Ustawa z dnia 24 lipca 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej - w związku z reformą ustrojową państwa.

W ustawie z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców

(Dz. U. z 1996 r. Nr 54, poz. 245 i z 1997 r. Nr 140, poz. 939) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 6 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

W razie nabycia nieruchomości wbrew przepisom ustawy, o nieważności nabycia orzeka

sąd także na żądanie, właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości, przewodniczącego

zarządu jednostki samorządu terytorialnego lub wojewody albo na żądanie ministra właściwego

do spraw wewnętrznych.

”

;

2)

w art. 8 ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie

„

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych prowadzi rejestr nieruchomości, udziałów i

akcji, nabytych lub objętych przez cudzoziemców bez zezwolenia w przypadkach określonych

w art. 8 ust. 1, oraz rejestr nieruchomości, udziałów i akcji nabytych lub objętych

przez cudzoziemców na podstawie wymaganych zezwoleń, o których mowa w art. 1 ust.

1 oraz w art. 3e ust. 1 i 3.

5.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania i szczegółowe zasady

prowadzenia rejestrów, o których mowa w ust. 4.

”

;

3)

dodaje się art. 8a w brzmieniu

„

Art. 8a.

1.

Notariusz przesyła ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w terminie 7 dni od

dnia sporządzenia, wypis z aktu notarialnego, mocą którego cudzoziemiec nabył lub

objął nieruchomość, udziały lub akcje w spółce, będącej właścicielem lub wieczystym

użytkownikiem nieruchomości.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do sądu, jeżeli nabycie nieruchomości nastąpiło

na podstawie prawomocnego orzeczenia oraz gdy nabycie lub objęcie udziałów lub akcji

nastąpiło na podstawie wpisu do rejestru handlowego.

”

1.

Inspekcja Handlowa jest powołana do ochrony interesów konsumentów oraz interesów gospodarczych

państwa.

2.

Do zadań Inspekcji Handlowej należy

1)

kontrola legalności i rzetelności działania przedsiębiorców prowadzących działalność

gospodarczą w rozumieniu przepisów odrębnych, w zakresie produkcji, handlu i usług,

2)

kontrola jakości i bezpieczeństwa towarów i usług, w szczególności zagrażających życiu

lub zdrowiu konsumentów,

3)

podejmowanie kontroli, mediacji i innych działań interwencyjnych w celu ochrony indywidualnych

interesów i praw konsumentów,

4)

prowadzenie centralnych i wojewódzkich laboratoriów kontrolno-analitycznych,

5)

organizowanie i prowadzenie polubownego sądownictwa konsumenckiego,

6)

prowadzenie poradnictwa konsumenckiego,

7)

wykonywanie innych zadań określonych w przepisach odrębnych.

1.

Zakładanie i rozszerzanie cmentarzy komunalnych należy do zadań własnych gminy.

2.

O założeniu lub rozszerzeniu cmentarza komunalnego decyduje rada gminy, a w miastach

na prawach powiatu rada miasta, po uzyskaniu zgody właściwego inspektora sanitarnego.

3.

Właściwe władze kościelne decydują o założeniu lub rozszerzeniu cmentarza wyznaniowego,

które może nastąpić na terenie przeznaczonym na ten cel w miejscowym planie zagospodarowania

przestrzennego, po uzyskaniu zgody właściwego inspektora sanitarnego.

4.

O zamknięciu cmentarza komunalnego decyduje właściwa rada gminy lub rada miasta, po

zasięgnięciu opinii właściwego inspektora sanitarnego.

5.

O zamknięciu cmentarza wyznaniowego decyduje właściwa władza kościelna, po zasięgnięciu

opinii właściwego inspektora sanitarnego.

Ilekroć w ustawie jest mowa o jednostkach samorządu terytorialnego - należy przez

to rozumieć

a)

gminę w znaczeniu ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U.

z 1996 r. Nr 13, poz. 74, Nr 58, poz. 261, Nr 106, poz. 496 i Nr 132, poz. 622 oraz

z 1997 r. Nr 9, poz. 43, Nr 106, poz. 679, Nr 107, poz. 686, Nr 113, poz. 734 i Nr

123, poz. 775) lub

b)

powiat w znaczeniu ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U.

Nr 91, poz. 578) lub

c)

województwo w znaczeniu ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa

(Dz. U. Nr 91, poz. 576).

W ustawie z dnia 15 marca 1933 r. o zbiórkach publicznych

(Dz. U. Nr 22, poz. 162, z 1948 r. Nr 36, poz. 250, z 1971 r. Nr 12, poz. 115, z 1989 r. Nr 29, poz. 154 oraz z 1990 r. Nr 34, poz. 198) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 2 otrzymuje brzmienie

„

Art. 2.

1.

Pozwoleń na przeprowadzenie zbiórki udzielają, w drodze decyzji administracyjnej

1)

wójt, burmistrz (prezydent miasta) - jeżeli zbiórka ma być przeprowadzona na obszarze

gminy lub jego części,

2)

starosta - jeżeli zbiórka ma być przeprowadzona na obszarze powiatu lub jego części

obejmującej więcej niż jedną gminę,

3)

marszałek województwa - jeżeli zbiórka ma być przeprowadzona na obszarze województwa

lub jego części obejmującej więcej niż jeden powiat,

4)

minister właściwy do spraw wewnętrznych - jeżeli zbiórka ma być przeprowadzona na

obszarze obejmującym więcej niż jedno województwo.

2.

Jeżeli zebrane ofiary mają być zużyte za granicą państwa, pozwolenia na zbiórkę udziela,

w drodze decyzji administracyjnej, minister właściwy do spraw wewnętrznych, za zgodą

ministra właściwego do spraw zagranicznych i ministra właściwego do spraw finansów

publicznych.

”

;

2)

w art. 3 skreśla się ust. 4;

3)

w art. 4 wyraz „zarejestrowanym”, zastępuje się wyrazem „i”;

4)

w art. 5 wyrazy „Minister Spraw Wewnętrznych” zastępuje się wyrazami „Minister właściwy do spraw wewnętrznych”;

5)

w art. 8

a)

w ust. 1 skreśla się zdanie trzecie,

b)

w ust. 2 wyrazy „Minister Spraw Wewnętrznych” zastępuje się wyrazami „Minister właściwy do spraw wewnętrznych”;

6)

art. 9 otrzymuje brzmienie

„

Art. 9.

Wynik zbiórki i sposób zużytkowania zebranych ofiar powinien być podany do wiadomości

organu, który udzielił pozwolenia, oraz ogłoszony w terminie 1 miesiąca w prasie,

w rozumieniu przepisów Prawa prasowego, o zasięgu obejmującym co najmniej obszar,

na którym zbiórka została przeprowadzona.

”

;

7)

skreśla się art. 12;

8)

skreśla się art. 14.

1.

Pozwoleń na przeprowadzenie zbiórki udzielają, w drodze decyzji administracyjnej

1)

wójt, burmistrz (prezydent miasta) - jeżeli zbiórka ma być przeprowadzona na obszarze

gminy lub jego części,

2)

starosta - jeżeli zbiórka ma być przeprowadzona na obszarze powiatu lub jego części

obejmującej więcej niż jedną gminę,

3)

marszałek województwa - jeżeli zbiórka ma być przeprowadzona na obszarze województwa

lub jego części obejmującej więcej niż jeden powiat,

4)

minister właściwy do spraw wewnętrznych - jeżeli zbiórka ma być przeprowadzona na

obszarze obejmującym więcej niż jedno województwo.

2.

Jeżeli zebrane ofiary mają być zużyte za granicą państwa, pozwolenia na zbiórkę udziela,

w drodze decyzji administracyjnej, minister właściwy do spraw wewnętrznych, za zgodą

ministra właściwego do spraw zagranicznych i ministra właściwego do spraw finansów

publicznych.

1.

Zadania określone w art. 1 wykonują następujące organy

1)

Główny Inspektor Inspekcji Handlowej, zwany dalej «Głównym Inspektorem»,

2)

wojewoda przy pomocy wojewódzkiego inspektora inspekcji handlowej, zwanego dalej «wojewódzkim

inspektorem», jako kierownika wojewódzkiej inspekcji handlowej wchodzącej w skład

zespolonej administracji wojewódzkiej.

2.

Wojewódzki inspektor wykonuje w imieniu wojewody zadania i kompetencje Inspekcji Handlowej

określone w ustawie oraz przepisach odrębnych.

3.

Wojewódzki inspektor kieruje działalnością wojewódzkiego inspektoratu inspekcji handlowej.

4.

W rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, w sprawach związanych z wykonywaniem

zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej, organem właściwym jest wojewódzki inspektor

i jako organ wyższego stopnia Główny Inspektor.

Zadania Inspekcji Skupu i Przetwórstwa Artykułów Rolnych wykonują

1)

Główny Inspektor Skupu i Przetwórstwa Artykułów Rolnych,

2)

wojewoda przy pomocy wojewódzkiego inspektora skupu i przetwórstwa artykułów rolnych,

jako kierownika wojewódzkiej inspekcji skupu i przetwórstwa artykułów rolnych, wchodzącej

w skład zespolonej administracji wojewódzkiej.

1.

Drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące kategorie

1)

drogi krajowe,

2)

drogi wojewódzkie,

3)

drogi powiatowe,

4)

drogi gminne.

2.

Ulice leżące w ciągu dróg wymienionych w ust. 1 należą do tej samej kategorii co te

drogi.

3.

Drogi publiczne ze względów funkcjonalno-technicznych dzielą się na klasy określone

w warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie.

Gospodarka komunalna może być prowadzona przez jednostki samorządu terytorialnego

w szczególności w formach: zakładu budżetowego lub spółek prawa handlowego.

1.

Główny Inspektor Skupu i Przetwórstwa Artykułów Rolnych jest centralnym organem administracji

rządowej podległym ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa.

2.

Głównego Inspektora Skupu i Przetwórstwa Artykułów Rolnych powołuje i odwołuje Prezes

Rady Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw rolnictwa.

3.

Zastępcę Głównego Inspektora Skupu i Przetwórstwa Artykułów Rolnych powołuje i odwołuje

minister właściwy do spraw rolnictwa na wniosek Głównego Inspektora Skupu i Przetwórstwa

Artykułów Rolnych.

4.

Główny Inspektor Skupu i Przetwórstwa Artykułów Rolnych wykonuje swoje zadania przy

pomocy Głównego Inspektoratu Skupu i Przetwórstwa Artykułów Rolnych.

5.

Organizację Głównego Inspektoratu Skupu i Przetwórstwa Artykułów Rolnych określa statut

nadany, w drodze rozporządzenia, przez Prezesa Rady Ministrów na wniosek ministra

właściwego do spraw rolnictwa.

1.

Drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa.

2.

Drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa,

powiatu lub gminy.

1.

Wojewódzki inspektor skupu i przetwórstwa artykułów rolnych wykonuje w imieniu wojewody

zadania i kompetencje Inspekcji Skupu i Przetwórstwa Artykułów Rolnych określone w

ustawie i odrębnych przepisach.

2.

Wojewódzkiego inspektora skupu i przetwórstwa artykułów rolnych powołuje i odwołuje

wojewoda po zasięgnięciu opinii Głównego Inspektora Skupu i Przetwórstwa Artykułów

Rolnych.

3.

Zastępcę wojewódzkiego inspektora skupu i przetwórstwa artykułów rolnych powołuje

i odwołuje wojewoda na wniosek wojewódzkiego inspektora skupu i przetwórstwa artykułów

rolnych.

4.

Wojewódzki inspektor skupu i przetwórstwa artykułów rolnych wykonuje swoje zadania

i kompetencje przy pomocy wojewódzkiego inspektoratu skupu i przetwórstwa artykułów

rolnych.

W postępowaniu administracyjnym organem pierwszej instancji jest wojewódzki inspektor

skupu i przetwórstwa artykułów rolnych, a organem wyższego stopnia - Główny Inspektor

Skupu i Przetwórstwa Artykułów Rolnych.

Wojewoda, na wniosek wojewódzkiego inspektora skupu i przetwórstwa artykułów rolnych

lub za jego zgodą, może powierzyć powiatom, w drodze porozumienia, prowadzenie spraw

z zakresu właściwości wojewódzkiego inspektora skupu i przetwórstwa artykułów rolnych,

w tym wydawanie w jego imieniu decyzji administracyjnych.

W ustawie z dnia 28 marca 1933 r. o grobach i cmentarzach wojennych

(Dz. U. Nr 39, poz. 311, z 1959 r. Nr 11, poz. 62 oraz z 1990 r. Nr 34, poz. 198) w art. 6 wprowadza się następujące zmiany

1)

w ust. 1 wyrazy „Minister Spraw Wewnętrznych” zastępuje się wyrazami „minister właściwy do spraw administracji publicznej”

2)

ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie

„

3.

Wojewoda może powierzyć gminie obowiązek utrzymania grobów i cmentarzy wojennych z

jednoczesnym przekazaniem odpowiednich funduszy, o ile gmina lub powiat nie przejmie

obowiązku bezpłatnie.

4.

Minister właściwy do spraw administracji publicznej może powierzyć fundacjom, stowarzyszeniom

i instytucjom społecznym, za ich zgodą, obowiązek utrzymania grobów i cmentarzy wojennych.

”

1.

Jeżeli środki, którymi dysponuje właściwy organ jednostki samorządu terytorialnego

albo wojewoda, są niewystarczające, organy te mogą wprowadzić obowiązek świadczeń

osobistych i rzeczowych na cele zorganizowanej akcji społecznej.

2.

O nałożeniu obowiązku, o którym mowa w ust. 1, właściwy organ jednostki samorządu

terytorialnego zawiadamia bezzwłocznie starostę i wojewodę.

3.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, wchodzi w życie z dniem ogłoszenia. Zasady i formy

ogłoszenia określają odrębne przepisy.

1.

Głównego Inspektora powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek Prezesa Urzędu

Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

2.

Zastępcę Głównego Inspektora powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek

Głównego Inspektora.

3.

Główny Inspektor kieruje działalnością Inspekcji Handlowej przy pomocy Głównego Inspektoratu

Inspekcji Handlowej.

4.

Wojewódzkiego inspektora i jego zastępcę powołuje i odwołuje wojewoda, po zasięgnięciu

opinii Głównego Inspektora.

1.

Cmentarze zakłada się i rozszerza na terenach określonych w miejscowych planach zagospodarowania

przestrzennego.

2.

Zasady i tryb nabycia gruntów pod cmentarze określa ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r.

o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741).

Wojewoda oraz przewodniczący zarządu gminy lub powiatu sprawujący władzę administracji

ogólnej oraz organy gminy, powiatu i samorządu województwa wykonują zadania w zakresie

ochrony bezpieczeństwa lub porządku publicznego na zasadach określonych w ustawach.

1.

Zadania Inspekcji Ochrony Środowiska określone w art. 2 wykonują

1)

Główny Inspektor Ochrony Środowiska,

2)

wojewoda przy pomocy wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska jako kierownika wojewódzkiej

inspekcji ochrony środowiska, wchodzącej w skład zespolonej administracji wojewódzkiej.

2.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska wykonuje w imieniu wojewody zadania i kompetencje

Inspekcji Ochrony Środowiska określone w ustawie i przepisach odrębnych.

Zadania określone w ustawie realizuje minister właściwy do spraw pracy przy pomocy

Prezesa Krajowego Urzędu Pracy oraz samorząd województwa, wojewoda i samorząd powiatowy,

którzy współdziałają z organami, organizacjami i instytucjami zajmującymi się problematyką

zatrudnienia i przeciwdziałania bezrobociu, a w szczególności z organizacjami związków

zawodowych, pracodawców i bezrobotnych.

1.

Jednostki samorządu terytorialnego mogą powierzać wykonywanie zadań z zakresu gospodarki

komunalnej osobom fizycznym, osobom prawnym lub jednostkom organizacyjnym nie posiadającym

osobowości prawnej, w drodze umowy na zasadach ogólnych, z zastosowaniem przepisów

o zamówieniach publicznych.

2.

Jeżeli do prowadzenia danego rodzaju działalności na podstawie innych ustaw jest wymagane

uzyskanie zezwolenia, jednostki samorządu terytorialnego mogą powierzyć wykonywanie

zadań wyłącznie podmiotowi posiadającemu wymagane zezwolenie.

Zadania starosty określone w art. 1 w ust. 1-4, w art. 2 w ust. 3 i w art. 3 są zadaniami

z zakresu administracji rządowej.

Agencja jest właściwa dla gospodarowania funduszami Unii Europejskiej i innymi funduszami

pochodzącymi z pomocy zagranicznej przekazywanej na podstawie umów Rządowi Rzeczypospolitej

Polskiej na realizację zadań określonych w art. 3 ust. 1.

W ustawie z dnia 13 lipca 1939 r. o nadzorze nad niektórymi środkami żywienia zwierząt

(Dz. U. Nr 63, poz. 419, z 1990 r. Nr 34, poz. 198 oraz z 1997 r. Nr 60, poz. 369) w art. 7 w ust. 1 wyraz „rejonowych” zastępuje się wyrazem „powiatowych”.

Organizację Głównego Inspektoratu Inspekcji Handlowej określi statut nadany, w drodze

rozporządzenia, przez Prezesa Rady Ministrów.

Cmentarze komunalne zakłada się w zasadzie na terenie każdej gminy lub miasta, jednakże

w uzasadnionych przypadkach można założyć cmentarz dla kilku gmin.

1.

Prezes Krajowego Urzędu Pracy jest centralnym organem administracji rządowej i podlega

ministrowi właściwemu do spraw pracy.

2.

Prezes Krajowego Urzędu Pracy jest powoływany i odwoływany przez Prezesa Rady Ministrów,

na wniosek ministra właściwego do spraw pracy, zaopiniowany przez Naczelną Radę Zatrudnienia.

3.

Wiceprezesów Krajowego Urzędu Pracy powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw

pracy na wniosek Prezesa Krajowego Urzędu Pracy.

4.

Prezes Krajowego Urzędu Pracy w zakresie objętym ustawą

1)

współdziała z jednostkami samorządu terytorialnego,

2)

realizuje politykę państwa w zakresie rynku pracy i polityki regionalnej,

3)

inicjuje i stosuje instrumenty polityki rynku pracy, w tym poprzez zawierane z organami

zatrudnienia kontrakty na realizację zadań określonych w ustawie,

4)

określa standardy realizacji zadań określonych w ustawie,

5)

realizuje zadania wynikające z funkcji dysponenta głównego Funduszu Pracy,

6)

zapewnia jednolitość stosowania prawa poprzez m.in.

a)

udzielanie wyjaśnień dotyczących przepisów ustawy,

b)

opracowywanie wzorów dokumentów oraz druków,

c)

prowadzenie szkoleń kadr realizujących zadania objęte ustawą,

7)

realizuje zadania w zakresie ochrony roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności

pracodawcy,

8)

jest organem odwoławczym od decyzji wydawanych przez wojewodę jako organu pierwszej

instancji,

9)

wykonuje zadania określone w odrębnych ustawach.

5.

Zadania określone w ust. 4 Prezes Krajowego Urzędu Pracy wykonuje przy pomocy Krajowego

Urzędu Pracy.

6.

Prezes Rady Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, organizację, szczegółowe zasady

i zakres działania Krajowego Urzędu Pracy oraz zadania wojewody w zakresie realizacji

przepisów ustawy.

1.

Jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organy stanowiące jednostek samorządu

terytorialnego postanawiają o

1)

wyborze sposobu prowadzenia i form gospodarki komunalnej,

2)

wysokości cen i opłat albo o sposobie ustalania cen i opłat za usługi komunalne o

charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z obiektów i urządzeń użyteczności

publicznej jednostek samorządu terytorialnego.

2.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 2, organy stanowiące jednostek samorządu

terytorialnego mogą powierzyć zarządom tych jednostek.

1.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu opinii strony samorządowej

Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu, algorytm podziału środków, o których mowa w art.

3 ust. 1, na poszczególne kategorie dróg, a w ich obrębie pomiędzy poszczególnych

zarządców dróg.

2.

Algorytm, o którym mowa w ust. 1, powinien uwzględniać w szczególności długość i gęstość

sieci dróg, drogową infrastrukturę techniczną, natężenie ruchu, zrównoważenie rozwoju

drogowej infrastruktury przygranicznej.

3.

Środki finansowe, o których mowa w ust. 1, mogą być również przeznaczone na finansowanie

zadań w zakresie zwiększenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, wynikających z przepisów

o drogach publicznych.

Rada Ministrów ustali, w drodze rozporządzenia, sieć autostrad, dróg ekspresowych

oraz dróg o znaczeniu obronnym.

1.

Z uzasadnionym wnioskiem dokonania komercjalizacji przedsiębiorstwa państwowego może

wystąpić do ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa sejmik województwa, na obszarze

którego znajduje się siedziba tego przedsiębiorstwa.

2.

W przypadku uwzględnienia przez ministra wniosku sejmiku województwa stosuje się przepis

art. 4 ust. 2, w przypadku zaś nieuwzględnienia wniosku minister informuje sejmik

województwa, podając jednocześnie uzasadnienie odmowy.

W dekrecie z dnia 8 sierpnia 1946 r. o wpisywaniu w księgach hipotecznych (gruntowych)

prawa własności nieruchomości przejętych na cele reformy rolnej

(Dz. U. Nr 39, poz. 233 i z 1990 r. Nr 34, poz. 198) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1

a)

użyte w ust. 1-4 w różnych przypadkach wyrazy „wojewódzki urząd ziemski” zastępuje się użytym w odpowiednich przypadkach wyrazem „starosta”,

b)

skreśla się ust. 5;

2)

użyte w art. 2 w ust. 3 i w art. 3 w różnych przypadkach wyrazy „powiatowy urząd ziemski” zastępuje się użytym w odpowiednim przypadku wyrazem „starosta”;

3)

dodaje się art. 3a w brzmieniu

„

Art. 3a.

Zadania starosty określone w art. 1 w ust. 1-4, w art. 2 w ust. 3 i w art. 3 są zadaniami

z zakresu administracji rządowej.

”

1.

Organy Inspekcji Handlowej wykonują zadania określone w ustawie, na podstawie okresowych

planów pracy; mogą też podejmować kontrole nie planowane, jeżeli wymagają tego okoliczności

faktyczne.

2.

Główny Inspektor opracowuje kierunki działania Inspekcji Handlowej oraz plany kontroli

o znaczeniu krajowym, zatwierdzane przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

3.

Wojewódzcy inspektorzy ustalają plany pracy uwzględniające kierunki działania i plany

kontroli, o których mowa w ust. 2, oraz wnioski wojewody.

1.

Do dróg krajowych zalicza się

1)

autostrady i drogi ekspresowe oraz drogi leżące w ich ciągach do czasu wybudowania

autostrad i dróg ekspresowych,

2)

drogi międzynarodowe,

3)

drogi stanowiące inne połączenia zapewniające spójność sieci dróg krajowych,

4)

drogi dojazdowe do ogólnodostępnych przejść granicznych obsługujących ruch międzynarodowy

osobowy i ciężarowy,

5)

drogi alternatywne dla autostrad płatnych,

6)

drogi stanowiące ciągi obwodnicowe dużych aglomeracji miejskich,

7)

drogi o znaczeniu obronnym.

2.

Zaliczenie do kategorii dróg krajowych następuje w drodze rozporządzenia Rady Ministrów

na wniosek ministra właściwego do spraw transportu, przedłożony w porozumieniu z ministrami

właściwymi do spraw administracji publicznej, spraw wewnętrznych oraz obrony narodowej

po zasięgnięciu opinii właściwych sejmików województw.

3.

Przebieg dróg krajowych ustala, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw

transportu po zasięgnięciu opinii właściwych sejmików województw, a w powiatach i

miastach na prawach powiatu - opinii ich rad.

1.

Do zadań samorządu województwa w zakresie polityki rynku pracy należy w szczególności

1)

opracowywanie analiz i ocen dotyczących problematyki zatrudnienia i przeciwdziałania

bezrobociu w województwie,

2)

współdziałanie z wojewódzką radą zatrudnienia w podejmowaniu przedsięwzięć zmierzających

do ograniczenia bezrobocia i jego negatywnych skutków, w tym tworzenie nowych miejsc

pracy,

3)

planowanie wydatków i gospodarowanie środkami finansowymi przeznaczonymi na realizację

polityki rynku pracy oraz rozdział środków Funduszu Pracy,

4)

organizowanie pośrednictwa pracy w skali wojewódzkiej i międzywojewódzkiej,

5)

współdziałanie z organami właściwymi w sprawach oświaty w planowaniu i podejmowaniu

przedsięwzięć w zakresie szkolenia bezrobotnych oraz w organizowaniu kształcenia zawodowego,

z uwzględnieniem potrzeb wojewódzkiego rynku pracy,

6)

organizowanie i koordynowanie rozwoju usług poradnictwa zawodowego oraz informacji

zawodowej na terenie województwa, a także wspieranie działalności klubów pracy,

7)

ustalanie kryteriów wydawania zezwoleń w sprawach zatrudnienia cudzoziemców,

8)

prowadzenie polityki regionalnej w zakresie przeciwdziałania bezrobociu poprzez inspirowanie

oraz koordynowanie realizacji programów wojewódzkich,

9)

organizowanie inwestycji infrastrukturalnych, wykonywanych, jako zadania własne gmin

lub powiatów, w systemie robót publicznych w powiatach (gminach) zagrożonych szczególnie

wysokim bezrobociem strukturalnym,

10)

organizowanie lokalnych programów mających na celu tworzenie nowych miejsc pracy i

likwidację negatywnych skutków bezrobocia lub wspieranie rządowych programów restrukturyzacyjnych,

11)

realizacja innych zadań przewidzianych w odrębnych ustawach.

2.

Zadania określone w ust. 1 realizowane są przez wojewódzki urząd pracy wchodzący w

skład urzędu marszałkowskiego.

3.

Dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy powołuje i odwołuje marszałek województwa, po

zasięgnięciu opinii Prezesa Krajowego Urzędu Pracy oraz wojewódzkiej rady zatrudnienia.

4.

Wicedyrektorów wojewódzkich urzędów pracy powołuje i odwołuje marszałek województwa

na wniosek dyrektora.

5.

Sejmik województwa co najmniej raz w roku dokonuje oceny sytuacji na rynku pracy.

Od decyzji wydawanych przez starostę, wykonującego zadania z zakresu administracji

rządowej, w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa przysługuje

stronie odwołanie do wojewody.

1.

Linie kolejowe dzielą się na

1)

linie o znaczeniu państwowym,

2)

linie o znaczeniu wojewódzkim,

3)

pozostałe linie.

2.

Rada Ministrów ustala, w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu opinii zarządu kolei

wykaz linii kolejowych, które ze względów gospodarczych, społecznych, obronnych lub

ekologicznych mają znaczenie państwowe.

3.

Rada Ministrów ustala, w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu opinii zarządu kolei

oraz właściwego sejmiku województwa, wykaz linii kolejowych o znaczeniu wojewódzkim.

Muzea będące instytucjami kultury mogą być łączone tylko z muzeami.

W dekrecie z dnia 6 września 1946 r. o ustroju rolnym i osadnictwie na obszarze Ziem

Odzyskanych i byłego Wolnego Miasta Gdańska

(Dz. U. Nr 49, poz. 279, z 1947 r. Nr 66, poz. 410, z 1951 r. Nr 5, poz. 39, z 1958 r. Nr 17, poz. 71 i 72, z 1969 r. Nr 13, poz. 95, z 1971 r. Nr 27, poz. 250 oraz z 1990 r. Nr 34, poz. 198) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 33 otrzymuje brzmienie

„

Art. 33.

Władzami właściwymi w rozumieniu niniejszego dekretu są starostowie.

”

;

2)

w art. 34 wyrazy „władz administracji ogólnej, działających jako władze osiedleńcze,” zastępuje się wyrazem „starostów”;

3)

w art. 35 i w art. 37 wyrazy „władzy administracji ogólnej jako władzy ziemskiej” zastępuje się wyrazem „starosty”;

4)

dodaje się art. 37a w brzmieniu

„

Art. 37a.

Zadania starosty określone w art. 33-35 oraz w art. 37 są zadaniami z zakresu administracji

rządowej.

”

1.

Do dróg wojewódzkich zalicza się drogi inne niż określone w art. 5 ust. 1, stanowiące

połączenia między miastami, mające znaczenie dla województwa, i drogi o znaczeniu

obronnym nie zaliczone do dróg krajowych.

2.

Zaliczenie do kategorii dróg wojewódzkich następuje w drodze uchwały sejmiku województwa

w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw transportu oraz obrony narodowej.

3.

Przebieg dróg wojewódzkich ustala sejmik województwa w planie regionalnym po zasięgnięciu

opinii rad powiatów, na obszarze których przebiega droga. W odniesieniu do dróg położonych

na obszarze miast na prawach powiatu wniosek opiniują rady tych miast.

1.

Organami administracji rządowej na obszarze województwa w sprawach, o których mowa

w art. 5 ust. 1, są

1)

wojewoda przy pomocy komendanta wojewódzkiego Policji działającego w jego imieniu

albo komendant wojewódzki Policji działający w imieniu własnym w sprawach

a)

wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych, dochodzeniowo-śledczych i czynności

z zakresu ścigania wykroczeń,

b)

wydawania indywidualnych aktów administracyjnych, jeżeli ustawy tak stanowią,

2)

komendant powiatowy (miejski) Policji,

3)

komendant komisariatu Policji.

2.

Terytorialny zasięg działania organów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, odpowiada

zasadniczemu podziałowi administracyjnemu Państwa.

Samorząd województwa zgodnie z potrzebami wynikającymi w szczególności z liczby i

struktury społecznej ludności województwa tworzy i prowadzi zakład psychiatrycznej

opieki zdrowotnej w ramach docelowej sieci tych zakładów, określonej przez ministra

właściwego do spraw zdrowia.

Zarządzającym może być wyłącznie spółka akcyjna lub spółka z ograniczoną odpowiedzialnością,

w stosunku do której Skarb Państwa lub samorząd województwa posiada większość głosów,

które mogą być oddane na walnym zgromadzeniu lub zgromadzeniu wspólników, oraz jest

uprawniony do powoływania i odwoływania większości członków jej zarządu i rady nadzorczej.

Do zadań z zakresu administracji rządowej realizowanych przez powiaty należy

1)

rejestrowanie bezrobotnych i innych osób poszukujących pracy, przedstawianie im propozycji

zatrudnienia, szkolenia i innych form mających na celu ich aktywizację zawodową, a

w razie braku takich możliwości wypłacanie uprawnionym zasiłków i innych świadczeń

pieniężnych,

2)

przyznawanie i wypłacanie osobom uprawnionym zasiłków przedemerytalnych i świadczeń

przedemerytalnych,

3)

prowadzenie poradnictwa zawodowego oraz informacji zawodowej dla bezrobotnych i innych

osób poszukujących pracy,

4)

wydawanie biletów kredytowych osobom skierowanym do pracy poza miejsce stałego zamieszkania,

5)

wydawanie zezwoleń i zgód w sprawach dotyczących zatrudnienia lub wykonywania innej

pracy zarobkowej przez cudzoziemców, na podstawie kryteriów ustalonych przez samorząd

województwa,

6)

wydawanie decyzji w sprawach o

a)

uznaniu lub odmowie uznania danej osoby za bezrobotną oraz utracie statusu osoby bezrobotnej,

b)

przyznaniu, odmowie przyznania, wstrzymaniu, wznowieniu wypłaty oraz utracie lub pozbawieniu

prawa do zasiłku, dodatku szkoleniowego, stypendium, zasiłku przedemerytalnego lub

świadczenia przedemerytalnego,

c)

obowiązku zwrotu nienależnie pobranego zasiłku, dodatku szkoleniowego, stypendium,

zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego oraz kosztów szkolenia,

d)

umorzeniu części pożyczki udzielonej z Funduszu Pracy,

e)

refundowaniu pracodawcom wynagrodzeń i składek na ubezpieczenie społeczne młodocianych

pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego,

f)

refundowaniu pracodawcom dodatków i premii przysługujących pracownikom za wykonywanie

obowiązków opiekunów praktyk uczniowskich,

7)

wydawanie innych decyzji w sprawach dotyczących zatrudnienia i przeciwdziałania bezrobociu

na podstawie innych ustaw,

8)

wykonywanie kontroli w zakresie przestrzegania przepisów ustawy,

9)

wykonywanie zadań określonych w odrębnych przepisach.

1.

Likwidacji linii kolejowej lub jej części dokonuje zarząd kolei, po uprzednim zawieszeniu

przewozów co najmniej przez sześć miesięcy i po uzyskaniu opinii sejmiku województwa

i rad powiatów, na terenie których przebiega ta linia, w przypadku zaś odcinka linii

kolejowej przebiegającego wyłącznie na terenie jednego powiatu - po uzyskaniu opinii

rady tego powiatu, na zasadach określonych przepisami prawa przewozowego.

2.

Jeśli w procesie opiniowania wniosku o likwidację linii kolejowej, organ, o którym

mowa w ust. 1, wystąpi z wnioskiem do zarządu kolei o przejęcie likwidowanej linii,

zarząd kolei przekazuje ją nieodpłatnie.

3.

Opinia, o której mowa w ust. 1, wydawana jest w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia

wniosku o jej wydanie.

4.

Koszty likwidacji linii kolejowych są finansowane z budżetu państwa.

1.

Do dróg powiatowych zalicza się drogi inne niż określone w art. 5 ust. 1 i art. 6

ust. 1, stanowiące połączenia miast będących siedzibami powiatów z siedzibami gmin

i siedzib gmin między sobą.

2.

Zaliczenie do kategorii dróg powiatowych następuje w drodze uchwały rady powiatu w

porozumieniu z marszałkiem województwa po zasięgnięciu opinii rad gmin, na obszarze

których przebiega droga, oraz po zasięgnięciu opinii rad sąsiednich powiatów.

3.

Przebieg dróg powiatowych ustala rada powiatu po zasięgnięciu opinii rad gmin, na

obszarze których przebiega droga.

1.

Służbę Geodezyjną i Kartograficzną stanowią

1)

organy nadzoru geodezyjnego i kartograficznego

a)

Główny Geodeta Kraju,

b)

wojewoda wykonujący zadania przy pomocy wojewódzkiego inspektora nadzoru geodezyjnego

i kartograficznego jako kierownika inspekcji geodezyjnej i kartograficznej, wchodzącej

w skład zespolonej administracji rządowej w województwie,

2)

organy administracji geodezyjnej i kartograficznej

a)

marszałek województwa wykonujący zadania przy pomocy geodety województwa wchodzącego

w skład urzędu marszałkowskiego,

b)

starosta wykonujący zadania przy pomocy geodety powiatowego wchodzącego w skład starostwa

powiatowego.

2.

Wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego wykonuje w imieniu wojewody

zadania i kompetencje Służby Geodezyjnej i Kartograficznej określone w ustawie i przepisach

odrębnych.

3.

Zadania organów określonych w ust. 1 pkt 2 wykonywane są jako zadania z zakresu administracji

rządowej.

4.

Starosta na wniosek gminy powierza wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta), w

drodze porozumienia, prowadzenie spraw należących do zakresu jego zadań i kompetencji,

w tym wydawanie decyzji administracyjnych, po spełnieniu warunków, o których mowa

w ust. 6.

5.

Wójt (burmistrz, prezydent miasta) prowadzi sprawy powierzone na podstawie ust. 4

przy pomocy geodety gminnego wchodzącego w skład urzędu gminy.

6.

Minister właściwy do spraw administracji publicznej określi, w drodze rozporządzenia,

warunki organizacyjne, kadrowe i techniczne, jakie powinny zostać spełnione przez

gminy wnioskujące o przejęcie określonych w ustawie zadań i kompetencji.

1.

W postępowaniu administracyjnym, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji

Policji, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, organem właściwym jest komendant powiatowy

(miejski) Policji.

2.

W postępowaniu administracyjnym w sprawach, o których mowa w ust. 1, organami wyższego

stopnia są

1)

w stosunku do komendanta powiatowego (miejskiego) Policji - komendant wojewódzki Policji,

2)

w stosunku do komendanta wojewódzkiego Policji - Komendant Główny Policji.

Powiat organizuje i zapewnia usługi w odpowiednim standardzie w domach pomocy społecznej

dostosowanych do szczególnych potrzeb osób z zaburzeniami psychicznymi. Domy te są

tworzone na zasadach określonych w ustawie z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej

(Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414)

Do zadań samorządu powiatowego należy w szczególności

1)

udzielanie pomocy bezrobotnym i innym osobom poszukującym pracy w znalezieniu pracy,

a także pracodawcom w pozyskaniu pracowników,

2)

podejmowanie i realizacja działań zmierzających do ograniczenia bezrobocia i jego

negatywnych skutków,

3)

pozyskiwanie i gospodarowanie środkami finansowymi na realizację zadań z zakresu przeciwdziałania

bezrobociu oraz aktywizacji lokalnego rynku pracy,

4)

inicjowanie tworzenia dodatkowych miejsc pracy oraz udzielanie pomocy bezrobotnym

w podejmowaniu działalności na własny rachunek i ścisła współpraca w tym zakresie

z izbą rolniczą w odniesieniu do bezrobotnych zamieszkałych na wsi,

5)

inicjowanie i finansowanie

a)

prac interwencyjnych,

b)

robót publicznych,

c)

zatrudnienia absolwentów,

d)

programów specjalnych,

e)

szkoleń,

6)

współdziałanie z powiatowymi radami zatrudnienia w zakresie ograniczania bezrobocia

i jego negatywnych skutków, a w szczególności rozdziału i wykorzystania środków Funduszu

Pracy oraz Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych,

7)

inicjowanie i wspieranie działalności klubów pracy,

8)

opracowywanie analiz, ocen i sprawozdań dotyczących problematyki zatrudnienia i przeciwdziałania

bezrobociu w powiecie na potrzeby wojewódzkiego urzędu pracy oraz powiatowej rady

zatrudnienia.

