Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Ustawa określa zasady

1)

gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa oraz własność

gminy,

2)

podziału nieruchomości,

3)

scalania i podziału nieruchomości,

4)

pierwokupu nieruchomości,

5)

wywłaszczania nieruchomości i zwrotu wywłaszczonych nieruchomości,

6)

udziału w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej,

7)

wyceny nieruchomości,

8)

działalności zawodowej, której przedmiotem jest gospodarowanie nieruchomościami.

Ustawa nie narusza innych ustaw w zakresie dotyczącym gospodarki nieruchomościami,

a w szczególności

1)

ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców

(Dz. U. z 1996 r. Nr 54, poz. 245),

2)

ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów

(Dz. U. z 1989 r. Nr 58, poz. 349, z 1990 r. Nr 34, poz. 198 i z 1994 r. Nr 127, poz. 627),

3)

ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach

(Dz. U. Nr 101, poz. 444, z 1992 r. Nr 21, poz. 85 i Nr 54, poz. 254, z 1994 r. Nr 1, poz. 3 i Nr 127, poz. 627, z 1995 r. Nr 147, poz. 713, z 1996 r. Nr 91, poz. 409 oraz z 1997 r. Nr 54, poz. 349),

4)

ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu

Państwa

(Dz. U. z 1995 r. Nr 57, poz. 299 i Nr 101, poz. 504, z 1996 r. Nr 59, poz. 268, Nr 106, poz. 496 i Nr 156, poz. 775 oraz z 1997 r. Nr 54, poz. 349 i Nr 79, poz. 484),

5)

ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych

(Dz. U. Nr 127, poz. 627 oraz z 1996 r. Nr 106, poz. 496 i Nr 156, poz. 775).

1.

Centralnym organem administracji rządowej w sprawach gospodarki nieruchomościami,

regulowanych przepisami ustawy, jest Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast.

2.

Organem doradczym Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w sprawach gospodarki

nieruchomościami jest Państwowa Rada Nieruchomości.

3.

Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast powołuje i odwołuje przewodniczącego

i członków Rady, o której mowa w ust. 2, oraz ustala jej regulamin, który określa

organizację i zasady działania tej Rady.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

nieruchomości gruntowej - należy przez to rozumieć grunt wraz z częściami składowymi,

z wyłączeniem budynków i lokali, jeżeli stanowią odrębny przedmiot własności,

2)

zasobie nieruchomości - należy przez to rozumieć nieruchomości stanowiące własność

Skarbu Państwa lub własność gminy, nie oddane w użytkowanie wieczyste lub trwały zarząd,

a także nie obciążone prawem użytkowania,

3)

działce gruntu - należy przez to rozumieć część nieruchomości wydzieloną w wyniku

jej podziału albo scalenia i podziału, a także odrębnie położoną część tej nieruchomości,

4)

poprzednim właścicielu - należy przez to rozumieć osobę, która została pozbawiona

prawa własności nieruchomości wskutek jej wywłaszczenia albo przejęcia na rzecz Skarbu

Państwa lub na rzecz gminy na podstawie innych tytułów,

5)

planie miejscowym - należy przez to rozumieć miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego,

o którym mowa w przepisach o zagospodarowaniu przestrzennym,

6)

wycenie nieruchomości - należy przez to rozumieć postępowanie, w wyniku którego dokonuje

się określenia wartości nieruchomości,

7)

powszechnej taksacji nieruchomości - należy przez to rozumieć wycenę nieruchomości,

w wyniku której następuje ustalenie wartości katastralnej nieruchomości,

8)

szacowaniu nieruchomości - należy przez to rozumieć czynności związane z określaniem

wartości nieruchomości,

9)

właściwym organie - należy przez to rozumieć, z zastrzeżeniem art. 60, kierownika

urzędu rejonowego w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa

i zarząd gminy w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność gminy,

10)

jednostce organizacyjnej - należy przez to rozumieć państwową lub komunalną jednostkę

organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej,

11)

opłacie adiacenckiej - należy przez to rozumieć opłatę ustaloną w związku ze wzrostem

wartości nieruchomości spowodowanym budową urządzeń infrastruktury technicznej z udziałem

środków publicznych albo scaleniem i podziałem gruntów,

12)

spółce - należy przez to rozumieć spółkę akcyjną lub spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością,

13)

osobie bliskiej - należy przez to rozumieć zstępnych, wstępnych, rodzeństwo, dzieci

rodzeństwa, osoby przysposabiające i przysposobione, małżonka który nie pozostaje

we wspólności ustawowej ze sprzedającym nieruchomość lub prawo użytkowania wieczystego

oraz osobę, która pozostaje ze sprzedającym faktycznie we wspólnym pożyciu.

Waloryzacji kwot należnych z tytułów określonych w ustawie dokonuje się przy zastosowaniu

wskaźników zmian cen nieruchomości ogłaszanych przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego,

w drodze obwieszczeń, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

Celami publicznymi w rozumieniu ustawy są

1)

wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa i utrzymywanie tych

dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego oraz kontroli ruchu lotniczego, a

także łączności publicznej i sygnalizacji,

2)

budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych przewodów i urządzeń służących do przesyłania

płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych

do korzystania z tych przewodów i urządzeń,

3)

budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę,

gromadzenia, przesyłania i oczyszczania ścieków oraz utylizacji odpadów,

4)

budowa oraz utrzymywanie obiektów i urządzeń służących ochronie środowiska, zbiorników

i innych urządzeń wodnych służących zaopatrzeniu w wodę, regulacji przepływów i ochronie

przed powodzią, a także regulacja i utrzymywanie wód oraz urządzeń melioracji wodnych,

będących własnością Skarbu Państwa lub gmin,

5)

ochrona nieruchomości stanowiących dobra kultury w rozumieniu przepisów o ochronie

dóbr kultury,

6)

budowa i utrzymywanie pomieszczeń dla urzędów organów władzy, administracji, sądów

i prokuratur, państwowych szkół wyższych, szkół publicznych, a także publicznych

obiektów ochrony zdrowia, przedszkoli, domów opieki społecznej i placówek opiekuńczo-wychowawczych,

7)

budowa i utrzymywanie obiektów oraz urządzeń niezbędnych na potrzeby obronności państwa

i ochrony granicy państwowej, a także do zapewnienia bezpieczeństwa publicznego, w

tym budowa i utrzymywanie zakładów karnych oraz zakładów dla nieletnich,

8)

poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin stanowiących własność Skarbu Państwa,

9)

zakładanie i utrzymywanie cmentarzy,

10)

inne cele publiczne określone w odrębnych ustawach.

Akademie wojskowe są zwolnione z opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości

gruntowych.

Jeżeli istnieje potrzeba określenia wartości nieruchomości, wartość tę określają rzeczoznawcy

majątkowi, o których mowa w przepisach rozdziału 1 działu V.

Jeżeli przy załatwianiu spraw, o których mowa w przepisach działu III, nie istnieje możliwość zawiadomienia stron o decyzjach i innych czynnościach

organów administracji publicznej ze względu na nie ustalone adresy stron, stosuje

się art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W razie wniesienia do sądu administracyjnego skargi na decyzję wydaną w sprawach,

o których mowa w przepisach działu III, organ administracji publicznej, który wydał

decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, z uwzględnieniem art. 122 i 126.

1.

Przepisy niniejszego działu stosuje się do nieruchomości stanowiących własność Skarbu

Państwa oraz własność gminy, z wyłączeniem nieruchomości wchodzących w skład Zasobu

Własności Rolnej Skarbu Państwa, chyba że przepisy dotyczące gospodarowania tym Zasobem

stanowią inaczej. Wyłączenie nie dotyczy art. 13 ust. 4 oraz art. 67 ust. 1.

2.

Przepisy dotyczące gminy stosuje się odpowiednio do związku międzygminnego.

Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz odrębnych

ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami

jest kierownik urzędu rejonowego, a organem reprezentującym w tych sprawach gminę

jest zarząd gminy.

Organy, o których mowa w art. 11, działające za Skarb Państwa i gminę, są zobowiązane

do gospodarowania nieruchomościami w sposób zgodny z zasadami prawidłowej gospodarki.

1.

Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z ustaw, nieruchomości mogą być przedmiotem

obrotu. W szczególności nieruchomości mogą być przedmiotem sprzedaży, zamiany i zrzeczenia

się, oddania w użytkowanie wieczyste, w najem lub dzierżawę, użyczenia, oddania w

trwały zarząd, a także mogą być obciążane ograniczonymi prawami rzeczowymi, wnoszone

jako wkłady niepieniężne (aporty) do spółek, przekazywane jako wyposażenie tworzonych

przedsiębiorstw państwowych oraz jako majątek tworzonych fundacji.

2.

Nieruchomość może być, z zastrzeżeniem art. 59 ust. 1, przedmiotem darowizny na cele

publiczne, a także przedmiotem darowizny dokonywanej między Skarbem Państwa i gminą.

Kierownik urzędu rejonowego może dokonać darowizny nieruchomości stanowiącej własność

Skarbu Państwa za zgodą wojewody, a zarząd gminy w odniesieniu do nieruchomości stanowiącej

własność gminy - za zgodą rady gminy. W umowie darowizny określa się cel, na który

nieruchomość jest darowana. W przypadku niewykorzystania nieruchomości na ten cel

darowizna może być odwołana.

3.

Prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej może być przedmiotem wkładu

niepieniężnego (aportu) wnoszonego do spółki.

4.

Sprzedaż, zamiana, darowizna lub oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości wpisanych

do rejestru zabytków, a także wnoszenie tych nieruchomości jako wkładów niepieniężnych

(aportów) do spółek, wymaga uzyskania

1)

zgody właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków działającego w imieniu wojewody

- w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa,

2)

opinii właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków działającego w imieniu wojewody

- w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność gminy.

1.

Nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa mogą być sprzedawane gminie za cenę

obniżoną lub oddawane jej nieodpłatnie w użytkowanie wieczyste. Nieruchomości stanowiące

własność gminy mogą być sprzedawane Skarbowi Państwa za cenę obniżoną albo oddawane

mu nieodpłatnie w użytkowanie wieczyste.

2.

Nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa mogą być nieodpłatnie obciążane na

rzecz gminy ograniczonymi prawami rzeczowymi. Nieruchomości stanowiące własność gminy

mogą być nieodpłatnie obciążane na rzecz Skarbu Państwa ograniczonymi prawami rzeczowymi.

3.

Nieruchomości mogą być przedmiotem zamiany między Skarbem Państwa i gminą bez obowiązku

dokonywania dopłat w przypadku różnej wartości zamienianych nieruchomości.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się również w razie zamiany własności nieruchomości na prawo

użytkowania wieczystego lub prawa użytkowania wieczystego na własność, a także zamiany

praw użytkowania wieczystego między Skarbem Państwa a gminą.

5.

Zawarcie umów, o których mowa w ust. 1-4, wymaga zgody wojewody w odniesieniu do nieruchomości

stanowiących własność Skarbu Państwa i odpowiednio zgody rady gminy w odniesieniu

do nieruchomości stanowiących własność gminy.

1.

Nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa oraz własność gminy mogą być przedmiotem

zamiany na nieruchomości stanowiące własność osób fizycznych lub osób prawnych. W

przypadku nierównej wartości zamienianych nieruchomości stosuje się dopłatę, której

wysokość jest równa różnicy wartości zamienianych nieruchomości.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się również w przypadku zamiany własności nieruchomości na

prawo użytkowania wieczystego lub prawa użytkowania wieczystego na własność.

1.

Państwowa lub komunalna osoba prawna może zrzec się własności lub użytkowania wieczystego

nieruchomości odpowiednio na rzecz Skarbu Państwa lub gminy. Do zrzeczenia się tych

praw stosuje się odpowiednio przepis art. 179 Kodeksu cywilnego.

2.

W stosunku do nieruchomości będącej przedmiotem własności lub użytkowania wieczystego

komunalnej osoby prawnej zrzeczenie się wymaga zgody zarządu gminy, na której terenie

nieruchomość jest położona. Z chwilą zrzeczenia się nieruchomość staje się przedmiotem

własności albo przedmiotem użytkowania wieczystego tej gminy.

1.

Państwowe jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej nabywają nieruchomości

na własność Skarbu Państwa, a komunalne jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości

prawnej - na własność gminy.

2.

W przypadku nabycia przez państwową jednostkę organizacyjną prawa użytkowania wieczystego

ustanowionego na nieruchomości gruntowej stanowiącej własność Skarbu Państwa, prawo

to wygasa. Przepis ten stosuje się również w przypadku nabycia przez komunalną jednostkę

organizacyjną prawa użytkowania wieczystego ustanowionego na nieruchomości gruntowej

stanowiącej własność gminy.

3.

Jednostki organizacyjne, o których mowa w ust. 1 i 2 uzyskują do nabytych nieruchomości

trwały zarząd z dniem ich nabycia.

Nieruchomości mogą być oddawane jednostkom organizacyjnym w trwały zarząd, najem i

dzierżawę oraz użyczane na cele związane z ich działalnością.

Sprzedaż nieruchomości i oddawanie ich w użytkowanie wieczyste, użytkowanie, najem

i dzierżawę, jeżeli są położone na obszarach

1)

morskich pasów nadbrzeżnych - wymaga porozumienia z organem administracji rządowej

właściwym w sprawach morskich,

2)

terenów górniczych - wymaga, w razie braku planu miejscowego, porozumienia z organem

właściwym do udzielania koncesji na wydobywanie kopalin,

3)

parków narodowych - wymaga porozumienia z dyrektorem właściwego parku narodowego,

4)

graniczących z nieruchomościami oddanymi w trwały zarząd na cele obronności i bezpieczeństwa

państwa - wymaga porozumienia z właściwym w tych sprawach naczelnym organem administracji

rządowej.

Tworzy się

1)

zasób nieruchomości Skarbu Państwa,

2)

gminne zasoby nieruchomości.

Zasób nieruchomości Skarbu Państwa stanowią nieruchomości, które w dniu wejścia w

życie niniejszej ustawy stanowiły własność Skarbu Państwa i nie znajdowały się w użytkowaniu

wieczystym lub trwałym zarządzie oraz nie były obciążone prawem użytkowania, a także

nieruchomości, które po dniu wejścia w życie ustawy

1)

zostały nabyte przez kierownika urzędu rejonowego, w drodze umowy, na własność lub

w użytkowanie wieczyste Skarbu Państwa,

2)

zostały nabyte w drodze wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa,

3)

stały się własnością Skarbu Państwa w drodze zamiany lub darowizny albo co do których

Skarb Państwa uzyskał w tym trybie prawo użytkowania wieczystego,

4)

stanowiły własność Skarbu Państwa i w stosunku do których wygasło po tym dniu prawo

użytkowania wieczystego, trwałego zarządu lub użytkowania,

5)

pozostały po zlikwidowanych lub sprywatyzowanych państwowych osobach prawnych oraz

zlikwidowanych państwowych jednostkach organizacyjnych,

6)

stały się własnością Skarbu Państwa wskutek zrzeczenia się,

7)

zostały przejęte lub nabyte na własność Skarbu Państwa na podstawie innych tytułów

prawnych.

Nieruchomości stanowiące zasób nieruchomości Skarbu Państwa, przeznaczone w planach

miejscowych pod budownictwo mieszkaniowe oraz na realizację związanych z tym budownictwem

urządzeń infrastruktury technicznej, przekazuje się gminie w drodze darowizny, na

jej wniosek, jeżeli przemawia za tym ważny interes gminy i jeżeli cele te nie są lub

nie mogą być realizowane przez Skarb Państwa. W umowie darowizny określa się cel,

na który nieruchomość jest darowana. W przypadku niewykorzystania nieruchomości na

ten cel darowizna może być odwołana.

1.

Zasobem nieruchomości Skarbu Państwa gospodarują, z zastrzeżeniem art. 60, kierownicy

urzędów rejonowych, a w szczególności

1)

ewidencjonują nieruchomości,

2)

zapewniają wycenę tych nieruchomości,

3)

sporządzają plany wykorzystania zasobu,

4)

zabezpieczają nieruchomości przed uszkodzeniem lub zniszczeniem,

5)

wykonują czynności związane z naliczaniem należności za nieruchomości udostępniane

z zasobu oraz prowadzą windykację tych należności,

6)

współpracują z innymi organami, które na mocy odrębnych przepisów gospodarują nieruchomościami

Skarbu Państwa, a także z właściwymi gminami,

7)

zbywają nieruchomości wchodzące w skład zasobu,

8)

podejmują czynności w postępowaniu sądowym w sprawach o własność lub inne prawa rzeczowe

na nieruchomości, o roszczenia ze stosunku najmu lub dzierżawy, o stwierdzenie nabycia

spadku, o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie oraz o wpis

w księdze wieczystej lub o założenie księgi wieczystej.

2.

Realizacja zadań, o których mowa w ust. 1 pkt 1-6, może być powierzana zarządcom nieruchomości,

o których mowa w przepisach rozdziału 3 działu V.

1.

Gminny zasób nieruchomości stanowią nieruchomości, które w dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy stanowiły własność gminy i nie znajdowały się w użytkowaniu wieczystym lub

trwałym zarządzie oraz nie były obciążone prawem użytkowania, w tym nieruchomości

nabyte na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym

i ustawę o pracownikach samorządowych

(Dz. U. Nr 32, poz. 191, Nr 43, poz. 253 i Nr 92, poz. 541, z 1991 r. Nr 34, poz. 151, z 1992 r. Nr 6, poz. 20, z 1993 r. Nr 40, poz. 180, z 1994 r. Nr 1, poz. 3 i Nr 65, poz. 285, z 1996 r. Nr 23, poz. 102 i Nr 106, poz. 496 oraz z 1997 r. Nr 9, poz. 43). Gminny zasób nieruchomości stanowią również nieruchomości, które po dniu wejścia

w życie ustawy

1)

zostały nabyte, w drodze umowy, na własność lub w użytkowanie wieczyste gminy,

2)

zostały nabyte w drodze wywłaszczenia na rzecz gminy,

3)

stały się własnością gminy w drodze zamiany lub darowizny albo co do których gmina

uzyskała w tym trybie prawo użytkowania wieczystego,

4)

stanowiły własność gminy i w stosunku do których po tym dniu wygasło prawo użytkowania

wieczystego, trwałego zarządu lub użytkowania,

5)

pozostały po zlikwidowanych lub sprywatyzowanych komunalnych osobach prawnych oraz

zlikwidowanych komunalnych jednostkach organizacyjnych,

6)

stały się własnością gminy na skutek zrzeczenia się,

7)

zostały nabyte w drodze pierwokupu,

8)

zostały nabyte w drodze podziałów oraz scaleń i podziałów,

9)

zostały przejęte na własność gminy na podstawie innych tytułów prawnych.

2.

Na cele rozwojowe gmin i zorganizowanej działalności inwestycyjnej, a w szczególności

na realizację budownictwa mieszkaniowego oraz związanych z tym budownictwem urządzeń

infrastruktury technicznej, a także na realizację innych celów publicznych mogą być

wykorzystywane gminne zasoby nieruchomości.

3.

Podstawą tworzenia gminnych zasobów nieruchomości są studia uwarunkowań i kierunków

zagospodarowania przestrzennego gmin uchwalane na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym

(Dz. U. Nr 89, poz. 415, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 i z 1997 r. Nr 111, poz. 726).

1.

Gminnym zasobem nieruchomości gospodaruje zarząd gminy.

2.

Gospodarowanie zasobem polega w szczególności na wykonywaniu czynności, o których

mowa w art. 23 ust. 1, a ponadto na przygotowywaniu opracowań geodezyjno-prawnych

i projektowych, dokonywaniu podziałów oraz scaleń i podziałów nieruchomości, a także

wyposażaniu ich, w miarę możliwości, w niezbędne urządzenia infrastruktury technicznej.

3.

Wykonywanie czynności, o których mowa w ust. 2, z wyłączeniem czynności wymienionych

w art. 23 ust. 1 pkt 7 i 8, może być powierzane zarządcom nieruchomości, o których

mowa w przepisach rozdziału 3 działu V.

1.

Granice między nieruchomościami nabywanymi na własność Skarbu Państwa lub na własność

gminy przyjmuje się według istniejącego stanu prawnego, a jeżeli stanu takiego nie

można stwierdzić, według stanu uwidocznionego w katastrze nieruchomości.

2.

W razie sporu co do przebiegu linii granicznych, o których mowa w ust. 1, nie wstrzymuje

się czynności związanych z nabyciem nieruchomości, co nie wyłącza roszczeń pomiędzy

właścicielami nieruchomości, których granice zostały ustalone w sposób, o którym mowa

w ust. 1.

Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej

wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie nieruchomości gruntowej

w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w drodze umowy wymaga wpisu w księdze

wieczystej.

1.

Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej

następuje w drodze przetargu lub w drodze bezprzetargowej, stosownie do przepisów

rozdziału 4 niniejszego działu.

2.

Warunki zbycia nieruchomości w drodze przetargu obwieszcza się w ogłoszeniu o przetargu.

Warunki zbycia nieruchomości w drodze bezprzetargowej ustala się w rokowaniach przeprowadzanych

z nabywcą.

3.

Protokół z przeprowadzonego przetargu oraz protokół z rokowań przy zbyciu w drodze

bezprzetargowej stanowią podstawę do zawarcia umowy.

1.

W umowie o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste ustala się okres

użytkowania wieczystego zależnie od celu, na który nieruchomość gruntowa zostaje oddana

w użytkowanie wieczyste, oraz określa się sposób korzystania z nieruchomości, stosownie

do art. 236 i art. 239 Kodeksu cywilnego.

2.

Jeżeli przedmiotem umowy o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste

jest nieruchomość wpisana do rejestru zabytków, przy określaniu sposobu korzystania

z tej nieruchomości można nałożyć, w razie potrzeby, na nabywcę obowiązek odbudowy

lub remontu położonych na niej zabytkowych obiektów budowlanych, w terminie określonym

w umowie.

Postanowienia umowy o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste dotyczące

sposobu korzystania z tej nieruchomości podlegają ujawnieniu w księdze wieczystej.

Oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej zabudowanej następuje z równoczesną

sprzedażą położonych na tej nieruchomości budynków i innych urządzeń.

1.

Nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana wyłącznie

użytkownikowi wieczystemu.

2.

Z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z mocy prawa, uprzednio ustanowione

prawo użytkowania wieczystego.

3.

W odniesieniu do nieruchomości gruntowej oddanej w użytkowanie wieczyste przeniesienie

własności tej nieruchomości, w drodze umowy, między Skarbem Państwa a gminą może nastąpić

za powiadomieniem jej użytkownika wieczystego.

1.

Użytkowanie wieczyste wygasa z upływem okresu ustalonego w umowie albo przez rozwiązanie

umowy przed upływem tego okresu.

2.

W razie wygaśnięcia użytkowania wieczystego na skutek upływu okresu ustalonego w umowie

albo na skutek rozwiązania umowy przed upływem tego okresu, użytkownikowi wieczystemu

przysługuje wynagrodzenie za wzniesione przez niego lub nabyte na własność budynki

i inne urządzenia. Wynagrodzenie powinno być równe wartości tych budynków i urządzeń

określonej na dzień wygaśnięcia użytkowania wieczystego. Za budynki i inne urządzenia

wzniesione wbrew postanowieniom umowy wynagrodzenie nie przysługuje.

3.

Właściwy organ może żądać rozwiązania umowy użytkowania wieczystego przed upływem

ustalonego okresu stosownie do art. 240 Kodeksu cywilnego, jeżeli użytkownik wieczysty korzysta z tej nieruchomości w sposób sprzeczny z ustalonym

w umowie, a w szczególności jeżeli nie zabudował jej w ustalonym terminie. W razie

rozwiązania umowy zwraca się pierwszą opłatę wniesioną z tytułu użytkowania wieczystego

oraz sumę opłat rocznych wniesionych z tego tytułu za nie wykorzystany okres użytkowania

wieczystego. Opłaty te podlegają waloryzacji. Maksymalna wysokość kwoty podlegającej

zwrotowi nie może przekraczać wartości prawa użytkowania wieczystego określonej na

dzień rozwiązania umowy.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do użytkowania wieczystego nabytego w inny

sposób niż w drodze umowy zawartej w formie aktu notarialnego.

