Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 września 1997 r. w sprawie udzielenia wyróżnień oraz postępowania dyscyplinarnego w Urzędzie Ochrony Państwa.

§ 1.1. Rozporządzenie normuje szczegółowe zasady i tryb udzielania wyróżnień, przeprowadzania postę­

powań dyscyplinarnych, wymierzania kar i ich wykonywania, odwoływania się od wymierzonych kar, a także właściwość przełożonych w tych sprawach.

2. Użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają

1) "ustawa" - ustawę z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzę­

dzie Ochrony Państwa (Dz. U. Nr 30, poz. 180,

z 1991 r. Nr 94, poz. 422 i Nr 107, poz. 461, z 1992 r.

Nr 54, poz. 254, z 1994 r. Nr 53, poz. 214, z 1995 r.

Nr 4, poz. 17, Nr 34, poz. 163 i Nr 104, poz. 515,

z 1996 r. Nr 59, poz. 269, Nr 106, poz. 496 i Nr 156,

poz. 775 oraz z 1997 r. Nr 28, poz. 153, Nr 70,

poz. 443 i Nr 88, poz. 554),

2) "jednostka organizacyjna" - jednostkę wymienioną w § 3 ust. 1 statutu Urzędu Ochrony Państwa

stanowiącego załącznik do rozporządzenia Prezesa

Rady Ministrów z dnia 6 grudnia 1996 r. w sprawie

nadania statutu Urzędowi Ochrony Państwa (Dz. U.

Nr 145, poz. 675), delegaturę Urzędu Ochrony Pań­

stwa oraz utworzony przez Szefa Urzędu Ochrony

Państwa ośrodek szkolenia,

3) "przewinienie" - czyn podlegający odpowiedzialności dyscyplinarnej.

Rozdział 2

Władza dyscyplinarna

§ 2. 1. Władza dyscyplinarna obejmuje prawo do

wyróżniania

oraz wymierzania kar dyscyplinarnych

i ich wykonywania.

2. W Urzędzie Ochrony Państwa władzę dyscypli-

3. Przełożonym jest również funkcjonariusz, któremu powierzono pełnienie obowiązków szefa lub kierownika jednostki organizacyjnej.

4. Szef Urzędu Ochrony Państwa posiada władzę

dyscyplinarną wobec wszystkich funkcjonariuszy.

5. Kierownicy jednostek organizacyjnych posiadają władzę dyscyplinarną wobec funkcjonariuszy peł­

niących służbę w podległych jednostkach organizacyj-

nych, z wyłączeniem funkcjonariuszy zajmujących stanowiska: zastępców kierowników jednostek organizacyjnych, doradców Szefa Urzędu Ochrony Państwa,

radców prawnych oraz głównych specjalistów.

§ 3. 1. Funkcjonariusz przeniesiony do pełnienia

służby albo delegowany do czasowego pełnienia służ­

by podlega władzy dyscyplinarnej przełożor'iego w jednostce organizacyjnej, do której został przeniesiony

lub delegowany.

2. Funkcjonariusz pozostający bez przydziału służ­

bowego podlega władzy dyscyplinarnej przełożonego,

w którego dyspozycji pozostaje.

3. Funkcjonariusz urlopowany lub oddelegowany

do pracy (służby) poza Urzędem Ochrony Państwa

podlega władzy dyscyplinarnej kierownika jednostki

organizacyjnej, w której ostatnio pełnił służbę.

Rozdział 3

Zasady i tryb udzielania wyróżnień

§ 4. 1. Przełożony posiadający władzę dyscyplinarną może udzielić funkcjonariuszom wyróżnień wymie-

nionych wart. 74 pkt 1-4. ustawy.

2. Krótkoterminowego urlopu udziela się w wymiarze do 10 dni kalendarzowych, nie więcej niż 15 dni

w roku.

3. Właściwość przełożonych oraz postępowanie

w sprawach udzielania wyróżnień wymienionych

wart. 74 pkt 5-8 ustawy regulują odrębne przepisy.

4. Jeżeli przełożony uzna, że funkcjonariusz zasłu­

guje na wyższe wyróżnienie niż to, którego może udzielić, występuje z wnioskiem do uprawnionego przełożo­

nego o udzielenie takiego wyróżnienia.

narną posiadają

§ 5. 1. Wyróżnień udziela się w sposób uroczysty.

1) Szef Urzędu Ochrony Państwa,

2) kierownicy jednostek organizacyjnych

- zwani dalej "przełożonymi".

2. Udzielone funkcjonariuszowi wyróżnienie, z zastrzeżeniem ust. 4, podlega ogłoszeniu w rozkazie, który podaje się do wiadomości funkcjonariuszom jed-

-

3591 -

nostki organizacyjnej, w której pełni on służbę, a na polecenie Szefa Urzędu Ochrony Państwa - wszystkim

funkcjonariuszom Urzędu.

3. W rozkazie podaje się stopień, nazwisko, imię

wyróżnionego, rodzaj wyróżnienia oraz krótki opis czynu bądź osiągnięcia, za które zostaje wyróżniony. Jeden egzemplarz rozkazu włącza się do akt osobowych

wyróżnionego.