Od decyzji wydawanych przez starostę, wykonującego zadania z zakresu administracji

rządowej w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, przysługuje

stronie odwołanie do wojewody.

Głównego Geodetę Kraju powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek ministra

właściwego do spraw administracji publicznej.

1.

Komendanta wojewódzkiego Policji powołuje minister właściwy do spraw wewnętrznych

na wniosek Komendanta Głównego Policji złożony za zgodą wojewody.

2.

Komendant Główny Policji na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji powołuje i odwołuje

I i II zastępcę komendanta wojewódzkiego Policji.

3.

Na stanowisko komendanta wojewódzkiego Policji oraz I i II zastępcy komendanta wojewódzkiego

Policji powołuje się oficerów Policji. Kandydaci na stanowisko komendanta wojewódzkiego

Policji zostają wytypowani w drodze konkursu.

4.

W razie zwolnienia stanowiska komendanta wojewódzkiego Policji, Komendant Główny Policji,

do czasu powołania nowego komendanta, powierza pełnienie obowiązków komendanta wojewódzkiego

Policji, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, jednemu z jego zastępców lub wyznaczonemu

oficerowi.

5.

W razie czasowej niemożności sprawowania funkcji przez komendanta wojewódzkiego Policji,

zakres jego zadań i kompetencji rozciąga się na I zastępcę komendanta wojewódzkiego

Policji.

1.

Zadania, o których mowa w art. 6 i 6a, wykonywane są przez powiatowe urzędy pracy

wchodzące w skład powiatowej administracji zespolonej.

2.

Kierownika powiatowego urzędu pracy powołuje i odwołuje starosta po zasięgnięciu opinii

powiatowej rady zatrudnienia.

3.

Zastępców kierownika powiatowego urzędu pracy powołuje i odwołuje starosta na wniosek

kierownika.

Minister właściwy do spraw administracji publicznej określi, w drodze rozporządzenia,

wymagania, jakim powinni odpowiadać wojewódzcy inspektorzy nadzoru geodezyjnego i

kartograficznego, geodeci województw, geodeci powiatowi i geodeci gminni.

1.

Komendanta powiatowego (miejskiego) Policji powołuje, z zastrzeżeniem ust. 6 i art.

6h ust. 3, komendant wojewódzki Policji w porozumieniu ze starostą. Przepisu art.

35 ust. 3 pkt 1 ustawy o samorządzie powiatowym nie stosuje się.

2.

Komendant wojewódzki Policji, na wniosek komendanta powiatowego (miejskiego) Policji,

powołuje I i pozostałych zastępców komendanta powiatowego (miejskiego) Policji.

3.

Na stanowisko komendanta powiatowego (miejskiego) Policji i zastępcy komendanta powiatowego

(miejskiego) Policji powołuje się oficerów Policji. Kandydaci na stanowisko komendanta

powiatowego (miejskiego) Policji zostają wytypowani w drodze konkursu.

4.

W razie zwolnienia stanowiska komendanta powiatowego (miejskiego) Policji komendant

wojewódzki Policji, do czasu powołania nowego komendanta, powierza pełnienie obowiązków

komendanta powiatowego (miejskiego) Policji, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy,

jednemu z jego zastępców lub wyznaczonemu oficerowi.

5.

W razie czasowej niemożności sprawowania funkcji przez komendanta powiatowego (miejskiego)

Policji, zakres jego zadań i kompetencji rozciąga się na I zastępcę komendanta powiatowego

(miejskiego) Policji.

6.

W razie braku porozumienia, o którym mowa w ust. 1, komendant wojewódzki Policji,

po upływie 30 dni od dnia przedstawienia kandydatów do uzgodnienia ze starostą, powołuje

na stanowisko komendanta powiatowego (miejskiego) oficera Policji wskazanego przez

wojewodę.

1.

Do zadań wojewody w zakresie przeciwdziałania bezrobociu należy

1)

kontrola realizacji zadań z zakresu administracji rządowej, wynikających z przestrzegania

przepisów ustawy, wykonywanych przez jednostki samorządu terytorialnego,

2)

sprawowanie merytorycznego nadzoru nad wymaganym standardem usług świadczonych przez

urzędy pracy oraz odpowiednim poziomem kwalifikacji kadr w urzędach pracy na terenie

województwa.

2.

W postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji

w zakresie zatrudnienia i przeciwdziałania bezrobociu, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej

1)

organem właściwym jest starosta,

2)

organem wyższego stopnia jest wojewoda.

1.

Komendanta komisariatu Policji powołuje komendant powiatowy (miejski) Policji po zasięgnięciu

opinii właściwego terytorialnie wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) lub wójtów.

Opiniowanie to nie dotyczy komendanta komisariatu specjalistycznego.

2.

Zastępców komendanta komisariatu Policji powołuje komendant powiatowy (miejski) Policji

na wniosek komendanta komisariatu Policji.

3.

Na stanowisko komendanta komisariatu Policji i zastępcy komendanta komisariatu Policji

powołuje się oficerów lub aspirantów Policji.

4.

W razie zwolnienia stanowiska komendanta komisariatu Policji, komendant powiatowy

(miejski) Policji, do czasu powołania nowego komendanta, powierza, po zasięgnięciu

opinii wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) lub wójtów, pełnienie obowiązków komendanta

komisariatu Policji, na okres nie dłuższy niż 3 miesiące, jednemu z jego zastępców,

a w razie braku zastępców - innemu policjantowi.

5.

W razie czasowej niemożności sprawowania funkcji przez komendanta komisariatu Policji,

komendant powiatowy (miejski) Policji, do czasu ustania przeszkody w sprawowaniu tej

funkcji przez dotychczasowego komendanta, powierza pełnienie obowiązków komendanta

komisariatu Policji jednemu z jego zastępców, a w razie braku zastępców - innemu policjantowi.

1.

Odwołać ze stanowiska, o którym mowa w art. 6b ust. 1 i 2, w art. 6c ust. 1 i 2 oraz

w art. 6d ust. 1 i 2, może w każdym czasie, niezwłocznie lub w określonym terminie,

organ uprawniony do powołania na to stanowisko, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Odwołanie komendanta wojewódzkiego Policji lub komendanta powiatowego (miejskiego)

wymaga zasięgnięcia opinii

1)

wojewody - jeżeli odwołanie dotyczy komendanta wojewódzkiego Policji,

2)

starosty - jeżeli odwołanie dotyczy komendanta powiatowego (miejskiego) Policji.

3.

W przypadku braku opinii, o której mowa w ust. 2, właściwy organ uprawniony do powołania

na stanowisko komendanta odwołuje odpowiednio komendanta wojewódzkiego Policji lub

komendanta powiatowego (miejskiego) Policji, po upływie 14 dni od dnia przedstawienia

wniosku o wydanie opinii.

4.

Policjanta odwołanego ze stanowiska przenosi się do dyspozycji przełożonego policjanta

uprawnionego do odwołania ze stanowiska, z zastrzeżeniem, że policjanta odwołanego

ze stanowiska komendanta wojewódzkiego Policji przenosi się do dyspozycji Komendanta

Głównego Policji. Policjant przez okres 6 miesięcy ma prawo do uposażenia w wysokości

przysługującej przed odwołaniem.

Komendant wojewódzki Policji oraz komendant powiatowy (miejski) Policji są przełożonymi

policjantów na terenie swojego działania.

Komendant Główny Policji, komendant wojewódzki Policji, komendant powiatowy (miejski)

Policji wykonują swoje zadania przy pomocy podległych im komend, a komendant komisariatu

Policji - przy pomocy komisariatu.

1.

Konkurs na stanowisko komendanta wojewódzkiego Policji i komendanta powiatowego (miejskiego)

Policji ogłasza odpowiednio Komendant Główny Policji i komendant wojewódzki Policji.

2.

Konkurs na stanowisko komendanta wojewódzkiego Policji i komendanta powiatowego (miejskiego)

Policji przeprowadza się, jeżeli do konkursu zgłosiło się co najmniej 3 kandydatów.

W wyniku konkursu wyłania się co najmniej 2 kandydatów.

3.

W przypadku niespełnienia warunków określonych w ust. 2, stanowisko

1)

komendanta wojewódzkiego Policji - obejmuje oficer powołany w trybie art. 6b ust.

1,

2)

komendanta powiatowego (miejskiego) - obejmuje oficer wskazany przez wojewodę i powołany

przez komendanta wojewódzkiego Policji.

4.

Konkurs, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza komisja konkursowa w składzie

1)

jeden przedstawiciel sejmiku województwa, dwóch przedstawicieli Komendanta Głównego

Policji i dwóch przedstawicieli wojewody - jeżeli konkurs dotyczy wyboru kandydata

na stanowisko komendanta wojewódzkiego Policji,

2)

dwóch przedstawicieli komendanta wojewódzkiego Policji, jeden przedstawiciel wojewody

i dwóch przedstawicieli starosty - jeżeli konkurs dotyczy wyboru kandydata na stanowisko

komendanta powiatowego (miejskiego) Policji.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady powoływania komisji konkursowych i regulamin konkursów, o których mowa w ust.

1.

W dekrecie z dnia 28 października 1947 r. o mocy prawnej ksiąg wieczystych na obszarze

Ziem Odzyskanych i b. Wolnego Miasta Gdańska

(Dz. U. Nr 66, poz. 410 i z 1990 r. Nr 34, poz. 198) wprowadza się następujące zmiany

1)

użyte w art. 2 w ust. 3, w art. 5, w art. 6 w ust. 1 w zdaniu trzecim i w ust. 3 w

różnych przypadkach i liczbach wyrazy „władza administracji ogólnej I instancji” zastępuje się użytym w odpowiednim przypadku i liczbie wyrazem „starosta”;

2)

użyte w art. 6 w ust. 1 w zdaniu pierwszym i w art. 7 wyrazy „uprawnione są władze administracji ogólnej I instancji” zastępuje się wyrazami „uprawnieni są starostowie”;

3)

dodaje się art. 7a w brzmieniu

„

Art. 7a.

Zadania starosty określone w art. 2 w ust. 3, w art. 5, w art. 6 w ust. 1 i 3 oraz

w art. 7 są zadaniami z zakresu administracji rządowej.

”

1.

Do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym nie zaliczone do innych kategorii,

stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg

wewnętrznych.

2.

Zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu

opinii właściwej rady powiatu.

3.

Przebieg dróg gminnych ustala rada gminy.

1.

Do zadań z zakresu administracji rządowej realizowanych przez powiaty należy

1)

realizacja dla kombatantów i osób represjonowanych zadań w zakresie opieki zdrowotnej

i usług opiekuńczych,

2)

organizacja na terenie powiatu obchodu rocznic w celu upamiętnienia walki o niepodległość

Polski oraz uczczenia pamięci ofiar wojny i okresu powojennego,

3)

świadczenie pomocy w przygotowywaniu udokumentowanych wniosków o przyznanie w drodze

wyjątku emerytur i rent,

4)

analiza sytuacji życiowej kombatantów i osób represjonowanych oraz podejmowanie w

tym zakresie stosownych inicjatyw.

2.

Do zadań wojewody należy w szczególności

1)

sporządzanie bilansu potrzeb i środków w zakresie realizacji zadań wynikających z

ust. 1 we współpracy z gminami i powiatami,

2)

ustalanie sposobu wykonywania zadań z zakresu administracji rządowej realizowanych

przez powiaty,

3)

realizacja działań zmierzających do integracji środowisk kombatanckich i koordynacji

ich działań.

3.

Samorząd powiatowy oraz wojewoda współdziałają przy realizacji swoich zadań z organizacjami

społecznymi oraz stowarzyszeniami kombatantów i osób represjonowanych.

4.

Do wypełniania zadań określonych w ust. 1 i 2 wojewoda może powołać pełnomocnika w

porozumieniu z Kierownikiem Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych.

Wojewoda, na wniosek wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub za jego zgodą,

może powierzyć, w drodze porozumienia, prowadzenie spraw z zakresu właściwości wojewódzkiego

inspektora ochrony środowiska, w tym wydawanie w jego imieniu decyzji administracyjnych,

powiatom położonym na terenie województwa.

1.

Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa, jako organ reprezentujący Skarb Państwa,

działając w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki, zapewnia udział

osoby wyznaczonej przez wojewodę oraz osoby wyznaczonej przez organy stanowiące jednostek

samorządu terytorialnego (jeżeli osoba taka została wyznaczona), mających udziały

lub akcje w spółce, w radzie nadzorczej tej spółki, będącej zarządzającym strefą.

Do składu rady nadzorczej spółki będącej zarządzającym może zostać powołana osoba

wskazana przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą na terenie strefy. Do składu

rady nadzorczej spółki będącej zarządzającym nie może być powołana osoba, która jest

członkiem władz lub pracownikiem podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą na

terenie strefy lub pozostaje w związku gospodarczym z takim podmiotem.

2.

W przypadku gdy zarządzającym jest spółka, w stosunku do której samorząd województwa

posiada uprawnienia, o których mowa w art. 6, postanowienia ust. 1 stosuje się odpowiednio.

Zadania starosty określone w art. 2 w ust. 3, w art. 5, w art. 6 w ust. 1 i 3 oraz

w art. 7 są zadaniami z zakresu administracji rządowej.

1.

Służbą Ochrony Zabytków kieruje Generalny Konserwator Zabytków, który jest centralnym

organem administracji rządowej.

2.

Generalnego Konserwatora Zabytków powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów, na wniosek

ministra właściwego do spraw kultury.

3.

Zastępcę Generalnego Konserwatora Zabytków powołuje i odwołuje minister właściwy do

spraw kultury, na wniosek Generalnego Konserwatora Zabytków.

4.

Generalny Konserwator Zabytków kieruje Służbą Ochrony Zabytków przy pomocy Urzędu

Generalnego Konserwatora Zabytków.

5.

Prezes Rady Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw kultury, w drodze rozporządzenia,

nadaje statut Urzędowi Generalnego Konserwatora Zabytków.

1.

Główny Geodeta Kraju wykonuje zadania określone w ustawie, a w szczególności

1)

pełni funkcję organu wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego

w stosunku do wojewódzkich inspektorów nadzoru geodezyjnego i kartograficznego, a

także nadzoruje i kontroluje ich działania,

2)

prowadzi centralny zasób geodezyjny i kartograficzny oraz dysponuje środkami Centralnego

Funduszu Gospodarki Zasobem Geodezyjnym i Kartograficznym,

3)

zakłada podstawowe osnowy geodezyjne, grawimetryczne i magnetyczne,

4)

opracowuje zasady przygotowania organizacyjno-technicznego katastru, uzgadniania usytuowania

projektowanych sieci uzbrojenia terenu oraz wytyczne powszechnej taksacji nieruchomości,

5)

prowadzi państwowy rejestr granic Rzeczypospolitej Polskiej oraz granic administracyjnych

województw,

6)

rejestruje systemy informacji o terenie o znaczeniu ogólnopaństwowym i przechowuje

ich kopie zabezpieczające oraz współpracuje z innymi resortami w zakładaniu i prowadzeniu

geograficznych systemów informacyjnych,

7)

współpracuje z wyspecjalizowanymi w dziedzinie geodezji i kartografii organizacjami

międzynarodowymi, regionalnymi oraz organami i urzędami innych krajów,

8)

inicjuje prace naukowe i badawczo-rozwojowe w zakresie standardów organizacyjno-technicznych

oraz zastosowania metod informatycznych, fotogrametrycznych i satelitarnych w dziedzinie

geodezji i kartografii oraz w krajowym systemie informacji o terenie,

9)

nadaje uprawnienia zawodowe w dziedzinie geodezji i kartografii, prowadzi rejestr

osób uprawnionych oraz współpracuje z samorządami i organizacjami zawodowymi geodetów

i kartografów,

10)

prowadzi sprawy związane z ochroną tajemnicy państwowej i służbowej działalności geodezyjnej

i kartograficznej.

2.

Główny Geodeta Kraju współdziała z ministrem właściwym do spraw rolnictwa przy wykonywaniu

zadań Służby Geodezyjnej i Kartograficznej Rzeczypospolitej Polskiej w sprawach

1)

ewidencji gruntów i budynków - na obszarach wiejskich,

2)

podziałów i rozgraniczenia nieruchomości - na obszarach nie objętych działaniem ustawy

z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741

i z 1998 r. Nr 106, poz. 668).

1.

Wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego działający w imieniu

wojewody wykonuje zadania nie zastrzeżone na rzecz organów administracji geodezyjnej

i kartograficznej, a w szczególności

1)

kontroluje przestrzeganie i stosowanie przepisów ustawy, a w szczególności

a)

zgodność wykonywania prac geodezyjnych i kartograficznych z przepisami ustawy,

b)

posiadanie uprawnień zawodowych przez osoby wykonujące samodzielne funkcje w dziedzinie

geodezji i kartografii,

2)

kontroluje działania administracji geodezyjnej i kartograficznej,

3)

współdziała z organami kontroli państwowej w zakresie właściwości nadzoru geodezyjnego

i kartograficznego,

4)

rejestruje lokalne systemy informacji o terenie oraz przechowuje kopie zabezpieczające

bazy danych, w tym w szczególności bazy danych ewidencji gruntów i budynków,

5)

prowadzi rejestr granic administracyjnych gmin i powiatów.

2.

W rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego

i kartograficznego jest organem

1)

pierwszej instancji w sprawach określonych w ustawie,

2)

wyższego stopnia w stosunku do organów administracji geodezyjnej i kartograficznej.

Do zadań marszałka województwa należy w szczególności

1)

prowadzenie wojewódzkiego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a także dysponowanie

środkami wojewódzkiego Funduszu Gospodarki Zasobem Geodezyjnym i Kartograficznym,

2)

zlecanie wykonania i udostępnianie map topograficznych i tematycznych dla obszarów

właściwych województw,

3)

prowadzenie wojewódzkich baz danych wchodzących w skład krajowego systemu informacji

o terenie.

Do zadań starosty należy w szczególności

1)

prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym ewidencji gruntów

i budynków, gleboznawczej klasyfikacji gruntów i geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia

terenu oraz dysponowanie środkami powiatowego Funduszu Gospodarki Zasobem Geodezyjnym

i Kartograficznym,

2)

uzgadnianie usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu,

3)

zakładanie osnów szczegółowych,

4)

zakładanie i aktualizacja mapy zasadniczej,

5)

przeprowadzanie powszechnej taksacji nieruchomości oraz opracowywanie i prowadzenie

map i tabel taksacyjnych dotyczących nieruchomości,

6)

ochrona znaków geodezyjnych, grawimetrycznych i magnetycznych,

7)

prowadzenie powiatowych baz danych wchodzących w skład krajowego systemu informacji

o terenie.

W ustawie z dnia 1 lipca 1949 r. o zakładach leczniczych dla zwierząt

(Dz. U. Nr 41, poz. 297, z 1988 r. Nr 41, poz. 324 oraz z 1990 r. Nr 34, poz. 198) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 17 wyraz „Wojewoda” zastępuje się wyrazami „Powiatowy lekarz weterynarii”;

2)

art. 22 otrzymuje brzmienie

„

Art. 22.

Nadzór nad wykonywaniem przepisów ustawy w odniesieniu do lecznic sprawuje starosta

za pośrednictwem powiatowego lekarza weterynarii.

”

;

3)

w art. 14 w ust. 2, art. 16, art. 21, art. 23 ust. 3 wyrazy „(art. 22 ust. 2)” zastępuje się wyrazami „(art. 22)”.

W sprawach określonych w ustawie rozstrzyga, w drodze decyzji administracyjnej, starosta

właściwy ze względu na miejsce zamieszkania wnioskodawcy, a w przypadku braku takiego

miejsca - Prezydent m. st. Warszawy jako organ wykonawczy gminy Warszawa-Centrum.

1.

Ochronę dóbr kultury sprawują następujące organy

1)

minister właściwy do spraw kultury,

2)

Generalny Konserwator Zabytków,

3)

wojewoda, przy pomocy wojewódzkiego konserwatora zabytków jako kierownika wojewódzkiej

Służby Ochrony Zabytków wchodzącej w skład zespolonej administracji wojewódzkiej,

4)

dyrektorzy (kierownicy) muzeów w stosunku do zabytków znajdujących się w muzeach,

5)

dyrektor Ośrodka Dokumentacji Zabytków, kierujący centralną ewidencją dóbr kultury,

6)

dyrektorzy (kierownicy) jednostek organizacyjnych powołanych do ochrony zabytków,

7)

Biblioteka Narodowa w Warszawie i biblioteki wyznaczone przez ministra właściwego

do spraw kultury w porozumieniu z właściwymi ministrami (kierownikami urzędów centralnych)

i Polską Akademią Nauk, w stosunku do zabytkowych materiałów bibliotecznych w zakresie

im zleconym.

2.

Wojewódzki konserwator zabytków wykonuje w imieniu wojewody zadania i kompetencje

Służby Ochrony Zabytków określone w ustawie i przepisach odrębnych.

3.

Wojewódzkiego konserwatora zabytków powołuje i odwołuje wojewoda, na wniosek Generalnego

Konserwatora Zabytków lub za jego zgodą.

4.

Zastępcę wojewódzkiego konserwatora zabytków powołuje i odwołuje wojewoda, na wniosek

wojewódzkiego konserwatora zabytków.

5.

Wojewódzki konserwator zabytków kieruje wojewódzkim oddziałem Służby Ochrony Zabytków.

6.

W rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, w sprawach związanych z wykonywaniem

zadań i kompetencji Służby Ochrony Zabytków, organem właściwym jest, jeżeli ustawa

nie stanowi inaczej, wojewódzki konserwator zabytków i jako organ wyższego stopnia

Generalny Konserwator Zabytków.

7.

Wojewoda, na wniosek wojewódzkiego konserwatora zabytków, może tworzyć delegatury

wojewódzkiego oddziału Służby Ochrony Zabytków. Kierownik delegatury może, z upoważnienia

wojewódzkiego konserwatora zabytków, prowadzić sprawy i wydawać na terenie swojego

działania decyzje administracyjne.

8.

Wojewoda, na wniosek wojewódzkiego konserwatora zabytków lub za jego zgodą, może powierzyć

w drodze porozumienia prowadzenie spraw z zakresu właściwości wojewódzkiego konserwatora

zabytków, w tym wydawanie w jego imieniu decyzji administracyjnych, gminom i powiatom,

a także związkom gmin i powiatów, położonym na terenie województwa.

9.

Minister właściwy do spraw kultury w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw administracji

publicznej określi, w drodze rozporządzenia, zasady organizacji wojewódzkich oddziałów

Służby Ochrony Zabytków.

1.

Główny Inspektor Sanitarny jest centralnym organem administracji rządowej podległym

ministrowi właściwemu do spraw zdrowia.

2.

Głównego Inspektora Sanitarnego powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek

ministra właściwego do spraw zdrowia.

1.

Drogi nie zaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych, w szczególności drogi w

osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych, dojazdowe do obiektów

użytkowanych przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą, place przed dworcami

kolejowymi, autobusowymi i portami są drogami wewnętrznymi.

2.

Budowa, utrzymanie, zarządzanie i oznakowanie dróg wewnętrznych należy do zarządcy

terenu.

3.

Finansowanie zadań, o których mowa w ust. 2, należy do zarządcy terenu.

4.

Budowa, utrzymanie i oznakowanie skrzyżowań dróg wewnętrznych z drogami publicznymi

oraz urządzeń bezpieczeństwa i organizacji ruchu związanych z funkcjonowaniem skrzyżowań

należy do zarządu drogi publicznej.

1.

Przy Głównym Geodecie Kraju działają

1)

Państwowa Rada Geodezyjna i Kartograficzna jako organ doradczy i opiniodawczy,

2)

Komisja Standaryzacji Nazw poza Granicami Polski.

2.

Główny Geodeta Kraju określa skład osobowy Rady i Komisji, o których mowa w ust. 1.

3.

Minister właściwy do spraw administracji publicznej określi, w drodze rozporządzenia,

tryb i zakres działania Państwowej Rady Geodezyjnej i Kartograficznej i Komisji Standaryzacji

Nazw poza Granicami Polski oraz zasady wynagradzania ich członków.

W rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, w sprawach związanych z wykonywaniem

zadań i kompetencji Inspekcji Ochrony Środowiska organem właściwym jest, jeżeli ustawa

nie stanowi inaczej, wojewódzki inspektor ochrony środowiska i jako organ wyższego

stopnia - Główny Inspektor Ochrony Środowiska.

1.

Jednostkami organizacyjnymi Państwowej Straży Pożarnej są

1)

Komenda Główna,

2)

komenda wojewódzka,

3)

komenda powiatowa (miejska),

4)

Szkoła Główna Służby Pożarniczej, pozostałe szkoły oraz ośrodki szkolenia,

5)

jednostki badawczo-rozwojowe,

6)

Centralne Muzeum Pożarnictwa.

2.

W skład komendy powiatowej (miejskiej) Państwowej Straży Pożarnej wchodzą jednostki

ratowniczo-gaśnicze.

3.

Komendanci komend, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, mogą tworzyć jednostki ratowniczo-gaśnicze.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe zasady tworzenia i likwidacji jednostek ratowniczo-gaśniczych Państwowej

Straży Pożarnej,

2)

szczegółowe zasady wyposażenia jednostek organizacyjnych Państwowej Straży Pożarnej,

a w szczególności

a)

standardy wyposażenia jednostek ratowniczo-gaśniczych Państwowej Straży Pożarnej w

pojazdy gaśnicze i specjalne oraz w sprzęt i środki techniczne,

b)

normy wyposażenia w sprzęt specjalistyczny, pojazdy i środki techniczne do ratownictwa

technicznego, chemicznego, ekologicznego i medycznego,

c)

normy wyposażenia krajowych baz sprzętu specjalistycznego i środków gaśniczych.

1.

Notariusz przesyła ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w terminie 7 dni od

dnia sporządzenia, wypis z aktu notarialnego, mocą którego cudzoziemiec nabył lub

objął nieruchomość, udziały lub akcje w spółce, będącej właścicielem lub wieczystym

użytkownikiem nieruchomości.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do sądu, jeżeli nabycie nieruchomości nastąpiło

na podstawie prawomocnego orzeczenia oraz gdy nabycie lub objęcie udziałów lub akcji

nastąpiło na podstawie wpisu do rejestru handlowego.

Ochronę dóbr kultury w zakresie określonym ustawą oraz innymi przepisami sprawują

również organy jednostek samorządu terytorialnego.

Główny Inspektor Skupu i Przetwórstwa Artykułów Rolnych może ustalać ogólne kierunki

działania organów Inspekcji lub - w przypadku zagrożenia bezpieczeństwa obrotu gospodarczego,

w zakresie należącym do właściwości Inspekcji - szczegółowe zasady ich postępowania,

a także zasady współdziałania z innymi organami administracji publicznej i kontroli

państwowej.

1.

Komendant powiatowy (miejski) Policji może tworzyć rewiry dzielnicowych na zasadach

określonych przez Komendanta Głównego Policji.

2.

Kierownika rewiru mianuje i zwalnia ze stanowiska komendant powiatowy (miejski) Policji,

po zasięgnięciu opinii wójta (burmistrza lub prezydenta miasta), chyba że do wyrażania

opinii w tej sprawie upoważniony został organ wykonawczy jednostki pomocniczej gminy.

3.

Do zadań kierownika rewiru należy w szczególności

1)

rozpoznawanie zagrożeń i przeciwdziałanie przyczynom ich powstawania,

2)

inicjowanie i organizowanie działań społeczności lokalnych mających na celu zapobieganie

popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz innym zjawiskom kryminogennym,

3)

wykonywanie czynności administracyjno-porządkowych oraz innych nie cierpiących zwłoki

czynności związanych z zawiadomieniem o przestępstwie i zabezpieczeniem miejsca zdarzenia.

1.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska ustala ogólne kierunki działania organów Inspekcji

lub - w przypadku nadzwyczajnego zagrożenia środowiska w zakresie należącym do właściwości

Inspekcji Ochrony Środowiska - szczegółowe zasady postępowania inspektorów, a także

zasady ich współdziałania z innymi organami administracji publicznej.

2.

Rada powiatu i sejmik województwa przynajmniej raz na rok rozpatrują informacje właściwego

inspektora o stanie środowiska na obszarze powiatu lub województwa. Na żądanie właściwej

rady gminy, rady powiatu lub sejmiku województwa informację taką właściwy inspektor

ochrony środowiska obowiązany jest składać w każdym czasie. Wojewódzki inspektor ochrony

środowiska informuje zarząd powiatu i zarząd województwa o wynikach kontroli obiektów

o podstawowym znaczeniu dla danego terenu.

3.

W związku z przedłożoną informacją, o której mowa w ust. 2, radzie powiatu służy prawo

do określania, w drodze uchwały, kierunków działania właściwego organu Inspekcji Ochrony

Środowiska, w celu zapewnienia na danym obszarze należytej ochrony środowiska.

4.

W przypadkach bezpośredniego zagrożenia środowiska starosta, wójt, burmistrz (prezydent

miasta) może wydać właściwemu organowi Inspekcji Ochrony Środowiska polecenie podjęcia

działań zmierzających do usunięcia tego zagrożenia.

5.

Uchwała podjęta na podstawie ust. 3 lub polecenie wydane na podstawie ust. 4 nie mogą

dotyczyć wykonania konkretnych czynności służbowych ani określać sposobu wykonania

zadania przez organy Inspekcji Ochrony Środowiska, lecz powinny ustalać przedmiot

działania lub wskazywać stan niezgodny z prawem, o którego usunięcie chodzi.

6.

Organ jednostki samorządu terytorialnego niezwłocznie informuje wojewódzkiego inspektora

ochrony środowiska o podjęciu uchwały lub wydaniu polecenia, o których mowa w ust.

3-5.

1.

Starosta, wójt, burmistrz (prezydent miasta) ponoszą wyłączną odpowiedzialność za

treść polecenia wydanego na podstawie art. 8a ust. 4.

2.

Polecenie przekazane ustnie wymaga potwierdzenia na piśmie.

3.

Polecenie podlega niezwłocznemu wykonaniu. Właściwy wojewódzki inspektor ochrony środowiska

natychmiast przedkłada sprawę Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska, jeżeli nie

jest w stanie wykonać polecenia albo jeżeli polecenie narusza prawo.

4.

Polecenie naruszające prawo jest nieważne. O nieważności polecenia rozstrzyga wojewoda.

Wynik zbiórki i sposób zużytkowania zebranych ofiar powinien być podany do wiadomości

organu, który udzielił pozwolenia, oraz ogłoszony w terminie 1 miesiąca w prasie,

w rozumieniu przepisów Prawa prasowego, o zasięgu obejmującym co najmniej obszar,

na którym zbiórka została przeprowadzona.

Jednostki samorządu terytorialnego mogą tworzyć spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

lub spółki akcyjne, a także mogą przystępować do takich spółek.

W dekrecie z dnia 6 września 1951 r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych

gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych

(Dz. U. Nr 46, poz. 340, z 1957 r. Nr 39, poz. 172, z 1969 r. Nr 13, poz. 95 i z 1990 r. Nr 34, poz. 198) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 5 w ust. 1

-

wyrazy „powiatowa komisja ziemska” zastępuje się wyrazem „starosta”,

-

dodaje się zdanie drugie w brzmieniu

„

Wydawanie tych aktów jest zadaniem z zakresu administracji rządowej.

”

;

2)

w art. 6 w ust. 1 i 3 oraz w art. 7 w ust. 3 wyrazy „prezydium powiatowej rady narodowej” zastępuje się wyrazami „starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej”.

1.

Podania w sprawach określonych w ustawie osoby zamieszkałe w Polsce składają organom,

o których mowa w art. 8. Jeżeli wnioskodawca zamieszkuje za granicą, podanie składa

się za pośrednictwem konsula Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Właściwość miejscową starostów określa, w stosunku do osób zamieszkałych za granicą,

kolejno: ostatnie miejsce ich zamieszkania albo ostatnie miejsce pobytu w Polsce.

W przypadku braku takich podstaw właściwy jest Prezydent m. st. Warszawy jako organ

wykonawczy gminy Warszawa-Centrum.

Lekarz, starszy felczer lub felczer, który w czasie wykonywania czynności zawodowych

stwierdził przypadek choroby zakaźnej lub powziął podejrzenie co do istnienia takiej

choroby, jest obowiązany zastosować środki zapobiegające szerzeniu się choroby. Jeżeli

lekarz, starszy felczer lub felczer nie jest upoważniony do wykonywania uprawnień

inspektora sanitarnego, przysługują mu w takim przypadku uprawnienia określone w art.

7 ust. 1 pkt 2, 3 i 5 oraz ust. 2, z tym że od jego decyzji może być wniesione odwołanie

do właściwego inspektora sanitarnego.

1.

Minister właściwy do spraw transportu może nałożyć na przewoźnika obowiązek zawarcia

umowy o wykonanie zadania przewozowego, jeżeli jest to niezbędne ze względu na potrzeby

obronności lub bezpieczeństwa państwa bądź w przypadku klęski żywiołowej.

2.

W przypadku klęsk żywiołowych obowiązek, o którym mowa w ust. 1, może nałożyć odpowiednio

wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa.

3.

W wypadkach określonych w ust. 1 i 2 organ nakładający obowiązek zapewnia przewoźnikowi

środki finansowe niezbędne do wykonania nałożonego zadania lub wskazuje podmiot, który

na podstawie umowy z przewoźnikiem zapewni środki finansowe na wykonanie tego zadania.

Jeżeli droga niezbędna dla komunikacji publicznej nie została zaliczona do kategorii

dróg wojewódzkich, powiatowych lub gminnych, zaliczenie do odpowiedniej kategorii

może nastąpić w drodze rozporządzenia ministra właściwego do spraw transportu.

1.

Centralnym organem administracji rządowej w sprawach organizacji krajowego systemu

ratowniczo-gaśniczego oraz ochrony przeciwpożarowej jest Komendant Główny Państwowej

Straży Pożarnej, podległy ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.

2.

Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej powołuje spośród oficerów Państwowej

Straży Pożarnej i odwołuje Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do

spraw wewnętrznych.

3.

Zastępców Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej powołuje spośród oficerów

Państwowej Straży Pożarnej i odwołuje minister właściwy do spraw wewnętrznych, na

wniosek Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej.

1.

Jednostki samorządu terytorialnego organizują działalność kulturalną, tworząc samorządowe

instytucje kultury, dla których prowadzenie takiej działalności jest podstawowym celem

statutowym.

2.

Prowadzenie działalności kulturalnej jest zadaniem własnym jednostek samorządu terytorialnego

o charakterze obowiązkowym.

1.

Pielęgniarka po ukończeniu szkoły pielęgniarskiej, a położna po ukończeniu szkoły

położnych, w celu uzyskania prawa wykonywania zawodu, obowiązana jest do odbycia 12-miesięcznego

stażu podyplomowego w zakładzie opieki zdrowotnej.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia zapewnia środki finansowe niezbędne do odbycia

stażu podyplomowego dla absolwentów szkół pielęgniarskich i szkół położnych.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Pielęgniarek

i Położnych określi, w drodze rozporządzenia, ramowy program stażu pielęgniarki i

stażu położnej, sposób i tryb odbywania oraz zaliczania stażu podyplomowego, zakres

uprawnień zawodowych pielęgniarki i położnej w okresie odbywania stażu podyplomowego

oraz warunki, jakie powinien spełniać zakład opieki zdrowotnej, w którym odbywane

są staże podyplomowe.

4.

Marszałek województwa, po zasięgnięciu opinii właściwej okręgowej rady pielęgniarek

i położnych, ustala listę zakładów opieki zdrowotnej, uprawnionych do prowadzenia

staży podyplomowych.

Od decyzji wydanych przez starostę, wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej,

w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa przysługuje stronie

odwołanie do wojewody.