1.

W przypadku zbywania nieruchomości osobom fizycznym i prawnym pierwszeństwo w ich

nabyciu przysługuje osobie, która spełnia jeden z następujących warunków

1)

przysługuje jej roszczenie o nabycie nieruchomości z mocy niniejszej ustawy lub odrębnych

przepisów,

2)

jest poprzednim właścicielem zbywanej nieruchomości lub następcą prawnym tego właściciela,

jego adres jest znany, a nieruchomość została przejęta przed dniem 5 grudnia 1990 r.,

3)

jest najemcą lokalu mieszkalnego, a najem został nawiązany przed dniem 12 listopada

1994 r. na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale.

2.

W przypadku zbiegu uprawnień do pierwszeństwa w nabyciu, stosuje się kolejność wymienioną

w ust. 1.

3.

Zbycie nieruchomości nie może nastąpić, jeżeli toczy się postępowanie administracyjne

dotyczące prawidłowości nabycia nieruchomości przez Skarb Państwa lub gminę.

4.

Osoby, o których mowa w ust. 1, zawiadamia się na piśmie o przeznaczeniu nieruchomości

do zbycia oraz o przysługującym im pierwszeństwie w nabyciu tej nieruchomości, pod

warunkiem złożenia wniosków o nabycie w terminie określonym w zawiadomieniu. Termin

ten nie może być krótszy niż 21 dni od dnia otrzymania zawiadomienia. Przy doręczaniu

zawiadomień stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

5.

Osoby, o których mowa w ust. 1, korzystają z pierwszeństwa w nabyciu nieruchomości,

jeżeli złożą oświadczenie, że wyrażają zgodę na cenę ustaloną w sposób określony w

ustawie.

6.

Wojewoda w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, a rada

gminy w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność gminy, mogą przyznać, odpowiednio

w drodze zarządzenia lub uchwały, pierwszeństwo w nabywaniu lokali ich najemcom lub

dzierżawcom, z zastrzeżeniem art. 60.

1.

Właściwy organ sporządza i podaje do publicznej wiadomości wykaz nieruchomości przeznaczonych

do sprzedaży, do oddania w użytkowanie wieczyste, użytkowanie, najem lub dzierżawę.

Wykaz ten wywiesza się na okres 21 dni w siedzibie urzędu rejonowego lub urzędu gminy,

a ponadto informację o wywieszeniu tego wykazu podaje się do publicznej wiadomości

w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości.

2.

W wykazie, o którym mowa w ust. 1, określa się odpowiednio

1)

oznaczenie nieruchomości według księgi wieczystej oraz katastru nieruchomości,

2)

powierzchnię nieruchomości,

3)

opis nieruchomości,

4)

przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym i sposób jej zagospodarowania,

5)

termin zagospodarowania nieruchomości,

6)

cenę nieruchomości,

7)

wysokość stawek procentowych opłat z tytułu użytkowania wieczystego,

8)

wysokość opłat z tytułu użytkowania, najmu lub dzierżawy,

9)

termin wnoszenia opłat,

10)

zasady aktualizacji opłat,

11)

informacje o przeznaczeniu do sprzedaży, do oddania w użytkowanie wieczyste, użytkowanie,

najem lub dzierżawę.

3.

Ustanawianie odrębnej własności lokali w domach wielolokalowych, wchodzących w skład

nieruchomości, następuje na zasadach określonych w ustawie z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali

(Dz. U. Nr 85, poz. 388 i z 1997 r. Nr 106, poz. 682).

W przypadku naruszenia przez właściwy organ przepisów art. 34 ust. 1-5 Skarb Państwa

i gmina ponoszą odpowiedzialność na zasadach ogólnych.

1.

Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w użytkowanie

wieczyste w drodze przetargu.

2.

Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli

1)

jest zbywana na rzecz osoby, której przysługuje pierwszeństwo w jej nabyciu, stosownie

do art. 34,

2)

zbycie następuje między Skarbem Państwa a gminą,

3)

jest zbywana na zasadach, o których mowa w art. 68 ust. 1 pkt 2,

4)

zbycie następuje w drodze zamiany lub darowizny,

5)

sprzedaż nieruchomości następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego,

6)

przedmiotem zbycia są części nieruchomości, niezbędne do poprawienia warunków zagospodarowania

nieruchomości przyległej, stanowiącej własność lub oddanej w użytkowanie wieczyste

osobie, która zamierza te części nabyć, jeżeli nie mogą być zbyte jako odrębne nieruchomości,

7)

ma stanowić wkład niepieniężny (aport) do spółki albo wyposażenie nowo tworzonej państwowej

lub komunalnej osoby prawnej, lub majątek tworzonej fundacji.

3.

Wojewoda - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, a

rada gminy - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność gminy, odpowiednio

w drodze zarządzenia lub uchwały, mogą zwolnić z obowiązku zbycia w drodze przetargu

nieruchomości przeznaczone pod budownictwo mieszkaniowe, na realizację urządzeń infrastruktury

technicznej lub innych celów publicznych, jeżeli cele te będą realizowane przez podmioty,

dla których są celami statutowymi, i których dochody przeznacza się w całości na działalność

statutową. Przepis ten stosuje się również, gdy sprzedaż nieruchomości następuje na

rzecz osoby, która dzierżawi nieruchomość na podstawie umowy zawartej co najmniej

na 10 lat, jeżeli nieruchomość ta została zabudowana na podstawie zezwolenia na budowę.

1.

Przetarg ogłasza, organizuje i przeprowadza właściwy organ.

2.

Ogłoszenie o przetargu podaje się do publicznej wiadomości nie wcześniej niż po upływie

okresu wywieszenia wykazu nieruchomości oraz terminu wyznaczonego w zawiadomieniu

o przeznaczeniu nieruchomości do zbycia, o którym mowa w art. 34 ust. 4. W ogłoszeniu

o przetargu podaje się informacje zamieszczone w wykazie oraz czas, miejsce i warunki

przetargu. Ogłoszenie o przetargu wywiesza się w siedzibie urzędu rejonowego albo

urzędu gminy, a ponadto informację o ogłoszeniu przetargu podaje się do publicznej

wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości.

3.

Przed ogłoszeniem o przetargu rozpatruje się wnioski osób uprawnionych do nabycia

nieruchomości w drodze bezprzetargowej. W przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniosku,

informacji o nieruchomości, której ten wniosek dotyczy, nie zamieszcza się w ogłoszeniu

o przetargu.

1.

Jeżeli pierwszy przetarg zakończył się wynikiem negatywnym, przeprowadza się przetarg

drugi, w którym właściwy organ może obniżyć cenę wywoławczą nieruchomości ustaloną

przy ogłaszaniu pierwszego przetargu, stosowanie do art. 67 ust. 2 pkt 2.

2.

Jeżeli drugi przetarg zakończył się wynikiem negatywnym, właściwy organ nie ma obowiązku

organizowania dalszych przetargów, a nieruchomość może być zbyta w drodze rokowań

za cenę ustaloną w tych rokowaniach.

1.

Przetarg przeprowadza się w formie

1)

przetargu ustnego nieograniczonego,

2)

przetargu ustnego ograniczonego,

3)

przetargu pisemnego nieograniczonego,

4)

przetargu pisemnego ograniczonego.

2.

Przetarg ustny ma na celu uzyskanie najwyższej ceny. Przetarg pisemny ma celu wybór

najkorzystniejszej oferty.

3.

O zastosowanej formie przetargu decyduje jego organizator.

1.

Organizator przetargu jest obowiązany zawiadomić osobę ustaloną jako nabywca nieruchomości

o miejscu i terminie zawarcia umowy sprzedaży lub oddania w użytkowanie wieczyste

nieruchomości, najpóźniej w ciągu 21 dni od dnia rozstrzygnięcia przetargu. Wyznaczony

termin nie może być krótszy niż 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia.

2.

Jeżeli osoba ustalona jako nabywca nieruchomości nie stawi się bez usprawiedliwienia

w miejscu i w terminie podanym w zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organizator

przetargu może odstąpić od zawarcia umowy, a wpłacone wadium nie podlega zwrotowi.

W zawiadomieniu zamieszcza się informację o tym uprawnieniu.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb przeprowadzania

przetargów na nieruchomości.

1.

Trwały zarząd jest formą prawną władania nieruchomością przez państwową lub komunalną

jednostkę organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej.

2.

Jednostka organizacyjna ma prawo, z zastrzeżeniem ust. 6, korzystania z nieruchomości

oddanej w trwały zarząd, a w szczególności do

1)

korzystania z nieruchomości w celu prowadzenia działalności należącej do zakresu jej

działania,

2)

zabudowy, odbudowy, rozbudowy, nadbudowy, przebudowy lub modernizacji obiektu budowlanego

na nieruchomości, zgodnie z przepisami Prawa budowlanego, za zgodą organu nadzorującego,

3)

oddania, za zgodą organu nadzorującego, nieruchomości lub jej części w najem, dzierżawę

albo jej użyczenia w drodze umowy zawartej na okres nie dłuższy niż czas, na który

został ustanowiony trwały zarząd, z równoczesnym zawiadomieniem właściwego organu,

jeżeli umowa jest zawierana na okres do 3 lat, lub za zgodą właściwego organu, jeżeli

umowa jest zawierana na okres powyżej 3 lat.

3.

Nieruchomości oddane w trwały zarząd ministerstwom, urzędom centralnym i urzędom wojewódzkim

mogą być oddawane w najem, dzierżawę lub użyczenie za zgodą Prezesa Rady Ministrów

albo upoważnionego przez niego ministra.

4.

Jednostka organizacyjna ma prawo wypowiedzenia, za zgodą organu nadzorującego, każdej

umowy najmu, dzierżawy i użyczenia nieruchomości lub jej części, obciążających nieruchomość

objętą trwałym zarządem, z zachowaniem trzymiesięcznego terminu wypowiedzenia.

5.

Nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa oddaje się w trwały zarząd państwowej

jednostce organizacyjnej, a nieruchomości stanowiące własność gminy - komunalnej jednostce

organizacyjnej.

6.

Wojewoda lub rada gminy mogą ustalić, odpowiednio w drodze zarządzenia lub uchwały,

szczegółowe warunki korzystania z nieruchomości przez jednostki organizacyjne, o których

mowa w ust. 1.

1.

Trwały zarząd ustanawia się na czas nie oznaczony lub na czas oznaczony.

2.

Z wnioskiem o ustanowienie trwałego zarządu występuje jednostka organizacyjna.

1.

Trwały zarząd na rzecz jednostki organizacyjnej ustanawia właściwy organ, w drodze

decyzji, z zastrzeżeniem art. 60.

2.

Decyzja o ustanowieniu trwałego zarządu powinna zawierać

1)

nazwę i siedzibę jednostki organizacyjnej, na rzecz której jest ustanawiany trwały

zarząd,

2)

oznaczenie nieruchomości według księgi wieczystej oraz według katastru nieruchomości,

3)

powierzchnię oraz opis nieruchomości,

4)

przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym i sposób jej zagospodarowania,

5)

cel, na jaki nieruchomość została oddana w trwały zarząd,

6)

termin zagospodarowania nieruchomości,

7)

cenę nieruchomości i opłatę z tytułu trwałego zarządu,

8)

możliwość aktualizacji opłaty z tytułu trwałego zarządu,

9)

czas, na który trwały zarząd został ustanowiony.

3.

Objęcie nieruchomości w trwały zarząd następuje na podstawie protokółu zdawczo-odbiorczego.

1.

Trwały zarząd wygasa z upływem okresu, na który został ustanowiony, albo na skutek

wydania decyzji właściwego organu o jego wygaśnięciu.

2.

Właściwy organ może z urzędu wydać decyzję o wygaśnięciu trwałego zarządu w odniesieniu

do nieruchomości lub jej części w razie stwierdzenia, że

1)

nieruchomość nie została zagospodarowana zgodnie z decyzją o ustanowieniu trwałego

zarządu,

2)

jednostka organizacyjna nie zawiadomiła właściwego organu o oddaniu nieruchomości

w najem, dzierżawę albo o użyczeniu lub nie uzyskała zgody, o której mowa w art. 43

ust. 2 pkt 3,

3)

nieruchomość jest wykorzystywana niezgodnie z jej przeznaczeniem w planie miejscowym,

4)

sposób korzystania z nieruchomości pogarsza stan środowiska w stopniu zagrażającym

życiu, zdrowiu lub mieniu,

5)

przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym uległo zmianie, która nie pozwala

na dalsze wykorzystywanie nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób, a jednostka

organizacyjna nie ma możliwości zmiany sposobu wykorzystywania nieruchomości,

6)

nieruchomość stała się zbędna na cel określony w decyzji o ustanowieniu trwałego zarządu.

3.

Wygaśnięcie trwałego zarządu jest równoznaczne z wypowiedzeniem umów najmu, dzierżawy

lub użyczenia z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, jeżeli nieruchomość,

w stosunku do której wygasł trwały zarząd, była wynajęta, wydzierżawiona lub użyczona.

4.

Decyzja o wygaśnięciu trwałego zarządu przysługującego jednostkom organizacyjnym

1)

resortu obrony narodowej - wymaga zgody wojewody, wydanej w porozumieniu z Ministrem

Obrony Narodowej,

2)

resortu spraw wewnętrznych i administracji - wymaga zgody wojewody, wydanej w porozumieniu

z Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji,

3)

resortu sprawiedliwości - wymaga zgody wojewody, wydanej w porozumieniu z Ministrem

Sprawiedliwości,

4)

Urzędowi Ochrony Państwa - wymaga zgody wojewody, wydanej w porozumieniu Szefem Urzędu

Ochrony Państwa.

1.

Jednostka organizacyjna sprawująca trwały zarząd może zgłosić właściwemu organowi

wniosek o wydanie decyzji o wygaśnięciu tego zarządu do całej nieruchomości lub jej

części, jeżeli stała się dla niej zbędna. Złożenie wniosku powinno być poprzedzone

uzyskaniem zgody organu nadzorującego jednostkę organizacyjną.

2.

Właściwy organ wydaje decyzję o wygaśnięciu trwałego zarządu, na wniosek jednostki

organizacyjnej, po uzyskaniu możliwości zagospodarowania nieruchomości, w ciągu 18

miesięcy od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1.

3.

W sprawach, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisu art. 46 ust. 4.

1.

Właściwy organ może orzec, w drodze decyzji, o przekazaniu trwałego zarządu między

jednostkami organizacyjnymi na ich wniosek, złożony za zgodą organów nadzorujących

te jednostki.

2.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, orzeka się o wygaśnięciu trwałego zarządu, dotychczas

sprawowanego przez jednostkę organizacyjną, i jego ustanowieniu na rzecz jednostki

organizacyjnej wnioskującej o przekazanie. W sprawach tych stosuje się przepis art.

45 ust. 3.

1.

Likwidacja jednostki organizacyjnej sprawującej trwały zarząd nieruchomości powoduje,

z zastrzeżeniem ust. 2, jego wygaśnięcie.

2.

Jeżeli likwidacja jednostki organizacyjnej następuje w wyniku przekształceń organizacyjnych,

trwały zarząd przechodzi na następcę prawnego tej jednostki. Organ likwidujący może

zgłosić właściwemu organowi wniosek o wydanie decyzji o wygaśnięciu trwałego zarządu.

Do trwałego zarządu w sprawach nie uregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio

przepisy Kodeksu cywilnego o użytkowaniu.

1.

Państwowa osoba prawna oraz państwowa jednostka organizacyjna, z dniem ich utworzenia,

są wyposażane w nieruchomości niezbędne do ich działalności odpowiednio przez Ministra

Skarbu Państwa, organ założycielski lub przez organ nadzorujący.

2.

Wyposażenie polega na przeniesieniu na rzecz państwowej osoby prawnej własności nieruchomości

albo oddaniu jej nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste lub na oddaniu państwowej

jednostce organizacyjnej nieruchomości w trwały zarząd.

3.

Na wyposażenie, o którym mowa w ust. 1, przeznacza się nieruchomości z zasobu nieruchomości

Skarbu Państwa.

4.

Przy wyposażaniu państwowych osób prawnych przeniesienie własności nieruchomości następuje

nieodpłatnie oraz nie pobiera się pierwszej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego.

Na wniosek Ministra Skarbu Państwa, organu założycielskiego lub organu nadzorującego

kierownik urzędu rejonowego wskazuje nieruchomości, które mogą być przeznaczone na

wyposażenie państwowej osoby prawnej lub państwowej jednostki organizacyjnej.

1.

Minister Skarbu Państwa lub organ założycielski w akcie o utworzeniu państwowej osoby

prawnej rozstrzyga o wyposażeniu tej osoby w nieruchomości, o których mowa w art.

52.

2.

Minister Skarbu Państwa lub organ założycielski, wykonując ustalenia zawarte w akcie

o utworzeniu państwowej osoby prawnej, przenosi na państwową osobę prawną własność

nieruchomości lub oddaje tej osobie nieruchomości gruntowe w użytkowanie wieczyste

w drodze umowy zawartej w formie aktu notarialnego.

1.

Organ nadzorujący w akcie o utworzeniu państwowej jednostki organizacyjnej wyposaża

tę jednostkę w nieruchomości, o których mowa w art. 52.

2.

Kierownik urzędu rejonowego, wykonując ustalenia zawarte w akcie o utworzeniu państwowej

jednostki organizacyjnej, oddaje tej jednostce nieruchomości w trwały zarząd w drodze

decyzji.

1.

Z dniem 1 stycznia 1998 r.

1)

grunty stanowiące własność Skarbu Państwa, pozostające w zarządzie Ministerstwa Obrony

Narodowej i zajęte na siedziby akademii wojskowych, stają się przedmiotem użytkowania

wieczystego tych akademii,

2)

budynki, inne urządzenia trwale z gruntem związane i lokale znajdujące się na gruntach,

o których mowa w pkt 1, stają się własnością akademii wojskowych.

2.

Nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń

i lokali, o których mowa w ust. 1, nie może naruszać praw osób trzecich.

W razie gdy państwowe osoby prawne albo państwowe jednostki organizacyjne są tworzone

w wyniku podziału istniejących osób prawnych lub jednostek organizacyjnych, nie stosuje

się przepisów art. 52, jeżeli wyposażenie dotyczy nieruchomości, do których prawa

przysługiwały osobom lub jednostkom ulegającym podziałowi.

Przy tworzeniu komunalnych osób prawnych lub komunalnych jednostek organizacyjnych

stosuje się odpowiednio przepisy art. 51 i 53-55, z tym że na wyposażenie tych osób

lub jednostek zarząd gminy przeznacza nieruchomości z gminnego zasobu nieruchomości.

1.

Prawa do nieruchomości, które pozostały po zlikwidowanej lub sprywatyzowanej państwowej

osobie prawnej, przechodzą z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa odpowiednio z dniem

likwidacji lub z dniem zakończenia prywatyzacji.

2.

O sposobie zagospodarowania tych nieruchomości rozstrzyga Minister Skarbu Państwa

lub organ założycielski.

3.

Jeżeli Minister Skarbu Państwa lub organ założycielski nie zagospodarował nieruchomości,

o których mowa w ust. 1, przekazuje je protokólarnie do zasobu nieruchomości Skarbu

Państwa.

4.

W razie likwidacji lub prywatyzacji komunalnej osoby prawnej stosuje się odpowiednio

ust. 1-3, z tym że nieruchomości, które nie zostały zagospodarowane, zarząd gminy

włącza protokólarnie do gminnego zasobu nieruchomości.

5.

Nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa, w stosunku do których trwały zarząd

wygasł na skutek likwidacji jednostki organizacyjnej, z zastrzeżeniem przepisu art.

49 ust. 2, organ nadzorujący przekazuje protokólarnie do zasobu nieruchomości Skarbu

Państwa, a jeżeli nieruchomości stanowią własność gminy, organ nadzorujący włącza

je protokólarnie do gminnego zasobu nieruchomości.

1.

Nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa mogą być wnoszone jako wkład niepieniężny

(aport) do spółki przez Ministra Skarbu Państwa, w drodze umowy zawartej w formie

aktu notarialnego.

2.

W przypadku wnoszenia nieruchomości jako wkładu niepieniężnego (aportu) do spółki,

stosuje się odpowiednio przepis art. 52.

1.

Minister Skarbu Państwa może wyposażyć fundację lub dokonać darowizny nieruchomości

z zasobu Skarbu Państwa na rzecz fundacji prowadzącej działalność, o której mowa w

art. 68 ust. 1 pkt 2. W umowie darowizny określa się cel, na który nieruchomość jest

darowana. W przypadku niewykorzystania nieruchomości na ten cel darowizna może być

odwołana.

2.

W sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 51 ust.

2 i 4 oraz art. 52.

1.

Gospodarka nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa, na potrzeby statutowe

Kancelarii Sejmu, Kancelarii Senatu, Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej

i Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, Trybunału Konstytucyjnego, Rzecznika Praw Obywatelskich,

Sądu Najwyższego, Naczelnego Sądu Administracyjnego, Najwyższej Izby Kontroli, Krajowej

Rady Radiofonii i Telewizji, Krajowego Biura Wyborczego oraz Państwowej Inspekcji

Pracy, a także ministerstw, urzędów centralnych i urzędów wojewódzkich - należy do

Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.

2.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji oddaje nieodpłatnie, w drodze decyzji,

jednostkom organizacyjnym, o których mowa w ust. 1, w trwały zarząd nieruchomości

stanowiące zasób nieruchomości Skarbu Państwa, po uprzednim zawarciu porozumienia

z kierownikiem urzędu rejonowego, określającego nieruchomości, które mają być z zasobu

oddane tym jednostkom.

3.

Jeżeli nieruchomości oddane w trwały zarząd jednostkom organizacyjnym, o których mowa

w ust. 1, stały się im zbędne, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po uprzednim

wydaniu decyzji o wygaśnięciu tego zarządu, zawiadamia kierownika urzędu rejonowego

o ich przekazaniu do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa. Przepisy art. 46 i 47 stosuje

się odpowiednio.

4.

W razie likwidacji lub przekształcenia jednostek, o których mowa w ust. 1, Minister

Spraw Wewnętrznych i Administracji rozstrzyga, w terminie 6 miesięcy od zakończenia

likwidacji lub przekształcenia, o sposobie zagospodarowania nieruchomości będących

w trwałym zarządzie tych jednostek. Po upływie tego terminu nie zagospodarowane nieruchomości

przekazuje się do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa.

1.

Przedstawicielstwom dyplomatycznym lub urzędom konsularnym państw obcych oraz innym

przedstawicielstwom i instytucjom zrównanym z nimi w zakresie przywilejów i immunitetów

na podstawie ustaw, umów międzynarodowych lub powszechnie obowiązujących zwyczajów

międzynarodowych nieruchomości Skarbu Państwa mogą być, na zasadzie wzajemności, sprzedawane

lub oddawane w użytkowanie wieczyste, użytkowanie, dzierżawę lub najem.

2.

Umowy z przedstawicielstwami, o których mowa w ust. 1, zawiera Minister Spraw Wewnętrznych

i Administracji.

3.

Gmina jest obowiązana wskazać i przenieść własność nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa,

jeżeli jest ona niezbędna na cele, o których mowa w ust. 1. Umowę przeniesienia własności

nieruchomości do zasobu Skarbu Państwa zawiera z gminą kierownik urzędu rejonowego

w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji.

4.

W sprawach nie uregulowanych w ust. 1-3 stosuje się odpowiednio przepis art. 60 ust.

3 i 4.

1.

W umowie o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste ustala się sposób

i termin jej zagospodarowania, w tym termin zabudowy, zgodnie z celem, na który nieruchomość

gruntowa została oddana w użytkowanie wieczyste.

2.

Jeżeli sposób zagospodarowania nieruchomości gruntowej polega na jej zabudowie, ustala

się termin rozpoczęcia lub termin zakończenia zabudowy.

3.

Za rozpoczęcie zabudowy uważa się wybudowanie fundamentów, a za zakończenie zabudowy

wybudowanie budynku w stanie surowym zamkniętym.

