Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o publicznej służbie krwi.

Ustawa określa zasady pobierania, przechowywania i przetwarzania krwi ludzkiej, obrotu

krwią i preparatami krwiopochodnymi, warunki zapewniające dostępność preparatów przygotowywanych

z krwi, a także zadania oraz organizację publicznej służby krwi.

1.

Krew jest pobierana w celach leczniczych do przetoczenia jej biorcy bądź przetworzenia

w preparaty krwiopochodne i leki.

2.

Krew może być pobierana również w celach diagnostycznych i naukowo-badawczych.

1.

Krwiodawstwo jest oparte na zasadzie dobrowolnego i bezpłatnego oddawania krwi. Wyjątki

od tej zasady określa ustawa.

2.

Organy państwowe i samorządowe, Polski Czerwony Krzyż, organizacje honorowych dawców

krwi, zakłady opieki zdrowotnej, osoby wykonujące zawody medyczne oraz środki masowego

przekazu powinny popierać działania publicznej służby krwi w zakresie propagowania,

rozwijania dobrowolnego i bezpłatnego oddawania krwi i stwarzania sprzyjających temu

warunków.

1.

Zadania w zakresie pobierania krwi, jej przetwarzania w preparaty krwiopochodne oraz

zaopatrzenia w krew i w te preparaty do celów określonych w ustawie realizuje publiczna

służba krwi.

2.

Publiczna służba krwi realizuje swoje zadania we współdziałaniu z Polskim Czerwonym

Krzyżem i organizacjami honorowych dawców krwi, w zakresie określonym w niniejszej

ustawie.

3.

Publiczną służbę krwi stanowi Krajowe Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa, zwane

dalej „Krajowym Centrum”, i regionalne centra krwiodawstwa i krwiolecznictwa, zwane

dalej „regionalnymi centrami”.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

krwi bez bliższego określenia - należy przez to rozumieć również osocze i inne składniki

krwi,

2)

preparacie krwiopochodnym bez bliższego określenia - należy przez to rozumieć również

preparaty osoczopochodne nie będące lekami w rozumieniu ustawy z dnia 10 października 1991 r. o środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych,

aptekach, hurtowniach i nadzorze farmaceutycznym

(Dz. U. Nr 105, poz. 452, z 1993 r. Nr 16, poz. 68 i Nr 47, poz. 211, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 oraz z 1997 r. Nr 28, poz. 152, Nr 43, poz. 272, Nr 60, poz. 369 i Nr 88, poz. 554),

3)

preparacie osoczopochodnym bez bliższego określenia - należy przez to rozumieć preparaty

będące lekami otrzymywanymi z osocza ludzkiego,

4)

jednostce organizacyjnej publicznej służby krwi bez bliższego określenia - należy

przez to rozumieć jednostki wymienione w art. 4 ust. 3,

5)

kandydacie na dawcę krwi - należy przez to rozumieć osobę, która zgłosiła się do jednostki

organizacyjnej publicznej służby krwi z zamiarem oddania krwi,

6)

dawcy krwi - należy przez to rozumieć osobę, która oddała krew co najmniej raz w okresie

trzech lat poprzedzających zgłoszenie się, o którym mowa w pkt 5.

1.

Osobie, która oddała bezpłatnie krew i została zarejestrowana w jednostce organizacyjnej

publicznej służby krwi, przysługuje tytuł „Honorowy Dawca Krwi”.

2.

Honorowemu dawcy krwi

1)

kobiecie, która oddała co najmniej 5 litrów krwi lub odpowiadającą tej objętości ilość

innych jej składników,

2)

mężczyźnie, który oddał co najmniej 6 litrów krwi lub odpowiadającą tej objętości

ilość innych jej składników,

przysługuje tytuł „Zasłużony Honorowy Dawca Krwi” i odznaka honorowa „Zasłużony Honorowy

Dawca Krwi”.

3.