W dekrecie z dnia 23 kwietnia 1953 r. o świadczeniach w celu zwalczania klęsk żywiołowych

(Dz. U. Nr 23, poz. 93, z 1959 r. Nr 27, poz. 167, z 1970 r. Nr 16, poz. 138, z 1983 r. Nr 44, poz. 200 oraz z 1996 r. Nr 106, poz. 496) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2

a)

w ust. 1 wyrazy „prezydia rad narodowych (gminnych, miejskich, powiatowych, wojewódzkich) właściwe” zastępuje się wyrazami „odpowiednio właściwy wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta oraz wojewoda”,

b)

w ust. 2 wyrazy „prezydiami rad narodowych” zastępuje się wyrazami „wójtami, burmistrzami (prezydentami miast), starostami oraz wojewodami”,

c)

dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Koordynację zorganizowanej akcji społecznej odbywającej się na obszarze

1)

gmin znajdujących się w jednym powiecie sprawuje - starosta,

2)

powiatów znajdujących się w jednym województwie sprawuje - właściwy miejscowo wojewoda,

3)

powiatów znajdujących się w kilku województwach sprawuje - wskazany przez ministra

właściwego do spraw wewnętrznych, wojewoda tego województwa, którego teren w największym

stopniu został objęty klęską,

4)

kilku województw sprawuje - minister właściwy do spraw wewnętrznych.

”

;

2)

art. 3 otrzymuje brzmienie

„

Art. 3.

1.

Jeżeli środki, którymi dysponuje właściwy organ jednostki samorządu terytorialnego

albo wojewoda, są niewystarczające, organy te mogą wprowadzić obowiązek świadczeń

osobistych i rzeczowych na cele zorganizowanej akcji społecznej.

2.

O nałożeniu obowiązku, o którym mowa w ust. 1, właściwy organ jednostki samorządu

terytorialnego zawiadamia bezzwłocznie starostę i wojewodę.

3.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, wchodzi w życie z dniem ogłoszenia. Zasady i formy

ogłoszenia określają odrębne przepisy.

”

;

3)

w art. 4 skreśla się ust. 2 oraz oznaczenie ust. 1;

4)

w art. 5 w ust. 1 wyrazy „prezydium właściwej miejskiej, dzielnicowej lub gminnej rady narodowej” zastępuje się wyrazami „odpowiednio wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo wojewoda”;

5)

w art. 9 skreśla się ust. 2 oraz oznaczenie ust. 1.

1.

Zadania Inspekcji Sanitarnej określone w rozdziale 1 wykonują następujące organy

1)

Główny Inspektor Sanitarny,

2)

wojewoda przy pomocy wojewódzkiego inspektora sanitarnego, jako kierownika wojewódzkiej

inspekcji sanitarnej wchodzącej w skład zespolonej administracji wojewódzkiej,

3)

powiatowy inspektor sanitarny, jako kierownik powiatowej inspekcji sanitarnej wchodzącej

w skład zespolonej administracji powiatowej,

4)

portowy inspektor sanitarny dla morskich portów i przystani, wód wewnętrznych i terytorialnych

oraz jednostek pływających na tych obszarach,

5)

kolejowy inspektor sanitarny dla obszarów kolejowych.

2.

Wojewódzki inspektor sanitarny wykonuje w imieniu wojewody zadania i kompetencje Inspekcji

Sanitarnej określone w ustawie i przepisach odrębnych.

3.

Wojewódzki, powiatowy, portowy i kolejowy inspektor sanitarny kierują działalnością

odpowiednio: wojewódzkiej, powiatowej, portowej i kolejowej stacji sanitarno-epidemiologicznej,

będących zakładami opieki zdrowotnej.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw administracji

publicznej określa, w drodze rozporządzenia, terytorialny zakres działania oraz siedziby

portowych i kolejowych inspektorów sanitarnych.

5.

Wojewódzki inspektor sanitarny może, za zgodą wojewody, powierzyć powiatowemu inspektorowi,

w drodze porozumienia, prowadzenie spraw z zakresu swojej właściwości, w tym wydawanie

w jego imieniu decyzji administracyjnych.

6.

Ilekroć w dalszych przepisach ustawy jest mowa o inspektorze sanitarnym bez bliższego

rozróżnienia, to przepisy te odnoszą się do wojewódzkiego, powiatowego, portowego

i kolejowego inspektora sanitarnego.

1.

Do zadań Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej należy

1)

kierowanie pracą Komendy Głównej Państwowej Straży Pożarnej,

2)

kierowanie krajowym systemem ratowniczo-gaśniczym, a w szczególności

a)

dysponowanie jednostkami krajowego systemu ratnowniczo-gaśniczego na obszarze kraju,

poprzez swoje stanowisko kierowania,

b)

ustalanie zbiorczego planu sieci jednostek krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego,

c)

ustalanie planu rozmieszczania na obszarze kraju sprzętu specjalistycznego w ramach

krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego,

d)

dysponowanie odwodami operacyjnymi i kierowanie ich siłami,

e)

dowodzenie działaniami ratowniczymi, których rozmiar lub zasięg przekracza możliwość

sił ratowniczych województwa,

f)

organizowanie i kierowanie centralnymi odwodami operacyjnymi,

g)

analizowanie działań ratowniczych prowadzonych przez jednostki organizacyjne krajowego

systemu ratowniczo-gaśniczego,

3)

analizowanie zagrożeń pożarowych i innych miejscowych zagrożeń,

4)

inicjowanie przedsięwzięć oraz prac naukowo-badawczych w zakresie ochrony przeciwpożarowej

i ratownictwa,

5)

organizowanie i określanie zasad kształcenia zawodowego,

6)

inicjowanie oraz przygotowywanie projektów aktów normatywnych dotyczących ochrony

przeciwpożarowej i ratownictwa,

7)

powoływanie i odwoływanie rzeczoznawców do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych i

nadzór nad ich działalnością,

8)

ustalanie programów i zasad szkolenia pożarniczego dla jednostek ochrony przeciwpożarowej,

o których mowa w art. 15 pkt 2-6 i 8 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie

przeciwpożarowej (Dz. U. Nr 81, poz. 351, z 1994 r. Nr 27, poz. 96 i Nr 89, poz. 414,

z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 111, poz. 725 i Nr 121, poz. 770 oraz z 1998 r.

Nr 106, poz. 668),

9)

wspieranie inicjatyw społecznych w zakresie ochrony przeciwpożarowej i ratownictwa,

10)

współdziałanie z Zarządem Głównym Związku Ochotniczych Straży Pożarnych Rzeczypospolitej

Polskiej,

11)

prowadzenie współpracy międzynarodowej w zakresie swojej właściwości.

2.

Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej sprawuje nadzór nad

1)

Szkołą Główną Służby Pożarniczej, w zakresie wykonywania przez nią zadań jednostki

organizacyjnej Państwowej Straży Pożarnej,

2)

pozostałymi szkołami oraz jednostkami badawczo-rozwojowymi Państwowej Straży Pożarnej,

3)

Centralnym Muzeum Pożarnictwa.

3.

Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej kontroluje działania organów i jednostek

organizacyjnych Państwowej Straży Pożarnej.

4.

Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej jest przełożonym strażaków pełniących

służbę w Państwowej Straży Pożarnej.

1.

Za świadczenia zdrowotne udzielane osobom chorym psychicznie lub upośledzonym umysłowo

przez publiczne zakłady psychiatrycznej opieki zdrowotnej nie pobiera się od tych

osób opłat.

2.

Osobom, o których mowa w ust. 1, przebywającym w publicznym szpitalu psychiatrycznym

przysługują ponadto leki i artykuły sanitarne oraz pomieszczenie i wyżywienie odpowiednie

do stanu zdrowia, za które nie pobiera się od tych osób opłat.

Posiadanie i hodowanie lub utrzymywanie chartów rasowych lub ich mieszańców wymaga

zezwolenia starosty.

1.

Przepisy niniejszego działu stosuje się do nieruchomości stanowiącej własność Skarbu

Państwa oraz własność jednostek samorządu terytorialnego, z wyłączeniem nieruchomości

wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, chyba że przepisy dotyczące

gospodarowania tym Zasobem stanowią inaczej. Wyłączenie nie dotyczy art. 13 ust. 4

oraz art. 67 ust. 1.

2.

Przepisy dotyczące jednostek samorządu terytorialnego stosuje się odpowiednio do związków

tych jednostek.

Do zadań z zakresu pomocy społecznej realizowanych przez powiat należy

1)

organizowanie i zapewnienie usług w określonym standardzie w domu pomocy społecznej

o zasięgu ponadgminnym oraz kierowanie osób ubiegających się o przyjęcie do domu pomocy

społecznej,

2)

opracowywanie powiatowej strategii rozwiązywania problemów społecznych,

3)

udzielanie informacji o prawach i uprawnieniach,

4)

organizowanie specjalistycznego poradnictwa,

5)

udzielanie schronienia, posiłku, niezbędnego ubrania, sprawienie pogrzebu osobom bezdomnym

przebywającym na terenie powiatu, które zerwały w sposób trwały związki z gminą, na

terenie której miało miejsce zdarzenie powodujące bezdomność,

6)

prowadzenie ośrodka interwencji kryzysowej,

7)

zapewnienie szkolenia i doskonalenia zawodowego kadr pomocy społecznej z terenu powiatu,

8)

doradztwo metodyczne dla ośrodków pomocy społecznej i pracowników socjalnych,

9)

finansowanie powiatowych ośrodków wsparcia, z wyłączeniem ośrodków, o których mowa

w art. 11a pkt 1,

10)

pomoc w integracji ze środowiskiem osób opuszczających niektóre rodzaje placówek opiekuńczo-wychowawczych,

zakładów dla nieletnich i rodzin zastępczych, o których mowa w art. 31c ust. 1, z

zastrzeżeniem art. 11a pkt 4,

11)

podejmowanie innych działań wynikających z rozeznanych potrzeb,

12)

realizacja innych zadań przewidzianych w odrębnych ustawach.

W dekrecie z dnia 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i o uregulowaniu innych spraw,

związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym

(Dz. U. z 1959 r. Nr 14, poz. 78, z 1961 r. Nr 32, poz. 161, z 1971 r. Nr 27, poz. 250 i z 1990 r. Nr 34, poz. 198), wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 4 w ust. 1, w art. 11 w ust. 1 i w art. 14 wyrazy „prezydium powiatowej rady narodowej” zastępuje się wyrazem „starosta”;

2)

w art. 2, w art. 6 w ust. 3 oraz w art. 19 w ust. 2 i 4 wyrazy „prezydium wojewódzkiej rady narodowej” zastępuje się wyrazem „starosta”;

3)

dodaje się art. 19a w brzmieniu

„

Art. 19a.

Zadania starosty określone w art. 2, w art. 4 w ust. 1, w art. 6 w ust. 3, w art.

11 w ust. 1, w art. 14 oraz w art. 19 w ust. 2 i 4 są zadaniami z zakresu administracji

rządowej.

”

1.

Wojewódzkiego, portowego i kolejowego inspektora sanitarnego powołuje i odwołuje wojewoda,

w porozumieniu z Głównym Inspektorem Sanitarnym.

2.

Zastępcę wojewódzkiego inspektora sanitarnego powołuje i odwołuje wojewoda na wniosek

wojewódzkiego inspektora sanitarnego.

3.

Powiatowego inspektora sanitarnego powołuje i odwołuje starosta, w porozumieniu z

wojewódzkim inspektorem sanitarnym.

4.

Zastępcę powiatowego inspektora sanitarnego powołuje i odwołuje starosta na wniosek

powiatowego inspektora sanitarnego.

5.

Główny Inspektor Sanitarny może w każdym czasie odwołać wojewódzkiego, powiatowego,

portowego i kolejowego inspektora sanitarnego, jeżeli przemawia za tym interes służby,

a w szczególności, jeżeli działalność tego inspektora lub podległej mu jednostki może

zagrozić prawidłowemu wykonywaniu zadań Inspekcji Sanitarnej, a zwłaszcza naruszyć

bezpieczeństwo sanitarne na terenie właściwości danej jednostki. Odwołanie w tym trybie

następuje w drodze decyzji administracyjnej i wymaga szczegółowego uzasadnienia na

piśmie.

1.

Przewodniczący zarządu gminy lub powiatu może żądać od właściwego komendanta Policji

przywrócenia stanu zgodnego z porządkiem prawnym lub podjęcia działań zapobiegających

naruszeniu prawa, a także zmierzających do usunięcia zagrożenia bezpieczeństwa i porządku

publicznego.

2.

Żądanie, o którym mowa w ust. 1, nie może dotyczyć czynności operacyjno-rozpoznawczych,

dochodzeniowo-śledczych oraz czynności z zakresu ścigania wykroczeń. Żądanie to nie

może dotyczyć wykonania konkretnej czynności służbowej ani określać sposobu wykonania

zadania przez Policję.

3.

Przewodniczący zarządu gminy lub powiatu ponoszą wyłączną odpowiedzialność za treść

żądania, o którym mowa w ust. 1.

4.

Żądanie, o którym mowa w ust. 1, przekazane ustnie wymaga potwierdzenia na piśmie.

5.

Właściwy komendant Policji niezwłocznie przedkłada sprawę komendantowi Policji wyższego

stopnia, jeżeli nie jest w stanie wykonać żądania, o którym mowa w ust. 1.

6.

Żądanie, o którym mowa w ust. 1, naruszające prawo jest nieważne. O nieważności żądania

stwierdza wojewoda.

1.

Zadania i kompetencje Państwowej Straży Pożarnej na obszarze województwa wykonują

1)

wojewoda przy pomocy komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej, jako kierownika

straży wchodzącej w skład zespolonej administracji rządowej w województwie,

2)

komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej.

2.

Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wykonuje w imieniu wojewody zadania

i kompetencje określone w ustawach.

Określone w ustawie zadania i kompetencje starosty są zadaniami z zakresu administracji

rządowej.

Do zadań z zakresu administracji rządowej realizowanych przez powiat należy

1)

organizowanie i zapewnianie funkcjonowania powiatowych ośrodków wsparcia dla osób

z zaburzeniami psychicznymi,

2)

przyznawanie oraz wypłacanie świadczeń przewidzianych ustawą osobom bezdomnym, przebywającym

na terenie powiatu, które zerwały w sposób trwały związki z gminą, na terenie której

miało miejsce zdarzenie powodujące bezdomność,

3)

pokrywanie kosztów podstawowej opieki zdrowotnej osobom bezdomnym, o których mowa

w art. 10a pkt 5,

4)

przyznawanie specjalnego świadczenia pieniężnego dla osób opuszczających niektóre

rodzaje placówek opiekuńczo-wychowawczych, zakładów dla nieletnich i rodzin zastępczych,

5)

organizowanie opieki w rodzinach zastępczych oraz udzielanie pomocy pieniężnej na

częściowe pokrycie kosztów utrzymania umieszczonych w nich dzieci,

6)

pomoc uchodźcom na podstawie art. 33,

7)

organizowanie i prowadzenie placówek opiekuńczo-wychowawczych,

8)

utworzenie i utrzymywanie powiatowego centrum pomocy rodzinie i zapewnianie środków

na wynagrodzenia pracowników realizujących zadania określone w pkt 1-8.

1.

W postępowaniu administracyjnym, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji

Państwowej Straży Pożarnej, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, organem właściwym

jest komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej.

2.

W postępowaniu administracyjnym, w sprawach, o których mowa w ust. 1, organami wyższego

stopnia są

1)

w stosunku do komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej - komendant

wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej,

2)

w stosunku do komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej - Komendant Główny

Państwowej Straży Pożarnej.

1.

Do zadań z zakresu pomocy społecznej realizowanych przez samorząd województwa należy

1)

sporządzanie bilansu potrzeb i środków w zakresie pomocy społecznej we współpracy

z gminami i powiatami oraz opracowywanie strategii rozwoju,

2)

opracowywanie i wdrażanie celowych programów służących realizacji zadań pomocy społecznej

i ich dofinansowywanie,

3)

organizowanie kształcenia, w tym prowadzenie szkół służb społecznych oraz szkolenia

zawodowego kadr pomocy społecznej,

4)

identyfikowanie przyczyn ubóstwa oraz wspieranie i prowadzenie działań na rzecz wyrównywania

poziomu życia mieszkańców województwa,

5)

inspirowanie i promowanie nowych rozwiązań w zakresie polityki społecznej, w tym pomocy

społecznej.

2.

W celu realizacji zadań, o których mowa w ust. 1, można powołać jednostkę organizacyjną

«regionalny ośrodek polityki społecznej».

W ustawie z dnia 15 listopada 1956 r. o zmianie imion i nazwisk

(Dz. U. z 1963 r. Nr 59, poz. 328) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 8 i 9 otrzymują brzmienie

„

Art. 8.

W sprawach określonych w ustawie rozstrzyga, w drodze decyzji administracyjnej, starosta

właściwy ze względu na miejsce zamieszkania wnioskodawcy, a w przypadku braku takiego

miejsca - Prezydent m. st. Warszawy jako organ wykonawczy gminy Warszawa-Centrum.

Art. 9.

1.

Podania w sprawach określonych w ustawie osoby zamieszkałe w Polsce składają organom,

o których mowa w art. 8. Jeżeli wnioskodawca zamieszkuje za granicą, podanie składa

się za pośrednictwem konsula Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Właściwość miejscową starostów określa, w stosunku do osób zamieszkałych za granicą,

kolejno: ostatnie miejsce ich zamieszkania albo ostatnie miejsce pobytu w Polsce.

W przypadku braku takich podstaw właściwy jest Prezydent m. st. Warszawy jako organ

wykonawczy gminy Warszawa-Centrum.

”

;

2)

w art. 10 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

W razie wątpliwości, pisownię lub brzmienie imienia i nazwiska ustala starosta, na

wniosek strony.

”

;

3)

w art. 11 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Organ, o którym mowa w art. 8, zawiadamia o zmianie imienia lub nazwiska urzędy stanu

cywilnego właściwe ze względu na miejsce sporządzenia aktu urodzenia i małżeństwa

wnioskodawcy oraz miejsce sporządzenia aktów urodzeń jego małoletnich dzieci, a ponadto

właściwy urząd skarbowy i organ Policji, wojskową komendę uzupełnień i organy ewidencji

ludności oraz Centralny Rejestr Skazanych.

”

;

4)

dodaje się art. 11a w brzmieniu

„

Art. 11a.

Określone w ustawie zadania i kompetencje starosty są zadaniami z zakresu administracji

rządowej.

”

1.

Generalny Konserwator Zabytków może powierzyć, w drodze porozumienia, dyrektorom (kierownikom)

instytucji kultury, dla których organizatorem jest minister właściwy do spraw kultury,

wykonywanie określonych zadań w sprawach ochrony zabytków, w tym wydawanie decyzji

administracyjnych.

2.

Porozumienie, o którym mowa w ust. 1, wymaga zgody ministra właściwego do spraw kultury.

3.

Wojewoda, na wniosek wojewódzkiego konserwatora zabytków lub za jego zgodą, może powierzyć

w drodze porozumienia prowadzenie, w jego imieniu, niektórych spraw z zakresu swojej

właściwości, w tym wydawanie decyzji administracyjnych, dyrektorom (kierownikom) muzeów

lub bibliotek oraz dyrektorom (kierownikom) specjalistycznych jednostek organizacyjnych

powołanych w celu ochrony dóbr kultury.

4.

Powierzenie spraw, w tym wydawanie decyzji administracyjnych, na rzecz dyrektorów

(kierowników) muzeów lub bibliotek oraz dyrektorów (kierowników) jednostek organizacyjnych,

o których mowa w ust. 3, może nastąpić za zgodą właściwego dla tych muzeów, bibliotek

lub jednostek organizatora bądź organu nadzoru.

1.

W rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, w sprawach należących do zakresu

zadań i kompetencji Inspekcji Sanitarnej, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, organem

właściwym jest powiatowy, portowy lub kolejowy inspektor sanitarny.

2.

W postępowaniu administracyjnym organami wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania

administracyjnego są

1)

w stosunku do powiatowego, portowego i kolejowego inspektora sanitarnego - wojewódzki

inspektor sanitarny,

2)

w stosunku do wojewódzkiego inspektora sanitarnego - Główny Inspektor Sanitarny.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określa, w drodze rozporządzenia

1)

uzbrojenie Policji,

2)

umundurowanie, dystynkcje i znaki identyfikacyjne policjantów,

3)

zasady i sposób noszenia umundurowania oraz orderów, odznaczeń, medali i odznak,

4)

normy umundurowania,

5)

wzór i tryb nadawania sztandaru jednostkom organizacyjnym Policji,

6)

wzór odznak policyjnych oraz szczegółowe zasady i tryb ich nadawania policjantom.

2.

Komendant Główny Policji określa zasady naliczeń etatowych w Policji.

1.

Do zadań wojewody w zakresie pomocy społecznej należy w szczególności

1)

ocena stanu i efektywności pomocy społecznej,

2)

ustalanie sposobu realizacji zadań z zakresu administracji rządowej realizowanych

przez jednostki samorządu terytorialnego,

3)

nadzór nad przestrzeganiem wymaganego standardu usług świadczonych przez jednostki

organizacyjne pomocy społecznej, a także placówki opiekuńczo-wychowawcze, oraz odpowiednim

poziomem kwalifikacji kadr w jednostkach organizacyjnych pomocy społecznej, niezależnie

od podmiotu prowadzącego,

4)

kontrola usług i akceptacja programów naprawczych w domach pomocy społecznej, a także

ocena stopnia realizacji programu naprawczego, o którym mowa w art. 20,

5)

wydawanie i cofanie zezwoleń lub zezwoleń warunkowych na prowadzenie domów pomocy

społecznej oraz prowadzenie rejestru domów pomocy społecznej,

6)

koordynowanie działań w zakresie integracji ze społeczeństwem osób posiadających status

uchodźcy.

2.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi w drodze rozporządzenia

kwalifikacje osób, za pośrednictwem których wojewoda wykonuje zadania, o których mowa

w ust. 1, a w szczególności kwalifikacje osób bezpośrednio wykonujących funkcje nadzoru

i kontroli określone w ust. 1 pkt 3 i 4.

1.

Komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej powołuje, spośród oficerów Państwowej

Straży Pożarnej, minister właściwy do spraw wewnętrznych na wniosek Komendanta Głównego

Państwowej Straży Pożarnej złożony po uzyskaniu zgody wojewody.

2.

Komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej odwołuje minister właściwy do

spraw wewnętrznych - po zasięgnięciu opinii wojewody.

3.

W przypadku braku opinii, o której mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw wewnętrznych

odwołuje komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej po upływie 14 dni od

dnia przedstawienia wniosku o odwołanie.

4.

Zastępców komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej powołuje spośród oficerów

Państwowej Straży Pożarnej i odwołuje Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej

na wniosek komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej.

5.

Do zadań komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej należy

1)

kierowanie komendą wojewódzką Państwowej Straży Pożarnej,

2)

opracowywanie planów ratowniczych na obszarze województwa, z uwzględnieniem przepisów

art. 10 ust. 1 pkt 2 lit. b) i c),

3)

organizowanie krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego, w tym odwodów operacyjnych

na obszarze województwa,

4)

dysponowanie oraz kierowanie siłami i środkami krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego

na obszarze województwa poprzez swoje stanowisko kierowania, a w szczególności dowodzenie

działaniami ratowniczymi, których rozmiar lub zasięg przekracza możliwość sił ratowniczych

powiatu,

5)

kontrola uzgadniania projektów budowlanych pod względem ochrony przeciwpożarowej,

6)

kontrolowanie organów i jednostek organizacyjnych Państwowej Straży Pożarnej działających

na obszarze województwa,

7)

analizowanie stanu bezpieczeństwa województwa w zakresie zadań realizowanych przez

Państwową Straż Pożarną,

8)

wspieranie inicjatyw społecznych w zakresie ochrony przeciwpożarowej,

9)

współdziałanie z zarządem wojewódzkim Związku Ochotniczych Straży Pożarnych Rzeczypospolitej

Polskiej.

1.

Do wnoszenia wkładów oraz obejmowania udziałów i akcji, nabywania i zbywania praw

z udziałów i akcji stosuje się przepisy Kodeksu handlowego, z wyłączeniem art. 310,

oraz przepisy Kodeksu cywilnego, z zastrzeżeniem przepisów ustaw: o samorządzie terytorialnym,

o samorządzie powiatowym i o samorządzie województwa.

2.

W jednoosobowych spółkach jednostek samorządu terytorialnego funkcję zgromadzenia

wspólników (walnego zgromadzenia) pełnią zarządy tych jednostek samorządu terytorialnego.

1.

Główny Inspektor Sanitarny ustala ogólne kierunki działania organów Inspekcji lub

- w przypadku zagrożenia bezpieczeństwa sanitarnego w zakresie należącym do właściwości

Inspekcji - szczegółowe zasady postępowania inspektorów sanitarnych, a także zasady

współdziałania z innymi organami kontroli państwowej.

2.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, przysługują wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu

w stosunku do powiatowych, portowych i kolejowych inspektorów sanitarnych, którym

wojewódzki inspektor sanitarny może również wydawać polecenia dotyczące podjęcia konkretnych

czynności w całym zakresie ich działania.

3.

Rada powiatu i sejmik województwa przynajmniej raz na rok rozpatrują informacje właściwego

inspektora o stanie bezpieczeństwa sanitarnego powiatu i województwa. Na żądanie rady

gminy, rady powiatu lub sejmiku województwa informację taką właściwy inspektor sanitarny

jest obowiązany składać w każdym czasie. Wojewódzki inspektor sanitarny informuje

zarząd powiatu o wynikach kontroli obiektów o podstawowym znaczeniu dla danego terenu.

4.

W związku z przedłożoną informacją, o której mowa w ust. 3, radzie powiatu służy prawo

do określania, w drodze uchwały, kierunków działania właściwego organu Inspekcji Sanitarnej,

w celu zapewnienia należytego stanu bezpieczeństwa sanitarnego.

5.

W przypadkach bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa sanitarnego na terenie gminy

lub powiatu, w szczególności zaś zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, starosta, wójt,

burmistrz (prezydent miasta) może wydać właściwemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu

polecenie podjęcia działań zmierzających do usunięcia tego zagrożenia.

6.

Uchwała podjęta na podstawie ust. 4 lub polecenie wydane na podstawie ust. 5 nie mogą

dotyczyć wykonania konkretnych czynności służbowych ani określać sposobu wykonania

zadania przez organy Inspekcji Sanitarnej, lecz winny ustalać przedmiot działania

lub wskazywać stan niezgodny z prawem, o którego usunięcie chodzi.

7.

Organ jednostki samorządu terytorialnego niezwłocznie informuje wojewódzkiego inspektora

sanitarnego o podjęciu uchwały lub wydaniu polecenia, o których mowa w ust. 4-6.

Organy administracji rządowej i organy jednostek samorządu terytorialnego mogą zlecać,

w drodze umowy, organizacjom społecznym, Kościołowi Katolickiemu i innym kościołom,

związkom wyznaniowym, fundacjom, stowarzyszeniom, pracodawcom oraz osobom fizycznym

i prawnym zadania z zakresu pomocy społecznej oraz wspierać je w tym finansowo.

1.

Organy, o których mowa w art. 10 ust. 2, mogą na wniosek przedsiębiorcy przenieść

uprawnienia wynikające z zezwolenia w razie

1)

śmierci osoby fizycznej posiadającej zezwolenie i wstąpienia na jej miejsce spadkobiercy,

w tym również osoby fizycznej będącej wspólnikiem spółki cywilnej, spółki jawnej lub

spółki komandytowej,

2)

połączenia, podziału lub przekształcenia, zgodnie z odrębnymi przepisami, przedsiębiorcy

posiadającego zezwolenie,

3)

przejęcia w całości lub w części działalności w zakresie krajowego zarobkowego przewozu

osób przez innego przedsiębiorcę.

2.

Nie można przenosić uprawnień wynikających z zezwolenia poza przypadkami wymienionymi

w ust. 1.

3.

Zezwolenia nie można odstępować osobom trzecim.

4.

Przedsiębiorca przejmujący uprawnienia wynikające z zezwolenia w przypadkach, o których

mowa w ust. 1, jest obowiązany spełnić warunki określone w art. 11 ust. 1-3.

5.

Zezwolenie zmienia się, na wniosek przedsiębiorcy, w razie

1)

zmiany nazwy lub siedziby posiadacza zezwolenia,

2)

zmiany numeru rejestracyjnego pojazdu samochodowego zgłoszonego do przewozów,

3)

przeniesienia uprawnień wynikających z zezwolenia na podstawie ust. 1.

1.

Starosta, wójt, burmistrz (prezydent miasta) ponoszą wyłączną odpowiedzialność za

treść polecenia wydanego na podstawie art. 12a ust. 5.

2.

Polecenie przekazane ustnie wymaga potwierdzenia na piśmie.

3.

Polecenie podlega niezwłocznemu wykonaniu. Powiatowy inspektor sanitarny natychmiast

przedkłada sprawę wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu, jeżeli nie jest w stanie

wykonać polecenia albo jeżeli polecenie narusza prawo.

4.

Polecenie naruszające prawo jest nieważne. O nieważności polecenia rozstrzyga wojewoda.

1.

Przewoźnik wykonujący przewozy zbiorowe osób uwzględnia uprawnienia pasażerów do bezpłatnych

lub ulgowych przejazdów, jeżeli podmiot je ustanawiający uzgodni z nim, w drodze umowy,

warunki zwrotu kosztów ich stosowania.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy uprawnień do bezpłatnych lub ulgowych przejazdów ustanowionych

w drodze ustawy. Ustawa określi organ zobowiązany do zwrotu przewoźnikowi kosztów

stosowania tych uprawnień oraz tryb przekazywania środków przewoźnikowi.

W sprawach należących do właściwości powiatowego inspektora sanitarnego, w których

przedmiot kontroli znajduje się we władaniu powiatu lub w których stroną są organy

powiatu albo jednostki organizacyjne im podlegające, uprawnienia organu pierwszej

instancji przejmuje wojewódzki inspektor sanitarny.

W ustawie z dnia 29 maja 1957 r. o uregulowaniu spraw własności niektórych nieruchomości

nierolniczych na Ziemiach Odzyskanych i na terenach b. W. M. Gdańska

(Dz. U. Nr 31, poz. 137) w art. 11 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Decyzje przewidziane w niniejszej ustawie należą do właściwości starosty. Wydawanie

tych decyzji jest zadaniem z zakresu administracji rządowej.

”

1.

W postępowaniu kontrolnym przed organami Inspekcji Handlowej w zakresie nie uregulowanym

ustawą stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o

postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

2.

Inspektorzy Inspekcji Handlowej w związku z wykonywanymi czynnościami kontrolnymi

korzystają z ochrony przewidzianej w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy publicznych.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania organów

Inspekcji Handlowej.

1.

Koszty związane z funkcjonowaniem Policji są pokrywane z budżetu państwa, w tym z

dotacji celowej na zadania Policji w powiecie.

2.

Etaty Policji określa ustawa budżetowa.

3.

Gmina, powiat lub samorząd województwa może uczestniczyć w pokrywaniu części kosztów

funkcjonowania Policji.

4.

Na wniosek rady powiatu lub rady gminy liczba etatów Policji w rewirach dzielnicowych

na terenie powiatu lub gminy może ulec zwiększeniu ponad liczbę ustaloną na zasadach

określonych w art. 12 ust. 2, jeżeli organy te zapewnią pokrywanie kosztów utrzymania

etatów Policji przez okres co najmniej 5 lat, na warunkach określonych w porozumieniu

zawartym między organem powiatu lub gminy a właściwym wojewodą i zatwierdzonym przez

Komendanta Głównego Policji.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określą, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki porozumienia,

o którym mowa w ust. 4.

Trasa i czas procesji lub pielgrzymki na drogach publicznych podlegają uzgodnieniu,

w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, z właściwymi organami administracji rządowej

lub samorządowej.

1.

Komendanta powiatowego Państwowej Straży Pożarnej powołuje spośród oficerów Państwowej

Straży Pożarnej komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, w porozumieniu ze

starostą. Przepisu art. 35 ust. 3 pkt 1 ustawy o samorządzie powiatowym nie stosuje

się.

2.

Komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej odwołuje komendant

wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej po zasięgnięciu opinii starosty. Przepis art.

12 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

3.

Zastępców komendanta powiatowego Państwowej Straży Pożarnej powołuje spośród oficerów

lub aspirantów Państwowej Straży Pożarnej i odwołuje komendant wojewódzki Państwowej

Straży Pożarnej, na wniosek komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży

Pożarnej.

4.

Do zadań komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej należy

1)

kierowanie komendą powiatową (miejską) Państwowej Straży Pożarnej,

2)

organizowanie jednostek ratowniczo-gaśniczych,

3)

organizowanie na obszarze powiatu krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego,

4)

dysponowanie oraz kierowanie siłami i środkami krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego

na obszarze powiatu poprzez swoje stanowisko kierowania,

5)

organizowanie i prowadzenie akcji ratowniczej,

6)

współdziałanie z komendantem gminnym ochrony przeciwpożarowej, jeżeli komendant taki

został zatrudniony w gminie,

7)

rozpoznawanie zagrożeń pożarowych i innych miejscowych zagrożeń,

8)

opracowywanie planów ratowniczych na obszarze powiatu,

9)

nadzorowanie przestrzegania przepisów przeciwpożarowych,

10)

wykonywanie zadań z zakresu ratownictwa,

11)

wstępne ustalanie przyczyny oraz okoliczności powstania i rozprzestrzeniania się pożaru

oraz miejscowego zagrożenia,

12)

organizowanie szkolenia i doskonalenia pożarniczego,

13)

szkolenie członków ochotniczych straży pożarnych,

14)

współdziałanie z zarządem (oddziałem) powiatowym Związku Ochotniczych Straży Pożarnych

Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Właściwe rady gmin i Rada miasta st. Warszawy mogą wprowadzić wymóg uzyskania zezwolenia

na zarobkowy przewóz osób taksówką.

2.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, udziela się na pojazd i na obszar

1)

gminy,

2)

gmin sąsiadujących, po uprzednim zawarciu porozumienia wszystkich gmin mieszczących

się na terenie tego obszaru,

3)

miasta st. Warszawy - związku komunalnego.

1.

Komendanci wykonują swoje zadania przy pomocy komend, o których mowa w art. 8 ust.

1 pkt 1-3.

2.

Organizację Komendy Głównej Państwowej Straży Pożarnej określa statut nadany, w drodze

rozporządzenia, przez Prezesa Rady Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw

wewnętrznych.

3.

Regulamin organizacyjny komendy wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej jest ustalany

przez komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej i zatwierdzany przez wojewodę.

4.

Regulamin organizacyjny komendy powiatowej (miejskiej) Państwowej Straży Pożarnej

jest ustalany przez komendanta powiatowego i zatwierdzany przez komendanta wojewódzkiego

Państwowej Straży Pożarnej.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady organizacji komendy wojewódzkiej i powiatowej Państwowej Straży Pożarnej.

Rada powiatu może wprowadzić zakaz przeprowadzania imprez masowych na terenie powiatu

lub jego części albo w obiektach lub na terenach, o których mowa w art. 3 pkt 1, na

czas określony lub do odwołania w przypadku negatywnej oceny stanu bezpieczeństwa

i porządku publicznego, w związku z przeprowadzoną imprezą masową.

W ustawie z dnia 25 lutego 1958 r. o Państwowej Inspekcji Handlowej

(Dz. U. z 1969 r. Nr 26, poz. 206, z 1975 r. Nr 16, poz. 91, z 1990 r. Nr 14, poz. 88, z 1991 r. Nr 65, poz. 279 oraz z 1996 r. Nr 106, poz. 496) wprowadza się następujące zmiany

1)

w tytule ustawy oraz w art. 6-11 użyte w różnych przypadkach wyrazy „Państwowa Inspekcja Handlowa” zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami „Inspekcja Handlowa”;

2)

art. 1-5 otrzymują brzmienie

„

Art. 1.

1.

Inspekcja Handlowa jest powołana do ochrony interesów konsumentów oraz interesów gospodarczych

państwa.

2.

Do zadań Inspekcji Handlowej należy

1)

kontrola legalności i rzetelności działania przedsiębiorców prowadzących działalność

gospodarczą w rozumieniu przepisów odrębnych, w zakresie produkcji, handlu i usług,

2)

kontrola jakości i bezpieczeństwa towarów i usług, w szczególności zagrażających życiu

lub zdrowiu konsumentów,

3)

podejmowanie kontroli, mediacji i innych działań interwencyjnych w celu ochrony indywidualnych

interesów i praw konsumentów,

4)

prowadzenie centralnych i wojewódzkich laboratoriów kontrolno-analitycznych,

5)

organizowanie i prowadzenie polubownego sądownictwa konsumenckiego,

6)

prowadzenie poradnictwa konsumenckiego,

7)

wykonywanie innych zadań określonych w przepisach odrębnych.

Art. 2.

1.

Zadania określone w art. 1 wykonują następujące organy

1)

Główny Inspektor Inspekcji Handlowej, zwany dalej «Głównym Inspektorem»,

2)

wojewoda przy pomocy wojewódzkiego inspektora inspekcji handlowej, zwanego dalej «wojewódzkim

inspektorem», jako kierownika wojewódzkiej inspekcji handlowej wchodzącej w skład

zespolonej administracji wojewódzkiej.

2.

