Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 10 grudnia 1998 r. w sprawie programów specjalnych przeciwdziałania bezrobociu.

§ 1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów uzyskanych

1) ze sprzedaży papierów wartościowych, o których

mowa wart. 3 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia

1997 r. - Prawo o publicznym obrocie papierami

wartościowymi (Dz. U. Nr 118, poz. 754 i Nr 141,

poz. 945 oraz z 1998 r. Nr 107, poz. 669 i Nr 113

poz. 715), dopuszczonych do obrotu publicznego,

nabytych na podstawie oferty publicznej lub na

giełdzie papierów wartościowych albo w regulowanym pozagiełdowym wtórnym obrocie publicznym, których cena zależy bezpośrednio lub pośred­

nio od ceny papierów wartościowych wymienionych wart. 52 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 26 lipca

1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 i Nr 134, poz. 646,

z 1994 r. Nr 43, poz. 163, Nr 90, poz. 419, Nr 113,

2) z realizacji praw z papierów wartościowych, o których mowa w pkt 1.

§ 2. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie

14 dni od dnia ogłoszenia i ma zastosowanie do dochodów uzyskanych w okresie od dnia 1 stycznia 1998 r. do

dnia 31 grudnia 2000 r.

Minister Finansów: w z. J. Bauc

1023

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA PRACY I POLITYKI SOCJALNEJ

z dnia 10 grudnia 1998 r.

w sprawie programów specjalnych przeciwdziałania bezrobociu.

Na podstawie art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128, Nr 28, poz. 153,

Nr 41, poz. 255, Nr63, poz. 403, Nr 93, poz. 569, Nr 107,

poz. 692, Nr 121, poz. 770 i Nr 123, poz. 776 oraz

z 1998 r. Nr 66, poz. 431, Nr 106, poz. 668, Nr 108, poz.

684 i Nr 137, poz. 887) zarządza się, co następuje

§ 1. Organy zatrudnienia w celu promocji zatrudnienia osób, o których mowa w § 2, zakwalifikowanych

do grup ryzyka, we współdziałaniu z innymi organami,

organizacjami i instytucjami zajmującymi się problematyką zatrudnienia inicjują oraz realizują działania,

zwane dalej "programami specjalnymi".

§ 2. 1. Programami specjalnymi mogą być objęte

osoby, które z uwagi na ich kwalifikacje zawodowe oraz

sytuację na lokalnym rynku pracy są zagrożone długo­

trwałym bezrobociem oraz jego skutkami, a w szczególności

1) bezrobotni,

2) pracownicy w okresie wypowiedzenia stosunku

pracy (stosunku służbowego) z przyczyn dotyczą­

cych zakładu pracy,

3) poszukujący pracy otrzymujący świadczenie socjalne lub zasiłek socjalny - przewidziane w układzie

zbiorowym pracy dla pracowników zakładów górniczych lub w odrębnych przepisach,

4) osoby poszukujące pracy, które uzyskały obywatelstwo polskie na warunkach repatriacji,

5) osoby otrzymujące gwarantowany zasiłek okresowy z pomocy społecznej,

zwane dalej "grupami ryzyka".

2. Grupy ryzyka wyodrębnia organ zatrudnienia,

w szczególności na podstawie

-

5836-

1) okresowych analiz poziomu i struktury bezrobocia

na lokalnym rynku pracy,

2) wyników badań i analiz rynku pracy,

3) lokalnych i wojewódzkich programów rozwoju społeczno-gospodarczego,

4) analiz i informacji ośrodków pomocy społecznej

oraz innych organizacji i instytucji dotyczących sytuacji materialnej bezrobotnych i ich rodzin .