4. Przepis ust. 2 nie dotyczy wyróżnienia, o którym

mowa wart. 74 pkt 1 ustawy.

§ 6. Nie można wyróżniać funkcjonariusza

1) przeciwko któremu jest prowadzone postępowanie

karne lub dyscyplinarne,

2) ukaranego karą dyscyplinarną przed jej zatarciem,

3) w okresie próby ustalonej orzeczeniem o warunkowym zawieszeniu wykonywania kary lub o warunkowym umorzeniu postępowania karnego,

4) skazanego prawomocnym orzeczeniem sądu na

karę ograniczenia wolności lub grzywnę, przez 1

rok od wykonania kary.

Rozdział 4

Odpowiedzialność dyscyplinarna

Poz. 746

5) nadużycie zajmowanego stanowiska do osiągnię­

cia korzyści materialnej lub osobistej,

6) wprowadzenie się w stan ograniczający zdolność

wykonywania zadania służbowego lub uniemożli­

wiający jego wykonanie,

7) utrata dokumentów związanych ze służbą z winy

funkcjonariusza,

8) utrata broni służbowej z winy funkcjonariusza.

§ 8. 1. Rodzaje kar dyscyplinarnych określa art. 119

us~. 1 i 2 ustawy.

2. Kary dyscyplinarne, wymienione wart. 119 ust. 1

pkt 1-5 oraz w ust. 2 ustawy, wymierzają przełożeni.

3. Przełożony, który uzna, że funkcjonariuszowi należy wymierzyć karę dyscyplinarną, inną niż wymienio-

ne w ust. 2, występuje do Szefa Urzędu Ochrony Pań­

stwa z wnioskiem o wymierzenie takiej kary.

4. Kary dyscyplinarne, wymienione wart. 119 ust. 1

pkt 7 i 8 ustawy, są wymierzane w trybie określonym

wart. 42 ustawy.

5. Kary dyscyplinarne, wymienione wart. 119 ust. 1

pkt 6, 9 i 10 ustawy, wymierza Szef Urzędu Ochrony

Państwa.

Rozdział 5

§ 7.1. Funkcjonariusz ponosi odpowiedzialność

dyscyplinarną za

Postępowanie dyscyplinarne

1) popełnienie przestępstwa lub wykroczenia,

§ 9. 1. Postępowanie dyscyplinarne wszczyna się,

2) naruszenie dyscypliny służbowej,

3) inne czyny, za które, w myśl odrębnych przepisów,

właściwe organy są uprawnione do nakładania kar

porządkowych lub stosowania grzywny w celu

przymuszenia.

2. Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności

1) niedopełnienie obowiązków funkcjonariusza wynikających z roty złożonego ślubowania, przepisów

ustawy oraz przepisów wydanych na jej podstawie,

2) odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu

lub polecenia służbowego, z wyjątkiem przypadku

określonego wart. 46 ust. 2 ustawy, oraz gdy funkcjonariusz odmówi wykonania polecenia służbo­

wego, które nie pozostaje w związku z pełnieniem

służby,

3) zaniechanie czynności służbowej wynikającej z przepisów prawa albo wykonanie jej w sposób niedbały

lub sprzeczny z obowiązującymi zasadami,

4) świadome wprowadzenie w błąd przełożonego lub

innego funkcjonariusza, jeżeli spowodowało to lub

mogło spowodować szkodę dla służby, funkcjonariusza bądź innej osoby,

jeżeli

zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia

przewinienia przez funkcjonariusza.

2. Celem postępowania

w szczególności

dyscyplinarnego

jest

1) ustalenie, czy przewinienie rzeczywiście zostało popełnione oraz w jakim czasie i przez kogo,

2) wszechstronne wyjaśnienie przyczyn i okoliczności

popełnienia przewinienia.

§ 10. 1. Postępowanie dyscyplinarne wszczyna

z urzędu przełożony.

2. Przełożony może wszcząć postępowanie dyscyplinarne także na wniosek sądu, prokuratora, organu

powołanego do orzekania w sprawach o wykroczenia

albo innego zainteresowanego organu, instytucji lub

innej osoby.

§ 11. 1. Przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego można podjąć niezbędne czynności wyjaśnia­

jące, jeżeli wiadomość o popełnieniu przewinienia budzi wątpliwości, w szczególności co do popełnienia tego czynu lub co do osoby sprawcy.

2. Czynności, o których mowa w ust. 1, powinny

być ukończone w terminie 14 dni od dnia ich podjęcia.

-

3592-

§ 12. 1. Nie wszczyna się postępowania dyscyplina rnego, a wszczęte umarza, gdy

1) czynu nie popełniono albo czyn nie zawiera znamion przewinienia,

2) postępowanie karne zakończyło się orzeczeniem

uniewinniającym, a czyn nie stanowił naruszenia

dyscypliny służbowej,

3) sprawca przewinienia nie podlega orzecznictwu

dyscyplinarnemu,

o

którym

mowa

6) p o stępowanie co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocn ie ukończone lub

wszczęte wcześniej toczy się.

2.