Wojewódzki inspektor wykonuje w imieniu wojewody zadania i kompetencje Inspekcji Handlowej

określone w ustawie oraz przepisach odrębnych.

3.

Wojewódzki inspektor kieruje działalnością wojewódzkiego inspektoratu inspekcji handlowej.

4.

W rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, w sprawach związanych z wykonywaniem

zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej, organem właściwym jest wojewódzki inspektor

i jako organ wyższego stopnia Główny Inspektor.

Art. 3.

1.

Głównego Inspektora powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek Prezesa Urzędu

Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

2.

Zastępcę Głównego Inspektora powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek

Głównego Inspektora.

3.

Główny Inspektor kieruje działalnością Inspekcji Handlowej przy pomocy Głównego Inspektoratu

Inspekcji Handlowej.

4.

Wojewódzkiego inspektora i jego zastępcę powołuje i odwołuje wojewoda, po zasięgnięciu

opinii Głównego Inspektora.

Art. 4.

Organizację Głównego Inspektoratu Inspekcji Handlowej określi statut nadany, w drodze

rozporządzenia, przez Prezesa Rady Ministrów.

Art. 5.

1.

Organy Inspekcji Handlowej wykonują zadania określone w ustawie, na podstawie okresowych

planów pracy; mogą też podejmować kontrole nie planowane, jeżeli wymagają tego okoliczności

faktyczne.

2.

Główny Inspektor opracowuje kierunki działania Inspekcji Handlowej oraz plany kontroli

o znaczeniu krajowym, zatwierdzane przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

3.

Wojewódzcy inspektorzy ustalają plany pracy uwzględniające kierunki działania i plany

kontroli, o których mowa w ust. 2, oraz wnioski wojewody.

”

;

3)

w art. 6

a)

ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2.

Zadania ochrony konsumenta w zakresie określonym ustawą oraz innymi przepisami sprawują

również organy jednostek samorządu terytorialnego.

3.

W szczególności zadania jednostek samorządu terytorialnego w zakresie ochrony konsumenta

wykonuje powiatowy (miejski) rzecznik konsumentów, powoływany i odwoływany przez radę

powiatu (radę miasta na prawach powiatu) na zasadach określonych odrębnymi przepisami,

które ustalają również szczegółowy zakres jego działania i przysługujące mu uprawnienia.

”

,

b)

dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zasady współpracy organów Inspekcji

Handlowej z powiatowym (miejskim) rzecznikiem konsumentów, a także z innymi organami

administracji publicznej i instytucjami kontrolnymi, w tym organizacjami pozarządowymi

działającymi w zakresie, o którym mowa w art. 1 ust. 2.

”

;

4)

w art. 7 w ust. 1

a)

w pkt 1

-

lit. c) otrzymuje brzmienie

„

c)

w przedsiębiorstwach produkujących towary na potrzeby handlu i przemysłu gastronomicznego,

”

-

skreśla się lit. d),

b)

w pkt 4 wyrazy „Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów” zastępuje się wyrazami „Prezes Rady Ministrów, w drodze rozporządzenia”;

5)

art. 13 otrzymuje brzmienie

„

Art. 13.

1.

W postępowaniu kontrolnym przed organami Inspekcji Handlowej w zakresie nie uregulowanym

ustawą stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o

postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

2.

Inspektorzy Inspekcji Handlowej w związku z wykonywanymi czynnościami kontrolnymi

korzystają z ochrony przewidzianej w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy publicznych.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania organów

Inspekcji Handlowej.

”

1.

Krajowy system ratowniczo-gaśniczy ma na celu ochronę życia, zdrowia, mienia lub środowiska

poprzez

1)

walkę z pożarami lub innymi klęskami żywiołowymi,

2)

ratownictwo techniczne,

3)

ratownictwo chemiczne,

4)

ratownictwo ekologiczne,

5)

ratownictwo medyczne.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady organizacji krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego, w szczególności w zakresie

1)

organizacji na obszarze powiatu, województwa i kraju,

2)

walki z pożarami i innymi klęskami żywiołowymi,

3)

ratownictwa technicznego, chemicznego, ekologicznego i medycznego,

4)

dysponowania do działań ratowniczych,

5)

kierowania działaniem ratowniczym,

6)

prowadzenia dokumentacji zdarzeń określonych w art. 2 pkt 2 oraz dokumentacji funkcjonowania

krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego,

7)

organizacji odwodów operacyjnych,

8)

organizacji stanowisk kierowania.

3.

Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, wojewoda lub starosta odpowiednio na

obszarze kraju, województwa lub powiatu określają zadania krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego,

koordynują jego funkcjonowanie i kontrolują wykonywanie wynikających stąd zadań, a

w sytuacjach nadzwyczajnych zagrożeń życia, zdrowia lub środowiska kierują tym systemem.

4.

Wojewoda i starosta wykonują swoje zadania przy pomocy zespołów do spraw ochrony przeciwpożarowej

i ratownictwa.

5.

Wójt (burmistrz lub prezydent miasta) koordynuje funkcjonowanie krajowego systemu

ratowniczo-gaśniczego na obszarze gminy w zakresie ustalonym przez wojewodę. Zadanie

to wykonywane jest przy pomocy komendanta gminnego ochrony przeciwpożarowej, jeżeli

komendant taki został zatrudniony przez gminę.

6.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, skład oraz

szczegółowe zasady działania i tryb powoływania zespołów, o których mowa w ust. 4.

7.

W sytuacjach nadzwyczajnych zagrożeń ludzi i środowiska, występujących na obszarze

przekraczającym granice powiatu, koordynacja działań powiatowych zespołów do spraw

ochrony przeciwpożarowej i ratownictwa należy do wojewody.

8.

W sytuacjach nadzwyczajnych zagrożeń ludzi i środowiska, występujących na obszarze

przekraczającym granice województwa, koordynacja działań wojewódzkich zespołów do

spraw ochrony przeciwpożarowej i ratownictwa należy do ministra właściwego do spraw

wewnętrznych.

1.

Rada powiatu przynajmniej raz na rok rozpatruje informacje komendanta powiatowego

Państwowej Straży Pożarnej o stanie bezpieczeństwa ochrony przeciwpożarowej oraz o

zagrożeniach pożarowych powiatu (miasta na prawach powiatu). Na polecenie starosty

informację taką właściwy komendant jest obowiązany składać w każdym czasie.

2.

Rada powiatu (miasta) na podstawie informacji, o których mowa w ust. 1, może określić

w drodze uchwały istotne dla wspólnoty samorządowej zagrożenia bezpieczeństwa pożarowego.

3.

W przypadku bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa wspólnoty samorządowej, w szczególności

życia lub zdrowia, przewodniczący zarządu gminy lub powiatu może wydać komendantowi

powiatowemu (miejskiemu) Państwowej Straży Pożarnej polecenie podjęcia działań w zakresie

właściwości Państwowej Straży Pożarnej, zmierzających do usunięcia tego zagrożenia.

4.

Uchwała, o której mowa w ust. 2, lub polecenie wydane na podstawie ust. 3 nie mogą

dotyczyć wykonania konkretnej czynności służbowej. Uchwała lub polecenie nie mogą

również określać sposobu wykonania zadania przez Państwową Straż Pożarną.

5.

Starosta lub wójt (burmistrz lub prezydent miasta) ponoszą wyłączną odpowiedzialność

za treść i skutki polecenia, o którym mowa w ust. 4.

6.

Polecenie, o którym mowa w ust. 4, podlega niezwłocznemu wykonaniu. Polecenie przekazane

ustnie wymaga potwierdzenia na piśmie.

7.

Komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej niezwłocznie przedkłada sprawę

komendantowi wojewódzkiemu Państwowej Straży Pożarnej, jeżeli nie jest w stanie wykonać

polecenia, o którym mowa w ust. 4.

8.

Polecenie, o którym mowa w ust. 4, naruszające prawo jest nieważne. O nieważności

polecenia stwierdza wojewoda.

1.

Leczenie i rehabilitację osoby uzależnionej prowadzi zakład opieki zdrowotnej lub

lekarz wykonujący indywidualną specjalistyczną praktykę lekarską.

2.

Rehabilitację osoby uzależnionej mogą prowadzić także osoby posiadające specjalistyczne

wyższe wykształcenie niemedyczne.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, warunki, jakie

powinien spełniać podmiot realizujący zadania, o których mowa w ust. 1 i 2.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz specjalności

lekarskich oraz zawodów niemedycznych mogących realizować działalność, o której mowa

w ust. 1 i 2.

5.

Readaptację osób uzależnionych mogą prowadzić podmioty wymienione w ust. 1 i 2 oraz

w art. 3 ust. 3.

6.

Świadczenia, o których mowa w ust. 1, 2 i 5, są udzielane przez zakład opieki zdrowotnej

osobie uzależnionej niezależnie od jej stałego miejsca zamieszkania w kraju. Za świadczenia

te od wymienionej osoby nie pobiera się opłat.

1.

Nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa mogą być sprzedawane jednostkom samorządu

terytorialne go za cenę obniżoną lub oddawane nieodpłatnie tym jednostkom w użytkowanie

wieczyste. Nieruchomości stanowiące własność jednostek samorządu terytorialnego mogą

być sprzedawane Skarbowi Państwa lub innym jednostkom samorządu terytorialnego za

cenę obniżoną albo oddawane im nieodpłatnie w użytkowanie wieczyste.

2.

Nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa mogą być nieodpłatnie obciążane na

rzecz jednostek samorządu terytorialnego ograniczonymi prawami rzeczowymi. Nieruchomości

stanowiące własność jednostek samorządu terytorialnego mogą być nieodpłatnie obciążane

na rzecz Skarbu Państwa lub innych jednostek samorządu terytorialnego ograniczonymi

prawami rzeczowymi.

3.

Nieruchomości mogą być przedmiotem zamiany między Skarbem Państwa a jednostkami samorządu

terytorialnego oraz między tymi jednostkami, bez obowiązku dokonywania dopłat w przypadku

różnej wartości zamienianych nieruchomości.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się również w razie zamiany własności nieruchomości na prawo

użytkowania wieczystego lub prawa użytkowania wieczystego na własność, a także zamiany

praw użytkowania wieczystego dokonywanego między Skarbem Państwa a jednostkami samorządu

terytorialnego oraz między tymi jednostkami.

5.

Zawarcie umów w sprawach, o których mowa w ust. 1-4, wymaga uprzedniej zgody wojewody

w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa albo zgody odpowiednio

rady lub sejmiku w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu

terytorialnego.

1.

Tworzy się wykaz obiektów stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu

terytorialnego, w których prowadzona jest, jako podstawowa, działalność kulturalna

lub które dla takiej działalności zostały wybudowane i nie mogą być przeznaczone do

prowadzenia wyłącznie innej działalności podstawowej.

2.

Minister właściwy do spraw kultury określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady

wpisywania obiektów do wykazu, o którym mowa w ust. 1.

3.

Minister właściwy do spraw kultury ustali, w drodze rozporządzenia, wykaz obiektów,

o których mowa w ust. 1.

W ustawie z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych

(Dz. U. z 1972 r. Nr 47, poz. 298, z 1989 r. Nr 29, poz. 154, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, z 1991 r. Nr 64, poz. 271 oraz z 1997 r. Nr 126, poz. 805 i Nr 141, poz. 943) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 1 otrzymuje brzmienie

„

Art. 1.

1.

Zakładanie i rozszerzanie cmentarzy komunalnych należy do zadań własnych gminy.

2.

O założeniu lub rozszerzeniu cmentarza komunalnego decyduje rada gminy, a w miastach

na prawach powiatu rada miasta, po uzyskaniu zgody właściwego inspektora sanitarnego.

3.

Właściwe władze kościelne decydują o założeniu lub rozszerzeniu cmentarza wyznaniowego,

które może nastąpić na terenie przeznaczonym na ten cel w miejscowym planie zagospodarowania

przestrzennego, po uzyskaniu zgody właściwego inspektora sanitarnego.

4.

O zamknięciu cmentarza komunalnego decyduje właściwa rada gminy lub rada miasta, po

zasięgnięciu opinii właściwego inspektora sanitarnego.

5.

O zamknięciu cmentarza wyznaniowego decyduje właściwa władza kościelna, po zasięgnięciu

opinii właściwego inspektora sanitarnego.

”

;

2)

w art. 2 w ust. 1 wyrazy „do spraw gospodarki terenowej i ochrony środowiska organów prezydiów rad narodowych

miast, osiedli i gromad” zastępuje się wyrazami „zarządów gmin (miast)”;

3)

art. 3 otrzymuje brzmienie

„

Art. 3.

1.

Cmentarze zakłada się i rozszerza na terenach określonych w miejscowych planach zagospodarowania

przestrzennego.

2.

Zasady i tryb nabycia gruntów pod cmentarze określa ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r.

o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741).

”

;

4)

art. 4 otrzymuje brzmienie

„

Art. 4.

Cmentarze komunalne zakłada się w zasadzie na terenie każdej gminy lub miasta, jednakże

w uzasadnionych przypadkach można założyć cmentarz dla kilku gmin.

”

;

5)

w art. 5

a)

w ust. 2 w pkt 2 wyraz „milicyjnych” zastępuje się wyrazem „policyjnych”,

b)

w ust. 3 wyrazy „Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w porozumieniu z Ministrem Ochrony

Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa oraz Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej” zastępuje się wyrazami „minister właściwy do spraw administracji publicznej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw środowiska oraz ministrem właściwym do spraw zdrowia”;

6)

w art. 6

a)

w ust. 1 w zdaniu drugim wyrazy „właściwy do spraw gospodarki terenowej i ochrony środowiska organ prezydium wojewódzkiej

rady narodowej (rady narodowej miasta wyłączonego z województwa)” zastępuje się wyrazami „zarząd gminy (zarząd miasta na prawach powiatu)”,

b)

w ust. 4 wyrazy „Ministra Kultury i Sztuki” zastępuje się wyrazami „ministra właściwego do spraw kultury”,

c)

w ust. 5 wyrazy „Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa” zastępuje się wyrazami „ministra właściwego do spraw administracji publicznej”,

d)

skreśla się ust. 6;

7)

w art. 9

a)

użyte w ust. 3 i 5 wyrazy „Minister Zdrowia i Opieki Społecznej” zastępuje się wyrazami „minister właściwy do spraw zdrowia”,

b)

w ust. 4 wyrazy „powiatowego (miejskiego, dzielnicowego) lub portowego inspektora sanitarnego” zastępuje się wyrazami „miejscowo inspektora sanitarnego”;

8)

w art. 10

a)

w ust. 2 w zdaniu 2 wyrazy „do spraw zdrowia i opieki społecznej organ prezydium powiatowej (miejskiej, dzielnicowej)

rady narodowej” zastępuje się wyrazem „starosta”,

b)

w ust. 3 wyrazy „właściwy do spraw zdrowia i opieki społecznej organ prezydium rady narodowej miasta,

osiedla lub gromady” zastępuje się wyrazami „ośrodek pomocy społecznej”,

c)

w ust. 5 wyrazy „Minister Sprawiedliwości” zastępuje się wyrazami „Minister właściwy do spraw sprawiedliwości”;

9)

w art. 11

a)

w ust. 2 skreśla się wyrazy „zakładu społecznego służby zdrowia”, a wyrazy „właściwy do spraw zdrowia i opieki społecznej organ prezydium powiatowej (miejskiej,

dzielnicowej) rady narodowej” zastępuje się wyrazami „właściwego starostę”,

b)

w ust. 3

-

w zdaniu wstępnym wyrazy „Minister Zdrowia i Opieki Społecznej” zastępuje się wyrazami „Minister właściwy do spraw zdrowia”,

-

w pkt 2 wyrazy „Ministrem Spraw Wewnętrznych” zastępuje się wyrazami „ministrem właściwym do spraw administracji publicznej”,

-

w pkt 3 wyrazy „Ministrami Finansów oraz Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa” zastępuje się wyrazami „ministrem właściwym do spraw finansów publicznych oraz ministrem właściwym do spraw

administracji publicznej”,

c)

w ust. 4 wyrazy „Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w porozumieniu z Ministrem Zdrowia

i Opieki Społecznej i Spraw Wewnętrznych” zastępuje się wyrazami „minister właściwy do spraw administracji publicznej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia”,

d)

w ust. 7 skreśla się wyrazy „administracji prezydium powiatowej (miejskiej, dzielnicowej) rady narodowej”,

e)

w ust. 8 skreśla się wyrazy „powiatowego (miejskiego, dzielnicowego) lub portowego”, a wyrazy „Milicji Obywatelskiej” zastępuje się wyrazem „Policji”;

10)

w art. 13 skreśla się ust. 2 oraz oznaczenie ust. 1;

11)

w art. 14

a)

w ust. 1 wyrazy „miast, osiedli i gromad” zastępuje się wyrazem „gmin”,

b)

w ust. 2 dwukropek zastępuje się myślnikiem i dodaje się wyrazy „właściwego inspektora sanitarnego.” oraz skreśla się pkt 1 i 2,

c)

ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie

„

3.

Na sprowadzenie zwłok i szczątków z obcego państwa należy uzyskać zezwolenie starosty

właściwego dla miejsca, w którym zwłoki i szczątki mają być pochowane, działającego

w porozumieniu z właściwym inspektorem sanitarnym.

4.

W przypadku śmierci na skutek choroby zakaźnej, wymienionej w wykazie ustalanym przez

ministra właściwego do spraw zdrowia, zezwolenie na przewóz zwłok nie może być udzielone

przed upływem dwóch lat od dnia zgonu. Wyjątki od tej zasady mogą być czynione przez

ministra właściwego do spraw zdrowia, który może te uprawnienia przekazać wojewódzkim

inspektorom sanitarnym.

”

;

12)

w art. 15

a)

użyte w ust. 1 w pkt 1 i 3 wyrazy „powiatowego (miejskiego, dzielnicowego) lub portowego inspektora sanitarnego” zastępuje się wyrazami „właściwego inspektora sanitarnego”,

b)

w ust. 3 wyrazy „Minister Zdrowia i Opieki Społecznej” zastępuje się wyrazami „minister właściwy do spraw zdrowia”;

13)

w art. 20 wyrazy „Ministrowie Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz Zdrowia i Opieki Społecznej” zastępuje się wyrazami „Minister właściwy do spraw administracji publicznej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia.”;

14)

art. 21 otrzymuje brzmienie

„

Art. 21.

1.

Nadzór nad przestrzeganiem przepisów niniejszej ustawy oraz przepisów wykonawczych

do ustawy sprawują starostowie, wójtowie, burmistrzowie (prezydenci miast) oraz właściwi

miejscowo inspektorzy sanitarni.

2.

Ogólny nadzór nad sprawami objętymi niniejszą ustawą sprawują według właściwości ministrowie

właściwi: do spraw administracji publicznej i do spraw zdrowia.

”

Wojewoda ustanawia lub znosi obwody rybackie, obręby hodowlane i obręby ochronne.

W ustawie z dnia 22 kwietnia 1959 r. o zwalczaniu gruźlicy

(Dz. U. Nr 27, poz. 170, z 1974 r. Nr 47, poz. 280, z 1989 r. Nr 35, poz. 192 i z 1990 r. Nr 34, poz. 198) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Osoby zamieszkałe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane, na żądanie

właściwego do spraw zdrowia organu administracji publicznej

1)

poddawać się szczepieniom ochronnym przeciwko gruźlicy,

2)

poddawać się badaniom lekarskim, mającym na celu wykrywanie i leczenie gruźlicy,

3)

udzielać wyjaśnień mogących mieć znaczenie dla rozpoznania gruźlicy, wykrycia źródła

zakażenia bądź zapobiegania szerzeniu się gruźlicy.

”

;

2)

w art. 6

a)

w ust. 1 wyrazy „Właściwy do spraw zdrowia organ prezydium powiatowej (miejskiej w mieście stanowiącym

powiat miejski, dzielnicowej w mieście wyłączonym z województwa) rady narodowej” zastępuje się wyrazami „Starosta (przewodniczący zarządu miasta w miastach na prawach powiatu)”,

b)

w ust. 2 wyrazy „Państwowy inspektor sanitarny” zastępuje się wyrazami „Inspektor sanitarny”;

3)

w art. 10

a)

w ust. 1 wyrazy „Zakłady pracy zatrudniające pracowników chorych na gruźlicę i ozdrowieńców są obowiązane” zastępuje się wyrazami „Pracodawcy zatrudniający pracowników chorych na gruźlicę i ozdrowieńców są obowiązani”,

b)

w ust. 2 wyrazy „Minister Zdrowia i Opieki Społecznej po porozumieniu z Centralną Radą Związków Zawodowych” zastępuje się wyrazami „minister właściwy do spraw zdrowia”,

c)

w ust. 3 wyrazy „Zakład pracy” zastępuje się wyrazem „Pracodawca”;

4)

w art. 11 w ust. 1 wyrazy „Zakłady pracy powinny” zastępuje się wyrazami „Pracodawcy powinni”;

5)

w art. 17 w ust. 2 skreśla się wyrazy „i w porozumieniu z Centralną Radą Związków Zawodowych”;

6)

w art. 18 wyrazy „przepisów art. 13, 14 i 15” zastępuje się wyrazami „przepisów art. 13”.

1.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej nadaje obywatelstwo polskie i wyraża zgodę na

zrzeczenie się obywatelstwa polskiego.

2.

Podania do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie obywatelstwa polskiego oraz

o wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego osoby zamieszkałe w Polsce

wnoszą za pośrednictwem starosty, a zamieszkałe za granicą - za pośrednictwem konsula

Rzeczypospolitej Polskiej.

W ustawie z dnia 17 lutego 1960 r. o utracie mocy prawnej niektórych ksiąg wieczystych

(Dz. U. Nr 11, poz. 67, z 1962 r. Nr 39, poz. 169, z 1968 r. Nr 3, poz. 13, z 1982 r. Nr 11, poz. 80 i z 1989 r. Nr 10, poz. 55) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 w ust. 1 wyrazy „do spraw rolnych i leśnych organu prezydium powiatowej rady narodowej” zastępuje się wyrazami „zarządu gminy”;

2)

użyty w art. 2 w ust. 1, w art. 4 w ust. 2 i 3 dwukrotnie, w art. 7 w ust. 3 dwukrotnie,

w różnych przypadkach wyraz „orzeczenie” zastępuje się użytym w odpowiednim przypadku wyrazem „decyzja”;

3)

w art. 6 w ust. 2

-

wyrazy „orzeczenie właściwego do spraw rolnych i leśnych organu prezydium powiatowej rady

narodowej” zastępuje się wyrazami „decyzja właściwego starosty”,

-

dodaje się zdanie drugie w brzmieniu

„

Wydawanie tych decyzji jest zadaniem z zakresu administracji rządowej.

”

;

4)

w art. 7 w ust. 3 wyrazy „do spraw rolnych i leśnych organ prezydium rady narodowej” zastępuje się wyrazem „starosta”.

1.

Decyzję w sprawie uznania za obywatela polskiego wydaje wojewoda, o ile przepisy innych

ustaw nie stanowią inaczej.

2.

Decyzje w sprawach określonych w art. 6 ust. 3 oraz w art. 10 i 11 wydają

1)

właściwy miejscowo starosta - w stosunku do osób zamieszkałych w Polsce,

2)

konsul Rzeczypospolitej Polskiej - w stosunku do osób zamieszkałych za granicą.

3.

Oświadczenie o wyborze obywatelstwa obcego, o którym mowa w art. 6 ust. 1, i o wyrażeniu

zgody na nabycie obywatelstwa polskiego, o którym mowa w art. 8 ust. 5 pkt 3 i ust.

6 oraz w art. 12 ust. 3 i 4, a także o wyrażeniu zgody na utratę przez dzieci obywatelstwa

polskiego, o którym mowa w art. 13 ust. 3, przyjmuje

1)

właściwy miejscowo starosta - od osób zamieszkałych w Polsce,

2)

konsul Rzeczypospolitej Polskiej - od osób zamieszkałych za granicą.

4.

Posiadanie i utratę obywatelstwa polskiego stwierdza wojewoda. Odmowa stwierdzenia

posiadania obywatelstwa polskiego lub jego utraty następuje w drodze decyzji administracyjnej.

5.

W sprawach, o których mowa w art. 6 ust. 2 i w art. 13 ust. 4, przekazanych do rozstrzygnięcia

sądowi, orzeka sąd polski. Rzeczowo właściwym jest sąd rejonowy, działający jako władza

opiekuńcza. Miejscową właściwość sądu określa się według miejsca zamieszkania dziecka

w Polsce, a jeżeli nie ma ono miejsca zamieszkania w Polsce - według miejsca jego

pobytu w Polsce. W razie braku tych podstaw właściwym jest Sąd Rejonowy dla m. st.

Warszawy.

Do zakresu działania ministra właściwego do spraw transportu należy

1)

określanie kierunków rozwoju sieci drogowej,

2)

wydawanie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg i obiektów mostowych,

3)

koordynacja działań w zakresie przygotowania dróg dla potrzeb obrony państwa na zasadach

określonych przez Radę Ministrów w drodze rozporządzenia,

4)

sprawowanie nadzoru nad Generalnym Dyrektorem Dróg Publicznych.

1.

Państwowa instytucja filmowa jest powołana do produkcji i opracowywania filmów.

2.

Samorządowa instytucja filmowa jest powołana do dystrybucji lub rozpowszechniania

filmów.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, a za jego zgodą inni ministrowie, wojewodowie,

organy jednostek samorządu terytorialnego, instytucje, organizacje, osoby prawne lub

fizyczne mogą tworzyć, przekształcać lub likwidować zakładowe straże pożarne, zakładowe

służby ratownicze, gminne (miejskie) albo powiatowe (miejskie) zawodowe straże pożarne,

terenowe służby ratownicze lub inne jednostki ratownicze.

1.

Samorząd województwa uczestniczy w planowaniu zaopatrzenia w energię i paliwa na obszarze

województwa.

2.

Wojewoda bada zgodność planów zaopatrzenia w energię i paliwa z polityką energetyczną

państwa oraz z obowiązującymi przepisami.

1.

Przegradzanie sieciowymi rybackimi narzędziami połowowymi więcej niż połowy szerokości

łożyska wody płynącej jest możliwe wyłącznie na wodach nie zaliczonych do wód śródlądowych

żeglownych i wymaga zezwolenia starosty.

2.

Ustawianie sieciowych rybackich narzędzi połowowych na wodach śródlądowych żeglownych

na szlaku żeglownym lub w bezpośrednim jego sąsiedztwie wymaga zezwolenia starosty,

wydanego w uzgodnieniu z właściwą terytorialnie administracją wód śródlądowych żeglownych

oraz organem administracji żeglugi śródlądowej.

3.

Zezwolenia, o których mowa w ust. 1 i 2, powinny określać uprawnionego do rybactwa,

miejsce wystawiania narzędzi, ich rodzaj i ilość, sposób oznakowania oraz okres połowu.

W ustawie z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury

(Dz. U. Nr 10, poz. 48, z 1983 r. Nr 38, poz. 173, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 198 i Nr 56, poz. 322, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 oraz z 1997 r. Nr 5, poz. 24, Nr 88, poz. 554 i Nr 115, poz. 741) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 w ust. 2 wyrazy „państwowe i samorządowe” zastępuje się wyrazami „rządowe i samorządowe”;

2)

art. 7a otrzymuje brzmienie

„

Art. 7a.

1.

Służbą Ochrony Zabytków kieruje Generalny Konserwator Zabytków, który jest centralnym

organem administracji rządowej.

2.

Generalnego Konserwatora Zabytków powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów, na wniosek

ministra właściwego do spraw kultury.

3.

Zastępcę Generalnego Konserwatora Zabytków powołuje i odwołuje minister właściwy do

spraw kultury, na wniosek Generalnego Konserwatora Zabytków.

4.

Generalny Konserwator Zabytków kieruje Służbą Ochrony Zabytków przy pomocy Urzędu

Generalnego Konserwatora Zabytków.

5.

Prezes Rady Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw kultury, w drodze rozporządzenia,

nadaje statut Urzędowi Generalnego Konserwatora Zabytków.

”

;

3)

art. 8 otrzymuje brzmienie

„

Art. 8.

1.

Ochronę dóbr kultury sprawują następujące organy

1)

minister właściwy do spraw kultury,

2)

Generalny Konserwator Zabytków,

3)

wojewoda, przy pomocy wojewódzkiego konserwatora zabytków jako kierownika wojewódzkiej

Służby Ochrony Zabytków wchodzącej w skład zespolonej administracji wojewódzkiej,

4)

dyrektorzy (kierownicy) muzeów w stosunku do zabytków znajdujących się w muzeach,

5)

dyrektor Ośrodka Dokumentacji Zabytków, kierujący centralną ewidencją dóbr kultury,

6)

dyrektorzy (kierownicy) jednostek organizacyjnych powołanych do ochrony zabytków,

7)

Biblioteka Narodowa w Warszawie i biblioteki wyznaczone przez ministra właściwego

do spraw kultury w porozumieniu z właściwymi ministrami (kierownikami urzędów centralnych)

i Polską Akademią Nauk, w stosunku do zabytkowych materiałów bibliotecznych w zakresie

im zleconym.

2.

Wojewódzki konserwator zabytków wykonuje w imieniu wojewody zadania i kompetencje

Służby Ochrony Zabytków określone w ustawie i przepisach odrębnych.

3.

Wojewódzkiego konserwatora zabytków powołuje i odwołuje wojewoda, na wniosek Generalnego

Konserwatora Zabytków lub za jego zgodą.

4.

Zastępcę wojewódzkiego konserwatora zabytków powołuje i odwołuje wojewoda, na wniosek

wojewódzkiego konserwatora zabytków.

5.

Wojewódzki konserwator zabytków kieruje wojewódzkim oddziałem Służby Ochrony Zabytków.

6.

W rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, w sprawach związanych z wykonywaniem

zadań i kompetencji Służby Ochrony Zabytków, organem właściwym jest, jeżeli ustawa

nie stanowi inaczej, wojewódzki konserwator zabytków i jako organ wyższego stopnia

Generalny Konserwator Zabytków.

7.

Wojewoda, na wniosek wojewódzkiego konserwatora zabytków, może tworzyć delegatury

wojewódzkiego oddziału Służby Ochrony Zabytków. Kierownik delegatury może, z upoważnienia

wojewódzkiego konserwatora zabytków, prowadzić sprawy i wydawać na terenie swojego

działania decyzje administracyjne.

8.

Wojewoda, na wniosek wojewódzkiego konserwatora zabytków lub za jego zgodą, może powierzyć

w drodze porozumienia prowadzenie spraw z zakresu właściwości wojewódzkiego konserwatora

zabytków, w tym wydawanie w jego imieniu decyzji administracyjnych, gminom i powiatom,

a także związkom gmin i powiatów, położonym na terenie województwa.

9.

Minister właściwy do spraw kultury w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw administracji

publicznej określi, w drodze rozporządzenia, zasady organizacji wojewódzkich oddziałów

Służby Ochrony Zabytków.

”

;

4)

po art. 8 dodaje się art. 8a w brzmieniu

„

Art. 8a.

Ochronę dóbr kultury w zakresie określonym ustawą oraz innymi przepisami sprawują

również organy jednostek samorządu terytorialnego.

”

;

5)

w art. 10 w ust. 1 po wyrazie „powołuje” dodaje się wyrazy „i odwołuje”;

6)

w art. 11

a)

w ust. 1 wyraz „gminy” zastępuje się wyrazami „jednostek samorządu terytorialnego”,

b)

w ust. 2 skreśla się wyrazy „działającym w imieniu wojewody”,

c)

w ust. 3 skreśla się wyrazy „działającego w imieniu wojewody”;

7)

art. 12 otrzymuje brzmienie

„

Art. 12.

1.

Generalny Konserwator Zabytków może powierzyć, w drodze porozumienia, dyrektorom (kierownikom)

instytucji kultury, dla których organizatorem jest minister właściwy do spraw kultury,

wykonywanie określonych zadań w sprawach ochrony zabytków, w tym wydawanie decyzji

administracyjnych.

2.

Porozumienie, o którym mowa w ust. 1, wymaga zgody ministra właściwego do spraw kultury.

3.

Wojewoda, na wniosek wojewódzkiego konserwatora zabytków lub za jego zgodą, może powierzyć

w drodze porozumienia prowadzenie, w jego imieniu, niektórych spraw z zakresu swojej

właściwości, w tym wydawanie decyzji administracyjnych, dyrektorom (kierownikom) muzeów

lub bibliotek oraz dyrektorom (kierownikom) specjalistycznych jednostek organizacyjnych

powołanych w celu ochrony dóbr kultury.

4.

Powierzenie spraw, w tym wydawanie decyzji administracyjnych, na rzecz dyrektorów

(kierowników) muzeów lub bibliotek oraz dyrektorów (kierowników) jednostek organizacyjnych,

o których mowa w ust. 3, może nastąpić za zgodą właściwego dla tych muzeów, bibliotek

lub jednostek organizatora bądź organu nadzoru.

”

;

8)

w art. 13

a)

w ust. 1 skreśla się wyrazy „działający w imieniu wojewody”,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Zarządy gmin są zobowiązane do prowadzenia ewidencji dóbr kultury nie wpisanych do

rejestru zabytków, a znajdujących się na terenie ich działania.

”

;

9)

w art. 14 w ust. 1 pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1)

wojewódzkiego konserwatora zabytków, wydanej z urzędu lub na wniosek właściciela dobra

kultury, jego użytkownika, bądź właściwego organu powiatu lub gminy,

2)

Generalnego Konserwatora Zabytków.

”

;

10)

w art. 15

a)

w ust. 1 skreśla się wyrazy „działającego w imieniu wojewody”,

b)

skreśla się ust. 3;

11)

w art. 16 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

O skreśleniu zabytku z rejestru decyduje Generalny Konserwator Zabytków, a w przypadku

powołania właściwej specjalistycznej jednostki organizacyjnej, o której mowa w art.

10 ust. 2, Generalny Konserwator Zabytków po zasięgnięciu opinii tej jednostki.

”

;

12)

w art. 17 wyrazy „ewidencji zabytków” zastępuje się wyrazami „ewidencji dóbr kultury”;

13)

w art. 19 wyrazy „Organy służby konserwatorskiej mają” zastępuje się wyrazami „Starosta ma”;

14)

w art. 20 wyraz „wojewodowie” zastępuje się wyrazem „starostowie”;

15)

w art. 21

a)

w ust. 1 skreśla się wyrazy „działającego w imieniu wojewody”,

b)

w ust. 2 po wyrazie „udzielania” dodaje się wyrazy „i cofania”;

16)

w art. 22 w ust. 1 po wyrazach „zarząd właściwej gminy” dodaje się wyrazy „lub zarząd właściwego powiatu” oraz skreśla się wyrazy „działającego w imieniu wojewody”;

17)

w art. 23 w ust. 2 wyrazy „ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości

(Dz. U. z 1989 r. Nr 14, poz. 74 i Nr 29, poz. 154 oraz z 1990 r. Nr 14, poz. 90 i

Nr 34, poz. 198)” zastępuje się wyrazami „ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz.

741)”;

18)

w art. 24 w ust. 3 i 4 po wyrazie „gminy” dodaje się wyrazy „lub powiatu”;

19)

art. 32 otrzymuje brzmienie

„

Art. 32.

Wierzytelność Państwa z tytułu robót wymienionych w art. 31 ust. 2, prowadzonych przy

zabytkach nieruchomych, nie stanowiących jego własności, zabezpiecza się, na wniosek

wojewódzkiego konserwatora zabytków, w formie hipoteki przymusowej.

”

;

20)

w art. 34 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Przejęcie na własność Państwa zabytku nieruchomego następuje w trybie przepisów ustawy,

o której mowa w art. 23 ust. 2, na wniosek wojewódzkiego konserwatora zabytków lub

starosty.

”

;

21)

art. 37 otrzymuje brzmienie

„

Art. 37.

1.

W razie uzasadnionej obawy zniszczenia, uszkodzenia lub wywiezienia dobra kultury

bez zezwolenia za granicę bądź też niezapewnienia dobru kultury, pomimo wezwania ze

strony organu służby konserwatorskiej, należytych warunków konserwacji, starosta z

urzędu lub na wniosek wojewódzkiego konserwatora zabytków wydaje decyzję o zabezpieczeniu

tego dobra kultury w formie ustanowienia tymczasowego zajęcia aż do chwili usunięcia

niebezpieczeństwa.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do nieruchomych dóbr kultury nie wpisanych do rejestru

zabytków.

3.

Tymczasowe zajęcie polega na przeniesieniu ruchomego dobra kultury, w zależności od

przedmiotu, do muzeum, archiwum lub biblioteki, w stosunku zaś do zabytku nieruchomego

na oddaniu go w zarząd gminie bądź innym właściwym organom samorządu województwa lub

powiatu.

”

;

22)

w art. 38

a)

w ust. 2 wyrazy „lokalami lub budynkami” zastępuje się wyrazami „gruntami, budynkami lub lokalami”,

b)

w ust. 3 po wyrazie „Państwa” dodaje się wyrazy „lub jednostek samorządu terytorialnego”;

23)

w art. 39 po wyrazie „Państwa” dodaje się wyrazy „lub jednostki samorządu terytorialnego”;

24)

art. 40 otrzymuje brzmienie

„

Art. 40.

