Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o stosowaniu szczególnych rozwiązań podatkowych w związku z likwidacją skutków powodzi, która miała miejsce w lipcu 1997 r.

Ustawa ma zastosowanie do podatników podatku dochodowego

1)

od osób prawnych określonych w ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych

(Dz. U. z 1993 r. Nr 106, poz. 482 i Nr 134, poz. 646, z 1994 r. Nr 1, poz. 2, Nr 43, poz. 163, Nr 80, poz. 368, Nr 87, poz. 406, Nr 90, poz. 419, Nr 113, poz. 547, Nr 123, poz. 602 i Nr 127, poz. 627, z 1995 r. Nr 5, poz. 25, Nr 86, poz. 433, Nr 96, poz. 478, Nr 133, poz. 654 i Nr 142, poz. 704, z 1996 r. Nr 25, poz. 113, Nr 34, poz. 146, Nr 90, poz. 405, Nr 137, poz. 639 i Nr 147, poz. 686 oraz z 1997 r. Nr 9, poz. 44, Nr 28, poz. 153, Nr 79, poz. 484, Nr 96, poz. 592 i Nr 107, poz. 685),

2)

od osób fizycznych uzyskujących przychody ze źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób

fizycznych

(Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 i Nr 134, poz. 646, z 1994 r. Nr 43, poz. 163, Nr 90, poz. 419, Nr 113, poz. 547, Nr 123, poz. 602 i Nr 126, poz. 626, z 1995 r. Nr 5, poz. 25 i Nr 133, poz. 654, z 1996 r. Nr 25, poz. 113, Nr 87, poz. 395, Nr 137, poz. 638, Nr 147, poz. 686 i Nr 156, poz. 776 oraz z 1997 r. Nr 28, poz. 153, Nr 30, poz. 164, Nr 71, poz. 449, Nr 85, poz. 538 i Nr 96, poz. 592)

którzy faktycznie ponieśli szkody materialne w związku z powodzią mającą miejsce w

lipcu 1997 r. na terenach gmin określonych zgodnie z art. 53d ustawy budżetowej na rok 1997 z dnia 21 lutego 1997 r.

(Dz. U. Nr 19, poz. 106 i Nr 80, poz. 510).

1.

Stratę, o której mowa w art. 7 ustawy wymienionej w art. 1 pkt 1 oraz w art. 9 ustawy

wymienionej w art. 1 pkt 2, poniesioną w roku podatkowym obejmującym lipiec 1997 r.

- pokrywa się z dochodu uzyskanego w najbliższych, kolejno po sobie następujących

pięciu latach podatkowych.

2.

Strata, o której mowa w ust. 1, może być pokrywana w dowolnym czasie okresu pięcioletniego,

przy czym kwotę straty, pokrywaną z dochodu uzyskanego w danym roku podatkowym, określa

podatnik.

1.

Z zastrzeżeniem ust. 2, kosztami uzyskania przychodów poza określonymi w ustawach

wymienionych w art. 1, są także

1)

wierzytelności odpisane jako nieściągalne, uprzednio zarachowane jako przychody należne,

których nieściągalność została spowodowana niewypłacalnością dłużnika wskutek powodzi

albo

2)

rezerwy utworzone na pokrycie wierzytelności uprzednio zarachowanych jako przychody

należne, których nieściągalność została uprawdopodobniona niewypłacalnością dłużnika

wskutek powodzi,

3)

w bankach oraz w jednostkach organizacyjnych będących podatnikami podatku dochodowego

od osób prawnych uprawnionych, na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady ich

funkcjonowania, do udzielania kredytów (pożyczek)

a)

stracone kredyty (pożyczki) pomniejszone o kwotę nie spłaconych odsetek i równowartość

rezerw na te kredyty (pożyczki), zaliczonych uprzednio do kosztów uzyskania przychodów,

oraz o połowę tej części funduszu ryzyka, w jakiej pokryto nim stracone kredyty (pożyczki)

udzielone przed dniem 6 lipca 1997 r. osobom dotkniętym skutkami powodzi, albo

b)

rezerwy utworzone na pokrycie kredytów (pożyczek), o których mowa pod lit. a), z wyjątkiem

rezerw utworzonych na pokrycie takich kredytów (pożyczek), które zostały udzielone

z naruszeniem prawa, przy czym naruszenie to powinno być stwierdzone prawomocnym wyrokiem

sądu,

4)

poniesione koszty inwestycji rozpoczętych przed dniem 6 lipca 1997 r., a zaniechanych

do dnia 31 grudnia 1997 r. w związku z powodzią.