Postępowania

§ 14. 1. Postępowanie dyscyplinarne przeprowadza

przełożony lub wyznaczony przez niego funkcjonariusz

albo trzyosobowa komisja, zwani dalej "prowadzącym

postępowanie". W wypadku powołania komisji wyznacza się przewodniczącego, który kieruje pracami komi-

sji.

2. Postępowanie dyscyplinarne przeciwko funkcjonariuszowi z korpusu oficerskiego przeprowadza funkcjonariusz w stopniu oficera; przepis ust. 1 stosuje się

odpowiednio.

§ 15. 1. Funkcjonariusza wyłącza się od prowadzenia postępowania dyscyplinarnego, jeżeli

4) sprawca przewinienia zmarł,

5) nastąpiło

przedawnienie,

wart. 120 ustawy,

Poz. 746

dyscyplinarnego

można

nie

wszczynać, a wszczęte można umorzyć, gdy okoliczno-

śc i po p ełnionego przewinienia nie budzą wątpliwości,

a naruszenie dyscypliny służbowej jest znikome.

3. Przełożony może odstąpić od prowadzenia post ęp owania dyscyplinarnego, jeżeli wina funkcjonariu-

sza nie budzi wątpliwości i nie zachodzi potrzeba wymierzenia kary surowszej niż nagana z ostrzeżeniem,

po uprzednim uzyskaniu zgody tego funkcjonariusza

na poddanie się karze dyscyplinarnej bez prowadzenia

post ę p owania dyscyplinarnego.

§ 13. 1. Wszczęcie postępowania dyscyplinarnego

na stępuje w formie postanowienia , którego odpis nie-

zwłocz nie doręcza się obwinionemu oraz dyrektorowi

Biura Kadr i Szkolenia.

2. Postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarn ego powinno zawierać

1) st opień, imię , nazwisko i stanowisko służbowe

fu nkcjonariusza wydającego postanowienie,

2) da t ę i m iejsce wydania,

3) sto p ień, imię, nazwisko i stanowisko służbowe obwi nionego,

1) sprawa dotyczy go bezpośrednio,

2) jest małżonkiem obwinionego lub osoby przez niego pokrzywdzonej,

3) jest krewnym lub powinowatym obwinionego lub

pokrzywdzonego, w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania karnego dotyczących wyłączenia

sędziego, z mocy prawa, od udziału w sprawie,

4) był świadkiem zdarzenia,

5) między nim a obwinionym lub pokrzywdzonym zachodzi stosunek osobisty mogący wywołać wątpli­

wości co do bezstronności prowadzącego postępo­

wanie.

2.

Prowadzącego

postępowanie

dyscyplinarne

można wyłączyć od udziału w tym postępowaniu z in-

nych uzasadnionych przyczyn.

3. Prowadzący postępowanie dyscyplinarne bada

z urzędu, czy nie zachodzą okoliczności uzasadniające

jego wyłączenie od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym.

4. Prowadzący postępowanie dyscyplinarne powiadamia o zaistnieniu okoliczności wymienionych

w ust. 1 przełożonego, który go wyznaczył, a jeżeli postępowanie dyscyplinarne prowadzi kierownik jednostki organizacyjnej - Szefa Urzędu Ochrony Pań­

stwa.

5. Obwiniony i pokrzywdzony mogą złożyć do przektóry wszczął postępowanie dyscyplinarne,

wniosek o wyłączenie prowadzącego postępowanie

z przyczyn, o których mowa w ust. 1 lub 2, a jeżeli postępowanie dyscyplinarne prowadzi kierownik jednostki organizacyjnej - do Szefa Urzędu Ochrony Pań­

stwa.

łożonego,

4) powołanie podstawy prawnej ,

5) ok re śl enie zarzucanego przewinienia,

6) pod anie przepisu, który został naruszony,

7) oznaczenie osoby albo członków komisji do prowadzenia postępowania (prowadzący postępowanie),

8) uzasadnienie .

w toku postępowania dyscyplinarnego

obwinionemu należy zarzucić ponadto

czyn nie obj ęty postanowieniem o wszczęciu postępo­

wania dyscyplinarnego albo czyn w zmienionej w istotny sposób postaci, wydaje się nowe stosowne postanowienie. Przepis ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio.

3.

6. O wyłączeniu prowadzącego postępowanie

stwierdza się postanowieniem. W wypadku, o którym

mowa w ust. 2, postanowienie powinno zawierać uzasadnienie.

Jeżeli

okaże się , że

7. Przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio do

czynności, o których mowa w § 11.

§ 16. 1. Prowadzący postępowanie dyscyplinarne

zbiera dowody i podejmuje czynności niezbędne do

-

3593-

wyjaśnienia sprawy, a w szczególności: przesłuchuje

obwinionego, świadków i pokrzywdzonych, zleca lub

występuje do przełożonego z wnioskiem o zlecenie

przeprowadzenia odpowiednich badań i ekspertyz oraz

zasięga niezbędnych opinii.

2. O przeprowadzenie czynności poza miejscowoktórej toczy się postępowanie dyscyplinarne,

można zwrócić się do kierownika jednostki organizacyjnej Urzędu Ochrony Państwa, właściwego dla miejsca, w którym czynność ta ma być dokonana.

