Ustawa z dnia 19 lutego 1998 r. o zasadach użycia Sił Zbrojnych poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w 1998 r.

Ustawa określa zasady użycia poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej związków taktycznych,

oddziałów i pododdziałów wydzielonych z Sił Zbrojnych, zwanych dalej „jednostkami

wojskowymi”.

Jednostki wojskowe mogą być użyte poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w celu

utrzymania międzynarodowego pokoju, przeciwdziałania zagrożeniu bezpieczeństwa, aktom

terroryzmu oraz w celu niesienia pomocy humanitarnej.

O użyciu jednostek wojskowych poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej Prezydent Rzeczypospolitej

Polskiej wydaje postanowienie na wniosek Rady Ministrów. Postanowienie Prezydenta

wymaga kontrasygnaty Prezesa Rady Ministrów.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi

1)

szczegółowe zasady finansowania działań jednostek wojskowych poza granicami Rzeczypospolitej

Polskiej i pokrywania kosztów ubezpieczeń, świadczeń odszkodowawczych oraz świadczeń

rentowych dla żołnierzy pełniących służbę w tych jednostkach,

2)

szczegółowe uprawnienia i obowiązki żołnierzy pełniących służbę w jednostkach wojskowych

poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, wynikające z obowiązujących ustaw.

Przepisy ustawy stosuje się także do żołnierzy Sił Zbrojnych pełniących służbę poza

granicami Rzeczypospolitej Polskiej w dniu wejścia w życie ustawy.

Przepisy ustawy nie dotyczą użycia Sił Zbrojnych poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej

na podstawie ratyfikowanych umów międzynarodowych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia i obowiązuje do dnia 31 grudnia 1998 r.