Konwencja konsularna między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Chorwacji, sporządzona w Warszawie dnia 21 lutego 1995 r.

Nr 127

Warszawa, dnia 16 października 1997 r.

TREŚĆ

Poz.

UMOWY MIĘDZYNARODOWE

815 816 -

817 -

818 -

819 -

Konwencja konsularna między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Chorwacji, sporządzona w Warszawie dnia 21 lutego 1995 r.

Oświadczenie rządowe z dnia 24 czerwca 1997 r. w sprawie wymiany dokumentów ratyfikacyjnych Konwencji konsularnej między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Chorwacji, sporządzonej w Warszawie dnia 21 lutego 1995 r.

Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Filipin w sprawie

unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania

w zakresie podatków od dochodu, sporządzona w Manili dnia 9 września 1992 r. .

Oświadczenie rządowe z dnia 30 czerwca 1997 r. w sprawie wejścia w życie Umowy mię­

dzy Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Filipin w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzonej w Manili dnia 9 września 1992 r. .

Porozumienie między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Łotewską w sprawie umów

dwustronnych zawartych w latach 1922-1938, sporządzone w Warszawie dnia 10 lutego

1997 r.

820 -

821 -

822 -

823 -

824 -

825 -

826 -

827 828 -

.

3850

3861

3861

3882

3883

Oświadczenie rządowe z dnia 24 lipca 1997 r. w sprawie wejścia w życie Porozumienia

między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Łotewską w sprawie umów dwustronnych zawartych w latach 1922-1938, sporządzonego w Warszawie dnia 10 lutego 1997 r.

3884

Umowa między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec o połączeniu autostrad oraz o budowie i przebudowie mostu granicznego w rejonie Olszyny i Forstu, sporządzona w Warszawie dnia 20 marca 1995 r.

3885

Oświadczenie rządowe z dnia 23 lipca 1997 r. w sprawie wymiany dokumentów ratyfikacyjnych Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec o połą­

czeniu autostrad oraz o budowie i przebudowie mostu granicznego w rejonie Olszyny

i Forstu, sporządzonej w Warszawie dnia 20 marca 1995 r. .

3889

Umowa między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec o połączeniu polskiej drogi krajowej 274 i niemieckiej drogi federalnej 897 oraz o budowie mostu granicznego w rejonie Gubinka i Guben, sporządzona w Warszawie dnia 20 marca 1995 r.

3890

Oświadczenie rządowe z dnia 23 lipca 1997 r. w sprawie wymiany dokumentów ratyfikacyjnych Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec o połą­

czeniu polskiej drogi krajowej 274 i niemieckiej drogi federalnej 897 oraz o budowie mostu granicznego w rejonie Gubinka i Guben, sporządzonej w Warszawie dnia 20 marca

1995 r. .

3894

Umowa między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec o utrzymaniu mostów granicznych na granicy polsko-niemieckiej w ciągu polskich dróg krajowych i nie3895

mieckich dróg federalnych, sporządzona w Warszawie dnia 20 marca 1995 r. .

Oświadczenie rządowe z dnia 23 lipca 1997 r. w sprawie wymiany dokumentów ratyfikacyjnych Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec o utrzymaniu mostów granicznych na granicy polsko-niemieckiej w ciągu polskich dróg krajowych i niemieckich dróg federalnych, sporządzonej w Warszawie dnia 20 marca 1995 r. . 3899

Umowa między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Słowacką o małym ruchu granicznym, sporządzona w Zakopanem dnia 6 grudnia 1996 r.

3899

Oświadczenie rządowe z dnia 9 września 1997 r. w sprawie wymiany dokumentów ratyfikacyjnych Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Słowacką o małym ruchu

granicznym, sporządzonej w Zakopanem dnia 6 grudnia 1996 r. .

-

3850-

Poz. 815

815

KONWENCJA KONSULARNA

między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Chorwacji,

sporządzona w Warszawie dnia 21 lutego 1995 r.

W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

podaje do powszechnej wiadomości

W dniu 21 lutego 1995 r. została sporządzona w Warszawie Konwencja konsularna między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Chorwacji w następującym brzmieniu

KONWENCJA KONSULARNA

między Rzecząpospolitą Polską

Rzeczpospolita Polska i Republika Chorwacji,

wyrażając wolę umocnienia przyjaźni i pogłębienia

wzajemnie korzystnej współpracy,

kierując się pragnieniem uregulowania i rozwijania

stosunków konsularnych między obydwoma Państwa­

mi oraz jak najdalej idących ułatwień w ochronie praw

i interesów ich obywateli,

zawrzeć

Konwencję

konsularną

i uzgodniły, co następuje

ROZDZIAŁ I

Definicje

Artykuł 1

1. Stosowane w niniejszej konwencji wyrażenia

mają niżej określone znaczenie

1) "urząd konsularny" oznacza konsulat generalny,

konsulat, wicekonsulat lub agencję konsularną;

2)

"członkowie personelu konsularnego" oznacza

urzędników konsularnych poza kierownikiem urzę­

du konsularnego, pracowników konsularnych oraz

członków personelu służby;

a Republiką Chorwacji

postanowiły

8)

"okręg konsularny" oznacza obszar wyznaczony

urzędowi konsularnemu do wykonywania funkcji

konsularnych;

3) "kierownik urzędu konsularnego" oznacza osobę

powołaną do działania w tym charakterze;

4) "urzędnik konsularny" oznacza każdą osobę, włącz­

nie z kierownikiem urzędu konsularnego, powoła­

ną w tym charakterze do wykonywania funkcji konsularnych;

5) "pracownik konsularny" oznacza każdą osobę zatrudnioną w służbie administracyjnej lub technicznej urzędu konsularnego;

6) "członek personelu służby" oznacza każdą osobę

zatrudnioną w służbie domowej urzędu konsularnego;

7) "członkowie urzędu konsularnego" oznacza urzęd­

ników konsularnych, pracowników konsularnych

oraz członków personelu służby;

9) "członek personelu prywatnego" oznacza osobę

zatrudnioną wyłącznie w służbie prywatnej członka

urzędu konsularnego;

10) "członek rodziny" oznacza małżonkę albo małżon­

ka członka urzędu konsularnego, ich dzieci i rodziców, pod warunkiem że wspólnie z nim zamieszkują i są na utrzymaniu członka urzędu konsularnego;

11) "pomieszczenia konsularne" oznacza budynki lub

części budynków i tereny przyległe do nich, niezależnie od tego, czyją są własnością, używane wyłącznie dla celów urzędu konsularnego, włączając

w to rezydencję kierownika ur~ędu konsularnego;

12) "archiwa konsularne" oznacza wszystkie pisma, dokumenty, korespondencję, książki, filmy, techniczne

zasoby gromadzenia i wykorzystania informacji, rejestry urzędu konsularnego oraz szyfry i kody, kartoteki, jak również przedmioty wyposażenia służące

do ich zabezpieczenia i przechowywania;

13) "statek" oznacza każdą cywilną jednostkę pływają­

cą, uprawnioną do podnoszenia bandery Państwa

wysyłającego i zarejestrowaną w tym Państwie;

14) "statek powietrzny" oznacza każdą cywilną jednostkę latającą uprawnioną do używania oznaki

przynależności Państwa wysyłającego i zarejestrowaną w tym Państwie.

2. Postanowienia niniejszej konwencji dotyczące

obywateli Państwa wysyłającego mają odpowiednie

zastosowanie również do osób prawnych, które ustanowione są zgodnie z ustawami i innymi przepisami

Państwa wysyłającego i mają siedzibę w tym Państwie.

ROZDZIAŁ II

Ustanawianie urzędów konsularnych oraz mianowanie członków urzędu konsularnego

Artykuł 2

1. Urząd konsularny może być ustanowiony na terytorium Państwa przyjmującego jedynie za zgodą tego Państwa.

-

2. Siedziba urzędu konsularnego, jego klasa i okręg

konsularny są ustalane przez Państwo wysyłające

i podlegają aprobacie Państwa przyjmującego.

3. Późniejsze zmiany siedziby urzędu konsularnego, jego klasy i okręgu konsularnego mogą być dokonywane przez Państwo wysyłające jedynie za zgodą

Państwa przyjmującego.

4. Uprzednia wyraźna zgoda Państwa przyjmujące­

go jest również wymagana do otworzenia biura stanowiącego część istniejącego urzędu k<;msularnego, poza

jego siedzibą.