4.

Termin, o którym mowa w ust. 1, może być przedłużony na wniosek użytkownika wieczystego,

jeżeli nie mógł być dotrzymany z przyczyn niezależnych od użytkownika.

1.

W razie niedotrzymania ustalonych terminów zagospodarowania nieruchomości gruntowej

właściwy organ może wyznaczyć termin dodatkowy.

2.

W przypadku niedotrzymania terminów, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 62, mogą

być ustalone dodatkowe opłaty roczne obciążające użytkownika wieczystego, niezależnie

od opłat z tytułu użytkowania wieczystego, ustalonych stosownie do przepisów rozdziału

8 działu II.

3.

Wysokość dodatkowej opłaty rocznej, o której mowa w ust. 2, wynosi 10% wartości nieruchomości

gruntowej określonej na dzień ustalenia opłaty za pierwszy rok, po bezskutecznym upływie

terminu jej zagospodarowania, ustalonego w umowie lub decyzji. Za każdy następny rok

opłata podlega zwiększeniu o dalsze 10% tej wartości.

4.

Opłaty, o których mowa w ust. 2, ustala właściwy organ w drodze decyzji.

1.

Obowiązek ponoszenia dodatkowych opłat rocznych powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego

po bezskutecznym upływie terminów zagospodarowania nieruchomości gruntowej ustalonych

w umowie lub decyzji.

2.

Opłaty za dany rok wnosi się w terminie do dnia 31 marca każdego roku.

1.

Nie pobiera się dodatkowych opłat rocznych w razie

1)

niewybudowania urządzeń infrastruktury technicznej na obszarze, na którym nieruchomość

gruntowa jest położona, jeżeli do wybudowania tych urządzeń był zobowiązany właściwy

organ, a ich brak uniemożliwiałby korzystanie z obiektów, do których wybudowania został

zobowiązany użytkownik wieczysty na podstawie umowy lub decyzji,

2)

złożenia do właściwego organu wniosku o rozwiązanie umowy o oddanie nieruchomości

gruntowej w użytkowanie wieczyste.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, stosuje się przepis art. 33 ust. 3.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do trwałego zarządu.

1.

Cenę nieruchomości ustala się na podstawie jej wartości określonej przez rzeczoznawcę

majątkowego.

2.

Przy sprzedaży nieruchomości w drodze przetargu stosuje się następujące zasady ustalania

cen

1)

cenę wywoławczą w pierwszym przetargu ustala się w wysokości nie niższej niż wartość

nieruchomości,

2)

cenę wywoławczą w drugim przetargu można ustalić w wysokości niższej niż wartość nieruchomości,

jednak nie niższej niż 50% tej wartości,

3)

cenę nieruchomości, którą jest obowiązany zapłacić jej nabywca, ustala się w wysokości

ceny uzyskanej w wyniku przetargu,

4)

jeżeli przetargi nie przyniosły rezultatów, cenę nieruchomości ustala się w wysokości

uzgodnionej z jej nabywcą.

3.

Przy sprzedaży nieruchomości w drodze bezprzetargowej cenę nieruchomości ustala się

w wysokości nie niższej niż jej wartość.

4.

Przepisów ust. 2 i 3 nie stosuje się przy sprzedaży nieruchomości na rzecz przedstawicielstw,

o których mowa w art. 61 ust. 1.

1.

Właściwy organ może udzielić za zgodą odpowiednio wojewody lub rady gminy, bonifikaty

od ceny ustalonej zgodnie z art. 67 ust. 3, jeżeli nieruchomość jest sprzedawana

1)

pod budownictwo mieszkaniowe, na realizację urządzeń infrastruktury technicznej oraz

innych celów publicznych,

2)

osobom fizycznym i osobom prawnym, które prowadzą działalność charytatywną, opiekuńczą,

kulturalną, leczniczą, oświatową, naukową, badawczo-rozwojową, wychowawczą lub sportowo-turystyczną,

na cele nie związane z działalnością zarobkową,

3)

organizacjom zrzeszającym działkowców z przeznaczeniem na pracownicze ogrody działkowe,

4)

poprzedniemu właścicielowi lub jego następcy prawnemu, jeżeli nieruchomość została

od niego przejęta przed dniem 5 grudnia 1990 r.,

5)

na rzecz Skarbu Państwa albo na rzecz gminy,

6)

kościołom i związkom wyznaniowym, mającym uregulowane stosunki z państwem, na cele

działalności sakralnej,

7)

jako lokal mieszkalny.

2.

Właściwy organ może żądać zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji,

jeżeli nabywca nieruchomości przed upływem 10 lat, licząc od dnia jej nabycia, zbył

lub wykorzystał nieruchomość na inne cele niż wymienione w ust. 1 pkt 1-3 i 7. Nie

dotyczy to zbycia na rzecz osoby bliskiej.

3.

Ustaloną, zgodnie z art. 67, cenę nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków obniża

się o 50%. Właściwy organ może, za zgodą odpowiednio wojewody lub rady gminy, podwyższyć

lub obniżyć tę bonifikatę.

Na poczet ceny nieruchomości gruntowej sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu

zalicza się kwotę równą wartości prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości,

określoną według stanu na dzień sprzedaży.

1.

Cena nieruchomości sprzedawanej w drodze przetargu podlega zapłacie nie później niż

do dnia zawarcia umowy przenoszącej własność.

2.

Cena nieruchomości sprzedawanej w drodze bezprzetargowej może zostać rozłożona na

raty, nie dłużej niż na 10 lat. Wierzytelność Skarbu Państwa lub gminy w stosunku

do nabywcy z tego tytułu podlega zabezpieczeniu, a w szczególności zabezpieczeniu

hipotecznemu. Pierwsza rata podlega zapłacie, nie później niż do dnia zawarcia umowy

przenoszącej własność nieruchomości, a następne raty wraz z oprocentowaniem podlegają

zapłacie w terminach ustalonych przez strony w umowie.

3.

Rozłożona na raty nie spłacona część ceny podlega oprocentowaniu przy zastosowaniu

stopy procentowej równej stopie redyskonta weksli stosowanej przez Narodowy Bank Polski.

4.

Wojewoda w stosunku do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, a rada

gminy w stosunku do nieruchomości stanowiących własność gminy mogą zastosować umowne

stawki oprocentowania.

1.

Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą opłatę

i opłaty roczne.

2.

Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w drodze

przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia umowy o oddanie

tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.

3.

Pierwszą opłatę za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w drodze

bezprzetargowej można rozłożyć na oprocentowane raty. W sprawach tych stosuje się

odpowiednio przepis art. 70 ust. 2-4.

4.

Opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do dnia

31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera się za rok,

w którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Właściwy organ, na wniosek

użytkownika wieczystego, może ustalić inny termin zapłaty, nie przekraczający danego

roku kalendarzowego.

5.

Pierwszej opłaty nie pobiera się w przypadku zamiany, o której mowa w art. 14 ust.

4 i art. 15 ust. 2.

1.

Opłaty z tytułu użytkowania wieczystego ustala się według stawki procentowej od ceny

nieruchomości gruntowej określonej zgodnie z art. 67.

2.

Stawka procentowa pierwszej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego wynosi od 15%

do 25% ceny nieruchomości gruntowej.

3.

Wysokość stawek procentowych opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego jest

uzależniona od określonego w umowie celu, na jaki nieruchomość gruntowa została oddana,

i wynosi

1)

za nieruchomości gruntowe oddane na cele obronności i bezpieczeństwa państwa, w tym

ochrony przeciwpożarowej - 0,3% ceny,

2)

za nieruchomości gruntowe pod budowę obiektów sakralnych wraz z budynkami towarzyszącymi,

plebanii w parafiach diecezjalnych i zakonnych, archiwów i muzeów diecezjalnych, seminariów

duchownych, domów zakonnych oraz siedzib naczelnych władz kościołów i związków wyznaniowych

- 0,3% ceny,

3)

za nieruchomości gruntowe na działalność charytatywną, opiekuńczą, kulturalną, leczniczą,

oświatową, wychowawczą, naukową lub badawczo-rozwojową - 0,3% ceny,

4)

za nieruchomości gruntowe pod budownictwo mieszkaniowe, na realizację urządzeń infrastruktury

technicznej i innych celów publicznych oraz działalność sportowo-turystyczną - 1%

ceny,

5)

za pozostałe nieruchomości gruntowe - 3% ceny.

1.

Jeżeli nieruchomość gruntowa została oddana w użytkowanie wieczyste na więcej niż

jeden cel, stawkę procentową opłaty rocznej przyjmuje się dla tego celu, który w umowie

o oddanie w użytkowanie wieczyste został określony jako podstawowy.

2.

Jeżeli po oddaniu nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste nastąpi trwała zmiana

sposobu korzystania z nieruchomości, powodująca zmianę celu, na który nieruchomość

została oddana, stawkę procentową opłaty rocznej zmienia się stosownie do tego celu.

Przy dokonywaniu zmiany stawki procentowej stosuje się tryb postępowania określony

w art. 78-81.

3.

W wypadkach, o których mowa w art. 68 ust. 1 pkt 1-6, właściwy organ może udzielić,

za zgodą odpowiednio wojewody albo rady gminy, bonifikaty od pierwszej opłaty i opłat

rocznych ustalonych zgodnie z art. 72 ust. 2 i 3 pkt 1-4. Bonifikaty te można stosować

również do nieruchomości gruntowych oddanych w użytkowanie wieczyste przed dniem wejścia

w życie ustawy.

4.

Ustalone, zgodnie z art. 72 ust. 2 i 3 pkt 5, opłaty z tytułu użytkowania wieczystego

obniża się o 50%, jeżeli nieruchomość gruntowa została wpisana do rejestru zabytków.

Właściwy organ może, za zgodą odpowiednio wojewody lub rady gminy, podwyższyć lub

obniżyć tę bonifikatę.

5.

Wysokość pierwszej opłaty i opłat rocznych oraz udzielanych bonifikat i sposób zapłaty

tych opłat ustala się w umowie.

6.

Jeżeli po oddaniu nieruchomości w użytkowanie wieczyste nastąpiła zmiana celu będącego

podstawą udzielenia bonifikaty, podlega ona wypowiedzeniu na zasadach określonych

w art. 78-81.

1.

Osobom fizycznym, których dochód miesięczny na jednego członka rodziny nie przekracza

50% średniego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej za ostatni kwartał

roku poprzedzającego rok, za który opłata ma być wnoszona, ogłaszanego przez Prezesa

Głównego Urzędu Statystycznego, udziela się bonifikaty od opłat rocznych z tytułu

użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, jeżeli nieruchomość jest przeznaczona

lub wykorzystywana na cele mieszkaniowe.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1, będące członkami spółdzielni mieszkaniowej, korzystają

z bonifikaty w formie ulgi w opłatach z tytułu udziału w kosztach eksploatacji budynków.

Wysokość ulgi powinna odpowiadać wysokości bonifikaty od opłaty rocznej z tytułu użytkowania

wieczystego nieruchomości gruntowej, udzielonej spółdzielni mieszkaniowej, proporcjonalnie

do powierzchni lokali zajmowanych przez osoby uprawnione do bonifikaty.

W razie zbiegu praw do bonifikat z tytułów, o których mowa w art. 73 ust. 3 i art.

74 ust. 1, stosuje się jedną bonifikatę korzystniejszą dla użytkownika wieczystego.

1.

Stawka procentowa opłaty rocznej za nieruchomości gruntowe, o których mowa w art.

72 ust. 3 pkt 5, może być podwyższona zarządzeniem wojewody w stosunku do nieruchomości

stanowiących własność Skarbu Państwa lub uchwałą rady gminy w stosunku do nieruchomości

stanowiących własność gminy. Podwyższenie stawki procentowej może nastąpić tylko przed

oddaniem nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste.

2.

Opłat rocznych nie pobiera się od użytkowników wieczystych, którzy na podstawie przepisów

ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach

(Dz. U. z 1969 r. Nr 22, poz. 159, z 1972 r. Nr 27, poz. 193 i z 1974 r. Nr 14, poz. 84) wnieśli jednorazowo opłaty roczne za cały okres użytkowania wieczystego. Użytkownicy

wieczyści, którzy wnieśli opłaty roczne za okres krótszy niż czas trwania prawa użytkowania

wieczystego, wnoszą opłaty roczne po upływie tego okresu.

1.

Wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej może

być aktualizowana, nie częściej niż raz w roku, jeżeli wartość tej nieruchomości ulegnie

zmianie. Z zastrzeżeniem ust. 2, zaktualizowaną opłatę roczną ustala się, przy zastosowaniu

dotychczasowej stawki procentowej, od wartości nieruchomości określonej na dzień aktualizacji

opłaty.

2.

Jeżeli wartość nieruchomości gruntowej na dzień aktualizacji opłaty rocznej byłaby

niższa niż ustalona w drodze przetargu cena tej nieruchomości w dniu oddania jej w

użytkowanie wieczyste, aktualizacji nie dokonuje się.

3.

Aktualizacji opłaty rocznej dokonuje się z urzędu albo na wniosek użytkownika wieczystego

nieruchomości gruntowej, na podstawie wartości nieruchomości gruntowej określonej

przez rzeczoznawcę majątkowego.

4.

Przy aktualizacji opłaty, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepis

art. 148 ust. 4.

1.

Właściwy organ zamierzający zaktualizować opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego

nieruchomości gruntowej powinien wypowiedzieć na piśmie wysokość dotychczasowej opłaty

do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego, przesyłając równocześnie ofertę przyjęcia

nowej jej wysokości. W wypowiedzeniu należy wskazać sposób obliczenia nowej wysokości

opłaty i pouczyć użytkownika wieczystego o sposobie zakwestionowania wypowiedzenia.

Do wypowiedzenia dołącza się informację o wysokości oszacowania, o którym mowa w art.

77 ust. 3, oraz o miejscu, w którym można zapoznać się z operatem szacunkowym.

2.

Użytkownik wieczysty może, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wypowiedzenia, złożyć

do samorządowego kolegium odwoławczego właściwego ze względu na miejsce położenia

nieruchomości, zwanego dalej „kolegium”, wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty

jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, składa się przeciwko właściwemu organowi. Ciężar

dowodu, że istnieją przesłanki do aktualizacji opłaty, spoczywa na właściwym organie.

4.

Złożenie wniosku, o którym mowa w ust. 2, nie zwalnia z obowiązku uiszczenia opłat

w dotychczasowej wysokości. W przypadku niezłożenia wniosku właściwy organ oraz użytkownika

wieczystego obowiązuje nowa wysokość opłaty zaoferowana w wypowiedzeniu. Przepis art.

79 ust. 5 stosuje się odpowiednio.

1.

Wniosek do kolegium składa się na piśmie w dwóch egzemplarzach. Podlega on opłacie

skarbowej.

2.

Kolegium wyznacza niezwłocznie termin pierwszej rozprawy, doręczając jednocześnie

właściwemu organowi odpis wniosku.

3.

Kolegium powinno dążyć do polubownego załatwienia sprawy w drodze ugody. Jeżeli do

ugody nie doszło, kolegium wydaje orzeczenie o oddaleniu wniosku lub o ustaleniu nowej

wysokości opłaty. Od orzeczenia kolegium odwołanie nie przysługuje.

4.

W przypadku oddalenia wniosku obowiązuje wysokość opłaty zaoferowana zgodnie z art.

78 ust. 1. Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio.

5.

Ustalona na skutek prawomocnego orzeczenia kolegium lub w wyniku zawarcia przed kolegium

ugody nowa wysokość opłaty rocznej obowiązuje począwszy od dnia 1 stycznia roku następującego

po roku, w którym wypowiedziano wysokość dotychczasowej opłaty.

6.

Na wniosek właściwego organu kolegium przyznaje w orzeczeniu zwrot kosztów postępowania

i opłat skarbowych od użytkownika wieczystego, jeżeli oddaliło w orzeczeniu wniosek,

o którym mowa w ust. 1. Jeżeli kolegium w orzeczeniu uznało wniosek za zasadny, przyznaje

na wniosek użytkownika wieczystego zwrot kosztów i opłat od właściwego organu.

7.

Do postępowania przed kolegium stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o wyłączeniu pracownika oraz organu, o załatwianiu spraw, doręczeniach, wezwaniach,

terminach i postępowaniu, z wyjątkiem przepisów dotyczących odwołań i zażaleń oraz

przepisów o opłatach i kosztach postępowania.

8.

Przepisy ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio, jeżeli sprawę rozstrzygnięto prawomocnym

wyrokiem sądu lub zawarto ugodę sądową, w następstwie wniesienia sprzeciwu.

9.

Orzeczenie lub ugoda, której kolegium nadało klauzulę wykonalności, podlegają wykonaniu

w drodze egzekucji sądowej.

1.

Od orzeczenia kolegium właściwy organ lub użytkownik wieczysty mogą wnieść sprzeciw

w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Wniesienie sprzeciwu jest równoznaczne

z żądaniem przekazania sprawy do sądu powszechnego właściwego ze względu na miejsce

położenia nieruchomości.

2.

Kolegium przekazuje właściwemu sądowi akta sprawy wraz ze sprzeciwem. Wniosek, o którym

mowa w art. 78 ust. 2, zastępuje pozew.

3.

W razie wniesienia sprzeciwu w terminie, orzeczenie traci moc, nawet gdy sprzeciw

odnosi się tylko do części orzeczenia.

4.

Jeżeli sprzeciw dotyczy wyłącznie kosztów postępowania, przepisu ust. 3 nie stosuje

się, a właściwy sąd rozstrzyga o kosztach postępowania postanowieniem na posiedzeniu

niejawnym.

1.

Użytkownik wieczysty może żądać od właściwego organu dokonania aktualizacji opłaty

rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, jeżeli wartość nieruchomości

uległa zmianie, a właściwy organ nie podjął aktualizacji opłaty. W razie odmowy użytkownik

wieczysty może skierować sprawę do kolegium. Przepisy art. 79 i 80 stosuje się odpowiednio.

2.

Ciężar dowodu, że istnieją przesłanki do aktualizacji opłaty, spoczywa na użytkowniku

wieczystym.

3.

W przypadku oddalenia wniosku przez kolegium obowiązuje opłata dotychczasowa.

4.

Ustalona w wyniku prawomocnego orzeczenia kolegium lub ugody zawartej przed kolegium

nowa wysokość opłaty rocznej obowiązuje począwszy od dnia 1 stycznia roku następującego

po roku, w którym użytkownik wieczysty zażądał jej aktualizacji.

5.

Przepisy ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio, jeżeli sprawę rozstrzygnięto prawomocnym

wyrokiem sądu lub zawarto ugodę sądową, w następstwie wniesienia sprzeciwu.

1.

Za nieruchomość oddaną w trwały zarząd pobiera się opłaty roczne.

2.

Opłaty roczne uiszcza się przez cały okres trwałego zarządu, w terminie do dnia 31

marca każdego roku, z góry za dany rok. W pierwszym roku po ustanowieniu trwałego

zarządu opłatę roczną uiszcza się najpóźniej po upływie 30 dni od dnia, w którym decyzja

o oddaniu nieruchomości w trwały zarząd stała się ostateczna. Opłatę tę ustala się

proporcjonalnie w stosunku do pozostałego do wykorzystania w danym roku okresu trwałego

zarządu.

3.

Właściwy organ, na wniosek jednostki organizacyjnej, może ustalić inny termin zapłaty

opłaty rocznej, nie przekraczający danego roku kalendarzowego.

1.

Opłaty z tytułu trwałego zarządu ustala się według stawki procentowej od ceny nieruchomości

ustalonej zgodnie z art. 67 ust. 3.

2.

Wysokość stawek procentowych opłat rocznych z tytułu trwałego zarządu jest uzależniona

od celu, na jaki nieruchomość została oddana, i wynosi

1)

za nieruchomości oddane na cele obronności i bezpieczeństwa państwa, w tym ochrony

przeciwpożarowej - 0,1% ceny,

2)

za nieruchomości oddane pod budownictwo mieszkaniowe, na realizację urządzeń infrastruktury

technicznej i innych celów publicznych, działalność charytatywną, opiekuńczą, kulturalną,

leczniczą, oświatową, naukową, badawczo-rozwojową, wychowawczą lub sportowo-turystyczną,

a także na siedziby organów władzy i administracji państwowej nie wymienionych w art.

60 - 0,3% ceny,

3)

za pozostałe nieruchomości - 1% ceny.

3.

Nie pobiera się opłat rocznych za nieruchomości oddane w trwały zarząd pod drogi publiczne.

1.

Jeżeli nieruchomość oddana w trwały zarząd jest wykorzystywana na więcej niż jeden

cel, stawkę procentową opłaty rocznej przyjmuje się dla tego celu, który w decyzji

o oddaniu w trwały zarząd został określony jako podstawowy.

2.

Jeżeli po oddaniu nieruchomości w trwały zarząd nastąpi trwała zmiana sposobu korzystania

z nieruchomości, stawkę procentową opłaty rocznej zmienia się stosownie do zmienionego

sposobu korzystania. Zmiany stawki procentowej opłaty rocznej dokonuje się w drodze

decyzji właściwego organu.

3.

Właściwy organ może udzielić, za zgodą odpowiednio wojewody lub rady gminy, bonifikaty

od opłat rocznych ustalonych zgodnie z przepisem art. 83 ust. 2, jeżeli nieruchomość

jest oddawana

1)

pod budownictwo mieszkaniowe, na realizację urządzeń infrastruktury technicznej oraz

realizację innych celów publicznych,

2)

jednostkom organizacyjnym, które prowadzą działalność charytatywną, opiekuńczą, kulturalną,

leczniczą, oświatową, naukową, badawczo-rozwojową, wychowawczą, sportowo-turystyczną,

na cele nie związane z działalnością zarobkową,

3)

na siedziby organów administracji państwowej i sądów nie wymienionych w art. 60 oraz

prokuratur,

4)

na siedziby zakładów karnych i zakładów dla nieletnich.

4.

Ustalone, zgodnie z art. 83 ust. 2 pkt 3, opłaty z tytułu trwałego zarządu obniża

się o 50%, jeżeli nieruchomość lub jej część składowa zostały wpisane do rejestru

zabytków. Właściwy organ może, za zgodą odpowiednio wojewody lub rady gminy, podwyższyć

lub obniżyć tę bonifikatę.

5.

Wysokość opłat rocznych oraz udzielonych bonifikat i sposób zapłaty tych opłat ustala

się w decyzji właściwego organu.

1.

Jednostka organizacyjna sprawująca trwały zarząd nieruchomością, która oddała tę nieruchomość

w najem lub dzierżawę, jest zobowiązana do uiszczania opłat rocznych w wysokości 1%

ceny nieruchomości i nie przysługują jej bonifikaty, o których mowa w art. 84 ust.

3 i 4. Zmiana stawki procentowej opłaty rocznej oraz pozbawienie bonifikaty następuje

w drodze decyzji właściwego organu.

2.

Jeżeli po oddaniu nieruchomości w trwały zarząd nastąpiła trwała zmiana celu wykorzystywania

nieruchomości, będącego podstawą udzielonej bonifikaty, właściwy organ pozbawia przyznanej

bonifikaty w drodze decyzji.

Stawka procentowa opłaty rocznej z tytułu trwałego zarządu nieruchomości, o których

mowa w art. 83 ust. 2 pkt 3, może być podwyższona zarządzeniem wojewody w stosunku

do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub uchwałą rady gminy w stosunku

do nieruchomości stanowiących własność gminy. Podwyższenie stawki procentowej może

nastąpić tylko przed oddaniem nieruchomości w trwały zarząd.

1.

Wysokość opłaty rocznej z tytułu trwałego zarządu nieruchomości może być aktualizowana,

nie częściej niż raz w roku, jeżeli wartość tej nieruchomości ulegnie zmianie. Zaktualizowaną

opłatę roczną ustala się według dotychczasowej stawki procentowej od wartości nieruchomości

określonej na dzień aktualizacji opłaty.

2.

Aktualizacji opłaty rocznej dokonuje się, z urzędu albo na wniosek jednostki organizacyjnej

posiadającej nieruchomość w trwałym zarządzie, na podstawie wartości nieruchomości

określonej przez rzeczoznawcę majątkowego.

