Ustawa z dnia 18 grudnia 1998 r. Prawo dewizowe.

Ustawa reguluje zasady obrotu dewizowego, nadzwyczajne ograniczenia w wypadku zaistnienia

zagrożeń stabilności i integralności systemu finansowego Rzeczypospolitej Polskiej

oraz zasady kontroli dewizowej, a także właściwość organów w tych sprawach.

1.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

rezydent

a)

osobę fizyczną mającą miejsce zamieszkania w kraju oraz osobę prawną mającą siedzibę

w kraju, a także inny podmiot mający siedzibę w kraju, posiadający zdolność zaciągania

zobowiązań i nabywania praw we własnym imieniu,

b)

polskie przedstawicielstwa dyplomatyczne, urzędy konsularne i inne polskie przedstawicielstwa

oraz misje specjalne korzystające z immunitetów i przywilejów dyplomatycznych lub

konsularnych,

2)

nierezydent

a)

osobę fizyczną nie mającą miejsca zamieszkania w kraju oraz osobę prawną nie mającą

siedziby w kraju, a także inny podmiot nie mający siedziby w kraju, posiadający zdolność

zaciągania zobowiązań i nabywania praw we własnym imieniu,

b)

osobę, o której mowa w pkt 1 lit. a), w zakresie, w jakim prowadzi ona działalność

za granicą poprzez swoje przedsiębiorstwo, oddział lub przedstawicielstwo mające siedzibę

za granicą,

c)

mające siedzibę w kraju oddziały i przedstawicielstwa osób i podmiotów, o których

mowa w lit. a) i b), utworzone na podstawie umów międzynarodowych zawartych przez

Rząd Rzeczypospolitej Polskiej, chyba że umowy te stanowią inaczej,

d)

obce przedstawicielstwa dyplomatyczne, urzędy konsularne, misje specjalne i organizacje

międzynarodowe oraz inne obce przedstawicielstwa korzystające z immunitetów i przywilejów

dyplomatycznych lub konsularnych na mocy umów, ustaw lub powszechnie ustalonych zwyczajów

międzynarodowych,

3)

kraj - terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

4)

wartości dewizowe

a)

zagraniczne środki płatnicze - waluty obce i dewizy,

b)

złoto i platynę w stanie nie przerobionym oraz w postaci sztab, monet bitych po 1850 r.,

półfabrykatów, z wyjątkiem stosowanych w technice dentystycznej, a także wyroby ze

złota i platyny zazwyczaj nie wytwarzane z tych kruszców (złoto dewizowe i platyna

dewizowa),

c)

nominowane w walutach obcych papiery wartościowe nie będące zagranicznymi środkami

płatniczymi,

5)

waluty obce - pieniądze nie będące w kraju prawnym środkiem płatniczym oraz międzynarodowe

jednostki rozrachunkowe,

6)

waluty wymienialne - waluty obce określone jako wymienialne przez Prezesa Narodowego

Banku Polskiego,

7)

międzynarodowe jednostki rozrachunkowe - wymienialne jednostki rozrachunkowe stosowane

w rozliczeniach międzynarodowych, w tym SDR - jednostkę rozrachunkową Międzynarodowego

Funduszu Walutowego i ECU - europejską jednostkę walutową,

8)

dewizy - pełniące funkcję płatniczą weksle, czeki, czeki podróżnicze, akredytywy,

polecenia wypłat, przekazy i inne dokumenty bankowe i finansowe płatne w walutach

obcych,

9)

krajowe środki płatnicze - pieniądze będące w kraju prawnym środkiem płatniczym (waluta

polska), a także pełniące funkcję płatniczą: weksle, czeki, czeki podróżnicze, akredytywy,

polecenia wypłat, przekazy i inne dokumenty bankowe i finansowe płatne w walucie polskiej,

10)

obrót dewizowy

a)

czynność prawną lub inne zdarzenie stanowiące, powodujące lub mogące powodować

-

płatność środkami stanowiącymi wartości dewizowe bądź przeniesienie własności wartości

dewizowych albo przeniesienie prawa majątkowego oraz przejęcie lub przystąpienie do

długu, których przedmiotem świadczenia są wartości dewizowe,

-

płatność krajowymi środkami płatniczymi bądź przeniesienie własności takich środków

albo przeniesienie prawa majątkowego oraz przejęcie lub przystąpienie do długu, których

przedmiotem świadczenia są krajowe środki płatnicze, o ile zdarzenia te mają miejsce

w stosunkach między rezydentem i nierezydentem,

b)

transfer wartości dewizowych lub krajowych środków płatniczych,

11)

transfer - wywóz, przywóz, wysyłanie, przysyłanie, sprowadzanie, dokonywanie międzynarodowych

przekazów oraz wszelkie inne sposoby przemieszczania wartości dewizowych lub krajowych

środków płatniczych przez granicę Rzeczypospolitej Polskiej,

12)

obrót dewizowy z zagranicą - obrót dewizowy między rezydentem i nierezydentem, o którym

mowa w pkt 10 lit. a), transfer wartości dewizowych lub krajowych środków płatniczych,

a także obrót dewizowy dokonywany przez nierezydenta w kraju i rezydenta za granicą,

13)

obrót bieżący - obrót dewizowy z zagranicą, którego przedmiotem są

a)

umowy o nabywanie towarów (z wyłączeniem wartości dewizowych i krajowych środków płatniczych),

świadczenie usług oraz nabywanie lub ustanawianie praw na dobrach niematerialnych,

b)

odroczenia płatności za świadczenia niepieniężne, udzielane i zaciągane w ramach umów,

o których mowa w lit. a),

c)

pożyczki i kredyty przeznaczone na finansowanie świadczeń niepieniężnych w ramach

umów, o których mowa w lit. a),

d)

przychody z prowadzenia przedsiębiorstwa, z uczestnictwa w zysku spółki, z tytułu

odsetek od pożyczek i kredytów oraz od kwot zdeponowanych na rachunkach,

e)

świadczenia na utrzymanie członków rodziny należących do I i II grupy podatkowej w

rozumieniu przepisów ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn

(Dz. U. z 1997 r. Nr 16, poz. 89, Nr 137, poz. 926 i Nr 139, poz. 932),

f)

emerytury, świadczenia o charakterze rentowym, świadczenia społeczne oraz alimenty,

g)

nagrody oraz wygrane w konkursach lub grach losowych, organizowanych na podstawie

przepisów kraju, w którym są one organizowane,

h)

płatności z tytułu świadczeń publicznoprawnych, w tym podatków, oraz należności celnych

przywozowych i wywozowych, a także świadczenia z tytułu ich zwrotu dokonywane przez

właściwe organy oraz upoważnione podmioty,

i)

roszczenia odszkodowawcze i odszkodowania,

j)

roszczenia i należności z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia związane z obrotem dewizowym

z zagranicą, którego dokonywanie nie wymaga zezwolenia dewizowego, a w pozostałym

zakresie - o ile zostaną stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądowym,

k)

płatności, przeniesienie własności i transfer wartości dewizowych lub krajowych środków

płatniczych, wynikające z czynności, o których mowa w lit. a)-j),

14)

towar - rzecz ruchomą oraz energię elektryczną, cieplną, a także inne postaci energii,

15)

usługi - pracę oraz usługi wymienione w klasyfikacji wydanej na podstawie przepisów

o statystyce publicznej, z wyłączeniem

a)

handlu towarami, nieruchomościami, wartościami dewizowymi, papierami wartościowymi,

jednostkami uczestnictwa w funduszu zbiorowego inwestowania lub pochodnymi instrumentami

finansowymi,

b)

usług polegających na udzielaniu pożyczek i kredytów, ustanawianiu zabezpieczeń wierzytelności

oraz prowadzeniu rachunków bankowych,

16)

obrót kapitałowy - inny niż bieżący obrót dewizowy z zagranicą,

17)

inwestycje bezpośrednie - obrót kapitałowy, polegający na dokonywaniu nakładów pieniężnych

lub rzeczowych w celu ustanowienia trwałych i bezpośrednich więzi ekonomicznych, przejawiających

się w prowadzeniu przedsiębiorstwa przez podmiot dokonujący takich nakładów lub w

wywieraniu przez niego skutecznego wpływu na przedsiębiorstwo prowadzone przez inną

osobę, a także na rozporządzaniu majątkiem posiadanym w wyniku prowadzenia przedsiębiorstwa

lub w wyniku dokonywanych nakładów, którego przedmiotem jest w szczególności

a)

nabywanie przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, tworzenie i prowadzenie

przedsiębiorstwa oraz dokonywanie nakładów na rozszerzenie prowadzonego przedsiębiorstwa,

b)

obejmowanie bądź nabywanie akcji lub udziałów w spółkach, w ilości zapewniającej łącznie

co najmniej 10% głosów na zgromadzeniu wspólników,

c)