2.

Przepisy ust. 1 mają zastosowanie do tej części kosztów, która nie została pokryta

odszkodowaniem lub nie została zwrócona podatnikowi w jakiejkolwiek formie, w tym

w formie darowizny.

3.

W roku podatkowym, w którym podatnicy otrzymali odszkodowanie lub zwrot kosztów, o

których mowa w ust. 2, koszty uzyskania przychodów podlegają zmniejszeniu o otrzymane

kwoty.

1.

W okresie pięciu lat podatkowych, począwszy od roku podatkowego obejmującego lipiec

1997 r., podatnicy wymienieni w art. 1 mogą korzystać z ulg inwestycyjnych, o których

mowa w art. 18a ustawy wymienionej w art. 1 pkt 1 oraz w art. 26a ustawy wymienionej

w art. 1 pkt 2, bez konieczności uzyskania, określonych w tych przepisach, wskaźników

udziału dochodu w przychodach.

2.

Na zasadach określonych w przepisach wymienionych w ust. 1, z ulg inwestycyjnych mogą

korzystać również podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych opodatkowani zryczałtowanym

podatkiem dochodowym od przychodów ewidencjonowanych, z tym że

1)

odliczeń wydatków inwestycyjnych i premii inwestycyjnej dokonuje się od zryczałtowanego

podatku dochodowego,

2)

wysokość odliczeń wydatków inwestycyjnych nie może przekroczyć 30% kwoty podatku przed

obniżką, a wysokość premii inwestycyjnej 15% tej kwoty,

3)

wydatki inwestycyjne i premia inwestycyjna mogą być odliczone od zryczałtowanego podatku

dochodowego wówczas, gdy środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, z którymi

są związane odliczenia, są przeznaczone do prowadzenia działalności, z której przychody

podlegają opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od przychodów ewidencjonowanych;

w tym wypadku wydatki inwestycyjne i premia inwestycyjna, z zastrzeżeniem ust. 3,

nie mogą być odliczane od dochodu opodatkowanego przy zastosowaniu skali podatkowej.

3.

W wypadku gdy podatnik w roku następującym po roku, w którym dokonał odliczeń wydatków

inwestycyjnych, jest opodatkowany wyłącznie przy zastosowaniu skali podatkowej, może

odliczyć od należnego podatku premię inwestycyjną w wysokości nie przekraczającej

50% kwoty odliczeń od zryczałtowanego podatku dochodowego, dokonanych w roku ubiegłym.

1.

Podatnicy, o których mowa w art. 1, mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych od środków

trwałych na zasadach określonych w odrębnych przepisach, przy zastosowaniu stawek

określonych w wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych zamieszczonych w tych przepisach,

podwyższając je o współczynnik

1)

nie wyższy niż 4 - w wypadku maszyn i urządzeń zaliczonych do grupy 3-8 Klasyfikacji

rodzajowej środków trwałych Głównego Urzędu Statystycznego,

2)

nie wyższy niż 6 - w wypadku budynków i budowli zaliczonych do grupy 1 i 2 Klasyfikacji,

o której mowa w pkt 1.

2.

Stawki amortyzacyjne podwyższone, zgodnie z ust. 1 pkt 1, stosuje się do wartości

początkowej środków trwałych, w pierwszym podatkowym roku ich używania, a w następnych

latach - do ich wartości początkowej, pomniejszonej o dotychczasowe odpisy amortyzacyjne,

ustalonej na początek kolejnych lat ich używania. Począwszy od roku następującego

po roku, w którym nastąpiło zrównanie rocznej kwoty amortyzacji, obliczonej według

powyższej zasady, z roczną kwotą amortyzacji, obliczoną przy zastosowaniu rocznej

stawki amortyzacyjnej nie podwyższonej, dalszych odpisów amortyzacyjnych dokonuje

się od wartości początkowej środków trwałych, według rocznej stawki amortyzacyjnej

nie podwyższonej.

3.