3.

Aktualizacji opłaty rocznej dokonuje się w drodze decyzji właściwego organu. Nowa

wysokość opłaty rocznej obowiązuje począwszy od dnia 1 stycznia roku następującego

po roku, w którym decyzja stała się ostateczna.

4.

Przy aktualizacji opłaty, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepis

art. 148 ust. 4.

1.

Jeżeli jednostka organizacyjna wybudowała budynki i inne urządzenia trwale związane

z gruntem, położone na nieruchomości oddanej w trwały zarząd, ich wartości nie uwzględnia

się w cenie nieruchomości będącej podstawą do ustalenia opłat z tytułu trwałego zarządu.

Przepis ten stosuje się odpowiednio w przypadku nabycia budynków i innych urządzeń

w trybie, o którym mowa w art. 17.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku odbudowy, rozbudowy, nadbudowy,

przebudowy lub modernizacji budynków i innych urządzeń trwale związanych z gruntem,

położonych na nieruchomości.

W razie nabycia trwałego zarządu z mocy prawa, opłaty roczne ustala właściwy organ

w drodze decyzji. Opłaty tej nie pobiera się za rok, w którym nastąpiło nabycie trwałego

zarządu.

1.

Przy przekazywaniu trwałego zarządu nieruchomości przez jednostkę organizacyjną na

wniosek innej jednostki organizacyjnej dokonują one między sobą rozliczenia z tytułu

nakładów na tej nieruchomości poniesionych na budowę, odbudowę, rozbudowę, nadbudowę,

przebudowę lub modernizację budynków i innych urządzeń trwale związanych z gruntem.

Sposób rozliczenia ustala się w porozumieniu między jednostkami organizacyjnymi.

2.

W razie wygaśnięcia trwałego zarządu na skutek upływu okresu, na który został ustanowiony,

albo wydania decyzji o jego wygaśnięciu, właściwy organ zwraca jednostce organizacyjnej

nakłady, o których mowa w ust. 1. Przy ustalaniu wysokości poniesionych nakładów bierze

się za podstawę faktycznie wykonane roboty oraz ich wartość w dniu wygaśnięcia trwałego

zarządu.

3.

Jeżeli wygaśnięcie trwałego zarządu nastąpiło na wniosek jednostki organizacyjnej,

rozliczeń, o których mowa w ust. 1, nie dokonuje się, a jednostka organizacyjna jest

zwolniona z obowiązku wnoszenia opłat rocznych począwszy od dnia złożenia wniosku.

Opłat wniesionych do dnia złożenia wniosku nie zwraca się.

4.

Przepis art. 88 ust. 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli jednostka organizacyjna sprawująca

trwały zarząd rozliczyła się z tytułu poniesionych nakładów stosownie do ust. 1.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje nieruchomości uznawanych

za niezbędne na cele obronności i bezpieczeństwa państwa.

Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do nieruchomości położonych na obszarach

przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, chyba że dokonanie podziału

spowodowałoby konieczność wydzielenia nowych dróg.

1.

Podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego.

W razie braku tego planu stosuje się przepis art. 94.

2.

Zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak

i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu.

3.

Podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki

gruntu nie mają bezpośredniego dostępu do drogi publicznej; za dostęp do drogi publicznej

uważa się również ustanowienie dla wydzielonych działek gruntu odpowiednich służebności

drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi z nieruchomości objętej podziałem.

4.

Zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z zastrzeżeniem

art. 94, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta.

5.

Opinię, o której mowa w ust. 4, wyraża się w formie postanowienia, na które przysługuje

zażalenie.

6.

Jeżeli ustalenia planu miejscowego nie zawierają szczegółowych zasad podziału nieruchomości,

warunki podziału ustala się w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

1.

W razie braku planu miejscowego - jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze nie

objętym obowiązkiem sporządzania planu miejscowego, a gmina nie ogłosiła o przystąpieniu

do sporządzenia tego planu - zasady podziału nieruchomości ustala się w decyzji o

warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

2.

Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1, gmina ogłosiła o przystąpieniu do sporządzenia

planu miejscowego przed złożeniem wniosku o podział nieruchomości, postępowanie w

sprawie podziału zawiesza się do czasu uchwalenia tego planu, jednak nie dłużej niż

na okres 12 miesięcy. Jeżeli w okresie zawieszenia postępowania plan miejscowy nie

zostanie uchwalony, stosuje się przepis ust. 1.

3.

Jeżeli nie został uchwalony plan miejscowy dla obszarów objętych obowiązkiem sporządzenia

takiego planu, postępowanie w sprawie podziału zawiesza się do czasu uchwalenia tego

planu.

Niezależnie od ustaleń planu miejscowego podział nieruchomości może nastąpić w celu

1)

zniesienia współwłasności nieruchomości zabudowanej co najmniej dwoma budynkami, wzniesionymi

na podstawie pozwolenia na budowę, jeżeli podział ma polegać na wydzieleniu dla poszczególnych

współwłaścicieli, wskazanych we wspólnym wniosku, budynków wraz z działkami gruntu

niezbędnymi do prawidłowego korzystania z tych budynków,

2)

wydzielenia działki gruntu znajdującej się pod budynkiem, niezbędnej do prawidłowego

korzystania z niego, jeżeli budynek ten został wzniesiony w dobrej wierze przez samoistnego

posiadacza,

3)

wydzielenia części nieruchomości, której własność lub użytkowanie wieczyste zostały

nabyte z mocy prawa,

4)

realizacji roszczeń do części nieruchomości, wynikających z przepisów niniejszej ustawy

lub z odrębnych ustaw,

5)

realizacji przepisów dotyczących przekształceń własnościowych albo likwidacji przedsiębiorstw

państwowych lub komunalnych,

6)

wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji autostrady.

1.

Podziału nieruchomości dokonuje się na podstawie decyzji wójta, burmistrza albo prezydenta

miasta, zatwierdzającej projekt podziału. Projekt podziału powinien być sporządzony

na aktualnej mapie przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

2.

W przypadku gdy o podziale orzeka sąd, nie wydaje się decyzji, o której mowa w ust.

1. Jeżeli podział jest uzależniony od ustaleń planu miejscowego, sąd zasięga opinii

wójta, burmistrza albo prezydenta miasta. Do opinii tej nie stosuje się art. 93 ust.

5.

3.

Podział nieruchomości, polegający na wydzieleniu wchodzących w jej skład działek gruntu

odrębnie położonych i oznaczonych w katastrze nieruchomości, nie wymaga wydania decyzji

zatwierdzającej projekt podziału.

4.

Decyzja lub orzeczenie sądu, o których mowa w ust. 1 i 2, stanowią podstawę do dokonania

wpisów w księdze wieczystej oraz w katastrze nieruchomości.

1.

Podziału nieruchomości dokonuje się na wniosek i koszt osoby, która ma w tym interes

prawny.

2.

Jeżeli nieruchomość jest objęta współwłasnością lub współużytkowaniem wieczystym,

podziału można dokonać na wniosek współwłaścicieli albo współużytkowników wieczystych.

Przepis art. 199 Kodeksu cywilnego stosuje się odpowiednio. Nie dotyczy to podziału, o którym orzeka sąd.

3.

Podziału nieruchomości można dokonać z urzędu, jeżeli

1)

jest on niezbędny do realizacji celów publicznych,

2)

nieruchomość stanowi własność gminy i nie została oddana w użytkowanie wieczyste.

4.

W przypadkach, o których mowa w art. 95 pkt 3-6, podziału nieruchomości można dokonać

z urzędu albo na wniosek kierownika urzędu rejonowego.

5.

Podziału nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa można dokonać z urzędu,

po zasięgnięciu opinii kierownika urzędu rejonowego.

1.

Działki gruntu wydzielone pod drogi z nieruchomości, której podział został dokonany

na wniosek właściciela, przechodzą z mocy prawa na własność gminy z dniem, w którym

decyzja o podziale stała się ostateczna, a orzeczenie o podziale prawomocne. Jeżeli

podział nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa został dokonany na wniosek

użytkownika wieczystego, prawo użytkowania wieczystego działek gruntu wydzielonych

pod drogi przechodzi na rzecz gminy. Jeżeli podział nieruchomości stanowiącej własność

gminy został dokonany na wniosek użytkownika wieczystego, prawo użytkowania wieczystego

działek gruntu wydzielonych pod drogi wygasa.

2.

Wniosek o ujawnienie w księdze wieczystej praw gminy do działek gruntu wydzielonych

pod drogi składa wójt, burmistrz albo prezydent miasta.

3.

Za działki gruntu, które przeszły na własność gminy lub co do których gmina uzyskała

prawo użytkowania wieczystego, a także z tytułu wygaśnięcia tego prawa, przysługuje

odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym

a zarządem gminy. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, odszkodowanie ustala

się według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. Odszkodowanie

wypłaca gmina.

4.

Jeżeli w wyniku podziału nieruchomości wzrośnie jej wartość, zarząd gminy może ustalić

opłatę adiacencką z tego tytułu w kwocie nie większej niż 50% różnicy wartości nieruchomości.

Jeżeli zapewnienie dostępu do drogi publicznej, o którym mowa w art. 93 ust. 3, wymaga

ustanowienia służebności drogowej, podziału nieruchomości dokonuje się pod warunkiem,

że przy zbywaniu działek wydzielonych w wyniku podziału zostanie ona ustanowiona.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, tryb dokonywania podziałów nieruchomości

oraz sposób sporządzania i rodzaje dokumentów wymaganych w tym postępowaniu.

1.

Przepisy niniejszego rozdziału regulują sprawy scalania nieruchomości i ich ponownego

podziału na działki gruntu.

2.

Przepisy rozdziału stosuje się do nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych

w planach miejscowych na cele inne niż rolne i leśne.

3.

Przepisów rozdziału nie stosuje się do nieruchomości, które zostały objęte postępowaniem

scaleniowym na podstawie ustawy o scalaniu i wymianie gruntów.

1.

Gmina może dokonać scalenia i podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 101 ust.

1. Szczegółowe warunki scalenia i podziału nieruchomości określa plan miejscowy.

2.

Scalenia i podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli są one położone w granicach

obszarów ustalonych w trybie art. 10 ust. 1 pkt 11 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym

albo gdy o scalenie i podział wystąpią właściciele lub użytkownicy wieczyści posiadający,

z zastrzeżeniem ust. 4, ponad 50% powierzchni gruntów objętych scaleniem i podziałem.

3.

O przystąpieniu do scalenia i podziału nieruchomości decyduje rada gminy w drodze

uchwały, określając w niej granice zewnętrzne gruntów objętych scaleniem i podziałem.

4.

Zabudowane części nieruchomości mogą być objęte uchwałą, o której mowa w ust. 3, za

zgodą ich właścicieli lub użytkowników wieczystych.

5.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta składa we właściwym sądzie wniosek o ujawnienie

w księdze wieczystej przystąpienia do scalenia i podziału nieruchomości, a gdy nieruchomość

nie ma założonej księgi wieczystej, o złożenie do istniejącego zbioru dokumentów odpisu

uchwały, o której mowa w ust. 3.

1.

Właściciele i użytkownicy wieczyści oraz samoistni posiadacze nieruchomości objętych

scaleniem i podziałem są uczestnikami postępowania w sprawie scalenia i podziału.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta powiadamia ich o wszczęciu postępowania, chyba

że mimo dołożenia należytej staranności adres tych osób nie został ustalony. Przepis

art. 113 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

2.

Właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości objętych scaleniem i podziałem mogą

wybrać ze swojego grona radę uczestników scalenia w liczbie do 10 osób. Rada ta posiada

uprawnienia opiniodawcze.

3.

Projekt uchwały rady gminy o scaleniu i podziale nieruchomości podlega zaopiniowaniu

przez radę uczestników scalenia oraz wyłożeniu do wglądu uczestnikom postępowania

na okres 21 dni, w siedzibie urzędu gminy. O wyłożeniu projektu uchwały do wglądu

zawiadamia się na piśmie uczestników postępowania.

4.

W okresie kiedy projekt uchwały wyłożony jest do wglądu, uczestnicy postępowania mogą

składać na piśmie wnioski, uwagi i zastrzeżenia do tego projektu. We wnioskach uczestnicy

postępowania mogą wskazywać działki gruntu, które chcieliby otrzymać w zamian za dotychczas

posiadane nieruchomości objęte scaleniem i podziałem. Złożone wnioski, uwagi i zastrzeżenia

podlegają zaopiniowaniu przez radę uczestników scalenia.

5.

O sposobie załatwienia wniosków, uwag i zastrzeżeń, o których mowa w ust. 4, rozstrzyga

rada gminy w uchwale o scaleniu i podziale nieruchomości. O sposobie rozstrzygnięcia

zawiadamia się na piśmie uczestników postępowania, którzy złożyli wnioski, uwagi i

zastrzeżenia, doręczając im wyciąg z uchwały.

6.

Koszty związane ze scaleniem i podziałem nieruchomości ponoszą uczestnicy postępowania

proporcjonalnie do powierzchni posiadanych przez nich nieruchomości objętych scaleniem

i podziałem.

1.

Rada gminy podejmuje uchwałę o scaleniu i podziale nieruchomości. Czynności związane

z przeprowadzeniem postępowania w sprawie scalenia i podziału wykonuje wójt, burmistrz

albo prezydent miasta.

2.

Uchwała rady gminy o scaleniu i podziale nieruchomości powinna zawierać

1)

opracowane geodezyjnie granice gruntów objętych scaleniem i podziałem,

2)

wypis i wyrys z planu miejscowego,

3)

geodezyjny projekt scalenia i podziału nieruchomości,

4)

rejestr nieruchomości, z wykazaniem ich stanu dotychczasowego oraz stanu nowego po

scaleniu i podziale, w tym nieruchomości przyznanych uczestnikom postępowania w zamian

za nieruchomości będące ich własnością lub pozostające w użytkowaniu wieczystym przed

scaleniem i podziałem,

5)

rozstrzygnięcia w sprawach, o których mowa w art. 105 ust. 2 i 5,

6)

ustalenia co do rodzaju urządzeń infrastruktury technicznej planowanych do wybudowania,

terminy ich budowy oraz źródła finansowania,

7)

ustalenia co do wysokości, terminu i sposobu zapłaty opłat adiacenckich,

8)

rozstrzygnięcia o sposobie załatwienia wniosków, uwag i zastrzeżeń, złożonych przez

uczestników postępowania.

3.

Uchwała, o której mowa w ust. 1, stanowi podstawę do

1)

zamknięcia istniejących ksiąg wieczystych,

2)

założenia nowych ksiąg wieczystych i ujawnienia w nich praw do nieruchomości powstałych

w wyniku scalenia i podziału,

3)

ujawnienia nowego stanu prawnego nieruchomości w katastrze nieruchomości,

4)

wyznaczenia i utrwalenia na gruncie granic nieruchomości powstałych w wyniku scalenia

i podziału,

5)

wprowadzenia uczestników postępowania na nowe nieruchomości.

4.

Wnioski o dokonanie czynności, o których mowa w ust. 3 pkt 1-3, składa wójt, burmistrz

albo prezydent miasta.

5.

Obciążenia na nieruchomościach objętych scaleniem i podziałem przenosi się do nowo

założonych ksiąg wieczystych.

6.

Uchwała, o której mowa w ust. 1, nie narusza praw osób trzecich ustanowionych na nieruchomościach

objętych scaleniem i podziałem.

1.

Powierzchnię każdej nieruchomości objętej scaleniem i podziałem pomniejsza się o powierzchnię

niezbędną do wydzielenia działek gruntu pod nowe drogi lub pod poszerzenie dróg istniejących.

Pomniejszenie to następuje proporcjonalnie do powierzchni wszystkich nieruchomości

objętych scaleniem i podziałem oraz do ogólnej powierzchni działek gruntu wydzielonych

pod nowe drogi i pod poszerzenie dróg istniejących.

2.

W zamian za nieruchomości objęte scaleniem i podziałem każdy z dotychczasowych właścicieli

lub użytkowników wieczystych otrzymuje, z zastrzeżeniem ust. 3, odpowiednio na własność

lub w użytkowanie wieczyste, nieruchomości składające się z takiej liczby działek

gruntu wydzielonych w wyniku scalenia i podziału, których łączna powierzchnia jest

równa powierzchni dotychczasowej jego nieruchomości, pomniejszonej zgodnie z przepisem

ust. 1. Jeżeli nie ma możliwości przydzielenia nieruchomości o powierzchni w pełni

równoważnej, za różnicę powierzchni dokonuje się odpowiednich dopłat w gotówce.

3.

Jeżeli nieruchomości objęte scaleniem i podziałem są położone w granicach obszarów,

o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 11 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, właściciele

lub użytkownicy wieczyści nieruchomości mogą otrzymać od gminy, na ich wniosek, zamiast

nowo wydzielonych nieruchomości zapłatę w wysokości uzgodnionej z zarządem gminy.

4.

Działki gruntu wydzielone pod nowe drogi lub pod poszerzenie dróg istniejących przechodzą

z mocy prawa na własność gminy, a ustanowione na tych działkach prawo użytkowania

wieczystego wygasa z dniem wejścia w życie uchwały rady gminy o scaleniu i podziale

nieruchomości.

5.

Służebności gruntowe ustanowione na nieruchomościach objętych scaleniem i podziałem

podlegają zniesieniu, jeżeli stały się zbędne do korzystania z nowo wydzielonych nieruchomości.

1.

Za działki gruntu, o których mowa w art. 105 ust. 4, a także za urządzenia, których

właściciele lub użytkownicy wieczyści nie mogli odłączyć od gruntu, oraz za drzewa

i krzewy gmina wypłaca odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielami

lub użytkownikami wieczystymi a zarządem gminy. Jeżeli nie dojdzie do uzgodnienia,

odszkodowanie ustala się według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości.

Odszkodowanie wypłaca gmina.

2.

Jeżeli w skład nieruchomości objętych scaleniem i podziałem wchodzą nieruchomości

o nie ustalonym stanie prawnym, odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, wpłaca się

do depozytu sądowego.

3.

Gmina jest zobowiązana do wybudowania na gruntach objętych uchwałą o scaleniu i podziale

nieruchomości niezbędnych urządzeń infrastruktury technicznej, stosownie do przepisu

art. 104 ust. 2 pkt 6. Koszty wybudowania tych urządzeń nie mogą obciążać uczestników

postępowania, chyba że na mocy zawartego z gminą porozumienia strony postanowią inaczej.

1.

Osoby, które otrzymały nowe nieruchomości wydzielone w wyniku scalenia i podziału,

są zobowiązane do wniesienia na rzecz gminy opłat adiacenckich w wysokości do 50%

wzrostu wartości tych nieruchomości, w stosunku do wartości nieruchomości dotychczas

posiadanych. Przy ustalaniu wartości dotychczas posiadanych nieruchomości nie uwzględnia

się wartości urządzeń, drzew i krzewów, o których mowa w art. 106 ust. 1, jeżeli zostało

za nie wypłacone odszkodowanie.

2.

Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy w uchwale o scaleniu

i podziale nieruchomości.

3.

Terminy i sposób wnoszenia opłat adiacenckich ustala wójt, burmistrz albo prezydent

miasta, w drodze ugody z osobami zobowiązanymi do ich zapłaty, przez podpisanie protokółu

uzgodnień. W razie niedojścia do ugody, o terminie i sposobie zapłaty rozstrzyga rada

gminy, podejmując uchwałę o scaleniu i podziale nieruchomości. Termin ustalony w uchwale

nie może być krótszy niż termin wybudowania urządzeń infrastruktury technicznej.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe zasady i tryb ustalania granic zewnętrznych gruntów oraz granic nieruchomości

objętych scaleniem i podziałem, przeprowadzania scalenia i podziału tych nieruchomości,

zamiany własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości objętych scaleniem i podziałem

na własność lub użytkowanie wieczyste nowo wydzielonych nieruchomości, wyboru i działania

rady uczestników scalenia,

2)

szczegółowe zasady i tryb ustalania opłat adiacenckich oraz rozliczania kosztów scalenia

i podziału,

3)

sposób sporządzania i rodzaje dokumentów niezbędnych w postępowaniu związanym ze scaleniem

i podziałem nieruchomości.

1.

Gminie przysługuje prawo pierwokupu w przypadku sprzedaży

1)

nie zabudowanej nieruchomości nabytej uprzednio przez sprzedawcę od Skarbu Państwa

lub gminy,

2)

prawa użytkowania wieczystego nie zabudowanej nieruchomości gruntowej,

3)

nieruchomości położonej na obszarze przeznaczonym w planie miejscowym na cele publiczne,

4)

nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków lub prawa użytkowania wieczystego takiej

nieruchomości.

2.

Przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do nieruchomości przeznaczonych z planach

miejscowych lub w decyzjach o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na cele

rolne i leśne.

3.

Prawo pierwokupu nie przysługuje, jeżeli

1)

sprzedaż nieruchomości lub prawa użytkowania wieczystego następuje na rzecz osób bliskich

dla sprzedawcy,

2)

sprzedaż nieruchomości lub prawa użytkowania wieczystego następuje między osobami

prawnymi tego samego kościoła lub związku wyznaniowego,

3)

prawo użytkowania wieczystego zostało ustanowione jako odszkodowanie lub rekompensata

za utratę własności nieruchomości,

4)

prawo użytkowania wieczystego zostało ustanowione w wyniku zamiany własności nieruchomości,

5)

w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, prawo pierwokupu nie zostało ujawnione

w księdze wieczystej.

4.

Prawo pierwokupu wykonuje zarząd gminy.

1.

Sprzedaż nieruchomości, o których mowa w art. 109, oraz prawa użytkowania wieczystego

tych nieruchomości może nastąpić, jeżeli zarząd gminy nie wykona prawa pierwokupu.

2.

Prawo pierwokupu może być wykonane w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania przez

zarząd gminy zawiadomienia o treści umowy sprzedaży.

3.

Notariusz sporządzający umowę sprzedaży jest zobowiązany do zawiadomienia zarządu

gminy o treści umowy, stosownie do przepisu ust. 2.

4.

Zarząd gminy wykonuje prawo pierwokupu przez złożenie oświadczenia w formie aktu notarialnego

u notariusza, o którym mowa w ust. 3. W przypadku gdyby złożenie oświadczenia u tego

notariusza było niemożliwe lub napotykało poważne trudności, może być ono złożone

u innego notariusza. Z chwilą złożenia oświadczenia

1)

nieruchomość staje się własnością gminy, jeżeli wykonanie prawa pierwokupu dotyczyło

sprzedaży nieruchomości,

2)

prawo użytkowania wieczystego wygasa, jeżeli wykonanie prawa pierwokupu dotyczyło

sprzedaży prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej stanowiącej własność

gminy,

3)

gmina uzyskuje prawo użytkowania wieczystego, jeżeli wykonanie prawa pierwokupu dotyczyło

sprzedaży prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej stanowiącej własność

Skarbu Państwa.

5.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 4, notariusz doręcza sprzedawcy.

Prawo pierwokupu wykonuje się po cenie ustalonej między stronami w umowie sprzedaży.

1.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do nieruchomości położonych, z zastrzeżeniem

art. 125 i 126, na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele publiczne.

2.

Wywłaszczenie nieruchomości polega na pozbawieniu albo ograniczeniu, w drodze decyzji,

prawa własności, prawa użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego na nieruchomości.

3.

Wywłaszczenie nieruchomości może być dokonane, jeżeli cele publiczne nie mogą być

zrealizowane w inny sposób niż przez pozbawienie albo ograniczenie praw do nieruchomości,

a prawa te nie mogą być nabyte w drodze umowy.

4.

Organem właściwym w sprawach wywłaszczenia jest wojewoda.

1.

Nieruchomość może być wywłaszczona tylko na rzecz Skarbu Państwa albo na rzecz gminy.

2.

Nieruchomość stanowiąca własność Skarbu Państwa nie może być wywłaszczona. Nie dotyczy

to wywłaszczenia prawa użytkowania wieczystego oraz ograniczonych praw rzeczowych

obciążających nieruchomość.

3.