świadczenia na rzecz spółki przed jej zarejestrowaniem oraz wypłata przez spółkę wynagrodzeń

za te świadczenia,

d)

dokonywanie i zwrot dopłat oraz udzielanie spółce przez wspólników posiadających akcje

lub udziały w ilości, o której mowa w lit. b), pożyczek i kredytów, a także zaciąganie

przez spółkę takich pożyczek i kredytów oraz ich spłata,

e)

nabywanie własności i innych praw na nieruchomości w związku z prowadzonym przedsiębiorstwem,

f)

udzielanie i zaciąganie kredytów lub pożyczek o terminie spłaty nie krótszym niż pięć

lat oraz ich spłata,

g)

uzyskiwanie przychodów z

-

likwidacji spółki, a także rozporządzania udziałami lub akcjami w spółce bądź ich

umorzenia,

-

rozporządzenia przedsiębiorstwem lub jego zorganizowaną częścią, a także likwidacji

przedsiębiorstwa,

-

rozporządzenia własnością i innymi prawami na nieruchomości, o których mowa w lit.

e),

h)

płatności, przeniesienie własności i transfer wartości dewizowych lub krajowych środków

płatniczych, wynikające z czynności, o których mowa w lit. a)-g),

18)

inwestycje portfelowe - obrót kapitałowy w zakresie papierów wartościowych, jednostek

uczestnictwa w funduszach zbiorowego inwestowania oraz pochodnych instrumentów finansowych,

z wyłączeniem obrotu akcjami określonego w pkt 17 lit. b), którego przedmiotem jest

w szczególności

a)

emitowanie, obejmowanie, nabywanie i zbywanie na uznanym rynku,

b)

umarzanie jednostek uczestnictwa w funduszu zbiorowego inwestowania objętych lub nabytych

na uznanym rynku,

c)

emitowanie, obejmowanie, nabywanie i zbywanie poza uznanym rynkiem,

d)

umarzanie jednostek uczestnictwa w funduszu zbiorowego inwestowania, innych niż jednostki,

o których mowa w lit. b),

e)

płatności, przeniesienie własności i transfer wartości dewizowych lub krajowych środków

płatniczych, wynikające z czynności, o których mowa w lit. a)-d),

19)

papiery wartościowe - akcje i obligacje oraz inne papiery wartościowe wyemitowane

na podstawie przepisów kraju miejsca zamieszkania, siedziby emitenta lub kraju emisji

oraz wynikające z nich zbywalne prawa majątkowe, z wyłączeniem jednostek uczestnictwa

w funduszach zbiorowego inwestowania oraz pochodnych instrumentów finansowych,

20)

krótkoterminowe papiery wartościowe - obligacje i inne papiery wartościowe o charakterze

dłużnym, wyemitowane na podstawie przepisów kraju miejsca zamieszkania, siedziby emitenta

lub kraju emisji, o terminie wykupu krótszym niż jeden rok,

21)

jednostka uczestnictwa w funduszu zbiorowego inwestowania - tytuł do udziału w aktywach

funduszu zarządzanego przez podmiot uprawniony do lokowania powierzonych mu pieniędzy

w papiery wartościowe lub inne aktywa, zgodnie z przepisami kraju, w którym działa,

22)

pochodne instrumenty finansowe - prawa majątkowe, których cena zależy bezpośrednio

lub pośrednio od ceny towarów, walut obcych, waluty polskiej, złota dewizowego, platyny

dewizowej lub papierów wartościowych, albo od wysokości stóp procentowych lub indeksów,

23)

uznany rynek - giełdę lub inny rynek, gdzie obrót papierami wartościowymi, jednostkami

uczestnictwa w funduszu zbiorowego inwestowania oraz pochodnymi instrumentami finansowymi

odbywa się zgodnie z regułami określonymi przez przepisy kraju, w którym funkcjonuje

ten rynek,

24)

obrót kredytowy - obrót kapitałowy, którego przedmiotem są

a)

pożyczki, kredyty lub inne czynności o funkcjach kredytowych, z wyłączeniem obrotu

określonego w pkt 17 lit. d), f), pkt 18 oraz pkt 27 lit. d) i f),

b)

płatności, przeniesienie własności i transfer wartości dewizowych lub krajowych środków

płatniczych, wynikające z czynności, o których mowa w lit. a),

25)

obrót gwarancyjny - obrót kapitałowy, którego przedmiotem są

a)

osobiste i rzeczowe zabezpieczenia wierzytelności,

b)

płatności, przeniesienie własności i transfer wartości dewizowych lub krajowych środków

płatniczych, wynikające z czynności, o których mowa w lit. a),

26)

obrót depozytowy - obrót kapitałowy, którego przedmiotem są

a)

czynności w zakresie rachunków prowadzonych przez banki i inne upoważnione instytucje

finansowe,

b)

płatności, przeniesienie własności i transfer wartości dewizowych lub krajowych środków

płatniczych, wynikające z czynności, o których mowa w lit. a),

27)

obrót pozagospodarczy - obrót kapitałowy inny niż inwestycje portfelowe, obrót kredytowy,

gwarancyjny lub depozytowy, dokonywany przez osoby fizyczne, nie pozostający w związku

z prowadzoną przez nie działalnością gospodarczą lub wykonywanym wolnym zawodem, którego

wielkość nie przekracza jednorazowo równowartości 10 000 ECU lub którego przedmiotem

jest

a)

własność i inne prawa na nieruchomościach położonych w kraju,

b)

własność i inne prawa na nieruchomościach położonych za granicą, z zastrzeżeniem,

że łączna cena nabycia nieruchomości przez rezydenta nie przekroczy równowartości

kwoty w ECU, określonej przez Ministra Finansów w rozporządzeniu, o którym mowa w

ust. 4.

c)

spadek, zapis lub zachowek,

d)

zaciąganie pożyczek od członków rodziny, o których mowa w pkt 13 lit. e), oraz udzielanie

takich pożyczek,

e)

likwidacja lub przeniesienie mienia w związku ze zmianą statusu dewizowego,

f)

płatności, przeniesienie własności i transfer wartości dewizowych lub krajowych środków

płatniczych, wynikające z czynności, o których mowa w lit. a)-e),

28)

pozostały obrót kapitałowy - obrót kapitałowy nie stanowiący inwestycji bezpośrednich,

inwestycji portfelowych, obrotu kredytowego, depozytowego, gwarancyjnego lub pozagospodarczego,

29)

działalność kantorowa - działalność gospodarcza polegająca na kupnie i sprzedaży walut

obcych, złota dewizowego lub platyny dewizowej, a także na pośrednictwie w kupnie

i sprzedaży tych wartości.

2.

Nierezydenta, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a), prowadzącego działalność w kraju

poprzez swoje przedsiębiorstwo, oddział lub przedstawicielstwo, mające siedzibę w

kraju, traktuje się w zakresie tej działalności jak rezydenta, o ile umowy międzynarodowe,

których stroną jest Rzeczpospolita Polska, nie stanowią inaczej.

3.

Prezes Narodowego Banku Polskiego określa, w drodze zarządzenia, ogłaszanego w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, które waluty obce są walutami

wymienialnymi.

4.

Minister Finansów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość kwoty, o której mowa

w ust. 1 pkt 27 lit. b), biorąc pod uwagę sytuację bilansu płatniczego państwa oraz

średni poziom cen nieruchomości za granicą.

5.

