Ustawa z dnia 25 czerwca 1997 r. o świadku koronnym.

1.

Przepisy ustawy stosuje się w sprawach o przestępstwa popełnione w zorganizowanej

grupie albo związku mającym na celu popełnianie przestępstw

1)

określone w art. 134, 148 § 1-3, art. 163 § 1 i 3, art. 164 § 1, art. 165 § 1 i 3, art. 171 §

1, art. 173 § 1 i 3, art. 204 § 4, art. 223, 252 § 1-3, art. 253, 263 § 1 i 2, art.

280-282, 299 § 1-6 oraz w art. 310 § 1, 2 i 4 Kodeksu karnego,

2)

przeciwko mieniu, powodujące znaczną szkodę,

3)

skarbowe, powodujące znaczne uszczuplenie należności Skarbu Państwa,

4)

wytwarzania, przetwarzania i obrotu środkami odurzającymi lub substancjami psychotropowymi,

5)

określone w art. 21 i 23 ustawy z dnia 2 grudnia 1993 r. o oznaczaniu wyrobów znakami skarbowymi

akcyzy

(Dz. U. Nr 127, poz. 584 i z 1997 r. Nr 88, poz. 554).

2.

Przepisy ustawy stosuje się także w sprawach o przestępstwo określone w art. 258 Kodeksu karnego.

Świadkiem koronnym jest podejrzany, który został dopuszczony do składania zeznań w

charakterze świadka, na zasadach i w trybie określonych niniejszą ustawą.

1.

Można dopuścić dowód z zeznań świadka koronnego, jeżeli łącznie zostały spełnione

następujące warunki

1)

do chwili wniesienia aktu oskarżenia do sądu jako podejrzany w swoich wyjaśnieniach

przekazał organowi prowadzącemu postępowanie informacje, które mogą przyczynić się

do ujawnienia okoliczności przestępstwa, wykrycia pozostałych sprawców, ujawnienia

dalszych przestępstw lub zapobieżenia im,

2)

zobowiązał się do złożenia przed sądem wyczerpujących zeznań dotyczących osób uczestniczących

w przestępstwie oraz pozostałych okoliczności, o których mowa w pkt 1, popełnienia

przestępstwa wymienionego w art. 1.

2.

Można uzależnić dopuszczenie dowodu z zeznań świadka koronnego także od zobowiązania

się podejrzanego do zwrotu korzyści majątkowych odniesionych z przestępstwa oraz naprawienia

szkody nim wyrządzonej.

3.

Z czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2, sporządza się protokół, a także

poucza się podejrzanego o treści art. 10 i 11, zamieszczając o tym wzmiankę w protokole.

Przepisów ustawy nie stosuje się do podejrzanego, który w związku z udziałem w przestępstwie

wymienionym w art. 1

1)

usiłował popełnić albo popełnił przestępstwo określone w art. 148 § 1-3 Kodeksu karnego lub współdziałał w popełnieniu tego przestępstwa,

2)

nakłaniał inną osobę do popełnienia czynu zabronionego, określonego w art. 1, w celu

skierowania przeciwko niej postępowania karnego,

3)

zakładał zorganizowaną grupę albo związek mający na celu popełnianie przestępstw lub

taką grupą albo związkiem kierował.

1.

Postanowienie w przedmiocie dopuszczenia dowodu z zeznań świadka koronnego wydaje

sąd właściwy do rozpoznania sprawy na wniosek prokuratora prowadzącego lub nadzorującego

postępowanie przygotowawcze, złożony po uzyskaniu zgody prokuratora apelacyjnego.

2.

Sąd bada, na podstawie danych zawartych we wniosku i materiałach zgromadzonych w sprawie,

czy zachodzą warunki określone w art. 1, 3 i 4.

3.

Przed wydaniem postanowienia sąd przesłuchuje podejrzanego co do okoliczności, o których

mowa w art. 3 ust. 1 i 2. Jeżeli stawił się obrońca, dopuszcza się go, na żądanie

podejrzanego, do udziału w przesłuchaniu; zawiadomienie obrońcy o terminie przesłuchania

jest obowiązkowe, gdy żąda tego podejrzany.

4.

Sąd określa termin i sposób wykonania zobowiązania, o którym mowa w art. 3 ust. 2.

5.

Sąd wydaje postanowienie w terminie 7 dni od dnia wpływu wniosku.

6.

Na postanowienie sądu prokuratorowi przysługuje zażalenie.

Jeżeli prokurator nie wystąpił z wnioskiem, o którym mowa w art. 5 ust. 1, albo sąd

wydał postanowienie o odmowie dopuszczenia dowodu z zeznań świadka koronnego, wyjaśnienia

podejrzanego, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 5 ust. 3, nie mogą stanowić

dowodu; w takim wypadku protokół wyjaśnień podejrzanego podlega zniszczeniu.