Wywłaszczeniem może być objęta cała nieruchomość albo jej część. Jeżeli wywłaszczeniem

jest objęta część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego

wykorzystywania na dotychczasowe cele, na żądanie właściciela lub użytkownika wieczystego

nieruchomości nabywa się tę część w drodze umowy na rzecz Skarbu Państwa lub na rzecz

gminy, w zależności od tego, na czyją rzecz następuje wywłaszczenie.

4.

Jeżeli nieruchomość nie ma założonej księgi wieczystej lub zbioru dokumentów, przy

jej wywłaszczeniu przyjmuje się inne dokumenty stwierdzające prawa do nieruchomości

oraz dane z katastru nieruchomości.

1.

Wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego, z zastrzeżeniem ust. 2, należy poprzedzić

rokowaniami o nabycie w drodze umowy praw określonych w art. 112 ust. 3, przeprowadzonymi

między wojewodą a właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości, a także

osobą, której przysługuje do nieruchomości ograniczone prawo rzeczowe. W trakcie prowadzenia

rokowań może być zaoferowana nieruchomość zamienna.

2.

W przypadku wywłaszczania nieruchomości na wniosek gminy rokowania, o których mowa

w ust. 1, przeprowadza zarząd gminy.

1.

Wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego na rzecz Skarbu Państwa następuje z urzędu,

a na rzecz gminy - na wniosek zarządu gminy.

2.

Wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego może nastąpić po bezskutecznym upływie dwumiesięcznego

terminu do zawarcia umowy, o której mowa w art. 114, wyznaczonego przez wojewodę na

piśmie właścicielowi, użytkownikowi wieczystemu nieruchomości, a także osobie, której

przysługuje ograniczone prawo rzeczowe na tej nieruchomości. Termin ten liczy się

od dnia zakończenia rokowań.

3.

Wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego następuje z dniem doręczenia zawiadomienia

stronom.

4.

Odmowa wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego, o które wystąpił zarząd gminy, następuje

w drodze decyzji.

1.

We wniosku o wywłaszczenie należy określić

1)

nieruchomość z podaniem oznaczeń z księgi wieczystej lub zbioru dokumentów oraz z

katastru nieruchomości,

2)

cel publiczny, do którego realizacji nieruchomość jest niezbędna,

3)

powierzchnię nieruchomości, a jeżeli wywłaszczeniem ma być objęta tylko jej część

- powierzchnię tej części i całej nieruchomości,

4)

dotychczasowy sposób korzystania z nieruchomości i stan jej zagospodarowania,

5)

lokale zamienne oraz sposób ich zapewnienia najemcom wywłaszczanych lokali, jeżeli

najem został nawiązany przed dniem 12 listopada 1994 r. na podstawie decyzji administracyjnych

o przydziale,

6)

właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, a w razie braku danych umożliwiających

określenie tych osób - władającego nieruchomością zgodnie z wpisem w katastrze nieruchomości,

7)

osobę, której przysługują ograniczone prawa rzeczowe na nieruchomości,

8)

nieruchomość zamienną, jeżeli gmina taką oferuje,

9)

inne okoliczności istotne w sprawie.

2.

Do wniosku o wywłaszczenie należy dołączyć

1)

dokumenty z przebiegu rokowań, o których mowa w art. 114,

2)

decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zawierającą określenie granic

zewnętrznych terenu niezbędnego do realizacji celu publicznego, na który nieruchomość

ma być wywłaszczona,

3)

mapę z rejestrem nieruchomości objętych wnioskiem o wywłaszczenie lub mapę z podziałem

i rejestrem nieruchomości oraz decyzję zatwierdzającą ten podział, jeżeli wniosek

o wywłaszczenie dotyczy tylko części nieruchomości,

4)

pełny odpis z księgi wieczystej założonej dla nieruchomości objętej wnioskiem o wywłaszczenie

albo zaświadczenie o stanie prawnym, jaki wynika ze zbioru dokumentów,

5)

w razie braku dokumentów, o których mowa w pkt 4, zaświadczenie właściwego sądu stwierdzające,

że nieruchomość nie ma założonej księgi wieczystej lub że nie jest dla niej prowadzony

zbiór dokumentów,

6)

wypis i wyrys z katastru nieruchomości.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego

z urzędu.

1.

Wojewoda składa w sądzie wniosek o ujawnienie w księdze wieczystej wszczęcia postępowania

wywłaszczeniowego, a jeżeli nieruchomość nie ma założonej księgi wieczystej - o złożenie

do istniejącego zbioru dokumentów zawiadomienia o wszczęciu tego postępowania.

2.

Jeżeli wywłaszczenie nie doszło do skutku, wojewoda jest obowiązany wystąpić niezwłocznie

o wykreślenie z księgi wieczystej wpisu o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego.

1.

Po wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego wojewoda przeprowadza rozprawę administracyjną.

2.

W postępowaniu wywłaszczeniowym nie stosuje się przepisów o ugodzie administracyjnej.

1.

Decyzja o wywłaszczeniu nieruchomości, poza elementami określonymi w art. 107 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, powinna zawierać

1)

ustalenie, na jakie cele nieruchomość jest wywłaszczana,

2)

określenie przedmiotu wywłaszczenia przez podanie oznaczenia nieruchomości według

księgi wieczystej lub zbioru dokumentów oraz według katastru nieruchomości,

3)

określenie praw podlegających wywłaszczeniu,

4)

wskazanie właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, a w razie braku danych

umożliwiających ustalenie tych osób - władającego nieruchomością zgodnie z wpisem

w katastrze nieruchomości,

5)

wskazanie osoby, której przysługują ograniczone prawa rzeczowe na nieruchomości,

6)

zobowiązanie do zapewnienia lokali, o których mowa w art. 116 ust. 1 pkt 5.

2.

Jeżeli osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 4, są nieobecne lub niezdolne do czynności prawnych, stosuje się art. 34

Kodeksu postępowania administracyjnego.

Jeżeli zachodzi potrzeba zapobieżenia niebezpieczeństwu, wystąpieniu szkody lub niedogodnościom,

jakie mogą powstać dla właścicieli albo użytkowników wieczystych nieruchomości sąsiednich

wskutek wywłaszczenia lub innego niż dotychczas zagospodarowania wywłaszczonej nieruchomości,

w decyzji o wywłaszczeniu ustanawia się niezbędne służebności oraz ustala obowiązek

budowy i utrzymania odpowiednich urządzeń zapobiegających tym zdarzeniom lub okolicznościom.

Obowiązek budowy i utrzymania odpowiednich urządzeń ciąży na występującym z wnioskiem

o wywłaszczenie.

1.

Przejście prawa własności na rzecz Skarbu Państwa lub na rzecz gminy następuje z dniem,

w którym decyzja o wywłaszczeniu nieruchomości stała się ostateczna.

2.

Przejście prawa użytkowania wieczystego na rzecz Skarbu Państwa lub na rzecz gminy

następuje z dniem, w którym decyzja o wywłaszczeniu tego prawa stała się ostateczna,

jeżeli prawo użytkowania wieczystego było ustanowione na nieruchomości gruntowej stanowiącej

własność innej osoby niż ta, na rzecz której nastąpiło wywłaszczenie.

3.

Prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej wygasa z dniem, w którym decyzja

o wywłaszczeniu tego prawa stała się ostateczna, jeżeli prawo użytkowania wieczystego

było ustanowione na nieruchomości gruntowej stanowiącej własność osoby, na rzecz której

nastąpiło wywłaszczenie.

4.

Wywłaszczoną nieruchomość do czasu jej wykorzystania na cel, na który nastąpiło wywłaszczenie,

oddaje się w dzierżawę poprzedniemu właścicielowi na jego wniosek.

1.

W przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego wojewoda może, w drodze decyzji, udzielić osobie, która będzie realizowała cel publiczny,

zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji o wywłaszczeniu

nieruchomości, jeżeli zwłoka w jej zajęciu uniemożliwiałaby realizację celu publicznego,

na który nieruchomość została wywłaszczona. Decyzji tej może być nadany rygor natychmiastowej

wykonalności.

2.

Jeżeli w przypadkach, o których mowa w ust. 1, wydanie decyzji o wywłaszczeniu wymagałoby

uprzedniego dokonania podziału nieruchomości, decyzji zatwierdzającej projekt podziału

może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności.

Ostateczna decyzja o wywłaszczeniu nieruchomości stanowi podstawę do dokonania wpisu

w księdze wieczystej. Wpisu dokonuje się na wniosek wojewody lub na wniosek zarządu

gminy, jeżeli nieruchomość została wywłaszczona na rzecz gminy.

1.

Wojewoda może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez

udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomości ciągów drenażowych,

przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej

oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych

lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i

urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to

zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania

terenu.

2.

Zezwolenie może być udzielone z urzędu albo na wniosek zarządu gminy, innej osoby

lub jednostki organizacyjnej.

3.

Udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem

wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust.

1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić

z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych

rokowań.

4.

Na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia

nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu

ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Jeżeli przywrócenie nieruchomości

do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty,

stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4.

5.

Jeżeli założenie lub przeprowadzenie ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa

w ust. 1, uniemożliwia właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu nieruchomości

dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób

zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, właściciel lub użytkownik wieczysty może

żądać, aby odpowiednio wojewoda lub występujący z wnioskiem o zezwolenie, o którym

mowa w ust. 2, nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa, w drodze umowy, własność albo

użytkowanie wieczyste nieruchomości.

6.

Właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości jest obowiązany udostępnić nieruchomość

w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów,

przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1.

7.

Decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, stanowi podstawę do dokonania wpisu w

księdze wieczystej. Wpisu dokonuje się na wniosek wojewody lub zarządu gminy, jeżeli

zezwolenie było udzielone na wniosek gminy.

Wojewoda może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez

udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności polegającej na poszukiwaniu, rozpoznawaniu

lub wydobywaniu kopalin stanowiących własność Skarbu Państwa w okresie nie dłuższym

niż 12 miesięcy, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża

na to zgody. Przepisy art. 124 ust. 3-5 stosuje się odpowiednio.

1.

W przypadku siły wyższej lub nagłej potrzeby zapobieżenia powstaniu znacznej szkody,

wojewoda może udzielić, w drodze decyzji, zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości

na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy.

2.

Decyzji, o której mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

3.

Po upływie okresu, na który nastąpiło zajęcie nieruchomości, wojewoda jest obowiązany

doprowadzić nieruchomość do stanu poprzedniego. Gdyby przywrócenie nieruchomości do

stanu poprzedniego było niemożliwe albo pociągało za sobą nadmierne trudności lub

koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4.

4.

Jeżeli na skutek czasowego zajęcia nieruchomości właściciel lub użytkownik wieczysty

nie będzie mógł korzystać z nieruchomości w sposób dotychczasowy lub zgodny z dotychczasowym

przeznaczeniem, może żądać, aby wojewoda nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa własność

lub użytkowanie wieczyste nieruchomości w drodze umowy.

Przepisy art. 124-126 stosuje się odpowiednio, jeżeli nieruchomość stanowi przedmiot

użytkowania, najmu, dzierżawy lub trwałego zarządu.

1.

Wywłaszczenie własności nieruchomości lub innego prawa następuje za odszkodowaniem

na rzecz osoby wywłaszczonej odpowiadającym wartości wywłaszczonej nieruchomości lub

wartości tego prawa.

2.

Jeżeli na wywłaszczanej nieruchomości lub prawie użytkowania wieczystego tej nieruchomości

są ustanowione inne prawa rzeczowe, odszkodowanie zmniejsza się o kwotę równą wartości

tych praw.

3.

Jeżeli na wywłaszczanej nieruchomości, stanowiącej własność gminy, jest ustanowione

prawo użytkowania wieczystego, odszkodowanie zmniejsza się o kwotę równą wartości

tego prawa.

4.

Odszkodowanie przysługuje również za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa

w art. 120 i 124-126. Odszkodowanie powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód.

Jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa

się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu.

1.

Odszkodowanie ustala wojewoda w drodze decyzji. Decyzja powinna być wydana w terminie

miesiąca od dnia wydania decyzji o wywłaszczeniu.

2.

Decyzja o odszkodowaniu powinna zawierać w szczególności dane wymienione w art. 119

ust. 1 pkt 2-5, a ponadto ustalać wysokość przyznanego odszkodowania.

3.

Jeżeli w ramach odszkodowania została przyznana nieruchomość zamienna, w decyzji o

odszkodowaniu podaje się dodatkowo oznaczenie nieruchomości zamiennej według treści

księgi wieczystej oraz według katastru nieruchomości, jej wartość oraz wysokość dopłaty.

4.

Wojewoda może orzec w jednej decyzji o wywłaszczeniu i o odszkodowaniu.

1.

Wysokość odszkodowania ustala się według stanu wywłaszczonej nieruchomości w dniu

wydania decyzji o wywłaszczeniu i według jej wartości w dniu wydania decyzji o odszkodowaniu.

2.

Ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego,

określającej wartość nieruchomości.

1.

W ramach odszkodowania właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu wywłaszczonej nieruchomości

może być przyznana, za jego zgodą, odpowiednia nieruchomość zamienna.

2.

Nieruchomość zamienną przyznaje się z zasobu nieruchomości Skarbu Państwa, jeżeli

wywłaszczenie następuje na rzecz Skarbu Państwa lub z gminnego zasobu nieruchomości,

jeżeli wywłaszczenie następuje na rzecz gminy.

3.

Nieruchomość zamienna może być przyznana, w porozumieniu z Prezesem Agencji Własności

Rolnej Skarbu Państwa, z Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, jeżeli wywłaszczenie

następuje na rzecz Skarbu Państwa.

4.

Różnicę między wysokością odszkodowania ustalonego w decyzji a wartością nieruchomości

zamiennej wyrównuje się przez dopłatę pieniężną.

5.

Przeniesienie praw do nieruchomości zamiennej na rzecz osoby, której zostało przyznane

odszkodowanie, następuje z dniem, w którym decyzja o odszkodowaniu stała się ostateczna.

Decyzja ta stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej.

1.

Zapłata odszkodowania następuje jednorazowo, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja

o odszkodowaniu stała się ostateczna.

2.

Do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie odszkodowania stosuje się odpowiednio

przepisy Kodeksu cywilnego.

3.

Wysokość odszkodowania ustalona w decyzji o odszkodowaniu podlega waloryzacji na dzień

jego zapłaty.

4.

Za zgodą osoby uprawnionej do odszkodowania wojewoda może ustalić inny niż określony

w ust. 1-3 sposób zapłaty przyznanego odszkodowania.

5.

Do zapłaty odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości oraz za szkody powstałe wskutek

zdarzeń, o których mowa w art. 120, a także do zapewnienia nieruchomości zamiennej

jest zobowiązany wojewoda, jeżeli wywłaszczenie następuje na rzecz Skarbu Państwa,

albo zarząd gminy, jeżeli wywłaszczenie następuje na rzecz gminy.

6.

Zapłata odszkodowania za szkody powstałe wskutek zdarzeń wymienionych w art. 124 i

125 obciąża osobę lub jednostkę organizacyjną, która uzyskała zezwolenie odpowiednio

na założenie lub przeprowadzenie ciągów, przewodów i urządzeń albo zezwolenie na prowadzenie

działalności polegającej na poszukiwaniu, rozpoznawaniu lub wydobywaniu kopalin.

7.

Do zapłaty odszkodowania za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa w art.

126, jest zobowiązany wojewoda.

Odszkodowanie wpłaca się do depozytu sądowego, jeżeli

1)

osoba uprawniona odmawia jego przyjęcia albo wypłata odszkodowania natrafia na trudne

do przezwyciężenia przeszkody lub

2)

odszkodowanie za wywłaszczenie dotyczy nieruchomości nie posiadającej uregulowanego

stanu prawnego.

1.

Podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi, z zastrzeżeniem art. 135, wartość

rynkowa nieruchomości.

2.

Przy określaniu wartości rynkowej nieruchomości uwzględnia się w szczególności jej

rodzaj, położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie w planie miejscowym, stopień

wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan zagospodarowania oraz aktualnie

kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami.

3.

Wartość rynkową nieruchomości określa się według aktualnego sposobu jej użytkowania,

jeżeli przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym, zgodne z celem wywłaszczenia,

nie powoduje zwiększenia jej wartości.

4.

Jeżeli przeznaczenie nieruchomości, w planie miejscowym, zgodnie z celem wywłaszczenia,

powoduje zwiększenie jej wartości, wartość rynkową nieruchomości określa się według

alternatywnego sposobu użytkowania wynikającego z tego przeznaczenia.

1.

Jeżeli ze względu na rodzaj nieruchomości nie można określić jej wartości rynkowej,

gdyż tego rodzaju nieruchomości nie występują w obrocie, określa się jej wartość odtworzeniową.

2.

Przy określaniu wartości odtworzeniowej nieruchomości, oddzielnie określa się wartość

gruntu i oddzielnie wartość jego części składowych.

3.

Przy określaniu wartości gruntu stosuje się przepisy art. 134 ust. 2-4.

4.

Przy określaniu wartości budynków lub ich części, budowli, urządzeń infrastruktury

technicznej i innych urządzeń szacuje się koszt ich odtworzenia, z uwzględnieniem

stopnia zużycia.

5.

Przy określaniu wartości drzewostanu leśnego albo zadrzewień, jeżeli w drzewostanie

znajdują się materiały użytkowe, szacuje się wartość drewna znajdującego się w tym

drzewostanie. Jeżeli w drzewostanie nie występuje materiał użytkowy lub wartość drewna,

które może być pozyskane, jest niższa od kosztów zalesienia i pielęgnacji drzewostanu,

szacuje się koszty zalesienia oraz koszty pielęgnacji drzewostanu do dnia wywłaszczenia.

6.

Przy określaniu wartości plantacji kultur wieloletnich szacuje się koszty założenia

plantacji i jej pielęgnacji do czasu pierwszych zbiorów oraz wartość utraconych pożytków

w okresie od dnia wywłaszczenia do dnia zakończenia pełnego plonowania. Sumę kosztów

i wartość utraconych pożytków zmniejsza się o sumę rocznych odpisów amortyzacyjnych,

wynikającą z okresu wykorzystania plantacji od pierwszego roku plonowania do dnia

wywłaszczenia.

7.

Przy określaniu wartości zasiewów, upraw i innych zbiorów jednorocznych szacuje się

wartość przewidywanych plonów według cen kształtujących się w obrocie rynkowym, zmniejszając

ją o wartość nakładów koniecznych w związku ze zbiorem tych plonów.

1.

Nieruchomość wywłaszczona nie może być użyta na cel inny niż określony w decyzji o

wywłaszczeniu, chyba że poprzedni właściciel lub jego następca prawny nie złożą wniosku

o zwrot nieruchomości.

2.

W razie powzięcia zamiaru użycia wywłaszczonej nieruchomości lub jej części na inny

cel niż określony w decyzji o wywłaszczeniu, właściwy organ zawiadamia poprzedniego

właściciela lub jego następcę prawnego o tym zamiarze, informując równocześnie o możliwości

zwrotu wywłaszczonej nieruchomości.

3.

Poprzedni właściciel lub jego następca prawny mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości

lub jej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, stała się zbędna na cel określony

w decyzji o wywłaszczeniu. Z wnioskiem o zwrot nieruchomości lub jej części występuje

się do wojewody, zawiadamiając o tym właściwy organ.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do części nieruchomości nabytej w drodze umowy

zgodnie z art. 113 ust. 3.

5.

W przypadku niezłożenia wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości lub jej części

w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania zawiadomienia o możliwości zwrotu, uprawnienie

do zwrotu nieruchomości lub jej części wygasa.

1.

Nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli

1)

pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna,

nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo

2)

utraciła moc decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji lub decyzja o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu, a cel ten nie został zrealizowany.

2.

Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, cel wywłaszczenia został zrealizowany

tylko na części wywłaszczonej nieruchomości, zwrotowi podlega pozostała część.

1.

Jeżeli nieruchomość lub jej część podlegająca zwrotowi została oddana w trwały zarząd

lub została obciążona prawem użytkowania, prawa te wygasają z dniem, w którym decyzja

o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości stała się ostateczna. Przepis art. 90 ust. 2

stosuje się odpowiednio.

2.

Umowa najmu, dzierżawy lub użyczenia zwracanej nieruchomości wygasa z upływem 3 miesięcy

od dnia, w którym decyzja o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości stała się ostateczna.

Nieruchomość wywłaszczona podlega zwrotowi w stanie, w jakim znajduje się w dniu jej

zwrotu.

1.

W razie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, poprzedni właściciel lub jego następca

prawny zwraca Skarbowi Państwa lub gminie, w zależności od tego, kto jest właścicielem

nieruchomości w dniu zwrotu, wypłacone odszkodowanie, a także nieruchomość zamienną,

jeżeli była przyznana w ramach odszkodowania. Zwrotowi podlegają również kwoty potrącone

z odszkodowania na spłatę zobowiązań wobec Skarbu Państwa lub wobec gminy.

2.

Odszkodowanie oraz kwoty, o których mowa w ust. 1, podlegają waloryzacji, z tym że

ich wysokość po waloryzacji, z zastrzeżeniem art. 217 ust. 2, nie może być większa

niż wartość rynkowa nieruchomości w dniu zwrotu, a jeżeli ze względu na rodzaj nieruchomości

nie można określić jej wartości rynkowej, nie może być większa niż jej wartość odtworzeniowa.

3.

W razie zmniejszenia się albo zwiększenia wartości nieruchomości wskutek działań podjętych

na nieruchomości po jej wywłaszczeniu, zwaloryzowane odszkodowanie podlega odpowiednio

zmniejszeniu lub zwiększeniu o kwotę równą różnicy wartości ustalonej na dzień zwrotu.

Przy ustalaniu różnicy wartości przyjmuje się stan nieruchomości z dnia wywłaszczenia

oraz stan nieruchomości z dnia zwrotu.

4.

Ustalenie stopnia zmniejszenia albo zwiększenia wartości nieruchomości następuje po

uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego.

5.

Jeżeli zwrot odszkodowania polega na zwrocie nieruchomości zamiennej, za zwaloryzowane

odszkodowanie przyjmuje się aktualną w dniu zwrotu wartość tej nieruchomości. Przepisy

ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

6.

Koszty postępowania o zwrot nieruchomości ponosi odpowiednio Skarb Państwa albo gmina

w zależności od tego, któremu z tych podmiotów odszkodowanie jest zwracane.

1.

Należności, o których mowa w art. 140, mogą być, na wniosek poprzedniego właściciela

albo jego następcy prawnego, rozłożone na raty, nie dłużej niż na 10 lat. Warunki

rozłożenia na raty określa się w decyzji o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości.

2.

Wierzytelności Skarbu Państwa lub gminy z tytułu, o którym mowa w ust. 1, podlegają

stosownemu zabezpieczeniu. Jeżeli zabezpieczenie polega na ustanowieniu hipoteki na

nieruchomości, decyzja o zwrocie stanowi podstawę wpisu hipoteki do księgi wieczystej.

3.

Należności, o których mowa w ust. 1, podlegają oprocentowaniu przy zastosowaniu stopy

procentowej równej stopie redyskonta weksli stosowanej przez Narodowy Bank Polski.

4.

Do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie należności stosuje się odpowiednio przepisy

Kodeksu cywilnego.

O zwrocie wywłaszczonych nieruchomości, zwrocie odszkodowania, w tym także nieruchomości

zamiennej oraz o rozliczeniach z tytułu zwrotu i terminach zwrotu orzeka wojewoda

w drodze decyzji.

1.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do nieruchomości bez względu na ich rodzaj

i położenie, jeżeli urządzenia infrastruktury technicznej zostały wybudowane z udziałem

środków Skarbu Państwa lub gminy, z wyłączeniem nieruchomości przeznaczonych w planie

miejscowym na cele rolne i leśne.

2.

Przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się urządzenie albo modernizację

drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń

wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych.

1.