§ 3. Programy specjalne mogą być organizowane

jako

1) programy lokalne - na obszarze jednej gminy lub

kilku gmin objętych zakresem działania jednego

powiatowego urzędu pracy,

2) programy wojewódzkie - na obszarze całego województwa lub kilku gmin jednego województwa,

ale zlokalizowanych na obszarze działania kilku powiatowych urzędów pracy,

3) programy regionalne wództw lub ich części.

na obszarze kilku woje-

§ 4. 1. Z wnioskami o wyrażenie zgody na realizację

programów specjalnych występują

1) kierownicy powiatowych urzędów pracy do właści­

wych dyrektorów wojewódzkich urzędów pracyw przypadku programów lokalnych,

2) dyrektorzy wojewódzkich urzędów pracy do Prezesa Krajowego Urzędu Pracy - w przypadku programów wojewódzkich i regionalnych.

2. Prezes Krajowego Urzędu Pracy, wyrażając zgodę na realizację programów regionalnych, wyznacza

jednocześnie dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy

do koordynowania realizacji programu.

Poz. 1023

4. Do wniosków, o których mowa w ust. 3, powinny być załączone inne dokumenty dotyczące realizacji

programów specjalnych, a w szczególności: wstępne

umowy lub porozumienia z instytucjami i organizacjami uczestniczącymi w realizacji programów, dokumenty potwierdzające ich zdolność finansową oraz dotyczące finansowania programu z innych źródeł niż Fundusz Pracy.

5. Przy rozpatrywaniu wniosków o realizację programów specjalnych Prezes Krajowego Urzędu Pracy

oraz dyrektorzy wojewódzkich urzędów pracy biorą

pod uwagę w szczególności

1) sytuację na rynkach pracy, na których programy

specjalne mają być realizowane,

2) rodzaj i zakres planowanych przedsięwzięć oraz zakładaną ich efektywność,

3) liczbę osób przewidzianych do objęcia programami

specjalnymi,

4) koszty realizacji programów i źródła ich finansowania.

6. Prezes Krajowego Urzędu Pracy oraz odpowiednio dyrektorzy wojewódzkich urzędów pracy powiadamiają na piśmie w ciągu 30 dni od złożenia pełnej dokumentacji wnioskodawców, o których mowa

w ust. 1, o

1) wyrażeniu zgody na realizację programów specjalnych,

2) niewyrażeniu zgody na realizację programów specjalnych wraz z uzasadnieniem .

7. Wszelkie zmiany dokonywane w trakcie realizacji programów specjalnych, a zwłaszcza w zakresie

1) planowanej liczby osób objętych programami,

2) terminu rozpoczęcia i zakończenia programów,

3. Wnioski o realizację programów specjalnych powinny zawierać

1) nazwę programu,

2) cele programu,

3) opis programu (uzasadnienie potrzeby realizacji

programu, określenie zasięgu terytorialnego, proponowane przedsięwzięcia),

4) charakterystykę grupy ryzyka, kryteria doboru oraz

liczbę uczestników,

5) przewidywane efekty realizacji programu, z podaniem mierników i trybu dokonywania oceny,

6) wykaz realizatorów programu oraz zakres i warunki ich uczestnictwa,

7) harmonogram realizacji programu,

8) kalkulację kosztów realizacji programu (w poszczególnych latach jego trwania) oraz źródła jego finansowania.

3) kosztów realizacji programów finansowanych ze

środków Funduszu Pracy,

wymagają uprzedniej akceptacji organu, który wyraził zgodę na ich realizację.

8. Dyrektorzy wojewódzkich urzędów pracy w terminie 14 dni od dnia wyrażenia zgody na realizację programów lokalnych lub akceptacji zmian, o których mowa

w ust. 7, przesyłają do Krajowego Urzędu Pracy informację o programach lub zaakceptowanych zmianach.

9. Krajowy Urząd Pracy prowadzi rejestr lokalnych,

wojewódzkich i regionalnych programów specjalnych,

na których realizację wyrażona została zgoda.