1.

W celu zapewnienia należytej ochrony i właściwego wykorzystania zabytków nieruchomych

osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości

prawnej powinny dążyć do ich zagospodarowania na cele użytkowe.

2.

Minister właściwy do spraw kultury określi, w drodze rozporządzenia, warunki wykorzystania

zabytków nieruchomych na cele użytkowe oraz zasady i tryb przyznawania dotacji z budżetu

państwa przeznaczonych dla użytkowników zabytków, prowadzących prace remontowe i konserwatorskie

przy tych zabytkach.

”

;

25)

w art. 41 w ust. 2 i 3 wyrazy „Minister Kultury i Sztuki” zastępuje się wyrazami „Generalny Konserwator Zabytków”;

26)

w art. 70 w ust. 2 wyrazy „wojewódzkiego konserwatora zabytków” zastępuje się wyrazami „zarząd powiatu”.

1.

O właściwości miejscowej wojewody - w sprawach określonych w art. 17 ust. 4 - stanowią

kolejno: miejsce zamieszkania osoby, której postępowanie ma dotyczyć, miejsce jej

pobytu, miejsce jej ostatniego zamieszkania lub pobytu. W razie braku tych podstaw,

właściwy jest wojewoda warszawski.

2.

O właściwości miejscowej starosty w sprawach określonych w art. 16 ust. 2 oraz w art.

17 w ust. 2 pkt 1 i w ust. 3 pkt 1 stanowią kolejno: miejsce zamieszkania osoby, której

postępowanie ma dotyczyć, miejsce jej pobytu, miejsce jej ostatniego zamieszkania

lub pobytu. W razie braku tych podstaw właściwy jest Prezydent m. st. Warszawy jako

organ wykonawczy gminy Warszawa-Centrum.

1.

Ceny urzędowe i marże handlowe urzędowe ustala, w drodze rozporządzenia, minister

właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki, z zastrzeżeniem ust. 2-4.

2.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może upoważnić inny organ administracji rządowej

do

1)

ustalania cen urzędowych niektórych towarów i usług,

2)

ustalania marż handlowych urzędowych,

3)

określania zasad ustalania cen regulowanych.

3.

Rada gminy może ustalać ceny urzędowe za usługi przewozowe gminnego transportu zbiorowego

oraz za przewozy taksówkami. W mieście stołecznym Warszawie uprawnienia te przysługują

Radzie Warszawy.

4.

Rada powiatu może ustalać ceny urzędowe za usługi przewozowe powiatowego transportu

zbiorowego.

5.

Rada gminy określa strefy cen (strefy taryfowe) obowiązujące przy przewozie osób i

ładunków taksówkami.

1.

Centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach dróg krajowych jest

Generalny Dyrektor Dróg Publicznych, do którego należy

1)

wykonywanie zadań zarządcy dróg krajowych,

2)

realizacja budżetu państwa w zakresie dróg krajowych.

2.

Do Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych należy również

1)

współudział w realizacji polityki transportowej w zakresie dróg,

2)

gromadzenie danych i sporządzanie informacji o sieci dróg publicznych,

3)

nadzór nad przygotowaniem infrastruktury drogowej na potrzeby obrony państwa,

4)

koordynowanie zagadnień powodziowych w zakresie dróg publicznych,

5)

wydawanie zezwoleń na przejazdy po drogach publicznych pojazdów z ładunkiem lub bez

ładunku o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone

w odrębnych przepisach, których trasa przekracza granice państwa,

6)

współpraca z administracjami drogowymi innych państw i organizacjami międzynarodowymi.

3.

Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów na

wniosek ministra właściwego do spraw transportu.

4.

Zastępców Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych powołuje i odwołuje minister właściwy

do spraw transportu na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych.

5.

Generalny Dyrektor Dróg Publicznych realizuje swoje zadania przy pomocy Generalnej

Dyrekcji Dróg Publicznych. Generalna Dyrekcja Dróg Publicznych wykonuje również zadania

zarządu dróg krajowych.

6.

W skład Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych wchodzą oddział centralny w Warszawie

oraz następujące oddziały terenowe

1)

północno-zachodni z siedzibą w Szczecinie,

2)

północny z siedzibą w Gdańsku,

3)

północno-wschodni z siedzibą w Białymstoku,

4)

zachodni z siedzibą w Poznaniu,

5)

wschodni z siedzibą w Lublinie,

6)

południowo-zachodni z siedzibą we Wrocławiu,

7)

południowy z siedzibą w Katowicach,

8)

południowo-wschodni z siedzibą w Krakowie.

7.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zasięg terytorialny oddziałów

Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych, z uwzględnieniem granic powiatów.

8.

Do oddziału należy

1)

wykonywanie zadań zarządu drogi na obszarze jego działania,

2)

wykonywanie zadań zarządcy drogi na obszarze jego działania, powierzonych przez Generalnego

Dyrektora Dróg Publicznych na podstawie upoważnienia określonego w ust. 9.

9.

Generalny Dyrektor Dróg Publicznych może upoważnić pracowników Generalnej Dyrekcji

Dróg Publicznych do załatwiania określonych spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie,

a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych.

10.

Minister właściwy do spraw transportu, w drodze rozporządzenia, nadaje Generalnej

Dyrekcji Dróg Publicznych statut określający jej organizację.

11.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, tryb sporządzania

informacji, gromadzenia i udostępniania danych o sieci dróg publicznych.

1.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa właściwość miejscową wojewodów i

starostów w dziedzinie rybactwa na rzekach, którymi przebiega granica województw lub

powiatów.

2.

W odniesieniu do wód jezior i innych zbiorników wodnych, przez które przebiega granica

województw lub powiatów, w dziedzinie rybactwa miejscowo jest właściwy wojewoda lub

starosta tego województwa lub powiatu, na którego terenie znajduje się większa część

powierzchni wody. W innych wypadkach w stosunku do takich wód właściwość miejscową

w dziedzinie rybactwa ustalają, w drodze porozumienia, zainteresowani wojewodowie

lub starostowie.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

tryb postępowania w sprawach o nadanie lub wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa

polskiego oraz wzory zaświadczeń i wniosków.

1.

Jednostki samorządu terytorialnego mogą utworzyć samorządową instytucję filmową.

2.

Prowadzenie dystrybucji i rozpowszechniania filmów jest zadaniem własnym jednostki

samorządu terytorialnego.

Określone w ustawie zadania i kompetencje starosty są zadaniami z zakresu administracji

rządowej.

W ustawie z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim

(Dz. U. Nr 10, poz. 49, z 1990 r. Nr 34, poz. 198 oraz z 1997 r. Nr 114, poz. 739) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 10

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Cudzoziemiec, któremu udzielono zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej i który pozostaje co najmniej 3 lata w związku małżeńskim z osobą posiadającą

obywatelstwo polskie, nabywa obywatelstwo polskie, jeżeli w terminie określonym w

ust. 1a złoży odpowiednie oświadczenie przed właściwym organem i organ ten wyda decyzję

o przyjęciu oświadczenia.

”

,

b)

dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Termin do złożenia oświadczenia woli, o którym mowa w ust. 1, wynosi 6 miesięcy od

dnia uzyskania przez cudzoziemca zezwolenia na osiedlenie się albo 3 lata i 6 miesięcy

od dnia zawarcia związku małżeńskiego z osobą posiadającą obywatelstwo polskie.

”

;

2)

w art. 11 w ust. 1 wyraz „Kobieta” zastępuje się wyrazem „Osoba”;

3)

w art. 13

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Obywatel polski traci obywatelstwo polskie na swój wniosek po uzyskaniu zgody Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego.

”

,

b)

w ust. 2 wyrazy „Zezwolenie na zmianę obywatelstwa udzielone” zastępuje się wyrazami „Zgoda na zrzeczenie się obywatelstwa udzielona”,

c)

ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie

„

3.

Zgoda na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego udzielona jednemu z rodziców rozciąga

się na dzieci pozostające pod jego władzą rodzicielską, gdy drugiemu z rodziców nie

przysługuje władza rodzicielska lub nie jest on obywatelem polskim albo gdy jest obywatelem

polskim i wyrazi przed właściwym organem zgodę na utratę obywatelstwa polskiego przez

dzieci.

4.

W przypadku gdy drugie z rodziców jest obywatelem polskim i sprzeciwia się rozciągnięciu

na dzieci zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego udzielonej pierwszemu z rodziców

lub gdy porozumienie napotyka trudne do przezwyciężenia przeszkody, każde z rodziców

może zwrócić się o rozstrzygnięcie do sądu.

”

,

d)

w ust. 5 wyrazy „Zezwolenie na zmianę obywatelstwa” zastępuje się wyrazami „Zgoda na zrzeczenie się obywatelstwa”;

4)

skreśla się art. 14 i art. 15;

5)

rozdział 4 otrzymuje brzmienie

„

Rozdział 4

Właściwość organów

Art. 16.

1.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej nadaje obywatelstwo polskie i wyraża zgodę na

zrzeczenie się obywatelstwa polskiego.

2.

Podania do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie obywatelstwa polskiego oraz

o wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego osoby zamieszkałe w Polsce

wnoszą za pośrednictwem starosty, a zamieszkałe za granicą - za pośrednictwem konsula

Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 17.

1.

Decyzję w sprawie uznania za obywatela polskiego wydaje wojewoda, o ile przepisy innych

ustaw nie stanowią inaczej.

2.

Decyzje w sprawach określonych w art. 6 ust. 3 oraz w art. 10 i 11 wydają

1)

właściwy miejscowo starosta - w stosunku do osób zamieszkałych w Polsce,

2)

konsul Rzeczypospolitej Polskiej - w stosunku do osób zamieszkałych za granicą.

3.

Oświadczenie o wyborze obywatelstwa obcego, o którym mowa w art. 6 ust. 1, i o wyrażeniu

zgody na nabycie obywatelstwa polskiego, o którym mowa w art. 8 ust. 5 pkt 3 i ust.

6 oraz w art. 12 ust. 3 i 4, a także o wyrażeniu zgody na utratę przez dzieci obywatelstwa

polskiego, o którym mowa w art. 13 ust. 3, przyjmuje

1)

właściwy miejscowo starosta - od osób zamieszkałych w Polsce,

2)

konsul Rzeczypospolitej Polskiej - od osób zamieszkałych za granicą.

4.

Posiadanie i utratę obywatelstwa polskiego stwierdza wojewoda. Odmowa stwierdzenia

posiadania obywatelstwa polskiego lub jego utraty następuje w drodze decyzji administracyjnej.

5.

W sprawach, o których mowa w art. 6 ust. 2 i w art. 13 ust. 4, przekazanych do rozstrzygnięcia

sądowi, orzeka sąd polski. Rzeczowo właściwym jest sąd rejonowy, działający jako władza

opiekuńcza. Miejscową właściwość sądu określa się według miejsca zamieszkania dziecka

w Polsce, a jeżeli nie ma ono miejsca zamieszkania w Polsce - według miejsca jego

pobytu w Polsce. W razie braku tych podstaw właściwym jest Sąd Rejonowy dla m. st.

Warszawy.

Art. 18.

1.

O właściwości miejscowej wojewody - w sprawach określonych w art. 17 ust. 4 - stanowią

kolejno: miejsce zamieszkania osoby, której postępowanie ma dotyczyć, miejsce jej

pobytu, miejsce jej ostatniego zamieszkania lub pobytu. W razie braku tych podstaw,

właściwy jest wojewoda warszawski.

2.

O właściwości miejscowej starosty w sprawach określonych w art. 16 ust. 2 oraz w art.

17 w ust. 2 pkt 1 i w ust. 3 pkt 1 stanowią kolejno: miejsce zamieszkania osoby, której

postępowanie ma dotyczyć, miejsce jej pobytu, miejsce jej ostatniego zamieszkania

lub pobytu. W razie braku tych podstaw właściwy jest Prezydent m. st. Warszawy jako

organ wykonawczy gminy Warszawa-Centrum.

Art. 18a.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

tryb postępowania w sprawach o nadanie lub wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa

polskiego oraz wzory zaświadczeń i wniosków.

Art. 18b.

Określone w ustawie zadania i kompetencje starosty są zadaniami z zakresu administracji

rządowej.

”

1.

Organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do właściwości

którego należą sprawy z zakresu planowania, budowy, modernizacji, utrzymania i ochrony

dróg, jest zarządcą drogi.

2.

Zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, są dla dróg

1)

krajowych - Generalny Dyrektor Dróg Publicznych,

2)

wojewódzkich - zarząd województwa,

3)

powiatowych - zarząd powiatu,

4)

gminnych - zarząd gminy.

3.

Generalny Dyrektor Dróg Publicznych jest zarządcą autostrady wybudowanej na zasadach

określonych w ustawie do czasu przekazania jej koncesjonariuszowi w drodze porozumienia

zawartego pomiędzy Generalnym Dyrektorem Dróg Publicznych, Prezesem Agencji Budowy

i Eksploatacji Autostrad oraz koncesjonariuszem. Koncesjonariusz pełni funkcję zarządcy

autostrady płatnej na warunkach określonych w umowie koncesyjnej.

4.

Zarządzanie drogami publicznymi może być przekazywane między zarządcami w trybie porozumień.

5.

W granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem

autostrad i dróg ekspresowych, jest zarząd miasta.

1.

Biblioteki publiczne są organizowane w sposób zapewniający mieszkańcom dogodny dostęp

do materiałów bibliotecznych i informacji.

2.

Gmina organizuje i prowadzi co najmniej jedną gminną bibliotekę publiczną, wraz z

odpowiednią liczbą filii i oddziałów oraz punktów bibliotecznych.

3.

Powiat organizuje i prowadzi co najmniej jedną powiatową bibliotekę publiczną. Zadania

powiatowej biblioteki publicznej może wykonywać, na podstawie porozumienia, wojewódzka

lub gminna biblioteka publiczna działająca i mająca swoją siedzibę na obszarze powiatu.

4.

Samorząd województwa organizuje i prowadzi co najmniej jedną wojewódzką bibliotekę

publiczną.

5.

Biblioteki samorządowe mogą zawierać, za zgodą organizatora, porozumienia z innymi

bibliotekami i instytucjami w sprawie wspólnego prowadzenia obsługi bibliotecznej

określonych obszarów i środowisk.

Zadania starosty określone w art. 2, w art. 4 w ust. 1, w art. 6 w ust. 3, w art.

11 w ust. 1, w art. 14 oraz w art. 19 w ust. 2 i 4 są zadaniami z zakresu administracji

rządowej.

Domy pomocy społecznej mogą prowadzić, po uzyskaniu zezwolenia wojewody

1)

organy jednostek samorządu terytorialnego,

2)

Kościół Katolicki, inne kościoły, związki wyznaniowe oraz organizacje społeczne, fundacje

i stowarzyszenia,

3)

inne osoby prawne i fizyczne.

1.

Koszty związane z funkcjonowaniem Państwowej Straży Pożarnej są pokrywane z budżetu

państwa.

2.

Koszty funkcjonowania Państwowej Straży Pożarnej na obszarze powiatu są pokrywane

z dotacji celowej budżetu państwa.

W pokrywaniu części kosztów funkcjonowania Państwowej Straży Pożarnej mogą uczestniczyć

1)

gmina, powiat lub samorząd województwa,

2)

organizatorzy imprez masowych.

Wykonanie zadań zleconych Państwowej Straży Pożarnej przez osoby prawne lub fizyczne,

a wykraczających poza zakres ustawowych zadań Państwowej Straży Pożarnej, jest finansowane

przez właściwego zleceniodawcę na podstawie zawartej umowy.

Osoby prawne lub fizyczne mogą uczestniczyć w ponoszeniu kosztów budowy strażnic,

ich wyposażenia i utrzymania.

W ustawie z dnia 31 maja 1962 r. - Prawo lotnicze

(Dz. U. Nr 32, poz. 153, z 1984 r. Nr 53, poz. 272, z 1987 r. Nr 33, poz. 180, z 1988 r. Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1996 r. Nr 45, poz. 199 i z 1997 r. Nr 88, poz. 554) w art. 50 wprowadza się następujące zmiany

a)

w ust. 1 wyrazy „Milicji Obywatelskiej lub najbliższy organ administracji państwowej” zastępuje się wyrazami „Policji lub najbliższy organ administracji publicznej”,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Organy wojskowe, Policji i administracji publicznej, jednostki organizacyjne służby

zdrowia i ochrony przeciwpożarowej oraz przedsiębiorcy obowiązani są współdziałać

z organami wymienionymi w ust. 2, a także brać udział w akcji zapobiegawczej na wezwanie

organów ruchu lotniczego w razie zagrożenia bezpieczeństwa statku powietrznego.

”

Do zarządcy drogi należy w szczególności

1)

opracowanie projektów planów rozwoju sieci drogowej,

2)

opracowanie projektów planów finansowania budowy, utrzymania i ochrony dróg oraz obiektów

mostowych,

3)

pełnienie funkcji inwestora,

4)

utrzymanie nawierzchni, chodników, obiektów inżynierskich, urządzeń zabezpieczających

ruch i innych urządzeń związanych z drogą,

5)

realizacja zadań w zakresie inżynierii ruchu,

6)

przygotowanie infrastruktury drogowej dla potrzeb obronnych oraz wykonywanie innych

zadań na rzecz obronności kraju,

7)

koordynacja robót w pasie drogowym,

8)

wydawanie zezwoleń na zajęcie pasa drogowego, na zjazdy z dróg, na przejazdy po drogach

publicznych pojazdów z ładunkiem lub bez ładunku o masie, naciskach osi lub wymiarach

przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach oraz pobieranie opłat

i kar pieniężnych,

9)

prowadzenie ewidencji dróg i drogowych obiektów mostowych,

10)

przeprowadzanie okresowych kontroli stanu dróg i obiektów mostowych,

11)

wykonywanie robót interwencyjnych, robót utrzymaniowych i zabezpieczających,

12)

przeciwdziałanie niszczeniu dróg przez ich użytkowników,

13)

przeciwdziałanie niekorzystnym przeobrażeniom środowiska mogącym powstać lub powstającym

w następstwie budowy lub utrzymania dróg,

14)

wprowadzanie ograniczeń bądź zamykanie dróg i drogowych obiektów mostowych dla ruchu

oraz wyznaczanie objazdów, gdy występuje bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa osób

lub mienia,

15)

dokonywanie okresowych pomiarów ruchu drogowego,

16)

sadzenie, utrzymanie oraz usuwanie drzew i krzewów oraz pielęgnacja zieleni w pasie

drogowym poza obszarami zabudowanymi,

17)

prowadzenie gospodarki gruntami i innymi nieruchomościami pozostającymi w zarządzie

organu zarządzającego drogą.

1.

W przypadku gdy plany przedsiębiorstw energetycznych nie zapewniają realizacji założeń,

o których mowa w art. 19 ust. 8, zarząd gminy opracowuje projekt planu zaopatrzenia

w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe, dla obszaru gminy lub jej części. Projekt

planu opracowywany jest na podstawie uchwalonych przez radę tej gminy założeń i winien

być z nim zgodny.

2.

Projekt planu, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać

1)

propozycje w zakresie rozwoju i modernizacji poszczególnych systemów zaopatrzenia

w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe, wraz z uzasadnieniem ekonomicznym,

2)

harmonogram realizacji zadań,

3)

przewidywane koszty realizacji proponowanych przedsięwzięć oraz źródło ich finansowania.

3.

Zarząd gminy przedstawia wojewodzie projekt planu, o którym mowa w ust. 1, celem stwierdzenia

zgodności z założeniami, o których mowa w art. 19.

4.

Rada gminy uchwala plan zaopatrzenia, o którym mowa w ust. 1.

5.

W celu realizacji planu, o którym mowa w ust. 3, gmina może zawierać umowy z przedsiębiorstwami

energetycznymi.

6.

W przypadku gdy nie jest możliwa realizacja planu na podstawie umów, rada gminy -

dla zapewnienia zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe - może

wskazać w drodze uchwały tę część planu, z którą prowadzone na obszarze gminy działania

muszą być zgodne.

1.

Do zadań wojewódzkiej biblioteki publicznej należy

1)

gromadzenie, opracowywanie i udostępnianie materiałów bibliotecznych służących obsłudze

potrzeb informacyjnych, edukacyjnych i samokształceniowych, zwłaszcza dotyczących

wiedzy o własnym regionie oraz dokumentujących jego dorobek kulturalny, naukowy i

gospodarczy,

2)

pełnienie funkcji ośrodka informacji biblioteczno-bibliograficznego, organizowanie

obiegu wypożyczeń międzybibliotecznych, opracowywanie i publikowanie bibliografii

regionalnych, a także innych materiałów informacyjnych o charakterze regionalnym,

3)

badanie stanu i stopnia zaspokajania potrzeb użytkowników, analizowanie stanu, organizacji

i rozmieszczenia bibliotek oraz formułowanie i przedstawianie organizatorom propozycji

zmian w tym zakresie,

4)

udzielanie bibliotekom pomocy instrukcyjno-metodycznej i szkoleniowej,

5)

sprawowanie nadzoru merytorycznego w zakresie realizacji przez powiatowe i gminne

biblioteki publiczne zadań określonych w art. 27 ust. 5.

2.

Biblioteka publiczna, której organizatorem jest powiat lub miasto na prawach powiatu,

działająca w mieście będącym siedzibą samorządu województwa, może wykonywać zadania,

o których mowa w ust. 1, na podstawie porozumienia zarządu województwa z zarządem

powiatu lub miasta na prawach powiatu. Porozumienie w szczególności określa wielkość

środków finansowych, które wnoszą strony porozumienia, niezbędnych do prowadzenia

działalności przez bibliotekę.

1.

Powiatowa biblioteka publiczna realizuje odpowiednio zadania określone w art. 20 w

ust. 1 w pkt 1, 2, 4 i 5 oraz współdziała z wojewódzką biblioteką publiczną.

2.

Biblioteka publiczna, której organizatorem jest gmina działająca w mieście będącym

siedzibą samorządu powiatowego, może wykonywać zadania, o których mowa w ust. 1, na

podstawie porozumienia zarządu powiatu z zarządem gminy. Porozumienie powinno zawierać

ustalenia określone w art. 20 ust. 2.

1.

Nadzór nad przestrzeganiem przepisów niniejszej ustawy oraz przepisów wykonawczych

do ustawy sprawują starostowie, wójtowie, burmistrzowie (prezydenci miast) oraz właściwi

miejscowo inspektorzy sanitarni.

2.

Ogólny nadzór nad sprawami objętymi niniejszą ustawą sprawują według właściwości ministrowie

właściwi: do spraw administracji publicznej i do spraw zdrowia.

W ustawie z dnia 21 maja 1963 r. o substancjach trujących

(Dz. U. Nr 22, poz. 116, z 1983 r. Nr 6, poz. 35 i z 1996 r. Nr 24, poz. 110) w art. 11 w ust. 1 wyrazy „do jednostek podległych radom narodowym - prezydia wojewódzkich rad narodowych (rad

narodowych miast wyłączonych z województw)” zastępuje się wyrazami „do gminnych, powiatowych i wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych -

zarządy właściwych: gmin, powiatów i samorządów województw (zarządy miast, miasta

na prawach powiatów)”.

1.

Zarządca drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 2-4, może wykonywać swoje obowiązki

przy pomocy powołanej przez siebie jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi.

W przypadku gdy jednostka taka nie została powołana, zadania zarządu drogi wykonuje

zarządca.

2.

Zarządy dróg, o których mowa w ust. 1 oraz art. 18 ust. 5, mają prawo do

1)

wstępu na grunty przyległe do pasa drogowego, jeżeli jest to niezbędne do wykonywania

czynności związanych z utrzymaniem i ochroną dróg,

2)

urządzenia czasowego przejazdu przez grunty przyległe do pasa drogowego w razie przerwy

komunikacji na drodze,

3)

ustawiania na gruntach przyległych do pasa drogowego zasłon przeciwśnieżnych.

3.

Właścicielom lub użytkownikom gruntów, którzy ponieśli szkody w wyniku czynności wymienionych

w ust. 2, przysługuje odszkodowanie na zasadach określonych w przepisach o gospodarce

nieruchomościami.

1.

Ze środków pochodzących z dotacji celowej na zadania własne samorządu województwa

finansuje się

1)

zadania służby medycyny pracy, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d)-f) oraz

pkt 3 i 4,

2)

zadania służby medycyny pracy, wykonywane zgodnie z art. 6 ust. 3,

3)

profilaktyczną opiekę zdrowotną sprawowaną w odniesieniu do osób świadczących pracę

w czasie odbywania kary pozbawienia wolności w zakładach karnych, przebywania w aresztach

śledczych lub wykonujących pracę w ramach kary ograniczenia wolności, jeżeli obowiązek

objęcia opieką profilaktyczną nie spoczywa na pracodawcy.

2.

Ze środków budżetu województw finansuje się

1)

działalność wojewódzkich ośrodków medycyny pracy,

2)

działalność profilaktyczną wynikającą z programów prozdrowotnych dotyczących zapobiegania

i zwalczania określonych chorób oraz programów promocji zdrowia ustalanych przez ministra

właściwego do spraw zdrowia lub samorządy województw,

3)

okresowe badania lekarskie realizowane w trybie art. 229 § 5 Kodeksu pracy w przypadku,

kiedy podmiot, który zatrudniał pracownika, uległ likwidacji.

Do zadań własnych powiatu w zakresie ochrony przeciwpożarowej należy

1)

prowadzenie analiz i opracowywanie prognoz dotyczących pożarów, klęsk żywiołowych

oraz innych miejscowych zagrożeń,

2)

prowadzenie analizy sił i środków krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego na obszarze

powiatu,

3)

budowanie systemu koordynacji działań jednostek ochrony przeciwpożarowej wchodzących

w skład krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego oraz służb, inspekcji, straży oraz

innych podmiotów biorących udział w działaniach ratowniczych na obszarze powiatu,

4)

organizowanie systemu łączności, alarmowania i współdziałania między podmiotami uczestniczącymi

w działaniach ratowniczych na obszarze powiatu.

1.

W przypadku likwidacji samorządowej instytucji kultury, przekazanej w trybie art.

21a ust. 2-6, jednostka samorządu terytorialnego jest obowiązana zwrócić właściwemu

organowi administracji rządowej mienie otrzymane na podstawie art. 21a ust. 5 i 6.

2.

Na wniosek jednostki samorządu terytorialnego organ administracji rządowej, w drodze

decyzji administracyjnej, może zwolnić jednostkę samorządu terytorialnego od tego

obowiązku w części lub w całości; zwolnienie nie dotyczy obiektów wpisanych do rejestru,

o którym mowa w art. 14 ust. 4.

1.

Zadania samorządu powiatowego w zakresie ochrony praw konsumenta wykonuje powiatowy

(miejski) rzecznik konsumentów, zwany dalej „rzecznikiem konsumentów”.

2.

Powiaty mogą, w drodze porozumienia, utworzyć jedno wspólne stanowisko rzecznika konsumentów.

1.

Rzecznika konsumentów powołuje i odwołuje rada powiatu (rada miasta na prawach powiatu).

2.

Rzecznika konsumentów powołuje się spośród osób z wyższym wykształceniem i co najmniej

pięcioletnią praktyką zawodową.

1.

Do zadań rzecznika konsumentów w szczególności należy

1)

zapewnienie konsumentom bezpłatnego poradnictwa i informacji prawnej w zakresie ochrony

ich interesów,

2)

wytaczanie powództw na rzecz konsumentów oraz wstępowanie, za ich zgodą, do toczącego

się postępowania w sprawach o ochronę interesów konsumentów,

3)

składanie wniosków w sprawie stanowienia i zmiany przepisów prawa miejscowego w zakresie

ochrony interesów konsumentów,

4)

współdziałanie z właściwymi terytorialnie delegaturami Urzędu Ochrony Konkurencji

i Konsumentów oraz organizacjami, do których zadań statutowych należy ochrona interesów

konsumentów.

2.

Rzecznik konsumentów może udzielać obywatelom także w innych formach pomocy prawnej

w zakresie ochrony praw konsumentów.

Zarząd powiatu, na wniosek rzecznika konsumentów, może zlecać prowadzenie bezpłatnego

poradnictwa konsumenckiego działającym na obszarze powiatu organizacjom, do których

zadań statutowych należy ochrona interesów konsumentów.

Nadzór nad wykonywaniem przepisów ustawy w odniesieniu do lecznic sprawuje starosta

za pośrednictwem powiatowego lekarza weterynarii.

W ustawie z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych

(Dz. U. Nr 28, poz. 169, z 1982 r. Nr 11, poz. 80 i z 1990 r. Nr 34, poz. 198) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 8

a)

ust. 1-3 otrzymują brzmienie

„

1.

Starosta ustala, stosownie do przepisów art. 1 i 3, które nieruchomości stanowią wspólnotę

gruntową bądź mienie gromadzkie.

2.

Wykaz uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej oraz wykaz obszarów gospodarstw

przez nich posiadanych i wielkość przysługujących im udziałów we wspólnocie ustala,

w drodze decyzji, starosta. Dla obszarów gmin projekty takich wykazów sporządzają

wójtowie (burmistrzowie, prezydenci miast).

3.

Jeżeli wspólnota gruntowa położona jest na obszarze dwu lub więcej powiatów, wojewoda

określa, który ze starostów będzie właściwy w sprawach wymienionych w ust. 1 i 2.

”

,

b)

w ust. 6 wyrazy „lokalu prezydium gromadzkiej rady narodowej bądź miejskiej (dzielnicowej) rady narodowej

lub rady narodowej osiedla” zastępuje się wyrazami „urzędzie gminy”;

2)

w art. 9 w ust. 2 wyrazy „gromady (miasta, osiedla)” zastępuje się wyrazem „gminy”;

3)

w art. 15 wyrazy „ustalą Ministrowie Rolnictwa oraz Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego” zastępuje się wyrazami „ustali minister właściwy do spraw rolnictwa”;

4)

użyte w art. 18 w ust. 1, w art. 21 w ust. 6, w art. 23, w art. 25 w ust. 1-3, w art.

26 w ust. 1 i w art. 27 w ust. 2 w różnych przypadkach wyrazy „do spraw rolnych i leśnych organ prezydium powiatowej rady narodowej” zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami „zarząd gminy”;

5)

art. 24 otrzymuje brzmienie

„

Art. 24.

1.

W terminie oznaczonym w statucie spółki organy spółki są obowiązane przedstawić właściwemu

zarządowi gminy do zatwierdzenia plan zagospodarowania i regulamin użytkowania gruntów

i urządzeń spółki. Jeżeli zagospodarowanie dotyczy gruntów określonych w art. 6 ust.

2 - organy spółki przedstawiają staroście do zatwierdzenia uproszczony plan zagospodarowania

takich gruntów, po wcześniejszym uzyskaniu opinii właściwego terytorialnie nadleśniczego.

2.

Zarządy gmin oraz starostowie są uprawnieni do wprowadzenia w przedstawionych planach

oraz w regulaminie zmian i uzupełnień uzasadnionych względami gospodarczymi.

”

;

6)

w art. 26 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

W razie sprzedaży nieruchomości stanowiącej wspólnotę gruntową, gminie przysługuje

prawo pierwokupu.

”

1.

Zarząd drogi sprawuje nieodpłatny trwały zarząd gruntami w pasie drogowym.

2.

Grunty, o których mowa w ust. 1, zarząd drogi może oddawać innym podmiotom gospodarczym

w dzierżawę, najem albo je użyczać w drodze umowy na cele związane z gospodarką drogową,

potrzebami ruchu drogowego i obsługi podróżnych.

3.

W przypadku nabywania gruntów przeznaczonych pod pas drogowy, zarząd drogi może wystąpić

z wnioskiem o dokonanie podziału lub scalenia nieruchomości zgodnie z przepisami o

gospodarce nieruchomościami.

1.

Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego może, w drodze uchwały, zdecydować

o likwidacji zakładu budżetowego w celu zawiązania spółki akcyjnej albo spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością przez wniesienie na pokrycie kapitału spółki wkładu w postaci mienia

zakładu budżetowego pozostałego po jego likwidacji.

2.

Czynności związane z likwidacją zakładu budżetowego, w celu, o którym mowa w ust.

1, wykonuje zarząd jednostki samorządu terytorialnego.

1.

W skład Urzędu Regulacji Energetyki wchodzą Oddział Centralny w Warszawie oraz następujące

oddziały terenowe

1)

północno-zachodni z siedzibą w Szczecinie,

2)

północny z siedzibą w Gdańsku,

3)

zachodni z siedzibą w Poznaniu,

4)

wschodni z siedzibą w Lublinie,

5)

środkowozachodni z siedzibą w Łodzi,

6)

południowo-zachodni z siedzibą we Wrocławiu,

7)

południowy z siedzibą w Katowicach,

8)

południowo-wschodni z siedzibą w Krakowie.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zasięg terytorialny i

właściwość rzeczową z uwzględnieniem granic powiatów.

3.

Dyrektorzy oddziałów URE są powoływani i odwoływani przez Prezesa URE.

1.

Przewoźnicy kolejowi wykonujący przewozy pasażerskie na obszarze kraju otrzymują z

budżetu państwa dotację przedmiotową na wyrównanie utraconych przychodów z tytułu

obowiązujących ustawowych ulg w krajowych przewozach pasażerskich, na zasadach określonych

w odrębnych przepisach.

2.

Wysokość dotacji, o której mowa w ust. 1, określa ustawa budżetowa.

Nieruchomości stanowiące odpowiednio zasób nieruchomości Skarbu Państwa, województwa

lub powiatu, przeznaczone w planach miejscowych pod budownictwo mieszkaniowe oraz

na realizację związanych z tym budownictwem urządzeń infrastruktury technicznej, przekazuje

się gminie w drodze darowizny, na jej wniosek, jeżeli przemawia za tym ważny interes

gminy i jeżeli cele te nie są lub nie mogą być realizowane odpowiednio przez Skarb

Państwa, województwo lub powiat. W umowie darowizny określa się cel, na który nieruchomość

jest darowana. W przypadku niewykorzystania nieruchomości na ten cel darowizna może

być odwołana.

W ustawie z dnia 13 listopada 1963 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych

(Dz. U. Nr 50, poz. 279, z 1971 r. Nr 12, poz. 115, z 1974 r. Nr 47, poz. 280, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 198 i z 1997 r. Nr 60, poz. 369) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane, na żądanie

inspektora sanitarnego bądź właściwego do spraw zdrowia organu administracji publicznej

1)

poddawać się szczepieniom ochronnym przeciwko chorobom zakaźnym,

2)

poddawać się badaniom mającym na celu wykrywanie chorób zakaźnych,

3)

wykonywać zalecenia dotyczące zabiegów higienicznosanitarnych, jakie okażą się niezbędne

w celu zapobiegania chorobom zakaźnym,

4)

udzielać wyjaśnień i podawać dane mogące mieć znaczenie dla wykrycia choroby zakaźnej

i źródła zakażenia lub zapobiegania szerzeniu się choroby zakaźnej.

”

;

2)

użyte w art. 3 w ust. 1, w art. 7 w ust. 3 i w art. 26 w ust. 1 pkt 1 wyrazy „Państwowej Inspekcji Sanitarnej” zastępuje się wyrazami „Inspekcji Sanitarnej”;

3)

w art. 5 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Właściciel, zarządca, administrator oraz pracodawca są obowiązani utrzymywać nieruchomości

w należytym stanie higienicznosanitarnym oraz stosować się do wskazań i nakazów wydawanych

przez organy Inspekcji Sanitarnej w celu zwalczania chorób zakaźnych.

”

;

4)

w art. 6 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Zakłady opieki zdrowotnej, akademie medyczne i inne szkoły wyższe prowadzące działalność

dydaktyczną i badawczą w dziedzinie nauk medycznych, instytuty naukowo-badawcze, osoby

wykonujące zawód medyczny, kierownicy statków morskich i śródlądowych oraz statków

powietrznych, pracodawcy, zakłady nauczania, wychowania i opieki, hotele, domy wczasowe,

schroniska turystyczne i ośrodki turystyczno-wypoczynkowe, zakłady karne, organy Policji,

organy jednostek samorządu terytorialnego mają obowiązek zgłaszania organom Inspekcji

Sanitarnej, a także określonym publicznym zakładom opieki zdrowotnej przypadków zachorowania,

podejrzenia o zachorowanie i zgonów na choroby zakaźne natychmiast po otrzymaniu o

nich wiadomości.

