Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa.

Ustawa dotyczy użycia lub pobytu poza granicami państwa związków operacyjnych i taktycznych

oraz oddziałów i pododdziałów, zwanych dalej „jednostkami wojskowymi”.

W rozumieniu ustawy

1)

użycie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa oznacza obecność

jednostek wojskowych poza granicami państwa w celu udziału w

a)

konflikcie zbrojnym lub dla wzmocnienia sił państwa albo państw sojuszniczych,

b)

misji pokojowej,

c)

akcji zapobieżenia aktom terroryzmu lub ich skutkom,

2)

pobyt Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa oznacza obecność

jednostek wojskowych poza granicami państwa w celu udziału w

a)

szkoleniach i ćwiczeniach wojskowych,

b)

akcjach ratowniczych, poszukiwawczych lub humanitarnych; przepisu tego nie stosuje

się do akcji ratowniczych regulowanych przepisami o ratownictwie na morzu,

c)

przedsięwzięciach reprezentacyjnych.

1.

O użyciu jednostek wojskowych poza granicami państwa postanawia Prezydent Rzeczypospolitej

Polskiej, na wniosek

1)

Rady Ministrów - w sytuacjach określonych w art. 2 pkt 1 lit. a) i b),

2)

Prezesa Rady Ministrów - w sytuacjach określonych w art. 2 pkt 1 lit. c).

2.

O podjętym postanowieniu Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej niezwłocznie informuje

Marszałków Sejmu i Senatu.

1.

O pobycie jednostek wojskowych poza granicami państwa decyzje podejmuje

1)

Rada Ministrów - w sytuacjach określonych w art. 2 pkt 2 lit. a), jeżeli środki na

udział w szkoleniach i ćwiczeniach nie zostały uwzględnione w budżetach właściwych

ministerstw,

2)

minister właściwy do spraw obrony narodowej albo minister właściwy do spraw wewnętrznych

- w sytuacjach określonych w art. 2 pkt 2 w stosunku do podległych albo podporządkowanych

mu jednostek.

2.

O podjęciu decyzji o pobycie jednostek wojskowych poza granicami państwa Prezes Rady

Ministrów powiadamia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

W postanowieniu o użyciu jednostek wojskowych poza granicami państwa określa się

1)

jednostki wojskowe, ich nazwy, liczebność oraz czas, przez jaki będą pozostawać poza

granicami państwa,

2)

cel skierowania jednostek wojskowych, zakres ich zadań oraz obszar działania,

3)

system kierowania i dowodzenia jednostkami wojskowymi oraz organ organizacji międzynarodowej,

któremu jednostki zostaną podporządkowane na czas operacji,

4)

organy administracji rządowej odpowiedzialne za współpracę z kierowniczymi organami

właściwej organizacji międzynarodowej w zakresie kierowania działalnością i zaopatrywania

jednostek wojskowych wykonujących zadania poza granicami państwa,

5)

uzbrojenie i sprzęt wojskowy,

6)

trasy i czas przemieszczania się jednostek wojskowych w przypadku tranzytu.

2.

W przypadku konieczności przedłużenia lub skrócenia okresu użycia jednostek wojskowych

poza granicami państwa, przepisy art. 3 lub art. 4 stosuje się odpowiednio.

1.

W skład jednostek wojskowych wykonujących zadania poza granicami państwa wchodzą żołnierze

w czynnej służbie wojskowej oraz pracownicy wojska, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

W celu zapewnienia obsady niektórych stanowisk w jednostkach wojskowych przez osoby

posiadające specjalistyczne kwalifikacje można zatrudniać pracowników na zasadach

określonych w przepisach Kodeksu pracy.

1.

Osoby wchodzące w skład jednostek wojskowych wykonujących zadania poza granicami państwa

podlegają na terytorium państwa obcego przepisom dyscyplinarnym, karnym i porządkowym

obowiązującym w Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Żołnierze i pracownicy wojska wchodzący w skład jednostek wojskowych są obowiązani

do przestrzegania prawa państwa przyjmującego oraz wiążącego Rzeczpospolitą polską

prawa międzynarodowego.