§ 5. 1. Na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym kosztorysie i uprzednio zawartej umowie

pomiędzy kierownikiem powiatowego urzędu pracy

oraz pracodawcą lub osobą objętą programem mogą

być podejmowane, realizowane i finansowane lub dofinansowywane ze środków Funduszu Pracy, z zastrzeżeniem § 6, następujące przedsięwzięcia

-

1) inspirowanie zatrudnienia osób objętych programami specjalnymi przez

a) refundowanie pracodawcy części kosztów poniesionych na wynagrodzenia, nagrody oraz

składki na ubezpieczenie społeczne osób zatrudnionych na podstawie skierowania powiatowego urzędu pracy,

b) refundowanie pracodawcy części kosztów dowozu do pracy osób zatrudnionych na podsta. wie skierowania powiatowego urzędu pracy

z miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania pracy i z powrotem,

c) refundowanie osobie objętej programem specjalnym części kosztów dojazdu do pracy,

w związku z podjęciem pracy poza miejscem stałego zamieszkania,

d) refundowanie pracodawcy części kosztów zakwaterowania za skierowane osoby, które podjęły pracę poza miejscem stałego zamieszkania,

e) refundowanie osobie objętej programem specjalnym

CZęSCI

kosztów

zakwaterowania,

w związku z podjęciem pracy poza miejscem stałego zamieszkania,

f) refundowanie pracodawcy części kosztów poniesionych na wyposażenie (doposażenie) stanowiska pracy dla skierowanych osób, pod warunkiem zatrudniania ich przez okres co najmniej

12 miesięcy,

g) refundowanie pracodawcy kosztów szkolenia,

pod warunkiem zatrudniania skierowanej osoby

przez okres co najmniej 12 miesięcy, jeżeli osoba ta nie posiada żadnych kwalifikacji lub posiada kwalifikacje, na które brak jest ofert pracy na

lokalnym rynku pracy,

h) przyznanie pracodawcy jednorazowej refundacji

wynagrodzenia w wysokości uprzednio uzgodnionej, pod warunkiem zatrudniania przez okres

co najmniej 12 miesięcy skierowanej osoby,

2) wspieranie tworzenia dodatkowych miejsc pracy

dla osób objętych programami specjalnymi przez

a) udzielenie pracodawcy pożyczki ze środków

Funduszu Pracy na utworzenie dla skierowanych osób dodatkowych miejsc pracy; oprocentowanie tej pożyczki może być o połowę niższe

od obowiązującego przy udzielaniu pożyczek na

utworzenie dodatkowych miejsc pracy dla bezrobotnych zamieszkałych w rejonach administracyjnych (gminach) uznanych za zagrożone

szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, pod warunkiem zatrudniania skierowanych osób przez okres co najmniej 24 miesięcy,

Poz. 1023

bank (instytucje) na utworzenie dodatkowych

miejsc pracy, pod warunkiem zatrudniania skierowanych osób przez okres co najmniej 24 miesięcy,

3) wspieranie podjęcia przez osoby objęte programem specjalnym działalności gospodarczej lub

rolniczej na własny rachunek przez

a) udzielenie pożyczki ze środków Funduszu Pracy

na podjęcie działalności gospodarczej lub rolniczej; oprocentowanie tej pożyczki może być

o połowę niższe od obowiązującego przy udzielaniu pożyczek bezrobotnym zamieszkałym

w rejonach administracyjnych (gminach) uznanych za zagrożone szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, pod warunkiem nieprzerwanego prowadzenia działalności, na którą została udzielona, przez okres co najmniej 24 miesięcy,

b) udzielenie nie oprocentowanej pożyczki ze środ­

ków Funduszu Pracy na podjęcie działalności

gospodarczej lub rolniczej , pod warunkiem nieprzerwanego prowadzenia działalności przez

okres co najmniej 36 miesięcy,

c) refundowanie części kosztów z tytułu spłaty od setek od kredytu udzielonego przez bank (instytucję finansową) na podjęcie działalności gospodarczej lub rolniczej, pod warunkiem nieprzerwanego prowadzenia tej działalności przez

okres co najmniej 24 miesięcy,

d) refundowanie części kosztów poniesionych na

prowadzenie działalności gospodarczej lub rolniczej, w tym obejmujących koszty szkolenia,

konsultacji i doradztwa,

4) aktywizacja zawodowa osób objętych programami

specjalnymi przez refundowanie pracodawcom za

skierowanych bezrobotnych części koszów poniesionych na szkolenie zawodowe w miejscu pracy.