”

;

5)

w art. 7

a)

w ust. 1 i 2 wyrazy „Powiatowy (miejski, dzielnicowy) lub portowy inspektor sanitarny” zastępuje się wyrazami „Powiatowy (miejski w miastach na prawach powiatu), portowy lub kolejowy inspektor

sanitarny”,

b)

skreśla się ust. 5;

6)

w art. 8

a)

w ust. 1 wyrazy „społeczne służby zdrowia” zastępuje się wyrazami „opieki zdrowotnej”,

b)

w ust. 2 wyrazy „Powiatowy (miejski, dzielnicowy) lub portowy inspektor sanitarny” zastępuje się wyrazami „Powiatowy (miejski w miastach na prawach powiatu), portowy lub kolejowy inspektor

sanitarny”,

c)

ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Zarząd powiatu właściwy ze względu na miejsce zamieszkania w stosunku do obywateli

polskich oraz minister właściwy do spraw wewnętrznych w stosunku do cudzoziemców pokrywają

1)

koszty przewozu osób podlegających przymusowej hospitalizacji lub izolacji oraz

2)

koszty przejazdu do zakładu opieki zdrowotnej osób podlegających przymusowemu leczeniu

lub przymusowym badaniom stanu zdrowia, z wyjątkiem badań określonych w art. 2 ust.

2 pkt 3.

”

,

d)

w ust. 7 wyrazy „zakłady pracy” zastępuje się wyrazem „pracodawcy”;

7)

art. 9 otrzymuje brzmienie

„

Art. 9.

Lekarz, starszy felczer lub felczer, który w czasie wykonywania czynności zawodowych

stwierdził przypadek choroby zakaźnej lub powziął podejrzenie co do istnienia takiej

choroby, jest obowiązany zastosować środki zapobiegające szerzeniu się choroby. Jeżeli

lekarz, starszy felczer lub felczer nie jest upoważniony do wykonywania uprawnień

inspektora sanitarnego, przysługują mu w takim przypadku uprawnienia określone w art.

7 ust. 1 pkt 2, 3 i 5 oraz ust. 2, z tym że od jego decyzji może być wniesione odwołanie

do właściwego inspektora sanitarnego.

”

;

8)

w art. 10 wyrazy „Wojewódzki inspektor sanitarny (inspektor sanitarny miasta wyłączonego z województwa)” zastępuje się wyrazami „Inspektor sanitarny”;

9)

w art. 12

a)

w ust. 1 wyrazy „prezydium wojewódzkiej rady narodowej (rady narodowej miasta wyłączonego z województwa)

na wniosek wojewódzkiego inspektora sanitarnego (inspektora sanitarnego miasta wyłączonego

z województwa)” zastępuje się wyrazami „właściwy organ jednostki samorządu terytorialnego bądź wojewoda na wniosek inspektora

sanitarnego”,

b)

w ust. 3 wyrazy „prezydium wojewódzkiej rady narodowej (rady narodowej miasta wyłączonego z województwa)” zastępuje się wyrazami „zarząd powiatu”,

c)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Zarządzenia w sprawach określonych w ust. 1 powinny określać sposób wykonania wprowadzanych

nakazów i zakazów oraz powinny być podawane do wiadomości w drodze obwieszczeń publicznych.

”

;

10)

w art. 13 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Główny Inspektor Sanitarny bądź wojewódzki inspektor sanitarny ustala, które przepisy

ustawy mogą być stosowane do jednostek chorobowych określonych w ust. 1. Zarządzenie

wydane w tej sprawie przez wojewódzkiego inspektora sanitarnego traci moc, jeżeli

nie zostanie zatwierdzone, przed upływem tygodnia od dnia jego wydania, przez Głównego

Inspektora Sanitarnego.

”

;

11)

w art. 15

a)

w ust. 1 wyrazy „zakład pracy” zastępuje się wyrazem „pracodawca”,

b)

skreśla się ust. 2;

12)

w art. 16

a)

w ust. 1 wyrazy „Zakład pracy” zastępuje się wyrazem „Pracodawca”,

b)

skreśla się ust. 2;

13)

w art. 17

a)

w ust. 1 i 3 wyrazy „Zakład pracy” zastępuje się wyrazem „Pracodawca”,

b)

w ust. 2 wyrazy „powiatowy (miejski, dzielnicowy) lub portowy inspektor sanitarny” zastępuje się wyrazami „powiatowy (miejski w miastach na prawach powiatu), portowy lub kolejowy inspektor

sanitarny”;

14)

w art. 20

a)

ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Osoby wykonujące zawody medyczne, a także osoby o innych kwalifikacjach, zatrudnione

w zakładach opieki zdrowotnej, mogą być powoływane do pracy przy zwalczaniu epidemii.

2.

Decyzję o powołaniu wydaje, na wniosek inspektora sanitarnego

1)

starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania lub zatrudnienia osoby powoływanej,

jeśli powołanie dotyczy obszaru danego powiatu,

2)

wojewoda właściwy ze względu na miejsce zamieszkania lub zatrudnienia osoby powoływanej,

jeśli powołanie dotyczy obszaru danego województwa,

3)

minister właściwy do spraw zdrowia w razie powołania na obszar innego województwa.

”

,

b)

w ust. 3 pkt 2-4 otrzymują brzmienie

„

2)

posłowie i senatorowie,

3)

członkowie organów wykonawczych jednostek samorządu terytorialnego,

4)

osoby zatrudnione w jednostkach organizacyjnych podległych ministrom właściwym do

spraw: obrony narodowej, spraw wewnętrznych, sprawiedliwości i transportu

”

,

c)

w ust. 4 wyrazy „zakładzie społecznym służby zdrowia” zastępuje się wyrazami „zakładzie opieki zdrowotnej”;

15)

w art. 21 w ust. 2 wyrazy „państwowy inspektor sanitarny” zastępuje się wyrazami „inspektor sanitarny”.

Właściwe organy, sądy i kancelarie notarialne przesyłają staroście odpisy prawomocnych

decyzji i orzeczeń oraz odpisy aktów notarialnych, z których wynikają zmiany danych

objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się

decyzji, orzeczenia lub sporządzenia aktu notarialnego.

Organizację samorządowej instytucji filmowej określa jej statut.

1.

W celu zapobiegania powstawaniu lub pogłębianiu się dysfunkcji osób, rodzin lub społeczności,

w tym również dotkniętych przemocą, może być podejmowana interwencja kryzysowa.

2.

Interwencji kryzysowej udziela się bez względu na warunki określone w art. 3 i w art.

4 ust. 1.

1.

W terminie oznaczonym w statucie spółki organy spółki są obowiązane przedstawić właściwemu

zarządowi gminy do zatwierdzenia plan zagospodarowania i regulamin użytkowania gruntów

i urządzeń spółki. Jeżeli zagospodarowanie dotyczy gruntów określonych w art. 6 ust.

2 - organy spółki przedstawiają staroście do zatwierdzenia uproszczony plan zagospodarowania

takich gruntów, po wcześniejszym uzyskaniu opinii właściwego terytorialnie nadleśniczego.

2.

Zarządy gmin oraz starostowie są uprawnieni do wprowadzenia w przedstawionych planach

oraz w regulaminie zmian i uzupełnień uzasadnionych względami gospodarczymi.

W ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. Nr 16, poz. 93, z 1971 r. Nr 27, poz. 252, z 1976 r. Nr 19, poz. 122, z 1982 r. Nr 11, poz. 81, Nr 19, poz. 147 i Nr 30, poz. 210, z 1984 r. Nr 45, poz. 242, z 1985 r. Nr 22, poz. 99, z 1989 r. Nr 3, poz. 11, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, Nr 55, poz. 321 i Nr 79, poz. 464, z 1991 r. Nr 107, poz. 464 i Nr 115, poz. 496, z 1993 r. Nr 17, poz. 78, z 1994 r. Nr 27, poz. 96, Nr 85, poz. 388 i Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 83, poz. 417, z 1996 r. Nr 114, poz. 542, Nr 139, poz. 646 i Nr 149, poz. 703 oraz z 1997 r. Nr 43, poz. 272, Nr 115, poz. 741, Nr 117, poz. 751 i Nr 157, poz. 1040) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 79, w art. 81 § 2 pkt 2, w art. 232, w art. 233, w art. 234, w art. 235 § 1,

w art. 236 § 1, w art. 239 § 1, w art. 240, w art. 243, w art. 599 § 2 oraz w art.

600 § 2 użyty w różnych przypadkach i liczbach wyraz „gmina” zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach i liczbach wyrazami „jednostka samorządu terytorialnego”;

2)

w art. 179 w § 1 wyrazy „kierownika rejonowego organu rządowej administracji ogólnej” zastępuje się wyrazami „starosty wykonującego to zadanie jako zadanie z zakresu administracji rządowej”;

3)

w art. 420

a)

w § 1 po wyrazie „funkcjonariusza” dodaje się wyraz „jednostki”,

b)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Funkcjonariuszami jednostek samorządu terytorialnego w rozumieniu niniejszego tytułu

są pracownicy samorządowi, radni, członkowie zarządów gmin, powiatów i województw,

a także inne osoby, do których stosuje się przepisy o pracownikach samorządowych.

Za funkcjonariuszy jednostek samorządu terytorialnego uważa się także osoby działające

na zlecenie organów jednostek samorządu terytorialnego oraz ich związków.

”

;

4)

art. 420

„

Art. 420

Jeżeli jednak szkoda została wyrządzona przez funkcjonariusza jednostki samorządu

terytorialnego przy wykonywaniu określonych ustawami zadań z zakresu administracji

rządowej lub zleconych przez ustawy albo powierzonych, odpowiedzialność za szkodę

ponoszą Skarb Państwa i jednostka samorządu terytorialnego solidarnie.

”

;

5)

w art. 421 po wyrazach „Skarbu Państwa albo” dodaje się wyraz „jednostki”;

6)

w art. 951 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Spadkodawca może sporządzić testament także w ten sposób, że w obecności dwóch świadków

oświadczy swoją ostatnią wolę ustnie wobec przewodniczącego zarządu jednostki samorządu

terytorialnego, sekretarza powiatu albo gminy lub kierownika urzędu stanu cywilnego.

”

W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z 1965 r. Nr 15, poz. 113, z 1974 r. Nr 27, poz. 157 i Nr 39, poz. 231, z 1975 r. Nr 45, poz. 234, z 1982 r. Nr 11, poz. 82 i Nr 30, poz. 210, z 1983 r. Nr 5, poz. 33, z 1984 r. Nr 45, poz. 241 i 242, z 1985 r. Nr 20, poz. 86, z 1987 r. Nr 21, poz. 123, z 1988 r. Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 4, poz. 21 i Nr 33, poz. 175, z 1990 r. Nr 14, poz. 88, Nr 34, poz. 198, Nr 53, poz. 306, Nr 55, poz. 318 i Nr 79, poz. 464, z 1991 r. Nr 7, poz. 24, Nr 22, poz. 92 i Nr 115, poz. 496, z 1993 r. Nr 12, poz. 53, z 1994 r. Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 83, poz. 417, z 1996 r. Nr 24, poz. 110, Nr 43, poz. 189, Nr 73, poz. 350 i Nr 149, poz. 703 oraz z 1997 r. Nr 43, poz. 270, Nr 54, poz. 348, Nr 75, poz. 471, Nr 102, poz. 643, Nr 117, poz. 752, Nr 121, poz. 769 i 770, Nr 133, poz. 882, Nr 139, poz. 934, Nr 140, poz. 940 i Nr 141, poz. 944) wprowadza się następujące zmiany

1)

w części pierwszej w księdze pierwszej dodaje się tytuł IIIb w brzmieniu

„

Tytuł IIIb.

Powiatowy (miejski) rzecznik konsumentów

Art. 63

W sprawach o ochronę interesów konsumentów powiatowy (miejski) rzecznik konsumentów

może wytaczać powództwa na rzecz obywateli, a także wstępować, za zgodą powoda, do

postępowania w tych sprawach w każdym jego stadium.

Art. 63

W sprawach, o których mowa w art. 63

”

;

2)

w art. 476 w § 3 po wyrazie „terminie” dodaje się wyrazy „, a także sprawy, w których wniesiono odwołanie od orzeczenia wojewódzkiego zespołu

do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności”.

Powiatowy zasób nieruchomości stanowią nieruchomości, które

1)

stały się własnością powiatu na podstawie odrębnej ustawy,

2)

zostały nabyte w drodze umowy na własność lub w użytkowanie wieczyste powiatu,

3)

zostały nabyte w drodze wywłaszczenia na rzecz powiatu,

4)

stały się własnością powiatu w drodze zamiany lub darowizny albo co do których powiat

uzyskał w tym trybie prawo użytkowania wieczystego,

5)

stanowiły własność powiatu i w stosunku do których wygasło prawo użytkowania wieczystego,

trwałego zarządu lub użytkowania,

6)

pozostały po zlikwidowanych lub sprywatyzowanych powiatowych osobach prawnych oraz

zlikwidowanych powiatowych jednostkach organizacyjnych,

7)

stały się własnością powiatu na skutek zrzeczenia się,

8)

zostały przejęte na własność powiatu na podstawie innych tytułów prawnych.

Powiatowym zasobem nieruchomości gospodaruje zarząd powiatu. Przepisy art. 25 ust.

2 i 3 stosuje się odpowiednio.

Wojewódzki zasób nieruchomości stanowią nieruchomości, które

1)

stały się własnością województwa na podstawie odrębnych ustaw,

2)

zostały nabyte w drodze umowy na własność lub w użytkowanie wieczyste województwa,

3)

zostały nabyte w drodze wywłaszczenia na rzecz województwa,

4)

stały się własnością województwa w drodze zamiany lub darowizny albo co do których

województwo uzyskało w tym trybie prawo użytkowania wieczystego,

5)

stanowiły własność województwa i w stosunku do których wygasło prawo użytkowania wieczystego,

trwałego zarządu lub użytkowania,

6)

pozostały po zlikwidowanych lub sprywatyzowanych wojewódzkich osobach prawnych oraz

zlikwidowanych wojewódzkich jednostkach organizacyjnych,

7)

stały się własnością województwa na skutek zrzeczenia się,

8)

zostały przejęte na własność województwa na podstawie innych tytułów prawnych.

Wojewódzkim zasobem nieruchomości gospodaruje zarząd województwa. Przepisy art. 25

ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

W ustawie z dnia 31 marca 1965 r. o wyższym szkolnictwie wojskowym

(Dz. U. z 1992 r. Nr 10, poz. 40, z 1996 r. Nr 7, poz. 44 oraz z 1997 r. Nr 96, poz. 590, Nr 107, poz. 688, Nr 115, poz. 741 i Nr 121, poz. 700) po art. 54a dodaje się art. 54b w brzmieniu

„

Art. 54b.

Akademią nadzorowaną przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych jest Szkoła Główna

Służby Pożarniczej przygotowująca wyspecjalizowane kadry do wykonywania zadań związanych

z ochroną przeciwpożarową i ochroną ludności, a także kadry naukowe i dydaktyczne

dla szkół i jednostek badawczo-rozwojowych nadzorowanych przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych.

”

1.

W razie likwidacji muzeum samorządowego, właściwy podmiot, o którym mowa w art. 5

ust. 3, zapewnia muzealiom warunki należytego przechowywania.

2.

W przypadku określonym w ust. 1, odpowiednio zarząd gminy, powiatu lub województwa

ma prawo pierwszeństwa nabycia muzealiów. Jeżeli likwidowane muzeum utworzono w drodze

komunalizacji mienia państwowego, nabycie tego mienia następuje nieodpłatnie.

3.

Jeżeli zarząd gminy, powiatu lub województwa nie skorzystał z prawa pierwszeństwa

nabycia, podmiot, o którym mowa w art. 5 ust. 3, po uzgodnieniu z wojewodą, rozstrzyga

o dalszym przeznaczeniu muzealiów.

W ustawie z dnia 30 czerwca 1970 r. o Państwowej Inspekcji Skupu i Przetwórstwa Artykułów

Rolnych

(Dz. U. Nr 16, poz. 137 oraz z 1975 r. Nr 16, poz. 91) wprowadza się następujące zmiany

1)

w tytule ustawy, w art. 1 w ust. 1, w art. 3 w ust. 1 i 2, w art. 4 w ust. 1, w art.

5 w ust. 1, w art. 6, w art. 7 w ust. 1 i 2, w art. 8 w pkt 1 i 2, w art. 9 w ust.

1 i w art. 10 w ust. 3 użyte w różnych przypadkach wyrazy „Państwowa Inspekcja Skupu i Przetwórstwa Artykułów Rolnych” zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami „Inspekcja Skupu i Przetwórstwa Artykułów Rolnych”;

2)

w art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Zwierzchni nadzór nad działalnością Inspekcji Skupu i Przetwórstwa Artykułów Rolnych

sprawuje minister właściwy do spraw rolnictwa.

”

;

3)

art. 2 otrzymuje brzmienie

„

Art. 2.

Zadania Inspekcji Skupu i Przetwórstwa Artykułów Rolnych wykonują

1)

Główny Inspektor Skupu i Przetwórstwa Artykułów Rolnych,

2)

wojewoda przy pomocy wojewódzkiego inspektora skupu i przetwórstwa artykułów rolnych,

jako kierownika wojewódzkiej inspekcji skupu i przetwórstwa artykułów rolnych, wchodzącej

w skład zespolonej administracji wojewódzkiej.

”

;

4)

dodaje się art. 2a-2d w brzmieniu

„

Art. 2a.

1.

Główny Inspektor Skupu i Przetwórstwa Artykułów Rolnych jest centralnym organem administracji

rządowej podległym ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa.

2.

Głównego Inspektora Skupu i Przetwórstwa Artykułów Rolnych powołuje i odwołuje Prezes

Rady Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw rolnictwa.

3.

Zastępcę Głównego Inspektora Skupu i Przetwórstwa Artykułów Rolnych powołuje i odwołuje

minister właściwy do spraw rolnictwa na wniosek Głównego Inspektora Skupu i Przetwórstwa

Artykułów Rolnych.

4.

Główny Inspektor Skupu i Przetwórstwa Artykułów Rolnych wykonuje swoje zadania przy

pomocy Głównego Inspektoratu Skupu i Przetwórstwa Artykułów Rolnych.

5.

Organizację Głównego Inspektoratu Skupu i Przetwórstwa Artykułów Rolnych określa statut

nadany, w drodze rozporządzenia, przez Prezesa Rady Ministrów na wniosek ministra

właściwego do spraw rolnictwa.

Art. 2b.

1.

Wojewódzki inspektor skupu i przetwórstwa artykułów rolnych wykonuje w imieniu wojewody

zadania i kompetencje Inspekcji Skupu i Przetwórstwa Artykułów Rolnych określone w

ustawie i odrębnych przepisach.

2.

Wojewódzkiego inspektora skupu i przetwórstwa artykułów rolnych powołuje i odwołuje

wojewoda po zasięgnięciu opinii Głównego Inspektora Skupu i Przetwórstwa Artykułów

Rolnych.

3.

Zastępcę wojewódzkiego inspektora skupu i przetwórstwa artykułów rolnych powołuje

i odwołuje wojewoda na wniosek wojewódzkiego inspektora skupu i przetwórstwa artykułów

rolnych.

4.

Wojewódzki inspektor skupu i przetwórstwa artykułów rolnych wykonuje swoje zadania

i kompetencje przy pomocy wojewódzkiego inspektoratu skupu i przetwórstwa artykułów

rolnych.

Art. 2c.

W postępowaniu administracyjnym organem pierwszej instancji jest wojewódzki inspektor

skupu i przetwórstwa artykułów rolnych, a organem wyższego stopnia - Główny Inspektor

Skupu i Przetwórstwa Artykułów Rolnych.

Art. 2d.

Wojewoda, na wniosek wojewódzkiego inspektora skupu i przetwórstwa artykułów rolnych

lub za jego zgodą, może powierzyć powiatom, w drodze porozumienia, prowadzenie spraw

z zakresu właściwości wojewódzkiego inspektora skupu i przetwórstwa artykułów rolnych,

w tym wydawanie w jego imieniu decyzji administracyjnych.

”

;

5)

w art. 4 w ust. 2 wyraz „Państwowej” zastępuje się wyrazem „organach”;

6)

w art. 7 w ust. 2 wyrazy „Ministra Przemysłu Spożywczego i Skupu” zastępuje się wyrazami „ministra właściwego do spraw rolnictwa”;

7)

w art. 8 wyrazy „Minister Przemysłu Spożywczego i Skupu” zastępuje się wyrazami „Minister właściwy do spraw rolnictwa”;

8)

po art. 8 dodaje się art. 8a w brzmieniu

„

Art. 8a.

Główny Inspektor Skupu i Przetwórstwa Artykułów Rolnych może ustalać ogólne kierunki

działania organów Inspekcji lub - w przypadku zagrożenia bezpieczeństwa obrotu gospodarczego,

w zakresie należącym do właściwości Inspekcji - szczegółowe zasady ich postępowania,

a także zasady współdziałania z innymi organami administracji publicznej i kontroli

państwowej.

”

1.

Organem właściwym do udzielania, odmowy udzielania, zmiany i cofania koncesji na działalność

gospodarczą polegającą na

1)

zarządzaniu liniami kolejowymi,

2)

wykonywaniu przewozów kolejowych,

jest minister właściwy do spraw transportu, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Organem właściwym do udzielania, odmowy udzielania, zmiany i cofania koncesji na działalność

gospodarczą prowadzoną wyłącznie na obszarze jednego województwa, a polegającą na

1)

zarządzaniu liniami kolejowymi,

2)

wykonywaniu przewozów kolejowych,

jest właściwy wojewoda.

W ustawie z dnia 25 listopada 1970 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia

(Dz. U. Nr 29, poz. 245, z 1971 r. Nr 12, poz. 115, z 1985 r. Nr 12, poz. 49, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1992 r. Nr 33, poz. 144 i Nr 91, poz. 456 oraz z 1997 r. Nr 43, poz. 272, Nr 60, poz. 369 i Nr 88, poz. 554) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 5 w ust. 2, w art. 9, w art. 22 w ust. 2-5, w art. 23, w art. 24 w ust. 2,

w art. 27, w art. 28 w ust. 2 oraz w art. 34 w ust. 1 w pkt 2 skreśla się wyraz „Państwowej”;

2)

w art. 13a w ust. 3 skreśla się wyraz „państwowego”;

3)

w art. 17

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa

określi, w drodze rozporządzenia, ogólne zasady wewnętrznej kontroli jakości zdrowotnej

środków spożywczych i używek w zakładach produkcyjnych lub wprowadzających do obrotu

takie artykuły.

”

,

b)

dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa

określi, w drodze rozporządzenia, ogólne zasady wewnętrznej kontroli przestrzegania

higieny w zakładach produkcyjnych lub wprowadzających do obrotu artykuły, o których

mowa w ust. 1.

”

Karty wędkarskie wydane na podstawie dotychczasowych przepisów zachowują ważność do

dnia 30 czerwca 1999 r.

W ustawie z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych

(Dz. U. z 1984 r. Nr 32, poz. 174, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 198 oraz z 1997 r. Nr 113, poz. 733) w art. 14 w ust. 2 wyraz „organ” zastępuje się wyrazem „starosta”.

1.

Prowadzenie działalności w zakresie pozyskiwania, konfekcjonowania, przechowywania

i dostarczania nasienia wymaga zezwolenia.

2.

Zezwolenie na prowadzenie działalności określonej w ust. 1 wydaje wojewoda, jeżeli

podmiot

1)

wskaże miejsce i zasięg terytorialny wykonywania działalności objętej zezwoleniem,

2)

spełnia warunki weterynaryjne określone w odrębnych przepisach,

3)

przedstawi, odrębnie dla każdego gatunku i rasy zwierząt, program oceny i selekcji

reproduktorów, pozytywnie zaopiniowany przez ministra właściwego do spraw rolnictwa.

3.

Minister właściwy do spraw rolnictwa wydaje opinię, o której mowa w ust. 2 pkt 3,

biorąc pod uwagę stanowisko związku hodowców lub innego podmiotu prowadzącego księgę

lub rejestr podmiotów prowadzących ocenę wartości użytkowej lub hodowlanej oraz właściwych

jednostek naukowo-badawczych.

W ustawie z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz

ich rodzin

(Dz. U. z 1983 r. Nr 13, poz. 68, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, Nr 36, poz. 206, z 1991 r. Nr 104, poz. 450, z 1992 r. Nr 21, poz. 84, z 1993 r. Nr 129, poz. 602, z 1994 r. Nr 10, poz. 37, z 1995 r. Nr 4, poz. 17 i Nr 138, poz. 681, z 1996 r. Nr 136, poz. 636 oraz z 1997 r. Nr 28, poz. 153) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 18 ust. 2-4 otrzymują brzmienie

„

2.

Starosta na wniosek inwalidy wojennego kieruje go do pracy. Pracodawca, do którego

inwalida został skierowany, jest obowiązany zatrudnić go stosownie do sprawności fizycznej

i kwalifikacji zawodowych.

3.

Rozwiązanie z inwalidą wojennym stosunku pracy przez pracodawcę może być dokonane

tylko po uzyskaniu pisemnej zgody starosty

1)

bez wypowiedzenia - z przyczyn określonych w przepisach dotyczących rozwiązywania

umów o pracę bez wypowiedzenia,

2)

za wypowiedzeniem - tylko z ważnych przyczyn zawinionych przez inwalidę albo gdy następuje

likwidacja pracodawcy.

4.

Zgoda, o której mowa w ust. 3, nie jest wymagana do rozwiązania stosunku pracy z inwalidą

wojennym

1)

zatrudnionym na podstawie powołania,

2)

który spełnia warunki do uzyskania emerytury.

”

;

2)

w art. 20 w ust. 1 i 2 wyrazy „zakładu pracy” zastępuje się wyrazem „pracodawcy”.

W ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 241

„

c)

odpowiednio wójt (burmistrz, prezydent miasta), starosta, marszałek województwa oraz

przewodniczący zarządu związku samorządowego - w imieniu pracodawców zatrudniających

pracowników samorządowych jednostek sfery budżetowej.

”

;

2)

w art. 290 wyrazy „właściwy terenowy organ rządowej administracji ogólnej” zastępuje się wyrazem „wojewoda”.

1.

Pomoc w integracji ze środowiskiem osób objętych opieką całkowitą w niektórych rodzajach

placówek opiekuńczo-wychowawczych, resocjalizacyjnych i zakładach dla nieletnich,

określonych odrębnymi przepisami, oraz rodzin zastępczych, polega na przyznaniu specjalnego

świadczenia pieniężnego na zagospodarowanie, pomocy w uzyskaniu odpowiednich warunków

mieszkaniowych i ekonomicznego usamodzielnienia, a także na pracy socjalnej. Pomoc

ta przysługuje osobom opuszczającym placówkę lub rodzinę zastępczą, znajdującym się

w trudnej sytuacji materialnej i nie mogącym uzyskać pomocy od rodziców lub dziadków.

2.

Usamodzielnianym wychowankom placówek i zakładów dla nieletnich, o których mowa w

ust. 1, udziela się również pomocy w formie rzeczowej (wyprawki).

3.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego w porozumieniu z ministrem do

spraw oświaty i wychowania określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki i kryteria, które powinien spełnić usamodzielniany wychowanek oraz jego rodzice

lub dziadkowie, do uzyskania uprawnienia i pomocy, o której mowa w ust. 1,

2)

szczegółowe zasady udzielania pomocy, o której mowa w ust. 1, wysokość specjalnego

świadczenia pieniężnego na zagospodarowanie oraz wartość i składniki wyprawki,

3)

rodzaje placówek, których wychowankowie są uprawnieni do korzystania z pomocy, o której

mowa w ust. 1.

1.

Dzieciom i małoletnim pozbawionym całkowicie lub częściowo opieki rodzicielskiej starosta

organizuje opiekę w rodzinach zastępczych.

2.

Umieszczenie dziecka w rodzinie zastępczej następuje na podstawie orzeczenia sądu

opiekuńczego.

3.

Dziecko może być również umieszczone w rodzinie zastępczej bez orzeczenia sądu opiekuńczego,

na wniosek lub za zgodą rodziców dziecka, na podstawie umowy cywilnoprawnej powierzenia

dziecka, zawartej na piśmie między rodziną zastępczą a starostą właściwym ze względu

na miejsce zamieszkania tej rodziny, o czym starosta zawiadamia sąd opiekuńczy. W

razie wątpliwości co do spełniania warunków wymienionych w art. 31e starosta przekazuje

sprawę sądowi opiekuńczemu.

4.

Rodzina zastępcza podejmuje obowiązek opieki nad dzieckiem i jego wychowaniem z dniem

umieszczenia dziecka w rodzinie zastępczej na podstawie orzeczenia sądu opiekuńczego

albo z dniem zawarcia umowy, o której mowa w ust. 3.

5.

Rodziny zastępcze otrzymują

1)

pomoc finansową na utrzymanie każdego dziecka lub

2)

wynagrodzenie z tytułu świadczonych usług opiekuńczych i wychowawczych.

1.

Pełnienie funkcji rodziny zastępczej może być powierzone małżeństwu lub osobie nie

pozostającej w związku małżeńskim, jeżeli spełniają następujące warunki

1)

dają rękojmię należytego wykonywania zadań rodziny zastępczej,

2)

mają obywatelstwo polskie, stałe miejsce zamieszkania w Polsce i korzystają z pełni

praw cywilnych i obywatelskich,

3)

nie były pozbawione praw rodzicielskich i opiekuńczych,

4)

nie są chore na chorobę uniemożliwiającą właściwą opiekę nad dzieckiem, co zostało

stwierdzone zaświadczeniem lekarskim,

5)

mają odpowiednie warunki mieszkaniowe oraz stałe źródło utrzymania.

2.

Osobom i rodzinom podejmującym się funkcji rodziny zastępczej starosta zapewnia odpowiednie

przygotowanie i szkolenie.

1.

Starosta właściwy dla miejsca zamieszkania rodziny zastępczej udziela pomocy pieniężnej

na częściowe pokrycie kosztów utrzymania dzieci umieszczonych w rodzinach zastępczych.

2.

Podstawą przyznania pomocy pieniężnej jest umowa zawarta między starostą a rodziną

zastępczą.

3.

Rodzice, których dzieci przebywają w rodzinach zastępczych, są obowiązani do ponoszenia

odpłatności z tego tytułu. Starosta wydaje decyzję o wysokości tej odpłatności.

4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje rodzin zastępczych oraz szczegółowe zasady ich działania i finansowania w

zależności od zakresu świadczonej opieki, a także wysokość i szczegółowe zasady wynagradzania,

2)

szczegółowe zasady doboru rodzin zastępczych oraz umieszczania dzieci w tych rodzinach,

3)

zasady i wysokość odpłatności rodziców za pobyt ich dzieci w rodzinach zastępczych

oraz sposób i tryb postępowania w tych sprawach.

1.

Rozwiązanie umowy powierzenia dziecka, o której mowa w art. 31d ust. 3, następuje

po upływie 3 miesięcy od dnia wypowiedzenia dokonanego na piśmie przez jedną ze stron.

2.

Starosta właściwy dla miejsca zamieszkania rodziny zastępczej może rozwiązać z tą

rodziną umowę powierzenia dziecka bez wypowiedzenia w razie

1)

rażącego niewywiązywania się rodziny zastępczej z przyjętych zadań,

2)

ustania warunków wymaganych do pełnienia funkcji rodziny zastępczej, wymienionych

w art. 31e ust. 1 pkt 1 i 3. W razie rozwiązania umowy powierzenia dziecka, starosta

właściwy dla miejsca zamieszkania rodziny zastępczej ma obowiązek zapewnienia dziecku

dalszej pieczy i wychowania.

Należności z tytułu odpłatności rodziców za pobyt ich dzieci w rodzinach zastępczych

podlegają egzekucji administracyjnej.

Wierzytelność Państwa z tytułu robót wymienionych w art. 31 ust. 2, prowadzonych przy

zabytkach nieruchomych, nie stanowiących jego własności, zabezpiecza się, na wniosek

wojewódzkiego konserwatora zabytków, w formie hipoteki przymusowej.

W ustawie z dnia 18 lipca 1974 r. o funduszu alimentacyjnym

(Dz. U. z 1991 r. Nr 45, poz. 200 oraz z 1997 r. Nr 121, poz. 770) w art. 9 wyraz „państwowe” zastępuje się wyrazem „publiczne”.

Władzami właściwymi w rozumieniu niniejszego dekretu są starostowie.

W ustawie z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne

(Dz. U. Nr 38, poz. 230, z 1980 r. Nr 3, poz. 6, z 1983 r. Nr 44, poz. 201, z 1989 r. Nr 26, poz. 139 i Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 198 i Nr 39, poz. 222, z 1991 r. Nr 32, poz. 131 i Nr 77, poz. 335, z 1993 r. Nr 40, poz. 183, z 1994 r. Nr 27, poz. 96, z 1995 r. Nr 47, poz. 243, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 oraz z 1997 r. Nr 47, poz. 299, Nr 88, poz. 554 i Nr 133, poz. 885) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 8 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Linię brzegu ustala starosta

1)

dla wód żeglownych oraz morskich wód wewnętrznych - jako zadanie z zakresu administracji

rządowej,

2)

dla pozostałych wód - jako zadanie własne.

”

;

2)

w art. 9 w ust. 3 wyrazy „naczelnik powiatu” zastępuje się wyrazami „starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej”;

3)

w art. 11 w ust. 2

a)

w pkt 1 wyrazy „naczelnik powiatu” zastępuje się wyrazami „starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej”,

b)

w pkt 2 wyrazy „naczelnik gminy” zastępuje się wyrazami „wójt, burmistrz lub prezydent miasta”;

4)

w art. 12 w ust. 1 wyrazy „Rejonowy organ rządowej administracji ogólnej” zastępuje się wyrazami „Wójt, burmistrz (prezydent miasta)”;

5)

w art. 13 w ust. 3 skreśla się wyraz „terenowy” oraz wyrazy „administracji rządowej”;

6)

w art. 17 wyrazy „organom gminy” zastępuje się wyrazami „organom jednostek samorządu terytorialnego”;

7)

w art. 18 w ust. 1 skreśla się pkt 5-8;

8)

w art. 19b

a)

w ust. 3 po wyrazie „oraz” dodaje się wyrazy „organy jednostek”,

b)

w ust. 4 wyrazy „właściwymi sejmikami samorządowymi” zastępuje się wyrazami „właściwym samorządem województwa”,

c)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Minister właściwy do spraw środowiska zatwierdza, w drodze rozporządzenia, warunki

korzystania z wód dorzecza.

”

,

d)

w ust. 6 wyrazy „Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa” zastępuje się wyrazami „Minister właściwy do spraw środowiska”;

9)

w art. 20 w ust. 2 wyrazy „terenowy organ administracji rządowej” zastępuje się wyrazem „organ”;

10)

w art. 25 w ust. 2 wyrazy „Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa” zastępuje się wyrazem „wojewody”;

11)

w art. 26 wyrazy „Terenowy organ administracji rządowej” zastępuje się wyrazami „Organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego”;

12)

w art. 35 w ust. 2 wyrazy „naczelnika gminy” zastępuje się wyrazami „wójta, burmistrza (prezydenta miasta)”;

13)

art. 36 otrzymuje brzmienie

„

Art. 36.

1.

Organy właściwe do wydawania pozwoleń wodnoprawnych rozstrzygają spory powstałe w

związku z tymi pozwoleniami, a ponadto spory

1)

o przekazywanie nadwyżek wody,

2)

o udział w kosztach wykonania oraz utrzymania budowli i murów tworzących brzeg wody.

2.

Starosta rozstrzyga spory o rozgraniczenie gruntów pokrytych wodami powierzchniowymi

z gruntami przyległymi do tych wód.

3.

Wójt, burmistrz (prezydent miasta) rozstrzyga spory

1)

o przywrócenie stosunków wodnych na gruntach do stanu poprzedniego,

2)

o przynależność do spółki wodnej oraz wysokość składek i innych świadczeń członków

spółki.

”

;

14)

w art. 37 wyrazy „Terenowy organ administracji rządowej” zastępuje się wyrazami „Organ administracji publicznej”;

15)

w art. 38

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Decyzja organu dministracji publicznej o odszkodowaniu oraz o rozgraniczeniu gruntów

pokrytych wodami powierzchniowymi z gruntami przyległymi do tych wód, a także decyzja

w sprawie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie do stanu poprzedniego jest ostateczna.

Strona, w terminie trzydziestu dni od otrzymania decyzji, może dochodzić swoich roszczeń

przed sądem.

”

,

b)

w ust. 2 wyrazy „lub komisję arbitrażową” skreśla się;

16)

w art. 43 wyrazy „Wojewoda może w drodze zarządzenia” zastępuje się wyrazami „Starosta może”;

17)

w art. 47

a)

w ust. 2 wyraz „Wojewoda” zastępuje się wyrazem „Starosta”,

b)

w ust. 3 wyraz „wojewoda” zastępuje się wyrazem „starosta”;

18)

w art. 48 w ust. 2 wyrazy „naczelnika powiatu” zastępuje się wyrazem „starostę”;

19)

w art. 49 w ust. 2 wyrazy „naczelnik powiatu” zastępuje się wyrazami „wójt, burmistrz (prezydent miasta)”;

20)

w art. 50 w ust. 2 wyrazy „naczelnik gminy” zastępuje się wyrazami „wójt, burmistrz (prezydent miasta)”;

21)

w art. 51 wyrazy „Naczelnik powiatu” zastępuje się wyrazami „Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej,”;

22)

w art. 52 wyrazy „Naczelnik gminy” zastępuje się wyrazami „Wójt, burmistrz (prezydent miasta)”;

23)

w art. 55

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Wydawanie pozwoleń wodnoprawnych na szczególne korzystanie z wód - jeżeli ustawa nie

stanowi inaczej - należy do starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji

rządowej. Kopię decyzji starosta przekazuje właściwemu wojewodzie.