Stawki amortyzacyjne podwyższone, zgodnie z ust. 1 pkt 2, stosuje się w każdym roku

podatkowym do wartości początkowej budynków i budowli.

4.

Przepisy ust. 1-3 mają zastosowanie do środków trwałych wprowadzonych przez podatnika

po raz pierwszy do ewidencji (wykazu) środków trwałych i oddanych do używania w okresie

od dnia 1 sierpnia 1997 r. do dnia 31 grudnia 2000 r.

5.

Wydatki na odbudowę obiektów budowlanych, w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 17 lipca 1997 r. o szczególnych zasadach remontów i odbudowy

obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych wskutek powodzi

(Dz. U. Nr 80, poz. 492), zwiększają ich wartość początkową. Wartość tę mogą również zwiększać wydatki na

remont tych obiektów, o ile nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

Dotychczas stosowane do tych obiektów stawki amortyzacyjne mogą być podwyższone przy

zastosowaniu współczynnika nie wyższego niż 4 - w przypadku odbudowy albo nie wyższego

niż 2 - w przypadku remontu tych obiektów.

6.

W wypadku ulepszenia środków trwałych innych niż obiekty, o których mowa w ust. 5,

nabytych lub wytworzonych we własnym zakresie do dnia 6 lipca 1997 r., dotychczas

stosowane do tych środków trwałych stawki amortyzacyjne mogą być podwyższone przy

zastosowaniu współczynnika nie wyższego niż 3.

7.

Wydatki na remont (odbudowę lub odtworzenie) środków trwałych, o których mowa w ust.

6, mogą zwiększać wartość początkową tych środków, o ile nie zostały zaliczone do

kosztów uzyskania przychodów. W tym przypadku przepis ust. 6 stosuje się odpowiednio.

1.

Podatnicy, o których mowa w art. 1, są obowiązani złożyć w urzędzie skarbowym, właściwym

dla nich w sprawach podatku dochodowego, oświadczenie o poniesieniu faktycznych szkód

materialnych albo przewidywanej możliwości ich poniesienia - w terminie do dnia 31

października 1997 r. Oświadczenie, poświadczone przez organ gminy, na terenie której

wystąpiła powódź, powinno zawierać co najmniej zwięzły opis szkód, bez konieczności

dokonywania ich wyceny.

2.

W wypadku zniszczenia wskutek powodzi dokumentów niezbędnych do określenia za rok

podatkowy, obejmujący lipiec 1997 r., zobowiązania podatkowego, przyjmuje się wszelkie

dokumenty oraz zeznania świadków pozwalające na udowodnienie wysokości przychodów,

kosztów ich uzyskania, dochodu (straty), podstawy opodatkowania, należnego podatku

oraz wysokości odliczeń od podatku. Obowiązek zebrania tych dokumentów i wskazania

świadków ciąży na podatniku.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do podatników, których rok podatkowy upłynął

przed dniem 1 lipca 1997 r., lecz obowiązek złożenia zeznania wstępnego upływa po

dniu 6 lipca 1997 r.

Jeżeli podatnik złoży oświadczenie, o którym mowa w art. 6 ust. 1, w zakresie uregulowanym

w niniejszej ustawie nie stosuje się przepisów ustaw wymienionych w art. 1.

1.

Podatnicy obowiązani, na podstawie ustaw wymienionych w art. 1, do wpłacania zaliczek

na podatek dochodowy, którzy od początku roku podatkowego do dnia 31 lipca 1997 r.

od dochodu wykazanego w deklaracjach na podatek dochodowy za ten okres wpłacili należny

podatek wynikający z tych deklaracji, a następnie w deklaracji sporządzonej najpóźniej

za październik 1997 r. wykazali stratę, mają prawo w 1997 r. do zwrotu zapłaconego

podatku dochodowego w wysokości odpowiadającej różnicy między kwotą podatku zapłaconego

a kwotą podatku należnego za ten okres.

2.

Prawo do zwrotu zapłaconego podatku dochodowego, o którym mowa w ust. 1, przysługuje

na wniosek podatnika złożony wraz z deklaracją na podatek dochodowy.

3.

Urząd skarbowy zwraca kwotę zapłaconego podatku dochodowego w terminie nie przekraczającym

30 dni od dnia złożenia deklaracji, o której mowa w ust. 1.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.