Zasłużonemu honorowemu dawcy krwi, który oddał co najmniej 20 litrów krwi lub odpowiadającą

tej objętości ilość innych składników, mogą być nadawane ordery i odznaczenia oraz

odznaka „Honorowy Dawca Krwi - Zasłużony dla Zdrowia Narodu”.

4.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej określi, w drodze rozporządzenia, równoważne

ilości innych składników krwi, o których mowa w ust. 2 i 3.

1.

Honorowy dawca krwi otrzymuje legitymację „Honorowego Dawcy Krwi”, wydaną przez jednostkę

organizacyjną publicznej służby krwi.

2.

Tytuł „Zasłużony Honorowy Dawca Krwi” i odznakę honorową „Zasłużony Honorowy Dawca

Krwi” nadaje Polski Czerwony Krzyż.

3.

Wydatki związane z nadaniem tytułu i odznaki honorowej, o której mowa w art. 6 ust.

1 i 2, pokrywane są z budżetu państwa.

4.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej, w porozumieniu z Zarządem Głównym Polskiego

Czerwonego Krzyża, określi, w drodze rozporządzenia, wzór oraz szczegółowe zasady

i tryb nadawania odznaki honorowej „Zasłużony Honorowy Dawca Krwi”.

1.

Odznakę „Honorowy Dawca Krwi - Zasłużony dla Zdrowia Narodu” nadaje Minister Zdrowia

i Opieki Społecznej.

2.

Wydatki związane z nadaniem odznaki, o której mowa w ust. 1, pokrywane są z budżetu

państwa.

3.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej określi, w drodze rozporządzenia, wzór oraz szczegółowe

zasady i tryb nadawania odznaki „Honorowy Dawca Krwi - Zasłużony dla Zdrowia Narodu”.

1.

Zasłużonemu honorowemu dawcy krwi i honorowemu dawcy krwi przysługuje

1)

zwolnienie od pracy w dniu, w którym oddaje krew, i na czas okresowego badania lekarskiego

dawców krwi na zasadach określonych w odrębnych przepisach,

2)

zwrot utraconego zarobku na zasadach wynikających z przepisów prawa pracy,

3)

zwrot kosztów przejazdu do jednostki organizacyjnej publicznej służby krwi na zasadach

określonych w przepisach w sprawie diet i innych należności z tytułu podróży służbowych

na obszarze kraju; koszt przejazdu ponosi jednostka organizacyjna publicznej służby

krwi,

4)

posiłek regeneracyjny.

2.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej określi, w drodze zarządzenia, wartość kaloryczną

posiłku regeneracyjnego przysługującego dawcy krwi.

Zasłużonemu honorowemu dawcy krwi przysługują uprawnienia do korzystania poza kolejnością

z ambulatoryjnych świadczeń zdrowotnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej i świadczeń

aptek.

1.

Dawcom krwi rzadkich grup i dawcom, którzy przed pobraniem krwi zostali poddani zabiegowi

uodpornienia lub innym zabiegom w celu uzyskania surowic diagnostycznych i leczniczych

preparatów krwiopochodnych, przysługuje, oprócz uprawnień określonych w art. 6-10,

ekwiwalent pieniężny za pobraną krew i związane z tym zabiegi.

2.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej na wniosek Krajowego Centrum określi, w drodze

rozporządzenia, rzadkie grupy krwi, rodzaje surowic diagnostycznych i leczniczych

preparatów krwiopochodnych wymagających przed pobraniem krwi zabiegu uodpornienia

dawcy lub innych zabiegów oraz wysokość ekwiwalentu pieniężnego za pobraną krew i

związane z tym zabiegi.

Dawcy krwi, który w związku z zabiegiem pobrania krwi bądź w związku z zabiegiem uodpornienia

doznał uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia, przysługuje odszkodowanie na podstawie

przepisów Kodeksu cywilnego.

1.

Publiczna służba krwi zapewnia anonimowość dawcy krwi.