3) okoliczności nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia

sprawy lub dowodu nie da się przeprowadzić.

4. Oddalenie wniosku wymaga wydania postanowienia.

§ 20.1. Obrońcę ustanawia się na piśmie.

ścią, w

2. Obrońcy, z zastrzeżeni em ust. 3, przysługują

uprawnienia obwinionego, chyba że ten ograniczy je

w sposób wyraźny.

3.

3. Z przesłuchania obwinionego, świadków i bie-

Obrońca

ma prawo

uczestn i czyć

w czynno-

ściach, w których udział obwinionego jest obowiązko­

głych w sprawie sporządza się protokół.

wy.

4. Przed przesłuchaniem prowadzący postępowa­

nie dyscyplinarne uprzedza świadka, biegłego i pokrzywdzonego o odpowiedzialności karnej za fałszywe

zeznania.

5. Materiały przekazane przez organy, instytucje lub

osoby określone w § 10 ust. 2 włącza się do akt postę­

powania dyscyplinarnego.

§ 17. 1. Prowadzący postępowanie dyscyplinarne

wydaje postanowienia, jeżeli rozporządzenie tak stanowi. Postanowienie doręcza się obwinionemu. Przepis

§ 13 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

2. Na postanowienie przysługuje zażalenie, o ile

rozporządzenie tak stanowi.

3. Zażalenie wnosi się za pośrednictwem wydające ­

go postanowienie, w terminie 3 dni od doręczenia postanowienia, do przełożonego, a jeżeli postanowienie

wydał ten przełożony - do Szefa Urzędu Ochrony Pań­

stwa.

§ 18. W toku postępowania dyscyplinarnego obwiniony ma prawo do

1) odmowy składania wyjaśnień,

§ 19. 1. Wnioski o przeprowadzenie dowodów zgła­

sza się na piśmie prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne, ze wskazaniem okoliczności, które mają być

udowodnione.

dyscyplinarne nie

może odmówić przeprowadzenia dowodów mających

istotne znaczenie dla wyjaśnienia sprawy.

3.

Wniosku

o

przeprowadzenie

powania.

2. W uzasadnionych wypadkach przełożony może

postanowić o przedłużeniu postępowania dyscyplinar-

nego na czas oznaczony.

§ 22. 1. Przełożony może zawiesić postępowanie

dyscyplinarne do czasu prawomocnego zakończenia

postępowania karnego, zwłaszcz a gdy ukaranie dyscyplinarne zależy od wyników postępowania karnego

i czyn nie stanowi naruszenia dyscypliny służbowej.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, gdy popełnienie

przestępstwa przez funkcjonariusza jest oczywiste i po-

zostawienie go w służbie godzi w jej interes.

3. Przełożony może zawiesić postępowanie dyscyplinarne, gdy zachodzi długotrwała przeszkoda uniemożliwiająca prowadzenie postępowania.

przysługuje zażalenie.

3) ustanowienia obrońcy spośród funkcjonariuszy, jeżeli funkcjonariusz ten wyrazi na to zgodę.

Prowadzący postępowanie

§ 21. 1. Postępowanie dyscyplinarne powinno być

ukończone w terminie 30 dni od dnia wszczęcia postę­

4. Na postanowienie o zawieszeniu postępowania

dyscyplinarnego obwinionemu i pokrzywdzonemu

2) zgłaszania wniosków dowodowych,

2.

4. Obrońca nie może ustanowić dla obwinionego

innych obrońców.

dowodu

nie

uwzględnia się, gdy

1) przeprowadzenie dowodu jest niedopuszczalne,

2) okoliczność, która ma zostać udowodniona, jest już

udowodniona zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy,

5. Po ustaniu przyczyn uzasadniających zawieszenie postępowania dyscyplinarnego przełożony wydaje

postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowa­

nia.

§ 23. 1. Jeżeli prowadzący postępowanie dyscyplinarne uzna, że zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności sprawy, zaznajamia obwinioneg o z materiałami postępowania dyscyplinarnego, poucza go o prawie osobistego przejrzenia akt i zgłoszenia wniosku o ich uzupełnienie w terminie 3 dni. Obrońca ma prawo przeglą­

dać akta postępowania dyscyplinarnego w ciągu 3 dni

przed datą końcowego zaznajomienia obwinionego

z materiałami postępowania.

2. Obwiniony ma prawo, w terminie 3 dni od daty

ust. 1, złożyć

wniosek o uzupełnienie postępow ania; o prawie tym

należy obwinionego pouczyć.

zakończenia czynności wymienionych w

-

3594-

Poz. 746

3. Wniosek o uzupełnienie postępowania dyscyplinarnego rozpatruje prowadzący postępowanie. Na postanowienie o odmowie uwzględnienia wniosku o uzupełnienie postępowania obwinionemu przysługuje za-

cach przewidzianych w ustawie, oceniając stopień niebezpieczeństwa czynu i biorąc pod uwagę cele kary,

które ma ona osiągnąć w stosunku do ukaranego.

żalenie.