Ilekroć w ustawie jest mowa o danej kwocie ECU, należy przez to rozumieć równowartość

w ECU kwoty wyrażonej w innej walucie, ustaloną w oparciu o średni kurs waluty krajowej

do ECU oraz innych walut, ogłaszany przez Narodowy Bank Polski w dniu poprzedzającym

dokonanie czynności, w związku z którą równowartość jest ustalana.

1.

Organem właściwym w sprawach dewizowych jest Minister Finansów, z zastrzeżeniem wyjątków

przewidzianych w ustawie.

2.

Minister Finansów sprawuje ogólny nadzór w sprawach dewizowych i w ramach tego nadzoru

zapewnia jednolite stosowanie przepisów ustawy.

Wszelkie ograniczenia zawarte w ustawie i wydanych na jej podstawie przepisach wykonawczych

nie mają zastosowania do obrotu dewizowego dokonywanego przez

1)

Skarb Państwa w zakresie, w jakim reprezentowany jest przez Ministra Finansów lub

Ministra Skarbu Państwa, z zastrzeżeniem obowiązków sprawozdawczych, o których mowa

w art. 15,

2)

Narodowy Bank Polski,

3)

banki w zakresie posiadanych przez nie uprawnień do dokonywania określonych czynności

obrotu dewizowego nadanych im na podstawie odrębnych przepisów ustawowych, z zastrzeżeniem

a)

art. 9 pkt 3 w zakresie nabywania nominowanych w walucie polskiej krótkoterminowych

papierów wartościowych emitowanych przez nierezydentów oraz zbywania na rzecz nierezydentów

nominowanych w walucie polskiej krótkoterminowych papierów wartościowych emitowanych

przez banki, jeżeli suma dziennych sald tych inwestycji dla jednego banku przekroczy

w okresie kolejnych 3 miesięcy kalendarzowych równowartość 30% jego funduszy własnych,

oraz w zakresie pochodnych instrumentów finansowych, za które płatności są ustalane

i realizowane w walucie polskiej, jeżeli pozycja walutowa globalna (całkowita) banku,

będąca skutkiem tych operacji, przekroczy 30% jego funduszy własnych,

b)

art. 9 pkt 4 w zakresie dokonywania obrotu kredytowego z nierezydentami, skutkującego

powstaniem długu w walucie polskiej, którego termin ostatecznej spłaty jest krótszy

niż 1 rok, a wartość pojedynczej transakcji przekracza równowartość 50 000 ECU,

c)

art. 9 pkt 5, art. 12-15 oraz art. 17-19,

4)

zakłady ubezpieczeń lub inne podmioty w zakresie posiadanych przez nie uprawnień do

dokonywania określonych czynności obrotu dewizowego, nadanych im na podstawie odrębnych

przepisów ustawowych, z zastrzeżeniem art. 12-15 oraz art. 17-19.

1.

Wartości dewizowe mogą być przedmiotem własności rezydentów w kraju i za granicą oraz

nierezydentów w kraju.

2.

Rezydenci i nierezydenci mogą dokonywać obrotu dewizowego, z zastrzeżeniem ograniczeń

określonych w przepisach niniejszej ustawy. Nie narusza to wynikających z innych ustaw

ograniczeń w dokonywaniu obrotu bieżącego i obrotu kapitałowego.

Jeżeli nie występują zagrożenia dla realizacji założeń polityki pieniężnej i stabilizacji

systemu finansowego Rzeczypospolitej Polskiej, Minister Finansów, w drodze rozporządzenia,

może zwolnić z ograniczeń i obowiązków określonych w przepisach niniejszej ustawy

oraz określić warunki tego zwolnienia. Zwolnienie to Minister Finansów może wprowadzać

wobec wszystkich lub określonej kategorii podmiotów oraz wszystkich lub rodzajowo

określonych czynności.

1.

Udzielanie, odmowa i uchylanie zezwoleń dewizowych następują w drodze decyzji Prezesa

Narodowego Banku Polskiego.

2.

W zezwoleniu dewizowym może być ustalony obowiązek spełnienia określonych warunków.

3.

Prezes Narodowego Banku Polskiego może upoważnić dyrektorów departamentów Centrali

Narodowego Banku Polskiego i dyrektorów oddziałów Narodowego Banku Polskiego lub jednostek

równorzędnych do podejmowania w jego imieniu decyzji, o których mowa w ust. 1, oraz

określić ich właściwość w tych sprawach.

4.

Ochrona równowagi bilansu płatniczego może być podstawą odmowy udzielenia zezwolenia

dewizowego.

5.

Prezes Narodowego Banku Polskiego może uchylić udzielone zezwolenie dewizowe w razie

naruszenia określonych w tym zezwoleniu warunków.

6.

Udzielenie zezwolenia dewizowego jednej ze stron na zawarcie i wykonywanie umowy oznacza

zezwolenie również dla drugiej strony oraz dla osoby trzeciej, której umowa dotyczy,

jeżeli w zezwoleniu nie zastrzeżono inaczej.

Kursy waluty krajowej w stosunku do walut obcych ustalane przez Prezesa Narodowego

Banku Polskiego i ogłaszane przez Narodowy Bank Polski stosuje się w obrocie dewizowym,

rozrachunkach i rozliczeniach z Narodowym Bankiem Polskim.

Zezwolenia dewizowego wymaga

1)

dokonywanie przez rezydentów inwestycji bezpośrednich w krajach nie należących do

Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) lub w krajach, z którymi Rzeczpospolita

Polska nie zawarła umów o popieraniu i wzajemnej ochronie inwestycji,

2)

dokonywanie przez rezydentów inwestycji portfelowych w zakresie papierów wartościowych

emitowanych przez nierezydentów nie mających miejsca zamieszkania lub siedziby w krajach

należących do OECD lub krajach, z którymi Rzeczpospolita Polska nie zawarła umów o

popieraniu i wzajemnej ochronie inwestycji, oraz jednostek uczestnictwa w funduszach

zbiorowego inwestowania nie mających siedziby w tych krajach,

3)

dokonywanie inwestycji portfelowych w zakresie krótkoterminowych papierów wartościowych

oraz pochodnych instrumentów finansowych, z wyłączeniem pochodnych instrumentów finansowych

będących przedmiotem obrotu na Giełdzie Papierów Wartościowych S.A. w Warszawie, Polskiej

Giełdzie Finansowej S.A. w Warszawie lub Centralnej Tabeli Ofert S.A. w Warszawie,

4)

dokonywanie obrotu kredytowego skutkującego powstaniem długu, którego termin spłaty

jest krótszy niż jeden rok,

5)

dokonywanie przez nierezydentów obrotu depozytowego, jeżeli

a)

obrót obejmuje deponowanie waluty polskiej w formie lokat terminowych o terminie zapadalności

krótszym niż 3 miesiące i w kwocie przekraczającej 500 000 zł lub

b)

wymiana waluty polskiej zdeponowanej w formie lokat terminowych o terminie zapadalności

dłuższym niż 3 miesiące i w kwocie powyżej 500 000 zł na zagraniczne środki płatnicze

i transfer środków uzyskanych z takiej wymiany następuje przed upływem 3 miesięcy

od daty zdeponowania,

6)

dokonywanie przez rezydentów obrotu depozytowego, z wyjątkiem

a)

obrotu związanego z nakładami ponoszonymi w ramach inwestycji bezpośrednich lub portfelowych,

których dokonywanie nie wymaga zezwolenia dewizowego,

b)

obrotu w zakresie rachunków posiadanych przez osoby fizyczne w czasie pobytu za granicą,

7)

dokonywanie obrotu gwarancyjnego w zakresie wierzytelności, których powstanie podlega

ograniczeniom określonym w ustawie, z wyjątkiem wierzytelności, na których powstanie

wprowadzone zostało zwolnienie lub udzielone zezwolenie dewizowe,

8)

dokonywanie pozostałego obrotu kapitałowego, z wyjątkiem

a)

nabywania bądź obejmowania przez nierezydentów udziałów w spółkach mających siedzibę

w kraju oraz otrzymywania i transferu za granicę przychodów ze sprzedaży lub umorzenia

tych udziałów bądź związanych z likwidacją spółki,

b)

przyjmowania przez rezydentów darowizn od nierezydentów,

c)

przeniesienia własności wartości dewizowych, dokonywanego z udziałem osób prowadzących

działalność kantorową na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 10 ust. 1,

d)

transferu za granicę przez nierezydentów będących osobami fizycznymi zagranicznych