Artykuł 3

1. Państwo wysyłające zaopatruje kierownika urzę­

du konsularnego w dokument posiadający formę listów komisyjnych lub podobnego dokumentu, wystawiony w związku z każdą nominacją, stwierdzający jego charakter urzędowy i wskazujący w zasadzie jego

imiona i nazwisko oraz kategorię i klasę, jak również

okręg konsularny i siedzibę urzędu konsularnego.

2. Państwo wysyłające przekazuje listy komisyjne

lub podobny dokument w drodze dyplomatycznej lub

innej stosownej drodze ministerstwu spraw zagranicznych Państwa przyjmującego.

3. Jeżeli Państwo przyjmujące na to się zgadza,

Państwo wysyłające może zamiast listów komisyjnych

lub podobnego dokumentu

skierować

przyjmującego notyfikację zawierającą

do Państwa

dane przewi-

dziane w ust. 1 niniejszego artykułu.

4. Kierownik urzędu konsularnego zostaje dopuszczony do wykonywania swych funkcji na mocy upoważnienia Państwa przyjmującego, zwanego exequatur, bez względu na formę tego upoważnienia.

5. Państwo, które odmawia udzielenia exequatur,

nie jest obowiązane do podania państwu wysyłające­

mu przyczyn odmowy.

6. Z zastrzeżeniem postanowień artykułu 4 oraz

ust. 7 i 8 niniejszego artykułu kierownik urzędu konsularnego nie może przystąpić do wykonywania swych

funkcji przed uzyskaniem exequatur.

7. Do czasu udzielenia exequatur kierownik urzę­

du konsularnego może być tymczasowo dopuszczony

do wykonywania swych funkcji. W takim przypadku

mają zastosowanie postanowienia niniejszej konwencji.

8. Z chwilą gdy kierownik urzędu konsularnego zostanie dopuszczony, choćby tymczasowo, do wykonywania swych funkcji, Państwo przyjmujące powinno

niezwłocznie zawiadomić o tym właściwe władze okrę­

gu konsularnego. Powinno ono również zapewnić podjęcie niezbędnych środków dla umożliwienia kierownikowi urzędu konsularnego wywiązywania się z obowiązków urzędowych i korzystania z postanowień niniejszej konwencji.

Poz. 815

Artykuł 4

1. Jeżeli kierownik urzędu konsularnego nie ma

możności wykonywania swych funkcji lub jeżeli stanowisko kierownika urzędu konsularnego nie jest obsadzone, jako kierownik urzędu konsularnego może czasowo działać tymczasowy kierownik.

2. Imiona i nazwisko tymczasowego kierownika są

uprzednio notyfikowane przez przedstawicielstwo dyplomatyczne Państwa wysyłającego bądź gdy Państwo

to nie ma przedstawicielstwa dyplomatycznego w Pań­

stwie przyjmującym - przez kierownika urzędu konsularnego bądź, w razie gdy ten nie może tego uczynić­

przez właściwy organ Państwa wysyłającego ministerstwu spraw zagranicznych Państwa przyjmującego lub

organowi wyznaczonemu przez to ministerstwo. Pań­

stwo przyjmujące może uzależnić od swej zgody dopuszczenie jako tymczasowego kierownika osoby, która nie jest przedstawicielem dyplomatycznym ani

urzędnikiem

konsularnym Państwa wysyłającego

w Państwie przyjmującym.

3. Właściwe organy Państwa przyjmującego powinny udzielać tymczasowemu kierownikowi pomocy

i ochrony. W czasie gdy kieruje on urzędem, postanowienia niniejszej konwencji mają do niego zastosowanie na tych samych zasadach, jak do kierownika danego urzędu konsularnego. Państwo przyjmujące nie jest

jednak obowiązane do przyznawania tymczasowemu

kierownikowi ułatwień, przywilejów i immunitetów,

z których korzystanie przez kierownika urzędu konsularnego uzależnione jest od warunków, których nie

spełnia tymczasowy kierownik.

4. Gdy w okolicznościach przewidzianych w ust. 1

niniejszego artykułu tymczasowym kierownikiem jest

mianowany przez Państwo wysyłające członek personelu dyplomatycznego przedstawicielstwa dyplomatycznego, korzysta on z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych, jeżeli Państwo przyjmujące temu się

nie sprzeciwia.

Artykuł 5

Ministerstwo spraw zagranicznych Państwa przyjmującego będzie pisemnie powiadamiane

1) o przybyciu do urzędu członka urzędu konsularne-

go po mianowaniu, o jego ostatecznym wyjeździe

lub o zakończeniu wykonywania obowiązków oraz

o wszystkich innych zmianach mających wpływ na

jego status, które mogą powstać w czasie zatrudnienia w urzędzie konsularnym;

2) o przybyciu i ostatecznym wyjeździe osoby należą­

cej do rodziny członka urzędu konsularnego oraz

o fakcie, że jakaś osoba staje się lub przestaje być

członkiem rodziny;

3) o przybyciu i ostatecznym wyjeździe członka per-

sonelu prywatnego oraz o zakończeniu jego służ­

by;

4) o zatrudnieniu i zwolnieniu osoby zamieszkałej na

stałe w Państwie przyjmującym jako członka urzę­

du konsularnego lub członka personelu prywatnego.

-

3852-

Artykuł 6

1. Właściwe organy Państwa przyjmującego wydają bezpłatnie każdemu urzędnikowi konsularnemu odpowiedni dokument stwierdzający jego tożsamość

wysyłającego może wykonywać w Państwie

przyjmującym funkcje konsularne na rzecz państwa

stwa

trzeciego.

Artykuł 11

i stanowisko.

2. Postanowienia ust. 1 niniejszego artykułu stosuje się także do pracowników konsularnych, członków

personelu służby oraz członków personelu prywatnego, pod warunkiem że osoby te nie są obywatelami

Państwa przyjmującego ani nie posiadają w tym Pań­

stwie stałego miejsca pobytu.

3. Postanowienia ust. 1 i 2 niniejszego artykułu stosuje się odpowiednio do członków rodzin.

Każda z obu Umawiających się Stron może - w ramach stosunków dwustronnych - mianować i przyjmować honorowych urzędników konsularnych, stosując wobec nich postanowienia rozdziału III Konwencji

wiedeńskiej o stosunkach konsularnych oraz, jeśli to

możliwe, postanowienia niniejszej konwencji. Honorowi urzędnicy konsularni mogą być obywatelami Pań­

stwa wysyłającego, Państwa przyjmującego lub pań­

stwa trzeciego.

Artykuł 7

ROZDZIAŁ III

Urzędnikiem konsularnym może być jedynie obywatel Państwa wysyłającego, nie mający w Państwie

przyjmującym stałego miejsca pobytu i nie wykonują­

cy w tym Państwie, poza swoimi funkcjami urzędowy­

mi, żadnej innej działalności o charakterze zarobkowym.

Ułatwienia, przywileje i immunitety

Artykuł 8

1. Państwo przyjmujące może w każdej chwili zawiadomić Państwo wysyłające, że urzędnik konsularny

jest persona non grata lub że jakikolwiek inny członek

personelu konsularnego jest osobą niepożądaną;

wówczas Państwo wysyłające, odpowiednio do przypadku, albo odwoła daną osobę, albo położy kres jej

funkcjom w urzędzie konsularnym.

2. Jeżeli Państwo wysyłające odmawia wypełnie­

nia lub nie wypełnia w rozsądnym terminie swych obowiązków wynikających z ust. 1 niniejszego artykułu,

Państwo przyjmujące może, odpowiednio do przypadku, albo cofnąć exequatur danej osobie, albo przestać

ją uważać za członka personelu konsularnego.

3. Osoba mianowana członkiem urzędu konsularnego może być uznana za osobę niepożądaną przed

przybyciem na terytorium Państwa przyjmującego lub,

jeżeli już się w tym państwie znajduje, przed objęciem

swych funkcji w urzędzie konsularnym. Państwo wysyłające powinno w takim przypadku cofnąć nominację.

4. W przypadkach wymienionych w ust. 1 i 3 niniejszego artykułu Państwo przyjmujące nie jest obowią­

zane do podawania Państwu wysyłającemu przyczyn

swej decyzji.

Artykuł 9

Państwo wysyłające może powierzyć swemu

urzędowi konsularnemu ustanowionemu w innym

państwie wykonywanie funkcji konsularnych w pań­

stwie trzecim po notyfikacji o tym zainteresowanym

państwom i w braku wyraźnego sprzeciwu któregokolwiek z nich.

