziennej, a także zasady zwrotu

różnicy w opłatach czynszowych za inne lokale mieszkalne, za które funkcjonariusz

Służby Więziennej jest obowiązany opłacać czynsz.

»

(pominięte)

W ustawie - Kodeks cywilny wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 680 otrzymuje brzmienie

«

Art. 680.

Do najmu lokali stosuje się przepisy niniejszego tytułu tylko o tyle, o ile stosunek

ten nie jest odmiennie uregulowany w przepisach ustawy o najmie lokali mieszkalnych

i dodatkach mieszkaniowych.

»

;

2)

skreśla się art. 689;

3)

skreśla się art. 691

Emeryci i renciści, którzy nabyli prawo do bezpłatnego mieszkania z tytułu pracy w

państwowych gospodarstwach rolnych, są zwolnieni z czynszu najmu lokali mieszkalnych.

W ustawie - Kodeks postępowania cywilnego w art. 1046 skreśla się § 4.

W ustawie z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (Dz. U. Nr 3, poz. 19, Nr

25, poz. 187 i Nr 31, poz. 214, z 1983 r. Nr 5, poz. 33, z 1988 r. Nr 19, poz. 132,

z 1989 r. Nr 4, poz. 24 i Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 197, Nr 36, poz.

206 i Nr 72, poz. 423, z 1991 r. Nr 95, poz. 425 i Nr 104, poz. 450, z 1992 r. Nr

53, poz. 252, Nr 54, poz. 254 i Nr 90, poz. 451, z 1993 r. Nr 129, poz. 602 oraz z

1994 r. Nr 43, poz. 163) skreśla się art. 57.

W ustawie z dnia 20 czerwca 1985 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z

1994 r. Nr 7, poz. 25, Nr 77, poz. 355 i Nr 91, poz. 421) skreśla się art. 76.

W ustawie z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz. U. z 1994 r. Nr 19, poz. 70)

skreśla się art. 57.

W ustawie z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 65, poz. 385,

z 1991 r. Nr 104, poz. 450, z 1992 r. Nr 54, poz. 254 i Nr 63, poz. 314 oraz z 1994 r.

Nr 1, poz. 3 i Nr 43, poz. 163) skreśla się art. 123.

W ustawie z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi

Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 107, poz. 464, z 1993 r.

Nr 5, poz. 23 i Nr 6, poz. 29 oraz z 1994 r. Nr 1, poz. 3 i Nr 90, poz. 419) wprowadza

się następujące zmiany

1)

skreśla się art. 41;

2)

w art. 42 ust. 4 otrzymuje brzmienie

«

4.

Na wniosek osoby bliskiej, która pozostała w lokalu po śmierci najemcy, cenę sprzedaży

pomniejsza się, uwzględniając, zamiast okresu własnej pracy albo okresu najmu, okres

pracy najemcy w zakładach pracy, o których mowa w ust. 2 pkt 1.

»

;

3)

art. 47 otrzymuje brzmienie

«

Art. 47.

Emeryci i renciści, którzy nabyli prawo do bezpłatnego mieszkania z tytułu pracy w

państwowych gospodarstwach rolnych, są zwolnieni z czynszu najmu lokali mieszkalnych.

»

W ustawie z dnia 10 grudnia 1993 r. o finansowaniu gmin (Dz. U. Nr 129, poz. 600)

w art. 21 w ust. 1 dodaje się pkt 4 w brzmieniu

«

4)

wypłaty dodatków mieszkaniowych, określonych w odrębnych przepisach.

»”

;

1.

Przepisy ustawy stosuje się do najmu nawiązanego przed dniem jej wejścia w życie,

z uwzględnieniem przepisów niniejszego rozdziału.

2.

Umowy najmu zawarte na podstawie ustawy, o której mowa w art. 67 pkt 2, pozostają

w mocy.

1.

Najem nawiązany na podstawie decyzji administracyjnych o przydziale lub na podstawie

innego tytułu prawnego przed wprowadzeniem w danej miejscowości publicznej gospodarki

lokalami albo szczególnego trybu najmu jest, w rozumieniu ustawy, najmem umownym zawartym

na czas nie oznaczony.

