Ustawa z dnia 26 listopada 1998 r. o zmianie ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest.

W ustawie z dnia 19 czerwca 1997 r. o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest

(Dz. U. Nr 101, poz. 628) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 6 otrzymuje brzmienie

„

Art. 6.

1.

Osobom spełniającym warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla

bezrobotnych, określone w ustawie z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu

bezrobociu (Dz. U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128, Nr 28, poz. 153, Nr 41, poz. 255, Nr

63, poz. 403, Nr 93, poz. 569, Nr 107, poz. 692, Nr 121, poz. 770 i Nr 123, poz. 776

oraz z 1998 r. Nr 66, poz. 431, Nr 106, poz. 668, Nr 108, poz. 684 i Nr 137, poz.

887), przysługuje zasiłek przedemerytalny, o którym mowa w art. 37j ust. 3 i 6 tej

ustawy, jeżeli posiadają okres uprawniający do emerytury, w tym co najmniej 10 lat

były zatrudnione w pełnym wymiarze czasu pracy w zakładach wymienionych w załącznikach

nr 2 i 3 do niniejszej ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

Do okresu zatrudnienia, o którym mowa w ust. 1, zalicza się okresy

1)

zatrudnienia w zakładach wymienionych w załącznikach nr 2 i 3 oraz w przedsiębiorstwach

powstałych w wyniku przekształcenia, podziału lub połączenia tych zakładów lub w przedsiębiorstwach

korzystających z ich majątku do czasu zaprzestania produkcji wyrobów zawierających

azbest i oczyszczenia tych zakładów z azbestu, nie później jednak niż do 31 grudnia

1999 r.,

2)

zatrudnienia w innych przedsiębiorstwach, jeżeli pracownik był oddelegowany i wykonywał

stale pracę na terenie zakładów, o których mowa w pkt 1.

3.

Prawo do zasiłku przedemerytalnego przysługuje osobie spełniającej warunki, o których

mowa w ust. 1 i 2, która w dniu wejścia w życie ustawy była zatrudniona w zakładach

wymienionych w ust. 2, a rozwiązanie stosunku pracy z ostatnim pracodawcą nastąpiło

z przyczyn dotyczących zakładu pracy.

”

;

2)

po art. 6 dodaje się art. 6a i 6b w brzmieniu

„

Art. 6a.

1.

Na wniosek pracodawcy, wymienionego w załączniku nr 2 do ustawy, rejonowy urząd pracy

może zrefundować z Funduszu Pracy koszty szkolenia pracowników przez okres do 6 miesięcy,

obejmujące także wynagrodzenie należne szkolnym pracownikom w okresie odbywania szkolenia

oraz opłacone od tych wynagrodzeń składki na ubezpieczenie społeczne, jeżeli po zakończeniu

szkolenia pracownicy zostaną zatrudnieni przez tego pracodawcę, zgodnie z kierunkiem

odbytego szkolenia, przez okres co najmniej 12 miesięcy, z zastrzeżeniem ust. 2 i

3.

2.

Koszty szkolenia, o których mowa w ust. 1, są refundowane z Funduszu Pracy w wysokości

uprzednio uzgodnionej, nie przekraczającej jednak za jedną osobę miesięcznie kwoty

trzykrotnego najniższego wynagrodzenia obowiązującego w dniu zawarcia umowy dotyczącej

refundacji tych kosztów.

3.

Pracodawca, który nie spełnił warunku, o którym mowa w ust. 1, obowiązany jest do

zwrotu kosztów szkolenia refundowanych z Funduszu Pracy.

Art. 6b.

1.

Pracownikom zakładów wymienionych w załącznikach nr 2 i 3 do ustawy, z którymi w okresie

od 28 września 1998 r. do 31 grudnia 1998 r. stosunek pracy został rozwiązany z przyczyn

dotyczących zakładu pracy, przysługuje jednorazowa odprawa w wysokości

1)

dwunastomiesięcznego wynagrodzenia - zatrudnionym w zakładzie przez okres co najmniej

10 lat,

2)

sześciomiesięcznego wynagrodzenia - zatrudnionym w zakładzie przez okres co najmniej

5 lat,

3)

trzymiesięcznego wynagrodzenia - zatrudnionym w zakładzie przez okres co najmniej

roku.

2.

Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 1, ustala się według zasad obowiązujących przy

obliczaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy.

3.

Pracownikom uprawnionym do odprawy, o której mowa w ust. 1, nie przysługuje odprawa

przewidziana w przepisach o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunku

pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy lub w innych przepisach. Kwotę odprawy,

o której mowa w ust. 1, pomniejsza się o kwotę innej, uprzednio wypłaconej odprawy.

4.

Odprawa, o której mowa w ust. 1, finansowana jest ze środków Funduszu Pracy.

5.

Na wniosek pracodawcy, złożony nie później niż do dnia 28 grudnia 1998 r., zawierający

wykaz osób uprawnionych do odprawy oraz przysługujące tym osobom kwoty, kierownik

rejonowego urzędu pracy przekazuje do dnia 31 grudnia 1998 r., na konto pracodawcy,

środki Funduszu Pracy przeznaczone na wypłatę odpraw.