Pisemna zgoda żołnierza niezawodowego do pełnienia służby poza granicami państwa jest

wymagana tylko w przypadkach określonych w art. 2 pkt 1 lit. b) oraz w pkt 2 lit.

b).

1.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe zasady zatrudniania w jednostkach wojskowych pracowników, o których mowa

w art. 6 ust. 2, z uwzględnieniem postanowień zawartych w przepisach prawa pracy oraz

specyfiki związanej z wykonywaniem pracy w jednostce wojskowej poza granicami państwa,

2)

szczegółowe uprawnienia i obowiązki żołnierzy niezawodowych pełniących służbę poza

granicami państwa, z uwzględnieniem zasad związanych z wykonywaniem powszechnego obowiązku

obrony,

3)

szczegółowe zasady i tryb finansowania przygotowania i działania jednostek wojskowych,

z uwzględnieniem przepisów o finansach publicznych,

4)

uposażenie oraz inne należności pieniężne i świadczenia otrzymywane przez żołnierzy

wyznaczonych do pełnienia służby poza granicami państwa, wynagrodzenie i inne należności

pieniężne oraz świadczenia otrzymywane przez pracowników wojska zatrudnionych w jednostkach

wojskowych, z uwzględnieniem w szczególności prawa do świadczeń odszkodowawczych,

wynikających z odrębnych ustaw, dodatków zagranicznego i wojennego w zależności od

celu użycia tych jednostek poza granicami państwa, oraz do bezpłatnych świadczeń zdrowotnych,

zaopatrzenia w leki i artykuły sanitarne, a także bezpłatnego przewozu z kraju i z

powrotem w związku z rozpoczęciem i zakończeniem misji oraz w przypadkach losowych.

2.

Rada Ministrów zapewni środki finansowe na użycie lub pobyt jednostek wojskowych poza

granicami państwa w przypadkach określonych w art. 2, jeżeli środki na ten cel nie

zostały uwzględnione w budżecie Ministerstwa Obrony Narodowej albo Ministerstwa Spraw

Wewnętrznych i Administracji.

1.

Przepisy ustawy stosuje się także do żołnierzy i pracowników wojska, którzy w dniu

wejścia w życie ustawy pełnią służbę lub wykonują obowiązki poza granicami państwa

na podstawie ustawy z dnia 19 lutego 1998 r. o zasadach użycia Sił Zbrojnych poza granicami Rzeczypospolitej

Polskiej w 1998 r.

(Dz. U. Nr 23, poz. 119).

2.

W stosunku do żołnierzy pełniących służbę w jednostkach wojskowych w sprawach nie

uregulowanych w niniejszej ustawie mają zastosowanie przepisy o służbie wojskowej

żołnierzy zawodowych.

W ustawie z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

(Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55, Nr 28, poz. 153, Nr 106, poz. 678, Nr 107, poz. 688, Nr 117, poz. 753, Nr 121, poz. 770 i Nr 141, poz. 944) w art. 20a ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2.

Żołnierz zawodowy może być wyznaczony, za jego pisemną zgodą, do pełnienia służby

poza granicami Państwa z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

W przypadku kierowania poza granice Państwa jednostek wojskowych wydzielonych z Sił

Zbrojnych w celu udziału w

1)

konflikcie zbrojnym lub dla wzmocnienia sił państwa lub państw sojuszniczych,

2)

misji pokojowej,

3)

akcji zapobieżenia aktom terroryzmu lub ich skutkom,

4)

szkoleniach i ćwiczeniach wojskowych,

5)

akcjach ratowniczych, poszukiwawczych lub humanitarnych,

6)

przedsięwzięciach reprezentacyjnych

zgoda żołnierza zawodowego nie jest wymagana.

”

.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie, nie dłużej jednak

niż przez 6 miesięcy, zachowują moc dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie

ustawy, o której mowa w art. 10 ust. 1, o ile nie są sprzeczne z niniejszą ustawą.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.