Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998 r. w sprawie określenia warunków i sposobu użycia środków przymusu bezpośredniego i użycia broni palnej przez funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz warunków i sposobu użycia środków przymusu bezpośredniego, a także zasad użycia broni palnej przez pododdziały odwodowe Straży Granicznej.

§ 2. 1. Środki przymusu bezpośredniego mogą być

stosowane po uprzednim wezwaniu do zachowania się

zgodnego z prawem oraz po bezskutecznym uprzedzeniu o ich użyciu.

2. Funkcjonariusz może odstąpić od wzywania

osoby do zachowania zgodnego z prawem oraz od

uprzedzenia o zastosowaniu środków przymusu bezpośredniego, jeżeli zwłoka groziłaby niebezpieczeń­

Rozdział 1

Warunki i sposób użycia środków przymusu bezpośredniego przez funkcjonariuszy Straży Granicznej

§ 1. Funkcjonariusze Straży Granicznej, zwani dalej

"funkcjonariuszami", mogą stosować środki przymusu bezpośredniego, z zachowaniem warunków i zasad

określonych wart. 23 ustawy z dnia 12 października

1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. Nr 78, poz. 462,

z 1991 r. Nr 94, poz. 422, z 1992 r. Nr 54, poz. 254,

1993 r. Nr 12, poz. 52, z 1994 r. Nr 53, poz. 214, z 1995 r.

Nr 4, poz. 17, Nr 34, poz. 163 i Nr 104, poz. 515, z 1996 r.

Nr 106, poz. 496 i Nr 124, poz. 583 oraz z 1997 r. Nr 28,

poz. 153, Nr 88, poz. 554 i Nr 121, poz. 770), zwanej dalej "ustawą".

z

stwem dla

1) życia lub zdrowia ludzkiego,

2) mienia, jeżeli jednocześnie bezpośrednio jest zagrożone życie, zdrowie lub wolność człowieka.

3. Środki przymusu bezpośredniego stosuje się

w taki sposób, aby osiągnięcie podporządkowania się

wydanym na podstawie prawa poleceniom powodowało możliwie najmniejszą dolegliwość.

4. Można stosować jednocześnie różne środki

przymusu bezpośredniego, jeżeli jest to konieczne do

osiągnięcia podporządkowania się wydanym poleceniom.

Dziennik Ustaw N~ 27

-

922-

5. Od dalszego stosowania środków przymusu bezpośredniego należy odstąpić, gdy osoba, wobec której

użyto tych środków, podporządkowała się wydanym

poleceniom.

Poz. 153

§ 6. 1. Prowadnice można stosować w przypadkach, o których mowa w § 5 ust. 1, wobec osób, które

nie ukończyły 17 lat.

2. Jeden z uchwytów prowadnicy funkcjonariusz

6. Wobec kobiet o widocznej ciąży, osób, których

wygląd wskazuje na wiek do 13 lat, starców oraz osób

o widocznym kalectwie stosuje się wyłącznie chwyty

zakłada na rękę nieletniego, drugi zakłada sobie na rę­

kę lub trzyma w ręku.

3. Przepisy § 2 ust. 2 i 4 stosuje się odpowiednio.

obezwładniające.

§ 3. Funkcjonariusz ma prawo stosować następują­

ce środki przymusu bezpośredniego

1) siłę fizyczną w postaci chwytów obezwładniających

oraz podobnych technik obrony lub ataku,

2) urządzenia techniczne w postaci kajdanek, prowadnic, kaftanów bezpieczeństwa, pasów obezwład­

niających lub siatek obezwładniających, a także

kolczatek drogowych lub innych przeszkód umożli­

wiających zatrzymanie pojazdu,

3) indywidualne chemiczne środki obezwładniające

w postaci broni gazowej i ręcznych miotaczy gazu,

4) psy służbowe,

5) pałki służbowe.

§ 4. 1. Siłę fizyczną można stosować w celu odpar-

cia czynnej napaści lub zmuszenia do wykonania polecenia albo zatrzymania osoby ściganej.

2. Używając siły fizycznej nie wolno zadawać ude-

§ 7. 1. Kaftany bezpieczeństwa, pasy obezwładnia­

jące

lub siatki obezwładniające można stosować wobec osób, które swoim zachowaniem stwarzają niebezpieczeństwo dla

1) życia lub zdrowia ludzkiego,

2) mienia, jeżeli jednocześnie bezpośrednio jest zagrożone życie, zdrowie lub wolność człowieka

-

jeżeli zastosowanie innych środków przymusu bezpośredniego jest niemożliwe albo okazało się bez-

skuteczne.