6.

Środki Funduszu Pracy, o których mowa w ust. 5, nie wykorzystane zgodnie z przeznaczeniem,

podlegają zwrotowi na konto rejonowego urzędu pracy, nie później niż w ciągu 30 dni

od dnia ich otrzymania przez zakład pracy.

7.

Wysokość odprawy, o której mowa w ust. 1, nie może przekroczyć 25-krotności przeciętnego

miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w II kwartale 1998 r.

”

;

3)

w art. 7

a)

w ust. 1 wyrazy „książeczkę dla osoby narażonej na działanie pyłów zawierających włókna azbestu” zastępuje się wyrazami „książeczkę badań profilaktycznych dla osoby”,

b)

w ust. 2 na końcu kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje wyrazy „a w przypadku likwidacji lub upadłości pracodawcy - wojewódzki ośrodek medycyny pracy.”;

4)

po art. 7 dodaje się art. 7a w brzmieniu

„

Art. 7a.

1.

Pracownicy i byli pracownicy zakładów wymienionych w załącznikach nr 2 i 3 do ustawy,

zatrudnieni w tych zakładach w okresie przed dniem wejścia w życie ustawy, są uprawnieni

do

1)

specjalistycznych badań lekarskich, o których mowa w art. 229 § 5 ustawy z dnia 26

czerwca 1974 r. - Kodeks Pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, Nr 106, poz. 668

i Nr 113, poz. 717),

2)

zwolnienia z odpłatności związanej z leczeniem uzdrowiskowym, z którego mogą korzystać

raz w roku na podstawie skierowania lekarza sprawującego opiekę nad pracownikami lub

byłymi pracownikami,

3)

korzystania z bezpłatnych leków związanych z chorobami wywołanymi pracą przy azbeście.

2.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, finansowane są ze środków budżetu państwa.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz leków,

o których mowa w ust. 1 pkt 3.

”

1.

Pracownikom zakładów wymienionych w załącznikach nr 2 i 3 do ustawy, o której mowa

w art. 1, zatrudnionym w tych zakładach w dniu 28 września 1997 r. przysługuje jednorazowe

odszkodowanie w wysokości

1)

14 000 złotych - osobom zatrudnionym przez okres co najmniej 20 lat,

2)

11 400 złotych - osobom zatrudnionym przez okres co najmniej 15 lat,

3)

7 600 złotych - osobom zatrudnionym przez okres co najmniej 10,

4)

3 800 złotych - osobom zatrudnionym przez okres co najmniej 5 lat.

2.

Do okresu zatrudnienia, od którego zależy prawo i wysokość odszkodowania, podlegają

zaliczeniu okresy pozostawania w stosunku pracy, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia

1998 r., w zakładach, o których mowa w ust. 1, z wyłączeniem okresów urlopów bezpłatnych.

Do ustalania okresu zatrudnienia stosuje się przepisy art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy,

o której mowa w art. 1.

3.

W przypadku pozostawania w stosunku pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy okres zatrudnienia,

o którym mowa w ust. 2, ustala się w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy.

4.

Odszkodowania, o których mowa w ust. 1, finansowane są ze środków Funduszu Pracy.

5.

Na wniosek pracodawcy, złożony nie później niż w ciągu 7 dni od dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy, zawierający wykaz osób uprawnionych do odszkodowania oraz przysługujące

tym osobom kwoty, kierownik rejonowego urzędu pracy przekazuje, nie później niż do

dnia 31 grudnia 1998 r., na konto pracodawcy, środki Funduszu Pracy przeznaczone na

wypłatę odszkodowań.

6.

Środki Funduszu Pracy, o których mowa w ust. 5, nie wykorzystane zgodnie z przeznaczeniem,

podlegają zwrotowi na konto rejonowego urzędu pracy, nie później niż w ciągu 30 dni

od dnia ich otrzymania przez zakład pracy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 4, w zakresie dotyczącym ust 3 w dodawanym art. 7a, który wchodzi w życie

po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia,

2)

art. 1 pkt 2, w zakresie dotyczącym dodawanego art. 6b, oraz art. 2, które wchodzą

w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Osobom spełniającym warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla

bezrobotnych, określone w ustawie z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu

bezrobociu (Dz. U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128, Nr 28, poz. 153, Nr 41, poz. 255, Nr

63, poz. 403, Nr 93, poz. 569, Nr 107, poz. 692, Nr 121, poz. 770 i Nr 123, poz. 776

oraz z 1998 r. Nr 66, poz. 431, Nr 106, poz. 668, Nr 108, poz. 684 i Nr 137, poz.