2.

Oznakowanie opakowań krwi i preparatów krwiopochodnych nie może zawierać danych umożliwiających

identyfikację dawcy krwi przez biorcę lub inną osobę bądź jednostkę organizacyjną

inną niż jednostka organizacyjna publicznej służby krwi.

1.

Pobieranie krwi jest dopuszczalne wyłącznie przez jednostki organizacyjne publicznej

służby krwi oraz w innych zakładach opieki zdrowotnej przez kwalifikowany personel

za zgodą kierownika regionalnego centrum.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy pobrania krwi w celach diagnostycznych.

1.

Pobieranie krwi jest dopuszczalne przy zachowaniu następujących warunków

1)

kandydat na dawcę krwi został w sposób dla niego zrozumiały poinformowany przez lekarza

o istocie zabiegu i o możliwych następstwach dla jego stanu zdrowia,

2)

kandydat na dawcę krwi lub dawca krwi, z zastrzeżeniem ust. 2, ma pełną zdolność do

czynności prawnych i wyraził każdorazowo, w obecności lekarza, pisemną zgodę na pobranie

krwi,

3)

każdorazowe pobranie krwi zostało poprzedzone badaniami lekarskimi, a od kandydata

na dawcę krwi lub od dawcy krwi została pobrana próbka krwi do badań laboratoryjnych

w celu ustalenia, czy kandydat na dawcę lub dawca odpowiada wymaganiom zdrowotnym

i czy pobranie krwi nie spowoduje ujemnych skutków dla jego stanu zdrowia lub stanu

zdrowia przyszłego biorcy,

4)

pobrania krwi dokonuje lekarz albo posiadający odpowiednie kwalifikacje zawodowe pracownik

służby krwi w obecności lekarza lub w okolicznościach umożliwiających niezwłoczne

wezwanie lekarza.

2.

Jeżeli przemawiają za tym względy fizjologiczne lub lecznicze, kandydatem na dawcę

krwi na rzecz wstępnych, zstępnych i rodzeństwa może zostać również osoba nie posiadająca

pełnej zdolności do czynności prawnych, za pisemną zgodą jej przedstawiciela ustawowego

i po wyrażeniu przez nią, wobec lekarza, zgody na pobranie. Uzyskanie zgody przedstawiciela

ustawowego powinno być poprzedzone informacją, o której mowa w ust. 1 pkt 1. W przypadku

gdy kandydatem na dawcę jest małoletni powyżej lat trzynastu, wymagana jest tylko

zgoda małoletniego wyrażona w obecności jego przedstawiciela ustawowego lub opiekuna.

3.

Jeżeli pobranie krwi ma być poprzedzone zabiegiem uodpornienia w celu uzyskania surowic

diagnostycznych lub leczniczych preparatów krwiopochodnych, powinny być zachowane

ponadto następujące warunki

1)

kandydat na dawcę, posiadający pełną zdolność do czynności prawnych, został przez

lekarza poinformowany w sposób dla niego zrozumiały o istocie zabiegu uodpornienia

oraz możliwości związanych z tym zabiegiem powikłań i następstw dla jego stanu zdrowia

i wyraził, wobec lekarza, pisemną zgodę na ten zabieg,

2)

dopuszczalność zabiegu uodpornienia została stwierdzona odrębnym pisemnym orzeczeniem

wydanym przez lekarza,

3)

kandydat na dawcę złożył oświadczenie, w którym zobowiązał się do ścisłego przestrzegania

wskazań i zaleceń lekarskich po zabiegu i po uodpornieniu.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej określi, w drodze rozporządzenia

1)

wymagania zdrowotne, jakim powinien odpowiadać kandydat na dawcę krwi i dawca krwi,

2)

wykaz badań lekarskich i pomocniczych badań diagnostycznych, jakim powinni być poddani

kandydaci na dawców krwi i dawcy krwi,

3)

przeciwwskazania do pobrania krwi, dopuszczalną ilość oddawanej krwi i częstotliwość

jej oddawania,

4)

szczegółowe warunki dopuszczalności zabiegu uodpornienia w celu uzyskania surowic

diagnostycznych lub leczniczych preparatów krwiopochodnych.