2

Do dnia 31 grudnia 2004 r. włącznie czynsz najmu lokali, nawiązanego w sposób, o którym

mowa w ust. 1, położonych w domach stanowiących własność osób fizycznych albo lokali

stanowiących własność takich osób, ustala się zgodnie z przepisami o czynszu regulowanym.

3.

Jeżeli będzie to uzasadnione stopniem zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych w gminie,

rada gminy po zasięgnięciu opinii sejmiku samorządowego może ustalić termin krótszy

niż określony w ust. 2.

4.

W razie gdy właściciel, o którym mowa w ust. 2, zamierza zamieszkać w swoim lokalu

i w tym celu zwalnia na rzecz najemcy zajmowany dotychczas lokal znajdujący się w

zasobach gminy, najemca jest obowiązany opróżnić lokal właściciela i przenieść się

do lokalu zwolnionego, jeżeli spełnia on przewidziane ustawą wymagania dla lokalu

zamiennego. W takim wypadku właściciel może wypowiedzieć najem w trybie art. 32 ust.

2.

5.

Gmina jest obowiązana wynająć lokal osobie, która opróżniła lokal właściciela, od

następnego dnia po upływie okresu wypowiedzenia najmu przez właściciela.

6.

Przepisy ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio, jeżeli w lokalu właściciela ma zamieszkać

jego pełnoletnie dziecko lub rodzice.

7

Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio, jeżeli właściciel lokalu zaoferuje najemcy

lokal zamienny stanowiący jego własność lub jeżeli lokal zamienny na wniosek właściciela

dostarczy gmina. W takim wypadku najemca płaci czynsz regulowany.

8

Jeżeli najemca lub jego małżonek posiadają tytuł prawny do innego lokalu zajmowanego

przez najemcę, do którego stosuje się przepisy ust. 1 i 2, nie można wypowiedzieć

im najmu, na podstawie art. 32 ust. 2.

9.

Jeżeli przyczyną rozwiązania najmu w trybie art. 35 przez właściciela, o którym mowa

w ust. 2, jest stwierdzona przez właściwy organ nadzoru budowlanego konieczność opróżnienia

lokalu z powodu zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, obowiązek dostarczenia

najemcy lokalu zamiennego i pokrycia kosztów przeprowadzki spoczywa na gminie. Obowiązek

ten wygasa z dniem 1 stycznia 2005 r.

10

Jeżeli z przyczyn określonych w ust. 9 lokal mieszkalny ma opróżnić jego właściciel

lub właściciel budynku, w którym ten lokal się znajduje, gmina jest zobowiązana dostarczyć

właścicielowi lokal zamienny na okres nie dłuższy niż czas trwania remontu. Obowiązek

ten wygasa z dniem 1 stycznia 2005 r.

11

W razie ustania, po dniu wejścia w życie ustawy, stosunku pracy z osobami zatrudnionymi

na stanowiskach dozorcy domu, palacza centralnego ogrzewania lub konserwatora domowego,

stosuje się odpowiednio przepisy art. 33 ust. 1 oraz art. 58 ust. 2; osobom tym przysługuje

prawo do lokalu zamiennego, jeżeli przysługiwało im ono na podstawie przepisów obowiązujących

przed dniem wejścia w życie ustawy.

Z zastrzeżeniem art. 56 ust. 3, do dnia 31 grudnia 2004 r. w budynkach stanowiących

własność osób prawnych nie wymienionych w art. 25 ust. 1 osoby będące w dniu wejścia

w życie ustawy najemcami lokali oraz następcy prawni tych osób, wymienieni w art.

8 ust. 1, opłacają czynsz regulowany. Przepis ten stosuje się do najemców pracowni

wynajętych do prowadzenia działalności w dziedzinie kultury i sztuki w budynkach spółdzielni

mieszkaniowych.

1.