”

,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Do wojewody należy wydawanie pozwoleń wodnoprawnych dla zakładu, który buduje lub

użytkuje obiekt zaliczony, na podstawie odrębnych przepisów, do inwestycji szczególnie

szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi.

”

;

24)

w art. 61 w ust. 1 wyrazy „Naczelnik powiatu” zastępuje się wyrazami „Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej”;

25)

w art. 65 wyrazy „organów gminy” zastępuje się wyrazami „organów jednostek samorządu terytorialnego”;

26)

w art. 66

a)

w ust. 2 wyrazy „Naczelnik powiatu może w drodze zarządzenia określić” zastępuje się wyrazami „Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może określić,”

b)

w ust. 3 wyrazy „Naczelnik powiatu” zastępuje się wyrazami „Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej”;

27)

w art. 67 w ust. 2 wyrazy „Naczelnik powiatu może w drodze zarządzenia” zastępuje się wyrazami „Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może”;

28)

w art. 68 wyrazy „naczelnik powiatu” zastępuje się wyrazami „starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej”;

29)

w art. 72 wyrazy „Terenowy organ administracji państwowej” zastępuje się wyrazami „Wójt, burmistrz (prezydent miasta)”;

30)

w art. 73 w ust. 1 wyrazy „Terenowe organy administracji państwowej mogą” zastępuje się wyrazami „Wójt, burmistrz (prezydent miasta) może”;

31)

art. 74 otrzymuje brzmienie

„

Art. 74.

Jeżeli w inny sposób nie można usunąć bezpośredniego niebezpieczeństwa dla życia ludzi

lub dla mienia, zarząd gminy może zarządzić ewakuację ludności z obszarów bezpośrednio

zagrożonych powodzią. W razie nagłego zagrożenia powodzią, ewakuację może zarządzić

wójt, burmistrz (prezydent miasta).

”

;

32)

w art. 76 w ust. 1 wyrazy „naczelnik powiatu” zastępuje się wyrazami „wójt, burmistrz (prezydent miasta)”;

33)

w art. 80 w ust. 2 wyrazy „naczelnik powiatu” zastępuje się wyrazami „organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego”;

34)

w art. 82

a)

w ust. 3 wyraz „wojewoda” zastępuje się wyrazami „starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej”, a wyrazy „naczelnik powiatu” zastępuje się wyrazami „jako zadanie własne”,

b)

w ust. 4 wyraz „wojewoda” zastępuje się wyrazami „starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej”,

c)

w ust. 5 wyrazy „Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa” zastępuje się wyrazami „Minister właściwy do spraw środowiska”;

35)

w art. 84 wyrazy „naczelnika gminy” zastępuje się wyrazami „wójta, burmistrza (prezydenta miasta)”;

36)

w art. 85

a)

w ust. 1 wyrazy „Naczelnik powiatu” zastępuje się wyrazami „Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej”,

b)

w ust. 3 wyraz „Wojewoda” zastępuje się wyrazami „Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej,”;

37)

w art. 86 w ust. 1 wyrazy „naczelnik gminy” zastępuje się wyrazami „starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej,”;

38)

w art. 93 w ust. 2 wyrazy „naczelnik powiatu” zastępuje się wyrazami „starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej,”;

39)

w art. 97 w ust. 2 wyrazy „Naczelnik gminy” zastępuje się wyrazami „Wójt, burmistrz (prezydent miasta)”;

40)

w art. 101 w ust. 1 wyrazy „naczelnika powiatu” zastępuje się wyrazami „wójta, burmistrza (prezydenta miasta)”;

41)

w art. 105 wyrazy „wojewoda może w drodze zarządzenia” zastępuje się wyrazami „wójt, burmistrz (prezydent miasta) może”;

42)

w art. 106

a)

w ust. 1 skreśla się wyraz „państwowej”,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej określi, w drodze rozporządzenia, warunki, jakim

powinna odpowiadać woda do picia i potrzeb gospodarstw domowych, potrzeb zakładów

żywienia zbiorowego, zakładów produkujących środki spożywcze, farmaceutyczne, kosmetyczne,

lód albo potrzeb zakładów kąpielowych i pływalni oraz w kąpieliskach, a także zasady

sprawowania kontroli jakości wody przez organy Inspekcji Sanitarnej.

”

;

43)

w art. 110 wyrazy „naczelnika powiatu” zastępuje się wyrazem „starosty”;

44)

w art. 112

a)

w ust. 2 wyrazy „Naczelnik powiatu” zastępuje się wyrazem „Starosta”,

b)

w ust. 3 wyrazy „Naczelnik powiatu” zastępuje się wyrazem „Starosta”,

c)

w ust. 4 wyrazy „naczelnik gminy” zastępuje się wyrazami „wójt, burmistrz (prezydent miasta)”;

45)

w art. 115 w ust. 3 wyrazy „naczelnika powiatu” zastępuje się wyrazem „starosty”;

46)

w art. 117

a)

w ust. 1 wyrazy „Organy administracji państwowej sprawują” zastępuje się wyrazami „Organ administracji publicznej sprawuje”,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Jeżeli uchwalone przez spółkę wodną lub związek spółek wodnych składki i inne świadczenia

nie wystarczają na wykonanie przewidzianych na dany rok zadań statutowych, starosta

może podwyższyć wysokość tych składek lub innych świadczeń. Jeżeli spółka wodna lub

związek spółek wodnych nie podejmie odpowiedniej uchwały, wysokość składek i innych

świadczeń ustali starosta.

”

,

c)

w ust. 3 wyrazy „naczelnikowi gminy” zastępuje się wyrazami „wójtowi, burmistrzowi (prezydentowi miasta)”,

d)

w ust. 5 wyrazy „Minister - Kierownik Urzędu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej” zastępuje się wyrazami „Minister właściwy do spraw środowiska”.

1.

Budżet państwa uczestniczący w kosztach funkcjonowania jednostek ochrony przeciwpożarowej,

o których mowa w art. 15 pkt 2-6 i 8, jeżeli jednostki te działają w ramach krajowego

systemu ratowniczo-gaśniczego.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb i zasady

przyznawania dotacji na cele określone w ust. 1.

W ustawie z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób

zawodowych

(Dz. U. z 1983 r. Nr 30, poz. 144, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 36, poz. 206, z 1991 r. Nr 94, poz. 422, z 1995 r. Nr 4, poz. 17 oraz z 1996 r. Nr 24, poz. 110 i Nr 100, poz. 461) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 18 w ust. 4 wyrazy „dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy” zastępuje się wyrazem „starosty”;

2)

skreśla się art. 48.

1.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

treść, sposób i terminy ogłaszania rozkładów jazdy, tryb ich uzgadniania i koordynacji

oraz warunki ponoszenia kosztów z tym związanych,

2)

sposób ustalenia opłat dodatkowych w razie niedopełnienia obowiązków zapłaty należności

przewozowych z tytułu przewozu osób, naruszenia przepisów o zabieraniu ze sobą do

środka transportowego zwierząt i rzeczy oraz spowodowania zatrzymania lub zmiany trasy

środka transportowego bez uzasadnionej przyczyny.

2.

W odniesieniu do transportu zbiorowego gminnego, powiatowego i wojewódzkiego przepisy

w zakresie określonym w ust. 1 pkt 2 określają odpowiednio rada gminy, rada powiatu

albo sejmik województwa.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określa, w drodze rozporządzenia, wymagania

w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać

policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych.

W ustawie z dnia 18 grudnia 1976 r. o ubezpieczeniu społecznym osób prowadzących działalność

gospodarczą oraz ich rodzin

(Dz. U. z 1989 r. Nr 46, poz. 250, z 1990 r. Nr 36, poz. 206, z 1991 r. Nr 110, poz. 474, z 1995 r. Nr 4, poz. 17, z 1996 r. Nr 100, poz. 461 i Nr 124, poz. 585 oraz z 1997 r. Nr 28, poz. 153) w art. 22 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Gminy, powiaty oraz organy administracji rządowej przekazują Zakładowi Ubezpieczeń

Społecznych z urzędu kopie zaświadczeń o wpisie do ewidencji oraz kopie koncesji udzielonych

osobom fizycznym i jednostkom organizacyjnym nie mającym osobowości prawnej, jak również

kopie decyzji o wykreśleniu z ewidencji lub o cofnięciu koncesji.

”

1.

Do zadań samorządu województwa realizowanych w ramach ustawy należy w szczególności

1)

opracowywanie wojewódzkich programów dotyczących poprawy warunków życia społecznego

i zawodowego osób niepełnosprawnych,

2)

opracowywanie wojewódzkich programów pomocy w realizacji zadań na rzecz zatrudniania

osób niepełnosprawnych.

2.

Do zadań zarządu województwa należy w szczególności

1)

opracowywanie i przedstawianie Pełnomocnikowi planów zadań oraz informacji z prowadzonej

działalności,

2)

współpraca z instytucjami administracji rządowej oraz powiatami i gminami w realizacji

właściwych zadań wynikających z ustawy,

3)

współpraca z organizacjami pozarządowymi i fundacjami działającymi na rzecz osób niepełnosprawnych.

Do zadań powiatowego centrum pomocy rodzinie należy w szczególności

1)

rehabilitacja osób niepełnosprawnych, o której mowa w art. 10 ust. 1, zgodnie z orzeczeniem

i wnioskiem, o którym mowa w art. 10 ust. 5,

2)

podejmowanie działań zmierzających do ograniczania skutków niepełnosprawności i likwidacji

barier utrudniających osobom niepełnosprawnym funkcjonowanie w społeczeństwie,

3)

opracowywanie i przedstawianie planów zadań i informacji z prowadzonej działalności

oraz ich udostępnianie na potrzeby samorządu województwa.

Do zadań powiatowego urzędu pracy należy w szczególności

1)

opracowywanie powiatowych programów pomocy w realizacji zadań na rzecz zatrudniania

osób niepełnosprawnych,

2)

pośrednictwo pracy i poradnictwo zawodowe dla osób niepełnosprawnych, ich szkolenie

oraz przekwalifikowywanie,

3)

kierowanie osób niepełnosprawnych, które wymagają specjalistycznego programu szkolenia

oraz rehabilitacji leczniczej i społecznej, do specjalistycznego ośrodka szkoleniowo-rehabilitacyjnego

lub do innej placówki szkoleniowej,

4)

współpraca z organami rentowymi w zakresie wynikającym z odrębnych przepisów,

5)

doradztwo organizacyjno-prawne i ekonomiczne w zakresie działalności gospodarczej

lub rolniczej podejmowanej przez osoby niepełnosprawne,

6)

współpraca z organami administracji rządowej i organami jednostek samorządu terytorialnego,

organizacjami pozarządowymi i fundacjami, w zakresie zatrudniania i rehabilitacji

zawodowej osób niepełnosprawnych,

7)

współpraca z właściwym terenowo inspektorem pracy w zakresie oceny i kontroli miejsc

pracy osób niepełnosprawnych.

Zarządy województw i starostowie przedstawiają Prezesowi Zarządu Państwowego Funduszu

Rehabilitacyjnego i Osób Niepełnosprawnych wnioski do planu finansowego tego Funduszu

oraz sprawozdania rzeczowo-finansowe o zadaniach zrealizowanych z otrzymanych z Funduszu

środków.

1.

Organy właściwe do wydawania pozwoleń wodnoprawnych rozstrzygają spory powstałe w

związku z tymi pozwoleniami, a ponadto spory

1)

o przekazywanie nadwyżek wody,

2)

o udział w kosztach wykonania oraz utrzymania budowli i murów tworzących brzeg wody.

2.

Starosta rozstrzyga spory o rozgraniczenie gruntów pokrytych wodami powierzchniowymi

z gruntami przyległymi do tych wód.

3.

Wójt, burmistrz (prezydent miasta) rozstrzyga spory

1)

o przywrócenie stosunków wodnych na gruntach do stanu poprzedniego,

2)

o przynależność do spółki wodnej oraz wysokość składek i innych świadczeń członków

spółki.

W ustawie z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska

(Dz. U. z 1994 r. Nr 49, poz. 196, z 1995 r. Nr 90, poz. 446, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, Nr 132, poz. 622 oraz z 1997 r. Nr 46, poz. 296, Nr 96, poz. 592, Nr 121, poz. 770 i Nr 133, poz. 885) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 7 w ust. 1 wyraz „gminy” zastępuje się wyrazami „jednostek samorządu terytorialnego”;

2)

w art. 20 w ust. 3 wyrazy „Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa” zastępuje się wyrazem „wojewody”;

3)

w art. 23 w ust. 1 wyraz „Wojewoda” zastępuje się wyrazami „Rada powiatu w drodze uchwały”;

4)

w art. 28

a)

w ust. 2 wyraz „wojewoda” zastępuje się wyrazami „starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej”,

b)

dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Organem właściwym do wydawania decyzji, o których mowa w ust. 2, dla obiektów zaliczonych

do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi, określonych

w odrębnych przepisach, jest wojewoda.

”

;

5)

w art. 30

a)

w ust. 2

-

wyraz „wojewoda” zastępuje się wyrazami „starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, z zastrzeżeniem ust.

2a”,

-

dodaje się zdanie w brzmieniu

„

Kopię decyzji starosta przekazuje właściwemu wojewodzie.

”

,

b)

dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Organem właściwym do wydawania decyzji, o której mowa w ust. 1, dla obiektów zaliczonych

do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi, określonych

w odrębnych przepisach, jest wojewoda.

”

,

c)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Organ właściwy do wydania decyzji ustalającej rodzaje i ilości substancji zanieczyszczających

dopuszczonych do wprowadzenia do powietrza może także nałożyć na jednostkę organizacyjną

obowiązki wynikające z potrzeb ochrony powietrza w drodze odrębnej decyzji.

”

,

d)

w ust. 6 skreśla się wyrazy „administracji państwowej”,

e)

w ust. 9 wyrazy „wojewoda przechowuje” zastępuje się wyrazami „organy właściwe do ich wydania przechowują”;

6)

w art. 31 w ust. 1 wyrazy „z wojewodą” zastępuje się wyrazami „odpowiednio z wojewodą lub starostą”;

7)

w art. 32 w ust. 1 zdanie wstępne otrzymuje brzmienie

„

1.

Wojewoda, na wspólny wniosek wojewódzkiego inspektora sanitarnego i wojewódzkiego

inspektora ochrony środowiska w porozumieniu z właściwymi starostami, może określić

alarmowe poziomy stężeń zanieczyszczeń dla terenu województwa lub jego części oraz

określić zakres działań zmierzających do ograniczenia emisji zanieczyszczeń do powietrza,

a w szczególności

”

;

8)

w art. 44 w ust. 3 wyrazy „Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa w drodze rozporządzenia” zastępuje się wyrazem „Wojewoda”;

9)

w art. 51

a)

w ust. 1 wyraz „Wojewoda” zastępuje się wyrazami „Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej,”

b)

w ust. 2 wyraz „wojewoda” zastępuje się wyrazami „starosta, z zastrzeżeniem ust. 2a,”

c)

dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Organem właściwym do wydania decyzji, o której mowa w ust. 2, dla obiektów zaliczonych

do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi, określonych

w odrębnych przepisach, jest wojewoda.

”

;

10)

w art. 66 wyrazy „organy gminy” zastępuje się wyrazami „organy jednostek samorządu terytorialnego”;

11)

w art. 68 w ust. 6 wyrazy „Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa” zastępuje się wyrazem „wojewody”;

12)

w art. 70 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Wojewoda - w stosunku do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia

ludzi, a starosta - w stosunku do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, może

decyzją zobowiązać inwestora, a także właściciela, zarządcę lub posiadacza obiektu

budowlanego albo zespołu obiektów, do przedstawienia, sporządzonej przez biegłego

z listy wojewody, oceny oddziaływania inwestycji lub obiektu budowlanego albo zespołu

obiektów na środowisko.

”

;

13)

w art. 70a w ust. 1, 2, 5 i 6 wyrazy „Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa” zastępuje się wyrazem „Wojewoda”;

14)

w art. 71

a)

w ust. 3

-

skreśla się wyrazy „w drodze rozporządzenia”,

-

po wyrazach „wojewoda” dodaje się wyrazy „dla obiektów zaliczonych do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia

ludzi, z zastrzeżeniem ust. 3a,”

b)

dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

Obszar ograniczonego użytkowania dla obiektów zaliczonych do inwestycji mogących pogorszyć

stan środowiska, o których mowa w ust. 2, tworzy rada powiatu w drodze uchwały.

”

,

c)

w ust. 4 po wyrazach „ust. 3” dodaje się wyrazy „i 3a”;

15)

skreśla się art. 78;

16)

w art. 82

a)

w ust. 2 po wyrazie „Wojewoda” dodaje się wyrazy „dla obiektów zaliczonych do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia

ludzi, określonych w odrębnych przepisach, a dla pozostałych obiektów - starosta wykonujący

zadanie z zakresu administracji rządowej,”

b)

w ust. 3 po wyrazie „wojewoda” dodaje się wyrazy „lub starosta”, a po wyrazie „wojewódzkich” dodaje się przecinek i wyraz „powiatowych”;

17)

w art. 83 w ust. 1 wyrazy „z wojewodą” zastępuje się wyrazami „odpowiednio z wojewodą lub starostą”;

18)

w art. 84 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

W sprawach wykupu lub zamiany nieruchomości, o której mowa w ust. 1, właściwy jest

organ określony w przepisach o gospodarce nieruchomościami. Cenę wykupu ustala się

i wypłaca według zasad określonych w przepisach o gospodarce nieruchomościami. Koszty

nabycia lub zamiany nieruchomości ponosi jednostka organizacyjna nabywająca lub zamieniająca

nieruchomość.

”

;

19)

w art. 86b

a)

w ust. 1 wyraz „wojewódzkiego” zastępuje się wyrazem „marszałkowskiego”,

b)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Jednostka organizacyjna obowiązana jest bez wezwania przedstawić marszałkowi województwa,

w terminie do końca miesiąca następującego po upływie każdego kwartału, informację

zawierającą wykaz oraz dane, o których mowa w ust. 4, dotyczące zanieczyszczeń objętych

opłatami, wprowadzonych w poprzednim kwartale do powietrza.

”

,

c)

w ust. 6 wyraz „wojewodę” zastępuje się wyrazami „marszałka województwa”,

d)

w ust. 7 wyraz „wojewoda” zastępuje się wyrazami „marszałek województwa”;

20)

w art. 87

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Tworzy się Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, zwany dalej „Narodowym

Funduszem”, wojewódzki fundusz ochrony środowiska i gospodarki wodnej, zwany dalej

„wojewódzkim funduszem”, powiatowe fundusze ochrony środowiska i gospodarki wodnej,

zwane dalej „powiatowymi funduszami”, oraz gminne fundusze ochrony środowiska i gospodarki

wodnej, zwane dalej „gminnymi funduszami.

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Podstawą gospodarki finansowej funduszów ochrony środowiska są roczne plany przychodów

i rozchodów uchwalane odpowiednio przez Radę Nadzorczą Narodowego Funduszu, rady nadzorcze

wojewódzkich funduszy, rady powiatów i gmin.

”

,

c)

w ust. 3 wyrazy „Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa” zastępuje się wyrazami „minister właściwy do spraw środowiska”;

21)

w art. 87a po wyrazach „wojewódzkich funduszy” dodaje się przecinek i wyrazy „powiatowych funduszy”;

22)

w art. 87b

a)

w ust. 1 po wyrazach „wojewódzkich funduszy” dodaje się przecinek i wyrazy „powiatowych funduszy”,

b)

w ust. 3 po wyrazach „wojewódzkich funduszy” dodaje się przecinek i wyrazy „powiatowych funduszy”,

c)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Zarząd województwa prowadzi wyodrębnione rachunki bankowe w celu gromadzenia i redystrybucji

wpływów, o których mowa w ust. 1. Wpływy te, powiększone o dochody z oprocentowania

rachunków bankowych i pomniejszone o opłaty poniesione na egzekucję należności oraz

o koszty obsługi rachunków bankowych, przekazuje się do dnia 15 następnego miesiąca

na rachunki Narodowego Funduszu oraz wojewódzkich, powiatowych i gminnych funduszy.

”

,

d)

w ust. 4a wyrazy „Wojewódzki inspektor ochrony środowiska” zastępuje się wyrazami „Zarząd województwa”,

e)

ust. 5 i 6 otrzymują brzmienie

„

5.

Wpływy za składowanie odpadów stanowią w 50% dochód gminnego funduszu gminy i w 10%

dochód powiatowego funduszu powiatu, na których obszarze składowane są te odpady.

Dochodami gminnego funduszu jest także całość wpływów z tytułu kar i opłat z terenu

danej gminy za usuwanie drzew lub krzewów. Z zastrzeżeniem ust. 7, dochodami gminnego

funduszu jest 20%, a powiatowego funduszu 10% wpływów z opłat i kar za pozostałe rodzaje

gospodarczego korzystania ze środowiska i dokonywania w nim zmian oraz szczególnego

korzystania z wód i urządzeń wodnych.

6.

Pozostałe środki, po dokonaniu podziału, o którym mowa w ust. 5, stanowią, z zastrzeżeniem

ust. 7, w 28% dochód Narodowego Funduszu oraz w 72% dochód wojewódzkiego funduszu.

”

;

23)

dodaje się art. 87d w brzmieniu

„

Art. 87d.

1.

Gminy i powiaty, w których dochody funduszy ochrony środowiska są większe niż 15-krotność

średniej krajowej dochodów z roku poprzedniego przypadających na 1 mieszkańca, liczonej

odpowiednio dla gmin i powiatów, przekazują nadwyżkę dochodów do właściwego funduszu

wojewódzkiego.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza w Monitorze Polskim średnią krajową

dochodów gminnych i powiatowych funduszy, osiągniętą w roku poprzednim, w terminie

do końca I kwartału roku następnego.

3.

Gminy i powiaty dokonują wpłat, o których mowa w ust. 1, na rachunek odpowiedniego

funduszu wojewódzkiego, w czterech ratach, w terminie do końca miesiąca od zakończenia

kwartału. Od kwot nie wpłaconych w terminie nalicza się odsetki w wysokości ustalonej

dla zaległości podatkowych.

4.

Do nie wpłaconych w terminie kwot, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepisy o

postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

”

;

24)

w art. 88e

a)

ust. 5-7 otrzymują brzmienie

„

5.

W skład rad nadzorczych wojewódzkich funduszy wchodzą

1)

przedstawiciel wojewody,

2)

przedstawiciel właściwej komisji do spraw środowiska sejmiku województwa,

3)

przewodniczący wojewódzkiej komisji ochrony przyrody,

4)

przedstawiciel Narodowego Funduszu, wyznaczony przez Radę,

5)

jeden lub dwaj eksperci z dziedziny ochrony środowiska i gospodarki wodnej wyznaczeni

przez sejmik województwa,

6)

dwaj przedstawiciele wyznaczeni przez sejmik województwa,

7)

przedstawiciel pozarządowych organizacji ekologicznych wybrany spośród kandydatów

zgłoszonych przez organizacje działające na terenie danego województwa i cieszących

się poparciem największej ich liczby.

6.

Członków rady nadzorczej wojewódzkiego funduszu, o których mowa w ust. 5, powołuje

i odwołuje zarząd województwa.

7.

Funkcji członka rady nadzorczej wojewódzkiego funduszu nie mogą pełnić wojewoda, wicewojewoda

oraz członkowie zarządu województwa.

”

,

b)

w ust. 8 w pkt 9 w lit. a) wyrazy „Ministrowi Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa” zastępuje się wyrazami „ministrowi właściwemu do spraw środowiska”, a w lit. b) wyrazy „właściwemu wojewodzie” zastępuje się wyrazami „właściwemu zarządowi województwa”;

c)

w ust. 9 wyrazy „Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa” zastępuje się wyrazami „minister właściwy do spraw środowiska”, a wyrazy „właściwy wojewoda” zastępuje się wyrazami „właściwy zarząd województwa”;

25)

w art. 88f

a)

w ust. 1

-

w pkt 1 wyrazy „Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa” zastępuje się wyrazami „ministra właściwego do spraw środowiska”,

-

pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

w wojewódzkich funduszach - przez właściwy zarząd województwa na wniosek rady nadzorczej

wojewódzkiego funduszu.

”

,

b)

dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Do zadań Prezesa Narodowego Funduszu i odpowiednio prezesów funduszy wojewódzkich

należy zatrudnianie pracowników biura Narodowego Funduszu i odpowiednio funduszy wojewódzkich.

W odniesieniu do pracowników zatrudnianych na kierowniczych stanowiskach Prezes zasięga

opinii Zarządu.

”

,

c)

w ust. 3 skreśla się pkt 7,

d)

w ust. 4 w zdaniu końcowym wyrazy „Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa” zastępuje się wyrazami „minister właściwy do spraw środowiska”, a wyrazy „właściwy wojewoda” zastępuje się wyrazami „właściwy zarząd województwa”;

26)

w art. 88h

a)

w ust. 1 wyrazy „Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa” zastępuje się wyrazami „Minister właściwy do spraw środowiska”,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Zarządy województw składają ministrowi właściwemu do spraw środowiska oraz sejmikowi

województwa, nie później niż do dnia 30 kwietnia, coroczne informacje o działalności

wojewódzkich funduszy.

”

,

c)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Starostowie, wójtowie, burmistrzowie (prezydenci miast) co roku przedstawiają do zatwierdzenia

radzie powiatu lub radzie gminy projekt zestawienia przychodów i wydatków odpowiednio

powiatowego i gminnego funduszu.

”

,

d)

ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Starostowie, wójtowie, burmistrzowie (prezydenci miast) zatwierdzone zestawienie przychodów

i wydatków odpowiednio powiatowego i gminnego funduszu podają do publicznej wiadomości

w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości.

”

;

27)

w art. 88i

a)

w ust. 2 wyrazy „Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa” zastępuje się wyrazami „minister właściwy do spraw środowiska”, a wyrazy „Ministrem Finansów” zastępuje się wyrazami „ministrem właściwym do spraw finansów publicznych”,

b)

w ust. 3 wyrazy „Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa” zastępuje się wyrazami „minister właściwy do spraw środowiska”, a wyrazy „Ministrem Finansów” zastępuje się wyrazami „ministrem właściwym do spraw finansów publicznych”,

c)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Szczegółowe zasady, organizację i tryb działania wojewódzkiego funduszu określa statut

nadany przez zarząd województwa po uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska.

”

;

28)

dodaje się art. 88j w brzmieniu

„

Art. 88j.

Środki powiatowych funduszy przeznacza się na realizację przedsięwzięć związanych

ze składowaniem i unieszkodliwianiem odpadów, w tym współfinansowanie inwestycji ekologicznych

o charakterze ponadgminnym.

”

;

29)

w art. 90

a)

w ust. 1 po wyrazach „rządowej i” dodaje się wyraz „jednostek”,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Minister właściwy do spraw środowiska, sejmiki województw oraz rady powiatów i gmin

opracowują programy zrównoważonego rozwoju ochrony środowiska wynikające z polityki

ekologicznej państwa.

”

,

c)

w ust. 4 wyraz „gminne” zastępuje się wyrazem „samorządowe”;

30)

w art. 91

a)

dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1, a wyrazy „organy gminy” zastępuje się wyrazami „organy jednostek samorządu terytorialnego”,

b)

dodaje się ust. 2-6 w brzmieniu

„

2.

W uzasadnionych przypadkach zarząd gminy (powiatu) postanawia o przeprowadzeniu kontroli

w zakresie przestrzegania przepisów o ochronie środowiska, wskazując jednocześnie

przeprowadzającego kontrolę.

3.

Kontrolujący, wykonując kontrolę, jest uprawniony do

1)

wstępu wraz z rzeczoznawcami i niezbędnym sprzętem przez całą dobę na teren nieruchomości,

obiektu lub ich części, na których prowadzona jest działalność gospodarcza, a w godzinach

od 6 do 22 na pozostały teren,

2)

przeprowadzania badań lub wykonywania innych niezbędnych czynności kontrolnych,

3)

żądania pisemnych lub ustnych informacji oraz wzywania i przesłuchiwania osób w zakresie

niezbędnym do ustalenia stanu faktycznego,

4)

żądania okazania dokumentów i udostępnienia wszelkich danych mających związek z problematyką

kontroli.

4.

Wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta lub osoba upoważniona przez niego - uprawniony

jest do występowania w charakterze oskarżyciela publicznego w sprawach o wykroczenia

przeciw przepisom o ochronie środowiska.

5.

Wójt, burmistrz (prezydent miasta) bądź starosta występują do wojewódzkiego inspektora

ochrony środowiska o podjęcie odpowiednich działań, jeżeli powstaje podejrzenie co

do naruszenia przez kontrolowany podmiot przepisów o ochronie środowiska, wynikających

z przepisu art. 13 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Państwowej Inspekcji Ochrony Środowiska

(Dz. U. Nr 77, poz. 335, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 121, poz. 770, Nr

133, poz. 885 i Nr 141, poz. 943).

6.

Kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej oraz kontrolowana osoba fizyczna,

z zachowaniem przepisów o tajemnicy państwowej i służbowej oraz zakwaterowaniu sił

zbrojnych, obowiązani są umożliwić przeprowadzanie kontroli, a w szczególności umożliwić

dokonanie czynności, o których mowa w ust. 3.

”

;

31)

dodaje się art. 91a w brzmieniu

„

Art. 91a.

1.

Z czynności kontrolnych kontrolujący sporządza protokół, którego jeden egzemplarz

doręcza kierownikowi kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowanej osobie

fizycznej.

2.

Protokół podpisują kontrolujący i kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej

lub kontrolowana osoba fizyczna, który może wnieść do protokołu zastrzeżenia i uwagi

wraz z uzasadnieniem.

3.

W razie odmowy podpisania protokołu przez kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej

lub kontrolowaną osobę fizyczną, kontrolujący czyni o tym wzmiankę w protokole, a

odmawiający podpisu może w terminie siedmiu dni przedstawić swoje stanowisko na piśmie

zarządowi gminy (powiatu).

”

;

32)

w art. 98 wyrazy „terenowych organów administracji państwowej” zastępuje się wyrazami „organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego”;

33)

w art. 101 wyraz „gminy” zastępuje się wyrazami „jednostek samorządu terytorialnego”;

34)

w art. 104 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

W razie nadzwyczajnego stanu zagrożenia środowiska wojewoda, poprzez komendanta wojewódzkiego

Państwowej Straży Pożarnej i wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, w porozumieniu

z marszałkiem województwa, podejmie działania i zastosuje środki niezbędne do usunięcia

zagrożenia i jego skutków, określając w szczególności związane z tym obowiązki organów

administracji rządowej, organów jednostek samorządu terytorialnego i jednostek organizacyjnych.

”

;

35)

w art. 105

a)

w ust. 2 wyraz „gminy” zastępuje się wyrazami „jednostek samorządu terytorialnego”,

b)

w ust. 3 wyrazy „Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji” zastępuje się wyrazami „minister właściwy do spraw administracji publicznej”;

36)

w art. 106a skreśla się wyraz „Państwowej”;

37)

po art. 116 dodaje się art. 116a w brzmieniu

„

Art. 116a.

1.

Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o staroście, należy przez to także rozumieć

przewodniczącego zarządu miasta w miastach na prawach powiatu.

2.

Przepisy ustawy dotyczące powiatów stosuje się odpowiednio do miast na prawach powiatów.

”

1.

Ponadzakładowy układ zbiorowy pracy dla nauczycieli może być zawarty przez ministra

właściwego do spraw oświaty i wychowania, w porozumieniu z ministrami prowadzącymi

szkoły, z ponadzakładowymi organizacjami związkowymi zrzeszającymi nauczycieli.

2.

Ponadzakładowy układ zbiorowy pracy dla nauczycieli określa w szczególności

1)

wysokość stawek wynagrodzenia zasadniczego i dodatków oraz zasady zaszeregowania,

awansowania i przyznawania dodatków do wynagrodzenia,

2)

zasady zatrudniania oraz wynagradzania w godzinach ponadwymiarowych oraz w porze nocnej

i w dniach wolnych od pracy,

3)

tygodniowy obowiązkowy wymiar zajęć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych nauczycieli

poszczególnych typów szkół, placówek i innych jednostek organizacyjnych systemu oświaty,

4)

zasady zmniejszania wymiaru zajęć ze względu na

a)

stan zdrowia,

b)

wykonywanie prac zleconych przez organy szkoły,

c)

szczególne warunki pracy,

d)

inne szczególne przypadki,

5)

wymiar innych zajęć podyktowanych koniecznością zrealizowania przez nauczycieli procesu

dydaktycznego, wychowawczego i opiekuńczego, w trakcie których nauczyciel pozostaje

w dyspozycji szkoły,

6)

normy zatrudnienia bibliotekarzy i pedagogów szkolnych.

3.

Ponadzakładowy układ zbiorowy pracy dla nauczycieli może być zawarty także przez organy

jednostek samorządu terytorialnego prowadzące szkoły z właściwymi dla danego szczebla

jednostek samorządu terytorialnego ponadzakładowymi organizacjami związkowymi zrzeszającymi

nauczycieli.

4.

W sprawach nie uregulowanych w ust. 1-3, dotyczących ponadzakładowego układu zbiorowego

pracy, stosuje się przepisy działu jedenastego Kodeksu pracy.

W razie samowolnego naruszenia pasa drogowego lub zarezerwowanego pasa terenu, właściwy

zarządca drogi orzeka o przywróceniu ich do stanu poprzedniego.

Tworzenie, przekształcenie i likwidacja publicznego zakładu opieki zdrowotnej następuje

w drodze zarządzenia właściwego organu administracji rządowej albo w drodze uchwały

właściwego organu jednostki samorządu terytorialnego, chyba że przepisy ustawy lub

przepisy odrębne stanowią inaczej.

1.

Zadania Inspekcji Weterynaryjnej określone w art. 35 wykonują następujące organy

1)

Główny Lekarz Weterynarii,

2)

wojewoda przy pomocy wojewódzkiego lekarza weterynarii jako kierownika wojewódzkiej

inspekcji weterynaryjnej wchodzącej w skład zespolonej administracji wojewódzkiej,

3)

powiatowy lekarz weterynarii, jako kierownik powiatowej inspekcji weterynaryjnej wchodzącej

w skład zespolonej administracji powiatowej,

4)

graniczny lekarz weterynarii.

2.

Wojewódzki lekarz weterynarii wykonuje w imieniu wojewody zadania i kompetencje Inspekcji

Weterynaryjnej określone w ustawie i przepisach odrębnych.

3.

Wojewódzki lekarz weterynarii może, za zgodą wojewody, powierzyć powiatowemu lekarzowi

weterynarii, w drodze porozumienia, prowadzenie spraw z zakresu swojej właściwości,

w tym również wydawanie w jego imieniu decyzji administracyjnych.

4.

Funkcje organów Inspekcji Weterynaryjnej mogą pełnić wyłącznie osoby będące lekarzami

weterynarii, posiadające prawo wykonywania zawodu.

5.

Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

administracji publicznej określi, w drodze rozporządzenia, siedziby oraz terytorialny

zakres działania granicznych lekarzy weterynarii.

1.

W razie uzasadnionej obawy zniszczenia, uszkodzenia lub wywiezienia dobra kultury

bez zezwolenia za granicę bądź też niezapewnienia dobru kultury, pomimo wezwania ze

strony organu służby konserwatorskiej, należytych warunków konserwacji, starosta z

urzędu lub na wniosek wojewódzkiego konserwatora zabytków wydaje decyzję o zabezpieczeniu

tego dobra kultury w formie ustanowienia tymczasowego zajęcia aż do chwili usunięcia

niebezpieczeństwa.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do nieruchomych dóbr kultury nie wpisanych do rejestru

zabytków.

3.

Tymczasowe zajęcie polega na przeniesieniu ruchomego dobra kultury, w zależności od

przedmiotu, do muzeum, archiwum lub biblioteki, w stosunku zaś do zabytku nieruchomego

na oddaniu go w zarząd gminie bądź innym właściwym organom samorządu województwa lub

powiatu.

W ustawie z dnia 6 maja 1981 r. o pracowniczych ogrodach działkowych

(Dz. U. z 1996 r. Nr 85, poz. 390 i z 1997 r. Nr 141, poz. 943) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 8

a)

w ust. 1 w zdaniu drugim wyrazy „kierownicy urzędów rejonowych” zastępuje się wyrazami „starostowie wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej”,

b)

w ust. 2 wyrazy „gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości” zastępuje się wyrazem „nieruchomościami”,

c)

dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Od decyzji wydawanych przez starostę wykonującego zadania z zakresu administracji

rządowej w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa przysługuje

stronie odwołanie do wojewody.