1.

Jednostka organizacyjna publicznej służby krwi prowadzi rejestr dawców krwi.

2.

Jednostka organizacyjna publicznej służby krwi prowadzi dokumentację medyczną dotyczącą

kandydatów na dawców i dawców krwi na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

3.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej określi, w drodze rozporządzenia, dane objęte

wpisem do rejestru dawców krwi i wzór rejestru.

1.

Wytwarzanie preparatów krwiopochodnych jest dopuszczalne wyłącznie w jednostkach organizacyjnych

publicznej służby krwi, spełniających warunki organizacyjne, techniczne i kadrowe

zapewniające wytwarzanie preparatów o ustalonym składzie i jakości oraz odpowiadających

wymogom bezpiecznego ich stosowania.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy wytwarzania preparatów osoczopochodnych.

3.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki organizacyjne, techniczne i kadrowe, jakie muszą spełniać jednostki

organizacyjne publicznej służby krwi wytwarzające preparaty krwiopochodne,

2)

obowiązujące sposoby wytwarzania i skład preparatów krwiopochodnych, wymagania jakościowe

i wymagania bezpiecznego ich stosowania.

1.

Krew i preparaty krwiopochodne są wydawane przez jednostki organizacyjne publicznej

służby krwi za opłatą.

2.

Opłatę za wydawaną krew i preparaty krwiopochodne ustala jednostka organizacyjna publicznej

służby krwi w wysokości nie przekraczającej rzeczywistych kosztów pobrania krwi, jej

przetwarzania na preparaty krwiopochodne oraz kosztów przechowywania, opakowania,

oznakowania i transportu krwi, a także preparatów krwiopochodnych.

3.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania

opłat za krew i preparaty krwiopochodne wydawane przez jednostki organizacyjne publicznej

służby krwi.

Zakład opieki zdrowotnej nie może uzależnić zastosowania w leczeniu krwi albo preparatu

krwiopochodnego od oddania krwi przez inną osobę.

1.

Przetoczenia krwi mogą dokonywać wyłącznie

1)

lekarz zakładu opieki zdrowotnej,

2)

na zlecenie lekarza pielęgniarka lub położna zakładu opieki zdrowotnej, pod warunkiem,

że przeszła organizowane przez regionalne centrum odpowiednie przeszkolenie praktyczne

i teoretyczne potwierdzone zaświadczeniem, chyba że uzyskała dodatkowe kwalifikacje

w tej dziedzinie, określone w przepisach o specjalizacji pielęgniarek i położnych.

2.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady szkolenia pielęgniarek i położnych dokonujących przetaczania krwi, zakres tego

szkolenia oraz wymagania dotyczące treści i realizacji programów szkolenia, a także

sposób dokumentowania szkolenia.

1.

Zakład opieki zdrowotnej jest obowiązany natychmiast powiadomić regionalne centrum,

właściwe ze względu na siedzibę zakładu, o każdym przypadku wystąpienia zagrażającego

życiu bądź zdrowiu odczynu lub wstrząsu w trakcie przetaczania krwi lub po jej przetoczeniu

oraz o każdym przypadku podejrzenia lub stwierdzenia choroby, która może być spowodowana

przetoczeniem.

2.

Regionalne centrum, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązane przeprowadzić, we współdziałaniu

z zakładem opieki zdrowotnej, odpowiednie postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia

przyczyny wystąpienia przypadków, o których mowa w ust. 1, i podjąć stosowne działania

zapobiegawcze.

1.