Artykuł 10

Po odpowiedniej notyfikacji Państwu przyjmujące­

mu i w braku jego sprzeciwu urząd konsularny Pań-

Artykuł 12

1. Państwo przyjmujące udzieli urzędowi konsularnemu wszelkich ułatwień w wykonywaniu jego funkcji

i zastosuje odpowiednie środki, aby członkowie urzędu

konsularnego mogli wykonywać swą działalność urzę­

dową oraz korzystać z praw, przywilejów i immunitetów przewidzianych w niniejszej konwencji. Państwo

prżyjmujące podejmie odpowiednie kroki w celu zapewnienia bezpieczeństwa urzędu konsularnego.

2. Państwo przyjmujące będzie traktowało urzędni­

ków konsularnych i członków ich rodzin z należnym

szacunkiem i zastosuje wszelkie odpowiednie środki

dla zapobieżenia jakiemukolwiek zamachowi na ich

osoby, wolność lub godność.

Artykuł 13

1. Godło Państwa wysyłającego wraz z odpowiednim napisem w języku Państwa wysyłającego i w języ­

ku Państwa przyjmującego, oznaczającym urząd konsularny, może być umieszczone na budynku, w którym

mieści się urząd konsularny, i na rezydencji kierownika

tego urzędu.

2. Flaga Państwa wysyłającego może być wywieszona na budynku, w którym mieści się urząd konsularny i na rezydencji kierownika urzędu konsularnego.

3. Kierownik urzędu konsularnego może również

umieszczać flagę Państwa wysyłającego na swoich

środkach transportu, w czasie gdy są one używane dla

celów urzędowych.

4. Przy korzystaniu z prawa przyznanego w niniejszym artykule należy uwzględniać ustawy i inne przepisy oraz zwyczaje Państwa przyjmującego.

Artykuł 14

1. Państwo wysyłające ma prawo, zgodnie z ustawami i innymi przepisami Państwa przyjmującego

1) nabywać na własność, posiadać lub wynajmować

tereny, budynki lub części budynków, z przeznaczeniem na siedzibę urzędu konsularnego, na rezy-

-

3853-

dencję

kierownika urzędu konsularnego lub na

mieszkania innych członków urzędu konsularnego;

2) budować lub przystosowywać dla tych samych ce-

lów budynki na nabytych terenach;

Artykuł 18

Archiwa i dokumenty konsularne są nietykalne

w każdym czasie, niezależnie od tego, gdzie się znajdują·

3) przenosić prawa własności terenów, budynków lub

części budynków nabytych lub zbudowanych.

2. Państwo przyjmujące powinno w razie potrzeby

pomóc urzędowi konsularnemu w uzyskaniu odpowiednich mieszkań dla jego członków.

3. Postanowienia ust. 1 niniejszego artykułu nie

zwalniają Państwa wysyłającego od obowiązku stosowania się do przepisów i ograniczeń w zakresie budownictwa, urbanistyki i ochrony zabytków, mających zastosowanie na obszarze, na którym znajdują się lub bę­

dą się znajdować wymienione tereny, budynki lub ich

części.

Artykuł 15

1. Pomieszczenia konsularne są nietykalne. Organy

Państwa przyjmującego nie mają prawa wkraczać do

nich bez zgody kierownika urzędu konsularnego, kierownika przedstawicielstwa dyplomatycznego Pań­

stwa wysyłającego albo osoby wyznaczonej przez jednego z nich.

Artykuł 19

1. Państwo przyjmujące dopuszcza i ochrania swoporozumiewania się urzędu konsu larnego dla

wszelkich celów urzędowych. Przy porozumiewaniu

się z rządem, przedstawicielstwami dyplomatycznymi

oraz innymi urzędami konsularnymi Państwa wysyła­

jącego, bez względu na to, gdzie się znajdują, urząd

konsularny może używać wszelkich odpowiednich

środków łączności, włącznie z kurierami dyplomatycznymi lub konsularnymi, pocztą dyplomatyczną lub

konsularną, jak również korespondencją sporządzoną

kodem lub szyfrem. Urząd konsularny ma prawo zainstalować nadajnik radiowy i używać go jedynie za zgobodę

dą Państwa przyjmującego.

2. Korespondencja urzędowa urzędu konsularnego

jest nietykalna. Wyrażenie "korespondencja urzędo­

wa" oznacza wszelką korespondencję dotyczącą urzę­

du konsularnego i jego funkcji.

3. Poczta konsularna powinna posiadać widoczne

zewnętrzne oznaczenia jej charakteru i może zawierać

2. Postanowienia ust. 1 niniejszego artykułu stosuje się również do pomieszczeń mieszkalnych urzędni­

ków konsularnych.

jedynie korespondencję urzędową, jak również dokumenty i przedmioty przeznaczone wyłącznie dla celów

Artykuł 16

4. Poczta konsularna nie podlega otwarciu ani za trzymaniu. Jeżeli jednak właściwe organy Państwa

przyjmującego mają poważne podstawy, aby przypuszczać, że poczta zawiera inne przedmioty niż korespondencja, dokumenty i przedmioty określone w ust.

3 niniejszego artykułu, mogą prosić, aby poczta ta została otwarta w ich obecności przez upoważnionego

przedstawiciela Państwa wysyłającego. Jeżeli organy

Państwa wysyłającego odmówią zastosowania się do

tej prośby, poczta zostanie zwrócona do miejsca, skąd

pochodzi.

Pomieszczenia konsularne, ich urządzenia, mienie

urzędu konsularnego i jego środki transportu nie podlegają żadnej formie rekwizycji dla celów obrony narodo-

wej, użyteczności publicznej lub w innych celach. Jeżeli

na te cele niezbędne jest wywłaszczenie, powinny być

przedsięwzięte wszelkie odpowiednie środki dla uniknięcia utrudnienia wykonywania funkcji konsularnych

i powinno być niezwłocznie wypłacone Państwu wysyłającemu odpowiednie i efektywne odszkodowanie.

Artykuł 17

1. Pomieszczenia urzędu konsularnego, rezydencja

kierownika urzędu konsularnego, a także mieszkania

członków urzędu konsularnego, których właścicielem

lub najemcą jest Państwo wysyłające lub jakakolwiek

osoba działająca w jego imieniu, są zwolnione od

wszelkich opłat i podatków państwowych, regionalnych i komunalnych, z wyjątkiem opłat należnych za

świadczenie określonych usług.

urzędowych .

5. Kurier konsularny powinien być zaopatrzony

w urzędowy dokument stwierdzający jego status

i określający liczbę paczek stanowiących pocztę konsularną. Kurierem konsularnym może być tylko obywatel

Państwa wysyłającego, nie posiadający stałego miejsca pobytu w Państwie przyjmującym. Przy wykonywaniu swoich funkcji kurier konsularny znajduje się

pod ochroną Państwa przyjmującego i korzysta z nietykalności osobistej oraz nie podlega zatrzymaniu, aresztowaniu ani ograniczeniu wolności osobistej w jakiejkolwiek innej formie.

2. Zwolnień przewidzianych w ust. 1 niniejszego artykułu nie stosuje się do opłat i podatków ciążących na

podstawie ustaw i innych przepisów Państwa przyjmującego na osobie, która zawarła umowę z Państwem

wysyłającym lub z osobą działającą w jego imieniu.

3. Postanowienia ust. 1 niniejszego artykułu stosuje się również do środków transportu będących wła­

snością Państwa wysyłającego i przeznaczonych dla

celów urzędu konsularnego.

6. Poczta konsularna może być powierzona kapitanowi statku lub dowódcy statku powietrznego. Kapitan

lub dowódca będzie zaopatrzony w urzędowy dokument określający liczbę paczek stanowiących pocztę

konsularną, jednakże nie będzie on uważany za kuriera

konsularnego. Urzędnik konsularny może swobodnie

odebrać pocztę konsularną bezpośrednio od kapitana

statku albo dowódcy statku powietrznego i przekazać

taką pocztę w ten sam sposób.

-

3854-

Artykuł 20

1. Kierownik urzędu konsularnego korzysta z immunitetu od jurysdykcji karnej, cywilnej i administracyjnej Państwa przyjmującego. Korzysta on z nietykalności osobistej i nie podlega zatrzymaniu, aresztowaniu ani ograniczeniu wolności osobistej w jakiejkolwiek innej formie.