887), przysługuje zasiłek przedemerytalny, o którym mowa w art. 37j ust. 3 i 6 tej

ustawy, jeżeli posiadają okres uprawniający do emerytury, w tym co najmniej 10 lat

były zatrudnione w pełnym wymiarze czasu pracy w zakładach wymienionych w załącznikach

nr 2 i 3 do niniejszej ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

Do okresu zatrudnienia, o którym mowa w ust. 1, zalicza się okresy

1)

zatrudnienia w zakładach wymienionych w załącznikach nr 2 i 3 oraz w przedsiębiorstwach

powstałych w wyniku przekształcenia, podziału lub połączenia tych zakładów lub w przedsiębiorstwach

korzystających z ich majątku do czasu zaprzestania produkcji wyrobów zawierających

azbest i oczyszczenia tych zakładów z azbestu, nie później jednak niż do 31 grudnia

1999 r.,

2)

zatrudnienia w innych przedsiębiorstwach, jeżeli pracownik był oddelegowany i wykonywał

stale pracę na terenie zakładów, o których mowa w pkt 1.

3.

Prawo do zasiłku przedemerytalnego przysługuje osobie spełniającej warunki, o których

mowa w ust. 1 i 2, która w dniu wejścia w życie ustawy była zatrudniona w zakładach

wymienionych w ust. 2, a rozwiązanie stosunku pracy z ostatnim pracodawcą nastąpiło

z przyczyn dotyczących zakładu pracy.

1.

Na wniosek pracodawcy, wymienionego w załączniku nr 2 do ustawy, rejonowy urząd pracy

może zrefundować z Funduszu Pracy koszty szkolenia pracowników przez okres do 6 miesięcy,

obejmujące także wynagrodzenie należne szkolnym pracownikom w okresie odbywania szkolenia

oraz opłacone od tych wynagrodzeń składki na ubezpieczenie społeczne, jeżeli po zakończeniu

szkolenia pracownicy zostaną zatrudnieni przez tego pracodawcę, zgodnie z kierunkiem

odbytego szkolenia, przez okres co najmniej 12 miesięcy, z zastrzeżeniem ust. 2 i

3.

2.

Koszty szkolenia, o których mowa w ust. 1, są refundowane z Funduszu Pracy w wysokości

uprzednio uzgodnionej, nie przekraczającej jednak za jedną osobę miesięcznie kwoty

trzykrotnego najniższego wynagrodzenia obowiązującego w dniu zawarcia umowy dotyczącej

refundacji tych kosztów.

3.

Pracodawca, który nie spełnił warunku, o którym mowa w ust. 1, obowiązany jest do

zwrotu kosztów szkolenia refundowanych z Funduszu Pracy.

1.

Pracownikom zakładów wymienionych w załącznikach nr 2 i 3 do ustawy, z którymi w okresie

od 28 września 1998 r. do 31 grudnia 1998 r. stosunek pracy został rozwiązany z przyczyn

dotyczących zakładu pracy, przysługuje jednorazowa odprawa w wysokości

1)

dwunastomiesięcznego wynagrodzenia - zatrudnionym w zakładzie przez okres co najmniej

10 lat,

2)

sześciomiesięcznego wynagrodzenia - zatrudnionym w zakładzie przez okres co najmniej

5 lat,

3)

trzymiesięcznego wynagrodzenia - zatrudnionym w zakładzie przez okres co najmniej

roku.

2.

Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 1, ustala się według zasad obowiązujących przy

obliczaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy.

3.

Pracownikom uprawnionym do odprawy, o której mowa w ust. 1, nie przysługuje odprawa

przewidziana w przepisach o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunku

pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy lub w innych przepisach. Kwotę odprawy,

o której mowa w ust. 1, pomniejsza się o kwotę innej, uprzednio wypłaconej odprawy.

4.

Odprawa, o której mowa w ust. 1, finansowana jest ze środków Funduszu Pracy.

5.

Na wniosek pracodawcy, złożony nie później niż do dnia 28 grudnia 1998 r., zawierający

wykaz osób uprawnionych do odprawy oraz przysługujące tym osobom kwoty, kierownik

rejonowego urzędu pracy przekazuje do dnia 31 grudnia 1998 r., na konto pracodawcy,

środki Funduszu Pracy przeznaczone na wypłatę odpraw.

6.

Środki Funduszu Pracy, o których mowa w ust. 5, nie wykorzystane zgodnie z przeznaczeniem,

podlegają zwrotowi na konto rejonowego urzędu pracy, nie później niż w ciągu 30 dni

od dnia ich otrzymania przez zakład pracy.

7.

Wysokość odprawy, o której mowa w ust. 1, nie może przekroczyć 25-krotności przeciętnego

miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w II kwartale 1998 r.

1.

Pracownicy i byli pracownicy zakładów wymienionych w załącznikach nr 2 i 3 do ustawy,

zatrudnieni w tych zakładach w okresie przed dniem wejścia w życie ustawy, są uprawnieni

do

1)

specjalistycznych badań lekarskich, o których mowa w art. 229 § 5 ustawy z dnia 26

czerwca 1974 r. - Kodeks Pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, Nr 106, poz. 668

i Nr 113, poz. 717),

2)

zwolnienia z odpłatności związanej z leczeniem uzdrowiskowym, z którego mogą korzystać

raz w roku na podstawie skierowania lekarza sprawującego opiekę nad pracownikami lub

byłymi pracownikami,

3)

korzystania z bezpłatnych leków związanych z chorobami wywołanymi pracą przy azbeście.

2.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, finansowane są ze środków budżetu państwa.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz leków,

o których mowa w ust. 1 pkt 3.