Jednostki organizacyjne publicznej służby krwi

1)

Krajowe Centrum,

2)

regionalne centra

są publicznymi zakładami opieki zdrowotnej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej

(Dz. U. Nr 91, poz. 408, z 1992 r. Nr 63, poz. 315, z 1994 r. Nr 121, poz. 591, z 1995 r. Nr 138, poz. 682, z 1996 r. Nr 24, poz. 110 i z 1997 r. Nr 104, poz. 661), tworzonymi przez Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej.

2.

Siedzibą Krajowego Centrum jest Warszawa.

3.

Kierownikiem Krajowego Centrum musi być osoba, która jest lekarzem.

1.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej koordynuje działalność w zakresie organizacji

pobierania krwi, przetwarzania krwi oraz zaopatrzenia w krew i w preparaty krwiopochodne,

a także zatwierdza plany działania w dziedzinie krwiodawstwa i krwiolecznictwa przygotowywane

przez Krajowe Centrum.

2.

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej,

określi, w drodze zarządzenia, zasady w zakresie organizacji pobierania krwi w zakładach

opieki zdrowotnej tworzonych i utrzymywanych przez Ministra Obrony Narodowej oraz

zaopatrzenia tych zakładów w krew i w preparaty krwiopochodne.

Do zadań Krajowego Centrum należy w szczególności

1)

propagowanie, we współdziałaniu z Polskim Czerwonym Krzyżem, honorowego krwiodawstwa,

2)

ocenianie, we współpracy z Zarządem Głównym Polskiego Czerwonego Krzyża, potrzeb w

zakresie zaopatrzenia w krew i w preparaty krwiopochodne oraz programowanie związanych

z tym zadań i sposobów ich realizacji,

3)

przekazywanie Ministrowi Zdrowia i Opieki Społecznej danych i informacji niezbędnych

do dokonywania ogólnokrajowych ocen zaopatrzenia w krew i w preparaty krwiopochodne

oraz opracowywania bieżących i perspektywicznych programów w tym zakresie,

4)

opracowywanie i przedstawianie Ministrowi Zdrowia i Opieki Społecznej propozycji w

sprawach wymienionych w art. 16 i art. 18 ust. 3,

5)

organizowanie pomocy w sytuacjach wymagających dodatkowego zaopatrzenia w krew i w

preparaty krwiopochodne,

6)

wykonywanie czynności dotyczących rejestracji preparatów osoczopochodnych i prowadzenie

rejestru tych preparatów,

7)

prowadzenie krajowego rejestru dawców krwi rzadkich grup oraz rejestru dawców oddających

krew w Krajowym Centrum,

8)

wykonywanie czynności kontrolnych w regionalnych centrach krwiodawstwa pod względem

zgodności z prawem oraz statutem, a także wydawanie zaleceń pokontrolnych,

9)

sprawowanie specjalistycznego nadzoru w zakresie krwiodawstwa i krwiolecznictwa oraz

wytwarzania preparatów krwiopochodnych, a także podejmowanie działań dotyczących organizacji

tego nadzoru w regionalnych centrach,

10)

współdziałanie z jednostkami organizacyjnymi w zakresie rejestracji leków wytwarzanych

z osocza krwi i nadzoru nad hurtowniami farmaceutycznymi prowadzącymi obrót preparatami

osoczopochodnymi,

11)

opracowywanie programów szkolenia w dziedzinach krwiodawstwa, krwiolecznictwa i wytwarzania

preparatów krwiopochodnych,

12)

kwalifikowanie kandydatów na dawców i dawców do oddania krwi,

13)

pobieranie krwi oraz dokonywanie zabiegów z tym związanych,

14)

gromadzenie, konserwacja, przechowywanie i przekazywanie krwi,

15)

zaopatrywanie zakładów opieki zdrowotnej w krew i w preparaty krwiopochodne,

16)

zaopatrywanie wytwórni farmaceutycznych w osocze krwi,

17)

udzielanie konsultacji związanych z leczeniem krwią i preparatami krwiopochodnymi,

18)

prowadzenie rejestru powikłań poprzetoczeniowych.