2. Urzędnik konsularny nie podlega aresztowaniu,

zatrzymaniu lub ograniczeniu wolności osobistej w jakikolwiek inny sposób w odniesieniu do czynności dokonanych poza zakresem jego funkcji, z wyjątkiem

wszczęcia postępowania z powodu popełnienia przestępstwa, które według prawa Państwa przyjmującego

zagrożone jest karą co najmniej 5 lat pozbawienia wolności lub karą surowszą i to tylko na podstawie decyzji

wydanej przez organy właściwe w sprawach karnych

bądż w wykonaniu p'rawomocnego wyroku sądowego.

3. Urzędnik konsularny i pracownik konsularny korzystają z immunitetu od jurysdykcji władz sądowych

i administracyjnych Państwa przyjmującego w odniesieniu do czynności wykonywanych w zakresie ich

obowiązków urzędowych.

4. Postanowień ust. 1,2 i 3 niniejszego artykułu nie

stosuje się do spraw cywilnych

1) wynikłych z zawarcia przez członka urzędu konsularnego umowy, w której nie występował on wyraźnie lub w sposób dorozumiany jako przedstawiciel Państwa wysyłającego;

2) wytoczonych na skutek szkody powstałej w wyniku

wypadku spowodowanego przez członka urzędu

konsularnego w Państwie przyjmującym jakimkolwiek środkiem transportu;

3) dotyczących spadków, w których członek urzędu

konsularnego występuje jako spadkobierca, zapisobierca, wykonawca testamentu, zarządca lub kurator spadku w charakterze osoby prywatnej.

5. Postanowienia ust. 1-4 niniejszego artykułu stosuje się odpowiednio do członków rodzin.

6. Jeżeli właściwy organ Państwa przyjmującego

ma zamiar zatrzymać, aresztować lub w inny sposób

pozbawić wolności członka personelu konsularnego,

obowiązany jest on uprzednio poinformować o tym

kierownika urzędu konsularnego. Jeżeli wszczęto postępowanie karne przeciwko urzędnikowi konsularnemu, jest on obowiązany stawić się przed właściwymi

organami. Postępowanie powinno być jednak prowadzone ze względami należnymi mu z uwagi na jego

urzędowe stanowisko oraz, z wyjątkiem przypadku

przewidzianego w ust. 2, w sposób, który by możliwie

jak najmniej utrudniał wykonywanie funkcji konsularnych. Jeżeli w okolicznościach wymienionych w ust. 2

niezbędne jest aresztowanie lub zatrzymanie urzędni­

ka konsularnego, postępowanie przeciwko niemu powinno być zakończone w możliwie najkrótszym czasie.

7. W razie zatrzymania, tymczasowego aresztowania członka personelu konsularnego albo wszczęcia

przeciwko niemu postępowania karnego, Państwo

przyjmujące jest obowiązane zawiadomić o tym możli-

Poz. 815

wie najszybciej kierownika urzędu konsularnego.

8. Właściwy organ Państwa przyjmującego ma

obowiązek udzielić pełnej informacji urzędowi konsularnemu bądź przedstawicielstwu dyplomatycznemu

Państwa wysyłającego o przedsięwziętych środkach,

o których mowa w niniejszym artykule.

Artykuł 21

1. Państwo wysyłające może zrzec się przywilejów

i immunitetów określonych w ust. 1,2 i 3 artykułu 20.

To zrzeczenie się powinno być zawsze wyraźne i notyfikowane Państwu przyjmującemu.

2. Wszczęcie

postępowania w

przez członka urzędu konsularnego

przypadku, w którym mógłby korzystać z immunitetu jurysdykcyjnego, pozbawia go prawa powoływania się na immunitet w stosunku do jakiegokolwiek powództwa wzajemnego, bezpośrednio

związanego z powództwem głównym.

3. Zrzeczenie się immunitetu jurysdykcyjnego

w odniesieniu do postępowania cywilnego lub administracyjnego nie jest uważane za pociągające za sobą

zrzeczenie się immunitetu od środków wykonania

orzeczenia. W stosunku do takich środków niezbędne

jest odrębne zrzeczenie się.

Artykuł 22

1. Członek urzędu konsularnego może być wezwany do składania zeznań w charakterze świadka przed

sądami i innymi właściwymi organami Państwa przyjmującego. Jeżeli urzędnik konsularny odmawia stawienia się lub złożenia zeznań, nie można wobec niego

stosować żadnego środka przymusu ani sankcji. Pracownik konsularny i członek personelu służby nie mogą odmówić złożenia zeznań, z wyjątkiem przypadków

określonych w ust. 3 niniejszego artykułu.

2.

Organ

Państwa

przyjmującego,

wzywający

członka urzędu konsularnego do złożenia zeznań, nie

powinien utrudniać wykonywania jego obowiązków

służbowych. Może odebrać, gdy jest to możliwe, takie

zeznanie od członka urzędu konsularnego w urzędzie

konsularnym, rezydencji lub w jego mieszkaniu.

3. Członek urzędu konsularnego nie jest zobowiąza­

ny do składania zeznań co do spraw związanych z wykonywaniem swych obowiązków urzędowych ani do

przedkładania urzędowej korespondencji lub innych

dokumentów z archiwów konsularnych. Postanowienie to ma również zastosowanie do członków jego rodziny oraz do członków personelu prywatnego w odniesieniu do faktów, które są związane z działalnością

urzędu konsularnego.

4. Członek urzędu konsularnego nie jest zobowiąza­

ny do udzielania opinii jako rzeczoznawca prawa Pań­

stwa wysyłającego.

Artykuł 23

Członek urzędu konsularnego, jak również członko­

wie jego rodziny są zwolnieni w Państwie przyjmują­

cym od wszelkich świadczeń osobistych i od wszelkiej

-

3855-

służby publicznej jakiegokolwiek charakteru, od służby

wojskowej oraz od obowiązków wojskowych, takich

jak rekwizycje, kontrybucje i zakwaterowanie.

Artykuł 24

1. Członek urzędu konsularnego, a także członko­

wie jego rodziny są zwolnieni od wszelkich obowiąz­

ków przewidzianych przez ustawy i inne przepisy Pań­

stwa przyjmującego odnośnie do rejestracji, zezwolenia na pobyt, zezwolenia na zatrudnienie i innych podobnych wymagań, jakie dotyczą cudzoziemców.

2. Postanowienia ust. 1 niniejszego artykułu nie

stosuje się jednak do pracownika konsularnego, który

nie jest stałym pracownikiem Państwa wysyłającego

lub wykonuje w Państwie przyjmującym jakąkolwiek

prywatną działalność zarobkową, ani do członka jego

rodziny.

2) przedmioty, łącznie ze środkami transportu, przeznaczone do osobistego użytku urzędników konsu larnych lub członków ich rodzin, zaliczając do nich

przedmioty przeznaczone do ich urządzenia się.

2. Pracownicy konsularni i członkowie personelu

służby korzystają z przywilejów i zwolnień przewidzia-

nych w ust. 1 co do przedmiotów przewidzianych

w czasie ich pierwszego instalowania się .

3. Bagaż osobisty urzędnika konsularnego i członków

jego rodziny jest zwolniony od przeprowadzania kontroli

celnej, jeśli nie ma poważnych powodów do przypuszczeń, że zawiera przedmioty inne niż te, na których wwóz

zezwala się stosownie do punktu 2 ust. 1 niniejszego artykułu, albo przedmioty, których wwóz i wywóz jest zabroniony stosownie do ustawodawstwa lub przepisów

o kwarantannie Państwa przyjmującego. Takiej kontroli

można dokonać wyłącznie w obecności urzędnika konsu larnego lub jego pełnomocnego przedstawiciela.

Artykuł 25

1. Członek urzędu konsularnego, jak również człon­

kowie jego rodziny są zwolnieni do wszelkich opłat

i podatków państwowych, regionalnych i komunalnych, z wyjątkiem

1) podatków pośrednich tego rodzaju, które zazwyczaj

są wliczane w cenę towaru lub usług;

2) opłat i podatków od prywatnego mienia nieruchomego położonego na terytorium Państwa przyjmującego, z zastrzeżeniem postanowień artykułu 17

niniejszej konwencji;

3) podatków od spadku i podatków od przeniesienia

prawa własności pobieranych przez Państwo przyjmujące;

4) opłat i podatków od prywatnych dochodów, łącznie

z dochodami od kapitału, mających swe źródło

w Państwie przyjmującym, oraz podatków od kapitału zainwestowanego w przedsiębiorstwach handlowych lub finansowych w Państwie przyjmują­

cym;

5)

opłat rejestracyjnych, sądowych, hipotecznych

i stemplowych, z zastrzeżeniem postanowień artykułu 17 niniejszej konwencji.