2. Siatkę obezwładniającą można stosować także

1) w pościgu za osobą, wobec której istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa,

2) w celu udaremnienia ucieczki osoby zatrzymanej

lub doprowadzanej.

3. Kaftany bezpieczeństwa lub pasy obezwładniają­

ce można stosować wobec osób przebywających w pomieszczeniach służbowych w razie

rzeń, chyba że funkcjonariusz działa w obronie koniecz-

nej albo w celu odparcia zamachu na życie lub zdrowie

ludzkie.

§ 5. 1. Kajdanki można stosować wobec osób zatrzymanych lub doprowadzanych, w celu udaremnienia ucieczki albo zapobieżenia czynnej napaści lub

czynnemu oporowi.

2. O założeniu kajdanek osobom usiłującym zbiec,

stawiającym opór lub zachowującym się agresywnie

funkcjonariusz decyduje samodzielnie lub stosuje je na

polecenie bezpośredniego przełożonego.

3. Kajdanki zakłada się na ręce trzymane z przodu,

a osobom zachowującym się agresywnie - z tyłu.

4. Kajdanki zdejmuje się niezwłocznie po wprowadzeniu osoby do pomieszczenia służbowego oraz na

czas przesłuchania, chyba że prowadzący przesłucha­

nie zarządzi inaczej.

1) agresywnego zachowania się,

2) samoagresji,

3) niszczenia mienia.

4. Polecenie zastosowania kaftana bezpieczeństwa,

pasa obezwładniającego lub siatki obezwładniającej

wydaje właściwy terenowy organ Straży Granicznej,

o którym mowa wart. 5 ust. 1 ustawy, lub osoba przez

niego upoważniona, a podczas ich nieobecności - dyżurny operacyjny (kierownik zmiany).

5. W czasie wykonywania zadań w ochronie granicy państwowej, w szczególności patrolu lub doprowadzania, polecenia użycia środków, o których mowa

w ust. 1, wydaje bezpośredni przełożony funkcjonariuszy wykonujących zadanie.

niżej 17 lat, z wyjątkiem nieletnich w wieku powyżej 16

§ 8. Stosowanie środków przymusu bezpośrednie­

go, o których mowa w § 5-7, nie może powodować

nadmiernego ucisku na żuchwę i szyję, klatkę piersiową i jamę brzuszną, utrudniać oddychania i tamować

obiegu krwi.

lat podejrzanych o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu lub zdrowiu, przestępstwa zgwałcenia, rozboju lub przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu.

§ 9. 1. Osobom, w stosunku do których użyto kaftana bezpieczeństwa, pasa obezwładniającego lub siatki

obezwładniającej, należy niezwłocznie zapewnić po-

5. Nie stosuje się kajdanek wobec osób w wieku po-

-

923-

moc lekarską, jeżeli zaistnieją wskazania zdrowotne do

udzielenia takiej pomocy.

Poz. 153

1) odpierania czynnej napaści,

2) pokonywania czynnego oporu,

2. Kaftan bezpieczeństwa, pas obezwładniający lub

siatkę obezwładniającą zdejmuje się niezwłocznie, jeżeli ustały przyczyny stanowiące podstawę ich założe­

nia lub na wniosek lekarza.

3) pościgu za osobą, wobec której istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa,

§ 10. 1. Kolczatka drogowa lub inna przeszkoda

4) udaremniania ucieczki osoby zatrzymanej lub doprowadzanej,

umożliwiająca zatrzymanie pojazdu może być zastosowana przez umundurowanego funkcjonariusza do zatrzymania pojazdu prowadzonego przez osobę, która

nie zatrzymała się mimo odpowiedniego sygnału,

gdy

1) istnieje uzasadnione podejrzenie przekroczenia

granicy Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia lub popełnienia przez nią innego

przestępstwa ,

5) przeciwdziałania niszczeniu mienia .

2. Indywidualne chemiczne środki obezwładniające

stosuje się ręcznie albo miota z broni palnej.

3. Indywidualne chemiczne środki obezwładniające

należy stosować ostrożnie, uwzględniając ich właści­

wości mogące stanowić zagrożenie dla zdrowia ludz-

kiego.