”

;

2)

w art. 12 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

W zależności od rodzaju i położenia gruntów oraz warunków geodezyjnych, powierzchnię

działek ustala się w granicach od 300 m

”

;

3)

w art. 21 w ust. 1 wyrazy „terenowy organ administracji państwowej” zastępuje się wyrazem „wojewoda”.

Minister właściwy do spraw zdrowia po zasięgnięciu opinii organów samorządów zawodów

medycznych ustala, w drodze rozporządzenia, plan rozmieszczenia szpitali publicznych.

1.

Wojewódzkiego lekarza weterynarii powołuje i odwołuje wojewoda w porozumieniu z Głównym

Lekarzem Weterynarii.

2.

Zastępcę wojewódzkiego lekarza weterynarii powołuje i odwołuje wojewoda na wniosek

wojewódzkiego lekarza weterynarii.

3.

Powiatowego lekarza weterynarii powołuje i odwołuje starosta na wniosek wojewódzkiego

lekarza weterynarii lub za jego zgodą.

4.

Zastępcę powiatowego lekarza weterynarii powołuje i odwołuje starosta na wniosek powiatowego

lekarza weterynarii.

5.

Granicznego lekarza weterynarii powołuje i odwołuje wojewoda na wniosek wojewódzkiego

lekarza weterynarii.

Zadania starosty określone w art. 33-35 oraz w art. 37 są zadaniami z zakresu administracji

rządowej.

1.

Lokalne programy, obejmujące swym zakresem obszar jednego lub kilku powiatów, mające

na celu

1)

zmniejszenie negatywnych skutków bezrobocia albo tworzenie miejsc pracy,

2)

wsparcie przebiegu restrukturyzacji podmiotów położonych na terenie powiatów objętych

programami restrukturyzacyjnymi przyjętymi przez Radę Ministrów,

inicjowane, realizowane i finansowane przez organy samorządu województwa mogą zostać

wsparte środkami budżetu państwa określonymi na ten cel w ustawie budżetowej.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, warunki wspierania lokalnych programów,

o których mowa w ust. 1

W ustawie z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela

(Dz. U. z 1997 r. Nr 56, poz. 357) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1

a)

w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

publicznych placówkach oświatowo-wychowawczych, opiekuńczo-wychowawczych i resocjalizacyjnych,

ośrodkach adopcyjno-opiekuńczych,

”

b)

w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

urzędach organów administracji rządowej na stanowiskach wymagających kwalifikacji

pedagogicznych, w zakresie ustalonym ustawą,

”

;

2)

w art. 17 w ust. 2, w art. 18 w ust. 3, w art. 94 w ust. 1 wyraz „państwowej” zastępuje się wyrazem „rządowej”;

3)

w art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Zasady współdziałania w dziedzinie oświaty i wychowania organów administracji rządowej

(organów jednostek samorządu terytorialnego) ze związkami zawodowymi zrzeszającymi

nauczycieli, nie ustalone w ustawie o związkach zawodowych, określają porozumienia

zawierane przez odpowiednie organy administracji rządowej (organy jednostek samorządu

terytorialnego) z organami właściwego szczebla tych związków.

”

;

4)

w art. 6a ust. 12 otrzymuje brzmienie

„

12.

Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania, a w stosunku do nauczycieli szkół

artystycznych oraz nauczycieli zakładów poprawczych, schronisk dla nieletnich i rodzinnych

ośrodków diagnostyczno-konsultacyjnych odpowiednio - ministrowie właściwi do spraw

kultury oraz sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw oświaty

i wychowania, określą, w drodze rozporządzenia

1)

kryteria oraz szczegółowe zasady i tryb dokonywania oceny pracy nauczyciela, tryb

postępowania odwoławczego oraz szczegółowe zasady powoływania przez organ sprawujący

nadzór pedagogiczny składu zespołu oceniającego,

2)

zadania i obowiązki dyrektora szkoły w zakresie opieki nad nauczycielami rozpoczynającymi

pracę w zawodzie.

”

;

5)

art. 36 otrzymuje brzmienie

„

Art. 36.

1.

Ponadzakładowy układ zbiorowy pracy dla nauczycieli może być zawarty przez ministra

właściwego do spraw oświaty i wychowania, w porozumieniu z ministrami prowadzącymi

szkoły, z ponadzakładowymi organizacjami związkowymi zrzeszającymi nauczycieli.

2.

Ponadzakładowy układ zbiorowy pracy dla nauczycieli określa w szczególności

1)

wysokość stawek wynagrodzenia zasadniczego i dodatków oraz zasady zaszeregowania,

awansowania i przyznawania dodatków do wynagrodzenia,

2)

zasady zatrudniania oraz wynagradzania w godzinach ponadwymiarowych oraz w porze nocnej

i w dniach wolnych od pracy,

3)

tygodniowy obowiązkowy wymiar zajęć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych nauczycieli

poszczególnych typów szkół, placówek i innych jednostek organizacyjnych systemu oświaty,

4)

zasady zmniejszania wymiaru zajęć ze względu na

a)

stan zdrowia,

b)

wykonywanie prac zleconych przez organy szkoły,

c)

szczególne warunki pracy,

d)

inne szczególne przypadki,

5)

wymiar innych zajęć podyktowanych koniecznością zrealizowania przez nauczycieli procesu

dydaktycznego, wychowawczego i opiekuńczego, w trakcie których nauczyciel pozostaje

w dyspozycji szkoły,

6)

normy zatrudnienia bibliotekarzy i pedagogów szkolnych.

3.

Ponadzakładowy układ zbiorowy pracy dla nauczycieli może być zawarty także przez organy

jednostek samorządu terytorialnego prowadzące szkoły z właściwymi dla danego szczebla

jednostek samorządu terytorialnego ponadzakładowymi organizacjami związkowymi zrzeszającymi

nauczycieli.

4.

W sprawach nie uregulowanych w ust. 1-3, dotyczących ponadzakładowego układu zbiorowego

pracy, stosuje się przepisy działu jedenastego Kodeksu pracy.

”

;

6)

w art. 42

a)

w ust. 3 w tabeli w rubryce lp. 3 po wyrazach „szkół podstawowych” dodaje się wyraz „gimnazjów,”

b)

skreśla się ust. 4,

c)

ust. 7 otrzymuje brzmienie

„

7.

Organ prowadzący szkołę lub placówkę po uzyskaniu opinii organu sprawującego nadzór

pedagogiczny określa

1)

zasady rozliczania tygodniowego obowiązkowego wymiaru godzin zajęć nauczycieli, dla

których ustalony plan zajęć jest różny w poszczególnych okresach roku szkolnego,

2)

zasady udzielania i rozmiar zniżek, o których mowa w ust. 6, oraz przyznaje zwolnienia

od obowiązku realizacji zajęć, o których mowa w ust. 3,

3)

tygodniowy obowiązkowy wymiar godzin zajęć nauczycieli szkół nie wymienionych w ust.

3, w tym również nauczycieli szkół zaocznych, nauczycieli w systemie kształcenia na

odległość, nauczycieli przedmiotów w różnym wymiarze godzin, pedagogów, psychologów,

bibliotekarzy bibliotek pedagogicznych, oraz zasady zaliczania do wymiaru godzin poszczególnych

zajęć w kształceniu zaocznym i w systemie kształcenia na odległość.

”

,

d)

skreśla się ust. 8 i 9;

7)

w art. 42a

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Dyrektor za zgodą organu prowadzącego szkołę lub placówkę może nauczycielowi zatrudnionemu

w pełnym wymiarze zajęć obniżyć tygodniowy obowiązkowy wymiar godzin zajęć, na czas

określony lub do odwołania, ze względu na doskonalenie się, wykonywanie pracy naukowej,

albo prac zleconych przez organ sprawujący nadzór pedagogiczny lub organ prowadzący

szkołę lub placówkę albo ze względu na szczególne warunki pracy nauczyciela w szkole

lub placówce.

”

,

b)

skreśla się ust. 4;

8)

w art. 61 w ust. 2 wyraz „nadzorujący” zastępuje się wyrazem „prowadzący”;

9)

w art. 72 w ust. 1 wyrazy „korzystania z opieki lekarskiej i środków leczniczych na zasadach określonych w przepisach

o ubezpieczeniu społecznym” zastępuje się wyrazami „świadczeń z ubezpieczenia zdrowotnego”;

10)

w art. 79 w ust. 1 skreśla się wyrazy „administracji państwowej”;

11)

w art. 81 w ust. 1 skreśla się wyrazy „administracji państwowej”;

12)

w art. 91a w ust. 1 wyraz „państwowej” zastępuje się wyrazem „rządowej” oraz skreśla się wyrazy „lub do jednostki organizacyjnej powołanej przez ten organ na podstawie art. 25 ust.

3 ustawy o systemie oświaty”.

Izbę adwokacką stanowią adwokaci i aplikanci adwokaccy, mający siedzibę zawodową na

terenie izby, której zasięg terytorialny określa Naczelna Rada Adwokacka, biorąc pod

uwagę w szczególności podział terytorialny administracji sądowej.

W ustawie z dnia 26 lutego 1982 r. o cenach

(Dz. U. z 1988 r. Nr 27, poz. 195, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, z 1991 r. Nr 100, poz. 442, z 1993 r. Nr 11, poz. 50, z 1994 r. Nr 111, poz. 536, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 oraz z 1997 r. Nr 54, poz. 348 i Nr 160, poz. 1085) art. 18 otrzymuje brzmienie

„

Art. 18.

1.

Ceny urzędowe i marże handlowe urzędowe ustala, w drodze rozporządzenia, minister

właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki, z zastrzeżeniem ust. 2-4.

2.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może upoważnić inny organ administracji rządowej

do

1)

ustalania cen urzędowych niektórych towarów i usług,

2)

ustalania marż handlowych urzędowych,

3)

określania zasad ustalania cen regulowanych.

3.

Rada gminy może ustalać ceny urzędowe za usługi przewozowe gminnego transportu zbiorowego

oraz za przewozy taksówkami. W mieście stołecznym Warszawie uprawnienia te przysługują

Radzie Warszawy.

4.

Rada powiatu może ustalać ceny urzędowe za usługi przewozowe powiatowego transportu

zbiorowego.

5.

Rada gminy określa strefy cen (strefy taryfowe) obowiązujące przy przewozie osób i

ładunków taksówkami.

”

Organy samorządu terytorialnego w miastach liczących ponad 50000 mieszkańców i organy

powiatu mogą organizować i prowadzić izby wytrzeźwień.

1.

W rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, w sprawach związanych z wykonywaniem

zadań i kompetencji Inspekcji Weterynaryjnej, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, organem

właściwym jest powiatowy lub graniczny lekarz weterynarii.

2.

W postępowaniu administracyjnym organami wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania

administracyjnego są

1)

w stosunku do powiatowego lub granicznego lekarza weterynarii - wojewódzki lekarz

weterynarii,

2)

w stosunku do wojewódzkiego lekarza weterynarii - Główny Lekarz Weterynarii.

Do dnia 31 grudnia 2002 r. termin na podanie informacji o zamiarze i przyczynach likwidacji

wszystkich instytucji kultury, określony w art. 22 ust. 2, nie może być krótszy niż

12 miesięcy.

1.

Główny Lekarz Weterynarii ustala ogólne kierunki działania organów Inspekcji Weterynaryjnej

lub - w przypadkach zaistnienia zagrożenia dla bezpieczeństwa sanitarno-weterynaryjnego

- szczegółowe zasady postępowania inspektorów, a także zasady współdziałania z innymi

inspekcjami i organami administracji publicznej oraz kontroli państwowej.

2.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, przysługują wojewódzkiemu lekarzowi weterynarii

w stosunku do powiatowych i granicznych lekarzy weterynarii, którym wojewódzki lekarz

weterynarii może również wydawać polecenia dotyczące podjęcia konkretnych czynności

w całym zakresie ich działania.

3.

Rada powiatu i sejmik województwa przynajmniej raz na rok rozpatrują informacje właściwego

lekarza weterynarii o stanie bezpieczeństwa sanitarno-weterynaryjnego na obszarze

powiatu lub województwa. Na żądanie właściwej rady gminy, rady powiatu lub sejmiku

województwa informację taką właściwy lekarz weterynarii obowiązany jest składać w

każdym czasie.

4.

W związku z informacją, o której mowa w ust. 3, radzie powiatu służy prawo do określania,

w drodze uchwały, kierunków działania właściwego lekarza weterynarii, w celu zapewnienia

na danym obszarze należytego stanu bezpieczeństwa sanitarno-weterynaryjnego.

5.

W przypadkach bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa sanitarno-weterynaryjnego starosta,

wójt (burmistrz, prezydent miasta) może wydać właściwemu powiatowemu lekarzowi weterynarii

polecenie podjęcia działań zmierzających do usunięcia tego zagrożenia.

6.

Uchwała podjęta na podstawie ust. 4 lub polecenie wydane na podstawie ust. 5 nie mogą

dotyczyć wykonania konkretnych czynności służbowych ani określać sposobu wykonania

zadania przez organy Inspekcji Weterynaryjnej; powinny ustalać przedmiot działania

lub wskazywać stan niezgodny z prawem, o którego usunięcie chodzi.

7.

Organ jednostki samorządu terytorialnego niezwłocznie informuje wojewódzkiego lekarza

weterynarii o podjęciu uchwały lub wydaniu polecenia, o których mowa w ust. 4-6.

1.

Starosta, wójt (burmistrz, prezydent miasta) ponoszą wyłączną odpowiedzialność za

treść polecenia wydanego na podstawie art. 39a ust. 5.

2.

Polecenie przekazane ustnie wymaga potwierdzenia na piśmie.

3.

Polecenie podlega niezwłocznemu wykonaniu. Właściwy powiatowy lekarz weterynarii natychmiast

przedkłada sprawę wojewódzkiemu lekarzowi weterynarii, jeżeli nie jest w stanie wykonać

polecenia albo jeżeli polecenie narusza prawo.

4.

Polecenie naruszające prawo jest nieważne. O nieważności polecenia rozstrzyga wojewoda.

W sprawach należących do właściwości powiatowego lekarza weterynarii, w których przedmiot

kontroli znajduje się we władaniu powiatu lub w których stroną są organy powiatu albo

jednostki organizacyjne im podlegające, uprawnienia organu pierwszej instancji przejmuje

wojewódzki lekarz weterynarii.

1.

W celu zapewnienia należytej ochrony i właściwego wykorzystania zabytków nieruchomych

osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości

prawnej powinny dążyć do ich zagospodarowania na cele użytkowe.

2.

Minister właściwy do spraw kultury określi, w drodze rozporządzenia, warunki wykorzystania

zabytków nieruchomych na cele użytkowe oraz zasady i tryb przyznawania dotacji z budżetu

państwa przeznaczonych dla użytkowników zabytków, prowadzących prace remontowe i konserwatorskie

przy tych zabytkach.

W ustawie z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów

(Dz. U. z 1989 r. Nr 58, poz. 349, z 1990 r. Nr 34, poz. 198 i z 1994 r. Nr 127, poz. 627) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Scalenie gruntów przeprowadza, na koszt Skarbu Państwa, z zastrzeżeniem art. 4 ust.

2, zarząd gminy, jako zadanie zlecone z zakresu administracji rządowej.

”

;

2)

użyte w art. 3 w ust. 3, w art. 6 dwukrotnie, w art. 7 w ust. 1 i 3, w art. 9 w ust.

2 i 3, w art. 10 w ust. 1, 3 i 4, w art. 11 w ust. 1, w art. 12 w ust. 1 i 3, w art.

13 w ust. 2 i 4, w art. 16 w ust. 2, w art. 21 w ust. 2, w art. 24 w ust. 1 i 2, w

art. 27 w ust. 3 oraz w art. 30 i art. 31 w różnych przypadkach wyrazy „terenowy organ administracji państwowej” zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami „zarząd gminy”;

3)

w art. 5 w ust. 1 skreśla się wyrazy „, a w przypadku gruntów Państwowego Funduszu Ziemi - za zgodą terenowego organu administracji

państwowej”;

4)

w art. 8

a)

w ust. 5 wyrazy „terenowego rady narodowej stopnia podstawowego” zastępuje się wyrazem „gminy”,

b)

w ust. 6 wyrazy „rady narodowej stopnia podstawowego” zastępuje się wyrazem „gminy”;

5)

w art. 17 w ust. 3 wyraz „Państwa” zastępuje się wyrazem „gminy”;

6)

w art. 21 w ust. 1 wyrazy „Państwowe biuro notarialne, na wniosek terenowego organu administracji państwowej” zastępuje się wyrazami „Sąd właściwy do prowadzenia ksiąg wieczystych, na wniosek zarządu gminy”.

Organy Inspekcji Weterynaryjnej przy wykonywaniu swoich zadań są obowiązane współpracować

z właściwymi organami Inspekcji Sanitarnej i organami jednostek samorządu terytorialnego.

W ustawie z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze

(Dz. U. Nr 16, poz. 124 i Nr 25, poz. 187, z 1983 r. Nr 5, poz. 33, z 1986 r. Nr 42, poz. 202, z 1990 r. Nr 36, poz. 206, z 1995 r. Nr 4, poz. 17, z 1996 r. Nr 77, poz. 367 oraz z 1997 r. Nr 28, poz. 153, Nr 75, poz. 471 i Nr 141, poz. 943) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 38 otrzymuje brzmienie

„

Art. 38.

Izbę adwokacką stanowią adwokaci i aplikanci adwokaccy, mający siedzibę zawodową na

terenie izby, której zasięg terytorialny określa Naczelna Rada Adwokacka, biorąc pod

uwagę w szczególności podział terytorialny administracji sądowej.

”

;

2)

w art. 56 pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

wytyczanie kierunków działania samorządu adwokackiego, a także ustalanie liczby izb

adwokackich,

”

;

3)

w art. 58 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

ustalanie zasięgu terytorialnego izb adwokackich oraz ich siedzib,

”

.

1.

Zadania Inspekcji określone w art. 40 wykonują następujące organy

1)

Główny Inspektor Ochrony Roślin, zwany dalej „Głównym Inspektorem”,

2)

wojewoda przy pomocy wojewódzkiego inspektora ochrony roślin, zwanego dalej „wojewódzkim

inspektorem”, jako kierownika wojewódzkiej inspekcji ochrony roślin, wchodzącej w

skład zespolonej administracji wojewódzkiej.

2.

Wojewódzki inspektor wykonuje w imieniu wojewody zadania i kompetencje Inspekcji określone

w ustawie i przepisach odrębnych.

1.

W przypadku przejęcia kompetencji przez wójtów (burmistrzów, prezydentów miast), zgodnie

z art. 6a ust. 4, tworzy się gminny Fundusz Gospodarki Zasobem Geodezyjnym i Kartograficznym.

2.

Do funduszu gminnego stosuje się odpowiednio zasady wynikające z przepisów art. 41,

w zakresie dotyczącym funduszu powiatowego.

W ustawie z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych

(Dz. U. Nr 19, poz. 145, z 1989 r. Nr 33, poz. 175, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 i z 1997 r. Nr 75, poz. 471) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 49

a)

skreśla się ust. 2,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Uchwałę o utworzeniu i terenie działania okręgowej izby radców prawnych podejmuje

Krajowa Rada Radców Prawnych, biorąc pod uwagę zasadniczy podział terytorialny państwa.

”

;

2)

w art. 60 pkt 9 otrzymuje brzmienie

„

9)

tworzenie okręgowych izb radców prawnych, określanie ich liczby oraz terytorialnego

zasięgu,

”

.

1.

Uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z

powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne.

2.

Jeżeli zwolniony policjant w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosi gotowości

niezwłocznego jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art.

41 ust. 3.

3.

Jeżeli po przywróceniu do służby okaże się, że mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego

podjęcia służby policjant nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu

zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia, stosunek służbowy ulega

rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, chyba że zaistnieje inna podstawa zwolnienia.

4.

Prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby

zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby.

5.

Policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą

świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem,

nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Takie samo

świadczenie przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3.

6.

W zakresie innych praw niż określone w ust. 1-5, wynikających ze stosunku służbowego,

okres, za który przyznano świadczenie pieniężne, traktuje się za równorzędny ze służbą.

Okresu pozostawania poza służbą, za który przyznano świadczenie pieniężne, nie uważa

się za przerwę w służbie, której skutkiem byłaby utrata uprawnień uzależnionych od

nieprzerwanej służby.

W ustawie z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece

(Dz. U. Nr 19, poz. 147, z 1991 r. Nr 22, poz. 92 i Nr 115, poz. 496, z 1994 r. Nr 85, poz. 388, z 1996 r. Nr 107, poz. 499 oraz z 1997 r. Nr 117, poz. 752, Nr 137, poz. 926 i Nr 140, poz. 940) w art. 66 wyraz „gminy” zastępuje się wyrazami „jednostki samorządu terytorialnego”.

1.

Obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej

krawędzi jezdni co najmniej

Lp.

Rodzaj drogi

Na terenie zabudowy miast i wsi

Poza terenem zabudowy

1

Autostrada

30 m

50 m

2

Droga ekspresowa

20 m

40 m

3

Droga ogólnodostępna

a)

krajowa,

10 m

25 m

b)

wojewódzka, powiatowa,

8 m

20 m

c)

gminna

6 m

15 m

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach właściwy zarząd drogi może wyrazić zgodę na

usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze, o której mowa w ust. 1 lp. 3 tabeli,

w odległości mniejszej niż określona.

3.

Przepisów ust. 1 lp. 2 i 3 tabeli nie stosuje się do podziemnych obiektów telekomunikacyjnych,

lokalizowanych poza jezdnią drogi na terenie zabudowy miast i wsi oraz poza koroną

drogi na terenach zalewowych i górskich na warunkach ustalonych przez zarząd drogi.

1.

Wojewoda, na wniosek wojewódzkiego inspektora, może tworzyć zamiejscowe delegatury

wojewódzkiego inspektoratu ochrony roślin. Kierownik delegatury może, z upoważnienia

wojewódzkiego inspektora, prowadzić sprawy i wydawać na terenie swojego działania

decyzje administracyjne.

2.

Wojewoda, na wniosek wojewódzkiego inspektora lub za jego zgodą, może powierzyć, w

drodze porozumienia, prowadzenie spraw z zakresu właściwości wojewódzkiego inspektora,

w tym wydawanie w jego imieniu decyzji administracyjnych, organom powiatów położonych

na terenie województwa.

Wojewódzki inspektor może upoważnić pracowników wojewódzkiego inspektoratu oraz pracowników

delegatur do wykonywania kontroli fitosanitarnej i wydawania w jego imieniu decyzji

administracyjnych.

W ustawie z dnia 6 lipca 1982 r. o zasadach prowadzenia na terytorium Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej działalności gospodarczej w zakresie drobnej wytwórczości przez zagraniczne

osoby prawne i fizyczne

(Dz. U. z 1989 r. Nr 27, poz. 148 i Nr 74, poz. 422, z 1991 r. Nr 60, poz. 253 i Nr 111, poz. 480, z 1994 r. Nr 121, poz. 591 oraz z 1997 r. Nr 121, poz. 769 i 770) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 5 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Organem właściwym w sprawach zezwoleń, o których mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem przepisu

ust. 6, jest starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, właściwy

ze względu na miejsce, w którym przedsiębiorstwo ma być, jest lub było prowadzone.

”

;

2)

w art. 19 w ust. 2 wyrazy „terenowego organu administracji państwowej o właściwości szczególnej w sprawach zatrudnienia

stopnia wojewódzkiego” zastępuje się wyrazem „starosty”.

W ustawie z dnia 8 października 1982 r. o społeczno-zawodowych organizacjach rolników

(Dz. U. Nr 32, poz. 217) w art. 5 w ust. 1 i 2 wyrazy „administracji państwowej” zastępuje się wyrazami „administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego”.

1.

Zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 dokonuje właściwy komendant

wojewódzki Policji.

2.

Pozostawienie w służbie policjanta, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 2, wymaga zgody

właściwego komendanta wojewódzkiego Policji.

3.

W pozostałych przypadkach decyzje w sprawach, o których mowa w art. 37-41, podejmuje

przełożony wymieniony w art. 32 ust. 1.

Minister właściwy do spraw pracy określa, w drodze rozporządzenia, zasady organizacji

i funkcjonowania Ochotniczych Hufców Pracy.

W ustawie z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich

(Dz. U. Nr 35, poz. 228, z 1992 r. Nr 24, poz. 101 i z 1995 r. Nr 89, poz. 443) w art. 76 w § 1 wyrazy „właściwe terenowe organy administracji państwowej” zastępuje się wyrazem „starostowie”.

Komendant Główny Policji określa, w drodze zarządzenia, zasady prowadzenia przez przełożonych

dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem służbowym policjantów oraz sposób

prowadzenia akt osobowych.

1.

Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli

1)

jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub

2)

nie sporządzono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w przypadkach określonych

w art. 13 ust. 1, a decyzja została wydana po powstaniu obowiązku jego sporządzenia.

2.

Stwierdzenie nieważności decyzji, o której mowa w ust. 1, następuje na zasadach i

w trybie określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego.

W ustawie z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu

alkoholizmowi

(Dz. U. Nr 35, poz. 230, z 1984 r. Nr 34, poz. 184, z 1987 r. Nr 33, poz. 180, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, Nr 73, poz. 431, z 1991 r. Nr 73, poz. 321 i Nr 94, poz. 419, z 1993 r. Nr 40, poz. 184, z 1996 r. Nr 127, poz. 593 oraz z 1997 r. Nr 88, poz. 554, Nr 113, poz. 732 i Nr 121, poz. 770) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 w ust. 1 wyrazy „Organy władzy i administracji państwowej oraz samorządu terytorialnego” zastępuje się wyrazami „Organy administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego”;

2)

w art. 3 w ust. 3 pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

współpraca z organami samorządu województw i pełnomocnikami, o których mowa w art.

4 ust. 3,

”

;

3)

w art. 4

a)

w ust. 1 wyraz „Wojewoda” zastępuje się wyrazami „Samorząd województwa”,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Zarząd województwa odpowiada za koordynację przygotowania i realizację programu, o

którym mowa w ust. 1, udziela pomocy merytorycznej instytucjom i osobom fizycznym

realizującym zadania objęte tym programem oraz współdziała z innymi organami administracji

publicznej w zakresie rozwiązywania problemów alkoholowych.

”

,

c)

w ust. 3 wyraz „wojewoda” zastępuje się wyrazami „zarząd województwa”,

d)

w ust. 4 wyraz „wojewody” zastępuje się wyrazem „województwa”;

4)

w art. 11

a)

w ust. 2 wyraz „alkoholem” zastępuje się wyrazami „problemami alkoholowymi”,

b)

dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Rada Ministrów, po porozumieniu ze stroną samorządową komisji wspólnej rządu i samorządu

terytorialnego, ustala corocznie, w drodze rozporządzenia, udział samorządów województw

i powiatów w środkach, o których mowa w ust. 1.

”

;

5)

w art. 21

a)

w ust. 1 wyrazy „zakłady podstawowej opieki zdrowotnej” zastępuje się wyrazami „inne zakłady opieki zdrowotnej”,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Od osób uzależnionych od alkoholu nie pobiera się opłat za świadczenia w zakresie

leczenia odwykowego udzielane w zakładach opieki zdrowotnej.

”

;

6)

w art. 22

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Zarząd województwa organizuje na obszarze województwa całodobowe zakłady lecznictwa

odwykowego oraz wojewódzki ośrodek terapii uzależnienia i współuzależnienia.

”

,

b)

dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Starosta organizuje na obszarze powiatu inne niż wymienione w ust. 1 zakłady lecznictwa

odwykowego.

”

,

c)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia określa, w drodze rozporządzenia

1)

organizację, kwalifikacje personelu, zasady funkcjonowania i rodzaje zakładów lecznictwa

odwykowego, a także innych zakładów opieki zdrowotnej w sprawowaniu opieki nad uzależnionymi

od alkoholu oraz zasady współdziałania w tym zakresie z instytucjami publicznymi i

organizacjami społecznymi,

2)

warunki, jakie powinny spełniać zakłady lecznicze dla osób uzależnionych od alkoholu

prowadzone poza publicznymi zakładami opieki zdrowotnej,

3)

regulaminy stacjonarnych zakładów lecznictwa odwykowego oraz domów pomocy społecznej

dla osób uzależnionych od alkoholu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

sprawiedliwości.

”

;

7)

w art. 23 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Członkowie rodziny osoby uzależnionej od alkoholu, dotknięci następstwami nadużywania

alkoholu przez osobę uzależnioną, uzyskują w publicznych zakładach opieki zdrowotnej

świadczenia zdrowotne w zakresie terapii i rehabilitacji współuzależnienia oraz profilaktyki.

Za świadczenia te od wymienionych osób nie pobiera się opłat.

”

;

8)

użyte w art. 30, art. 32 ust. 3, art. 33 ust. 1, art. 40 ust. 2 i 3 i art. 42 w różnych

przypadkach wyrazy „Milicja Obywatelska” zastępuje się użytym w odpowiednim przypadku wyrazem „Policja”;

9)

art. 39 otrzymuje brzmienie

„

Art. 39.

Organy samorządu terytorialnego w miastach liczących ponad 50000 mieszkańców i organy

powiatu mogą organizować i prowadzić izby wytrzeźwień.

”

;

10)

w art. 40 w ust. 1 wyrazy „zakładu społecznego służby zdrowia” zastępuje się wyrazami „publicznego zakładu opieki zdrowotnej”.

1.

Zadania powiatu z zakresu pomocy społecznej (własne i z zakresu administracji rządowej)

wykonywane są przez powiatowe centra pomocy rodzinie, jednostki organizacyjne wchodzące

w skład powiatowej administracji zespolonej.

2.

Kierownik powiatowego centrum pomocy rodzinie powoływany i odwoływany jest przez starostę.

3.

Kierownik powiatowego centrum pomocy rodzinie może wytaczać na rzecz obywateli powództwa

o roszczenia alimentacyjne. W postępowaniu przed sądem stosuje się odpowiednio przepisy

o prokuraturze.

4.

Kierownik powiatowego centrum pomocy rodzinie może kierować wnioski o ustalenie stopnia

niepełnosprawności lub niezdolności do pracy do organów określonych odrębnymi przepisami.

5.

W indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej należących do właściwości powiatu

decyzje administracyjne wydaje starosta lub z jego upoważnienia kierownik powiatowego

centrum pomocy rodzinie.

6.

Kierownik powiatowego centrum pomocy rodzinie składa radzie powiatu coroczne sprawozdanie

z działalności centrum oraz przedstawia wykaz potrzeb w zakresie pomocy społecznej.

7.

Rada powiatu na podstawie wykazu potrzeb, o którym mowa w ust. 6, opracowuje i wykonuje

lokalne programy pomocy społecznej.

Do powiatu stosuje się odpowiednio art. 47.

W ustawie z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin

(Dz. U. Nr 40, poz. 267, z 1984 r. Nr 52, poz. 268 i 270, z 1986 r. Nr 1, poz. 1, z 1989 r. Nr 35, poz. 190 i 192, z 1990 r. Nr 10, poz. 58 i 61, Nr 36, poz. 206, Nr 66, poz. 390 i Nr 87, poz. 506, z 1991 r. Nr 7, poz. 24, Nr 80, poz. 350 i Nr 94, poz. 422, z 1992 r. Nr 21, poz. 84 i Nr 64, poz. 321, z 1994 r. Nr 74, poz. 339 i Nr 108, poz. 516, z 1995 r. Nr 4, poz. 17, z 1996 r. Nr 100, poz. 461, Nr 136, poz. 636, Nr 147, poz. 687 oraz z 1997 r. Nr 28, poz. 153, Nr 93, poz. 569 i Nr 111, poz. 725) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 78 w ust. 3

a)

w pkt 1 wyrazy „dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy” zastępuje się wyrazem „starosta”,

b)

w pkt 2 wyrazy „dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy” zastępuje się wyrazem „starosty”,

c)

w pkt 3 wyrazy „dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy” zastępuje się wyrazem „starosty”;

2)

w art. 89 w ust. 2 wyrazy „zakładu pracy” zastępuje się wyrazem „pracodawcy”;

3)

w art. 90

a)

w ust. 2 wyrazy „wojewódzkiego urzędu pracy” zastępuje się wyrazami „powiatowego urzędu pracy”,

b)

w ust. 3 wyrazy „dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy” zastępuje się wyrazem „starosty”,

c)

w ust. 4 wyrazy „dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy” zastępuje się wyrazem „starosta”;

4)

art. 93 otrzymuje brzmienie

„

Art. 93.

Organy administracji rządowej i organy jednostek samorządu terytorialnego oraz pracodawcy

udzielają organom rentowym pomocy i informacji w sprawach świadczeń przewidzianych

w ustawie.

”

;

5)

w tytule rozdziału 2 działu VI wyrazy „zakładów pracy” zastępuje się wyrazem „pracodawców”;

6)

w art. 96

a)

w ust. 1

-

wyrazy „Uspołecznione zakłady pracy są obowiązane” zastępuje się wyrazem „Pracodawcy są obowiązani”,

-

w pkt 3 wyrazy „w poprzednich zakładach pracy” zastępuje się wyrazami „u poprzednich pracodawców”,

b)

w ust. 2 wyrazy „Uspołecznione zakłady pracy są obowiązane” zastępuje się wyrazami „Pracodawcy są obowiązani”;

7)

w art. 97 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Jeżeli wskutek niedopełnienia lub nienależytego dopełnienia przez pracodawcę obowiązków

określonych w art. 96 w ust. 1 i 2

1)

organ rentowy nie mógł wydać decyzji przyznającej emeryturę lub rentę lub dokonać

wypłaty świadczenia w kwocie zaliczkowej od dnia, w którym ustał stosunek pracy -

pracodawca jest zobowiązany, na wniosek pracownika, przedłużyć stosunek pracy na czas

określony do chwili wydania tej decyzji,

2)

pracownik lub pozostali po nim członkowie rodziny ponieśli szkodę - pracodawca jest

zobowiązany do wynagrodzenia tej szkody według przepisów prawa cywilnego.

”

;

8)

skreśla się art. 98.

1.

Na stopień posterunkowego oraz starszego posterunkowego mianuje komendant powiatowy

(miejski) Policji. Na stopień posterunkowego mianuje się z dniem mianowania na stanowisko

służbowe.

2.

Na stopnie podoficerskie oraz na stopnie w korpusie aspirantów mianuje komendant wojewódzki

Policji.

3.

Na pierwszy stopień oficerski, z zastrzeżeniem art. 56 ust. 3, oraz na stopnie generalnego

inspektora Policji i nadinspektora Policji mianuje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej

na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Na pozostałe stopnie oficerskie

mianuje Komendant Główny Policji.

1.

Środki Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych są przekazywane przez

Prezesa Zarządu tego Funduszu samorządom wojewódzkim i powiatowym według algorytmu.

2.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, algorytm, o którym mowa w ust. 1.

Projekt algorytmu podlega opiniowaniu przez stronę samorządową Komisji Wspólnej Rządu

i Samorządu Terytorialnego.

3.

Algorytm, o którym mowa w ust. 1, powinien uwzględniać liczbę osób niepełnosprawnych

zamieszkałych na danym terenie, w tym bezrobotnych i poszukujących pracy, oraz zapotrzebowanie

na środki do realizacji zadań wynikających z ustawy dla prowadzenia przez samorządy

aktywnej polityki rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudniania osób niepełnosprawnych.

W ustawie z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach

(Dz. U. Nr 38, poz. 173, z 1989 r. Nr 34, poz. 178, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, Nr 156, poz. 775 oraz z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 141, poz. 943) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 po wyrazach „kultury i sztuki” dodaje się wyrazy „a także o działalności jednostek samorządu terytorialnego i innych samorządowych jednostek

organizacyjnych”;

2)

w art. 5 w ust. 1 po wyrazach „państwowych jednostkach organizacyjnych” stawia się przecinek i dodaje się wyrazy „w organach jednostek samorządu terytorialnego i samorządowych jednostkach organizacyjnych”;

3)

w art. 6 w ust. 1 po wyrazach „państwowe jednostki organizacyjne” stawia się przecinek

i dodaje wyrazy „organy jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządowe jednostki organizacyjne”;

4)

w art. 12 po wyrazach „państwowe jednostki organizacyjne” stawia się przecinek i dodaje się wyrazy „organy jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządowe jednostki organizacyjne”;

5)

w art. 15 w ust. 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu

„

1a)

organów jednostek samorządu terytorialnego oraz innych samorządowych jednostek organizacyjnych,

”

;

6)

w art. 18 w ust. 1, w art. 19 i w art. 25 w ust. 2 wyraz „państwowej” zastępuje się wyrazem „rządowej”;

7)

w art. 22 w ust. 1 po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu

„

3a)

archiwa zakładowe organów jednostek samorządu terytorialnego i samorządowych jednostek

organizacyjnych,

”

;

8)

w art. 33 w ust. 1 po wyrazach „państwowych jednostkach organizacyjnych” dodaje się wyrazy „oraz w jednostkach samorządu terytorialnego i innych samorządowych jednostkach organizacyjnych”;

9)

w art. 36 w ust. 1 po wyrazach „W państwowych” dodaje się wyrazy „i samorządowych”.