2. Przy wymiarze kary dyscyplinarnej bierze się pod

uwagę w szczególności: rod zaj i wag ę przewinienia,

okoliczności, w jakich zostało popełnione, pobudki czynu, stopień winy, zachowanie się obwinionego przed

i po popełnieniu przewinienia, okres pozostawania

w służbie i opinię służbową.

4. Z czynności zaznajomienia obwinionego z aktami postępowania dyscyplinarnego sporządza się protokół .

§ 24. 1. Jeżeli nie zachodzi potrzeba uzupełnienia

postępowania dyscyplinarnego, prowadzący wydaje

3. Wymiar kary dyscyplinarnej powinien ponadto

postanowienie o zamknięciu postępowania i sporzą­

dza, w terminie 3 dni, sprawozdanie kończące postępo­

wanie.

uwzględniać, czy przewinienie było popełnione pod

wpływem alkoholu, środka odurzającego oraz czy

w stosunku do funkcjonariusza jest już orzeczona kara

dyscyplinarna.

2. Sprawozdanie kończące postępowanie dyscyplinarne powinno zawierać

1) stopień, imię, nazwisko i stanowisko służbowe

funkcjonariusza, który prowadził postępowanie,

2) stanowisko służbowe przełożonego, który wydał

postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego,

3) stopień, imię, nazwisko i stanowisko służbowe obwinionego,

4) dokładne określenie zarzucanego obwinionemu

czynu, ze wskazaniem czasu, miejsca, sposobu

i okoliczności popełnienia zarzucanego czynu oraz

jego skutków,

5) opis ustalonego stanu faktycznego na podstawie

zebranych dowodów,

6) wnioski dotyczące umorzenia postępowania dyscyplinarnego bądź wymiaru kary, z uzasadnieniem

i wskazaniem okoliczności łagodzących i obciążają­

cych.

3. Przepis ust. 2 pkt 1 stosuje się odpowiednio do

komisji, o której mowa w § 14 ust. 1.

Rozdział 6

Zasady wymierzania kar dyscyplinarnych

§ 25. 1. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego orzeka się o

1) umorzeniu postępowania dyscyplinarnego albo

2) uniewinnieniu lub uznaniu obwinionego za winnego popełnienia przewinienia i wymierzeniu kary.

2. Orzeczenia, o których mowa w ust. 1, wydaje się

nie później niż w ciągu 7 dni od dnia sporządzenia sprawozdania kończącego postępowania dyscyplinarne.

3. Umorzenie postępowania dyscyplinarnego wymaga wydania postanowienia. Na postanowienie obwinionemu i pokrzywdzonemu przysługuje zażalenie.

Przepisy § 28-30 i 32 stosuje się odpowiednio.

§ 26. 1. Uprawniony do wymierzenia kary dyscyplinarnej wymierza ją według swego uznania w grani-

4. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, za jedno przewinienie wymierza się tylko jedną karę dyscyplinarną,

a za kilka przewinień rozpatrywanych łącznie - karę

dyscyplinarną odpowiednio surowszą.

§ 27. Jeżeli przełożony uzna, że należy wymierzyć

karę, do której wymierzenia nie jest uprawniony, akta

postępowania dyscyplinarnego przesyła niezwłocznie

Szefowi Urzędu Ochrony Państwa z wn ioskiem o wymierzenie określonej kary. Wniosek przełożonego nie

wiąże Szefa Urzędu Ochrony Państwa.

§ 28. 1. Decyzja o ukaraniu powinna zawierać

1) imię i nazwisko przełożonego , który wydał orzeczenie, z podaniem jego stopnia oraz stanowiska sł uż­

bowego,

2) datę i miejsce wydania,

3) stopień, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe

obwinionego,

4) opis zarzucanego obwinionemu czynu, wraz z podaniem przepisu, który został naruszony,

5) rozstrzygnięcie w sprawie,

6) uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia,

7) pouczenie o prawie wniesienia odwołania ,

8) podpis przełożonego i pieczęć jednostki.

2. Rozstrzygnięcie powinno zawierać stwierdzenie

rodzaju winy i rodzaju wymierzo nej kary dyscyplinarnej.

3. Decyzję o ukaraniu doręcza się niezwłocznie obwinionemu oraz przesyła Szefowi Urzędu Ochrony

Państwa .

4. W wypadku gdy w uzasadnieniu decyzji zostały

zawarte wiadomości stanowiące tajemnicę państwo­

wą lub służbową, obwinionemu doręcza się decyzję

bez uzasadnienia z zawiadomieniem, że uzasadnienie

zostało sporządzone.

5. Obwiniony i jego obrońca mają prawo zapoznać się z uzasadnieniem, o którym mowa w ust. 4.

-

3595 -

Przed udostępnieniem uzasadnienia przełożony lub

prowadzący postępowanie poucza o obowiązku zachowania w tajemnicy wiadomości zawartych w uzasadnieniu i uprzedza o skutkach niedopełnienia tego

§ 33. Przepisy dotyczące postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio w postępowaniu odwoławczym. Przepisy § 11 , 13, § 21 ust. 2 i § 23 nie mają zastosowania .

obowiązku.