1.

Tworzy się Krajową Radę do Spraw Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa jako organ doradczy

i opiniodawczy Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej, zwaną dalej „Radą”.

2.

Do zadań Rady należy w szczególności

1)

ocena działalności publicznej służby krwi oraz opiniowanie zamierzeń i programów rozwoju

w zakresie organizacji pobierania krwi, przetwarzania krwi oraz zaopatrzenia w krew

i w preparaty krwiopochodne,

2)

opiniowanie projektów aktów prawnych w zakresie krwiodawstwa i krwiolecznictwa.

3.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej powołuje i odwołuje członków Rady spośród specjalistów

z różnych dziedzin medycyny i innych dziedzin nauki, przedstawicieli Naczelnej Rady

Lekarskiej oraz Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża.

4.

Przewodniczącego Rady powołuje i odwołuje Minister Zdrowia i Opieki Społecznej.

5.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej nadaje Radzie statut określający czas trwania

kadencji, szczegółowy zakres, organizację i tryb działania oraz ustala zasady finansowania

prac Rady.

Do zadań regionalnego centrum należy w szczególności

1)

kwalifikowanie kandydatów na dawców i dawców do oddania krwi,

2)

prowadzenie regionalnego rejestru dawców krwi,

3)

prowadzenie regionalnego rejestru dawców krwi rzadkich grup,

4)

pobieranie krwi oraz dokonywanie zabiegów z tym związanych,

5)

gromadzenie, konserwacja, przechowywanie i przekazywanie krwi,

6)

propagowanie honorowego krwiodawstwa i pozyskiwanie dawców krwi we współdziałaniu

z terenowymi jednostkami organizacyjnymi Polskiego Czerwonego Krzyża,

7)

wytwarzanie preparatów krwiopochodnych,

8)

zaopatrywanie zakładów opieki zdrowotnej w krew i preparaty krwiopochodne,

9)

zaopatrywanie wytwórni farmaceutycznych w osocze krwi,

10)

udzielanie konsultacji związanych z leczeniem krwią i preparatami krwiopochodnymi,

11)

prowadzenie rejestru powikłań poprzetoczeniowych,

12)

sprawowanie specjalistycznego nadzoru w dziedzinach krwiodawstwa i krwiolecznictwa,

13)

organizowanie szkolenia w dziedzinach krwiodawstwa, krwiolecznictwa i wytwarzania

preparatów krwiopochodnych.

Przepisy art. 25 pkt 8 i 9 oraz art. 27 pkt 12 nie naruszają przepisów o nadzorze

nad zakładami opieki zdrowotnej i kontroli tych zakładów oraz przepisów o wykonywaniu

zawodu lekarza lub przepisów o wykonywaniu zawodów pielęgniarki i położnej.

1.

Jednostki organizacyjne publicznej służby krwi, w celu wykonywania nadzoru specjalistycznego,

dokonują kontroli i oceny działalności zakładu opieki zdrowotnej oraz innego podmiotu

prowadzącego działalność w dziedzinie krwiolecznictwa na zasadach określonych w art. 65 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej, w szczególności w zakresie

1)

czynności i badań związanych z przetaczaniem krwi,

2)

badań immunohematologicznych na potrzeby krwiolecznictwa.

2.

Jednostkom organizacyjnym publicznej służby krwi, o których mowa w ust. 1, udostępnia

się dokumentację medyczną na zasadach określonych w odrębnych przepisach, w zakresie

niezbędnym do wykonywania kontroli i nadzoru.

1.

Kto nie mając do tego wymaganych, na podstawie niniejszej ustawy, uprawnień pobiera

krew z organizmu innej osoby w celu jej przetoczenia lub przetworzenia,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

2.

Jeżeli sprawca uczynił sobie z popełnienia przestępstwa określonego w ust. 1 stałe

źródło dochodu,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 5.

1.

Kto pobiera krew z organizmu innej osoby z naruszeniem warunków określonych w art.