2) przewozi ona osobę, co do której istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia przez nią przestęp­

stwa lub przewożenia przedmiotów pochodzących

z przestępstwa.

4. O użyciu indywidualnego chemicznego środka

wobec określonej osoby funkcjonariusz decyduje samodzielnie lub stosuje go na polecenie bezpośredniego przełożonego.

obezwładniającego

2. Środki przymusu bezpośredniego, o których mowa w ust. 1, mogą być także użyte do zatrzymania pojazdu prowadzonego przez osobę, która nie poddała

się kontroli granicznej.

§ 13. 1. Pies służbowy może

w przypadkach

3. Kolczatki drogowej nie stosu je się do zatrzymania pojazdów jednośladowych .

2) pokonywania czynnego oporu,

§ 11. 1. Zastosowanie kolczatki drogowej lub innej

przeszkody należy poprzedzić

1) znakiem zakazu "ograniczenie prędkości"

a) do 30 km/h -

w obszarze zabudowanym,

b) do 60 km/h, a następnie do 30 km/h szarem zabudowanym,

2) znakiem zakazu "stój -

poza ob-

kontrola graniczna" ,

3) sygnałem zatrzymania, podanym przez umundurowanego funkcjonariusza w sposób zrozumiały i widoczny dla kierowcy zatrzymywanego pojazdu,

4) wstrzymaniem ruchu drogowego w obu kierunkach na odległość nie mniejszą niż 100 m od kolczatki lub innej przeszkody.

2. W przypadku blokowania drogi oznakowanym

pojazdem Straży Granicznej można odstąpić od

wstrzymania ruchu drogowego.

być

wykorzystany

1) odpierania czynnej napaści,

3) pościgu za osobą usiłującą przekroczyć granicę

Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia lub wobec której istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia innego przestępstwa,

4) udaremniania ucieczki osoby zatrzymanej lub doprowadzanej.

2. Pies służbowy powinien mieć założony kaganiec,

z wyjątkiem przypadku, gdy

1) jest wykorzystywany do odpierania czynnej napaści,

2) zachodzi uzasadniona obawa zagrożenia życia lub

zdrowia ludzkiego w czasie wykonywania obowiąz­

ków służbowych przez funkcjonariusza.

3. O wykorzystaniu psa służbowego funkcjonariusz

decyduje samodzielnie lub używa go na polecenie bezpośredniego przełożonego.

§ 14. 1. Pałka służbowa może być stosowana w ra-

3. Polecenie zastosowania kolczatki drogowej wydaje przełożony wyznaczający zadanie . Użycie jej może nastąpić tylko na polecenie bezpośredniego przeło­

żonego funkcjonariuszy wykonujących zadanie.

zie

1) odpierania czynnej napaści,

2) pokonywania czynnego oporu,

§ 12. 1. Indywidualne chemiczne środki obezwład­

niające można stosować w przypadku

3) pJzeciwdziałania niszczeniu mienia.

-

924-

2. Zabrania się

1) zadawania uderzeń uchwytem pałki służbowej,

2) stosowania pałki służbowej wobec osób

a) stawiających bierny opór, chyba że zastosowanie siły fizycznej okazało się bezskuteczne,

b) do których zastosowano kajdanki, prowadnice,

kaftany bezpieczeństwa, pasy obezwładniające

lub siatki obezwładniające,

3) zadawania uderzeń lub pchnięć pałką służbową

w głowę, szyję, brzuch i nieumięśnione oraz szczególnie wrażliwe części ciała, a także stosowania

pałki służbowej do zakładania na te części ciała blokady lub dźwigni.

3. Dopuszcza się uderzenia i pchnięcia pałką słuź­

bową,

a także jej stosowanie do zakładania blokady

i dźwigni na wszystkie części ciała w celu odparcia bezpośredniego, bezprawnego zamachu na życie albo

zdrowie własne lub innej osoby.

§ 15. 1. Jeżeli wskutek zastosowania środka przymusu bezpośredniego nastąpiło zranienie osoby,

a w przypadku zastosowania indywidualnego chemicznego środka obezwładniającego nastąpiło silne podrażnienie błon śluzowych, funkcjonariusz jest obowiązany

1) natychmiast udzielić tej osobie pierwszej pomocy,

a w razie potrzeby -

zapewnić pomoc lekarską,

2) niezwłocznie powiadomić o zdarzeniu bezpośred­

niego przełożonego.