§ 34. W postępowani u odwoławczym nie można

6. Fakt przeprowadzenia czynności, o których mowa w ust. 5, obwiniony i obrońca potwierdzają własno­

ręcznym podpisem.

Rozdział 7

Postępowanie odwoławcze

§ 29. 1. Odwołanie od decyzji o ukaraniu wnosi się

na piśmie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia decyzji,

za pośrednictwem przełożonego, który wydał decyzję,

do Szefa Urzędu Ochrony Państwa.

2. Wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje

wykonanie decyzji o ukaraniu.

3. Decyzja, od której nie wniesiono w terminie od wołania, staje się, po upływie tego terminu, prawomocna i podlega wykonaniu.

4. Jeżeli decyzja została wydana przez Szefa Urzę­

du Ochrony Państwa, odwołanie nie przysługuje, jednakże obwiniony, w terminie 7 dni, może zwrócić się do

Szefa Urzędu Ochrony Państwa z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

§ 30. Przełożony, który wydał decyzję o ukaraniu,

niezwłocznie przesyła odwołanie wraz z aktami postę­

powania dyscyplinarnego Szefowi Urzędu Ochrony

Państwa.

§ 31. 1. W postępowaniu odwoławczym nie przeprowadza się postępowania dowodowego co do istoty

sprawy.

2. W postępowaniu odwoławczym, w wyjątkowych

wypadkach, uznając potrzebę uzupełnienia materiałów

postępowania dyscyplinarnego, można dopuścić dowód, jeżeli przyczyni się to do przyspieszenia postępo­

wania.

§ 32. 1. Szef Urzędu Ochrony Państwa, po rozpoznaniu odwołania, wydaje decyzję o

1) utrzymaniu orzeczenia w mocy,

2) zmianie orzeczenia albo

3) uchyleniu orzeczenia i skierowaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez przełożonego, z jednoczesnym wytknięciem uchybień.

2. Jeżeli

pozwalają

na to zebrane dowody, Szef

Urzędu Ochrony Państwa zmienia zaskarżone orzecze-

nie, wydając decyzję odmiennie co do istoty, lub uchyla je i umarza postępowanie; w innych wypadkach

uchyla orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego

rozpoznania przez przełożonego.

wymierzyć

kary surowszej

niż

orzeczona w decyzji

o ukaraniu.

§ 35. W wypadku, o którym mowa w § 32 ust. 1

pkt 3, wolno w dalszym postępowaniu orzec karę su rowszą niż orzeczona w uchylonym orzeczen iu.

Rozdział 8

Wykonywanie kar dyscyplinarnych

§ 36. 1. Prawomocna decyzja o ukaraniu podlega

niezwłocznemu wykonaniu .

2. Wykonanie kary zarządza przełożony.

§ 37.1. Decyzję o ukaraniu włącza się do akt osobowych ukaranego .

2. Przełożony, który wydał decyzję o ukaraniu, molub

niektórym funkcjonariuszom jednostki organizacyjnej

Urzędu Ochrony Państwa, w której ukarany pełni służ­

bę, mając na uwadze względy wychowawcze lub prewencyjne wydanego orzeczenia.

że taką decyzję podać do wiadomości wszystkim

§ 38. 1. Wykonan ie kar dyscyplinarnych polega na

1) przeprowadzeniu rozmowy i wytknięciu niewłaści­

wego postępowania - w razie wymierzenia kar

upomnienia, nagany i surowej nagany,

2) przeprowadzeniu rozmowy, wytknięciu niewłaści­

wego postępowania i uprzedzeniu ukaranego

o możliwości wymierzenia kary przeniesienia na

niższe stanowisko służbowe lub kary surowszej, jeżeli ponownie popełni przewinienie - w razie wymierzenia kary nagany z ostrzeżeniem lub kary

ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku służbowym,

3) wydaniu rozkazu personalnego o mianowaniu na

niższe stanowisko służbowe - w razie wymierzenia kary wyznaczenia na niższe stanowisko,

4) wydaniu rozkazu (zarządzenia) o utracie posiadanego stopnia i powrocie do stopnia bezpośrednio niż­

szego - w razie wymierzenia kary obniżenia stopnia,

5) wydaniu rozkazu (zarządzenia) o utracie przez ukaranego posiadanego stopnia oficerskiego i nadaniu stopnia szeregowego - w razie wymierzenia

kary pozbawienia stopnia oficerskiego,

6) przeprowadzeniu rozmowy, wytknięciu niewłaści­

wego postępowania i ostrzeżeniu , że za ponowne

popełnienie przewinienia ukarany może być wydalony ze służby - w razie wymierzenia kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby,

-

3596-

7) wydaniu rozkazu personalnego o zwolnieniu ze

służby - w razie wymierzenia kary wydalenia ze

służby,

8) zatrzymaniu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów mechanicznych lub innych pojazdów na okres ustalony w orzeczeniu o ukaraniu

- w razie wymierzenia kary zakazu prowadzenia

pojazdów mechanicznych lub innych pojazdów.