15,

podlega karze grzywny.

2.

Orzekanie następuje w trybie postępowania w sprawach o wykroczenia.

1.

Jeżeli naruszenie warunków określonych w art. 15 spowodowało zagrożenie dla życia

lub zdrowia ludzkiego, sprawca podlega karze pozbawienia wolności do lat 2.

2.

Jeżeli naruszenie warunków określonych w art. 15 spowodowało śmierć, ciężkie uszkodzenie

ciała lub ciężki rozstrój zdrowia, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

1.

Kto fałszuje preparaty krwiopochodne, w tym także osoczopochodne, albo wprowadza do

obrotu preparaty sfałszowane,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

2.

Kto wprowadza do obrotu preparaty krwiopochodne, w tym także osoczopochodne, po upływie

terminu ich ważności,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 2.

1.

Kto przywozi z zagranicy i wprowadza do obrotu preparaty krwiopochodne, w tym także

osoczopochodne, bez świadectwa rejestracji,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 2.

2.

Jeżeli wprowadzenie do obrotu preparatu krwiopochodnego, w tym także osoczopochodnego,

spowodowało zagrożenie dla życia lub zdrowia, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

3.

Jeżeli wprowadzenie do obrotu preparatu krwiopochodnego, w tym także osoczopochodnego,

spowodowało śmierć, ciężkie uszkodzenie ciała lub ciężki rozstrój zdrowia, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

Do czasu wejścia w życie ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym

(Dz. U. Nr 28, poz. 153 i Nr 75, poz. 468) zasłużonemu honorowemu dawcy krwi przysługują bezpłatne świadczenia zdrowotne publicznych

zakładów opieki zdrowotnej oraz zaopatrzenie w leki i artykuły medyczne na zasadach

określonych w odrębnych przepisach.

Ilekroć w obowiązujących przepisach jest mowa o wojewódzkiej stacji krwiodawstwa,

rejonowej stacji krwiodawstwa lub punkcie krwiodawstwa, rozumie się przez to zgodnie

z ustawą regionalne centrum.

1.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej przejmuje prawo do posiadania majątku Skarbu

Państwa oraz posiadania innych praw do majątku będącego własnością innych osób, wykorzystywanego

dla celów statutowych wojewódzkich stacji krwiodawstwa, rejonowych stacji krwiodawstwa

i punktów krwiodawstwa.

2.

Nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa lub gminy, będące w posiadaniu wojewódzkich

stacji krwiodawstwa, rejonowych stacji krwiodawstwa oraz punktów krwiodawstwa, przechodzą

w zarząd lub w użytkowanie regionalnych centrów.

3.

Urządzenia oraz inne składniki mienia wojewódzkich stacji krwiodawstwa, rejonowych

stacji krwiodawstwa i punktów krwiodawstwa przechodzą w użytkowanie lub na własność

regionalnych centrów.

4.

Nabycie praw, o których mowa w ust. 2 i 3, następuje nieodpłatnie, bez względu na

pochodzenie środków, za które nieruchomości lub urządzenia i inne składniki mienia

zostały wybudowane lub nabyte.

5.

Przepis ust. 4 nie może naruszać praw osób trzecich.

6.

Zobowiązania wojewódzkich stacji krwiodawstwa, rejonowych stacji krwiodawstwa i punktów

krwiodawstwa stają się zobowiązaniami Skarbu Państwa.

7.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

tryb przekształcania wojewódzkich stacji krwiodawstwa, rejonowych stacji krwiodawstwa

i punktów krwiodawstwa w regionalne centra.

Pracownicy wojewódzkich i rejonowych stacji krwiodawstwa oraz punktów krwiodawstwa

stają się na zasadach, o których mowa w art. 231 Kodeksu pracy, pracownikami regionalnych centrów.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 6-13, art. 23

ust. 1 pkt 1, art. 35 oraz art. 37 ust. 7, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.