Właściciele nieruchomości uczestniczą w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej

przez wnoszenie na rzecz gminy opłat adiacenckich.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się także do użytkowników wieczystych nieruchomości gruntowych,

którzy na podstawie odrębnych przepisów nie mają obowiązku wnoszenia opłat rocznych

za użytkowanie wieczyste lub wnieśli, za zgodą właściwego organu, jednorazowo opłaty

roczne za cały okres użytkowania wieczystego.

1.

Zarząd gminy może, w drodze decyzji, ustalić opłatę adiacencką każdorazowo po urządzeniu

lub modernizacji drogi albo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do

poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej.

2.

Ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie do 3 lat od dnia urządzenia

lub modernizacji drogi albo od stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do

poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej.

1.

Ustalenie i wysokość opłaty adiacenckiej zależą od wzrostu wartości nieruchomości

spowodowanego budową urządzeń infrastruktury technicznej.

2.

Wysokość opłaty adiacenckiej wynosi nie więcej niż 50% różnicy między wartością, jaką

nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej, a wartością,

jaką nieruchomość ma po ich wybudowaniu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej

ustala rada gminy w drodze uchwały.

3.

Wartość nieruchomości przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej i po

ich wybudowaniu określają rzeczoznawcy majątkowi, według stanu i cen na dzień wydania

decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej.

1.

Opłata adiacencka może być, na wniosek właściciela nieruchomości, rozłożona na raty

roczne płatne w okresie do 10 lat. Warunki rozłożenia na raty określa się w decyzji

o ustaleniu opłaty. Należność gminy z tego tytułu podlega zabezpieczeniu.

2.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, podlegają oprocentowaniu przy zastosowaniu stopy

procentowej równej stopie redyskonta weksli stosowanej przez Narodowy Bank Polski.

1.

Obowiązek wnoszenia opłaty adiacenckiej powstaje po upływie 14 dni od dnia, w którym

decyzja o ustaleniu opłaty stała się ostateczna. W przypadku rozłożenia opłaty na

raty obowiązek ten dotyczy wpłacenia pierwszej raty.

2.

Do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie opłaty adiacenckiej stosuje się odpowiednio

przepisy Kodeksu cywilnego.

3.

Wysokość opłaty adiacenckiej ustalona w decyzji podlega waloryzacji począwszy od pierwszego

dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym wydana została decyzja, do pierwszego

dnia miesiąca, w którym powstał obowiązek zapłaty.

4.

Na poczet opłaty adiacenckiej zalicza się wartość świadczeń wniesionych przez właściciela

lub użytkownika wieczystego nieruchomości, w gotówce lub w naturze, na rzecz budowy

poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej.

Przepisy niniejszego działu stosuje się do wszystkich nieruchomości, bez względu na

ich rodzaj, położenie i przeznaczenie w planie miejscowym, a także bez względu na

podmiot własności, z wyłączeniem określania wartości nieruchomości w związku z realizacją

ustawy o scalaniu i wymianie gruntów.

1.

W wyniku wyceny nieruchomości dokonuje się

1)

określenia wartości rynkowej,

2)

określenia wartości odtworzeniowej,

3)

ustalenia wartości katastralnej.

2.

Wartość rynkową określa się dla nieruchomości, które są lub mogą być przedmiotem obrotu.

3.

Wartość odtworzeniową określa się dla nieruchomości, które ze względu na obecne użytkowanie

lub przeznaczenie nie są lub nie mogą być przedmiotem obrotu rynkowego, a także jeżeli

wymagają tego przepisy szczególne.

4.

Wartość katastralną nieruchomości ustala się dla nieruchomości, o których mowa w przepisach

o podatku od nieruchomości. Zasady i tryb ustalania tej wartości regulują przepisy

rozdziału 2 niniejszego działu.

5.

Określenia wartości wymienionych w ust. 1 pkt 1 i 2 oraz w art. 161 dokonują rzeczoznawcy

majątkowi. o których mowa w przepisach rozdziału 1 działu V.

1.

Wartość rynkową nieruchomości stanowi jej przewidywana cena, możliwa do uzyskania

na rynku, ustalona z uwzględnieniem cen transakcyjnych uzyskanych przy spełnieniu

następujących warunków

1)

strony umowy były od siebie niezależne, nie działały w sytuacji przymusowej oraz miały

stanowczy zamiar zawarcia umowy,

2)

upłynął czas niezbędny do wyeksponowania nieruchomości na rynku i do wynegocjowania

warunków umowy.

2.

Wartość odtworzeniowa nieruchomości jest równa kosztom jej odtworzenia, z uwzględnieniem

stopnia zużycia.

1.

Sposoby określania wartości nieruchomości, stanowiące podejście do ich wyceny, są

uzależnione od przyjętych rodzajów czynników wpływających na wartość nieruchomości.

2.

Wyceny nieruchomości dokonuje się przy zastosowaniu podejść: porównawczego, dochodowego

lub kosztowego, albo mieszanego, zawierającego elementy podejść poprzednich.

1.

Podejście porównawcze polega na określeniu wartości nieruchomości przy założeniu,

że wartość ta odpowiada cenom, jakie uzyskano za nieruchomości podobne, które były

przedmiotem obrotu rynkowego. Wartość nieruchomości koryguje się ze względu na cechy

różniące te nieruchomości i ustala z uwzględnieniem zmian poziomu cen wskutek upływu

czasu. Podejście porównawcze stosuje się, jeżeli są znane ceny nieruchomości podobnych

do nieruchomości wycenianych.

2.

Podejście dochodowe polega na określaniu wartości nieruchomości przy założeniu, że

jej nabywca zapłaci za nią cenę, której wysokość uzależni od przewidywanego dochodu,

jaki uzyska z nieruchomości. Stosuje się je przy wycenie nieruchomości przynoszących

lub mogących przynieść dochód.

3.

Podejście kosztowe polega na określaniu wartości nieruchomości przy założeniu, że

wartość ta odpowiada kosztom jej odtworzenia, pomniejszonym o wartość zużycia nieruchomości.

Przy podejściu tym określa się oddzielnie koszt nabycia gruntu i koszt odtworzenia

jego części składowych.

Wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje

rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie

nieruchomości, funkcję wyznaczoną dla niej w planie miejscowym, stopień wyposażenia

w urządzenia infrastruktury technicznej, stan jej zagospodarowania oraz dostępne dane

o cenach nieruchomości podobnych.

1.

Przy szacowaniu nieruchomości wykorzystuje się wszelkie dostępne dane o nieruchomościach,

zawarte w szczególności w

1)

księgach wieczystych,

2)

katastrze nieruchomości,

3)

ewidencji sieci uzbrojenia terenu,

4)

tabelach taksacyjnych i na mapach taksacyjnych tworzonych na podstawie art. 169,

5)

planach miejscowych,

6)

wykazach prowadzonych przez urzędy skarbowe,

7)

umowach, orzeczeniach, decyzjach i innych dokumentach, będących podstawą wpisu do

ksiąg wieczystych, rejestrów wchodzących w skład operatu katastralnego, a także do

wyciągów z operatów szacunkowych przekazywanych do katastru.

2.

Wykorzystane w operacie szacunkowym dane, o których mowa w ust. 1, mogą mieć formę

wypisów i wyrysów, poświadczonych przez rzeczoznawcę majątkowego.

3.

Właściwe organy oraz sądy są obowiązane udostępniać rzeczoznawcom majątkowym dane,

o których mowa w ust. 1.

Rzeczoznawca majątkowy sporządza na piśmie opinię o wartości nieruchomości w formie

operatu szacunkowego.

W razie istotnych rozbieżności w opiniach o wartości tej samej nieruchomości, sporządzonych

przez rzeczoznawców majątkowych, oceny prawidłowości tych wycen dokonuje organizacja

zawodowa rzeczoznawców majątkowych.

Rzeczoznawcy majątkowi przekazują, z uwzględnieniem art. 175 ust. 3, organom prowadzącym

kataster nieruchomości wyciągi z wykonanych przez siebie operatów szacunkowych, zawierające

opisy nieruchomości oraz ich wartości, w terminie 3 miesięcy od dnia ich sporządzenia.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady wyceny nieruchomości

oraz zasady i tryb sporządzania operatu szacunkowego.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do nieruchomości, dla których ustala się

wartość katastralną.

1.

Powszechna taksacja nieruchomości ma na celu ustalanie wartości katastralnej nieruchomości

i jest przeprowadzana, na podstawie niniejszej ustawy oraz odrębnych przepisów, przez

organy prowadzące kataster nieruchomości.

2.

Wartość katastralną nieruchomości ustala się na podstawie oszacowania nieruchomości

reprezentatywnych dla poszczególnych rodzajów nieruchomości na obszarze danej gminy.

Do ustalania wartości tych nieruchomości stosuje się przepisy rozdziału 1 niniejszego

działu. Jeżeli nieruchomości reprezentatywne były przedmiotem obrotu, wartość katastralną

ustala się z wykorzystaniem cen transakcyjnych tych nieruchomości.

3.

Czynności szacowania nieruchomości reprezentatywnych w celu ustalenia wartości katastralnej,

a także w celu sporządzenia map taksacyjnych i tabel taksacyjnych, wykonują rzeczoznawcy

majątkowi.

1.

Wartość katastralne, ustalone w procesie powszechnej taksacji nieruchomości, powinny

uwzględniać różnice, jakie występują między poszczególnymi nieruchomościami oraz zbliżenie

do wartości rynkowej możliwe do uzyskania przy zastosowaniu zasad przyjętych dla masowej

wyceny.

2.

Wartości katastralne wykorzystuje się do ustalania podstawy opodatkowania podatkiem

od nieruchomości, a także w zakresie określonym niniejszą ustawą albo przepisami odrębnych

ustaw, przy określaniu wartości nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa

lub gminy, albo przy wykonywaniu czynności urzędowych, do których wykonania niezbędne

jest określenie wartości nieruchomości.

1.

Powszechną taksację nieruchomości przeprowadza się okresowo. Termin rozpoczęcia oraz

zakończenia powszechnej taksacji nieruchomości, a także źródła jej finansowania, określi

odrębna ustawa.

2.

W okresach rocznych dzielących przeprowadzanie kolejnych powszechnych taksacji nieruchomości

ustalone w wyniku poprzedniej powszechnej taksacji wartości katastralne przeszacowuje

się, stosując wskaźniki cen nieruchomości, o których mowa w art. 5.

3.

Rada gminy może podjąć uchwałę o przeprowadzeniu na koszt gminy powszechnej taksacji

nieruchomości w okresie między terminami ustalonymi w ustawie, o której mowa w ust.

1, jednak nie częściej niż co 3 lata.

1.

Podstawą do ustalenia wartości katastralnej poszczególnych nieruchomości są mapy taksacyjne

i tabele taksacyjne.

2.

Wartość katastralną nieruchomości ustala się dla całych nieruchomości lub ich części,

jeżeli zostały wyodrębnione jako przedmioty opodatkowania w przepisach o podatku od

nieruchomości.

3.

Jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze więcej niż jednej gminy, wartość katastralną

ustala się odrębnie dla każdej części nieruchomości położonej w każdej z tych gmin.

4.

Jeżeli zachodzi potrzeba zastosowania kilku podejść w celu ustalenia wartości katastralnej

tej samej nieruchomości, wartość tę ustala się odrębnie dla każdej części nieruchomości,

dla której zastosowano odrębne podejście.

Wartość katastralną nieruchomości gruntowej stanowi wartość katastralna gruntu oraz

wartość katastralna jego części składowych.

1.

W celu ustalenia wartości katastralnej gruntu określa się dla stref wyodrębnionych,

ze względu na podobne czynniki wpływające na wartość rynkową, jednostkowe wartości

powierzchni gruntów położonych w tych strefach.

2.

Jednostkowe wartości powierzchni gruntów w wyodrębnionych strefach przedstawia się

na mapach taksacyjnych.

3.

Wartość katastralną gruntu ustala się jako iloczyn powierzchni wykazanej w katastrze

nieruchomości oraz wartości jednostkowej wykazanej na mapie taksacyjnej.

1.

W celu ustalenia wartości katastralnej części składowych gruntu określa się jednostkowe

wartości powierzchni tych części składowych w grupach, uwzględniając ich położenie

oraz różnice, jakie między nimi występują.

2.

Jednostkowe wartości powierzchni części składowych gruntu w wyodrębnionych grupach

wykazuje się w tabelach taksacyjnych.

3.

Wartość katastralną części składowych gruntu ustala się jako sumę wartości katastralnej

poszczególnych obiektów składających się na te części. Wartość katastralną poszczególnych

obiektów ustala się jako iloczyn ich powierzchni wykazanej w katastrze nieruchomości

oraz wartości jednostkowej wykazanej w tabelach taksacyjnych.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do budynków oraz lokali stanowiących odrębny

przedmiot własności.

Przepisy art. 166 i 167 stosuje się również w razie konieczności ponownego ustalenia

wartości katastralnej po przeprowadzeniu powszechnej taksacji nieruchomości.

1.

Mapy taksacyjne i tabele taksacyjne sporządza organ prowadzący kataster nieruchomości

na podstawie oszacowania nieruchomości reprezentatywnych, wykonanego przez rzeczoznawców

majątkowych.

2.

Organ prowadzący kataster nieruchomości, w porozumieniu z zarządem właściwej gminy,

wykłada mapy taksacyjne i tabele taksacyjne do publicznego wglądu na okres co najmniej

21 dni. Informację o wyłożeniu ogłasza się w formie obwieszczenia oraz w miejscowej

prasie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, określając miejsce

i termin wyłożenia wraz z pouczeniem o możliwości zgłaszania zarzutów.

3.

Każdy, czyjego interesu prawnego dotyczą ustalenia wynikające z map i tabel taksacyjnych,

może w okresie wyłożenia zgłaszać do nich zarzuty.

4.

Organ prowadzący kataster nieruchomości rozpatruje zgłoszone zarzuty i przedstawia

je radzie gminy właściwej dla miejsca położenia nieruchomości, wraz z propozycją rozstrzygnięcia,

dołączając mapy i tabele taksacyjne. Rada gminy podejmuje uchwałę w sprawie nadania

mocy urzędowej mapom taksacyjnym i tabelom taksacyjnym, w której rozstrzyga również

o sposobie załatwienia zgłoszonych zarzutów.

5.

Stronie niezadowolonej ze sposobu załatwienia zgłoszonych zarzutów przysługuje skarga

do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

6.

Uchwała rady gminy w sprawie nadania mocy urzędowej mapom taksacyjnym i tabelom taksacyjnym

podlega ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku urzędowym.

1.

Organ prowadzący kataster orzeka, w drodze decyzji, o ustaleniu wartości katastralnej

nieruchomości i jej wpisie w katastrze nieruchomości.

2.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu wykonaniu.

3.

Wartości katastralne nieruchomości ustalone na podstawie obowiązujących map i tabel

taksacyjnych, wpisane w katastrze nieruchomości, uzyskują z datą ich wpisu moc danych

urzędowych.

4.

Wartości, o których mowa w ust. 3, mogą być aktualizowane na wniosek właściciela lub

użytkownika wieczystego oraz innej osoby, na której ciąży obowiązek podatkowy, a także

z urzędu, na podstawie indywidualnego oszacowania nieruchomości. Przepisy ust. 1 i

2 stosuje się odpowiednio.

1.

Osoby, o których mowa w art. 170 ust. 4, są obowiązane dostarczyć organowi prowadzącemu

kataster nieruchomości dokumenty i informacje dotyczące tej nieruchomości, niezbędne

do przeprowadzenia powszechnej taksacji nieruchomości.

2.

W razie niedostarczenia dokumentów i informacji, o których mowa w ust. 1, organ prowadzący

kataster nieruchomości, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, ustala wartość

katastralną tej nieruchomości na podstawie dostępnych dokumentów i informacji.

1.

Naczelny organ administracji państwowej, właściwy w sprawach katastru nieruchomości,

przeprowadza co roku na wybranych obszarach kontrolę powszechnej taksacji nieruchomości.

2.

Wyniki kontroli, o której mowa w ust. 1, mogą stanowić podstawę do przeprowadzenia

kolejnej powszechnej taksacji nieruchomości na wybranych obszarach.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb przeprowadzania

powszechnej taksacji nieruchomości i jej kontroli oraz rodzaje i wzory dokumentów

stosowanych przy przeprowadzaniu taksacji.

1.

Rzeczoznawstwo majątkowe jest działalnością zawodową wykonywaną przez rzeczoznawców

na zasadach określonych w niniejszej ustawie.

2.

Rzeczoznawcą majątkowym jest osoba fizyczna posiadająca uprawnienia zawodowe w zakresie

szacowania nieruchomości, nadane w trybie przepisów rozdziału 4 niniejszego działu.

3.

Rzeczoznawca majątkowy ma prawo szacowania nieruchomości, a także maszyn i urządzeń

trwale związanych z gruntem.

4.

Z zastrzeżeniem art. 230 ust. 2, osoby powoływane lub ustanawiane i wpisywane na listę

biegłych sądowych z zakresy szacowania nieruchomości powinny posiadać uprawnienia

zawodowe w zakresie szacowania nieruchomości, nadane w trybie rozdziału 4 niniejszego

działu.

5.

Rzeczoznawca majątkowy nie może odmówić pełnienia funkcji biegłego sądowego.

6.

Podmioty gospodarcze mogą prowadzić działalność w zakresie szacowania nieruchomości,

jeżeli czynności z tego zakresu będą wykonywane przez rzeczoznawców majątkowych.

1.

Rzeczoznawca majątkowy jest zobowiązany do wykonywania czynności szacowania nieruchomości

zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa i standardami zawodowymi, ze szczególną

starannością właściwą dla zawodowego charakteru tych czynności oraz z zasadami etyki

zawodowej, kierując się zasadą bezstronności w wycenie nieruchomości.

2.

Rzeczoznawca majątkowy jest zobowiązany do stałego doskonalenia kwalifikacji zawodowych.

3.

Rzeczoznawca majątkowy jest obowiązany wykorzystywać udostępnione dane, o których

mowa w art. 155, z zachowaniem zasady poufności. W szczególności nie może przekazywać

osobom trzecim informacji uzyskanych w toku wykonywania czynności szacowania nieruchomości,

chyba że przepisy ustawy lub przepisy odrębnych ustaw stanowią inaczej.

Rzeczoznawca majątkowy podlega wyłączeniu od udziału w szacowaniu nieruchomości, jeżeli

zachodzą przesłanki wymienione w art. 24 Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Uprawnienia zawodowe w zakresie szacowania nieruchomości nadaje się osobie, która

1)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych,

2)

nie była karana za przestępstwa przeciwko mieniu, dokumentom, za przestępstwa gospodarcze,

za fałszowanie pieniędzy, papierów wartościowych, znaków urzędowych, za przestępstwa

skarbowe oraz za inne przestępstwa mające znaczenie za względu na wykonywany zawód,

3)

posiada wyższe wykształcenie,

4)

ukończyła studia podyplomowe w zakresie wyceny nieruchomości,

5)

odbyła praktykę zawodową w zakresie wyceny nieruchomości,

6)

przeszła z wynikiem pozytywnym postępowanie kwalifikacyjne, w tym złożyła egzamin

dający uprawnienia w zakresie szacowania nieruchomości.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, nie dotyczy osoby, która ukończyła studia

wyższe o specjalności związanej z gospodarką nieruchomościami.

3.

Osoba nie posiadająca obywatelstwa polskiego może otrzymać uprawnienia zawodowe w

zakresie szacowania nieruchomości po spełnieniu warunków wymienionych w ust. 1 oraz

po wykazaniu się biegłą znajomością języka polskiego.

1.

Rzeczoznawca majątkowy nie wypełniający obowiązków, o których mowa w art. 175, podlega

odpowiedzialności zawodowej.

2.

Wobec rzeczoznawcy majątkowego mogą być orzeczone, z tytułu odpowiedzialności zawodowej,

następujące kary dyscyplinarne

1)

upomnienie,

2)

nagana z wpisem do centralnego rejestru rzeczoznawców majątkowych,

3)

zawieszenie wykonywania uprawnień zawodowych na okres od 6 miesięcy do 1 roku,

4)

zawieszenie wykonywania uprawnień zawodowych do czasu ponownego złożenia egzaminu

z wynikiem pozytywnym,

5)

pozbawienie uprawnień zawodowych z możliwością ubiegania się o ponowne ich nadanie

po upływie 3 lat od dnia ich pozbawienia.

3.

Pozbawienie uprawnień zawodowych następuje również w przypadku utraty zdolności do

czynności prawnych oraz skazania za przestępstwa, o których mowa w art. 177 ust. 1

pkt 2.

4.

Zawieszenie wykonywania lub pozbawienie uprawnień zawodowych może także nastąpić w

razie niewykonywania czynności z zakresu szacowania nieruchomości przez okres dłuższy

niż 5 lat od ostatniej czynności zawodowej.

1.

Pośrednictwo w obrocie nieruchomościami jest działalnością zawodową wykonywaną przez

pośredników na zasadach określonych w niniejszej ustawie.

2.

Pośrednikiem w obrocie nieruchomościami jest osoba fizyczna posiadająca licencję zawodową

nadaną w trybie przepisów rozdziału 4 niniejszego działu.

3.

Podmioty gospodarcze mogą prowadzić działalność w zakresie pośrednictwa w obrocie

nieruchomościami, jeżeli pośrednictwo będzie wykonywane przez osoby posiadające licencje

zawodowe.

1.

Pośrednictwo w obrocie nieruchomościami polega na wykonywaniu czynności zmierzających

do zawarcia umów

1)

nabycia lub zbycia praw do nieruchomości,

2)

nabycia lub zbycia własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego, spółdzielczego

prawa do lokalu użytkowego lub prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

3)

najmu lub dzierżawy nieruchomości.

2.

Pośrednik wykonuje czynności, o których mowa w ust. 1, osobiście lub przy pomocy innych

osób działających pod jego nadzorem, ponosząc za ich czynności odpowiedzialność zawodową

określoną w ustawie.

3.

Zakres czynności pośrednictwa w obrocie nieruchomościami określa umowa pośrednictwa

zawarta między pośrednikiem a zamawiającym.

4.

Przez umowę pośrednictwa pośrednik zobowiązuje się do dokonywania dla zamawiającego

czynności zmierzających do zawarcia umów, o których mowa w ust. 1, a zamawiający zobowiązuje

się do zapłaty pośrednikowi wynagrodzenia.

5.

Sposób ustalenia lub wysokość wynagrodzenia za czynności pośrednictwa w obrocie nieruchomościami

określa umowa pośrednictwa. W razie nieokreślenia wynagrodzenia w umowie, przysługuje

wynagrodzenie zwyczajowo przyjęte w danych stosunkach.

6.

Czynności pośrednictwa w obrocie nieruchomościami mogą być wykonywane w stosunku do

wszelkich nieruchomości, a także na rzecz wszystkich osób fizycznych i prawnych oraz

jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej.

1.

Przy wykonywaniu działalności zawodowej pośrednik jest obowiązany stosować przepisy

prawa i standardy zawodowe, kierować się zasadami etyki zawodowej, a czynności pośrednictwa

wykonywać ze szczególną starannością właściwą dla ich zawodowego charakteru. Jest

on także zobowiązany do kierowania się zasadą ochrony interesu osób, na których rzecz

wykonuje te czynności.

2.

Pośrednik w obrocie nieruchomościami jest zobowiązany do stałego doskonalenia kwalifikacji

zawodowych.

1.

Licencję zawodową pośrednika w obrocie nieruchomościami nadaje się osobie, która

1)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych,

2)

nie była karana za przestępstwa przeciwko mieniu, dokumentom, za przestępstwa gospodarcze,

za fałszowanie pieniędzy, papierów wartościowych, znaków urzędowych, za przestępstwa

skarbowe oraz za inne przestępstwa mające znaczenie za względu na wykonywany zawód,

3)

posiada co najmniej średnie wykształcenie,

4)

ukończyła kurs kwalifikacyjny,

5)

odbyła praktykę zawodową w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami,

6)

przeszła z wynikiem pozytywnym postępowanie kwalifikacyjne, w tym złożyła egzamin

uprawniający do otrzymania licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, nie dotyczy osoby, która ukończyła studia

wyższe o specjalności związanej z gospodarką nieruchomościami.

3.