2. Do osoby objętej programem specjalnym, z zastrzeżeniem § 6, może być stosowane jedno lub kilka

przedsięwzięć wymienionych w ust. 1.

§ 6. 1. Łączna kwota wydatków ze środków Fundu szu Pracy na realizację przedsięwzięć określonych

w § 5 na jednego uczestnika programu w okresie

12 miesięcy nie może przekroczyć

1) 6-krotnego przeciętnego wynagrodzenia w rozumieniu przepisów o zatrudnieniu i przeciwd z iałaniu

bezrobociu, zwanego dalej "przeciętnym wynagrodzeniem", na jednego uczestnika programu - dla

przedsięwzięć wymienionych w § 5 ust. 1 w pkt 1,

w pkt 2 lit. c) oraz w pkt 3 lit. c), jak również w przypadku łączenia przedsięwzięć,

b) udzielenie pracodawcy nie oprocentowanej pożyczki ze środków Funduszu Pracy na utworzenie dodatkowych miejsc pracy, pod warunkiem

zatrudniania skierowanych osób przez okres co

najmniej 36 miesięcy,

2) 3-krotnego przeciętnego wynagrodzenia na jednego uczestnika programu - dla przedsięwzięć wymienionych w § 5 ust. 1 w pkt 3 lit. d) i w pkt 4,

c) refundowanie pracodawcy części kosztów z tytułu spłaty odsetek od kredytu udzielonego przez

3) 3-krotnego przeciętnego wynagrodzenia na jednego uczestnika programu - dla wszystkich przed-

-

5838-

sięwzięć poza wymienionymi w § 5 ust. 1 w pkt 2

lit. a) i b) oraz w pkt 3 lit. a) i b), jeśli są stosowane

łącznie z przedsięwzięciami wymienionymi w tych

punktach.

2. Pożyczki, o których mowa w § 5 ust. 1 pkt 2

lit. a) i b) oraz pkt 3lit. a) i b), mogą być udzielane w wysokości nie przekraczającej 20-krotnego przeciętnego

wynagrodzenia.

§ 8. 1. Kierownicy powiatowych urzędów pracy, na

których obszarze realizowane są programy specjalne,

przekazują właściwym

dyrektorom wojewódzkich

urzędów pracy informacje o przebiegu realizacji programów w terminach ustalonych przez dyrektorów

wojewódzkich urzędów pracy.

3. Do obliczenia limitów, o których mowa w ust. 1,

przyjmuje się przeciętne wynagrodzenie obowiązujące

w dniu podjęcia decyzji o wyrażeniu zgody na realizację programu.

2. Na podstawie informacji, o których mowa w ust. 1,

oraz oceny realizacji programów wojewódzkich, dyrektorzy wojewódzkich urzędów pracy dokonują analizy poszczególnych programów realizowanych na obszarze

objętym zakresem ich działania i przekazują je wraz

z wnioskami Prezesowi Krajowego Urzędu Pracy w terminach do dnia 31 stycznia i 31 lipca każdego roku.

4. W przypadku programów trwających krócej lub

dłużej niż 12 miesięcy limit, o którym mowa w ust. 1,

ustala się proporcjonalnie do okresu trwania realizacji

programu.

3. Prezes Krajowego Urzędu Pracy dokonuje pół­

rocznych analiz realizowanych programów specjalnych i przekazuje dyrektorom wojewódzkich urzędów

pracy wynikające z tych analiz wnioski i zalecenia.

§ 7.1. Programy specjalne są finansowane ze środ­

ków Funduszu Pracy; mogą być także finansowane ze

środków organów, organizacji i instytucji współdziała­

jących.