2. Członek urzędu konsularnego zatrudniający osoby, których wynagrodzenia lub uposażenia nie są

zwalniane od podatków od dochodów w Państwie

przyjmującym, powinien wypełniać obowiązki nakła­

dane na pracodawców przez ustawy i inne przepisy tego Państwa w zakresie pobierania podatków od dochodów.

Artykuł 26

1. Państwo przyjmujące zgodnie z obowiązującymi

ustawami i innymi przepisami zezwala na wwóz i wywóz, zwalnia z opłat celnych i innych związanych z tym

opłat, z wyjątkiem opłat od załadunku, przewozu, przechowywania i wyładunku lub innych usług

1) przedmioty przeznaczone do użytku służbowego

urzędu konsularnego;

Artykuł 27

Z zastrzeżeniem swych ustaw i innych przepisów dotyczących stref, do których wstęp ze względu na bezpie-

czeństwo państwa jest zabroniony lub ograniczony, Pań­

stwo przyjmujące zapewnia wszystkim członkom urzędu

konsularnego, jak również członkom ich rodzin, swobodę poruszania się na swym terytorium. Jednakże we

wszystkich przypadkach Państwo przyjmujące zapewni

urzędnikowi konsularnemu wykonywanie jego funkcji.

Artykuł 28

1. Przywileje i immunitety przewidziane w niniejszej konwencji, z wyjątkiem postanowień ust. 3 i 4 artykułu 22, nie przysługują pracownikom konsularnym

oraz członkom personelu służby, jeżeli są oni obywatelami Państwa przyjmującego lub mają stałe miejsce

pobytu w tym Państwie.

2. Członkowie rodziny członka urzędu konsularnego, który jest obywatelem Państwa przyjmującego lub

ma stałe miejsce pobytu w tym Państwie, oraz człon­

kowie rodziny, którzy są obywatelami Państwa przyjmującego lub mają stałe miejsce pobytu w tym Pań ­

stwie albo wykonują w Państwie przyjmującym działal ­

ność o charakterze zarobkowym, nie korzystają, z wyjątkiem postanowień ust. 3 artykułu 22, z żadnych przywilejów i immunitetów.

3. Z wyjątkiem postanowień ust. 3 artykułu 22, przywileje i immunitety określone w niniejszej konwencji nie

będą przyznawane członkom personelu prywatnego.

4. Państwo przyjmujące będzie wykonywało swą

w stosunku do osób wyszczególnionych

w ust. 1-3 niniejszego artykułu w taki sposób, aby niepotrzebnie nie utrudniać wykonywania funkcji przez

urząd konsularny.

jurysdykcję

Artykuł 29

Wszystkie osoby, którym stosownie do nin iejszej

Konwencji przysługują przywileje i immunitety, zobo-

-

3856-

wiązane są, bez uszczerbku dla tych przywilejów i im-

munitetów, do poszanowania ustaw i innych przepisów Państwa przyjmującego, łącznie z tymi, które regulują zasady ruchu środków transportu oraz ich ubezpieczenia.

ROZDZIAŁ IV

Funkcje konsularne

Artykuł 30

1.

Urzędnik

Poz. 815

3) przyjmować, zgodnie z ustawodawstwem Państwa

wysyłającego, oświadczenia o wstąpieniu w zwią­

zek małżeński lub udzielać ślubów, pod warunkiem

że obie strony posiadają obywatelstwo tego Pań­

stwa.

2. Urzędnik konsularny będzie powiadamiał właści ­

we organy Państwa przyjmującego o dokonaniu czynności wymienionych w punktach 2 i 3 ust. 1 niniejszego artykułu, jeśli jest to wymagane przez ustawodawstwo Państwa przyjmującego.

konsularny ma prawo, w granicach

okręgu konsularnego, wykonywać funkcje wymienione

3. Postanowienia punktów 2 i 3 ust. 1 niniejszego

w niniejszym rozdziale konwencji. Urzędnik konsularny

może oprócz tego wykonywać inne oficjalne funkcje

konsularne, jeśli nie są one sprzeczne z prawem Pań ­

stwa przyjmującego lub którym Państwo to nie sprzeciwia się.

artykułu nie zwalniają zainteresowanych osób od obo-

konsularny, po notyfikacji Państwu

przyjmującemu, może działać jako przedstawiciel Pań­

stwa wysyłającego przy każdej organizacji międzynaro­

dowej.

2.

Urzędnik

3. Urzędnik konsularny ma prawo w związku z wykonywaniem swoich funkcji zwracać się na piśmie lub

ustnie do właściwych organów w swoim okręgu konsularnym, a także do władz centralnych Państwa przyjmującego, jeżeli zezwalają na to ustawy lub inne przepisy

tego Państwa bądź międzynarodowe porozumienia

w tej dziedzinie.

wiązku przestrzegania formalności wymaganych przez

ustawodawstwo Państwa przyjmującego.

Artykuł 34

Urzędnik konsularny ma prawo

1) wydawać, wznawiać ważność i unieważniać paszporty obywateli zgodnie z ustawodawstwem Pań­

stwa wysyłającego;

2) wystawiać dokumenty uprawniające do wjazdu do

Państwa wysyłającego i wprowadzać w tych dokumentach konieczne zmiany;

3) wystawiać wizy.

Artykuł 35

Urzędnik konsularny ma prawo

4. W szczególnych okolicznościach urzędnik kon sularny może za zgodą Państwa przyjmującego wykonywać funkcje poza swoim okręgiem konsularnym.

5. Urzędnik konsularny ma prawo do pobierania

opłat konsularnych zgodnie z ustawodawstwem Pań­

stwa wysyłającego. Kwoty pobierane z tytułu tych opłat

są wolne od wszelkich podatków i opłat Państwa przyjmującego.

Artykuł 31

Urzędnik

konsularny ma prawo bronić interesów

Państwa wysyłającego i jego obywateli.

Artykuł 32

Do zadań urzędnika konsularnego należy popieranie rozwoju stosunków handlowych, gospodarczych,

naukowych i kulturalnych między Państwem wysyłają­

cym i Państwem przyjmującym oraz przyczynianie się

w inny sposób do rozwoju przyjaznych stosunków mię­

dzy nimi.

Artykuł 33

1. Urzędnik konsularny ma prawo

1) prowadzić rejestr obywateli Państwa wysyłającego;

2) przyjmować zawiadomienia i dokumenty dotyczą­

ce urodzeń lub zgonów obywateli Państwa wysyła­

jącego;

1) przyjmować, sporządzać i poświadczać oświadcze­

nia obywateli Państwa wysyłającego, w tym

oświadczenia w sprawach rodzinnych oraz w spra-.

wach obywatelstwa, zgodnie z ustawodawstwem

Państwa wysyłającego;

2) sporządzać, rejestrować, poświadczać i przechowywać testamenty obywateli Państwa wysyłają­

cego;

3) sporządzać, rejestrować i poświadczać umowy, zawierane między obywatelami Państwa wysyłające­

go i poświadczać jednostronne oświadczenia woli,

jeśli te umowy i oświadczenia nie są sprzeczne

z prawem Państwa przyjmującego. Urzędnik konsularny nie może jednak sporządzać, rejestrować

i poświadczać takich umów lub oświadczeń, które

ustanawiają, przenoszą lub likwidują prawa rzeczowe do nieruchomości znajdujących się w Państwie

przyjmującym;

4) sporządzać, rejestrować i poświadczać umowy

między obywatelami Państwa wysyłającego z jednej strony a obywatelami Państwa przyjmującego

lub obywatelami państwa trzeciego z drugiej strony, jeżeli umowy te mają być wykonane lub mają

wywrzeć skutek prawny wyłącznie w Państwie wysyłającym i pod warunkiem, że nie są one sprzeczne z prawem Państwa przyjmującego;

5) legalizować dokumenty wydawane przez organy

Państwa wysyłającego lub Państwa przyjmujące ­

go, a także poświadczać kopie, odpisy i wyciągi

z tych dokumentów;

-

6) tłumaczyć dokumenty i poświadczać zgodność tłu­

maczeń;

7) poświadczać podpisy obywateli Państwa wysyłają­

cego;

8) przyjmować do depozytu dokumenty, pieniądze lub

wszelkie przedmioty od obywateli Państwa wysyłającego bądż na ich rzecz, jeżeli nie jest to sprzeczne z ustawami i innymi przepisami Państwa przyjmującego. Depozyt taki może być wywieziony

z Państwa przyjmującego jedynie z zachowaniem

ustaw i innych przepisów tego Państwa;

9) przyjmować, w celu przekazania osobom uprawnionym, przedmioty zagubione przez obywateli

Państwa wysyłającego podczas ich pobytów

w Państwie przyjmującym;

10) wydawać dokumenty dotyczące pochodzenia towarów.