W razie wydania przez sąd postanowienia o dopuszczeniu dowodu z zeznań świadka koronnego,

prokurator sporządza odpisy materiałów dotyczących osoby wskazanej w postanowieniu

sądu i wyłącza je do odrębnego postępowania, które następnie zawiesza; zawieszenie

postępowania trwa do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przeciwko pozostałym

sprawcom.

W stosunku do świadka koronnego nie stosuje się przepisów art. 182-185 Kodeksu postępowania karnego.

1.

Sprawca nie podlega karze za przestępstwa określone w art. 1, w których uczestniczył

i które jako świadek koronny ujawnił w trybie określonym niniejszą ustawą.

2.

Prokurator wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w ciągu 14 dni od dnia uprawomocnienia

się orzeczenia kończącego postępowanie przeciwko pozostałym sprawcom. Przepisów art. 459 i 465 Kodeksu postępowania karnego nie stosuje się.

1.

Przepisów art. 9 nie stosuje się, jeżeli świadek koronny w toku postępowania

1)

zeznał nieprawdę lub zataił prawdę co do istotnych okoliczności sprawy albo odmówił

zeznań przed sądem,

2)

popełnił nowe przestępstwo działając w zorganizowanej grupie albo związku mającym

na celu popełnianie przestępstw.

2.

W wypadku określonym w ust. 1 prokurator podejmuje zawieszone postępowanie.

3.

Prokurator podejmuje zawieszone postępowanie, jeżeli zostały ujawnione okoliczności,

o których mowa w art. 4.

4.

Prokurator może podjąć zawieszone postępowanie, jeżeli świadek koronny popełnił nowe

przestępstwo umyślne albo nie wykonał zobowiązania, o którym mowa w art. 3 ust. 2.

5.

Na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania świadkowi koronnemu przysługuje

zażalenie do sądu, o którym mowa w art. 5 ust. 1.

1.

Jeżeli świadek koronny, w ciągu roku od uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu

postępowania na podstawie art. 9, popełnił nowe przestępstwo działając w zorganizowanej grupie albo związku

mającym na celu popełnianie przestępstw lub zostały ujawnione okoliczności, o których

mowa w art. 4, postępowanie to wznawia się, niezależnie od podstaw określonych w art.

327 § 2 Kodeksu postępowania karnego.

2.

Jeżeli świadek koronny, w ciągu roku od uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu

postępowania na podstawie art. 9, popełnił nowe przestępstwo umyślne albo nie wykonał

zobowiązania, o którym mowa w art. 3 ust. 2, postępowanie to można wznowić.

3.

Na postanowienie o wznowieniu postępowania świadkowi koronnemu przysługuje zażalenie

do sądu, o którym mowa w art. 5 ust. 1.

W wypadku podjęcia albo wznowienia postępowania z powodów, o których mowa w art. 10

ust. 1 pkt 1 lub ust. 4 albo w art. 11 ust. 2, skazując za przestępstwo objęte tym

postępowaniem, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary.

Sąd, na wniosek świadka koronnego, może wyłączyć jawność rozprawy na czas jego przesłuchania.

Świadka należy pouczyć o tym uprawnieniu. W razie wyłączenia jawności, przepisów art. 361 § 1 i 3 Kodeksu postępowania karnego nie stosuje się.

1.

W razie zagrożenia życia lub zdrowia świadka koronnego lub osoby dla niego najbliższej

w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, mogą być oni objęci ochroną osobistą, a także uzyskać pomoc w zakresie zmiany miejsca

pobytu lub zatrudnienia, a w szczególnie uzasadnionych wypadkach można wydać im dokumenty

umożliwiające używanie innych niż własne danych osobowych, w tym uprawniające do przekroczenia

granicy państwowej.

2.

W razie niemożności zatrudnienia świadka koronnego lub osoby dla niego najbliższej,

może być im przyznana pomoc finansowa przeznaczona na pokrycie kosztów utrzymania.

3.

Ochroną lub pomocą, o których mowa w ust. 1 i 2, z wyłączeniem wydania dokumentów,

o których mowa w ust. 1, można również objąć, do czasu uprawomocnienia się postanowienia

określonego w art. 5 ust. 1, podejrzanego, który spełnił warunki przewidziane w art.

3 ust. 1, lub osobę dla niego najbliższą w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego.

4.

Niedopuszczalna jest czynność dowodowa zmierzająca do ujawnienia okoliczności, o których

mowa w ust. 1.

Warunki i zasady udzielania ochrony lub pomocy, o których mowa w art. 14, za granicą

może określić umowa międzynarodowa.

1.

Objęcie ochroną lub pomocą, o których mowa w art. 14, uzależnia się od złożenia prokuratorowi

przez pełnoletnią osobę, która ma być chroniona, pisemnego zobowiązania do

1)

przestrzegania zasad i zaleceń w zakresie udzielonej ochrony, a także

2)

wykonywania obowiązków ciążących z mocy ustawy oraz wynikających z prawomocnych orzeczeń

i decyzji - w razie korzystania z ochrony lub pomocy polegających na zmianie miejsca

pobytu lub wydaniu dokumentów, o których mowa w art. 14 ust. 1.