W razie przekazania przez gminę towarzystwu budownictwa społecznego budynku na własność,

najemcy lokali mieszkalnych w tym budynku, opłacający dotychczas czynsz regulowany,

oraz ich następcy prawni w rozumieniu art. 8 ust. 1 nadal opłacają czynsz według stawek

ustalonych na podstawie art. 26 do dnia 31 grudnia 2004 r., a w tym okresie nie stosuje się do nich art. 28

i 30 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania budownictwa

mieszkaniowego oraz o zmianie niektórych ustaw

(Dz. U. Nr 133, poz. 654, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 i Nr 156, poz. 775 oraz z 1997 r. Nr 80, poz. 507, Nr 103, poz. 651, Nr 115, poz. 741, Nr 140, poz. 939 i Nr 141, poz. 943).

2.

Gmina pokrywa różnicę między wpływami z czynszów obliczonych według stawek obowiązujących

w zasobach towarzystwa budownictwa społecznego, pomniejszonymi o kwotę przypadającą

na spłatę kredytów, a wpływami z czynszów płaconych przez najemcę, o których mowa

w ust. 1.

Jeżeli najemca przed wejściem w życie ustawy, za zgodą wynajmującego, dokonał w lokalu

ulepszeń mających wpływ na wysokość czynszu regulowanego, wynajmujący może zwrócić

najemcy wartość ulepszenia i podwyższyć odpowiednio czynsz; w razie niezwrócenia wartości

ulepszenia, najemca opłaca czynsz w wysokości nie uwzględniającej ulepszenia.

1.

Umowy najmu dotychczasowych mieszkań zakładowych, bez względu na ich treść, stają

się z mocy prawa umowami zawartymi w rozumieniu ustawy na czas nie oznaczony, chyba

że ich najem również po wejściu w życie ustawy będzie związany ze stosunkiem pracy.

W takim wypadku umowa staje się umową na czas oznaczony.

2.

Osoba, zajmująca mieszkanie zakładowe bez tytułu prawnego wskutek wypowiedzenia jej

najmu przed dniem wejścia w życie ustawy, zachowuje uprawnienie do lokalu zamiennego

nabyte na podstawie dotychczasowych przepisów. W razie przejęcia mieszkania zakładowego

przez gminę, osobę, o której mowa wyżej, gmina może pozostawić w dotychczasowym mieszkaniu,

na zasadzie określonej w ust. 1.

3

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do najemców lokali, które utraciły charakter

mieszkań zakładowych przed dniem wejścia w życie ustawy wskutek likwidacji, przekształcenia

lub upadłości zakładu pracy, a także przeniesienia własności budynków mieszkalnych

na inną osobę. Najemcy takich lokali opłacają czynsz regulowany do dnia 31 grudnia

2004 r.

Umowa najmu lokalu, zawarta na warunkach i w trybie określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 30 ustawy wymienionej w art. 67 pkt 2 na okres zajmowania stanowiska

lub pełnienia funkcji przez najemcę, wygasa po upływie tego okresu.

Ilekroć w odrębnych przepisach wydanych przed dniem wejścia w życie ustawy jest mowa

o domach jednorodzinnych, małych domach mieszkalnych, domach mieszkalno-pensjonatowych

lub letniskowych, rozumie się przez to budynki odpowiadające wymaganiom określonym

w przepisach dotychczas obowiązujących.

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy do czynności jednostek zarządzających nieruchomościami

na mocy decyzji administracyjnych, wydanych na podstawie art. 25 ust. 2 i 3 ustawy wymienionej w art. 67 pkt 2, stosuje się przepisy Kodeksu

cywilnego o prowadzeniu cudzych spraw bez zlecenia, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Jeżeli zarząd zostanie przywrócony właścicielowi na jego wniosek złożony w ciągu roku

od dnia wejścia w życie ustawy, znosi się wzajemne rozliczenia z tytułu dochodów z

nieruchomości i wydatków na eksploatację i remonty bieżące, jakie miały miejsce do

dnia przywrócenia zarządu.

3.

Z czynności, o których mowa w ust. 2, sporządza się protokół.

Do zrzeszeń właścicieli i zarządców domów, utworzonych na podstawie art. 25 ust. 5

ustawy, o której mowa w art. 67 pkt 2, stosuje się przepisy o stowarzyszeniach, jeżeli

statut zrzeszenia nie stanowi inaczej.