środków płatniczych zgłoszonych przy wjeździe do kraju urzędowi celnemu lub przekazanych

na ich rzecz z zagranicy,

9)

dokonywanie w kraju płatności środkami stanowiącymi wartości dewizowe, z wyjątkiem

płatności wynikających z obrotu dewizowego z zagranicą oraz płatności dokonywanych

między osobami fizycznymi, nie związanych z prowadzoną przez nie działalnością gospodarczą

lub wykonywanym wolnym zawodem,

10)

sprzedaż wartości dewizowych między rezydentami, z wyjątkiem sprzedaży dokonywanej

z udziałem osób prowadzących działalność kantorową na podstawie zezwolenia, o którym

mowa w art. 10 ust. 1, oraz sprzedaży dokonywanej między osobami fizycznymi, nie związanej

z prowadzoną przez nie działalnością gospodarczą lub wykonywanym wolnym zawodem,

11)

dokonywanie przez rezydentów innych niż potrącenia rozporządzeń wierzytelnościami

od nierezydentów w sposób, który uniemożliwiałby w terminie ich wymagalności niezwłoczny

transfer z zagranicy zagranicznych lub krajowych środków płatniczych, będących przedmiotem

świadczenia tych wierzytelności, z wyjątkiem przekazywania przychodów z inwestycji

bezpośrednich i portfelowych na rachunki, o których mowa w pkt 6,

12)

prowadzenie działalności kantorowej, z zastrzeżeniem art. 10.

1.

Rezydenci, z wyłączeniem banków, mogą uzyskać zezwolenie na prowadzenie działalności

kantorowej oraz prowadzić taką działalność, pod warunkiem niekaralności za przestępstwo

skarbowe przeciwko mieniu lub inne przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści

majątkowej, zagrożone karą pozbawienia wolności lub ograniczenia wolności.

2.

Czynności określone w zezwoleniu, o którym mowa w ust. 1, mogą być dokonywane tylko

przez osoby posiadające fachowe przygotowanie.

3.

Warunki, o których mowa w ust. 1 i 2, dotyczą odpowiednio osób bezpośrednio dokonujących

czynności kupna, sprzedaży lub pośrednictwa w ramach prowadzonej działalności kantorowej.

4.

Przepisy ust. 1 dotyczą również członków władz osób prawnych prowadzących działalność

kantorową.

5.

Rezydenci, którzy uzyskali zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, mogą sprzedawać i kupować

waluty obce, złoto dewizowe oraz platynę dewizową osobom fizycznym i od osób fizycznych

będących zarówno rezydentami jak i nierezydentami nie prowadzącymi działalności gospodarczej,

a także zawierać umowy kupna i sprzedaży tych wartości dewizowych z upoważnionymi

do tego bankami lub z innymi osobami prowadzącymi działalność kantorową na podstawie

zezwolenia, o którym mowa w ust. 1.

6.

Minister Finansów, na wniosek Prezesa Narodowego Banku Polskiego, określi, w drodze

rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki prowadzenia działalności kantorowej,

2)

rodzaj fachowego przygotowania, o którym mowa w ust. 2 i 3, oraz sposób jego udokumentowania.

1.

Rezydenci są obowiązani zapewnić niezwłoczny transfer z zagranicy posiadanych wartości

dewizowych lub krajowych środków płatniczych, z wyłączeniem środków zgromadzonych

na rachunkach, o których mowa w art. 9 pkt 6.

2.

Jeżeli rezydent będący osobą fizyczną uzyskał wartości dewizowe w czasie pobytu za

granicą, jest obowiązany zapewnić transfer z zagranicy wartości dewizowych pozostających

w jego dyspozycji w terminie dwóch miesięcy od dnia powrotu do kraju.

1.

Rezydenci dokonujący obrotu dewizowego obowiązani są przy dokonywaniu lub przyjmowaniu

płatności oraz przy dokonywaniu transferu korzystać z pośrednictwa banków, których

uprawnienia do dokonywania określonych czynności obrotu dewizowego obejmują takie

pośrednictwo, z wyjątkiem

1)

przyjmowania od nierezydentów będących osobami fizycznymi płatności za sprzedawane

w kraju towary lub świadczone usługi na potrzeby osobiste tych osób,

2)

płatności dokonywanych między osobami fizycznymi nie związanych z prowadzoną przez

nie działalnością gospodarczą lub wykonywanym wolnym zawodem,

3)

płatności przyjmowanych za sprzedawane lub dokonywanych za kupowane wartości dewizowe

z udziałem osób prowadzących działalność kantorową na podstawie zezwolenia, o którym

mowa w art. 10 ust. 1, z zastrzeżeniem, że sprzedaż lub zakup wartości dewizowych

nie jest związana z prowadzoną przez osobę dokonującą sprzedaży (zakupu) działalnością

gospodarczą lub wykonywanym wolnym zawodem,

4)

przekazów, wysyłania oraz płatności dokonywanych za pośrednictwem Poczty Polskiej

w kwocie, której wysokość nie przekracza równowartości 5 000 ECU,

5)

czynności, o których mowa w ust. 3,

6)

przekazów dokonywanych za pośrednictwem rezydentów, o których mowa w art. 2 ust. 1

pkt 1 lit. b) w kwocie, której wysokość nie przekracza równowartości 10 000 ECU.

2.

Przez pośrednictwo banków rozumie się także dokonane przez bank wystawienie, akceptację,

skup lub przyjęcie do inkasa środków płatniczych innych niż waluty obce i waluta polska.

3.

Rezydenci, nabywający i zbywający papiery wartościowe oraz jednostki uczestnictwa

w funduszach zbiorowego inwestowania na zagranicznych rynkach regulowanych, obowiązani

są korzystać z pośrednictwa podmiotów prowadzących działalność maklerską i posiadających

uprawnienia do takiego pośrednictwa, na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi

(Dz. U. Nr 118, poz. 754 i Nr 141, poz. 945 oraz z 1998 r. Nr 107, poz. 669 i Nr 113, poz. 715).

1.

Zobowiązania pieniężne w obrocie dewizowym z zagranicą mogą być wyrażane wyłącznie

w walucie polskiej lub w walutach wymienialnych.

2.

Płatności dokonywane w ramach obrotu dewizowego z zagranicą mogą być dokonywane wyłącznie

w krajowych środkach płatniczych lub w walutach wymienialnych bądź w dewizach płatnych

w takich walutach.

1.

Rezydenci i nierezydenci są obowiązani udzielać ustnych i pisemnych wyjaśnień oraz

udostępniać wymagane dokumenty w sprawach objętych kontrolą dewizową.

2.

Rezydenci i nierezydenci są obowiązani podawać bankowi, za którego pośrednictwem dokonują

płatności lub transferu, tytuł, z jakiego płatność lub transfer są dokonywane, a na

żądanie tego banku, z zastrzeżeniem ust. 3, przedstawić dokumenty potwierdzające,

że dana płatność lub transfer stanowi obrót bieżący lub obrót kapitałowy, którego

dokonywanie nie wymaga zezwolenia dewizowego.

3.

W przypadku płatności dokonywanej przez rezydenta na rzecz nierezydenta, transferu

za granicę wartości dewizowych lub krajowych środków płatniczych, w kwocie, której

wysokość przekracza równowartość 20 000 ECU, bank obowiązany jest zażądać przedstawienia

dokumentów, o których mowa w ust. 2.

4.

Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio do inwestycji portfelowych dokonywanych

przez rezydentów za pośrednictwem podmiotów, o których mowa w art. 12 ust. 3.

5.

W przypadku gdy przedmiotem transferu za granicę jest przychód lub dochód nierezydenta,

w odniesieniu do którego, na podstawie odrębnych przepisów oraz postanowień umów międzynarodowych,

których Rzeczpospolita Polska jest stroną, nierezydent podlega w kraju obowiązkowi

podatkowemu, dokonanie transferu wymaga przedstawienia bankowi, o którym mowa w ust.