2.

W wypadku umyślnego naruszenia zasad lub zaleceń w zakresie ochrony lub uporczywego

uchylania się od wykonywania obowiązków, o których mowa w ust. 1 pkt 2, prokurator

może postanowić o odstąpieniu od ochrony lub o ograniczeniu jej zakresu. Na postanowienie

w tym przedmiocie przysługuje zażalenie.

1.

W przedmiocie zastosowania ochrony lub pomocy, o których mowa w art. 14, prokurator

wydaje postanowienie na wniosek świadka koronnego, podejrzanego, który spełnił warunki

przewidziane w art. 3 ust. 1, lub osoby dla nich najbliższej w rozumieniu przepisów

Kodeksu karnego.

2.

Postanowienie prokuratora o objęciu ochroną lub pomocą osób, o których mowa w ust.

1, może zostać wydane także z urzędu - za zgodą tych osób.

3.

Na Postanowienie w przedmiocie zastosowania ochrony lub pomocy osobom, o których mowa

w ust. 1 i 2, przysługuje zażalenie.

1.

Organem właściwym do wykonywania postanowień, o których mowa w art. 16 ust. 2 i art.

17 ust. 1 i 2, jest Komendant Główny Policji.

2.

Nie popełnia przestępstwa, kto zgodnie z przepisami niniejszej ustawy sporządza dokumenty

lub posługuje się dokumentami, o których mowa w art. 14 ust. 1.

1.

W razie zastosowania ochrony lub pomocy polegającej na zmianie miejsca pobytu lub

wydaniu dokumentów, o których mowa w art. 14 ust. 1, Komendant Główny Policji może

zobowiązać właściwy urząd pocztowy do

1)

przekazywania pod wskazany przez siebie adres przesyłek przeznaczonych dla osoby objętej

ochroną,

2)

doręczania przesyłek przeznaczonych dla osoby objętej ochroną za pośrednictwem osoby

przez niego upoważnionej.

2.

Komendant Główny Policji zapewnia niezwłoczne doręczanie przesyłek adresatowi w wypadkach,

o których mowa w ust. 1.

3.

Przekazanie lub doręczenie przez urząd pocztowy przesyłki w sposób przewidziany w

ust. 1 uważa się za doręczenie w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 1990 r. o łączności

(Dz. U. z 1995 r. Nr 117, poz. 564, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 oraz z 1997 r. Nr 43, poz. 272, Nr 88, poz. 554 i Nr 106, poz. 675).

Komendant Główny Policji ustanawia, w razie potrzeby i za zgodą osoby objętej ochroną,

pełnomocnika tej osoby, którym może być także policjant; do pełnomocnika stosuje się

odpowiednio przepisy regulujące postępowanie, w którym został on ustanowiony.

1.

W razie podjęcia zawieszonego postępowania karnego w wypadkach określonych w art.

10 albo wznowienia postępowania karnego w wypadkach określonych w art. 11 - prokurator

może zobowiązać świadka koronnego do zwrotu właściwemu organowi równowartości świadczeń

otrzymanych w ramach pomocy, a jeżeli pomoc polegała na wydaniu dokumentów, o których

mowa w art. 14 ust. 1, również do zwrotu tych dokumentów.

2.

Prokurator może także zobowiązać podejrzanego, który spełnił warunki przewidziane

w art. 3 ust. 1, do zwrotu właściwemu organowi równowartości świadczeń otrzymanych

w ramach pomocy, jeżeli prokurator nie wystąpił z wnioskiem, o którym mowa w art.

5 ust. 1, albo sąd wydał postanowienie o odmowie dopuszczenia dowodu z zeznań świadka

koronnego.

3.

Na postanowienie określone w ust. 1 i 2 przysługuje zażalenie do sądu, o którym mowa

w art. 5 ust. 1.

4.

W razie uchylania się od obowiązku zwrotu równowartości udzielonej pomocy lub wydanych

dokumentów, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki, zakres i sposób

udzielania oraz cofania ochrony i pomocy, o których mowa w art. 14 ust. 1-3 oraz art.

19 ust. 1 i 2.

Tajemnicę państwową stanowią

1)

przebieg i treść czynności, o których mowa w art. 3 i 5, do chwili wydania przez sąd

postanowienia o dopuszczeniu dowodu z zeznań świadka koronnego,

2)

okoliczności dotyczące ochrony lub pomocy, o których mowa w art. 14-20.

Przepisy ustawy stosuje się odpowiednio w sprawach podlegających orzecznictwu sądów

wojskowych, z tym że zgody, o której mowa w art. 5 ust. 1, udziela Naczelny Prokurator

Wojskowy.

W zakresie nie uregulowanym w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania karnego.

Przepisy o świadku koronnym stosuje się także po upływie okresu obowiązywania ustawy

w sprawach, w których sąd wydał, chociażby nieprawomocne, postanowienie, o którym

mowa w art. 5 ust. 1.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r. na okres 3 lat.