2. Pomoc lekarską zapewnia się zawsze kobiecie

ciężarnej, wobec której użyto środka przymusu bezpośredniego.

3. Jeżeli w wyniku użycia środka przymusu bezpośredniego nastąpiła śmierć osoby, funkcjonariusz jest

obowiązany do zabezpieczenia śladów na miejscu zdarzenia i niedopuszczenia na to miejsce osób postronnych oraz, w miarę możliwości, do ustalenia świadkó~

zdarzenia, natomiast właściwy terenowy organ Strazy

Granicznej niezwłocznie zawiadamia o tym bezpośred­

niego przełożonego oraz prokuratora.

§ 16. Fakt zastosowania środka przymusu bezpośredniego funkcjonariusz dokumentuje w książce służ­

by oraz sporządza pisemny raport do przełożonego.

§ 17. Przełożony jest obowiązany każdorazowo zbadać zasadność, warunki

i sposób zastosowania środ­

ków przymusu bezpośredniego przez podległych mu

funkcjonariuszy.

Poz. 153

2. Przez użycie broni palnej należy rozumieć oddanie strzału w kierunku osoby w celu jej obezwładnie­

nia, po wyczerpaniu trybu postępowania, o którym

mowa w § 19.

3. Używając broni palnej, funkcjonariusze są obowiązani postępować ze szczególną rozwagą, traktując

broń palną jako ostateczny środek działania.

§ 19. 1. Funkcjonariusze przed użyciem broni palnej

są obowiązani

1) po okrzyku "Stój -

Straż Graniczna" wezwać oso-

bę do zachowania zgodnego z prawem, a w szcze-

gólności

do natychmiastowego porzucenia broni

lub niebezpiecznego narzędzia, zaniechania ucieczki, odstąpienia od bezprawnych działań lub użycia

przemocy,

razie niepodporządkowania się wezwaniom,

o których mowa w pkt 1, zagrozić użyciem broni

palnej, wzywając "Stój bo strzelam",

2) w

3) oddać strzał ostrzegawczy w sposób nie zagrażają­

cy życiu lub zdrowiu ludzkiemu, jeżeli wezwania,

o których mowa w pkt 1 i 2, okażą się bezskuteczne.

2. Przepisów ust. 1 nie stosuje się, w przypadku gdy

wszelka zwłoka zagrażałaby życiu ludzkiemu.

3. Użycie broni palnej w sytuacji, o której mowa

w ust. 2, poprzedza się okrzykiem "Stój - Straż Graniczna" .

4. Użycie broni przez oddanie strzału nie może spowodować ostrzelania terytorium państwa sąsiedniego.

§ 20. Broni palnej nie używa się w przypadkach,

o których mowa wart. 24 ust. 1 pkt 7, 8 i 10 ustawy,

w stosunku do kobiet o widocznej ciąży, osób, których

wygląd wskazuje na wiek do 13 lat, starców oraz osób

o widocznym kalectwie.

§ 21.1. Jeżeli wskutek użycia broni palnej nastąpi­

ło zranienie osoby, funkcjonariusz jest obowiązany na-

tychmiast udzielić tej osobie pierwszej pomocy, a także zapewnić pomoc lekarską.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, oraz gdy

w wyniku użycia broni palnej nastąpiła śmierć osoby

lub szkoda w mieniu, funkcjonariusz jest obowiązany

do

1) zabezpieczenia śladów na miejscu zdarzenia i niedopuszczenia na to miejsce osób postronnych,

2) w miarę możliwości, ustalenia świadków zdarzenia.

Rozdział 2

Postępowanie przy użyciu broni palnej

przez funkcjonariuszy Straży Granicznej

§ 18. 1. Funkcjonariusze mają prawo użycia broni

palnej w przypadkach, o których mowa wart. 24 ust. 1

ustawy.

§ 22. 1. O każdym przypadku użycia broni palnej

funkcjonariusz jest obowiązany niezwłocznie powiadomić bezpośredniego przełozonego oraz sporządzić pisemny raport do przełożonego.

2.

Bezpośredni

przełożony

funkcjonariusza jest

wszel-

obowiązany do niezwłocznego zabezpieczenia

-

925-

Poz. 153

kich śladów i dowodów związanych z użyciem broni

palnej oraz udzielenia funkcjonariuszowi niezbędnej

pomocy.

3. Pisemne polece n ie komendanta nie jest wymagane, gdy wszelka zwłoka groziłaby bezpośrednim niebezpieczeństwem dla życia ludzkiego.