Osoba nie posiadająca obywatelstwa polskiego może otrzymać licencję zawodową pośrednika

w obrocie nieruchomościami po spełnieniu warunków wymienionych w ust. 1 oraz po wykazaniu

się biegłą znajomością języka polskiego.

1.

Pośrednik nie wypełniający obowiązków, o których mowa w art. 181, podlega odpowiedzialności

zawodowej.

2.

Wobec pośrednika mogą być orzeczone, z tytułu odpowiedzialności zawodowej, następujące

kary dyscyplinarne

1)

upomnienie,

2)

nagana z wpisem do centralnego rejestru pośredników,

3)

zawieszenie licencji zawodowej na okres od 6 miesięcy do roku,

4)

zawieszenie licencji zawodowej do czasu ponownego zdania egzaminu z wynikiem pozytywnym,

5)

pozbawienie licencji zawodowej z możliwością ubiegania się o ponowne jej nadanie po

upływie 3 lat od dnia pozbawienia.

3.

Pozbawienie licencji zawodowej następuje również w przypadku utraty zdolności do czynności

prawnych oraz skazania za przestępstwa, o których mowa w art. 182 ust. 1 pkt 2.

4.

Zawieszenie lub pozbawienie licencji zawodowej może także nastąpić w wypadku niewykonywania

usług pośrednictwa w obrocie nieruchomościami przez okres dłuższy niż 5 lat od ostatniej

czynności zawodowej.

1.

Zarządzanie nieruchomościami jest działalnością zawodową wykonywaną przez zarządców

na zasadach określonych w niniejszej ustawie.

2.

Zarządcą nieruchomości jest osoba fizyczna posiadająca licencję zawodową nadaną w

trybie przepisów rozdziału 4 niniejszego działu.

3.

Podmioty gospodarcze mogą prowadzić działalność w zakresie zarządzania nieruchomościami,

jeżeli zarządzanie będzie wykonywane przez osoby posiadające licencje zawodowe.

1.

Zarządzanie nieruchomością, w rozumieniu niniejszej ustawy, polega na podejmowaniu

wszelkich decyzji i dokonywaniu wszelkich czynności zmierzających do utrzymywania

nieruchomości w stanie nie pogorszonym zgodnie z jej przeznaczeniem, jak również do

uzasadnionego inwestowania w tę nieruchomość.

2.

Zarządca nieruchomości działa na podstawie umowy o zarządzanie nieruchomością zawartej

z jej właścicielem, wspólnotą mieszkaniową albo inną osobą lub jednostką organizacyjną,

której przysługuje prawo do nieruchomości, ze skutkiem prawnym bezpośrednio dla tej

osoby lub jednostki organizacyjnej.

3.

Zakres uprawnień i obowiązków zarządcy wynika z przepisów ustawy, z przepisów odrębnych

ustaw oraz z umowy o zarządzanie nieruchomością.

4.

Zarządca ma prawo do wynagrodzenia, którego wysokość określa umowa o zarządzanie nieruchomością.

5.

Zarządca nie może czerpać innych korzyści z zarządzania nieruchomością oprócz wynagrodzenia,

chyba że umowa o zarządzanie stanowi inaczej.

1.

Przy wykonywaniu działalności zawodowej zarządca jest zobowiązany stosować przepisy

prawa i standardy zawodowe, kierować się zasadami etyki zawodowej, a czynności zarządzania

wykonywać ze szczególną starannością, właściwą dla ich zawodowego charakteru. Jest

on także zobowiązany do kierowania się zasadą ochrony interesu osób, na których rzecz

wykonuje te czynności.

2.

Zarządca nieruchomości jest zobowiązany do stałego doskonalenia kwalifikacji zawodowych.

1.

Licencję zawodową zarządcy nieruchomości nadaje się osobie, która

1)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych,

2)

nie była karana za przestępstwa przeciwko mieniu, dokumentom, za przestępstwa gospodarcze,

za fałszowanie pieniędzy, papierów wartościowych, znaków urzędowych, za przestępstwa

skarbowe oraz za inne przestępstwa mające znaczenie za względu na wykonywany zawód,

3)

posiada co najmniej średnie wykształcenie,

4)

ukończyła kurs kwalifikacyjny,

5)

odbyła praktykę zawodową w zakresie zarządzania nieruchomościami,

6)

przeszła z wynikiem pozytywnym postępowanie kwalifikacyjne, w tym złożyła egzamin

uprawniający do otrzymania licencji zawodowej w zakresie zarządzania nieruchomościami.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, nie dotyczy osoby, która ukończyła studia

wyższe o specjalności związanej z gospodarką nieruchomościami.

3.

Osoba nie posiadająca obywatelstwa polskiego może otrzymać licencję zawodową zarządcy

nieruchomości po spełnieniu warunków wymienionych w ust. 1 oraz po wykazaniu się biegłą

znajomością języka polskiego.

1.

Zarządca nie wypełniający obowiązków, o których mowa w art. 186, podlega odpowiedzialności

zawodowej.

2.

Wobec zarządcy mogą być orzeczone, z tytułu odpowiedzialności zawodowej, następujące

kary dyscyplinarne

1)

upomnienie,

2)

nagana z wpisem do centralnego rejestru zarządców,

3)

zawieszenie licencji zawodowej na okres od 6 miesięcy do roku,

4)

zawieszenie licencji zawodowej do czasu ponownego zdania egzaminu z wynikiem pozytywnym,

5)

pozbawienie licencji zawodowej z możliwością ubiegania się o ponowne jej nadanie po

upływie 3 lat od dnia pozbawienia.

3.

Pozbawienie licencji zawodowej następuje również w przypadku utraty zdolności do czynności

prawnych oraz skazania za przestępstwa, o których mowa w art. 187 ust. 1 pkt 2.

4.

Zawieszenie lub pozbawienie licencji zawodowej może także nastąpić w razie niewykonywania

usług zarządzania nieruchomościami przez okres dłuższy niż 5 lat od ostatniej czynności

zawodowej.

1.

Nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy, z zastrzeżeniem

art. 190, mogą być zarządzane wyłącznie przez osoby posiadające licencję zawodową

w zakresie zarządzania nieruchomościami.

2.

Wyłonienie zarządcy nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa lub własność

gminy następuje na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych

(Dz. U. Nr 76, poz. 344 i Nr 130, poz. 645 oraz z 1995 r. Nr 99, poz. 488).

Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do gospodarowania nieruchomościami

przez Agencję Własności Rolnej Skarbu Państwa, Wojskową Agencję Mieszkaniową i Agencję

Mienia Wojskowego, a także do gospodarowania nieruchomościami przez właściwe organy

lub bezpośrednio przez właścicieli nieruchomości.

1.

Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast nadaje uprawnienia i licencje zawodowe,

o których mowa w rozdziałach 1-3 niniejszego działu, na podstawie postępowania kwalifikacyjnego

zakończonego wynikiem pozytywnym.

2.

Uprawnienia i licencje zawodowe nadaje się każdemu, kto przeszedł z wynikiem pozytywnym

postępowanie kwalifikacyjne.

3.

Postępowanie kwalifikacyjne przeprowadza Państwowa Komisja Kwalifikacyjna.

4.

Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast powołuje w drodze zarządzenia Państwową

Komisję Kwalifikacyjną z udziałem osób wskazanych przez Ministra Sprawiedliwości oraz

organizacje zawodowe rzeczoznawców majątkowych, pośredników w obrocie nieruchomościami

i zarządców nieruchomości.

5.

Postępowanie kwalifikacyjne przeprowadza się na koszt osób ubiegających się o nadanie

uprawnień i licencji zawodowych.

Nadanie uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości, a także licencji

zawodowych pośrednika w obrocie nieruchomościami oraz zarządcy nieruchomości stwierdza

się świadectwem. Odmowa nadania uprawnień i licencji zawodowych następuje w drodze

decyzji.

1.

Osoby, którym nadano uprawnienia i licencje zawodowe, podlegają wpisowi odpowiednio

do centralnych rejestrów: rzeczoznawców majątkowych, pośredników w obrocie nieruchomościami

oraz zarządców nieruchomości. Z dniem wpisu do rejestrów osoby te uzyskują prawo wykonywania

czynności zawodowych.

2.

Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast prowadzi centralne rejestry, o których

mowa w ust. 1. Rejestry podlegają ogłoszeniu w dzienniku urzędowym Prezesa Urzędu

Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast.

3.

Wojewodowie ogłaszają w wojewódzkich dziennikach urzędowych wyciągi z centralnych

rejestrów dotyczące osób zamieszkałych w tych województwach.

1.

Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast orzeka w drodze decyzji o zastosowaniu

kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 178 ust. 2, art. 183 ust. 2 oraz art. 188

ust. 2, na podstawie wyników postępowania wyjaśniającego, a także podejmuje decyzje

w sprawach określonych w art. 178 ust. 3 i 4, art. 183 ust. 3 i 4 oraz w art. 188

ust. 3 i 4.

2.

Postępowanie wyjaśniające przeprowadza Komisja Odpowiedzialności Zawodowej.

3.

Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast powołuje, w drodze zarządzenia, Komisję

Odpowiedzialności Zawodowej z udziałem osób wskazanych przez organizacje zawodowe

rzeczoznawców majątkowych, pośredników w obrocie nieruchomościami oraz zarządców nieruchomości.

1.

Postępowanie wyjaśniające wymienione w art. 194 odbywa się z udziałem osoby, w stosunku

do której toczy się postępowanie. Nie usprawiedliwione niestawiennictwo nie wstrzymuje

postępowania.

2.

Osoba, o której mowa w ust. 1, może ustanowić obrońcę również spośród rzeczoznawców

majątkowych, pośredników w obrocie nieruchomościami oraz zarządców nieruchomości.

Programy studiów podyplomowych oraz kursów specjalistycznych, o których mowa w art.

177 ust. 1 pkt 4, art. 182 ust. 1 pkt 4 oraz art. 187 ust. 1 pkt 4, podlegają uzgodnieniu

z Prezesem Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa

1)

sposób i warunki odbywania praktyki zawodowej oraz tryb i sposób doskonalenia kwalifikacji

rzeczoznawców majątkowych, pośredników w obrocie nieruchomościami oraz zarządców nieruchomości,

2)

szczegółowe zasady i tryb działania Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej oraz jej organizację,

przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego i ustalania jego kosztów, nadawania

uprawnień i licencji zawodowych, wzory świadectw tych uprawnień i licencji oraz sposób

prowadzenia i zakres danych centralnych rejestrów rzeczoznawców majątkowych, pośredników

w obrocie nieruchomościami oraz zarządców nieruchomości,

3)

szczegółowe zasady i tryb działania Komisji Odpowiedzialności Zawodowej oraz jej organizację,

przeprowadzania postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej oraz stosowania

kar dyscyplinarnych z tego tytułu.

Kto prowadzi działalność zawodową w zakresie rzeczoznawstwa majątkowego bez uprawnień

lub w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami oraz zarządzania nieruchomościami

bez licencji, podlega grzywnie do 5 000 zł.

1.

Nieruchomości nabyte przez państwowe osoby prawne po wejściu w życie ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny

(Dz. U. Nr 3, poz. 11), to jest po dniu 1 lutego 1989 r., stanowią od daty nabycia własność tych osób.

2.

Zarząd nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa oraz własność gminy, sprawowany

w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy przez jednostki organizacyjne, przekształca

się z tym dniem w trwały zarząd tych nieruchomości.

1.

W sprawach stwierdzenia nabycia, z mocy prawa, na podstawie ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu

nieruchomości

(Dz. U. Nr 79, poz. 464, z 1991 r. Nr 83, poz. 373, z 1992 r. Nr 91, poz. 455, z 1994 r. Nr 51, poz. 201, Nr 80, poz. 369, Nr 84, poz. 384 i Nr 123, poz. 601, z 1996 r. Nr 5, poz. 33 oraz z 1997 r. Nr 106, poz. 675), z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków,

innych urządzeń i lokali przez państwowe i komunalne osoby prawne oraz Bank Gospodarki

Żywnościowej, które posiadały w tym dniu grunty w zarządzie, nie zakończonych przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się następujące zasady

1)

nabycie własności budynków, innych urządzeń i lokali następuje odpłatnie, jeżeli obiekty

te nie były wybudowane lub nabyte ze środków własnych tych osób lub ich poprzedników

prawnych,

2)

nabycie prawa użytkowania wieczystego oraz własności stwierdza w drodze decyzji wojewoda

- w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub zarząd gminy

- w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność gminy,

3)

w decyzji, o której mowa w pkt 2, ustala się warunki użytkowania wieczystego, z zachowaniem

zasad określonych w art. 62 ustawy i w art. 236 Kodeksu cywilnego, oraz kwotę należną za nabycie własności, a także sposób zabezpieczenia wierzytelności

określony w ust. 2,

4)

na poczet ceny nabycia własności, o której mowa w pkt 3, zalicza się zwaloryzowane

opłaty poniesione z tytułu zarządu budynków, innych urządzeń i lokali; przy nabyciu

użytkowania wieczystego nie pobiera się pierwszej opłaty.

2.

Wierzytelności z tytułu nabycia własności budynków, innych urządzeń i lokali przez

osoby, o których mowa w ust. 1, podlegają zabezpieczeniu hipotecznemu na użytkowaniu

wieczystym gruntów lub wyodrębnionych częściach tych gruntów, które te osoby nabyły.

Hipoteka powstaje w dniem wpisu do księgi wieczystej. Wpis hipoteki następuje po bezskutecznym

upływie terminu na zaspokojenie wierzytelności, wyznaczonego w decyzji, o której mowa

w ust. 1 pkt 2. Przy zabezpieczeniu hipotecznym stosuje się odpowiednio przepisy o

księgach wieczystych i hipotece, z zastrzeżeniem następujących zasad

1)

podstawą wpisu hipoteki jest decyzja, o której mowa w ust. 1 pkt 2,

2)

wierzytelności zabezpieczone hipotecznie podlegają w chwili zapłaty waloryzacji według

zasad obowiązujących przy zwrocie wywłaszczonych nieruchomości i nie podlegają oprocentowaniu,

3)

w razie sprzedaży, wynajęcia, wydzierżawienia albo innego odpłatnego udostępnienia

nieruchomości lub ich części, na których dokonano zabezpieczenia hipotecznego wierzytelności,

wierzytelność staje się natychmiast wymagalna w części równej korzyściom uzyskanym

z tego tytułu,

4)

w razie ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego, udział w użytkowaniu

wieczystym gruntów oraz udział we współwłasności części wspólnych budynku związane

z prawem własności tego lokalu są wolne od hipoteki,

5)

jeżeli właściwy organ, o którym mowa w art. 16, nie wyrazi zgody na zrzeczenie się

własności nieruchomości, może być ona zbyta za cenę niższą niż zabezpieczona na niej

wierzytelność; kwotę uzyskaną ze zbycia nieruchomości uznaje się za zaspokojenie wierzytelności,

a hipoteka podlega wykreśleniu; zasady te stosuje się odpowiednio w razie zbycia wyodrębnionej

lub ułamkowej części nieruchomości.

3.

Wierzytelności z tytułu nabycia własności budynków, innych urządzeń i lokali wygasają

z chwilą

1)

przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego w spółkę z wyłącznym udziałem Skarbu

Państwa,

2)

wydania zarządzenia o prywatyzacji bezpośredniej na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw

państwowych

(Dz. U. Nr 118, poz. 561 i Nr 156, poz. 575 oraz z 1997 r. Nr 32, poz. 184, Nr 98, poz. 603 i Nr 106, poz. 673).

4.

Nabycie własności oraz prawa użytkowania wieczystego, o którym mowa w ust. 1 i 2,

nie może naruszać praw osób trzecich.

1.

Przepisy art. 200 stosuje się odpowiednio do utworzonych z dniem 1 maja 1991 r., 1

lipca 1991 r. oraz z dniem 1 stycznia 1992 r. na podstawie zarządzeń Ministra Transportu

i Gospodarki Morskiej przedsiębiorstw państwowych, które nabyły z mocy prawa, zgodnie

z ustawą z dnia 25 marca 1994 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości

(Dz. U. Nr 51, poz. 201), z dniem ich wpisu do rejestru przedsiębiorstw państwowych

prawo użytkowania wieczystego gruntów oraz własność położonych na nich budynków, innych

urządzeń i lokali będących w zarządzie rejonów dróg publicznych, okręgowych zakładów

transportu i maszyn drogowych, rejonów budowy dróg i mostów, rejonów budowy dróg,

rejonów budowy mostów, kopalni odkrywkowych surowców drogowych, rejonów eksploatacji

kruszywa lub dyrekcji okręgowych dróg publicznych.

2.

Nabycie własności budynków, innych urządzeń i lokali przez przedsiębiorstwa państwowe,

o których mowa w ust. 1, następuje odpłatnie, jeżeli obiekty te nie były wybudowane

lub nabyte ze środków własnych poprzedników prawnych tych przedsiębiorstw.

1.

Państwowe instytucje kultury, które na podstawie ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej

(Dz. U. Nr 114, poz. 493, z 1994 r. Nr 121, poz. 591, z 1996 r. Nr 90, poz. 407 oraz z 1997 r. Nr 5, poz. 24 i Nr 106, poz. 680) uzyskały osobowość prawną, nabywają z mocy prawa, z dniem ich wpisu do rejestru instytucji

kultury, użytkowanie wieczyste gruntów, którymi zarządzały w dniu 5 grudnia 1990 r.,

oraz własność położonych na nich budynków, innych urządzeń i lokali, jeżeli w dniu

wejścia w życie niniejszej ustawy nadal zarządzają tymi gruntami. Nie może to naruszać

praw osób trzecich. Do nabycia stosuje się odpowiednio przepisy art. 200.

2.

Nabycie własności budynków, innych urządzeń i lokali przez instytucje kultury, o których

mowa w ust. 1, następuje nieodpłatnie.

1.

Zobowiązania osób prawnych z tytułu odpłatności za budynki, inne urządzenia i lokale,

o których mowa w art. 200 ust. 1 oraz art. 201 ust. 2, nie wykonane w całości lub

w części przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, podlegają zabezpieczeniu hipotecznemu

zgodnie z jej przepisami.

2.

Zobowiązania spółek z wyłącznym udziałem Skarbu Państwa, powstałych z przekształcenia

przedsiębiorstw państwowych, z tytułu, o którym mowa w ust. 1, wygasają.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do zobowiązań spółek, którym na podstawie ustawy o

komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych oddano do odpłatnego korzystania

mienie zlikwidowanego przedsiębiorstwa.

1.

Spółdzielni, związkowi spółdzielczemu oraz innym osobom prawnym, które w dniu 5 grudnia

1990 r. były użytkownikami gruntów, stanowiących własność Skarbu Państwa lub gminy,

przysługuje roszczenie o ustanowienie użytkowania wieczystego gruntu oraz o przeniesienie

własności znajdujących się na nim budynków, innych urządzeń i lokali.

2.

Zawarcie umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste następuje bez przetargu.

3.

Przeniesienie własności budynków, innych urządzeń i lokali następuje odpłatnie, chyba

że obiekty te zostały wybudowane lub nabyte ze środków własnych spółdzielni, związków

spółdzielczych oraz innych osób prawnych.

4.

Opłatę z tytułu użytkowania wieczystego gruntu oraz cenę budynków, innych urządzeń

i lokali ustala się według przepisów rozdziału 8 działu II, z wyłączeniem przepisu

o obowiązku wniesienia pierwszej opłaty. Na poczet ceny zalicza się zwaloryzowane

opłaty poniesione z tytułu użytkowania budynków, innych urządzeń i lokali.

5.

Roszczenia, o których mowa w ust. 1, wygasły, jeżeli wnioski w tej sprawie nie zostały

złożone do dnia 31 grudnia 1996 r.

6.

W przypadku sprzedaży prawa użytkowania wieczystego przed upływem 10 lat od jego ustanowienia,

spółdzielnia, związek spółdzielczy oraz inne osoby prawne są obowiązane uiścić pierwszą

opłatę w wysokości określonej w dniu sprzedaży, według przepisów rozdziału 8 działu

II. Nie uiszcza się pierwszej opłaty w razie

1)

nieodpłatnego przekazania prawa użytkowania wieczystego na rzecz gminy lub Skarbu

Państwa,

2)

nieodpłatnego przekazania prawa użytkowania wieczystego na rzecz innej spółdzielni

na podstawie ustawy z dnia 20 stycznia 1990 r. o zmianach w organizacji i działalności spółdzielczości

(Dz. U. Nr 6, poz. 36, Nr 11, poz. 74, Nr 29, poz. 175 i Nr 34, poz. 198, z 1991 r. Nr 83, poz. 373, z 1992 r. Nr 18, poz. 74 i Nr 80, poz. 406, z 1993 r. Nr 40, poz. 182 oraz z 1994 r. Nr 68, poz. 294 i Nr 90, poz. 419).

1.

Roszczenia spółdzielni, związków spółdzielczych oraz innych osób prawnych o ustanowienie

użytkowania wieczystego, powstałe przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, podlegają

z tym dniem jej przepisom.

2.

Przepisy art. 204 stosuje się odpowiednio do następców prawnych spółdzielni, związków

spółdzielczych oraz innych osób prawnych, które istniały w dniu 24 grudnia 1992 r.

i istnieją w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb stwierdzania

dotychczasowego prawa zarządu państwowych i komunalnych osób prawnych do nieruchomości,

a także prawa użytkowania nieruchomości przez spółdzielnie, związki spółdzielcze oraz

inne osoby prawne, uznawania środków, o których mowa w art. 200 ust. 1, art. 201 ust.

2 i art. 204 ust. 3, za środki własne, określania wartości nieruchomości oraz wysokości

kwot należnych za nabycie własności budynków, innych urządzeń i lokali, zabezpieczenia

wierzytelności z tego tytułu, a także rodzaje dokumentów stanowiących niezbędne dowody

w tych sprawach.

1.

Posiadaczom nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub własność gminy,

którzy w dniu 5 grudnia 1990 r. nie legitymowali się dokumentami o przekazaniu im

tych nieruchomości, wydanymi w formie przewidzianej prawem, i nie legitymują się nimi

w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, oddaje się je odpowiednio w użytkowanie

wieczyste, w drodze umowy, lub w trwały zarząd, w drodze decyzji. Jeżeli oddaniu w

użytkowanie wieczyste podlega nieruchomość gruntowa zabudowana na podstawie pozwolenia

na budowę z lokalizacją stałą, stosuje się odpowiednio przepis art. 200 ust. 1 pkt

1.

2.

Posiadacze, o których mowa w ust. 1, mogą być zwolnieni z pierwszej opłaty z tytułu

użytkowania wieczystego, jeżeli złożą wnioski o oddanie im nieruchomości w użytkowanie

wieczyste przed upływem roku od dnia wejścia w życie ustawy.

1.

Osobom fizycznym oraz prawnym, które do dnia 5 grudnia 1990 r. uzyskały ostateczne

decyzje lokalizacyjne lub pozwolenia na budowę na nieruchomości stanowiące własność

Skarbu Państwa lub własność gminy, oddaje się te nieruchomości w użytkowanie wieczyste

w trybie bezprzetargowym, jeżeli wnioski o oddanie tych nieruchomości zostały złożone

przed dniem utraty ważności tych decyzji.

2.

Spółdzielniom, ich związkom oraz Krajowej Radzie Spółdzielczej i innym osobom prawnym,

które na gruntach stanowiących własność Skarbu Państwa lub własność gminy do dnia

5 grudnia 1990 r. wybudowały same lub wybudowali ich poprzednicy prawni z własnych

środków, za zezwoleniem właściwego organu nadzoru budowlanego budynki, przysługuje

roszczenie o ustanowienie użytkowania wieczystego gruntów oraz o nieodpłatne przeniesienie

własności znajdujących się na nich budynków. Roszczenie przysługuje tym osobom w stosunku

do gruntów będących w dniu zgłoszenia roszczenia w ich posiadaniu w rozumieniu art.

207 i obejmuje grunty niezbędne do prawidłowego korzystania z budynku.

3.