Kaucja wpłacona przez najemcę przed dniem wejścia w życie ustawy, pomniejszona o ewentualne

należności wynajmującego z tytułu najmu, podlega zwrotowi wraz z oprocentowaniem w

ciągu miesiąca od opróżnienia lokalu lub nabycia jego własności przez najemcę.

Postępowanie administracyjne wszczęte na podstawie ustaw, o których mowa w art. 67 pkt 1 i 2, i nie zakończone do dnia wejścia w życie ustawy decyzją ostateczną

podlega umorzeniu. Przepis ten nie dotyczy postępowania wszczętego na podstawie przepisów

rozdziału 12 w dziale II i art. 156-161 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Do osób, które do chwili śmierci najemcy lokalu sprawowały nad nim opiekę na podstawie

umowy zawartej z najemcą przed dniem wejścia w życie ustawy, spełniającej wymogi określone

w art. 9 ust. 2 ustawy wymienionej w art. 67 pkt 2 stosuje się przepisy art. 8 ust.

1.

Właściciel lub zarządca budynku, jeżeli nie zostanie zawarta umowa najmu, może wytoczyć

powództwo o nakazanie przez sąd opróżnienia lokalu z osób, które w dniu wejścia w

życie ustawy zajmowały go bez tytułu prawnego. W takim wypadku stosuje się odpowiednio

przepis art. 33.

Wydane i nie wykonane przed dniem wejścia w życie ustawy prawomocne orzeczenia sądowe

oraz ostateczne decyzje administracyjne w sprawach opróżnienia lokali podlegających

przepisom ustawy, o której mowa w art. 67 pkt 2, są wykonywane przez organy gmin w

trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

1

Lokale należące do zasobów gminy o powierzchni przekraczającej 80 m

2

Przepisu ust. 1 nie stosuje się w razie oddania w najem lokalu w drodze zamiany osobie,

której gospodarstwo domowe składa się co najmniej z 4 osób.

Tracą moc

1)

ustawa z dnia 22 kwietnia 1959 r. o remontach i odbudowie oraz o wykańczaniu budowy

i nadbudowie budynków (Dz. U. z 1968 r. Nr 36, poz. 249 i z 1990 r. Nr 34, poz. 198),

2)

ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe

(Dz. U. z 1987 r. Nr 30, poz. 165, z 1989 r. Nr 10, poz. 57, Nr 20, poz. 108, Nr 34, poz. 178 i Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 4, poz. 19, Nr 32, poz. 190 i Nr 34, poz. 198, z 1991 r. Nr 115, poz. 496 oraz z 1994 r. Nr 85, poz. 388)

3)

ustawa z dnia 16 lipca 1987 r. o zmianie ustawy - Prawo lokalowe

(Dz. U. Nr 21, poz. 124 i z 1989 r. Nr 20, poz. 108),

4)

ustawa z dnia 23 marca 1990 r. o zmianie ustawy - Prawo lokalowe

(Dz. U. Nr 32, poz. 190).

1.

Ustawa wchodzi w życie po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia, z zastrzeżeniem ust.

2 i 3.

2.

Do czasu wydania przepisów, o których mowa w art. 26, lecz nie dłużej niż przez sześć

miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, zachowują moc przepisy wykonawcze, wydane

na podstawie art. 15 ust. 4 ustawy wymienionej w art. 67 pkt 2, w zakresie dotyczącym

ustalania wysokości czynszu najmu. W tym samym okresie osoby, o których mowa w art.

46 ustawy wymienionej w art. 53, opłacają czynsz najmu w wysokości pokrywającej koszty

eksploatacji tych domów i lokali mieszkalnych.

3.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 54 ust. 4 ustawy wymienionej w art. 67

pkt 2 zachowują moc nie dłużej niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

1.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z zastrzeżeniem ust.

2.

2.

Przepisy rozdziałów 4-6 oraz art. 86-91 wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 1996 r.

Do najmu lokali stosuje się przepisy niniejszego tytułu tylko o tyle, o ile stosunek

ten nie jest odmiennie uregulowany w przepisach ustawy o najmie lokali mieszkalnych

i dodatkach mieszkaniowych.