§ 23. Właściwy terenowy organ Straży Granicznej

jest obowiązany

4. Dowódca , przed wydaniem polecenia użycia broni palnej przez pododdz i a ł, jest obowiązany

1) niezwłocznie zawiadomić o każdym przypadku uży­

1) wezwa ć

cia broni palnej bezpośredniego przełożonego,

a jeżeli w wyniku użycia broni nastąpiła śmierć lub

zranienie osoby - również prokuratora,

do zachowania zgodnego z prawem,

a zwłaszcza porzucenia bron i lub niebezpiecznych

narzędz i , zaniechania bezprawnych działań lub stosowania p rzemocy,

2) zbadać, czy użycie broni palnej nastąpiło zgodnie

2) uprzedzić o użyciu środków przymusu bezpośred­

z obowiązującymi przepisami.

niego,

3) ponowić wezwani e do zachowania zgodnego z pra-

Rozdz i ał 3

Zasady użycia środków przymusu bezpośredniego

oraz broni palnej przez pododdziały odwodowe Straży Granicznej

§ 24. 1. Pisemne polecenie użycia środków przymu su bezpośredniego, o których mowa w § 3, przez pododdziały

odwodowe Straży Granicznej, zwane dalej

"pododdziałami", wydaje komendant oddziału Straży

wem,

4) zagrozić użyciem broni palnej,

5) wydać polecenie oddania st rzałów ostrzegawczych

w sposób nie zagrażający życiu lub zdrowiu ludzkiemu .'

5. Przepisu ust. 4 pkt 1-4 nie stosuje się w sytuacji,

o której mowa w ust. 3 .

Granicznej, zwany da lej "komendantem".

6. Przepis § 20 stosuje się.

2. Polecenie, o którym mowa w ust. 1, nie jest wymagane, gdy zwłoka groziłaby niebezpieczeństwem

dla życia lub zdrowia ludzkiego, a także bezpośrednim

zamachem na nienaruszalność granicy państwowej .

3. Użycie środków przymusu bezpośredniego następuje na polecenie dowódcy pododdziału odwodo-

wego Straży Granicznej, zwanego dalej "dowódcą" .

4. Dowódca, przed wydaniem polecenia użycia

środków przymusu bezpośredniego, jest obowiązany

1) wezwać do zachowania zgodnego z prawem,

a zwłaszcza porzucenia broni lub niebezpiecznych

narzędzi, zaniechania bezprawnych działań lub stosowania przemocy,

2) uprzedzić o użyciu środków przymusu bezpośred­

niego.

5. Przepisu ust. 4 nie stosuje się w sytuacji, o której

mowa w ust. 2.

§

25. Komendant jest obowiązany każdorazowo

zbadać zasadność,

środków

warunki i sposób zastosowania

przymusu bezpośredniego przez podległe

pododdziały.

§ 26. 1. Pododdziały mają prawo użycia broni pal -

nej w przypadkach, o których mowa wart. 24 ust. 1

ustawy.

§ 27. Przerwanie użycia ś r odków przymusu bezpośredniego lub broni palnej przez pododdziały następu­

je na polecen ie dowódcy natychmiast po osiągnięciu

celu, do któ rego ich użyto, lub na polecenie komendanta.

§ 28. 1. Jeżeli wskute k użycia środków przymusu

bezpośredniego

lub broni palnej nastąpiło zranienie

osoby, dowódca jest obowiązany spowodować natychmiastowe udzielenie p ierwszej pomocy, a także zapewnić pomoc lekarską .

2. W przypadku , o którym mowa w ust. 1, oraz gdy

w wyniku użycia środków przymusu bezpośredniego

lub broni palnej nastąpiła śmierć osoby albo szkoda

w mieniu, dowódca jest obowiązany do niezwłoczne­

go zabezpieczenia wszelkich śladów i dowodów na

miejscu zdarzenia.

3. Jeżeli wskutek użycia środków przymusu bezpośredniego lub broni palnej nastąpiła śmierć lub zranie-

nie osoby, dowódca niezwłocznie zawiadamia o tym

bezpośredniego przełożonego .

§ 29. W razie rozproszenia pododdziału i niemożno­

SCI nawiązania

przez funkcjonariusza kontaktu z doma prawo użycia broni palnej

w przypadkach, o któ rych mowa wart. 24 ust. 1 ustawy, z zachowanie m wymogów, o których mowa

wódcą, funkcjonariusz

w § 18-22 .