2, dokumentów wydanych przez właściwy miejscowo urząd skarbowy, potwierdzających wygaśnięcie

zobowiązania podatkowego wynikającego z tego obowiązku.

6.

W przypadku gdy w momencie dokonywania czynności, o których mowa w ust. 1, dokonujący

ich rezydent nie posiada dokumentów, o których mowa w ust. 2 lub ust. 4 i 5, czynności

te mogą być dokonywane pod warunkiem złożenia bankowi lub podmiotowi, o którym mowa

w art. 12 ust. 3, za którego pośrednictwem są one dokonywane, pisemnego oświadczenia

w sprawie przyczyn braku dokumentów. Oświadczenie powinno zawierać zobowiązanie do

przedstawienia dokumentów niezwłocznie po ich uzyskaniu, a w każdym przypadku nie

później niż w okresie trzech miesięcy od dnia dokonania czynności.

7.

Wywóz lub wysyłanie za granicę wartości dewizowych lub krajowych środków płatniczych,

a także przekazy, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 4, wymagają posiadania dokumentów

stwierdzających uprawnienie do takiego transferu, zgodnie z art. 22 ust. 2 pkt 2.

8.

Rezydenci i nierezydenci dokonujący transferu wartości dewizowych i krajowych środków

płatniczych są obowiązani zgłosić zgodnie z art. 22 ust. 2 pkt 2 i na żądanie organów

kontroli dewizowej przedstawić do kontroli wartości i środki będące przedmiotem transferu.

9.

Dla potrzeb kontroli dewizowej rezydenci są obowiązani przechowywać dokumenty, o których

mowa w ust. 2, ust. 4 i 5, przez pięć lat od końca roku kalendarzowego, w którym dokonano

czynności obrotu dewizowego związanej z danym dokumentem.

1.

Rezydenci oraz nierezydenci, o których mowa w art. 2 ust. 2, z wyjątkiem banków, uczestniczący

w obrocie dewizowym z zagranicą, obowiązani są przekazywać Narodowemu Bankowi Polskiemu

dane niezbędne do sporządzania bilansu płatniczego oraz bilansów należności i zobowiązań

zagranicznych państwa.

2.

Banki realizują obowiązek, o którym mowa w ust. 1, na podstawie art. 23 ust. 2 oraz w trybie i na zasadach określonych na podstawie art. 23 ust. 4

ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim

(Dz. U. Nr 140, poz. 938).

3.

Rezydenci obowiązani są zgłaszać Narodowemu Bankowi Polskiemu ich mienie posiadane

za granicą lub nabyte w obrocie dewizowym z zagranicą, a także jego utratę.

4.

Nierezydenci obowiązani są zgłaszać Narodowemu Bankowi Polskiemu ich mienie posiadane

w kraju lub nabyte w obrocie dewizowym z zagranicą, a także jego utratę. Jeżeli mienie

znajduje się w posiadaniu lub zarządzie innej osoby niż właściciel, obowiązek spoczywa

na właścicielu lub na innej osobie.

5.

Obowiązek zgłaszania mienia nie dotyczy przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów

konsularnych i misji specjalnych państw obcych, ich cudzoziemskiego personelu, organizacji

międzynarodowych oraz osób korzystających z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych

na mocy umów, ustaw lub powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych, a także

nierezydentów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c), o ile umowy, na podstawie

których działają, tak stanowią.

6.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób, zakres i terminy realizacji

obowiązków, o których mowa w ust. 1, 3 i 4, rodzaje mienia oraz wysokość kwot, których

przekroczenie powoduje powstanie tych obowiązków.

7.

Narodowy Bank Polski obowiązany jest przestrzegać tajemnicy w zakresie informacji

uzyskanych w trybie ust. 1, 3 i 4, na zasadach określonych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. Nr 140, poz. 939).

Odstąpienie od wykonania obowiązków określonych w art. 11-14 wymaga zezwolenia dewizowego.

1.

W razie zagrożenia realizacji założeń polityki pieniężnej, Rada Ministrów, w drodze

rozporządzenia wydanego zgodnie z wnioskiem Rady Polityki Pieniężnej, może wprowadzić

ograniczenia w stosunku do rezydentów i nierezydentów dokonujących obrotu kapitałowego

innego niż inwestycje bezpośrednie, polegające na obowiązku utrzymywania przez nich

nieoprocentowanego depozytu na specjalnie w tym celu założonym rachunku bankowym w

Narodowym Banku Polskim.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, Rada Ministrów określi czynności obrotu

kapitałowego, których dokonywanie powoduje obowiązek utrzymywania depozytu, oraz stosunek,

w jakim wielkość depozytu pozostaje do wielkości środków zaangażowanych w obrót kapitałowy.

1.

W przypadku zaistnienia nadzwyczajnego zagrożenia stabilności i integralności systemu

finansowego Rzeczypospolitej Polskiej Rada Ministrów na wniosek Rady Polityki Pieniężnej,

w drodze rozporządzenia, może wprowadzić, na czas nie dłuższy niż sześć miesięcy,

nadzwyczajne ograniczenia polegające na

1)

obowiązku odprzedaży zagranicznych środków płatniczych przez rezydentów podmiotom

wskazanym w tym rozporządzeniu,

2)

obowiązku wyrażania zobowiązań pieniężnych i dokonywania płatności w obrocie dewizowym

z zagranicą wyłącznie w walutach wymienialnych,

3)

obowiązku uzyskania zezwolenia dewizowego na dokonywanie obrotu dewizowego, którego

dokonywanie, na podstawie przepisów niniejszej ustawy, nie podlega takiemu obowiązkowi,

4)

ograniczeniu zakresu uprawnień nierezydentów, o których mowa w art. 10 ust. 5.

2.

Nadzwyczajne zagrożenia, o których mowa w ust. 1, zachodzą w szczególności w następujących

sytuacjach

1)

znacznego zmniejszenia rezerw dewizowych Rzeczypospolitej Polskiej,

2)

załamania równowagi bilansu płatniczego stwarzającego bezpośrednie zagrożenie zdolności

płatniczej Rzeczypospolitej Polskiej wobec zagranicy,

3)

wzrostu podaży pieniądza wywołanego napływem kapitału z zagranicy w rozmiarach i tempie

zasadniczo utrudniających lub uniemożliwiających kontrolę tej podaży,

4)

bezpośredniego zagrożenia stabilności i integralności polityki pieniężnej wywołanego

przepływem kapitału między krajem a zagranicą.

3.

Nadzwyczajne ograniczenia, o których mowa w ust. 1, Rada Ministrów może wprowadzać

pojedynczo lub łącznie i odnosić je do wszystkich lub określonych kategorii podmiotów

oraz do wszystkich lub rodzajowo określonych czynności.

W celu wykonania postanowień rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych

zakazujących lub ograniczających obroty płatnicze z danym krajem Rada Ministrów, w

drodze rozporządzenia, może wprowadzić stosowne zakazy lub ograniczenia.

1.

Obrót dewizowy, jak również inne czynności, na których dokonanie, stosownie do przepisów

ustawy, jest wymagane zezwolenie dewizowe, podlegają kontroli dewizowej.

2.

Kontroli dewizowej podlega również wykonanie obowiązków, o których mowa w art. 15.

1.

Kontrolę dewizową, z zastrzeżeniem ust. 3 i art. 22, wykonują Minister Finansów i

podległe mu organy, na zasadach i w trybie ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej

(Dz. U. Nr 100, poz. 442, z 1992 r. Nr 21, poz. 85, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 i Nr 152, poz. 720 oraz z 1997 r. Nr 18, poz. 105, Nr 71, poz. 449, Nr 88, poz. 554, Nr 121, poz. 770 i Nr 137, poz. 926) oraz na podstawie odrębnych przepisów.

2.

Organy kontroli skarbowej wykonujące kontrolę dewizową są uprawnione w związku z toczącym

się postępowaniem karnym skarbowym, na podstawie upoważnienia wydanego przez Generalnego

Inspektora Kontroli Skarbowej, do żądania informacji podlegających zgłoszeniu zgodnie

z art. 15 oraz o obrotach i stanach środków na rachunkach bankowych.