W sprawach, o których mowa w ust. 2, zawarcie umowy o oddanie gruntu w użytkowanie

wieczyste oraz o przeniesienie własności budynków następuje bez przetargu oraz bez

obowiązku wniesienia pierwszej opłaty.

4.

Roszczenia, o których mowa w ust. 2, wygasły, jeżeli wnioski w tej sprawie nie zostały

złożone do dnia 31 grudnia 1996 r.

Osoby, które uzyskały prawo zabudowy nieruchomości ustanowione przed dniem wejścia

w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o prawie zabudowy

(Dz. U. Nr 50, poz. 280), mogą żądać przekształcenia tego prawa w użytkowanie wieczyste. Przekształcenie następuje

w drodze decyzji właściwego organu, w której określa się także warunki użytkowania

wieczystego, z zachowaniem zasad określonych w art. 62. Decyzja stanowi podstawę do

dokonania wpisu w księdze wieczystej.

1.

Grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy, będące w dniu 5 grudnia

1990 r. w użytkowaniu osób prawnych lub jednostek organizacyjnych nie posiadających

osobowości prawnej oraz znajdujące się na tych gruntach budynki, inne urządzenia i

lokale pozostają nadal w użytkowaniu tych osób i jednostek. Do użytkowania tego stosuje

się przepisy Kodeksu cywilnego.

2.

W razie sprzedaży dotychczasowemu użytkownikowi budynków, innych urządzeń i lokali,

o których mowa w ust. 1, na poczet ceny nabycia własności zalicza się opłaty poniesione

z tytułu użytkowania.

1.

Osoba, która na podstawie pozwolenia na budowę wybudowała przed dniem 5 grudnia 1990 r.

ze środków własnych garaż na gruncie stanowiącym własność Skarbu Państwa lub własność

gminy, a także jej następca prawny, mogą żądać nabycia tego garażu na własność oraz

oddania w użytkowanie wieczyste gruntu niezbędnego do korzystania z tego garażu, jeżeli

jest jego najemcą. Nabycie garażu na własność następuje nieodpłatnie.

2.

Nabycie garażu na własność, wybudowanego przed dniem 5 grudnia 1990 r. na podstawie

pozwolenia na budowę z lokalizacją czasową, jest uzależnione od zgodności tej lokalizacji

z ustaleniami planu miejscowego obowiązującego w dniu zgłoszenia żądania.

1.

Na pokrycie opłat za użytkowanie wieczyste lub ceny sprzedaży działki budowlanej oraz

ceny sprzedaży położonych na niej budynków lub lokali stanowiących własność Skarbu

Państwa osobom, które w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r. pozostawiły nieruchomości

na terenach nie wchodzących w skład obecnego obszaru państwa, a które na mocy umów

międzynarodowych zawartych przez państwo miały otrzymać ekwiwalent za mienie pozostawione

za granicą, zalicza się wartość pozostawionych nieruchomości.

2.

Jeżeli wartość pozostawionych nieruchomości przewyższa wartość nieruchomości, o których

mowa w ust. 1, nabytych jako ekwiwalent, różnica może być zaliczona na pokrycie opłat

za użytkowanie wieczyste lub ceny sprzedaży działki zabudowanej budynkiem, przeznaczonym

na prowadzenie działalności handlowej lub usługowej, na pracownię do prowadzenia działalności

twórczej, domem letniskowym, garażem albo działki przeznaczonej pod tego rodzaju zabudowę.

3.

W razie zaliczenia wartości nieruchomości, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się

przepisów art. 62 i 109.

4.

Zaliczenie wartości nieruchomości, o których mowa w ust. 1, następuje na rzecz właściciela

tych nieruchomości lub wskazanej przez niego jednej osoby uprawnionej do dziedziczenia

ustawowego.

5.

W razie śmierci właściciela nieruchomości pozostawionych za granicą, uprawnienia wynikające

z ust. 1 przysługują wyłącznie wszystkim jego spadkobiercom lub jednemu z nich, wskazanemu

przez osoby uprawnione.

6.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób zaliczania na pokrycie opłat

za użytkowanie wieczyste lub ceny sprzedaży działki budowlanej i ceny sprzedaży położonych

na niej budynków lub lokali, stanowiących własność Skarbu Państwa, wartości nieruchomości

pozostawionych na terenach nie wchodzących w skład obszaru państwa oraz sposób ustalania

wartości tych nieruchomości.

Przepisów art. 204-212 nie stosuje się do nieruchomości wchodzących w skład Zasobu

Własności Rolnej Skarbu Państwa, chyba że przepisy dotyczące gospodarowania tym Zasobem

stanowią inaczej.

1.

Poprzednim właścicielom, których prawa do odszkodowania za przejęte przez państwo

grunty, budynki i inne części składowe nieruchomości, przewidziane w art. 7 ust. 4 i 5 i art. 8 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu

gruntów na obszarze m. st. Warszawy

(Dz. U. Nr 50, poz. 279 i z 1985 r. Nr 22, poz. 99), wygasły na podstawie przepisów ustawy wymienionej w art. 241 pkt 1, jeżeli zgłosili

oni lub ich następcy prawni w terminie do dnia 31 grudnia 1988 r. wnioski o oddanie

gruntów w użytkowanie wieczyste, może zostać zwrócona jedna nieruchomość.

2.

Zwrot nieruchomości, o którym mowa w ust. 1, przysługuje poprzednim właścicielom działek

zabudowanych domami jednorodzinnymi, małymi domami mieszkalnymi i domami, w których

liczba izb nie przekracza 20, oraz domami, w których przed dniem 21 listopada 1945 r.

została wyodrębniona własność poszczególnych lokali, a także domami, które stanowiły

przed tym dniem własność spółdzielni mieszkaniowych.

3.

O przyznaniu prawa użytkowania wieczystego gruntów i o zwrocie budynków orzeka właściwy

organ.

4.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do obiektów sakralnych, klasztorów, domów zakonnych

i innych obiektów kościelnych, użytkowanych w całości przez byłych właścicieli lub

ich następców prawnych. Jeżeli obiekty te są użytkowane tylko w części, przepis ust.

2 stosuje się wyłącznie w granicach faktycznego władania.

5.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do gruntów oddanych w użytkowanie wieczyste osobom

innym niż byli właściciele oraz do gruntów oddanych w użytkowanie.

1.

Przepisy ustawy dotyczące odszkodowań za wywłaszczone nieruchomości stosuje się odpowiednio

do odszkodowania za gospodarstwo rolne na gruntach, które na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze

m.st. Warszawy przeszły na własność państwa, jeżeli ich poprzedni właściciele lub następcy prawni

tych właścicieli, prowadzący gospodarstwo, zostali pozbawieni faktycznego władania

wspomnianym gospodarstwem po dniu 5 kwietnia 1958 r.

2.

Przepisy ustawy dotyczące odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości stosuje się

odpowiednio do domu jednorodzinnego, jeżeli przeszedł on na własność państwa po dniu

5 kwietnia 1958 r., oraz do działki, która przed dniem wejścia w życie dekretu wymienionego

w ust. 1 mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne, jeżeli poprzedni właściciel

bądź jego następcy prawni zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania nią po

dniu 5 kwietnia 1958 r. W ramach przyznanego odszkodowania poprzedni właściciel bądź

jego następcy prawni mogą otrzymać w użytkowanie wieczyste działkę pod budowę domu

jednorodzinnego.

Przepisy rozdziału 6 działu III niniejszej ustawy stosuje się odpowiednio do nieruchomości

przejętych lub nabytych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości

(Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64 i z 1982 r. Nr 11, poz. 79), ustawy z dnia 22 maja 1958 r. o terenach dla budownictwa domów jednorodzinnych w miastach

i osiedlach

(Dz. U. Nr 31, poz. 138, z 1961 r. Nr 7, poz. 47 i Nr 32, poz. 159 oraz z 1972 r. Nr 27, poz. 192), ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o terenach budowlanych na obszarach wsi

(Dz. U. z 1969 r. Nr 27, poz. 216, z 1972 r. Nr 49, poz. 312 i z 1985 r. Nr 22, poz. 99), ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o

podziale nieruchomości w miastach i osiedlach

(Dz. U. Nr 27, poz. 192, z 1973 r. Nr 48, poz. 282 i z 1985 r. Nr 22, poz. 99) oraz do nieruchomości wywłaszczonych na rzecz państwowych i spółdzielczych przedsiębiorstw

gospodarki rolnej, jak również do gruntów wywłaszczonych na podstawie odrębnych przepisów

w związku z potrzebami Tatrzańskiego Parku Narodowego.

1.

Osobom, które w wyniku utraty własności nieruchomości otrzymały tytułem odszkodowania

lub rekompensaty inne nieruchomości w użytkowanie wieczyste, oraz następcom prawnym

tych osób przysługuje roszczenie o nieodpłatne przeniesienie na ich rzecz własności

nieruchomości przyznanych z tytułu odszkodowania lub rekompensaty.

2.

Osoby, które zostały pozbawione własności nieruchomości w wyniku wywłaszczenia dokonanego

przed dniem 5 grudnia 1990 r., w razie zwrotu tych nieruchomości, zwracają odszkodowanie

zwaloryzowane, w wysokości nie większej niż 50% aktualnej wartości tych nieruchomości.

1.

Osobie, która dokonała - za zgodą właściciela - przebudowy lub rozbudowy budynku stanowiącego

własność Skarbu Państwa lub własność gminy, w wyniku czego nastąpiło wyodrębnienie

lokalu, w razie nabycia tego lokalu na poczet ceny nabycia zalicza się nakłady poniesione

na jego przebudowę lub rozbudowę. Przy ustalaniu wysokości poniesionych nakładów bierze

się za podstawę faktycznie wykonane roboty oraz wartość tych robót w dniu ustalenia

ceny.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli umowa najmu lub dzierżawy lokalu stanowi inaczej.

1.

Zaległe w dniu wejścia w życie ustawy zobowiązania osób prawnych lub fizycznych z

tytułu opłat za użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowych mogą być rozłożone

na nie oprocentowane raty roczne płatne przez okres do 10 lat, a odsetki od tych należności

mogą być umorzone. Rozłożenia na raty oraz umorzenia odsetek dokonuje, w drodze decyzji,

wojewoda, jeżeli nieruchomość stanowi własność Skarbu Państwa, lub zarząd gminy, jeżeli

nieruchomość stanowi własność gminy, o ile jest to uzasadnione sytuacją finansową

tych osób prawnych lub fizycznych.

2.

Zaległe w dniu wejścia w życie ustawy zobowiązania jednostek organizacyjnych z tytułu

opłat za zarząd nieruchomości oraz odsetki od tych należności umarza się, jeżeli jest

to uzasadnione sytuacją finansową tych jednostek. Przepis ust. 1 dotyczący właściwości

organów stosuje się odpowiednio.

1.

Jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy nie były ustalone terminy zagospodarowania nieruchomości

gruntowej stanowiącej przedmiot użytkowania wieczystego, właściwy organ może, w ciągu

roku od dnia wejścia w życie ustawy, ustalić te terminy w drodze decyzji.

2.

Terminy zagospodarowania nieruchomości gruntowej ustalone na podstawie ust. 1 nie

mogą być krótsze niż 12 miesięcy w odniesieniu do rozpoczęcia zabudowy i 36 miesięcy

w odniesieniu do zakończenia zabudowy.

1.

Przepisy art. 72 ust. 3 stosuje się odpowiednio do nieruchomości gruntowych oddanych

w użytkowanie wieczyste przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Zmiany wysokości

stawek procentowych opłat rocznych dokonają właściwe organy w terminie roku od dnia

wejścia w życie ustawy. Przy dokonywaniu zmiany stawek procentowych stosuje się tryb

postępowania określony w art. 78-81.

2.

Jeżeli przy oddaniu nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste nie została określona

wysokość stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, właściwy

organ określi wysokość tej stawki, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art.

212 i art. 217 ust. 1, w terminie roku od dnia wejścia w życie ustawy. Określenia

wysokości stawki procentowej dokonuje się w trybie określonym w przepisach art. 78-81.

3.

Jeżeli przy oddaniu nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste nie został określony

cel, na który nieruchomość była oddana, stawkę procentową opłaty rocznej przyjmuje

się stosownie do celu wynikającego ze sposobu korzystania z nieruchomości.

1.

Przepisy art. 83 stosuje się odpowiednio do nieruchomości oddanych w zarząd przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Zmiany wysokości stawek procentowych opłat

rocznych dokonają, w drodze decyzji, właściwe organy, w terminie roku od dnia wejścia

w życie ustawy.

2.

Wniesione do dnia wejścia w życie ustawy pierwsze opłaty z tytułu zarządu nieruchomością

nie podlegają zwrotowi.

1.

Kierownicy urzędów rejonowych przekażą protokólarnie Ministrowi Spraw Wewnętrznych

i Administracji wykaz nieruchomości będących w zarządzie jednostek, o których mowa

w art. 60 ust. 1, wraz z dokumentacją, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy.

2.

Kierownicy urzędów rejonowych oddadzą w trwały zarząd okręgowym dyrekcjom dróg publicznych

nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa, zajęte pod drogi krajowe i wojewódzkie

w terminie nie dłuższym niż 2 lata od dnia wejścia w życie ustawy.

Do czasu przekształcenia ewidencji gruntów i budynków w kataster nieruchomości przez

użyte w niniejszej ustawie pojęcie „kataster nieruchomości” rozumie się tę ewidencję.

W okresie do dnia 31 grudnia 2005 r. funkcję wartości katastralnej dla gruntów rolnych

i leśnych pełni liczba hektarów przeliczeniowych, ustalana zgodnie z przepisami o

podatku rolnym oraz z przepisami o lasach.

Wartości katastralne, przy przeprowadzanej po raz pierwszy powszechnej taksacji nieruchomości,

ustala się na dzień 31 grudnia roku poprzedzającego rok, w którym na mocy odrębnych

przepisów zostanie wprowadzony podatek od nieruchomości naliczany od jej wartości.

Do czasu ogłoszenia przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego wskaźników zmian

cen nieruchomości waloryzacji dokonuje się przy zastosowaniu wskaźników cen towarów

i usług konsumpcyjnych ogłaszanych przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, w

drodze obwieszczeń, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

W zasobie nieruchomości Skarbu Państwa nie ewidencjonuje się nieruchomości, które

na podstawie ustawy wymienionej w art. 24 ust. 1 stały się, z mocy prawa, z dniem

27 maja 1990 r. własnością gmin, lecz co do których nie zostały wydane ostateczne

decyzje potwierdzające nabycie własności.

Roszczenie, o którym mowa w art. 136 ust. 3, nie przysługuje, jeżeli przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy nieruchomość została sprzedana albo oddana w użytkowanie

wieczyste osobie trzeciej, a prawa nabywcy zostały ujawnione w księdze wieczystej.

1.

Osoby, które w dniu wejścia w życie ustawy były wpisane na listy wojewódzkie biegłych

z zakresu szacowania nieruchomości, mają prawo szacowania nieruchomości przez 9 miesięcy

od dnia wejścia w życie ustawy.

2.

Osoby ustanowione i wpisane przed dniem wejścia w życie ustawy ma listę biegłych sądowych

z zakresu szacowania nieruchomości mogą prowadzić działalność bez uprawnień zawodowych,

o których mowa w art. 174 ust. 1, przez 2 lata od dnia wejścia w życie ustawy. Przepis

stosuje się odpowiednio do osób powoływanych przez sąd lub organ prowadzący postępowanie

przygotowawcze w sprawach karnych w charakterze biegłego sądowego spoza listy biegłych

sądowych.

3.

Osoby z wykształceniem wyższym, legitymujące się świadectwem ukończenia, przed dniem

wejścia w życie ustawy, kursu specjalistycznego z zakresu szacowania nieruchomości,

mogą ubiegać się, z zastrzeżeniem ust. 4, o nadanie uprawnień zawodowych w zakresie

szacowania nieruchomości, pod warunkiem ukończenia uzupełniającego kursu kwalifikacyjnego,

którego program został uzgodniony z Prezesem Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast,

oraz wykonania co najmniej 15 operatów szacunkowych.

4.

Osoby z wykształceniem średnim legitymujące się świadectwem, o którym mowa w ust.

3, mogą ubiegać się o nadanie uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości

w ciągu 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy, pod warunkiem ukończenia uzupełniającego

kursu kwalifikacyjnego, którego program został uzgodniony z Prezesem Urzędu Mieszkalnictwa

i Rozwoju Miast, oraz wykonania co najmniej 15 operatów szacunkowych.

Uprawnienia zawodowe w zakresie szacowania nieruchomości, nadane na podstawie ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne

(Dz. U. Nr 30, poz. 163 i Nr 43, poz. 241, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, z 1991 r. Nr 103, poz. 446, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 i Nr 156, poz. 775 oraz z 1997 r. Nr 54, poz. 349), uznaje się za uprawnienia zawodowe, o których mowa w art. 174 i 191, z zachowaniem

zakresu uprawnień określonego w świadectwie nadania tych uprawnień.

1.

Osoby, które w dniu wejścia w życie ustawy wykonywały usługi pośrednictwa w obrocie

nieruchomościami przez okres

1)

do 2 lat - mogą ubiegać się o zaliczenie tego okresu do praktyki zawodowej,

2)

dłuższy niż 2 lata - mogą być zwolnione z obowiązku ukończenia kursu kwalifikacyjnego

i odbycia praktyki zawodowej,

3)

dłuższy niż 5 lat - mogą być zwolnione z obowiązku ukończenia kursu kwalifikacyjnego,

odbycia praktyki zawodowej oraz złożenia egzaminu.

2.

Zwolnień, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, dokonuje Państwowa Komisja Kwalifikacyjna

na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie licencji zawodowej, złożony przed upływem

2 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

3.

Osoby, które w dniu wejścia w życie ustawy prowadziły na podstawie obowiązujących

przed tym dniem przepisów działalność zawodową w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami

lub zarządzania nieruchomościami, mogą prowadzić tę działalność bez posiadania licencji

zawodowych przez 2 lata od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

4.

Członkowie powoływanej po raz pierwszy po wejściu w życie ustawy Państwowej Komisji

Kwalifikacyjnej otrzymują uprawnienia i licencje zawodowe na podstawie dokonanej przez

Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast oceny ich dorobku zawodowego w dziedzinie

gospodarki nieruchomościami.

Sprawy wszczęte, lecz nie zakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy, prowadzi się na podstawie jej przepisów.

W ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. Nr 16, poz. 93, z 1971 r. Nr 27, poz. 252, z 1976 r. Nr 19, poz. 122, z 1982 r. Nr 11, poz. 81, Nr 19, poz. 147 i Nr 30, poz. 210, z 1984 r. Nr 45, poz. 242, z 1985 r. Nr 22, poz. 99, z 1989 r. Nr 3, poz. 11, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, Nr 55, poz. 321 i Nr 79, poz. 464, z 1991 r. Nr 107, poz. 464 i Nr 115, poz. 496, z 1993 r. Nr 17, poz. 78, z 1994 r. Nr 27, poz. 96, Nr 85, poz. 388 i Nr 105, poz. 509 i z 1995 r. Nr 83, poz. 417, z 1996 r. Nr 114, poz. 542, Nr 139, poz. 646 i Nr 149, poz. 703 oraz z 1997 r. Nr 43, poz. 242) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 232 w § 2 po wyrazach „Skarbu Państwa” dodaje się przecinek i wyrazy „gmin lub ich związków.”,

2)

skreśla się art. 242.

W ustawie z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury

(Dz. U. Nr 10, poz. 48, z 1983 r. Nr 38, poz. 173, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 198 i Nr 56, poz. 322, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 oraz z 1997 r. Nr 5, poz. 24 i Nr 88, poz. 554) skreśla się art. 35.

W ustawie z dnia 31 marca 1965 r. o wyższym szkolnictwie wojskowym

(Dz. U. z 1992 r. Nr 10, poz. 40, z 1996 r. Nr 7, poz. 44 i z 1997 r. Nr 96, poz. 590) wprowadza się następujące zmiany

1)

po art. 6 dodaje się art. 6a w brzmieniu

„

Art. 6a.

Akademie wojskowe są zwolnione z opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości

gruntowych.

”

,

2)

po art. 54 dodaje się art. 54a w brzmieniu

„

Art. 54a.

1.

Z dniem 1 stycznia 1998 r.

1)

grunty stanowiące własność Skarbu Państwa, pozostające w zarządzie Ministerstwa Obrony

Narodowej i zajęte na siedziby akademii wojskowych, stają się przedmiotem użytkowania

wieczystego tych akademii,

2)

budynki, inne urządzenia trwale z gruntem związane i lokale znajdujące się na gruntach,

o których mowa w pkt 1, stają się własnością akademii wojskowych.

2.

Nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń

i lokali, o których mowa w ust. 1, nie może naruszać praw osób trzecich.

”

W ustawie z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne

(Dz. U. Nr 30, poz. 163 i Nr 43, poz. 241, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, z 1991 r. Nr 103, poz. 446, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 i Nr 156, poz. 775 oraz z 1997 r. Nr 54, poz. 349) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 43 skreśla się pkt 8;

2)

w art. 44

a)

w ust. 1 po wyrazach „geodezji i kartografii” skreśla się wyrazy „z wyjątkiem uprawnień w zakresie szacowania nieruchomości”,

b)

skreśla się ust. 2a;

3)

w art. 45 w ust. 1 wyrazy „Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji lub z jego upoważnienia Główny Geodeta

Kraju w zakresie wymienionym w art. 45 pkt 1-7 oraz Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i

Rozwoju Miast w zakresie wymienionym w art. 43 pkt 8” zastępuje się wyrazami „Główny Geodeta Kraju”.

W ustawie z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania budownictwa

mieszkaniowego oraz o zmianie niektórych ustaw

(Dz. U. Nr 133, poz. 654, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 i Nr 156, poz. 775 oraz z 1997 r. Nr 80, poz. 507) w art. 33c w pkt 2 po wyrazie „urbanistyki” dodaje się wyrazy „oraz licencje zawodowe w dziedzinie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami i zarządzania

nieruchomościami”.

W ustawie z dnia 8 sierpnia 1996 r. o urzędzie Ministra Skarbu Państwa

(Dz. U. Nr 106, poz. 493 i Nr 156, poz. 775) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 5 w ust. 1 w pkt 3 skreśla się wyraz „rzeczowymi”;

2)

w art. 20 w pkt 2 i 3 po wyrazie „mienia” dodaje się przecinek oraz wyrazy „z wyłączeniem nieruchomości”.

1.

Jeżeli obowiązujące przepisy powołują się na ustawy uchylone przepisem art. 241 albo

odsyłają ogólnie do przepisów o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości,

stosuje się w tym zakresie odpowiednio przepisy niniejszej ustawy.

2.

Ilekroć w przepisach odrębnych ustaw jest mowa o czynnościach wykonywanych przez biegłych

lub inne osoby posiadające uprawnienia do szacowania nieruchomości, należy przez to

rozumieć, że czynności te mogą wykonywać wyłącznie rzeczoznawcy majątkowi, o których

mowa w niniejszej ustawie.

Tracą moc

1)

ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości

(Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127, Nr 103, poz. 446 i Nr 107, poz. 464, z 1993 r. Nr 47, poz. 212 i Nr 131, poz. 629, z 1994 r. Nr 27, poz. 96, Nr 31, poz. 118, Nr 84, poz. 384, Nr 85, poz. 388, Nr 89, poz. 415 i Nr 123, poz. 601, z 1995 r. Nr 99, poz. 486, z 1996 r. Nr 5, poz. 33, Nr 90, poz. 405, Nr 106, poz. 496 i Nr 156, poz. 775 oraz z 1997 r. Nr 5, poz. 24, Nr 9, poz. 44, Nr 54, poz. 348 i Nr 68, poz. 435),

2)

ustawa z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu

nieruchomości

(Dz. U. Nr 79, poz. 464, z 1991 r. Nr 83, poz. 373, z 1992 r. Nr 91, poz. 455, z 1994 r. Nr 51, poz. 201, Nr 80, poz. 369, Nr 84, poz. 384 i Nr 123, poz. 601, z 1996 r. Nr 5, poz. 33 oraz z 1997 r. Nr 106, poz. 675).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r.