Artykuł 36

Sporządzone, poświadczone lub przetłumaczone

przez urzędnika konsularnego dokumenty, stosownie

do postanowień artykułu 35 niniejszej konwencji, bę­

dą uznawane w Państwie przyjmującym jako dokumenty wywierające taki sam skutek prawny i posiadające taką samą moc jak dokumenty sporządzone, poświadczone lub przetłumaczone przez właściwe organy Państwa przyjmującego, jeżeli treść i,ch nie jest

sprzeczna z ustawami i innymi przepisami tego Pań­

stwa.

Artykuł 37

Urzędnik konsularny jest uprawniony do doręcza­

nia pism sądowych i pozasądowych oraz dokonywania

przesłuchań na wniosek właściwych organów Państwa

wysyłającego, zgodnie z obowiązującymi umowami

międzynarodowymi, a w braku takich umów - w sposób zgodny z ustawami i innymi przepisami Państwa

przyjmującego. Uprawnienie to może być wykonywane tylko w stosunku do obywateli Państwa wysyłające­

go i bez stosowania środków przymusu.

Artykuł 38

Poz. 815

3. W razie gdy zarządzanie mieniem małoletniego

lub innej osoby nie posiadającej zdolności do czynności prawnych nie jest zapewnione, urzędnik konsularny może proponować osobę do zarządzania tym mieniem lub zwracać się do właściwych organów Państwa

przyjmującego o podjęcie niezbędnych w tym celu

środków.

Artykuł 39

Właściwe

organy Państwa przyjmującego powia-

domią niezwłocznie urzędnika konsularnego o zgonie

obywatela Państwa wysyłającego i przekażą mu bezpłatnie odpis aktu zgonu.

Artykuł 40

1. W razie otwarcia spadku na terytorium Państwa

przyjmującego, właściwy organ tego Państwa poinfor-

muje o tym niezwłocznie urzędnika konsularnego Pań­

stwa wysyłającego, jeżeli spadkobierca, uprawniony

lub zapisobierca jest obywatelem Państwa wysyłające­

go, nie posiadającym stałego miejsca pobytu na terytorium Państwa przyjmującego i nie mającym swego

pełnomocnika na tym terytorium.

2. W razie gdy właściwe organy Państwa przyjmuuzyskają informacje o otwarciu spadku po

zmartym obywatelu Państwa wysyłającego w Pań­

stwie przyjmującym, który nie posiada spadkobiercy

ani wykonawcy testamentu w Państwie ~rzyjmującym,

niezwłocznie informują o tym urzędnika konsularnego

Jącego

Państwa wysyłającego.

3. Urzędn1k konsularny ma prawo

1) podejmować. odpowiednie środki dla zabezpieczenia spadku po zmarłym obywatelu Państwa wysyłającego, znajdującego się na terytorium Państwa

przyjmującego. W celu ochrony interesów obywatela Państwa wysyłającego może on zwracać się do

właściwych organów Państwa przyjmującego i żą­

dać, aby organy te podjęły niezbędne środki dla zabezpieczenia spadku po zmarłym i informowały go

o podjętych środkach, oraz być obecny przy sporządzaniu spisu inwentarza oraz przy nałożeniu

i zdjęciu pieczęci, jeżeli obywatel ten nie jest w inny sposób reprezentowany;

I

1. Właściwe organy Państwa przyjmującego powiadomią urzędnika konsularnego o potrzebie ustanowienia opieki lub kurateli nad niepełneletnim lub

mającym ograniczoną zdolność do czynności prawnych obywatelem Państwa wysyłającego bądż o potrzebie ochrony dóbr znajdujących się w Państwie

przyjmującym, którymi - niezależnie od przyczynyobywatel Państwa wysyłającego nie jest w stanie za-

2) reprezentować i chronić interesy przed sądami i innymi właściwymi organami Państwa przyjmujące­

go obywatela Państwa wysyłającego uprawnionego do spadku lub mającego roszczenia do spadku

w Państwie przyjmującym, niezależnie od obywatelstwa osoby zmarłej, jeżeli obywatel ten jest nieobecny w Państwie przyjmującym lub jest małolet­

ni do czasu ustanowienia swego pełnomocnika.

rządzać.

4., W razie otwarcia spadku po obywatelu Państwa

2. W porozumieniu z właściwymi organami Pań­

stwa przyjmującego urzędnik konsularny może powiadamiać obywateli Państwa ' wysyłającego o sprawach

wymienionych w ust. 1 niniejszego artykułu, a zwłasz­

cza może proponować osoby, które mogłyby występo­

wać w charakterze opiekuna lub kuratora.

wysyłającego, organy Państwa przyjmującego przekażą

urzędnikowi konsularnemu odpis testamentu oraz posiadane informacje o spadkobiercach, ich miejscu zamieszkania lub pobytu, o składzie i wartości masy spadkowej,

a także informacje o tym, czy wszczęte zostało postępo­

wanie spadkowe i w jakim stadium się ono znajduje.

-

3858-

5. Przy realizacji czynności wymienionych w ust. 3

i 4 niniejszego artykułu urzędnik konsularny współpra­

cuje i udziela pomocy, bezpośrednio lub za pośrednic­

twem swego przedstawiciela, właściwemu organowi

Państwa przyjmującego.

6. Jeżeli po zakończeniu postępowania spadkowego lub innych czynności urzędowych w Państwie przyjmującym ruchomości spadkowe lub wartość uzyskana

ze sprzedaży tych ruchomości lub nieruchomości przypadną spadkobiercom uprawnionym lub zapisobiercom, będącym obywatelami Państwa wysyłającego,

nie posiadającym stałego miejsca pobytu w Państwie

przyjmującym i nie mającym swego pełnomocnika,

mienie to lub wartość uzyskana z jego sprzedaży zostaną przekazane, pod warunkiem że

1) spadkobierca, uprawniony lub zapisobierca udowodnią swoje prawo do spadku;

2) uzyska się, w razie potrzeby, zgodę właściwych or-

ganów Państwa przyjmującego na przekazanie

mienia spadkowego lub wartości uzyskanej z jego

sprzedaży;

3) zostały zapłacone lub zabezpieczone wszystkie dłu­

gi spadkowe zgłoszone w terminie określonym

przez ustawy i inne przepisy Państwa przyjmujące­

go;

4)

zostały zapłacone

lub zabezpieczone wszystkie

opłaty spadkowe.

7. Przekazanie mienia i należności do Państwa wysyłającego, stosownie do postanowień ustępu 5 i 6 ni-

niejszego artykułu, może być dokonane jedynie zgodnie z ustawami i innymi przepisami Państwa przyjmującego.

Artykuł 41

1. W przypadku gdy obywatel Państwa wysyłające­

go, nie posiadający stałego miejsca pobytu w Państwie

przyjmującym, zmarł w czasie pobytu w tym Państwie,

mienie pozostałe po nim zostanie zabezpieczone przez

właściwe organy Państwa przyjmującego, a następnie

przekazane, bez specjalnego postępowania, urzędniko­

wi konsularnemu Państwa wysyłającego. Urzędnik

konsularny spłaci długi zaciągnięte przez osobę zmarłą

w czasie jej przebywania w Państwie przyjmującym do

wysokości wartości przekazanych przedmiotów.

2. Do mienia określonego w ust. 1 niniejszego artykułu stosuje się odpowiednio postanowienia artykułu

40 ust. 7 niniejszej konwencji.