3.

Kontrolę dewizową wykonują również

1)

Narodowy Bank Polski - w zakresie czynności dokonywanych przez rezydentów i nierezydentów,

którzy uzyskali zezwolenia dewizowe na dokonanie tych czynności, a także w zakresie

czynności obrotu dewizowego dokonywanych przez banki i inne niż banki osoby prawne

i podmioty nie będące osobami prawnymi dokonujące skupu i sprzedaży walut obcych i

dewiz na podstawie stosownego upoważnienia, oraz w zakresie, o którym mowa w art.

20 ust. 2,

2)

banki i podmioty, o których mowa w art. 12 ust. 3 - w zakresie czynności obrotu dewizowego

dokonywanych z ich udziałem lub za ich pośrednictwem,

3)

organy administracji celnej - w zakresie granicznej kontroli dewizowej oraz kontroli

dewizowej przesyłek pocztowych,

4)

organy Straży Granicznej - w zakresie przewidzianym dla organów administracji celnej,

jeżeli posiadają uprawnienia do dokonywania kontroli celnej,

5)

jednostki organizacyjne Poczty Polskiej - przy nadawaniu przesyłek pocztowych za granicę.

4.

Minister Finansów na wniosek Prezesa Narodowego Banku Polskiego, w drodze rozporządzenia,

określi tryb wykonywania kontroli w zakresie, o którym mowa w ust. 3 pkt 1.

1.

Graniczną kontrolę dewizową wykonują organy administracji celnej i organy Straży Granicznej

na zasadach i w trybie kontroli celnej.

2.

Minister Finansów w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji i

Ministrem Łączności, w drodze rozporządzenia, określi

1)

zakres, szczegółowe zasady i tryb granicznej oraz pocztowej kontroli dewizowej niezależnie

od zasad i trybu kontroli celnej,

2)

rodzaje dokumentów, o których mowa w art. 14 ust. 7 i 8, oraz przypadki, w których

transfer określony w tych przepisach nie wymaga posiadania dokumentów.

1.

Kontrolę dewizową w odniesieniu do obrotu dewizowego związanego z celami specjalnymi,

o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 21 ust. 1, wykonują odpowiednio

organy kontroli określone przez Prezesa Rady Ministrów, Ministra Obrony Narodowej

oraz Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w trybie ust. 2.

2.

Prezes Rady Ministrów, Minister Obrony Narodowej oraz Minister Spraw Wewnętrznych

i Administracji określą, każdy w zakresie swojej właściwości, w drodze rozporządzeń,

organy oraz szczegółowe zasady i tryb przeprowadzania kontroli, o której mowa w ust.

1, w

1)

jednostkach organizacyjnych Urzędu Ochrony Państwa,

2)

jednostkach podległych, podporządkowanych i nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej,

3)

Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz jednostkach wojskowych

podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji.

W ustawie karnej skarbowej z dnia 26 października 1971 r.

(Dz. U. z 1984 r. Nr 22, poz. 103, z 1985 r. Nr 23, poz. 100, z 1990 r. Nr 14, poz. 84 i Nr 86, poz. 503, z 1991 r. Nr 100, poz. 442 i Nr 107, poz. 458, z 1992 r. Nr 21, poz. 85 i Nr 68, poz. 341, z 1994 r. Nr 43, poz. 160, Nr 126, poz. 615 i Nr 136, poz. 703, z 1995 r. Nr 132, poz. 641, z 1996 r. Nr 132, poz. 621, Nr 137, poz. 640 i Nr 152, poz. 720, z 1997 r. Nr 71, poz. 449, Nr 79, poz. 485, Nr 102, poz. 643, Nr 121, poz. 770, Nr 137, poz. 926 i Nr 141, poz. 945 oraz z 1998 r. Nr 108, poz. 682) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 48-61 otrzymują brzmienie

„

Art. 48.

Kto wbrew ograniczeniom określonym w ustawie dokonuje bez zezwolenia dewizowego lub

wbrew jego warunkom inwestycji bezpośrednich lub portfelowych, podlega karze grzywny

do 250 000 złotych.

Art. 49.

Kto wbrew ograniczeniom określonym w ustawie dokonuje bez zezwolenia dewizowego lub

wbrew jego warunkom obrotu kredytowego lub depozytowego albo gwarancyjnego, podlega

karze grzywny do 250 000 złotych.

Art. 50.

§ 1.

Kto wbrew ograniczeniom określonym w ustawie dokonuje bez zezwolenia dewizowego lub

wbrew jego warunkom pozostałego obrotu kapitałowego, podlega karze grzywny do 250 000

złotych.

§ 2.

Jeżeli w przypadkach określonych w § 1 pozostały obrót kapitałowy obejmuje transfer

i wartość przedmiotu tego transferu jest wielka, sprawca podlega karze pozbawienia

wolności do lat 5 i grzywny do 5 000 000 złotych.

§ 3.

Jeżeli w przypadkach określonych w § 1 pozostały obrót kapitałowy obejmuje transfer

i wartość przedmiotu tego transferu nie przekracza równowartości w złotych kwoty 500

ECU, sprawca podlega karze pieniężnej.

§ 4.

Jeżeli w przypadkach określonych w § 1 pozostały obrót kapitałowy obejmuje transfer,

orzeka się przepadek wartości dewizowych oraz przepadek innych przedmiotów wymienionych

w art. 16 § 1; można ponadto orzec przepadek przedmiotów wymienionych w art. 16 §

2 i 3.

Art. 51.

Kto wbrew ograniczeniom określonym w ustawie dokonuje bez zezwolenia dewizowego lub

wbrew jego warunkom płatności w kraju środkami stanowiącymi wartości dewizowe, podlega

karze grzywny do 50 000 złotych.

Art. 52.

Kto wbrew ograniczeniom określonym w ustawie dokonuje bez zezwolenia dewizowego lub

wbrew jego warunkom przeniesienia własności wartości dewizowych, podlega karze grzywny

do 250 000 złotych.

Art. 53.

Kto wbrew ograniczeniom określonym w ustawie dokonuje bez zezwolenia dewizowego lub

wbrew jego warunkom rozporządzenia wierzytelnościami od nierezydentów w sposób, który

uniemożliwia w terminie ich wymagalności niezwłoczny transfer z zagranicy zagranicznych

lub krajowych środków płatniczych będących przedmiotem świadczenia tych wierzytelności,

podlega karze grzywny do 250 000 złotych.

Art. 54.

§ 1.

Kto prowadzi bez zezwolenia dewizowego lub wbrew jego warunkom działalność kantorową,

podlega karze grzywny do 250 000 złotych.

§ 2.

W przypadkach określonych w § 1 można orzec przepadek wartości dewizowych oraz przepadek

innych przedmiotów wymienionych w art. 16 § 1.

Art. 55.

Kto odstępuje bez zezwolenia dewizowego lub wbrew jego warunkom od określonego w ustawie

obowiązku zapewnienia transferu z zagranicy posiadanych wartości dewizowych lub krajowych

środków płatniczych we wskazanym w ustawie terminie, podlega karze grzywny do 250 000

złotych.

Art. 56.

§ 1.

Kto odstępuje bez zezwolenia dewizowego lub wbrew jego warunkom od określonego w ustawie

obowiązku dokonywania i przyjmowania płatności oraz dokonywania transferu zagranicznych

i krajowych środków płatniczych za pośrednictwem banków, których uprawnienia do dokonywania

określonych czynności obrotu dewizowego obejmują takie pośrednictwo, podlega karze

grzywny do 250 000 złotych.

§ 2.

Kto odstępuje bez zezwolenia dewizowego lub wbrew jego warunkom od określonego w ustawie

obowiązku dokonywania inwestycji portfelowych za pośrednictwem podmiotów, o których

mowa w art. 12 ust. 3 ustawy, podlega karze grzywny do 250 000 złotych.

Art. 57.