2. Użycie broni palnej w działaniach granicznych

pododdziału może nastąpić tylko na polecenie dowódcy, po uprzednim otrzymaniu pisemnego polecenia komendanta.

§ 30. Każdy przypadek zastosowania środków przymusu bezpośredniego lub użycia broni palnej dowódca dokumentuje w książce dz i ałań granicznych, a po za-

-

926-

kończeniu działań granicznych sporządza pisemny raport do przełożonego.

Poz. 153 i 154

2) zbadać, czy użycie środków przymusu bezpośred­

niego lub broni palnej nastąpiło zgodnie z obowią­

zującymi przepisami prawa.

§ 31. Komendant jest obowiązany

Rozdział 4

1) niezwłocznie zawiadomić bezpośredniego przeło­

żonego o każdym przypadku użycia środków przy-

Przepis końcowy

musu bezpośredniego lub broni palnej przez pododdział, a jeżeli w wyniku ich użycia nastąpiła

śmierć lub zranienie osoby - również prokuratora,

§ 32. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie

14 dni od dnia ogłoszenia .

Prezes Rady Ministrów: J. Buzek

154

ROZPORZĄDZENIE RADY MINISTRÓW

z dnia 24 lutego 1998 r.

w sprawie ustanowienia kontyngentów taryfowych na niektóre towary przywożone z zagranicy do celów

wojskowych, policyjnych, więziennictwa i obsługi granicznej.

Na podstawie art. 14 § 3 pkt 2 i § 4 ustawy z dnia

9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz. U. Nr 23,

poz. 117, Nr 64, poz. 407, Nr 121, poz. 770, Nr 157,

poz. 1026 i Nr 160, poz. 1084) zarządza się, co następu­

z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 158, poz. 1047 i z 1998 r. Nr 19,

poz. 88).

je

§ 3. Rozdysponowanie kontyngentów, o których

mowa w § 1, polega na wydaniu pozwolenia na podstawie kompletnych wniosków rozpatrywanych zgodnie z kolejnością ich złożenia.

§ 1. Do dnia 31 grudnia 1998 r. ustanawia się kontyngenty taryfowe wartościowe, w

wysokości

169,5 mln ECU, na przywóz towarów wymienionych

w załączniku do rozporządzenia, dla których ustanawia

się preferencyjne zerowe stawki celne.

§ 2. W zakresie uregulowanym w § 1 nie stosuje się

stawek celnych określonych w Taryfie celnej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów

§ 4. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie

14 dni od dnia ogłoszenia .

Prezes Rady Ministrów: J. Buzek

Nr 27

Warszawa, dnia 5 marca 1998r.

TREŚĆ

Poz.

ROZPORZĄDZENIA RADY MINISTRÓW

153 -

154 -

z dnia 17 lutego 1998 r. w sprawie określenia warunków i sposobu użycia środków przymusu bezpośredniego i użycia broni palnej przez funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz

warunków i sposobu użycia środków przymusu bezpośredniego, a także zasad użycia broni palnej przez pododdziały odwodowe Straży Granicznej

921

z dnia 24 lutego 1998 r. w sprawie ustanowienia kontyngentów taryfowych na niektóre towary przywożone z zagranicy do celów wojskowych, policyjnych, więziennictwa i obsługi granicznej

926

ROZPORZĄDZENIE

155 -

Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 lutego 1998 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie

nadania statutu Urzędowi Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast

928

153

ROZPORZĄDZENIE RADY MINISTRÓW

z dnia 17 lutego 1998 r.

w sprawie określenia warunków i sposobu użycia środków przymusu bezpośredniego i użycia broni palnej

przez funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz warunków i sposobu użycia środków przymusu bezpośredniego,

a także zasad użycia broni palnej przez pododdziały odwodowe Straży Granicznej.

Na podstawie art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 12 paź­

dziernika 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. Nr 78,

poz. 462, z 1991 r. Nr 94, poz. 422, z 1992 r. Nr 54,

poz. 254, z 1993 r. Nr 12, poz. 52, z 1994 r. Nr 53,

poz. 214, z 1995 r. Nr 4, poz. 17, Nr 34, poz. 163 i Nr 104,

poz. 515, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 i Nr 124, poz. 583

oraz z 1997 r. Nr 28, poz. 153, Nr 88, poz. 554 i Nr 121,

poz. 770) zarządza się, co następuje