Artykuł 42

Jeżeli obywatel Państwa wysyłającego, na skutek

nieobecności lub z innych ważnych przyczyn, nie może w odpowiednim czasie bronić swych praw i intere-

sów, urzędnik konsularny ma prawo reprezentować

go przed władzami Państwa przyjmującego, dopóki

osoba ta nie wyznaczy swego pełnomocnika lub nie

przystąpi osobiście do obrony swoich praw i interesów.

Poz. 815

Artykuł 43

1. Urzędnik konsularny ma prawo komunikować

się i spotykać z każdym obywatelem Państwa wysyła­

jącego,

udzielać mu porad i wszelkiej pomocy,

a w przypadkach koniecznych podejmować kroki w celu udzielenia mu pomocy prawnej. Państwo przyjmujące nie może w jakikolwiek sposób ograniczać kontaktu obywatela Państwa wysyłającego z urzędnikiem

konsularnym, a także ograniczać mu dostępu do urzę­

du konsularnego.

2. Właściwe organy Państwa przyjmującego powiadomią urząd

konsularny bezzwłocznie, to jest nie

później niż w ciągu trzech dni, o aresztowaniu, zatrzymaniu lub pozbawieniu wolności w innej formie obywatela Państwa wysyłającego, licząc od dnia, w którym

zastosowano te środki. Właściwe organy Państwa

przyjmującego są obowiązane przekazywać niezwłocz­

nie wiadomości skierowane przez osobę zatrzymaną,

aresztowaną lub pozbawioną wolności w jakiejkolwiek

innej formie do urzędu konsularnego.

3. Urzędnik konsularny ma prawo bezzwłocznie, to

jest przed upływem czterech dni, odwiedzić i nawiązać

kontakt z obywatelem Państwa wysyłającego, przebywającym w areszcie, zatrzymanym, odbywającym karę

więzienia lub pozbawionym wolności w inny sposób.

Uprawnienia wymienione w niniejszym ustępie realizuje się zgodnie z ustawami i innymi przepisami Pań­

stwa przyjmującego, pod warunkiem jednak, że wspomniane ustawy i przepisy nie mogą przeczyć tym

uprawnieniom.

4. Właściwe organy Państwa przyjmującego powiadomią niezwłocznie urzędnika konsularnego o wy-

padkach, w wyniku których obywatele Państwa wysylub doznali ciężkich uszko-

łającego ponieśli śmierć

dzeń ciała.

Artykuł 44

1. Urzędnik konsularny ma prawo udzielać wszelkiej pomocy statkom Państwa wysyłającego oraz zało­

gom tych statków, podczas ich pobytu w portach, na

wodach terytorialnych lub wewnętrznych Państwa

przyjmującego.

2. Urzędnik konsularny może wchodzić na pokład

statku Państwa wysyłającego niezwłocznie po dokonaniu odprawy przy jego wejściu, a kapitan statku i inni

członkowie załogi oraz pasażerowie mogą nawiązać

z nim kontakt.

3. Urzędnik konsularny może korzystać z prawa

nadzoru i inspekcji w stosunku do statku Państwa wysyłającego i jego załogi. W tym celu może on również

odwiedzać statek, przyjmować wizyty kapitana i innych

członków załogi.

4. Urzędnik konsularny może zwracać się o pomoc

do właściwych organów Państwa przyjmującego we

wszelkich sprawach dotyczących wykonywania czynności w stosunku do statku Państwa wysyłającego, kapitana i innych członków załogi i pasażerów statku.

-

3859-

Poz. 815

Artykuł 45

Artykuł 47

Urzędnik konsularny ma prawo w stosunku do statków Państwa wysyłającego

1. W przypadku gdy sądy lub inne właściwe organy Państwa przyjmującego zamierzają podjąć środki

przymusu, zająć mienie lub prowadzić jakiekolwiek

śledztwo na pokładzie statku Państwa wysyłającego, to

właściwe organy Państwa przyjmującego powinny powiadomić o tym urzędnika konsularnego. Takie zawiadomienie powinno nastąpić przed podjęciem takich

czynności, tak aby umożliwić urzędnikowi konsularnemu lub jego przedstawicielowi obecność w trakcie

przeprowadzania tych czynności. Jeżeli uprzednie zawiadomienie urzędnika konsularnego jest niemożliwe,

właściwe organy Państwa przyjmującego uczynią to

możliwe jak najszybciej, nie później jednak niż w chwili, gdy wspomniane czynności mają zostać rozpoczęte;

Właściwe organy Państwa przyjmującego ułatwią

urzędnikowi konsularnemu widzenie się z osobą zatrzymaną lub aresztowaną i porozumiewanie się z nią,

a także podejmowanie odpowiednich kroków w celu

ochrony interesów takiej osoby.

1) bez uszczerbku dla uprawnień organów Państwa

przyjmującego, wyjaśniać wszelkie zdarzenia, które miały miejsce na statku podczas rejsu i w czasie

postojów, przesłuchiwać kapitana i któregokolwiek

z członków załogi statku, kontrolować dokumenty

statku, przyjmować oświadczenia dotyczące statku, ładunku i podróży, a także ułatwiać wejście i

wyjście oraz przebywanie statku w porcie;

2) rozstrzygać wszelkie spory między kapitanem i innymi członkami załogi statku, łącznie ze sporami

o płace i umowy o pracę;

3) podejmować stosowne kroki w sprawach leczenia

i repatriacji kapitana lub któregokolwiek z człon­

ków załogi statku;

4) udzielać kapitanowi lub innym członkom załogi

ochrony prawnej w ich stosunkach z sądami i innymi organami Państwa przyjmującego i w tym celu

zapewniać im ochronę prawną i pomoc tłumacza;

5) sporządzać, przyjmować, rejestrować lub poświad­

czać deklaracje lub inne dokumenty dotyczące statku, przewidziane ustawodawstwem Państwa wysyłającego;

6) dokonywać wszelkich innych czynności przewidzianych przez ustawodawstwo Państwa wysyłającego

w sprawach żeglugi, pod warunkiem że nie są one

sprzeczne z ustawami i innymi przepisami Państwa

przyjmującego.

Artykuł 46

1. Sądy i inne właściwe organy Państwa przyjmującego nie mogą wykonywać swojej jurysdykcji co do

przestępstw popełnionych na pokładzie statku

stwa wysyłającego, z wyjątkiem

2. Postanowienia ust. 1 niniejszego artykułu stosuje się także w przypadku, gdy kapitan lub członkowie

załogi statku mają być poddani przesłuchaniu na lądzie

przez organy Państwa przyjmującego.

3. Postanowień niniejszego artykułu nie stosuje się

jednak w przypadku normalnej kontroli granicznej, cel nej i sanitarnej, a także wszelkiej czynności wykonywanej na prośbę lub za zgodą kapitana statku.

Artykuł 48

W przypadku gdy członek załogi nie będący obywatelem Państwa przyjmującego opuścił w tym Państwie

bez zgody kapitana statek Państwa wysyłającego, wła­

ściwe organy Państwa przyjmującego, na prośbę

urzędnika konsularnego, udzielą pomocy w poszukiwaniu tej osoby.

Pań­

1) przestępstwa popełnionego przez obywatela lub

przeciwko obywatelowi Państwa przyjmującego

albo przez jakąkolwiek inną osobę lub przeciwko

takiej osobie, jeżeli ta osoba nie jest członkiem załogi statku;

2) przestępstwa naruszającego porządek publiczny,

bezpieczeństwo portu lub wód terytorialnych bądź

wewnętrznych Państwa przyjmującego;

3) przestępstwa naruszającego ustawy lub inne przepisy Państwa przyjmującego dotyczące zdrowia

publicznego, bezpieczeństwa życia na morzu, imigracji, przepisów celnych, zanieczyszczeń morza

lub nielegalnego przewozu narkotyków;

4) przestępstwa zagrożonego według prawa Państwa

przyjmującego karą pozbawienia wolności na czas

nie krótszy niż pięć lat lub karą surowszą.

2. W innych przypadkach wyżej wymienior.e organy mogą działać jedynie na prośbę lub za zgodą urzęd­

nika konsularnego.

Artykuł 49

1. Jeżeli statek Państwa wysyłającego uległ rozbiciu,

uszkodzeniu, osiadł na mieliźnie, został wyrzucony na

brzeg lub doznał innej awarii w Państwie przyjmującym

albo gdy jakikolwiek przedmiot wchodzący w skład ła­

dunku, na skutek awarii statku, został znaleziony na

brzegu lub blisko brzegu Państwa przyjmującego, albo

dostarczony do portu tego Państwa, to właściwe organy Państwa przyjmującego zawiadomią o tym urzędni ­

ka konsularnego w możliwie naj krótszym czasie.