Kto odstępuje bez zezwolenia dewizowego lub wbrew jego warunkom od określonego w ustawie

obowiązku wyrażania zobowiązań pieniężnych w walucie wskazanej w ustawie i dokonywania

płatności środkami płatniczymi wskazanymi w ustawie, podlega karze grzywny do 50 000

złotych.

Art. 58.

§ 1.

Kto odstępuje bez zezwolenia dewizowego lub wbrew jego warunkom od określonego w ustawie

obowiązku zgłaszania Narodowemu Bankowi Polskiemu informacji i danych określonych

w ustawie, podlega karze grzywny do 50 000 złotych.

§ 2.

Kto odstępuje bez zezwolenia dewizowego lub wbrew jego warunkom od określonego w ustawie

obowiązku

1)

udzielania ustnych lub pisemnych wyjaśnień i udostępniania wymaganych dokumentów w

sprawach objętych kontrolą dewizową lub

2)

zgłoszenia i przedstawienia na żądanie do kontroli transferowanych wartości dewizowych

lub krajowych środków płatniczych,

podlega karze pieniężnej.

Art. 59.

§ 1.

Kto, będąc w banku odpowiedzialnym za pośrednictwo w przyjmowaniu i dokonywaniu płatności

przez rezydentów i nierezydentów i w dokonywaniu przez nich transferu krajowych i

zagranicznych środków płatniczych, pośredniczy w dokonaniu bądź przyjęciu płatności

lub w dokonaniu transferu, które są niezgodne z warunkami określonymi w ustawie lub

w zezwoleniu dewizowym, podlega karze grzywny do 250 000 złotych.

§ 2.

Kto, będąc w podmiocie, o którym mowa w art. 12 ust. 3 ustawy, odpowiedzialnym za

pośrednictwo w dokonywaniu przez rezydentów inwestycji portfelowych, pośredniczy w

dokonaniu inwestycji, które są niezgodne z warunkami określonymi w ustawie, podlega

karze grzywny do 250 000 złotych.

Art. 60.

Kto nie stosuje się do nadzwyczajnych ograniczeń określonych w ustawie wprowadzonych

przez Radę Ministrów, podlega karze grzywny do 250 000 złotych.

Art. 61.

§ 1.

Używane w niniejszym rozdziale określenie „ustawa” oznacza ustawę z dnia 18 grudnia

1998 r. - Prawo dewizowe (Dz. U. Nr 160, poz. 1063).

§ 2.

Używane w niniejszym rozdziale określenia: „rezydent”, „nierezydent”, „wartości dewizowe”,

„zagraniczne środki płatnicze”, „krajowe środki płatnicze”, „transfer wartości dewizowych

i krajowych środków płatniczych”, „obrót kapitałowy”, „inwestycje bezpośrednie”, „inwestycje

portfelowe”, „obrót kredytowy”, „obrót depozytowy”, „obrót gwarancyjny”, „pozostały

obrót kapitałowy”, „działalność kantorowa” mają znaczenie nadane im w ustawie, o której

mowa w § 1.

”

;

2)

art. 62-66 skreśla się;

3)

w art. 129 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

w sprawach o przestępstwa i wykroczenia skarbowe określone w art. 48 i art. 50, w

zakresie obejmującym wywóz za granicę wartości dewizowych bądź krajowych środków płatniczych

lub ich przywóz z zagranicy, a także w art. 58 oraz art. 80-87 - urzędy celne wyznaczone

przez Ministra Finansów w drodze rozporządzenia, które określi również ich właściwość

miejscową,

”

;

4)

w art. 174 w § 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

w sprawach o przestępstwa i wykroczenia skarbowe określone w art. 48 i 50, w zakresie

obejmującym wywóz za granicę wartości dewizowych bądź krajowych środków płatniczych

lub ich przywóz z zagranicy, a także w art. 58 oraz art. 80-87 - urzędy celne,

”

.

W ustawie z dnia 14 czerwca 1991 r. o spółkach z udziałem zagranicznym

(Dz. U. z 1997 r. Nr 26, poz. 143) skreśla się art. 10, 11 i 26.

W ustawie z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny

(Dz. U. Nr 23, poz. 117, Nr 64, poz. 407, Nr 121, poz. 770, Nr 157, poz. 1026 i Nr 160, poz. 1084 oraz z 1998 r. Nr 106, poz. 668) w art. 3 w § 1 w pkt 11 lit. c) otrzymuje brzmienie

„

c)

inna niż określona w lit. a) i b) osoba, która na podstawie odrębnych przepisów jest

uprawniona do prowadzenia działalności gospodarczej w kraju i posiada siedzibę w kraju,

”

.

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim

(Dz. U. Nr 140, poz. 938) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 23 w ust. 1 w pkt 1 lit. b) wyraz „płatniczych” zastępuje się wyrazem „zagranicznych”;

2)

w art. 52 skreśla się ust. 5.

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. Nr 140, poz. 939)

1)

art. 99 otrzymuje brzmienie

„

Art. 99.

1.

Banki mogą, na podstawie upoważnienia Prezesa Narodowego Banku Polskiego, wykonywać

określone czynności obrotu dewizowego i związane z nimi rozliczenia, w tym pośredniczyć

w przyjmowaniu i dokonywaniu płatności oraz w dokonywaniu transferu krajowych i zagranicznych

środków płatniczych w obrocie dewizowym.

2.

Czynności, o których mowa w ust. 1, podlegają kontroli dewizowej sprawowanej przez

Prezesa Narodowego Banku Polskiego.

3.

W razie stwierdzenia, że czynności, o których mowa w ust. 1, wykonywane są przez bank

z naruszeniem przepisów prawa, statutu lub udzielonego upoważnienia bądź że dalsze

ich wykonywanie zagrażałoby bezpieczeństwu gromadzonych w bankach środków, Prezes

Narodowego Banku Polskiego może zakazać bankowi dokonywania określonych czynności

albo cofnąć w całości lub w określonej części udzielone upoważnienie.

”

;

2)

po art. 99 dodaje się art. 99a w brzmieniu

„

Art. 99a.

1.

Inne niż banki osoby prawne oraz podmioty nie będące osobami prawnymi mogą dokonywać

skupu i sprzedaży walut obcych i dewiz na podstawie upoważnienia Prezesa Narodowego

Banku Polskiego.

2.

Minister Finansów, na wniosek Prezesa Narodowego Banku Polskiego, określi, w drodze

rozporządzenia, zasady wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1.

3.

Przepisy art. 99 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

”

;

3)

w art. 105 w ust. 1 dodaje się pkt 3 w brzmieniu

„

3)

Narodowemu Bankowi Polskiemu i innym bankom w zakresie czynności kontroli dewizowej

wykonywanej na podstawie przepisów Prawa dewizowego.

”

1.

Postępowanie w sprawach dewizowych wszczęte i nie zakończone przed dniem wejścia w

życie niniejszej ustawy toczy się według przepisów tej ustawy.

2.

Pozostają w mocy indywidualne zezwolenia dewizowe udzielone na podstawie ustawy, o

której mowa w art. 31, oraz zezwolenia określone w art. 29 ust. 2 ustawy, o której

mowa w art. 31.

3.

Banki zachowują dotychczasowe uprawnienia do dokonywania określonych czynności obrotu

dewizowego, nabyte w drodze upoważnień udzielonych im przed dniem wejścia w życie

ustawy, z tym że Prezes Narodowego Banku Polskiego, w terminie sześciu miesięcy od

dnia ogłoszenia ustawy, dostosuje do jej przepisów treść udzielonych bankom upoważnień.

W przepisach ustawy, w przepisach obowiązujących, w przepisach ogłoszonych do dnia

wejścia w życie ustawy i w przepisach przyjętych do dnia wejścia w życie ustawy, a

ogłoszonych po tym dniu, wyraz „ECU” zastępuje się wyrazem „EURO”.

Traci moc ustawa z dnia 2 grudnia 1994 r. - Prawo dewizowe

(Dz. U. Nr 136, poz. 703, z 1995 r. Nr 132, poz. 641, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 i z 1997 r. Nr 71, poz. 449).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 30,

który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.