2. W razie zwolnienia funkcjonariusza ze służby,

Szef Urzędu Ochrony Państwa lub upoważniony przez

niego funkcjonariusz przekazuje zatrzymane dokumenty, uprawniające do prowadzenia pojazdów mechanicznych lub innych pojazdów, organowi właściwemu

do wydawania tych dokumentów, z podaniem podstawy prawnej, przyczyn i okc1iczności ich zatrzymania.

Rozdział 9

Zatarcie i darowanie kar dyscyplinarnych

§ 39. 1. Zatarcie kary dyscyplinarnej polega na

uznaniu kary za niebyłą oraz usunięciu z akt osobowych funkcjonariusza decyzji o ukaraniu i uczynieniu

nieczytelnym informacji o ukaraniu.

2. Zatarcie kary dyscyplinarnej nie usuwa skutków

wykonania kary.

3. Jeżeli funkcjonariusz popełnił przewinienie dyscyplinarne, za które została mu wymierzona kara dyscyplinarna przed upływem okresu wymaganego do zatarcia uprzedniego ukarania, jest dopuszczalne tylko

jednoczesne zatarcie wszystkich ukarań.

§ 40. Zatarcie kary dyscyplinarnej następuje, z mocy prawa, po upływie

1) 3 miesięcy od dnia wykonania kary upomnienia,

2) 6 miesięcy od dnia wykonania kary nagany,

3) 9 miesięcy od dnia wykonania kary surowej nagany i nagany z ostrzeżeniem,

4) 12 miesięcy od dnia wykonania kary ostrzeżenia

o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku,

5) 15 miesięcy od dnia wykonania kary wyznaczenia

na niższe stanowisko służbowe oraz obniżenia

stopnia,

6) 18 miesięcy od dnia wykonania kary pozbawienia

stopnia oficerskiego,

7) 24 miesięcy od dnia wykonania kary ostrzeżenia

o niepełnej przydatności do służby,

8) terminu, na jaki wymierzona została kara zakazu

prowadzenia pojazdów mechanicznych lub innych

pojazdów.

2. Przepisów o zatarciu ukarania nie stosuje się

w razie wymierzenia kary wydalenia ze służby lub kary

pozbawienia stopnia połączonej z karą wydalenia ze

służby.

§ 42. W razie nienagannej służby stwierdzonej

w opinii służbowej, zatarcie kar dyscyplinarnych, wymienionych wart. 119 ust. 1 pkt 5-9 ustawy, może nastąpić po upływie połowy terminów określonych

w § 40 pkt 4-7.

§ 43. 1. Kara może być w każdym czasie darowana,

a ukaranie zatarte, za wykazane męstwo lub odwagę albo poważne osiągnięcia w wykonywaniu zadań służ­

bowych, z wyjątkiem kary, o której mowa wart. 119

ust. 2 ustawy.

2. W wypadku, o którym mowa w ust. 1, jeżeli kara

została już wykonana, następuje zatarcie ukarania dys-

cyplinarnego.

§ 44. 1. Decyzję o zatarciu ukarania dyscyplinarnego, o którym mowa w § 42 i § 43 ust. 1, wydaje przeło­

żony, który karę wymierzył.

2. Decyzję o zatarciu kary dyscyplinarnej doręcza

się funkcjonariuszowi.

Rozdział 10

Wznowienie postępo'/vania dyscyplinarnego

§ 45. 1. Postępowanie dyscyplinarne zakończone

prawomocnym orzeczeniem wznawia się , jeżeli

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla

sprawy okoliczności, okazały się fałszywe,

2) zostały ujawnione istotne dla sprawy nowe fakty

lub dowody, które nie były znane w toku postępo ­

wania dyscyplinarnego,

3) orzeczenie wydano z naruszeniem obowiązujących

przepisów, jeżeli mogło to mieć wpływ na treść

orzeczenia,

4) orzeczenie zostało wydane na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostało następnie

uchylone lub zmienione.

2. Wznowienie postępowania dyscyplinarnego na

niekorzyść ukaranego nie może nastąpić po ustaniu ka-

ralności przewinienia.

§ 46. Nie wznawia się postępowania dyscyplinarnego, jeżeli od uprawomocnienia się orzeczenia minę­

ło 5 lat.

§ 47. 1. Wznowienie postępowania dyscyplinarnego następuje z urzędu lub na wniosek ukaranego.

określonej wart. 119 ust. 1 pkt 1-9 ustawy i kary zaka-

2. Wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego na korzyść może złożyć, w razie śmierci ukaranego, jego krewny w linii prostej, przysposabiający

lub przysposobiony, rodzeństwo oraz małżonek.

zu prowadzenia pojazdów mechanicznych lub innych

pojazdów, zatarcie ukarania nie może nastąpić przed

upływem terminu przewidzianego dla kary surowszej.

§ 48. 1. Do wznowienia postępowania dyscyplinarnego jest właściwy Szef Urzędu Ochrony Państwa.

§ 41. 1. W razie wymierzenia kary dyscyplinarnej

-

3597-

2. Wznowienie lub odmowa wznowienia postępo­

wania dysr.yp linarnego następuje w drodze postanowienia.