2. Powiatowe i wojewódzkie urzędy pracy finansuprogramów specjalnych w ramach przyznanych na dany rok środków Funduszu Pracy na finansowanie zadań, o których mowa w ust. 3.

ją realizację

3. Kwota środków Funduszu Pracy, przeznaczonych

na finansowanie w roku kalendarzowym programów

specjalnych, nie może przekroczyć 10 % środków przewidzianych w planie finansowym Funduszu Pracy na finansowanie zadań określonych wart. 57 ust.1 pkt 2-5

i 7 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu

i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1997 r. Nr 25,

poz. 128, Nr 28, poz. 153, Nr 41, poz. 255, Nr 63,

poz. 403, Nr 93, poz. 569, Nr 107, poz. 692, Nr 121,

poz. 770 i Nr 123, poz. 776 oraz z 1998 r. Nr 66, poz. 431,

Nr 106, poz. 668, Nr 108, poz. 684 i Nr 137, poz. 887).

4. Dyrektorzy wojewódzkich urzędów pracy, w przypadku programów lokalnych i wojewódzkich, oraz Prezes Krajowego Urzędu Pracy, w przypadku wszystkich

programów, mogą polecić dokonanie zmian w sposobie i zakresie realizacji programów, a także wstrzymać

ich dalszą realizację, jeżeli założone cele i efekty nie są

osiągane.

§ 9. Programy specjalne, rozpoczęte przed dniem

wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, realizowane są do czasu upływu terminu ich realizacji na zasadach określonych w dotychczasowych przepisach.

§ 10. Traci moc rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 15 listopada 1995 r. w sprawie

programów specjalnych przeciwdziałania bezrobociu

(Dz. U. Nr 134, poz. 661).

§ 11. Rozporządzenie wchodzi w

1 styczn i a 1999 r.

życie

z dniem

Minister Pracy i Polityki Socjalnej: L. Komołowski

1024

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ROLNICTWA I GOSPODARKI ŻYWNOŚCIOWEJ

z dnia 14 grudnia 1998 r.

w sprawie szczegółowych zasad wynagradzania za wykonywanie niektórych czynności

przez lekarzy weterynarii i inne osoby wyznaczone przez organ Inspekcji Weterynaryjnej.

Na podstawie art. 44 ust. 8 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. Nr 60, poz. 369 i z 1998 r.

Nr 106, poz. 668) zarządza się, co następuje

§ 1. 1. Lekarzom weterynarii oraz innym osobom

wyznaczonym przez organ Inspekcji Weterynaryjnej do

).

wykonywania czynności, o których mowa wart. 44 ust.

1 i 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych

i mięsa oraz o Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej

(Dz. U. Nr 60, poz. 369 i z 1998 r. Nr 106, poz. 668), zwanej dalej "ustawą", przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 2,

wynagrodzenie w wysokości określonej w załączniku

do rozporządzenia.

.

\

,

-

5835-

Poz. 1022 i 1023

1022

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA FINANSÓW

z dnia 14 grudnia 1998 r.

w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych.

Na podstawie art. 22 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U.

Nr 137, poz. 926 i Nr 160, poz. 1083 oraz z ;998 r. Nr 106,

poz. 668) zarządza się, co następuje

poz. 547, Nr 123, poz. 602 i Nr 126, poz. 626,

z 1995 r. Nr 5, poz. 25 i Nr 133, poz. 654, z 1996 r.

Nr 25, poz. 113, Nr 87, poz. 395, Nr 137, poz. 638,

Nr 147, poz. 686 i Nr 156, poz. 776, z 1997 r. Nr 28,

poz. 153, Nr 30, poz. 164, Nr 71, poz. 449, Nr 85,

poz. 538, Nr 96, poz. 592, Nr 121, poz. 770, Nr 123,

poz. 776, Nr 137, poz. 926, Nr 139, poz. 932-934

i Nr 141, poz. 943 i 945 oraz z 1998 r. Nr 66, poz. 430,

Nr 74, poz. 471, Nr 108, poz. 685, Nr 117, poz. 756,

Nr 137, poz. 887 i Nr 144, poz. 930); zwolnienie nie

ma zastosowania, jeżeli sprzedaż tych papierów

wartościowych jest przedmiotem działalności gospodarczej,