Kto wbrew ograniczeniom określonym w ustawie dokonuje bez zezwolenia dewizowego lub

wbrew jego warunkom inwestycji bezpośrednich lub portfelowych, podlega karze grzywny

do 250 000 złotych.

Kto wbrew ograniczeniom określonym w ustawie dokonuje bez zezwolenia dewizowego lub

wbrew jego warunkom obrotu kredytowego lub depozytowego albo gwarancyjnego, podlega

karze grzywny do 250 000 złotych.

§ 1.

Kto wbrew ograniczeniom określonym w ustawie dokonuje bez zezwolenia dewizowego lub

wbrew jego warunkom pozostałego obrotu kapitałowego, podlega karze grzywny do 250 000

złotych.

§ 2.

Jeżeli w przypadkach określonych w § 1 pozostały obrót kapitałowy obejmuje transfer

i wartość przedmiotu tego transferu jest wielka, sprawca podlega karze pozbawienia

wolności do lat 5 i grzywny do 5 000 000 złotych.

§ 3.

Jeżeli w przypadkach określonych w § 1 pozostały obrót kapitałowy obejmuje transfer

i wartość przedmiotu tego transferu nie przekracza równowartości w złotych kwoty 500

ECU, sprawca podlega karze pieniężnej.

§ 4.

Jeżeli w przypadkach określonych w § 1 pozostały obrót kapitałowy obejmuje transfer,

orzeka się przepadek wartości dewizowych oraz przepadek innych przedmiotów wymienionych

w art. 16 § 1; można ponadto orzec przepadek przedmiotów wymienionych w art. 16 §

2 i 3.

Kto wbrew ograniczeniom określonym w ustawie dokonuje bez zezwolenia dewizowego lub

wbrew jego warunkom płatności w kraju środkami stanowiącymi wartości dewizowe, podlega

karze grzywny do 50 000 złotych.

Kto wbrew ograniczeniom określonym w ustawie dokonuje bez zezwolenia dewizowego lub

wbrew jego warunkom przeniesienia własności wartości dewizowych, podlega karze grzywny

do 250 000 złotych.

Kto wbrew ograniczeniom określonym w ustawie dokonuje bez zezwolenia dewizowego lub

wbrew jego warunkom rozporządzenia wierzytelnościami od nierezydentów w sposób, który

uniemożliwia w terminie ich wymagalności niezwłoczny transfer z zagranicy zagranicznych

lub krajowych środków płatniczych będących przedmiotem świadczenia tych wierzytelności,

podlega karze grzywny do 250 000 złotych.

§ 1.

Kto prowadzi bez zezwolenia dewizowego lub wbrew jego warunkom działalność kantorową,

podlega karze grzywny do 250 000 złotych.

§ 2.

W przypadkach określonych w § 1 można orzec przepadek wartości dewizowych oraz przepadek

innych przedmiotów wymienionych w art. 16 § 1.

Kto odstępuje bez zezwolenia dewizowego lub wbrew jego warunkom od określonego w ustawie

obowiązku zapewnienia transferu z zagranicy posiadanych wartości dewizowych lub krajowych

środków płatniczych we wskazanym w ustawie terminie, podlega karze grzywny do 250 000

złotych.

§ 1.

Kto odstępuje bez zezwolenia dewizowego lub wbrew jego warunkom od określonego w ustawie

obowiązku dokonywania i przyjmowania płatności oraz dokonywania transferu zagranicznych

i krajowych środków płatniczych za pośrednictwem banków, których uprawnienia do dokonywania

określonych czynności obrotu dewizowego obejmują takie pośrednictwo, podlega karze

grzywny do 250 000 złotych.

§ 2.

Kto odstępuje bez zezwolenia dewizowego lub wbrew jego warunkom od określonego w ustawie

obowiązku dokonywania inwestycji portfelowych za pośrednictwem podmiotów, o których

mowa w art. 12 ust. 3 ustawy, podlega karze grzywny do 250 000 złotych.

Kto odstępuje bez zezwolenia dewizowego lub wbrew jego warunkom od określonego w ustawie

obowiązku wyrażania zobowiązań pieniężnych w walucie wskazanej w ustawie i dokonywania

płatności środkami płatniczymi wskazanymi w ustawie, podlega karze grzywny do 50 000

złotych.

§ 1.

Kto odstępuje bez zezwolenia dewizowego lub wbrew jego warunkom od określonego w ustawie

obowiązku zgłaszania Narodowemu Bankowi Polskiemu informacji i danych określonych

w ustawie, podlega karze grzywny do 50 000 złotych.

§ 2.

Kto odstępuje bez zezwolenia dewizowego lub wbrew jego warunkom od określonego w ustawie

obowiązku

1)

udzielania ustnych lub pisemnych wyjaśnień i udostępniania wymaganych dokumentów w

sprawach objętych kontrolą dewizową lub

2)

zgłoszenia i przedstawienia na żądanie do kontroli transferowanych wartości dewizowych

lub krajowych środków płatniczych,

podlega karze pieniężnej.

§ 1.

Kto, będąc w banku odpowiedzialnym za pośrednictwo w przyjmowaniu i dokonywaniu płatności

przez rezydentów i nierezydentów i w dokonywaniu przez nich transferu krajowych i

zagranicznych środków płatniczych, pośredniczy w dokonaniu bądź przyjęciu płatności

lub w dokonaniu transferu, które są niezgodne z warunkami określonymi w ustawie lub

w zezwoleniu dewizowym, podlega karze grzywny do 250 000 złotych.

§ 2.

Kto, będąc w podmiocie, o którym mowa w art. 12 ust. 3 ustawy, odpowiedzialnym za

pośrednictwo w dokonywaniu przez rezydentów inwestycji portfelowych, pośredniczy w

dokonaniu inwestycji, które są niezgodne z warunkami określonymi w ustawie, podlega

karze grzywny do 250 000 złotych.

Kto nie stosuje się do nadzwyczajnych ograniczeń określonych w ustawie wprowadzonych

przez Radę Ministrów, podlega karze grzywny do 250 000 złotych.

§ 1.

Używane w niniejszym rozdziale określenie „ustawa” oznacza ustawę z dnia 18 grudnia

1998 r. - Prawo dewizowe (Dz. U. Nr 160, poz. 1063).

§ 2.

Używane w niniejszym rozdziale określenia: „rezydent”, „nierezydent”, „wartości dewizowe”,

„zagraniczne środki płatnicze”, „krajowe środki płatnicze”, „transfer wartości dewizowych

i krajowych środków płatniczych”, „obrót kapitałowy”, „inwestycje bezpośrednie”, „inwestycje

portfelowe”, „obrót kredytowy”, „obrót depozytowy”, „obrót gwarancyjny”, „pozostały

obrót kapitałowy”, „działalność kantorowa” mają znaczenie nadane im w ustawie, o której

mowa w § 1.

1.

Banki mogą, na podstawie upoważnienia Prezesa Narodowego Banku Polskiego, wykonywać

określone czynności obrotu dewizowego i związane z nimi rozliczenia, w tym pośredniczyć

w przyjmowaniu i dokonywaniu płatności oraz w dokonywaniu transferu krajowych i zagranicznych

środków płatniczych w obrocie dewizowym.

2.

Czynności, o których mowa w ust. 1, podlegają kontroli dewizowej sprawowanej przez

Prezesa Narodowego Banku Polskiego.

3.

W razie stwierdzenia, że czynności, o których mowa w ust. 1, wykonywane są przez bank

z naruszeniem przepisów prawa, statutu lub udzielonego upoważnienia bądź że dalsze

ich wykonywanie zagrażałoby bezpieczeństwu gromadzonych w bankach środków, Prezes

Narodowego Banku Polskiego może zakazać bankowi dokonywania określonych czynności

albo cofnąć w całości lub w określonej części udzielone upoważnienie.

1.

Inne niż banki osoby prawne oraz podmioty nie będące osobami prawnymi mogą dokonywać

skupu i sprzedaży walut obcych i dewiz na podstawie upoważnienia Prezesa Narodowego

Banku Polskiego.

2.

Minister Finansów, na wniosek Prezesa Narodowego Banku Polskiego, określi, w drodze

rozporządzenia, zasady wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1.

3.

Przepisy art. 99 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.