2. W przypadkach wymienionych w ust. 1 niniejszego artykułu właściwe organy Państwa przyjmującego

podejmą wszelkie niezbędne środki w celu zorganizowania ratowania i ochrony statku, pasażerów, załogi,

wyposażenia statku, ładunku, zapasów i innych przedmiotów znajdujących się na statku, a także w celu zapobieżenia naruszeniu własności. Dotyczy to także

przedmiotów stanowiących część statku lub jego ła­

dunku, które znalazły się poza statkiem. O wszelkich

podjętych środkach właściwe organy Państwa przyjmującego

powiadomią

urzędnika

konsularnego

w możliwie naj krótszym czasie.

-

3860-

3. Urzędnik konsularny ma prawo udzielać wszelkiej pomocy takiemu statkowi, pasażerom i członkom

załogi . W tym celu ma prawo zabiegać o pomoc u wła­

ściwych organów Państwa przyjmującego. Urzędnik

konsularny może zwracać się o wszczęcie czynności

wymienionych w ust. 2 niniejszego artykułu, a także zabiegać o podjęcie lub kontynuowanie remontu statku,

lub może zwrócić się do właściwych organów Państwa

przyjmującego z prośbą o podjęcie takich środków.

4. Jeżeli statek Państwa wysyłającego, który doznał

awarii, lub jakikolwiek przedmiot należący do tego statku zostaną znalezione na brzegu lub w pobliżu brzegu

Państwa przyjmującego bądź zostaną dostarczone do

portu tego Państwa i ani kapitan statku, ani właściciel,

ani jego agent, ani ubezpieczyciel nie mogli podjąć

środków w celu zabezpieczenia lub zarządzania takim

statkiem lub przedm iotem, to uznaje się, że urzędnik

konsularny ma prawo w imieniu właściciela do podję­

cia takich środków, jakie mógłby podjąć w takich celach sam właściciel. Postanowienia tego ustępu stosuje s i ę także w odniesieniu do jakiegokolwiek przedmiotu wchodzącego w skład ładunku statku.

5. Jeśli jakikolwiek przedmiot stanowiący część ła­

dunku statku Państwa trzeciego, który doznał awarii,

stanowi własność obywatela Państwa wysyłającego,

został znaleziony na brzegu, w pobliżu brzegu Państwa

przyjmującego lub został dostarczony do portu tego

Państwa i ani kapitan statku, ani właściciel przedmiotu,

ani jego agent, ani ubezpieczyciel nie mogli podjąć środ­

ków w celu zabezpieczenia lub zarządzania takim przedmiotem, to uznaje się, że urzędnik konsularny ma prawo

w imieniu właściciela do podjęcia takich środków, jakie

mógłby podjąć w takich celach sam właściciel.

będzie sprzeczne z postanowieniami innych dwustronnych lub wielostronnych umów lotniczych, obowiązu­

jących między Umawiającymi się Stronami.

Artykuł 52

1. Postanowienia niniejszej konwencji stosuje

się odpowiednio w

razie wykonywania funkcji konsularnych przez przedstawicielstwo dyplomatyczne.

2. Nazwiska członków przedstawicielstwa dyplomatycznego, przydzielonych do wydziału konsularnego lub w inny sposób powołanych do wykonywania

funkcji konsularnych przedstawicielstwa, są notyfikowane ministerstwu spraw zagranicznych Państwa

przyjmującego lub władzy wyznaczonej przez to ministerstwo.

3. Przy wykonywaniu funkcji konsularnych przedstawicielstwo dyplomatyczne może zwracać się do

1) władz miejscowych okręgu konsularnego;

2) władz centralnych Państwa przyjmującego, jeże­

li jest to dopuszczalne na podstawie ustaw i innych przepisów oraz zwyczajów Państwa przyjmującego lub odpowiednich umów międzynaro­

dowych.

4. Przywileje i immun itety członków przedstawicielstwa dyplomatycznego, wymienionych w ust. 2 niniejszego artykułu , podlegają nadal normom prawa

międzynarodowego dotyczącym stosunków dyplomatycznych.

ROZDZIAŁ V

Artykuł 50

1. Jeżeli kapitan lub inny członek załogi statku Pań­

stwa wysyłającego zmarł lub zaginął w Państwie

przyjmującym na statku lub na lądzie, kapitan lub jego

zastępca oraz urzędnik konsularny Państwa wysyłają­

cego są wyłącznie kompetentni do sporządzenia spisu

inwentarza przedmiotów, walorów i innego mienia,

pozostawionych przez zmarłego lub zaginionego, i do

dokonania innych czynności koniecznych dla zabezpieczenia mienia i jego przekazania w celu likwidacji

spadku.

2. W razie śmierci albo zaginięcia kapitana statku

lub innego członka załogi, będącego obywatelem Pań­

stwa przyjmującego, kapitan lub jego zastępca przesyła kopię spisu inwentarza wymienionego w ust. 1 niniejszego artykułu organom Państwa przyjmującego,

które właściwe są do dokonania wszelkich czynności

koniecznych dla zabezpieczenia mienia i w razie potrzeby do likwidacji spadku . Organy te poinformują

o swych czynnościach urząd konsularny Państwa wysyłającego .

Artykuł 51

Postanowienia artykułów 44-50 niniejszej konwencji stosuje się odpowiednio również do statków

powietrznych, pod warunkiem że zastosowanie to nie

Poz. 815

Postanowienia końcowe

Artykuł 53

1. Konwencja niniejsza podlega ratyfikacji i wejdzie

w życie po upływie trzydziestu dni od dnia wymiany

dokumentów ratyfikacyjnych, która nastąpi w Zagrzebiu.

2. Niniejsza konwencja zawarta jest na czas nie

określony. Może ona być wypowiedziana w drodze no-

tyfikacji przez każdą z Umawiających się Stron. W takim wypadku utraci moc po upływie sześciu miesięcy

od dnia wypowiedzenia.

Na dowód czego Pełnomocnicy Umawiających się

Stron podpisali niniejszą konwencję i opatrzyli ją pieczęciami.

Sporządzono w Warszawie dnia 21 lutego 1995 r.

w dwóch egzemplarzach, każdy w językach polskim

i chorwackim, przy czym obydwa teksty mają jednakową moc.

W imieniu

Rzeczypospolitej Polskiej

W imieniu

Republiki Chorwacji

E. Wyzner

Ivo Sanader

-

3861 -

Poz. 815, 816 i 817

Po zaznajomieniu się z powyższą konwencją w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej oświadczam, że

-

została ona uznana za słuszną zarówno w całości, jak i każde z postanowień w niej zawartych,

-

jest przyjęta, ratyfikowana i potwierdzona,

-

będzie niezmiennie zachowywana.

Na dowód czego wydany został akt niniejszy, opatrzony pieczęcią Rzeczypospolitej Polskiej.

Dano w Warszawie dnia 2 kwietnia 1996 r.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej: A. Kwaśniewski

L.S.

Minister Spraw Zagranicznych: D. Rosati

816

OŚWIADCZENIE RZĄDOWE

z dnia 24 czerwca 1997 r.

w sprawie wymiany dokumentów ratyfikacyjnych Konwencji konsularnej między Rzecząpospolitą Polską

a Republiką Chorwacji, sporządzonej w Warszawie dnia 21 lutego 1995 r.

Podaje się niniejszym do wiadomości, że zgodnie

z artykułem 53 ust. 1 Konwencji konsularnej między

Rzecząpospolitą Polską a Republiką Chorwacji, sporzą­

dzonej w Warszawie dnia 21 lutego 1995 r., nastąpiła

w Zagrzebiu dnia 6 czerwca 1997 r. wymiana dokumentów ratyfikacyjnych wymienionej konwencji.

Powyższa konwencja wchodzi w życie dnia 6 lipca

1997 r.

Minister Spraw Zagranicznych: w z. R. Mroziewicz

817

UMOWA

między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Filipin w sprawie unikania podwójnego opo-

datkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu,

sporządzona w Manili dnia 9 września 1992 r.

W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

podaje do powszechnej wiadomości

W dniu 9 września 1992 r. została sporządzona w Manili Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej

a Rządem Republiki Filipin w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu w następującym brzmieniu