3. Na postanowienie o odmowie 'Nznowienia postępowania zażalenie nie przysługuje.

§ 49. 1. Orzekając o wznowieniu postępowania,

Szef Urzędu Ochrony Państwa może uchylić zaskarżo­

ne orzeczenie i przekazać sprawę właściwemu przeło­

żonemu do ponownego rozpoznania.

2. Uchylając zaskarżone orzeczenie, właściwy przełożony może postępowanie umorzyć.

§ 51. 1. Rozporządzenie stosuje się również do

spraw wszczętych przed dniem jego wejścia w życie.

2. Czynności dokonane przed dniem wejścia w ży­

cie niniejszego roz'porządzenia są skuteczne, jeżeli nie

są z nim sprzeczne.

3. W razie wątpliwości, czy stosować prawo dotychczasowe czy niniejsze rozporządzenie, stosuje się

n i n iejsze rozporządzen ie.

§ 52 . W sprawach nie zakończonych prawomocnym orzeczeniem, od którego został złożony środek zaskarżenia, stosuje się przepisy niniejszego rozporzą­

dzenia.

Rozdział 11

§

Przepisy przejściowe i końcowe

53. Rozporządzenie wchodzi w

życie

z dniem

ogłoszenia.

§ 50 . W sprawach nie uregulowanych rozporządze­

niem stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.

Prezes Rady Ministrów: W. Cimoszewicz

747

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA FINANSÓW

z dnia 18 września 1997 r.

w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Na podstawie art. 9 ust. 3 i art. 17 ust. 2 ustawy

z dnia 15 lutego 1992 r, o podatku dochodowym od

osób prawnych (Dz. U. z 1993 r. Nr 106, poz. 482

i Nr 134, poz. 646, z 1994 r. Nr 1, poz. 2, Nr 43, poz. 163,

Nr 80, poz. 368, Nr 87 , poz. 406, Nr 90, poz. 419, Nr 113,

poz. 547, Nr 123, poz. 602 i Nr 127, poz. 627, z 1995 r.

Nr 5, poz. 25, Nr 86, poz. 433, Nr 96, poz. 478, Nr 133,

poz. 654 i Nr 142, poz. 704, z 1996 r. Nr 25, poz. 113,

Nr 34, poz. 146, Nr 90, poz. 405, Nr 137, poz. 639

i Nr 147, poz. 686 oraz z 1997 r. Nr 9, poz. 44, Nr 28,

poz. 153, Nr 79, poz. 484, Nr 96, poz. 592 i Nr 107,

poz. 685) zarządza się, co następuje

§ 1. Za wydatki na cele szkoły, w rozumieniu art. 17

ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku

dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 1993 r.

Nr 106, poz. 482 i Nr 134, poz. 646, z 1994 r. Nr 1, poz. 2,

Nr 43, poz. 163, Nr 80, poz. 368, Nr 87, poz. 406, Nr 90,

poz. 419, Nr 113, poz. 547, Nr 123, poz. 602 i Nr 127,

poz. 627, z 1995 r. Nr 5, poz. 25, Nr 86, poz. 433, Nr 96,

poz. 478, Nr 133, poz. 654 i Nr 142, poz. 704, z 1996 r.

Nr 25, poz. 113, Nr 34, poz. 146, Nr 90, poz. 405, Nr 137,

poz. 639 i Nr 147, poz. 686 oraz z 1997 r. Nr 9, poz. 44,

Nr 28, poz. 153, Nr 79, poz. 484, Nr 96, poz. 592 i Nr 107,

poz. 685), uważa się wydatki przeznaczone przez podatnika prowadzącego szkołę na

1) zakup stanowiących środki trwałe pomocy dydaktycznych lub innych urządzeń niezbędnych do prowadzenia szkoły,

2) organizowanie wypoczynku wakacyjnego uczniów,

w części stanowiącej wynagrodzenie personelu

wychowawczego i obsługi, jeżeli nie zostało ono

pokryte przez rodziców lub prawnych opiekunów

uczniów.

§ 2. Traci moc rozporządzenie Ministra Finansów

z dnia 3 kwietnia 1992 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku dochodowym od

osób prawnych (Dz. U. Nr 32, poz. 139 i Nr 78, poz. 396).

§ 3. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie

14 dni od dnia ogłoszenia.

Minister Finansów: M. Belka

-

3590-

Poz. 746

746

ROZPORZĄDZENIE PREZESA RADY MINISTRÓW

z dnia 22 września 1997 r.

w sprawie udzielania wyróżnień oraz postępowania dyscyplinarnego w Urzędzie Ochrony Państwa.

Na podstawie art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa (Dz. U. Nr 30,

poz. 180, z 1991 r. Nr 94, poz. 422 i Nr 107, poz. 461,

z 1992 r. Nr 54, poz. 254, z 1994 r. Nr 53, poz. 214,

z 1995 r. Nr 4, poz. 17, Nr 34, poz. 163 i Nr 104, poz. 515,

z 1996 r. Nr 59, poz. 269, Nr 106, poz. 496 i Nr 156,

poz. 775 oraz z 1997 r. Nr 28, poz. 153, Nr 70, poz. 443

i Nr 88, poz. 554) zarządza się, co następuje

Rozdział 1

Przepisy ogólne